Fragments on Poverty and LaborἈποσπάσματα περὶ Πενίας καὶ Πόνου
Menander of Athens Fragments on Poverty and Labor PDF
The Fragments on Poverty and Labor is a modern scholarly compilation of excerpts from the comedies of Menander of Athens, the foremost playwright of New Comedy. Active during the late fourth and early third centuries BCE, Menander composed over one hundred plays in verse, of which only a single complete work, Dyskolos, survives. The remainder of his vast output exists in a fragmentary state, preserved through quotations by later authors and discoveries on papyrus. Modern editions attribute some 1,659 fragments to him, from which scholars have thematically grouped passages that prominently address economic and social conditions. These selected fragments vividly depict the pervasive anxieties of poverty, the harsh realities of manual labor, and the tensions inherent in class relations. Written during the politically unstable early Hellenistic period, Menander’s comedies marked a decisive shift toward domestic, character-driven plots set in contemporary Athens. Scholars interpret these fragments as a reflection of pressing social concerns of the era, exploring the complex interplay of wealth, fortune, and personal virtue within the spheres of family and civic life. The collection itself is not an ancient volume but a modern reconstruction drawn from disparate sources, most notably the anthology of Stobaeus and various papyri recovered from Egypt. Menander’s profound influence on Roman dramatists such as Plautus and Terence ensured that these central themes of social mobility and economic survival entered the broader Western comic tradition, even as the original Greek texts were largely lost to posterity.
| book 1.1 | χαῖρ’, ὦ φίλη γῆ, διὰ χρόνου |
| book 1.2 | πολλοῦ ς’ ἰδὼν ἀσπάζομαι· τουτὶ γὰρ οὐ πᾶσαν |
| book 1.3 | ποιῶ τὴν γῆν, ὅταν δὲ τοὐμὸν ἐπίδω |
| book 1.4 | χωρίον. τὸ γὰρ |
| book 1.5 | τρέφον με |
| book 1.6 | τοῦτ’ ἐγὼ κρίνω θεόν. |
| book 2.1 | ὀκτώ τις ὑποχεῖν ἀνεβόα καὶ δώδεκα κυάθους, ἕως κατέσειε |
| book 2.2 | φιλοτιμούμενος. |
| book 3.1 | χὢ μακάριόν |
| book 3.2 | φα〈σιν〉, γυναῖκ’ οὐ λαμβάνω. |
| book 5 | εἰ δ’ ἔστιν οὗτος τὴν κόρην 〈ὁ〉 διεφθορώς. |
| book 6.1 | ἔργον εὑρεῖν |
| book 6.2 | συγγενῆ πένητός ἐστιν· οὐδὲ εἷς γὰρ ὁμολογεῖ αὑτῷ προσήκειν τὸν βοηθείας |
| book 6.3 | τινὸς δεόμενον, αἰτεῖσθαι γὰρ ἅμα |
| book 6.4 | τι προσδοκᾷ. |
| book 7.1 | οὐ παντελῶς δεῖ τοῖς |
| book 7.2 | πονηροῖς ἐπιτρέπειν, ἀλλ’ ἀντιτάττεσθ’· εἰ δὲ μή, τἄνω κάτω ἡμῶν ὁ βίος λήσει μεταστραφεὶς ὅλος. |
| book 8*.1 | πρὸς ἅπαντα δειλὸν ὁ πένης ἐστὶ γὰρ καὶ πάντας αὑτοῦ καταφρονεῖν ὑπολαμβάνει. ὁ γὰρ μετρίως |
| book 8*.2 | πράττων |
| book 8*.3 | περισκελέστερον ἅπαντα τἀνιαρά, Λαμπρία, φέρει. |
| book 10 | κοινὰ 〈γὰρ〉 τὰ τῶν φίλων. |
| book 11* | ἐγὼ δ’ ἄγροικος, ἐργάτης, σκυθρός, πικρός, φειδωλός. |
| book 12.1 | τί πολλὰ τηρεῖν |
| book 12.2 | πολλὰ δεῖ δεδοικότα; |
| book 13.1 | θεός ἐστι |
| book 13.2 | τοῖς |
| book 13.3 | χρηστοῖς ἀεὶ ὁ νοῦς γάρ, ὡς ἔοικεν, ὦ σοφώτατοι. |
| book 14.1 | ὁ πρῶτος εὑρὼν διατροφὴν |
| book 14.2 | πτωχῷ τέχνην |
| book 14.3 | πολλοὺς ἐποίησεν ἀθλίους· ἁπλοῦν γὰρ ἦν τὸν μὴ δυνάμενον ζῆν ἀλύπως ἀποθανεῖν. |
| book 15.1 | ὡς δὲ τὴν ἄκραν κάμπτοντας ἡμᾶς εἶδον, ἐμβάντες |
| book 15.2 | ταχὺ ἀνηγάγοντο. |
| book 16 | ἐκλελάκτικεν ὁ χρηστὸς ἡμῖν μοιχός· ἀλλ’ ἀντάλλαγος |
| book 17.1 | δύ’ οἰκίας |
| book 17.2 | φηλῶν γερόντων, ὡς λέγεις, ἀβελτέρων. |
| book 18 | χαλεπόν γε θυγάτηρ κτῆμα καὶ δυσδιάθετον. |
| book 19.1 | δύναται τὸ πλουτεῖν καὶ φιλανθρώπους |
| book 19.2 | ποιεῖν. |
| book 20 | καὶ χρυσολαβὲς καλὸν πάνυ ἐγχειρίδιον. |
| book 21-22-23.1 | παχὺς γὰρ ὗς ἔκειτ’ ἐπὶ στόμα. ἐτρύφησεν, ὥστε μὴ πολὺν |
| book 21-22-23.2 | τρυφᾶν |
| book 21-22-23.3 | χρόνον.[ln_2]ἴδιον ἐπιθυμῶν μόνος μοι θάνατος οὗτος |
| book 21-22-23.4 | φαίνεται εὐθάνατος, ἔχοντα |
| book 21-22-23.5 | πολλὰς |
| book 21-22-23.6 | χολλάδας κεῖσθαι |
| book 21-22-23.7 | παχὺν[ln_5]ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πνεῦμ’ ἔχοντ’ ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα ‘σήπομ’ ὑπὸ τῆς ἡδονῆς.‘ |
| book 24.1 | εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως· ἐκ Κυΐνδων |
| book 24.2 | χρυσίον, Περσικαὶ στολαὶ δ’ ἐκεῖναι |
| book 24.3 | πορφυρᾶ τε |
| book 24.4 | στρώματα ἔνδον ἔστ’, ἄνδρες, ποτήρι’ 〈Ἰν〉δι〈κ〉ά 〈τε〉 τορεύματα κἀκτυπωμάτων |
| book 24.5 | πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. |
| book 25 | καὶ θάλαττα βορβορώδης, ἣ τρέφει θύννον μέγαν. |
| book 26 | ἀναπετῶ τουτὶ προσελθὼν κοὐκ ἀνέξομ’ οὐκέτι. |
| book 27 | ἀμφιβλήστρῳ περιβάλλεται |
| book 28 | ἡδυλίζειν |
| book 30 | Ἀράβιον ἆρ’ ἐγὼ κεκίνηκ’ ἄγγελον. |
| book 33 | νῦν δ’ οὐ λέληθάς με ... |
| book 34 | εὑρετικὸν εἶναί φασι τὴν ἐρημίαν οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες. |
| book 35 | Ἄρτεμι |
| book 36 | Λούσατ’ αὐτὴν αὐτίκα. |
| book 37 | καὶ τεττάρων ᾠῶν μετὰ τοῦτο, φιλτάτη, τὸ νεόττιον. |
| book 38 | τί ποτ’ ἀκούσομαι; |
| book 39 | ἂν θεὸς θέλῃ, οὐκ ἂν ἀπολοίμην. |
| book 40 | ἀ]πὸ Λοξίου σὺ μυρρίνας ........... |
| book 42 | οὕτως αὐτός ἐστιν. |
| book 43 | τὸ δ’ ἐρᾶν ἐπισκοτεῖ ἅπασιν, ὡς ἔοικε, καὶ τοῖς εὖ λόγῳ καὶ τοῖς κακῶς ἔχουσιν. |
| book 45* | ζῶμεν γὰρ οὐχ ὡς θέλομεν, ἀλλ’ ὡς δυνάμεθα. |
| book 46.1 | τὰ προσπεσόντα |
| book 46.2 | προσδοκᾶν ἅπαντα δεῖ ἄνθρωπον ὄντα· παραμένει γὰρ οὐδὲ ἕν. |
| book 47.1 | πλήσας † γὰρ ἔφθειρ’ ἐκ |
| book 47.2 | παρατάξεώς |
| book 47.3 | ποθεν τὰς ἐν Λαμίᾳ πάσας. |
| book 48 | τὸ γὰρ σύνηθες οὐδαμοῦ παροπτέον. |
| book 49 | μαρτύρομαι τὸν φίλιον, ὦ Κράτων, Δία. |
| book 50.1 | Μυσῶν ἔσχατος |
| book 50.2 | πολέμιος |
| book 53.1 | φύσει γάρ ἐστ’ ἔρως |
| book 53.2 | τοῦ νουθετοῦντος κωφόν· ἅμα δ’ οὐ ῥᾴδιον νεότητα νικᾶν ἐστι καὶ θεὸν λόγῳ. |
| book 54.1 | εὐδαιμονία |
| book 54.2 | τοῦτ’ ἔστιν, υἱὸς νοῦν ἔχων, ἀλλὰ θυγάτηρ κτῆμ’ ἐστὶν ἐργῶδες |
| book 54.3 | πατρί. |
| book 55.1 | 〈οἶσ’〉 εἰσιὼν |
| book 55.2 | πανόν, λύχνον, λυχνοῦχον, ὅ τι πάρεστι· φῶς μόνον |
| book 55.3 | πολὺ ποίει. |
| book 56 | ὁ φανός ἐστι μεστὸς ὕδατος οὑτοσί· δεῖ τ’ οὐχὶ σείειν, ἀλλ’ ἀποσείειν αὐτόθεν. |
| book 57.1 | τὰ κακῶς |
| book 57.2 | τρέφοντα |
| book 57.3 | χωρί’ ἀνδρείους |
| book 57.4 | ποιεῖ. |
| book 58 | ᾤμην, εἰ τὸ χρυσίον λάβοι ὁ γέρων, θεράπαιναν εὐθὺς ἠγορασμένην ἅβραν ἔσεσθαι. |
| book 59.1 | οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον καταλείπων τὸν βίον· γεγάμηκα γὰρ αὐτός· διὰ τοῦτό σοι |
| book 59.2 | παραινῶ μὴ γαμεῖν. δεδογμένον τὸ πρᾶγμ’· ἀνερρίφθω κύβος.[ln_5]πέραινε, σωθείης δέ· νῦν ἀληθινὸν εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ |
| book 59.3 | πραγμάτων, οὐ Λιβυκὸν οὐδ’ Αἰγαῖον 〈οὐδὲ .....〉, οὗ τῶν |
| book 59.4 | τριάκοντ’ οὐκ ἀπόλλυται |
| book 59.5 | τρία |
| book 59.6 | πλοιάρια· γήμας δ’ οὐδὲ εἷς σέσωσθ’ ὅλως. |
| book 60.1 | ἐὰν δὲ κινήσῃ μόνον τὴν Μυρτίλην |
| book 60.2 | ταύτην |
| book 60.3 | τις, ἢ τίτθην καλῇ, πέρας 〈οὐ〉 ποιεῖ λαλιᾶς· τὸ Δωδωναῖον ἄν |
| book 60.4 | τις |
| book 60.5 | χαλκίον, ὃ λέγουσιν ἠχεῖν, ἂν |
| book 60.6 | παράψηθ’ ὁ παριών,[ln_5]τὴν ἡμέραν ὅλην, καταπαύσαι θᾶττον ἢ ταύτην λαλοῦσαν· νύκτα γὰρ |
| book 60.7 | προσλαμβάνει. |
| book 61.1 | πάντας μεθύσους |
| book 61.2 | τοὺς ἐμπόρους |
| book 61.3 | ποεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν τὴν νύκτα διὰ σὲ καὶ σφόδρ’ ἄκρατόν μοι δοκῶ· ἀνίσταμαι γοῦν τέτταρας κεφαλὰς ἔχων. |
| book 62.1 | τὰ πατρῷα μὲν |
| book 62.2 | ποιεῖ καιρός |
| book 62.3 | ποτε ἀλλότρια, σῴζει δ’ αὐτά που τὰ σώματα. βίου δ’ ἔνεστιν {μί’} ἀσφάλει’ ἐν |
| book 62.4 | ταῖς τέχναις. |
| book 63 | ἑλλέβορον ἤδη πώποτ’ ἔπιες, Σωσία; ἅπαξ. Α. πάλιν νῦν πῖθι· μαίνει γὰρ κακῶς. |
| book 64* | πάντ’ ἐστὶ τῷ καλῷ λόγῳ ἱερόν· ὁ νοῦς γάρ ἐστιν ὁ λαλήσων θεός. |
| book 65.1 | ὦ τρισκατάρατε, ζωπύρει |
| book 65.2 | τοὺς ἄνθρακας. |
| book 66.1 | ἀνδρὸς |
| book 66.2 | χαρακτὴρ ἐκ λόγου γνωρίζεται. |
| book 67 | ἢ χαλκοῦν μέγα ὁλκεῖον. |
| book 68.1 | ὦ τρισάθλιοι 〈οὗτοι〉, τί πλέον ἔχουσι τῶν ἄλλων; βίον ὡς οἰκτρὸν ἐξαντλοῦσιν οἱ τὰ φρούρια |
| book 68.2 | τηροῦντες, ἢ τὰς ἀκροπόλεις κεκτημένοι.[ln_5]εἰ πάντας ὑπονοοῦσιν οὕτω ῥᾳδίως ἐγχειρίδιον ἔχοντας αὑτοῖς |
| book 68.3 | προσιέναι, οἵαν δίκην διδόασιν. |
| book 69 | ὃ βούλεται γὰρ μόνον ὁρῶν καὶ προσδοκῶν ἀλόγιστος ἔσται τῆς ἀληθείας κριτής. |
| book 70.1 | στρατιώτην, Σμικρίνη, σωτηρίας ἔστ’ ἔργον εὑρεῖν |
| book 70.2 | πρόφασιν, ὀλέθρου δ’ εὔπορον. |
| book 71 | πολλοὶ γὰρ ἐκλελοιπότες τὸν χάρακα τὰς κώμας ἐπόρθουν. |
| book 72.1 | ἔχων τὴν ἀσπίδα ἔκειτο |
| book 72.2 | συντετριμμένην. |
| book 73 | Ἑλληνίς, οὐκ Ἰβηρίς. |
| book 76 | κανδύτανες (?) |
| book 77 | τυφλὸν ὁ πλοῦτος καὶ τυφλοὺς 〈τοὺσ〉 ἐμβλέποντας εἰς ἑαυτὸν δεικνύει. |
| book 78 | στεφανοῦν |
| book 79.1 | ἀλλ’ ὅταν ἐρῶντα νοῦν ἔχειν |
| book 79.2 | τις ἀξιοῖ, παρὰ τίνι τἀνόητον οὗτος ὄψεται; |
| book 80.1 | ἐκφυγοῦσα δ’ ἣν εἶχεν νόσον οὐκ ἔσχε |
| book 80.2 | τοὺς ῥηθέντας ἀναθέσθαι λόγους. |
| book 81.1 | εἰ τὰς ἀληθείας ἁπλῶς τίς |
| book 81.2 | σοι λέγει. |
| book 82.1 | οὐ δεῖ διαβολῆς καταφρονεῖν, οὐδ’ ἂν |
| book 82.2 | σφόδρ’ ᾖ ψευδής· ἐπίσταντ’ αὐξάνειν αὐτήν |
| book 82.3 | τινες, δι’ οὓς |
| book 82.4 | φυλάττεσθαι τὰ τοιαῦτ’ ὀρθῶς ἔχει. |
| book 83.1 | πολλὰ δύσκολα εὕροις ἂν ἐν |
| book 83.2 | τοῖς πᾶσιν· ἀλλ’ εἰ πλείονα τὰ συμφέροντ’ ἔνεστι, τοῦτο δεῖ σκοπεῖν. |
| book 84 | πλοῦτος δὲ πολλῶν ἐπικάλυμμ’ ἐστὶν κακῶν. |
| book 85.1 | οὐκ ἔστιν ἑκτεὺς |
| book 85.2 | τοῦτο, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν. |
| book 86.1 | πεντεκτένους μὲν καὶ περίνησα |
| book 86.2 | πορφυρᾶ. |
| book 87*.1 | Γλυκέρα, τί κλάεις; ὀμνύω |
| book 87*.2 | σοι τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, φιλτάτη, ὀμωμοκὼς καὶ πρότερον ἤδη |
| book 87*.3 | πολλάκις. |
| book 88.1 | πῶς ὁ κακοδαίμων ἔφη, ὡς οὐκ ἂν ἐκδοίη θυγατέρας ἄσμενος, καὶ ταῦτα |
| book 88.2 | πεντήκοντα |
| book 88.3 | παιδίσκας ἔχων; |
| book 89.1 | οἰκόσιτον νυμφίον οὐδὲν δεόμενον |
| book 89.2 | προικὸς ἐξευρήκαμεν. |
| book 90 | ἀνεμιαῖον ἐγένετο. |
| book 93 | καὶ λαιμὰ βακχεύει λαβὼν τὰ χρήματα. |
| book 94.1 | Δρύα |
| book 94.2 | παῖ, δειπνοποιεῖσθαι τί δεῖ; |
| book 97.1 | [spk_β]〈οὕτω, Λάχης,〉 ἀγαθόν τί μοι γένοιτο— 〈Β. τί λέγεις;〉 Α. ὦ πολυτίμητοι θεοί· ὑποδούμενος τὸν ἱμάντα 〈γὰρ〉 τῆς δεξιᾶς ἐμβάδος ἀπέρρηξ’. Β. εἰκότως, ὦ φλήναφε·[ln_5]σαπρὸς γὰρ ἦν, σὺ δὲ μικρολόγος 〈ἄρ’〉 οὐ θέλων καινὸν |
| book 97.2 | πρίασθαι. |
| book 98.1 | οὐ δεῖ γὰρ ἀδικεῖν οἰκέτας, ἄλλως |
| book 98.2 | τε καὶ ὅταν μετ’ εὐνοίας |
| book 98.3 | τι μὴ πονηρίᾳ πταίσωσιν· αἰσχρόν ἐστι |
| book 98.4 | τοῦτο γὰρ πάνυ. |
| book 98a | καὶ τυφλῷ δῆλον |
| book 100 | [spk_β]τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς γάρ, νὴ Δία, προελήλυθας. Β. ναί· μάττομεν γὰρ πέμματα τὴν νύκτα τ’ ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι ἀποίητα πάμπολλ’ ἐστὶν ἡμῖν. |
| book 101 | μακάριος ὅστις οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει· χρῆται γὰρ οὗτος εἰς ἃ δεῖ ταύτῃ καλῶς. |
| book 104.1 | συμπεριπατήσεις γὰρ |
| book 104.2 | τρίβων’ ἔχους’ ἐμοί, ὥσπερ Κράτητι τῷ κυνικῷ ποθ’ ἡ γυνή. |
| book 105-106 | ὄρνεις φέρων ἐλήλυθα.[ln_1].............. ὄρνιθας ἀποστέλλει. |
| book 109 | βουληφόρως 〈τὴν〉 ἡμετέραν, 〈ὦ〉 Δημέα, προκατέλαβες ὅρασιν. |
| book 110 | ἐμοὶ παράστα· τὴν θύραν κόψας ἐγὼ καλῶ τιν’ αὐτῶν. |
| book 111 | ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνῄσκει νέος. |
| book 112 | οὐ Μεγάβυζος ἦν, ὅστις γένοιτο ζάκορος. |
| book 113* | περιττὸν ἄχθος ὄντα γῆς, ὡς εἶπέ τις. |
| book 114* | νῦν δ’ ἔλπομαι μέν, ἐν θεῷ γε μὴν τέλος. |
| book 115.1 | τῆς Ἀττικῆς νομίζετ’ εἶναι τὸν τόπον |
| book 115.2 | Φυλήν, τὸ Νυμφαῖον δ’ ὅθεν |
| book 115.3 | προέρχομαι |
| book 115.4 | Φυλασίων. |
| book 116.1 | περὶ χρημάτων λαλεῖς, ἀβεβαίου |
| book 116.2 | πράγματος. εἰ μὲν γὰρ οἶσθα |
| book 116.3 | ταῦτα |
| book 116.4 | παραμενοῦντά σοι εἰς πάντα τὸν |
| book 116.5 | χρόνον, φύλαττε μηδενὶ ἄλλῳ μεταδιδούς, αὐτὸς ὢν δὲ κύριος.[ln_5]εἰ μὴ δὲ σαυτοῦ, τῆς Τύχης δὲ πάντ’ ἔχεις, τί ἂν |
| book 116.6 | φθονοίης, ὦ πάτερ, τούτων |
| book 116.7 | τινί; αὐτὴ γὰρ ἄλλῳ, τυχὸν ἀναξίῳ τινί, παρελομένη |
| book 116.8 | σοῦ πάντα |
| book 116.9 | προσθήσει πάλιν. διόπερ ἔγωγέ φημι δεῖν, ὅσον |
| book 116.10 | χρόνον[ln_10]εἶ κύριος, χρῆσθαί σε γενναίως, πάτερ, αὐτόν, ἐπικουρεῖν πᾶσιν, εὐπόρους |
| book 116.11 | ποιεῖν ὡς ἂν δύνῃ πλείστους διὰ σαυτοῦ· τοῦτο γὰρ ἀθάνατόν ἐστι, κἄν |
| book 116.12 | ποτε |
| book 116.13 | πταίσας τύχῃς, ἐκεῖθεν ἔσται |
| book 116.14 | ταὐτὸ τοῦτό σοι πάλιν. |
| book 116 | [ln_15]πολλῷ δὲ κρεῖττόν ἐστιν ἐμφανὴς φίλος ἢ πλοῦτος ἀφανής, ὃν σὺ κατορύξας ἔχεις. |
| book 117.1 | ὡς θύουσι δ’ οἱ τοιχωρύχοι κοίτας φέροντες, σταμνί’, οὐχὶ τῶν θεῶν ἕνεκ’ ἀλλ’ ἑαυτῶν. ὁ λιβανωτὸς εὐσεβὴς καὶ τὸ πόπανον· τοῦτ’ ἔλαβεν ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ πῦρ[ln_5]ἅπαν ἐπιτεθέν. οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν καὶ τὴν |
| book 117.2 | χολήν, ὅτι ἔστ’ ἄβρωτα, τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες αὐτοὶ τἄλλα καταπίνουσι .... |
| book 118 | οὐδὲ εἷς μάγειρον ἀδικήσας ἀθῷος διέφυγεν ἱεροπρεπής πώς ἐστιν ἡμῶν ἡ τέχνη. |
| book 119.1 | οὐδενὸς |
| book 119.2 | χρὴ πράγματος τὸν εὖ πονοῦνθ’ ὅλως ἀπογνῶναί ποτε· ἁλωτὰ γίνετ’ ἐπιμελείᾳ καὶ πόνῳ ἅπαντα. |
| book 120.1 | τί φὴς ἰδὼν ἔνθεν γε πᾶς δ’ ἐλευθερῶν † ἀπῆλθες εὐθὺς ὡς |
| book 120.2 | ταχύ. |
| book 121.1 | σιωπῇ φασι |
| book 121.2 | τούτῳ τῷ θεῷ οὐ δεῖν |
| book 121.3 | προσιέναι. |
| book 122.1 | οὐκ ἔνεστ’ ἴσως |
| book 122.2 | φυγεῖν οἰκειότητα, Δᾶε. |
| book 123 | οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ’ αἰτούμενος. |
| book 124 | ὦ δυστυχής, τί οὐ καθεύδεις; |
| book 125 | εὑρηκὸς κἀγὼ τούτου τέχνην † |
| book 127.1 | πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς, δαιμονᾷς, γεγονὼς ἔτη |
| book 127.2 | τοσαῦθ’· ὁμοῦ γάρ ἐστιν ἑξήκοντά σοι, 〈ὡς ὑπονοῶ〉· καὶ τῶν Ἅλῃσι |
| book 127.3 | χωρίον κεκτημένος κάλλιστον εἶ, νὴ τὸν Δία,[ln_5]ἐν |
| book 127.4 | τοῖς |
| book 127.5 | τρισίν γε, καὶ τὸ μακαριώτατον, ἄστικτον. |
| book 128 | λουτρόν, θεραπαίνας, 〈στρώματ’〉, ἀργυρώματα. |
| book 129.1 | ἐξ ἱσταρίου δ’ ἐκρέματο |
| book 129.2 | φιλοπόνως πάνυ. |
| book 130.1 | καὶ θεραπαινὶς ἦν μία· αὕτη |
| book 130.2 | συνύφαινεν ῥυπαρῶς διακειμένη. |
| book 131.1 | πᾶς |
| book 131.2 | πατὴρ μῶρος. |
| book 132.1 | οἴκοι μένειν |
| book 132.2 | χρὴ καὶ μένειν ἐλεύθερον, ἢ μηκέτ’ εἶναι τὸν καλῶς εὐδαίμονα. |
| book 133.1 | ἐγὼ μετ’ ἄριστον γὰρ ὡς ἀμυγδάλας |
| book 133.2 | παρέθηκα καὶ τῶν ῥοιδίων ἐτρώγομεν. |
| book 134 | ταῦτά σοι καὶ Πύθια καὶ Δήλια |
| book 135.1 | ἀλλ’ ἢν |
| book 135.2 | χιτών |
| book 135.3 | σοι. |
| book 136 | οὐχ ὅθεν ἂν ᾤμην ἠτύχηκα· πάντα δὲ τὰ μηδὲ προσδοκώμεν’ ἔκστασιν φέρει. |
| book 137 | τοῦ δ’ ἆρ’ ὁ Κωρυκαῖος ἠκροάζετο. |
| book 138.1 | [spk_β]〈πίε〉. Β. πιεῖν ἀναγκάσω τὴν ἱερόσυλον |
| book 138.2 | πρῶτα. |
| book 139.1 | ὡς |
| book 139.2 | σεμνὸς ὁ Σάραπις θεός. |
| book 141.1 | ὑπὲρ ὄνου |
| book 141.2 | σκιᾶς. |
| book 142.1 | ἐξώλης ἀπόλοιθ’ ὅστις |
| book 142.2 | ποτὲ ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ’ ὁ δεύτερος, εἶθ’ ὁ τρίτος, εἶθ’ ὁ τέταρτος, εἶθ’ ὁ μεταγενής. |
| book 143.1 | τρία γάρ ἐστι, δέσποτα, δι’ ὧν ἅπαντα γίνετ’, ἢ κατὰ 〈τοὺσ〉 νόμους, ἢ ταῖς ἀνάγκαις, ἢ 〈τὸ〉 τρίτον ἔθει |
| book 143.2 | τινί. |
| book 144.1 | ἐφ’ ᾧ φρονεῖς μέγιστον, ἀπολεῖ τοῦτό σε, τὸ δοκεῖν |
| book 144.2 | τιν’ εἶναι· καὶ γὰρ ἄλλους μυρίους. |
| book 145.1 | ὡς ἀγαθόν ἐστι |
| book 145.2 | πρᾶγμα τὸ γενέσθαι |
| book 145.3 | τινὸς |
| book 145.4 | πατέρα. |
| book 146-147.1 | καὶ νῦν ὑπὲρ |
| book 146-147.2 | τούτων |
| book 146-147.3 | συνάγουσι κατὰ μόνας.[ln_1]ἐπλήρωσέν |
| book 146-147.4 | τε τὸ συναγώγιον. |
| book 148.1 | τὸ σὸν |
| book 148.2 | ταπεινόν, ἂν σὺ σεμνύνῃ, καλὸν ἔξω |
| book 148.3 | φανεῖται, φίλ’ ἄνερ· ἂν δ’ αὐτὸς |
| book 148.4 | ποιῇς |
| book 148.5 | ταπεινὸν αὐτὸ καὶ τιθῇς ἐν μηδενί, οἰκεῖος οὗτος κατάγελως νομίζεται. |
| book 149.1 | τὰ γὰρ |
| book 149.2 | τολμηρὰ τῶν ὄχλων † ἔχει ἐν |
| book 149.3 | τοῖς λόγοις μὲν τὰς ἐπιδείξεις δυσκόλους· ἐν τῷ δὲ πράττειν, ἂν λάβῃ〈σ〉 τὸν καιρὸν εὖ, τἀπροσδόκητον τὴν τέχνην ἐξηύρατο. |
| book 150.1 | τοῖς ἀναιδέσι〈ν〉 βοηθεῖ γὰρ λόγοις |
| book 150.2 | τοῦθ’ ἓν μόνον, ἂν βραχεῖς αὐτοὺς |
| book 150.3 | ποῇ τις τόν |
| book 150.4 | τε καιρὸν εὖ λάβῃ. |
| book 151 | εἰς τὸ δέον. |
| book 152 | ἆρ’ ἐστὶ πάντων ἀγρυπνία λαλίστατον; ἐμὲ γοῦν ἀναστήσασα δευρὶ προάγεται λαλεῖν ἀπ’ ἀρχῆς πάντα τὸν ἐμαυτοῦ βίον. |
| book 153.1 | ὥσπερ τῶν |
| book 153.2 | χορῶν οὐ πάντες ᾄδους’, ἀλλ’ ἄφωνοι δύο |
| book 153.3 | τινὲς ἢ τρεῖς |
| book 153.4 | παρεστήκασι πάντων ἔσχατοι εἰς τὸν ἀριθμόν, καὶ τοῦθ’ ὁμοίως |
| book 153.5 | πως ἔχει·[ln_5]χώραν κατέχουσι, ζῶσι δ’ οἷς ἔστιν βίος. |
| book 154.1 | ἢ δεῖ μόνον ζῆν ἢ γενόμενον |
| book 154.2 | πατέρα |
| book 154.3 | παίδων ἀποθανεῖν· οὕτω τὸ μετὰ ταῦτ’ ἐστὶ τοῦ βίου |
| book 154.4 | πικρόν. |
| book 155-156.1 | ἀλεκτρυών |
| book 155-156.2 | τις ἐκεκράγει μέγα. 〈ὁ δ’ εὐθύς·〉 οὐ σοβήσετ’ ἔξω, φησί, τὰς ὄρνις ἀφ’ ἡμῶν; αὕτη |
| book 155-156.3 | ποτ’ ἐξεσόβησε τὰς ὄρνις μόλις. |
| book 157 | τί δ’ ἂν ἔχοι νεκρὸς ἀγαθόν, ὅπου γ’ οἱ ζῶντες ἔχομεν οὐδὲ ἕν; |
| book 158 | ὅρα σὺ καὶ φρόντιζε κἀπόστα βραχύ. |
| book 159.1 | οὔπω |
| book 159.2 | σοι |
| book 159.3 | πεπίστευμαι; |
| book 161 | ἀλλὰ τί ποήσω; |
| book 162.1 | μὴ θεομάχει μηδὲ προσάγου τῷ πράγματι |
| book 162.2 | χειμῶνας ἑτέρους, τοὺς δ’ ἀναγκαίους φέρε. |
| book 163 | οὑτοσὶ δὲ γαλεώτης γέρων. |
| book 164.1 | πάντα τὰ ζητούμενα δεῖσθαι μερίμνης |
| book 164.2 | φασὶν οἱ σοφώτεροι. |
| book 166.1 | συστομώτερος |
| book 166.2 | σκάφης. |
| book 171.1 | ἐγὼ μὲν ἤδη μοι δοκῶ, νὴ τοὺς θεούς, ἐν |
| book 171.2 | τοῖς κύκλοις ἐμαυτὸν ἐκδεδυκότα ὁρᾶν κύκλῳ τρέχοντα καὶ πωλούμενον. |
| book 172-173.1 | ἐπ’ ἀρίστῳ λαβὼν ὀψάριον.[ln_2]τῶν ἰχθυοπωλῶν ἀρτίως |
| book 172-173.2 | τις |
| book 172-173.3 | τεττάρων |
| book 172-173 | [spk_β]δραχμῶν ἐτίμα κωβιούς. Β. 〈πολλοῦ〉 σφόδρα. |
| book 174 | παρέσομαι γὰρ ἕνδυο. |
| book 175 | ἔσχατος Μυσῶν. |
| book 176 | Τενέδιος ἄνθρωπος. |
| book 177.1 | ἀλλὰ θεὸς οὐδεὶς εἰς τὸ προκόλπιον φέρει ἀργύριον, ἀλλ’ ἔδωκεν εὔνους γενόμενος πόρνης βουλὴν † ἔδειξεν εὐπορίας |
| book 177.2 | τινός, ἣν ἂν |
| book 177.3 | παρῇς 〈σύ〉, μηκέτ’ αἰτιῶ θεόν,[ln_5]ἤδη δὲ τῇ σαυτοῦ ζυγομάχει μαλακίᾳ. |
| book 178.1 | οὐθείς μ’ ἀρέσκει |
| book 178.2 | περιπατῶν ἔξω θεὸς μετὰ γραός, οὐδ’ εἰς οἰκίας |
| book 178.3 | παρεισιὼν ἐπὶ τοῦ σανιδίου· τὸν δίκαιον δεῖ θεὸν οἴκοι μένειν σῴζοντα |
| book 178.4 | τοὺς ἱδρυμένους. |
| book 179.1 | ἐλεεῖν δ’ ἐκεῖνος ἔμαθεν εὐτυχῶν μόνος.[ln_b]ὁ χρηστός, ὡς ἔοικε, καὶ χρηστοὺς |
| book 179.2 | ποιεῖ.[ln_c]μί’ ἐστὶν ἀρετὴ τἄτοπον |
| book 179.3 | φεύγειν ἀεί. |
| book 180.1 | τὸν |
| book 180.2 | παῖδα δ’ οὐ † δίδομεν, ἀλλ’ ἁρπάγην αὐτῷ κατασκευάζομεν. |
| book 181.1 | ὧν δὲ μὴ αἴτιος |
| book 181.2 | τρόπος, τά γ’ ἀπὸ τῆς τύχης φέρειν δεῖ γνησίως τὸν εὐγενῆ. |
| book 185.1 | ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε |
| book 185.2 | τοιαύτην, θεά, θρασεῖαν, ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα, ἀδικοῦσαν, ἀποκλείουσαν, αἰτοῦσαν |
| book 185.3 | πυκνά, μηθενὸς ἐρῶσαν, προσποιουμένην δ’ ἀεί. |
| book 186.1 | ὁ ἀκρατής, ἄγγαρος, ὄλεθρος· ἡδέως ἄν μοι δοκῶ ὅμως |
| book 186.2 | πεπονθὼς |
| book 186.3 | ταῦτα νῦν |
| book 186.4 | ταύτην ἔχειν. |
| book 187.1 | φθείρουσιν ἤθη |
| book 187.2 | χρήσθ’ ὁμιλίαι κακαί. |
| book 188 | κατὰ μυὸς ὄλεθρον. |
| book 189 | Ἄρης τύραννος. |
| book 190 | πτωχότερος κίγκλου. |
| book 192.1 | καὶ τὸ κεράμιον ἀνέῳχας· ὄζεις, ἱερόσυλ’, οἴνου |
| book 192.2 | πολύ. |
| book 193.1 | μικρά γε |
| book 193.2 | πρόφασίς ἐστι |
| book 193.3 | τοῦ πρᾶξαι κακῶς. |
| book 194.1 | εὐθυμία, Τίβειε, τὸν δοῦλον |
| book 194.2 | τρέφει. |
| book 195 | ἔλυς’ ἐμαυτόν, εἶτ’ ἀπέδραν μόνος. |
| book 196.1 | ὁλόκληρος οὗτός |
| book 196.2 | σοι, ξένε. |
| book 197 | λύχνων ἁφάς. |
| book 198.1 | εἶτ’ οὐ μέγιστός ἐστι τῶν θεῶν Ἔρως καὶ τιμιώτατός γε τῶν πάντων |
| book 198.2 | πολύ; οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἐστὶ φειδωλὸς |
| book 198.3 | σφόδρα ἄνθρωπος οὐδ’ οὕτως ἀκριβὴς |
| book 198.4 | τοὺς |
| book 198.5 | τρόπους,[ln_5]ὃς οὐχὶ τούτῳ μερίδα τῷ θεῷ νέμει τῆς οὐσίας· ὅσοις μὲν οὖν |
| book 198.6 | πρᾴως ἔχει, νέοις ἔτ’ οὖσι |
| book 198.7 | τοῦτο |
| book 198.8 | προστάττει |
| book 198.9 | ποεῖν· οἱ δ’ εἰς τὸ γῆρας ἀναβολὰς |
| book 198.10 | ποιούμενοι οὗτοι |
| book 198.11 | προσαποτίνουσι |
| book 198.12 | τοῦ χρόνου τόκους. |
| book 199.1 | ὅταν δ’ ἐρῶντος τόλμαν ἀφέλῃς, οἴχεται, εἰς |
| book 199.2 | τοὺς ἰαλέμους |
| book 199.3 | τε τοῦτον ἔγγραφε. |
| book 200 | πολλοῖς ὑπέκκαυμ’ ἐστ’ ἔρωτος μουσικὴ 〈διδοῦς’ ἀφορμάς.〉 |
| book 201 | 〈ὢν〉 ἄσιτος ἑπτὰ μῆνας, ὕδατος 〈οὐδὲ〉 στράγγ’ ἔχων. |
| book 202 | κανθάρου μελάντερος. |
| book 203.1 | κατὰ πόλλ’ ἄρ’ ἐστὶν οὐ καλῶς εἰρημένον τὸ γνῶθι |
| book 203.2 | σαυτόν· χρησιμώτερον γὰρ ἦν τὸ γνῶθι |
| book 203.3 | τοὺς ἄλλους. |
| book 204 | φιλοσοφεῖ δὲ τοῦθ’ ὅπως καταπράξεται τὸν γάμον. |
| book 205.1 | ὁ δεύτερος |
| book 205.2 | πλοῦς ἐστι δήπου λεγόμενος, ἂν ἀποτυχών |
| book 205.3 | τις οὐρίου κώπαις |
| book 205.4 | πλέῃ. |
| book 206 | ἡ δ’ ἀνέῳγε τὴν θύραν. |
| book 207.1 | 〈ὡσ〉 ὀκνηρός, πάντα μέλλων, σιτόκουρος, ὁμολογῶν |
| book 207.2 | παρατρέφεσθαι. |
| book 208-209*.1 | οὐκ ἀδελφός, οὐκ ἀδελφὴ παρενοχλήσει, τηθίδα οὐδ’ ἑώρακεν τὸ σύνολον, θεῖον οὐδ’ ἀκήκοεν. εὐτύχημα δ’ ἐστὶν ὀλιγοστοὺς ἀναγκαίους ἔχειν.[ln_3]ἔργον 〈ἐστὶν〉 εἰς |
| book 208-209*.2 | τρίκλινον |
| book 208-209*.3 | συγγενείας εἰσπεσεῖν.[ln_5]οὗ λαβὼν τὴν κύλικα |
| book 208-209*.4 | πρῶτος ἄρχεται λόγου |
| book 208-209*.5 | πατὴρ καὶ παραινέσας πέπωκεν, εἶτα μήτηρ δευτέρα, εἶτα |
| book 208-209*.6 | τηθὶς |
| book 208-209*.7 | παραλαλεῖ τις, εἶτα βαρύφωνος γέρων, τηθίδος |
| book 208-209*.8 | πατήρ, ἔπειτα γραῦς καλοῦσα φίλτατον. |
| book 208-209*.1 | ὃ δ’ ἐπινεύει πᾶσι |
| book 208-209*.2 | τούτοις. |
| book 210.1 | οὐθεὶς δι’ ἀνθρώπου θεὸς σῴζει, γύναι, ἑτέρου τὸν ἕτερον· εἰ γὰρ ἕλκει τὸν θεὸν |
| book 210.2 | τοῖς κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς ὃ βούλεται, ὁ τοῦτο |
| book 210.3 | ποιῶν ἐστι μείζων |
| book 210.4 | τοῦ θεοῦ.[ln_5]ἀλλ’ ἔστι τόλμης καὶ βίας |
| book 210.5 | ταῦτ’ ὄργανα εὑρημέν’ ἀνθρώποις ἀναιδέσιν, Ῥόδη, εἰς καταγέλωτα τῷ βίῳ πεπλασμένα. |
| book 211.1 | ὄνου |
| book 211.2 | παρακύψεως. |
| book 212.1 | δι’ ὅσου |
| book 212.2 | χρόνου |
| book 212.3 | σε, Δημέα βέλτιστ’, ἐγώ |
| book 213.1 | οὐκ ἔστιν οὐδέν, πάτερ, ἐν ἀνθρώπου φύσει μεῖζον λογισμοῦ· τῷ διαθέσθαι |
| book 213.2 | πράγματα ἕκαστός ἐστι καὶ λογίσασθαι κατὰ τρόπον ἄρχων, στρατηγός, ἡγεμὼν δήμου, πάλιν[ln_5]σύμβουλος· ὁ λογισμῷ διαφέρων πάντ’ ἔχει. |
| book 214 | βοῦς Κύπριος. |
| book 215.1 | Μόνιμός |
| book 215.2 | τις ἦν ἄνθρωπος, ὦ Φίλων, σοφός, ἀδοξότερος μικρῷ δ’. Β. ὁ τὴν πήραν ἔχων; πήρας μὲν οὖν |
| book 215.3 | τρεῖς· ἀλλ’ ἐκεῖνος ῥῆμά τι ἐφθέγξατ’ οὐδὲν ἐμφερές, μὰ τὸν Δία,[ln_5]τῷ ‘γνῶθι |
| book 215.4 | σαυτόν‘ οὐδὲ τοῖς βοωμένοις |
| book 215.5 | τούτοις, ὑπὲρ δὲ ταῦθ’ ὁ προσαιτῶν καὶ ῥυπῶν· τὸ γὰρ ὑποληφθὲν τῦφον εἶναι πᾶν ἔφη. |
| book 216.1 | τὰ δ’ ἐκ μέσου |
| book 216.2 | τριπόδια καὶ τραγήματα. |
| book 218.1 | τὸ μὴ προθύμως γὰρ |
| book 218.2 | πονήσαντ’ εὐτυχεῖν εὐδαιμονίαν εἴωθ’ ὑπερηφανίαν |
| book 218.3 | ποιεῖν. |
| book 219.1 | ἀλογίστου |
| book 219.2 | τρόπου ἀτύχημα |
| book 219.3 | φεύγειν ἐστὶν οὐκ αὐθαίρετον. |
| book 220.1 | ἐδεῖτο |
| book 220.2 | χρῆσαι τὴν |
| book 220.3 | σεαυτῆς θυγατέρα ἀντάλλαγον. |
| book 221 | ἃ δ’ ἀποκρινεῖται, κἂν ἐγὼ λέγοιμί σοι. |
| book 222.1 | γραῦς |
| book 222.2 | τις κακολόγος, ἐκ δυοῖν Αἰξωνέοιν. |
| book 223.1 | ὦ μεγίστη τῶν θεῶν νῦν οὖς’, Ἀναίδει’, εἰ θεὸν καλεῖν |
| book 223.2 | σε δεῖ. δεῖ δέ· τὸ κρατοῦν γὰρ νῦν νομίζεται θεός. ἐφ’ ὅσον βαδίζεις, ἐφ’ ὅσον ἥξειν μοι δοκεῖς. |
| book 224.1 | περὶ τὸν |
| book 224.2 | τράχηλον ἁλύσιόν τί σοι δότω. |
| book 226.1 | ἐπιθυμιάσας τῷ Βορέᾳ 〈λιβαν〉ίδιον ὀψάριον οὐδὲν ἔλαβον· ἑψήσω |
| book 226.2 | φακῆν. |
| book 227.1 | αὑτὸν γὰρ οὐθεὶς οἶδε |
| book 227.2 | τοῦ ποτ’ ἐγένετο, ἀλλ’ ὑπονοοῦμεν πάντες ἢ πιστεύομεν. |
| book 228.1 | ἔργον ἐκ |
| book 228.2 | πολλοῦ χρόνου ἄνοιαν ἡμέρᾳ μεταστῆσαι μιᾷ. |
| book 229* | χρεία διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ, σοφὸν Καρχηδόνιον. |
| book 230 | ᾄδοντα λιτυέρσην ἀπ’ ἀρίστου τέως. |
| book 231.1 | τὸ καλῶς ἔχον |
| book 231.2 | που κρεῖττόν ἐστι καὶ νόμου. |
| book 235 | τὸν ἀφ’ ἱερᾶς. |
| book 238.1 | παρὰ τοῖς γυναικονόμοις δὲ τοὺς ἐν |
| book 238.2 | τοῖς γάμοις διακονοῦντας ἀπογεγράφθαι |
| book 238.3 | πυθόμενος πάντας μαγείρους κατὰ νόμον καινόν |
| book 238.4 | τινα, ἵνα |
| book 238.5 | πυνθάνωνται |
| book 238.6 | τοὺς κεκλημένους, ἐὰν[ln_5]πλείους |
| book 238.7 | τις ὧν ἔξεστιν ἑστιῶν τύχῃ, ἐλθὼν ... |
| book 239.1 | εἶτ’ εὐθὺς οὕτω· τὰς |
| book 239.2 | τραπέζας αἴρετε, μύρα, στεφάνους ἑτοίμασον, σπονδὰς |
| book 239.3 | ποίει. |
| book 240 | [spk_β]ἡδὺ τὸ μύρον, παιδ〈άρ〉ιον. Β. ἡδύ· πῶς γὰρ οὔ; νάρδινον. |
| book 241.1 | ταὐτόματον ἡμῖν ἀφανὲς ὂν |
| book 241.2 | συλλαμβάνει. |
| book 242 | π̣α̣ρέσει ........... ἐγὼ παραλήψομ̣[αι. |
| book 243 | ἀπὸ μηχανῆς θεὸς ἐπεφάνης. |
| book 244.1 | δεύτερος |
| book 244.2 | πλοῦς. |
| book 248 | οὐθὲν γένους γένος γὰρ οἶμαι διαφέρειν. ἀλλ’ εἰ δικαίως ἐξετάσεις, καὶ γνήσιος ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος. |
| book 249.1 | ταὐτόματόν ἐστιν, ὡς ἔοικέ, που θεὸς σῴζει |
| book 249.2 | τε πολλὰ τῶν ἀοράτων |
| book 249.3 | πραγμάτων. |
| book 250.1 | τἀργύριον εἶναι, μειράκιόν, σοι |
| book 250.2 | φαίνεται οὐ τῶν ἀναγκαίων καθ’ ἡμέραν μόνον |
| book 250.3 | τιμὴν |
| book 250.4 | παρασχεῖν δυνατόν, ἄρτων, ἀλφίτων, ὄξους, ἐλαίου, μείζονος 〈δ’〉 ἄλλου |
| book 250.5 | τινός·[ln_5]ἀθανασίας δ’ οὐκ ἔστιν, οὐδ’ ἂν |
| book 250.6 | συναγάγῃς τὰ Ταντάλου τάλαντ’ ἐκεῖνα λεγόμενα· ἀλλ’ ἂν ἀποθάνῃς, ταῦτα καταλείψεις |
| book 250.7 | τισίν. τί οὖν λέγω; μήτ’ αὐτὸς εἰ σφόδρ’ εὐπορεῖς, πίστευε |
| book 250.8 | τούτῳ, μήτε τῶν |
| book 250.9 | πτωχῶν πάλιν[ln_10]ἡμῶν καταφρόνει, τοῦ δέ γ’ εὐτυχεῖν ἀεὶ πάρεχε |
| book 250.10 | σεαυτὸν |
| book 250.11 | τοῖς ὁρῶσιν ἄξιον. |
| book 251 | οἷοι λαλοῦμεν ὄντες. ὦ τρισάθλιοι ἅπαντες οἱ φυσῶντες ἐφ’ ἑαυτοῖς μέγα· αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἀνθρώπου φύσιν. οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται·[ln_5]ἐπὰν δ’ ἀνοίξῃ τὰς θύρας, τρισάθλιος, γυνὴ κρατεῖ πάντων, ἐπιτάττει, μάχετ’ ἀεί· ἀπὸ πλειόνων ὀδυνᾶτ’, ἐγὼ δ’ ἀπ’ οὐδενός. |
| book 252 | τί λέγων ἀποτρώγειν ἀξιώσει νῦν ἐμοῦ τὸ μισθάριον; μένω γὰρ ἐξ ἐχθιζινοῦ. |
| book 253.1 | † εἰς τὴν |
| book 253.2 | πονηρίαν ἀτυφίαν νομίσαντές |
| book 253.3 | ποτε ἀξιοῦσι πέρας. † |
| book 254 | ἐπελάθεθ’ αὑτὸν ὅστις εἴη. |
| book 255.1 | ὅστις ὑπέχει |
| book 255.2 | χρυσίῳ τὴν |
| book 255.3 | χεῖρα, κἂν μὴ φῇ, πονηρὰ βούλεται. |
| book 256 | ἀεὶ νομίζονθ’ οἱ πένητες τῶν θεῶν. |
| book 257 | ἐπίθες τὸ πῦρ, ἡ ζάκορος. οὑτωσὶ καλῶς. |
| book 258.1 | οὗ δὴ λέγεται |
| book 258.2 | πρώτη |
| book 258.3 | Σαπφὼ τὸν ὑπέρκομπον θηρῶσα Φάων’ οἰστρῶντι πόθῳ ῥῖψαι πέτρας ἀπὸ τηλεφανοῦς· ἀλλὰ κατ’ εὐχὴν[ln_5]σήν, δέσποτ’ ἄναξ, εὐφημείσθω τέμενος πέρι Λευκάδος ἀκτῆς. |
| book 259 | πάμφωνε ... οὐρεία χέλυς. |
| book 263 | ὑγιέστερος κροτῶνος. |
| book 264.1 | εἶτ’ οὐχ ὅμοια |
| book 264.2 | πράττομεν καὶ θύομεν· ὅπου γε |
| book 264.3 | τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον δραχμῶν ἄγω |
| book 264.4 | προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα, αὐλητρίδας δὲ καὶ μύρον καὶ ψαλτρίας,[ln_5]Μενδαῖον, ἐγχέλεις, Θάσιον, τυρόν, μέλι μικροῦ ταλάντου· γίνεται τὸ κατὰ λόγον, δραχμῶν μὲν ἀγαθὸν ἄξιον λαβεῖν δέκα ἡμᾶς, ἐὰν καὶ καλλιερηθῇ τοῖς θεοῖς, τούτων δὲ πρὸς |
| book 264.5 | ταῦτ’ ἀντανελεῖν τὴν ζημίαν.[ln_10]πῶς οὐχὶ τὸ κακὸν τῶν ἱερῶν διπλάζεται; ἐγὼ μὲν οὖν ὤν γε θεὸς οὐκ εἴασα τὴν ὀσφὺν ἂν ἐπὶ τὸν βωμὸν ἐπιθεῖναί ποτε, εἰ μὴ καθήγιζέν |
| book 264.6 | τις ἅμα τὴν ἔγχελυν, ἵνα Καλλιμέδων ἀπέθανεν, εἷς τῶν |
| book 264.7 | συγγενῶν. |
| book 265.1 | ἐμὲ γὰρ διέτριψεν ὁ κομψότατος ἀνδρῶν |
| book 265.2 | Χαιρεφῶν ἱερὸν γάμον φάσκων |
| book 265.3 | ποιήσειν δευτέρᾳ μετ’ εἰκάδας καθ’ αὑτόν, ἵνα τῇ τετράδι δειπνῇ παρ’ ἑτέροις·[ln_5]τὰ τῆς θεοῦ γὰρ |
| book 265.4 | πανταχῶς ἔχειν καλῶς. |
| book 266 | Ἀδράστεια καὶ θεὰ σκυθρωπὲ Νέμεσι, συγγινώσκετε. |
| book 267 | εἶτ’ οὐκ εἶχεν οὐ πῦρ, οὐ λίθον, οὐκ ἄλλ’ ὁτιοῦν ἕτερον. |
| book 269.1 | οἱ δ’ ἁρπάσαντες |
| book 269.2 | τοὺς κάδους 〈τοὺσ〉 στρογγύλους ὕδρευον ἀνδρειότατα † κ’ ἡ πόλις πάλιν. ἤντλουν λέγειν δεῖ, καὶ κάδους οὐ δεῖ λέγειν, ἀλλ’ ἀντλιαντλητῆρας. |
| book 270.1 | τίθημ’ ἔχειν |
| book 270.2 | χολήν |
| book 270.3 | σε καλλιωνύμου |
| book 270.4 | πλείω. |
| book 271.1 | ἡγεῖται μ’ ὅλως ἐπικόπανόν |
| book 271.2 | τι. |
| book 272 | Ψύλλος |
| book 274 | οὕτω μαθεῖν δεῖ πάντα, καὶ πλοῦτον φέρειν· ἀσχημοσύνης γὰρ γίνετ’ ἐνίοις αἴτιος. |
| book 275.1 | προπίνων θηρίκλειον |
| book 275.2 | τρικότυλον. |
| book 276.1 | [spk_α]Α. πρὸς τὸ πρᾶγμ’ ἔχω κακῶς. Β. ἐπαριστέρως γὰρ αὐτὸ λαμβάνεις. τὰ δυσχερῆ γὰρ καὶ τὰ λυπήσοντά σε ὁρᾷς ἐν αὐτῷ, τὰ δ’ ἀγάθ’ οὐκ ἐπιβλέπεις.[ln_5]εὕροις δ’ ἂν οὐθὲν τῶν ἁπάντων, Σιμύλε, ἀγαθόν, ἐν ᾧ τι μὴ πρόσεστι καὶ κακόν. γυνὴ πολυτελής ἐστ’ ὀχληρόν, οὐδ’ ἐᾷ ζῆν τὸν λαβόνθ’ ὡς βούλετ’· ἀλλ’ ἕν ἐστί τοι ἀγαθὸν ἀπ’ αὐτῆς, παῖδες· ἐλθόντ’ εἰς νόσον[ln_10]τὸν ἔχοντα |
| book 276.2 | ταύτην ἐθεράπευσεν ἐπιμελῶς, ἀτυχοῦντι |
| book 276.3 | συμπαρέμεινεν, ἀποθανόντα |
| book 276.4 | τε ἔθαψε, περιέστειλεν οἰκείως· ὅρα εἰς |
| book 276.5 | ταῦθ’, ὅταν λυπῇ τι τῶν καθ’ ἡμέραν. οὕτω γὰρ οἴσεις πᾶν τὸ πρᾶγμ’· ἂν δ’ ἐκλέγῃ[ln_15]ἀεὶ τὸ λυποῦν, μηδὲν ἀντιπαρατιθεὶς τῶν |
| book 276.6 | προσδοκωμένων, ὀδυνήσῃ διὰ τέλους. |
| book 277 | ἐθύομεν δὲ πεντάκις τῆς ἡμέρας· ἐκυμβάλιζον δ’ ἑπτὰ θεράπαιναι κύκλῳ, αἳ δ’ ὠλόλυζον. |
| book 278 | ἕλκει δὲ γραμματείδιον ἐκεῖ σε δίθυρον καὶ παράστασις, μία δραχμή. |
| book 279.1 | ὄμνυμί σοι τὸν Ἥλιον, ἦ μὴν ἀποίσειν |
| book 279.2 | σοι γραφὴν κακώσεως. |
| book 280 | [spk_γλ]ὦ χαῖρε, Γλυκέρα. ΓΛ. καὶ σὺ πόλλ’. Α. ὅσῳ χρόνῳ ὁρῶ σε. |
| book 281 | ἀλλ’ οὐ τὰ 〈Τι〉βείου νῷν ἴσως δεῖ φροντίσαι. |
| book 282 | χλαμύδα, καυσίαν, λόγχην, ἀορτῆρ’, ἱμάτια. |
| book 284.1 | ἐπιχρύσους |
| book 284.2 | σανδαλοθήκας |
| book 286.1 | ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων, ὡς εἰς καλὸν τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον |
| book 286.2 | πρῶτος λέγω |
| book 286.3 | σοι τόν |
| book 286.4 | τε χρυσοῦν κάνθαρον.[ln_5]ποῖον; τὸ πλοῖον; Α. οὐδὲν οἶσθας, ἄθλιε. τὴν ναῦν |
| book 286.5 | σεσῶσθαί μοι λέγεις; Α. ἔγωγε μήν. τὴν ναῦν ἐκείνην ἣν ἐποίησε Καλλικλῆς τὸν καλούμενον †, Εὐφράνωρ 〈δ’〉 ἐκυβέρνα Θούριος; |
| book 287.1 | ὦ φιλτάτη Γῆ μῆτερ, ὡς |
| book 287.2 | σεμνὸν |
| book 287.3 | σφόδρ’ εἶ τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα |
| book 287.4 | πολλοῦ τ’ ἄξιον. ὡς δῆτ’ ἐχρῆν, εἴ τις |
| book 287.5 | πατρῴαν |
| book 287.6 | παραλαβὼν γῆν καταφάγοι, πλεῖν |
| book 287.7 | τοῦτον ἤδη διὰ τέλους[ln_5]καὶ μηδ’ ἐπιβαίνειν γῆς, ἵν’ οὕτως ᾔσθετο, οἷον |
| book 287.8 | παραλαβὼν ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο. |
| book 288 | ὁ δὲ Πολυνείκης πῶς ἀπώλετ’ οὐχ ὁρᾷς; |
| book 289 | ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ’, οἷόν ἐστ’ ἐλπὶς κακόν. |
| book 290.1 | καὶ φύσει |
| book 290.2 | πως εὐάγωγόν ἐστι πᾶς ἀνὴρ ἐρῶν. |
| book 291 | ἑτέρου λυχνοῦχος, ἑτέρου λήκυθος. |
| book 292 | ἑκκαίδεκα κεῖνθ’ ἁμίδες. |
| book 294.1 | ἀνδρὸς πένητος υἱός, ἐκτεθραμμένος οὐκ ἐξ ὑπαρχόντων, ὁρῶν ᾐσχύνετο τὸν |
| book 294.2 | πατέρα μίκρ’ ἔχοντα· παιδευθεὶς γὰρ εὖ τὸν καρπὸν εὐθὺς ἀπεδίδου καλόν. |
| book 295.1 | οὕτως ἀσυλλόγιστον ἡ Τύχη |
| book 295.2 | ποιεῖ τὸ συμφέρον τί ποτ’ ἐστὶν ἀνθρώπου βίῳ· καθ’ οὓς κρινεῖ 〈τὰ〉 πράγματ’ οὐ χρῆται νόμοις, οὐδ’ ἔστιν εἰπεῖν ζῶντα ‘ταῦτ’ οὐ πείσομαι‘. |
| book 296.1 | ὡς ἄδικον, ὅταν ἡ μὲν φύσις ἀποδῷ τι |
| book 296.2 | σεμνόν, τοῦτο δ’ ἡ τύχη κακοῖ. |
| book 297 | μετ’ Ἀριστοτέλους γὰρ τέτταρας τῆς ἡμέρας ὀβολοὺς φέρων. |
| book 298.1 | οὐχὶ παρακληθέντας ὑμᾶς δεῖ γὰρ ἡμῖν εὐνοεῖν ἀλλ’ ὑπάρχειν |
| book 298.2 | τοῦτο. |
| book 300 | χρηστοὺς νομιζομένους, ἐφόδιον ἀσφαλὲς εἰς πάντα καιρὸν καὶ τύχης πᾶσαν ῥοπήν. |
| book 301.1 | 〈ἅ〉πας ἐρυθριῶν |
| book 301.2 | χρηστὸς εἶναί μοι δοκεῖ. |
| book 302.1 | ἣν δῆλον οὔτι νυμφίος |
| book 302.2 | τε ἀλφάνει † |
| book 303.1 | καίτοι νέος |
| book 303.2 | ποτ’ ἐγενόμην κἀγώ, γύναι· ἀλλ’ οὐκ ἐλούμην |
| book 303.3 | πεντάκις τῆς ἡμέρας τότ’, ἀλλὰ νῦν· οὐδὲ χλανίδ’ εἶχον, ἀλλὰ νῦν· οὐδὲ μύρον εἶχον, ἀλλὰ νῦν· καὶ βάψομαι[ln_5]καὶ παρατιλοῦμαι, νὴ Δία, καὶ γενήσομαι Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος, ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ, κἆθ’ ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς λίθους ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν γῆν μόνην. |
| book 304.1 | διαφέρει |
| book 304.2 | Χαιρεφῶντος οὐδὲ γρῦ ἅνθρωπος ὅστις ἐστίν, ὃς κληθείς |
| book 304.3 | ποτε εἰς ἑστίασιν δωδεκάποδος ὄρθριος |
| book 304.4 | πρὸς τὴν |
| book 304.5 | σελήνην ἔτρεχε τὴν |
| book 304.6 | σκιὰν ἰδὼν[ln_5]ὡς ὑστερίζων καὶ παρῆν ἅμ’ ἡμέρᾳ. |
| book 305.1 | ὁ λιμὸς ὑμῖν τὸν καλὸν |
| book 305.2 | τοῦτον δακὼν |
| book 305.3 | Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν. |
| book 306.1 | οὐκ ἔστι μοιχοῦ πρᾶγμα |
| book 306.2 | τιμιώτερον· θανάτου γάρ ἐστιν ὤνιον. |
| book 307 | καὶ Λαμπρίας ὄπισθεν ἀλάβαστον φέρων. |
| book 308 | καὶ τοὔνομα τί λέγεις ἀλάστωρ; |
| book 309.1 | τοῦθ’ ἑταῖρός ἐστιν ὄντως· οὐκ ἐρωτᾷ πηνίκα δεῖπνόν ἐστιν, ὥσπερ ἕτεροι, καὶ τί δειπνεῖν κωλύει |
| book 309.2 | τοὺς |
| book 309.3 | παρόντας, εἶτα δεῖπνον ἕτερον εἰς |
| book 309.4 | τρίτην βλέπει ................. εἶτα |
| book 309.5 | περίδειπνον πάλιν. |
| book 311 | οὐ μὰ τὴν |
| book 312.1 | ἂν πάντα δουλεύειν ὁ δοῦλος μανθάνῃ, πονηρὸς ἔσται. μεταδίδου |
| book 312.2 | παρρησίας, βελτίον’ αὐτὸν |
| book 312.3 | τοῦτο |
| book 312.4 | ποιήσει |
| book 312.5 | πολύ. |
| book 313.1 | Ἐφέσια |
| book 313.2 | τοῖς γαμοῦσιν οὗτος |
| book 313.3 | περιπατεῖ λέγων ἀλεξιφάρμακα. |
| book 314 | χρυσοῦν ἐπόρισας. εἴθε λιθοκόλλητον ἦν· καλὸν ἦν ἂν οὕτως. |
| book 315.1 | μάραγδον εἶναι |
| book 315.2 | ταῦτ’ ἔδει καὶ σάρδια. |
| book 316 | εἴ τις δικαστὴς ἢ διαιτητὴς θεῶν. |
| book 317 | ἐνταῦθ’ ἀπόστα μικρόν. |
| book 317a.1 | ε[desunt litterae fere 25]κοδι’ οἰκῶν |
| book 317a.2 | πλησ[ίον] |
| book 318.1 | μικρὸν ἐπιμείνας |
| book 318.2 | προστρέχει ‘ἠγόρακά σοι |
| book 318.3 | περιστέρια 〈ταδί〉‘ λέγων. |
| book 319 | [spk_β]νῦν πῖθι, νῦν ἀφύβρισον. Β. ἤν, ἀφύβρικα. |
| book 320 | πολλοὺς λογισμοὺς ἡ πονηρία κυκλοῖ. |
| book 321.1 | ἀλλὰ τῶν |
| book 321.2 | χρηστῶν ἔχει |
| book 321.3 | τιν’ ἐπιμέλειαν καὶ θεός. |
| book 322.1 | εὔπιστον ἀτυχῶν ἐστιν ἄνθρωπος φύσει. τὸν |
| book 322.2 | πλησίον γὰρ οἴεται μᾶλλον |
| book 322.3 | φρονεῖν ὁ τοῖς λογισμοῖς |
| book 322.4 | τοῖς ἰδίοις |
| book 322.5 | πταίων ἀεί. |
| book 323.1 | πεποιήκατ’ ἔργον οὐχ ἑταίρων γὰρ ..... 〈μὰ Δί’, ἀλλ’ ἑταιρῶν〉· ταὐτὰ δ’ ὄντα γράμματα τὴν |
| book 323.2 | προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ’ εὔσχημον |
| book 323.3 | ποιεῖ. |
| book 324.1 | στρατεία δ’ οὐ φέρει |
| book 324.2 | περιουσίαν οὐδεμί’, ἐφήμερον δὲ καὶ προπετῆ βίον, οὗ πεῖραν ἔχομεν ὄντος οὐ σωτηρίου. |
| book 325-326.1 | ὁλκὴν |
| book 325-326.2 | ταλάντου |
| book 325-326.3 | χρυσίου |
| book 325-326.4 | σοι, παιδίον, ἕστηκα |
| book 325-326.5 | τηρῶν[ln_2]μακάριος ἐκεῖνος 〈ἔσται〉 δέκα τάλαντα καταφαγών. |
| book 327.1 | αἰσχρὸν γενέσθαι |
| book 327.2 | πτωχὸν ἀσθενῆ θ’ ἅμα. |
| book 328 | ἔστι κρίσις ἄδικος, ὡς ἔοικε, κἀν θεοῖς. |
| book 329 | τοὺς ὄφεις καλῶς γέ μοι ἠγόρασας. |
| book 330 | συνακολούθει μεθ’ ἡμῶν. |
| book 331 | θύραν ἔξελε. |
| book 333.1 | ἐπ’ ἀμφότερα νῦν ἡ ’πίκληρος ἡ κ〈αλὴ〉 μέλλει καθευδήσειν. κατείργασται μέγα καὶ περιβόητον ἔργον· ἐκ τῆς οἰκίας ἐξέβαλε τὴν λυποῦσαν ἣν ἐβούλετο,[ln_5]ἵν’ ἀποβλέπωσιν πάντες εἰς τὸ Κρωβύλης |
| book 333.2 | πρόσωπον, ᾖ τ’ εὔγνωστος οὖς’ ἐμὴ γυνὴ δέσποινα. καὶ τὴν ὄψιν ἣν ἐκτήσατο· ‘ὄνος ἐν |
| book 333.3 | πιθήκοισ‘ τοῦτο δὴ τὸ λεγόμενόν ἐστιν. σιωπᾶν βούλομαι τὴν νύκτα τὴν[ln_10]πολλῶν κακῶν ἀρχηγόν. οἴμοι Κρωβύλην λαβεῖν ἔμ’, εἰ καὶ δέκα τάλαντ’ 〈ἠνέγκατο, τὴν〉 ῥῖν’ ἔχουσαν πήχεως. εἶτ’ ἐστὶ τὸ φρύαγμα {εἰ} πῶς {ἀν} ὑποστατόν; 〈μὰ τὸν〉 Δία τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, οὐδαμῶς. |
| book 333 | [ln_15]παιδισκάριον θεραπευτικὸν δὲ καὶ λόγου τάχιον ἀπάγεσθ’ ὧδε. τίν’ ἄρ’ ἂν εἰσάγοι; |
| book 334.1 | ἔχω δ’ ἐπίκληρον Λάμιαν· οὐκ εἴρηκά σοι; τουτὶ γὰρ οὐχί. Α. κυρίαν τῆς οἰκίας καὶ τῶν ἀγρῶν καὶ 〈τῶν ἁ〉πάντων ἄντικρυς ἔχομεν. Β. Ἄπολλον, ὡς |
| book 334.2 | χαλεπόν. Α. χαλεπώτατον. |
| book 334 | [ln_5][spk_β]ἅπασι δ’ ἀργαλέα ’στίν, οὐκ ἐμοὶ μόνῳ, υἱῷ πολὺ μᾶλλον, θυγατρί. Β. πρᾶγμ’ ἄμαχον λέγεις. εὖ οἶδα. |
| book 335.1 | ὦ τρισκακοδαίμων, ὅστις ὢν πένης γαμεῖ καὶ παιδοποιεῖθ’. ὡς ἀλόγιστός ἐστ’ ἀνήρ, ὃς μήτε |
| book 335.2 | φυλακὴν τῶν ἀναγκαίων ἔχει μήτ’ ἂν ἀτυχήσας εἰς τὰ κοινὰ τοῦ βίου[ln_5]ἐπαμφιέσαι δύναιτο |
| book 335.3 | τοῦτο |
| book 335.4 | χρήμασιν, ἀλλ’ ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ χειμαζόμενος ζῇ, τῶν μὲν ἀνιαρῶν ἔχων τὸ μέρος ἁπάντων, τῶν δ’ ἀγαθῶν οὐδὲν μέρος. ὑπὲρ γὰρ ἑνὸς ἀλγῶν ἅπαντας νουθετῶ. |
| book 336.1 | ὅστις πένης ὢν ζῆν ἐν ἄστει βούλεται, ἀθυμότερον ἑαυτὸν ἐπιθυμεῖ ποεῖν. ὅταν γὰρ εἰς |
| book 336.2 | τρυφῶντα καὶ σχολὴν ἄγειν δυνάμενον ἐμβλέψῃ, τότ’ αὐτὸν ἔστ’ ἰδεῖν,[ln_5]ὡς ἄθλιον ζῇ καὶ ταλαίπωρον βίον. κακῶς ὁ δεσπότης βεβούλευται πάνυ· ἐν ἀγρῷ γὰρ οἰκῶν οὐ σφόδρ’ ἐξηλέγχετο τῆς μερίδος ὢν τῆς οὐδαμοῦ τεταγμένης, εἶχεν δὲ παραπέτασμα τὴν ἐρημίαν. |
| book 337.1 | ὦ Παρμένων, οὐκ ἔστ’ ἀγαθὸν ἐν τῷ βίῳ φυόμενον ὥσπερ δένδρον ἐκ ῥίζης μιᾶς, ἀλλ’ ἐγγὺς ἀγαθοῦ παραπέφυκε καὶ κακόν, ἐκ |
| book 337.2 | τοῦ κακοῦ τ’ ἤνεγκεν ἀγαθὸν ἡ φύσις. |
| book 338.1 | ἆρ’ ἐστὶν ἀρετῆς καὶ βίου διδάσκαλος ἐλευθέρου |
| book 338.2 | τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις ἀγρός. |
| book 339.1 | † τὸ μὴ τὰς |
| book 339.2 | τρίχας αἴρων καὶ τὸν ῥύπον διδοὺς † πιεῖν ἀνηδαξᾶτο ὥστε μὴ πιεῖν. |
| book 340.1 | ἀεὶ τὸ λυποῦν ἀποδίωκε |
| book 340.2 | τοῦ βίου· μικρόν |
| book 340.3 | τι τὸ βίου καὶ στενὸν ζῶμεν |
| book 340.4 | χρόνον. |
| book 341 | οὐκ ἔστιν εὑρεῖν βίον ἄλυπον οὐδενός. |
| book 342 | λεπτὸν μεθ’ ἑτέρας ἱστὸν ὕφαινεν. |
| book 343 | γυνὴ κυεῖ δέκα μῆνας. |
| book 344 | ὅστις δ’ ὁμιλῶν ἥδεται. |
| book 345*.1 | Κρωβύλῃ τῇ μητρὶ πείθου καὶ γάμει τὴν |
| book 345*.2 | συγγενῆ. |
| book 346 | τρυγόνος λαλίστερος. |
| book 347.1 | δεύτερος |
| book 347.2 | πλοῦς. |
| book 348.1 | τὸ τῆς Τύχης |
| book 348.2 | τοι μεταβολὰς |
| book 348.3 | πολλὰς ἔχει. |
| book 349.1 | βάρβαρος, ἄγγαρος ὄντως κοὐδενὸς |
| book 349.2 | προορώμενος. |
| book 350.1 | οἷον τὸ γενέσθαι |
| book 350.2 | πατέρα |
| book 350.3 | παίδων ἦν 〈ἄρα·〉 λύπη, φόβος, φροντίς, πέρας ἐστὶν οὐδὲ ἕν. |
| book 351.1 | τὸ δὲ κελευόμενον μέν ἐστιν ἀσφαλέστατον δούλῳ ποεῖν, ὥς |
| book 351.2 | φασιν. |
| book 352.1 | 〈οἴμοι〉, τάλας· ἕστηκας ἔτι |
| book 352.2 | πρὸς |
| book 352.3 | ταῖς θύραις τὸ φορτίον θείς; σιτόκουρον ἄθλιον, 〈ἄχρηστον〉 εἰς τὴν οἰκίαν εἰλήφαμεν. |
| book 353.1 | ἀγγαροφόρει καὶ ταῦθ’ ἃ νῦν |
| book 353.2 | ποιεῖς, ποίει, ἐξὸν διαρρηγνύμενον ἀγαθῶν μυρίων |
| book 353.3 | σιτιζόμενον τὴν νύκτα καὶ τὴν ἡμέραν διάγειν. |
| book 354.1 | οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον ἁρμόττει |
| book 354.2 | παρόν· καὶ συμμανῆναι δ’ ἔνια δεῖ. |
| book 358.1 | ὁ μὴ δεχόμενος τῶν θεῶν τὸ σύμφορον αὐτῷ διδόντων ἕνεκα |
| book 358.2 | τοῦ ζῆν βούλεται † ...... τὸ δ’ ἀτυχεῖν ἢ τὸ μὴ θεὸς δίδωσιν, οὐ τρόπου ’σθ’ ἁμαρτία. |
| book 359 | ἀτύχημα κἀδίκημα διαφορὰν ἔχει· τὸ μὲν διὰ τύχην γίνεται, τὸ δ’ αἱρέσει. |
| book 360.1 | ἆρ’ ἐστὶν ἀγαθῶν πᾶσι |
| book 360.2 | πλείστων αἰτία ἡ σύνεσις, ἂν ᾖ πρὸς τὰ βελτίω |
| book 360.3 | σοφή. |
| book 361.1 | τοὐμὸν θυγάτριον· πάνυ γάρ ἐστι τῇ φύσει .... φιλάνθρωπον τὸ παιδάριον |
| book 361.2 | σφόδρα. |
| book 362.1 | πόθεν γάρ, ὦ φίλοι θεοί, τούτους ἀνεσπάκασιν οὗτοι |
| book 362.2 | τοὺς λόγους; |
| book 363.1 | ὁ μυόχοδος γέρων λεληθέναι |
| book 363.2 | σφόδρ’ οἰόμενος. |
| book 364.1 | εἶτ’ ἀμφορεαφόρος |
| book 364.2 | τις ἀποφορὰν φέρων. |
| book 365.1 | οὐχ ὁρᾶτε τὴν |
| book 365.2 | τροφὸν ζῶμ’ ἐνδεδυμένην; |
| book 366 | ἔρχεται τἀληθὲς εἰς φῶς ἐνίοτ’ οὐ ζητούμενον. |
| book 367 | καὶ τυφλῷ δῆλον. |
| book 368 | οὐκ Ἔμβαρος εἶ. |
| book 371.1 | ἅβραν γὰρ ἀντωνούμενος ἐρωμένην |
| book 371.2 | ταύτῃ μὲν οὐ παρέδωκ’ ἔχειν, ἔτρεφε δὲ χωρὶς ὡς ἐλευθέρᾳ πρέπει. |
| book 372.1 | εὐλοιδόρητον, ὡς ἔοικε, φαίνεται τὸ τοῦ στρατιώτου |
| book 372.2 | σχῆμα καὶ τὸ τοῦ ξένου. |
| book 373.1 | ὁ πλέων κατήχθη. κρίνεθ’ οὗτος |
| book 373.2 | πολέμιος. ἐὰν ἔχῃ τι μαλακόν, ἀγγαρεύεται. |
| book 374.1 | κακὴ μὲν ὄψις, ἐν δὲ δείλαιαι |
| book 374.2 | φρένες. |
| book 375.1 | Στρατοφάνη, λιτόν |
| book 375.2 | ποτ’ εἶχες |
| book 375.3 | χλαμύδιον καὶ παῖδ’ ἕνα. |
| book 376.1 | ἡ τῶν ὁμοίων αἵρεσις μάλιστά πως τὴν |
| book 376.2 | τοῦ βίου σύγκρασιν ὁμόνοιαν |
| book 376.3 | ποιεῖ. |
| book 380.1 | 〈ἀπ〉ορῶν |
| book 380.2 | τι βούλευσαι κατὰ σαυτὸν γενόμενος· τὸ συμφέρον γὰρ οὐχ ὁρᾶται τῷ βοᾶν, ἐν τῷ πρὸς αὑτὸν δ’ ἀναλογισμῷ φαίνεται. |
| book 381 | οὐδεὶς σύνοιδεν ἐξαμαρτάνων πόσον ἁμαρτάνει τὸ μέγεθος, ὕστερον δ’ ὁρᾷ. |
| book 382*.1 | Διονυσίων 〈γὰρ〉 ἦν |
| book 382*.2 | πομπή ........................ ὁ δέ μ’ ἠκολούθησεν μέχρι |
| book 382*.3 | τοῦ πρὸς τὴν θύραν ἔπειτα |
| book 382*.4 | φοιτῶν καὶ κολακεύων 〈ἐμέ τε καὶ〉[ln_5]τὴν μητέρ’ ἔγνω μ’. |
| book 383.1 | Ἔρως δὲ τῶν θεῶν ἰσχὺν ἔχων |
| book 383.2 | πλείστην ἐπὶ τούτου δείκνυται· διὰ τοῦτον ἐπιορκοῦσι |
| book 383.3 | τοὺς ἄλλους θεούς. |
| book 384.1 | ἀστεῖον τὸ μὴ συνάγειν γυναῖκας μηδὲ δειπνίζειν ὄχλον, ἀλλ’ οἰκοσίτους |
| book 384.2 | τοὺς γάμους |
| book 384.3 | πεποιηκέναι. |
| book 385.1 | ἂν ἔτι |
| book 385.2 | πιεῖν μοι δῷ τις· ἀλλ’ ἡ βάρβαρος ἅμα τῇ τραπέζῃ καὶ τὸν οἶνον ᾤχετο ἄρας’ ἀφ’ ἡμῶν. |
| book 386.1 | τρισάθλιόν γε καὶ ταλαίπωρον φύσει |
| book 386.2 | πολλῶν |
| book 386.3 | τε μεστόν ἐστι τὸ ζῆν |
| book 386.4 | φροντίδων. |
| book 387 | καὶ τὸν ἐπὶ κακῷ γινόμενον ἀλλήλων ἀγαπησμὸν οἷος ἦν. |
| book 388 | πατὴρ δ’ ἀπειλῶν οὐκ ἔχει μέγαν φόβον. |
| book 389 | ὡς ἀεὶ στιφρὰς ἐσομένας καὶ νέας, ταλάντατος. |
| book 390 | γυναικείαν ἀγοράν. |
| book 392 | ἄφες τὸν ἄνθρωπον. τί κόπτεις, ὦ μέλε; |
| book 394 | οἱ γὰρ ἥρωες ..... κακοῦν ἕτοιμοι μᾶλλον ἤπερ ὠφελεῖν. |
| book 395.1 | οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες ὡς ἀβέλτεροι καὶ ‘σκέψομαι‘ λέγοντες. ἄνθρωπος γὰρ ὢν |
| book 395.2 | σκέψῃ σὺ περί του, δυστυχής, ὅταν τύχῃ; αὐτόματα γὰρ τὰ πράγματ’ ἐπὶ τὸ συμφέρον[ln_5]ῥεῖ κἂν καθεύδῃς, ἢ πάλιν τἀναντία. |
| book 396.1 | ἤδη |
| book 396.2 | τις ὑμῶν |
| book 396.3 | παιδίον ᾐτήσατ’ ἢ κέχρηκεν, ἄνδρες γλυκύτατοι; |
| book 397.1 | ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν ὑποδοχή τινος. ποδαποῦ; διαφέρει τῷ μαγείρῳ τοῦτο γάρ. οἷον τὰ νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια, ἐν |
| book 397.2 | προσφάτοις ἰχθυδίοις |
| book 397.3 | τεθραμμένα[ln_5]καὶ παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ ἁλίσκετ’, ἀλλ’ οὕτως |
| book 397.4 | παρέργως ἅπτεται, τὰς δ’ ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα μᾶλλον |
| book 397.5 | προσεδέξατ’. Ἀρκαδικὸς |
| book 397.6 | τοὐναντίον ἀθάλαττος ὢν |
| book 397.7 | τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται·[ln_10]Ἰωνικὸς |
| book 397.8 | πλούταξ· ὑποστάσεις |
| book 397.9 | ποιῶ, κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. |
| book 398.1 | τὸ μηθὲν ἀδικεῖν καὶ φιλανθρώπους |
| book 398.2 | ποιεῖ. |
| book 401.1 | ὡς ἡδὺ τῷ μισοῦντι |
| book 401.2 | τοὺς |
| book 401.3 | φαύλους |
| book 401.4 | τρόπους ἐρημία· καὶ τῷ μελετῶντι μηδὲ ἓν |
| book 401.5 | πονηρὸν ἱκανὸν κτῆμ’ ἀγρὸς |
| book 401.6 | τρέφων καλῶς. ἐκ τῶν ὄχλων δὲ ζῆλος, ἥ τε κατὰ πόλιν[ln_5]αὕτη |
| book 401.7 | τρυφὴ λάμπει μέν, εἰς δ’ ὀλίγον |
| book 401.8 | χρόνον. |
| book 402 | γέροντα δυστυχοῦντα τῶν θ’ αὑτοῦ κακῶν ἐπαγόμενον λήθην ἀνέμνησας πάλιν ἐπὶ τἀτυχεῖν τ’ ἤγειρας. |
| book 403.1 | εὐθὺς καταχρήσεθ’ αὑτὸν ἀνορωρυγμένην |
| book 403.2 | ταύτην ἰδών. |
| book 404 | οἱ Θρᾷκες, Λίβυ, Τρῶες καλοῦνται· πάντα νῦν ἤδη ’σθ’ ὁμοῦ. |
| book 405.1 | οἳ δὲ κατὰ χειρῶν λαβόντες |
| book 405.2 | περιμένουσι, φίλτατοι |
| book 407.1 | νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, μακάριόν |
| book 407.2 | τι χρηστότης |
| book 407.3 | πρὸς πάντα καὶ θαυμαστὸν ἐφόδιον βίῳ. τούτῳ λαλήσας ἡμέρας μικρὸν μέρος εὔνους ἐγὼ νῦν εἰμι. ‘πειστικὸν λόγοσ‘,[ln_5]πρὸς |
| book 407.4 | τοῦτ’ ἂν εἴποι |
| book 407.5 | τις, ‘μάλιστα τῶν |
| book 407.6 | σοφῶν‘. τί οὖν ἑτέρους λαλοῦντας εὖ βδελύττομαι; τρόπος ἔσθ’ ὁ πείθων |
| book 407.7 | τοῦ λέγοντος, οὐ λόγος. |
| book 408.1 | οὐ πάνυ |
| book 408.2 | τι γηράσκουσιν αἱ τέχναι καλῶς, ἂν μὴ λάβωσι |
| book 408.3 | προστάτην |
| book 408.4 | φιλάργυρον. |
| book 409 | [spk_β]νῦν δὲ κατὰ πόλιν εὕρηκεν ἕτερον, τὸν σέ. Β. τὸν ἐμὲ τουτονί; |
| book 410 | οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν οὐδὲ λοπάδ’ αἰτούμενος. |
| book 411 | ἀλλὰ τἀργυρώματα ἥκω λαβεῖν βουλόμενος. |
| book 412 | βάκηλος εἶ. |
| book 416a.1 | τοῦτον εὐτυχέστατον λέγω, ὅστις θεωρήσας ἀλύπως, Παρμένων, τὰ σεμνὰ ταῦτ’ ἀπῆλθεν, ὅθεν ἦλθεν, ταχύ τὸν ἥλιον τὸν κοινόν, ἄστρ’, ὕδωρ, νέφη,[ln_5]πῦρ· ταῦτα, κἂν ἑκατὸν ἔτη βιῷς, ἀεὶ ὄψει |
| book 416a.2 | παρόντα, κἂν ἐνιαυτοὺς |
| book 416a.3 | σφόδρ’ ὀλίγους, σεμνότερα |
| book 416a.4 | τούτων ἕτερα 〈δ’〉 οὐκ ὄψει |
| book 416a.5 | ποτέ. |
| book 416b.1 | πανήγυριν νόμισόν |
| book 416b.2 | τιν’ εἶναι τὸν |
| book 416b.3 | χρόνον, ὅν |
| book 416b.4 | φημι, τοῦτον, τὴν ἐπιδημίαν ἄνω·[ln_10]ὄχλος, ἀγορά, κλέπται, κυβεῖαι, διατριβαί. † ἂν |
| book 416b.5 | πρῶτος ἀπίῃς καταλύσεις, βελτίονα ἐφόδι’ ἔχων ἀπῆλθες ἐχθρὸς οὐδενί· ὁ προσδιατρίβων δ’ ἐκοπίασεν ἀπολέσας, κακῶς δὲ γηρῶν ἐνδεής |
| book 416b.6 | του γίνεται,[ln_15]ῥεμβόμενος ἐχθροὺς εὗρ’, ἐπεβουλεύθη |
| book 416b.7 | ποθέν, οὐκ εὐθανάτως ἀπῆλθεν ἐλθὼν εἰς |
| book 416b.8 | χρόνον. |
| book 417.1 | παύσασθε νοῦν ἔχοντες· οὐδὲν γὰρ |
| book 417.2 | πλέον ἁνθρώπινος νοῦς ἐστιν, ἀλλ’ ὁ τῆς Τύχης —εἴτ’ ἐστὶ τοῦτο |
| book 417.3 | πνεῦμα θεῖον, εἴτε νοῦς— τοῦτ’ ἔστι τὸ κυβερνῶν 〈ἅπαντα〉 καὶ στρέφον[ln_5]καὶ σῷζον, ἡ πρόνοια δ’ ἡ θνητὴ καπνὸς καὶ φλήναφος. πείσθητε, κοὐ μέμψεσθέ με· πάνθ’ ὅσα νοοῦμεν ἢ λέγομεν ἢ πράττομεν, τύχη ’στίν, ἡμεῖς δ’ ἐσμὲν ἐπιγεγραμμένοι. |
| book 418 | τὰ δεύτερ’ ἀεὶ τὴν γυναῖκα δεῖ λέγειν, τὴν δ’ ἡγεμονίαν τῶν ὅλων τὸν ἄνδρ’ ἔχειν. 〈συν〉οικία δ’ ἐν ᾗ 〈τὰ〉 πρῶτ’ ἔχει γυνή, οὐκ ἔστιν ἥτις πώποτ’ οὐκ ἀπώλετο. |
| book 419.1 | τοῦτο μόνον ἐπισκοτεῖ καὶ δυσγενείᾳ καὶ τρόπου |
| book 419.2 | πονηρίᾳ καὶ πᾶσιν οἷς ἔσχηκεν ἄνθρωπος κακοῖς, τὸ πολλὰ κεκτῆσθαι· τὰ δ’ ἄλλ’ ἐλέγχεται. |
| book 420.1 | οὐ παντὸς ἀγαθοῦ τὴν |
| book 420.2 | πρόνοιαν αἰτίαν κρίνων ἂν ὀρθῶς ὑπολαβεῖν τίς μοι δοκεῖ, ἀλλ’ ἔστι καὶ ταὐτόματον ἔνια |
| book 420.3 | χρήσιμον. |
| book 421.1 | ἀεὶ κράτιστόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν, ἐν |
| book 421.2 | παντὶ καιρῷ· τοῦτ’ ἐγὼ παρεγγυῶ εἰς ἀσφάλειαν τῷ βίῳ πλεῖστον μέρος. |
| book 422 | πολλῶν κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν θηρίων ὄντων κάκιστόν ἐστι θηρίον γυνή. |
| book 423 | Ἄπολλον, ἀλλὰ σκαιὸν οὐ μετρίως λέγεις, μετὰ μαρτύρων ἀτυχεῖν, παρὸν λεληθέναι. |
| book 424.1 | δυσπαρακολούθητόν |
| book 424.2 | τι πρᾶγμ’ ἐστὶν τύχη. |
| book 425.1 | τὸν ἄμητα, Χαίριππ’, οὐ καθ’ Ἅιδην πέμπετε; τίν’ ἄμητ’ ἐν Ἅιδου |
| book 425.2 | προσδοκᾷς; |
| book 426 | ὡς μηδὲν ἀποκρινουμένῳ δ’ οὕτω λάλει. |
| book 427 | γέρων ἀ〈πε〉μέμυκτ’ ἄθλιος, λέμφος. |
| book 428 | μικρὰ Παναθήναι’ ἐπει〈δὴ〉 δι’ ἀγορᾶς πέμποντά σε, Μοσχίων, μήτηρ ἑώρα τῆς κόρης ἐφ’ ἅρματος. |
| book 431.1 | ὑπελήλυθέν τέ μου νάρκα |
| book 431.2 | τις ὅλον τὸ δέρμα |
| book 432 | ἄνθρωπος ὢν ἥμαρτον· οὐ θαυμαστέον. |
| book 433 | φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής. |
| book 434.1 | πότων |
| book 434.2 | τε καὶ κώμων ἅπαντες ᾔδεμεν. |
| book 435 | σιωπήσ〈ε〉ι πάλιν ἐ̣ν̣ τ̣ῷ̣ μ̣έρει. |
| book 436.1 | [spk_β]χωρίδιον |
| book 436.2 | πρίω |
| book 436.3 | συναγαγὼν πάνθ’ ὅσα ἔχεις, τὸ δ’ ἐγὼ δώσω. Β. σχολῇ μοι σύλλεγε. |
| book 437 | ἤδη δ’ ἐπιχύσεις διάλιθοι, λαβρώνιοι, Πέρσαι δ’ ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν. |
| book 438.1 | οὐ ῥᾴδιον ἄνοιαν ἐν μικρῷ μεταστῆσαι |
| book 438.2 | χρόνῳ. |
| book 439 | νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον, ἐκτυφήσομαι. |
| book 440.1 | ὡς ἡδὺ τὸ ζῆν, εἰ μεθ’ ὧν κρίνει |
| book 440.2 | τις εὖ. |
| book 441.1 | ὥστ’ ἔγωγ’ ἂν εἱλόμην |
| book 441.2 | που |
| book 441.3 | σαυνίῳ πεπληγμένος. |
| book 442.1 | οὐκ ἂν γένοιτ’ ἐρῶντος ἀθλιώτερον οὐθὲν γέροντος |
| book 442.2 | πλὴν ἕτερος γεραίτερος. ὃς γὰρ ἀπολαύειν βούλεθ’ ὧν ἀπολείπεται διὰ τὸν |
| book 442.3 | χρόνον, πῶς οὗτος οὐκ ἔστ’ ἄθλιος; |
| book 443.1 | τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος ‘ἄκρατον‘ ἐβόων, ‘τὴν μεγάλην‘. ψυκτῆρά τις |
| book 443.2 | προὔπινεν αὖ, τοὺς ἀθλίους ἀπολλύων. |
| book 446.1 | ἑκοῦσα 〈δ’〉 ἁδελφὴ ποιήσει |
| book 446.2 | τοῦτό σοι ἀντάλλαγον τέξουσα |
| book 446.3 | τούτῳ διδομένη. |
| book 447.1 | τὸ λεγόμενον |
| book 447.2 | τοῦτ’ ἔστι νῦν τἄνω κάτω, {φασί,} τὰ κάτω δ’ ἄνω. |
| book 448.1 | βοῶν |
| book 448.2 | ποιείτω τὴν πόλιν διάστατον. |
| book 449.1 | πρὸς τὴν ἀδελφὴν ἀνάδοχον τῶν |
| book 449.2 | χρημάτων. |
| book 450.1 | δὶς |
| book 450.2 | παῖδες οἱ γέροντες |
| book 451.1 | μάγειρ’, ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι |
| book 451.2 | σφόδρα. πόσας |
| book 451.3 | τραπέζας μέλλομεν |
| book 451.4 | ποιεῖν, τρίτον ἤδη μ’ ἐρωτᾷς. χοιρίδιον ἓν θύομεν, ὀκτὼ ποιήσοντες |
| book 451.5 | τραπέζας δ’ ἢ μίαν,[ln_5]τί σοι διαφέρει |
| book 451.6 | τοῦτο; παράθες |
| book 451.7 | σημίαν †. οὐκ ἔστι κανδύλους |
| book 451.8 | ποιεῖν οὐδ’ οἷα σὺ εἴωθας εἰς |
| book 451.9 | ταὐτὸν καρυκεύειν μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά· πάντα γὰρ τἀναντία νῦν ἐστιν· ὁ μάγειρος γὰρ ἐγχύτους |
| book 451.10 | ποιεῖ,[ln_10]πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ φέρει μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς· ἡ δημιουργὸς δ’ ἀντιπαρατεταγμένη κρεάδι’ ὀπτᾷ καὶ κίχλας, τραγήματα. ἔπειθ’ ὁ δειπνῶν μὲν |
| book 451.11 | τραγηματίζεται, |
| book 451.1 | [ln_15]μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος πάλιν 〈σύμμεικτα〉 δειπνεῖ τὰ μελίπηκτα |
| book 451.2 | ταῖς κίχλαις. |
| book 452.1 | νῦν δ’ εἰς γυναικωνῖτιν εἰσιόνθ’ ὅταν ἴδω |
| book 452.2 | παράσιτον, τὸν δὲ Δία τὸν Κτήσιον ἔχοντα τὸ ταμιεῖον οὐ κεκλειμένον, ἀλλ’ εἰστρέχοντα |
| book 452.3 | πορνίδια— |
| book 453.1 | μήτηρ τέθνηκε |
| book 453.2 | ταῖν ἀδελφαῖν |
| book 453.3 | ταῖν δυεῖν |
| book 453.4 | ταύταιν· τρέφει δὲ παλλακή τις |
| book 453.5 | τοῦ πατρὸς αὐτάς, ἅβρα τῆς μητρὸς αὐτῶν γενομένη. |
| book 454 | ὑπὲρ μὲν οἴνου μηδὲ γρῦ, τίτθη, λέγε· ἂν τἄλλα δ’ ᾖς ἄμεμπτος, ἕκτην ἐπὶ δέκα Βοηδρομιῶνος ἐνδελεχῶς ἄξεις ἀεί. |
| book 455.1 | ἀστοργίαν ἔχει |
| book 455.2 | τιν’ ὁ σκληρὸς βίος. |
| book 456 | οὐκ ἐπείρα Νάννιον; |
| book 459.1 | ἐπίσημον οὖν τὴν ἀσπίδ’ εἰς τὴν |
| book 459.2 | τοῦ Διὸς |
| book 459.3 | στοὰν ἀνέθηκαν. |
| book 462.1 | ἅπαντα |
| book 462.2 | σιγῶν ὁ θεὸς ἐξεργάζεται. |
| book 463 | τυφλόν γε καὶ δύστηνόν ἐστιν ἡ Τύχη. |
| book 464.1 | οὐδὲν κατὰ λόγον γίνεθ’ ὧν |
| book 464.2 | ποιεῖ Τύχη. |
| book 465.1 | πᾶν |
| book 465.2 | τοὖργον ὀρθῶς ἐκμαθεῖν |
| book 465.3 | χρόνου μέτα. |
| book 466.1 | οὐκ ἔστ’ ἄπιστον οὐδὲν ἐν θνητῷ βίῳ οὐδ’ ἂν γένοιτο· πολλὰ ποικίλλει |
| book 466.2 | χρόνος |
| book 466.3 | παράδοξα καὶ θαυμαστὰ καὶ ζώντων |
| book 466.4 | τρόποι. |
| book 467 | εἰ πάντες ἐβοηθοῦμεν ἀλλήλοις ἀεί, οὐδεὶς ἂν ὢν ἄνθρωπος ἐδεήθη Τύχης. |
| book 468.1 | ἀδύνατον ὡς ἔστιν |
| book 468.2 | τι σῶμα τῆς Τύχης· ὁ μὴ φέρων δὲ κατὰ φύσιν τὰ πράγματα τύχην |
| book 468.3 | προσηγόρευσε τὸν ἑαυτοῦ τρόπον. |
| book 469.1 | τί δ’ ὄφελος 〈εὖ〉 λαλοῦντος, ἂν κακῶς |
| book 469.2 | φρονῇ; |
| book 470.1 | ὁ μὲν λόγος 〈σου〉 συνέσεως |
| book 470.2 | πολλῆς γέμει, τὰ δ’ ἔργα σύνεσιν οὐκ ἔχοντα |
| book 470.3 | φαίνεται. |
| book 471.1 | 〈ὁ〉 μὴ φρονῶν μέν, πολλὰ δ’ ἐφ’ ἑκάστου λαλῶν δείκνυσιν αὐτοῖς τὸν |
| book 471.2 | τρόπον |
| book 471.3 | τοῖς ῥήμασι. |
| book 472.1 | {μανθάνειν} ὅτου δ’ ἂν ἔργου |
| book 472.2 | τυγχάνῃς ἄπειρος ὤν, τὸ πυνθάνεσθαι τῶν κατειδότων καλόν. |
| book 473.1 | πολὺ κρεῖττόν ἐστιν ἓν καλῶς μεμαθηκέναι ἢ πολλὰ φαύλως |
| book 473.2 | περιβεβλῆσθαι |
| book 473.3 | πράγματα. |
| book 474.1 | ὅταν λέγῃς μὲν |
| book 474.2 | πολλά, μανθάνῃς δὲ μή, τὸ σὸν διδάξας |
| book 474.3 | τοὐμὸν οὐ μαθὼν ἔσῃ. |
| book 475.1 | οὐδείς ἐστί μοι ἀλλότριος, ἂν ᾖ χρηστός· ἡ φύσις μία πάντων, τὸ δ’ οἰκεῖον |
| book 475.2 | συνίστησιν |
| book 475.3 | τρόπος. |
| book 476.1 | ἀνὴρ ἀχάριστος μὴ νομιζέσθω φίλος· μήδ’ αὖ πονηρὸς κατεχέτω |
| book 476.2 | χρηστοῦ τόπον. |
| book 477 | οὐχὶ τὴν αὐτὴν ἔχει διάνοιαν αἰτῶν εἷς ἕκαστος καὶ λαβών. |
| book 478 | ἀεὶ δ’ ὁ σωθείς ἐστιν ἀχάριστος φύσει. |
| book 479 | ἅμ’ ἠλέηται καὶ τέθνηκεν ἡ χάρις, ἣν δεόμενος τότ’ ἀθάνατον ἕξειν ἔφη. |
| book 480.1 | κἂν |
| book 480.2 | σφόδρα |
| book 480.3 | σαφῶς εἰδῇς 〈τι〉, τὸν κρύπτοντά σε μηδέποτ’ ἐλέγξῃς· δύσκολον γὰρ |
| book 480.4 | πράγματα, ἃ λανθάνειν |
| book 480.5 | τις βούλεται, ταῦτ’ εἰδέναι. |
| book 481 | μισῶ πονηρόν, χρηστὸν ὅταν εἴπῃ λόγον. |
| book 482 | ἀσυλλόγιστόν ἐστιν ἡ πονηρία. |
| book 483 | ἅπαντα δοῦλα τῷ φρονεῖν καθίσταται |
| book 484.1 | ὡς |
| book 484.2 | χαρίεν ἔστ’ ἄνθρωπος, ἂν ἄνθρωπος ᾖ. |
| book 485.1 | ὅταν ἕτερός |
| book 485.2 | σοι μηδὲν ἐντελὲς διδῷ, δέξαι τὸ μόριον· τοῦ λαβεῖν γὰρ μηδὲ ἓν τὸ λαβεῖν ἔλαττον κρεῖττον ἔσται |
| book 485.3 | σοι |
| book 485.4 | πολύ. |
| book 486 | ἄνοια θνητοῖς δυστύχημ’ αὐθαίρετον· τί σαυτὸν ἀδικῶν τὴν Τύχην καταιτιᾷ; |
| book 487.1 | χαλεπόν γε |
| book 487.2 | τοιαῦτ’ ἐστὶν ἐξαμαρτάνειν, ἃ καὶ λέγειν ὀκνοῦμεν οἱ πεπραχότες. |
| book 488.1 | τυφλόν |
| book 488.2 | τι τἀνόητον εἶναί μοι δοκεῖ. |
| book 489.1 | εὐηθία μοι |
| book 489.2 | φαίνεται, Φιλουμένη, τὸ νοεῖν μὲν ὅσα δεῖ, μὴ φυλάττεσθαι δ’ ἃ δεῖ. |
| book 490.1 | ἐπὰν ἐν ἀγαθοῖς εὐνοούμενός |
| book 490.2 | τις ὢν ζητῇ τι κρεῖττον ὧν ἔχει, ζητεῖ κακά. |
| book 491 | οὐκ ἔστ’ ἀνοίας οὐδέν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, τολμηρότερον. |
| book 492 | ὁ μὴ φέρων γὰρ εὖ τι τῶν ἐν τῷ βίῳ ἀγαθῶν, ἀλόγιστός ἐστιν, 〈ἀλλ’〉 οὐ μακάριος. |
| book 493 | ταμιεῖον ἀρετῆς ἐστιν ἡ σώφρων γυνή. |
| book 494.1 | ὅταν |
| book 494.2 | τι πράττῃς ὅσιον, ἀγαθὴν ἐλπίδα |
| book 494.3 | πρόβαλλε |
| book 494.4 | σαυτῷ, τοῦτο γινώσκων ὅτι τόλμῃ δικαίᾳ καὶ θεὸς |
| book 494.5 | συλλαμβάνει. |
| book 495 | δίκαιος ἂν ᾖς, τῷ τρόπῳ χρήσῃ νόμῳ. |
| book 496 | χρηστοῦ πρὸς ἀνδρὸς μηδὲν ὑπονόει κακόν. |
| book 497.1 | δίκαιος ἀδικεῖν οὐκ ἐπίσταται |
| book 497.2 | τρόπος. |
| book 498.1 | τὸ μηδὲν ἀδικεῖν πᾶσιν ἀνθρώποις |
| book 498.2 | πρέπει. |
| book 499.1 | πλεονεξία μέγιστον ἀνθρώποις κακόν· οἱ γὰρ θέλοντες |
| book 499.2 | προσλαβεῖν τὰ τῶν πέλας ἀποτυγχάνουσι |
| book 499.3 | πολλάκις νικώμενοι, τὰ δ’ ἴδια |
| book 499.4 | προστιθέασι |
| book 499.5 | τοῖς ἀλλοτρίοις. |
| book 500.1 | λέγεις, ἃ δὲ λέγεις, ἕνεκα |
| book 500.2 | τοῦ λαβεῖν λέγεις. |
| book 501 | οὐδὲν γὰρ αἰσχρόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν. |
| book 502 | ἀδύνατον, ὡς ἔοικε, τἀληθὲς λαθεῖν. |
| book 503.1 | ἐὰν ἐγὼ φῶ νῦν ἔχειν βακτηρίαν |
| book 503.2 | χρυσῆν, τί μοι |
| book 503.3 | σεμνότερον ἔσται τὸ ξύλον; ἀληθὲς εἶναι δεῖ τὸ σεμνόν, οὐ κενόν. |
| book 504.1 | κρεῖττον 〈δ’〉 ἑλέσθαι |
| book 504.2 | ψευδὲς ἢ ἀληθὲς κακόν. |
| book 505 | τὸ πιθανὸν ἰσχὺν τῆς ἀληθείας ἔχει ἐνίοτε μείζω καὶ πιθανωτέραν ὄχλῳ. |
| book 506 | ἦ πού 〈τι〉 χαλεπόν ἐστι τὸ ψευδῆ λέγειν. |
| book 507.1 | τοὺς τὸν ἴδιον δαπανῶντας ἀλογίστως βίον τὸ καλῶς ἀκούειν |
| book 507.2 | ταχὺ ποεῖ πράττειν κακῶς. |
| book 508.1 | λαμπρῶς ἐνίοτε ζῶσιν, οἷς |
| book 508.2 | χαλεπώτερον |
| book 508.3 | τοῦ περιποιήσασθαί τι τὸ φυλάξαι βίον. |
| book 509.1 | οὐπώποτ’ ἐζήλωσα |
| book 509.2 | πλουτοῦντα |
| book 509.3 | σφόδρα ἄνθρωπον, ἀπολαύοντα μηδὲν ὧν ἔχει. |
| book 510 | μὴ πάντοθεν κέρδαιν’· ἐ〈π〉αισχύνου δέ μοι· τὸ μὴ δικαίως εὐτυχεῖν ἔχει φόβον. |
| book 511.1 | ὦ τρισκακοδαίμων, ὅστις ἐκ |
| book 511.2 | φειδωλίας κατέθετο μῖσος διπλάσιον τῆς οὐσίας. |
| book 512.1 | ὁ πολὺς ἄκρατος ὀλίγ’ ἀναγκάζει |
| book 512.2 | φρονεῖν. |
| book 513.1 | οὐ γὰρ τὸ πλῆθος, ἂν |
| book 513.2 | σκοπῇ τις, τοῦ ποτοῦ ποιεῖ παροινεῖν, τοῦ πιόντος δ’ ἡ φύσις. |
| book 514.1 | χαλεπὸν ὅταν |
| book 514.2 | τις ὧν πίῃ πλέον λαλῇ, μηδὲν κατειδώς, ἀλλὰ προσποιούμενος. |
| book 515.1 | ὀργῇ πάρα λογισμός |
| book 515.2 | ποτ’ οὐδεὶς φύεται. αὕτη κρατεῖ νῦν, ἂν δὲ μικρὸν |
| book 515.3 | παρακμάσῃ, κατόψεταί τι μᾶλλον εἰς τὸ συμφέρον. |
| book 516 | ἐπίσχες ὀργιζόμενος. Β. ἀλλὰ βούλομαι· οὐδεὶς γὰρ ὀργῆς χάριν ἀπείληφεν, πάτερ. |
| book 517 | ὅσος τὸ κατέχειν ἐστὶ τὴν ὀργὴν πόνος. |
| book 518.1 | οὐκ ἔστιν ὀργῆς, ὡς ἔοικε, φάρμακον ἄλλ’ ἢ λόγος |
| book 518.2 | σπουδαῖος ἀνθρώπου φίλου. |
| book 519.1 | εἰ καὶ σφόδρ’ ἀλγεῖς, μηθὲν ἠρεθισμένος |
| book 519.2 | πράξῃς |
| book 519.3 | προπετῶς· ὀργῆς γὰρ ἀλογίστου κρατεῖν ἐν |
| book 519.4 | ταῖς |
| book 519.5 | ταραχαῖς μάλιστα τὸν |
| book 519.6 | φρονοῦντα δεῖ. |
| book 520 | πᾶς ὁ μὴ φρονῶν ἀλαζονείᾳ καὶ ψόφοις ἁλίσκεται. |
| book 521 | οὐθεὶς ἐφ’ αὑτοῦ τὰ κακὰ συνορᾷ, Πάμφιλε, σαφῶς, ἑτέρου δ’ ἀσχημονοῦντος ὄψεται. |
| book 522.1 | ὁ συνιστορῶν αὑτῷ τι, κἂν ᾖ θρασύτατος, ἡ σύνεσις αὐτὸν δειλότατον εἶναι |
| book 522.2 | ποιεῖ. |
| book 523 | συγκέχυκε νῦν τὴν πίστιν ὁ καθ’ ἡμᾶς βίος. |
| book 524.1 | γυναικὶ δ’ ὅστις ὅρκον ὀμνύων ἀνὴρ μηδὲν |
| book 524.2 | ποιεῖ δίκαιον, οὗτος εὐσεβής; |
| book 525 | δεῖ τούς 〈γε〉 πενομένους μέχρι ἂν ζῶσιν, πονεῖν. ἀπραξία γὰρ λιτὸν οὐ τρέφει βίον. |
| book 526.1 | πάντα γὰρ |
| book 526.2 | ταῖς ἐνδελεχείαις καταπονεῖται |
| book 526.3 | πράγματα. |
| book 527 | ἀπερυθριᾷ πᾶς, ἐρυθριᾷ δ’ οὐδεὶς ἔτι. |
| book 528 | ὃς οὔτ’ ἐρυθριᾶν ἐπίστατ’ οὔτε δεδιέναι, τὰ πρῶτα πάσης τῆς ἀναιδείας ἔχει. |
| book 529.1 | οὐθὲν |
| book 529.2 | σιωπῆς ἔστι |
| book 529.3 | χρησιμώτερον. |
| book 530.1 | οὐθεὶς |
| book 530.2 | πονηρὸν |
| book 530.3 | πρᾶγμα |
| book 530.4 | χρηστὸς ὢν |
| book 530.5 | ποεῖ. |
| book 531.1 | ὡς ἡδὺ συνέσει |
| book 531.2 | χρηστότης κεκραμένη. |
| book 532.1 | σὺ μὲν |
| book 532.2 | παραινεῖς |
| book 532.3 | ταῦτα † ὅσα |
| book 532.4 | σοι |
| book 532.5 | πρέπει, ἐμὲ δὲ ποιεῖν τὸ καθῆκον οὐχ ὁ σὸς λόγος, εὖ ἴσθ’ ἀκριβῶς, ὁ δ’ ἴδιος |
| book 532.6 | πείθει |
| book 532.7 | τρόπος. |
| book 533.1 | ὁ χρηστός ἐστι |
| book 533.2 | πολλαχοῦ σωτήριος. |
| book 534 | τὰ χρηστὰ πράττειν ἔργον ἔστ’ ἐλευθέρου. |
| book 535 | μέγιστον ἀγαθόν ἐστι μετὰ νοῦ χρηστότης. |
| book 536.1 | κἀν |
| book 536.2 | ταῖς ἀπορίαις ἔσθ’ ὁ χρηστὸς |
| book 536.3 | χρήσιμος. |
| book 537.1 | ὁ φθονερὸς αὑτῷ πολέμιος καθίσταται· αὐθαιρέτοις γὰρ |
| book 537.2 | συνέχεται λύπαις ἀεί. |
| book 538.1 | μειράκιον, οὔ μοι κατανοεῖν δοκεῖς, ὅτι ὑπὸ τῆς ἰδίας ἕκαστα κακίας σήπεται, καὶ πᾶν τὸ λυμαινόμενόν ἐστιν ἔνδοθεν. οἷον ὁ μὲν ἰὸς τὸν σίδηρον, ἂν |
| book 538.2 | σκοπῇς,[ln_5]τὸ δ’ ἱμάτιον οἱ σῆτες, ὁ δὲ θρὶψ τὸ ξύλον. σὲ δὲ τὸ κάκιστον τῶν κακῶν πάντων |
| book 538.3 | φθόνος |
| book 538.4 | φθισικὸν |
| book 538.5 | πεποίηκε καὶ ποιήσει καὶ ποιεῖ, ψυχῆς |
| book 538.6 | πονηρᾶς δυσσεβὴς |
| book 538.7 | παράστασις. |
| book 539 | οὐδὲν διαβολῆς ἐστιν ἐπιπονώτερον· τὴν ἐν ἑτέρῳ γὰρ κειμένην ἁμαρτίαν † ἀεὶ μέμψιν ἰδίαν αὐτὸν ἐπάναγκες λαβεῖν. |
| book 540.1 | τὸ δοκεῖν διαβολὴν ἔσχε μείζω |
| book 540.2 | τοῦ ποιεῖν. |
| book 541.1 | ὅστις δὲ διαβολαῖσι |
| book 541.2 | πείθεται |
| book 541.3 | ταχύ, ἤτοι |
| book 541.4 | πονηρὸς αὐτός ἐστι |
| book 541.5 | τοὺς |
| book 541.6 | τρόπους, ἢ παντάπασι |
| book 541.7 | παιδαρίου γνώμην ἔχει. |
| book 542.1 | κοινὸν ἀγαθόν ἐστι |
| book 542.2 | τοῦτο, χρηστὸς εὐτυχῶν, 〈πόλει〉. |
| book 543.1 | εἴπερ τὸν ἀδικοῦντα † μενως ἠμύνετο ἕκαστος ἡμῶν καὶ συνηγωνίζετο ἴσως, νομίζων ἴδιον εἶναι τὸ γεγονὸς ἀδίκημα, καὶ συνέπραττον ἀλλήλοις |
| book 543.2 | πικρῶς,[ln_5]οὐκ ἂν τὸ κακὸν ἐπὶ πλέον ἡμῖν ηὔξετο τὸ τῶν |
| book 543.3 | πονηρῶν, ἀλλὰ παρατηρούμενοι καὶ τυγχάνοντες ἧς ἔδει |
| book 543.4 | τιμωρίας ἤτοι |
| book 543.5 | σπάνιοι |
| book 543.6 | σφόδρ’ ἂν ἦσαν ἢ πεπαυμένοι. |
| book 544.1 | ἔργον ἐστί, Φανία, μακρὰν |
| book 544.2 | συνήθειαν βραχεῖ λῦς’ ἐν |
| book 544.3 | χρόνῳ. |
| book 545.1 | καλὸν οἱ νόμοι |
| book 545.2 | σφόδρ’ εἰσίν· ὁ δ’ ὁρῶν |
| book 545.3 | τοὺς νόμους λίαν ἀκριβῶς, συκοφάντης |
| book 545.4 | φαίνεται. |
| book 546.1 | δεῖ τὸν |
| book 546.2 | πολιτῶν |
| book 546.3 | προστατεῖν αἱρούμενον τὴν |
| book 546.4 | τοῦ λόγου μὲν δύναμιν οὐκ ἐπίφθονον, ἤθει δὲ χρηστῷ συγκεκραμένην ἔχειν. |
| book 547.1 | ὁ προκαταγινώσκων δὲ πρὶν ἀκοῦσαι |
| book 547.2 | σαφῶς αὐτὸς |
| book 547.3 | πονηρός ἐστι |
| book 547.4 | πιστεύσας κακῶς. |
| book 548.1 | ἡ νῦν ὑπό τινων |
| book 548.2 | χρηστότης καλουμένη μεθῆκε τὸν ὅλον εἰς |
| book 548.3 | πονηρίαν βίον· οὐδεὶς γὰρ ἀδικῶν |
| book 548.4 | τυγχάνει |
| book 548.5 | τιμωρίας. |
| book 549 | καλόν γε βασιλεὺς τῇ μὲν ἀνδρείᾳ κρατῶν, τὰ δὲ τοῦ βίου δίκαια διατηρῶν κρίσει. |
| book 550 | οὐκ ἔστι τόλμης ἐφόδιον μεῖζον βίου. |
| book 551 | οὐκ ἔστι τόλμης ἐπιφανεστέρα θεός. |
| book 552.1 | μὴ τοῦτο βλέψῃς, εἰ νεώτερος λέγω, ἀλλ’ εἰ φρονοῦντος |
| book 552.2 | τοὺς λόγους ἀνδρὸς † ἐρῶ. |
| book 553.1 | οὐχ αἱ τρίχες |
| book 553.2 | ποιοῦσιν αἱ λευκαὶ φρονεῖν, ἀλλ’ ὁ τρόπος ἐνίων ἐστὶ τῇ φύσει γέρων. |
| book 554.1 | κομψὸς |
| book 554.2 | στρατιώτης, οὐδ’ ἂν εἰ πλάττοι θεός, οὐθεὶς γένοιτ’ ἄν. |
| book 555.1 | ὅστις |
| book 555.2 | στρατηγεῖ μὴ στρατιώτης γενόμενος, οὗτος ἑκατόμβην ἐξάγει |
| book 555.3 | τοῖς |
| book 555.4 | πολεμίοις. |
| book 556.1 | εἰρήνη γεωργὸν κἀν πέτραις |
| book 556.2 | τρέφει καλῶς, πόλεμος δὲ κἀν |
| book 556.3 | πεδίῳ κακῶς {ἔφυ}. |
| book 557.1 | ἄγροικος εἶναι |
| book 557.2 | προσποιεῖ πονηρὸς ὤν. |
| book 558.1 | ἔχει |
| book 558.2 | τι τὸ πικρὸν τῆς γεωργίας γλυκύ. |
| book 559 | ὁ τῶν γεωργῶν ἡδονὴν ἔχει βίος, ταῖς ἐλπίσιν τἀλγεινὰ παραμυθούμενος. |
| book 560.1 | ἐν |
| book 560.2 | τοῖς |
| book 560.3 | πολεμίοις ὑπερέχειν τὸν ἄνδρα δεῖ, τὸ γὰρ γεωργεῖν ἔργον ἐστὶν οἰκέτου. |
| book 561.1 | τὰ μεγάλα κέρδη ῥᾳδίως ἢ πλουσίους |
| book 561.2 | τοὺς |
| book 561.3 | παραβόλως |
| book 561.4 | πλέοντας ἢ νεκροὺς |
| book 561.5 | ποιεῖ. |
| book 562.1 | λυπεῖ με δοῦλος μεῖζον οἰκέτου |
| book 562.2 | φρονῶν. |
| book 563 | ὅταν τύχῃ τις εὐνοοῦντος οἰκέτου, οὐκ ἔστιν οὐθὲν κτῆμα κάλλιον βίῳ. |
| book 564.1 | ὡς κρεῖττόν ἐστι δεσπότου |
| book 564.2 | χρηστοῦ τυχεῖν ἢ ζῆν |
| book 564.3 | ταπεινῶς καὶ κακῶς ἐλεύθερον. |
| book 565 | τί διὰ κενῆς εἶ χρηστός; 〈εἴ γ’〉 ὁ δεσπότης αὐτὸς 〈μὲν〉 ἀπολεῖ πάντα, σὺ δὲ μὴ λαμβάνεις, σαυτὸν ἐπιτρίβεις, οὐκ ἐκεῖνον ὠφελεῖς. |
| book 566.1 | ἐμοὶ πόλις ἐστὶ καὶ καταφυγὴ καὶ νόμος καὶ τοῦ δικαίου |
| book 566.2 | τοῦ τ’ ἀδίκου |
| book 566.3 | παντὸς κριτὴς ὁ δεσπότης. πρὸς |
| book 566.4 | τοῦτον ἕνα δεῖ ζῆν ἐμέ. |
| book 567.1 | ὀργὴ φιλούντων ὀλίγον ἰσχύει |
| book 567.2 | χρόνον. |
| book 568.1 | τίνι δεδούλωνταί ποτε; ὄψει; φλύαρος· τῆς γὰρ αὐτῆς πάντες ἂν ἤρων· κρίσιν γὰρ τὸ βλέπειν ἴσην ἔχει. ἀλλ’ ἡδονή τις |
| book 568.2 | τοὺς ἐρῶντας ἐπάγεται[ln_5]συνουσίας; πῶς οὖν ἕτερος |
| book 568.3 | ταύτην ἔχων οὐδὲν πέπονθεν, ἀλλ’ ἀπῆλθε καταγελῶν, ἕτερος 〈δ’〉 ἀπόλωλε; καιρός ἐστιν ἡ νόσος |
| book 568.4 | ψυχῆς· ὁ πληγεὶς δ’ εἴσεθ’ ᾗ τιτρώσκεται. |
| book 569 | μόνος ἔστ’ ἀπαρηγόρητον ἀνθρώποις Ἔρως. |
| book 570.1 | ὅταν φύσει τὸ κάλλος ἐπικοσμῇ τρόπος |
| book 570.2 | χρηστός, διπλασίως ὁ προσιὼν ἁλίσκεται. |
| book 571.1 | ἕν ἐστ’ ἀληθὲς φίλτρον, εὐγνώμων |
| book 571.2 | τρόπος, τούτῳ κατακρατεῖν ἀνδρὸς εἴωθεν γυνή. |
| book 572.1 | οἰκεῖον οὕτως οὐδέν ἐστιν, ὦ Λάχης, ἐὰν |
| book 572.2 | σκοπῇ τις, ὡς ἀνήρ |
| book 572.3 | τε καὶ γυνή. |
| book 573 | μηδέποτε γήμῃ μηδὲ εἷς εὔνους ἐμοί. |
| book 574 | γαμεῖν κεκρικότα δεῖ σε γινώσκειν, ὅτι ἀγαθὸν μέγ’ ἕξεις, ἂν λάβῃς μικρὸν κακόν. |
| book 575.1 | τὸ γυναῖκ’ ἔχειν εἶναί τε |
| book 575.2 | παίδων, Παρμένων, πατέρα μερίμνας τῷ βίῳ πολλὰς φέρει. |
| book 576 | ὅστις γενόμενος βούλεται ζῆν ἡδέως, ἑτέρων γαμούντων αὐτὸς ἀπεχέσθω γάμου. |
| book 577 | πατρῷ’ ἔχειν δεῖ τὸν καλῶς εὐδαίμονα τὰ μετὰ γυναικὸς εἰσιόντ’ εἰς οἰκίαν οὐκ ἀσφαλῆ τὴν κτῆσιν οὐδ’ ἱλαρὰν ἔχει. |
| book 578.1 | τὸ γαμεῖν, ἐάν |
| book 578.2 | τις τὴν ἀλήθειαν |
| book 578.3 | σκοπῇ, κακὸν μέν ἐστιν, ἀλλ’ ἀναγκαῖον κακόν. |
| book 579.1 | ὅταν πένης ὢν καὶ γαμεῖν |
| book 579.2 | τις ἑλόμενος τὰ μετὰ γυναικὸς ἐπιδέχηται |
| book 579.3 | χρήματα, αὑτὸν δίδωσιν, οὐκ ἐκείνην λαμβάνει. |
| book 580.1 | δύ’ ἔσθ’ ἃ κρῖναι τὸν γαμεῖν μέλλοντα δεῖ, ἤτοι |
| book 580.2 | προσηνῆ γ’ ὄψιν ἢ χρηστὸν |
| book 580.3 | τρόπον· τὴν γὰρ ὁμόνοιαν τὴν |
| book 580.4 | πρὸς ἀλλήλους |
| book 580.5 | ποιεῖ. |
| book 581.1 | καὶ τοῦτον ἡμᾶς τὸν |
| book 581.2 | τρόπον γαμεῖν ἔδει ἅπαντας, ὦ Ζεῦ σῶτερ, ὡς ὠνήμεθα· οὐκ ἐξετάζειν μὲν τὰ μηθὲν |
| book 581.3 | χρήσιμα, τίς ἦν ὁ πάππος ἧς γαμεῖ, τήθη δὲ τίς,[ln_5]τὸν δὲ τρόπον αὐτῆς τῆς γαμουμένης, μεθ’ ἧς βιώσεται μήτ’ ἐξετάσαι μήτ’ 〈εἰσ〉ιδεῖν· ἀλλ’ ἐπὶ τράπεζαν μὲν φέρειν τὴν |
| book 581.4 | προῖχ’, ἵνα εἰ τἀργύριον καλόν ἐστι δοκιμαστὴς ἴδῃ, ὃ πέντε μῆνας ἔνδον οὐ γενήσεται,[ln_10]τῆς διὰ βίου δ’ ἔνδον καθεδουμένης ἀεὶ μὴ δοκιμάσασθαι μηδέν, ἀλλ’ εἰκῇ λαβεῖν ἀγνώμον’, ὀργίλην, χαλεπήν, ἐὰν τύχῃ, λάλον. περιάξω τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα τὴν πόλιν ὅλην· οἱ βουλόμενοι |
| book 581.5 | ταύτην λαβεῖν[ln_15]λαλεῖτε, προσκοπεῖσθε |
| book 581.6 | πηλίκον κακὸν λήψεσθ’· ἀνάγκη γὰρ γυναῖκ’ εἶναι κακόν, |
| book 581 | ἀλλ’ εὐτυχής ἐσθ’ ὁ μετριώτατον λαβών. |
| book 582.1 | ὅστις γυναῖκ’ ἐπίκληρον ἐπιθυμεῖ λαβεῖν |
| book 582.2 | πλουτοῦσαν, ἤτοι μῆνιν ἐκτίνει θεῶν ἢ βούλετ’ ἀτυχεῖν μακάριος καλούμενος. |
| book 583.1 | ἔστι δὲ γυνὴ λέγουσα |
| book 583.2 | χρήσθ’ ὑπερβάλλων φόβος. |
| book 584 | ἔργον γυναικὸς ἐκ λόγου πίστιν λαβεῖν. |
| book 585 | ὡς ἔστ’ ἄπιστον ἡ γυναικεία φύσις. |
| book 586.1 | τότε τὰς γυναῖκας δεδιέναι μάλιστα δεῖ, ὅταν 〈τι〉 περιπλάττωσι |
| book 586.2 | τοῖς |
| book 586.3 | χρηστοῖς λόγοις. |
| book 587 | πολὺ χεῖρόν ἐστιν ἐρεθίσαι γραῦν ἢ κύνα. |
| book 588.1 | οὐδέποθ’ ἑταίρα |
| book 588.2 | τοῦ καλῶς |
| book 588.3 | πεφρόντικεν, ᾗ τὸ κακόηθες |
| book 588.4 | πρόσοδον εἴωθεν |
| book 588.5 | ποιεῖν. |
| book 589 | φύσει γυνὴ δυσάνιόν ἐστι καὶ πικρόν. |
| book 590 | ὅπου γυναῖκές εἰσι, πάντ’ ἐκεῖ κακά. |
| book 591 | οὐ πάνυ εἴωθ’ ἀληθὲς οὐδὲ ἓν λέγειν γυνή. |
| book 592.1 | τοὺς τῆς γαμετῆς ὅρους ὑπερβαίνεις, γύναι, διὰ τὴν λαλιάν· πέρας γὰρ αὔλειος θύρα ἐλευθέρᾳ γυναικὶ νενόμιστ’ οἰκίας. τὸ δ’ ἐπιδιώκειν εἴς |
| book 592.2 | τε τὴν ὁδὸν |
| book 592.3 | τρέχειν[ln_5]ἔτι λοιδορουμένην, κυνός ἐστ’ ἔργον, Ῥόδη. |
| book 593.1 | ἢ μὴ γαμεῖν γάρ, ἂν δ’ ἅπαξ λάβῃς, φέρειν μύσαντα |
| book 593.2 | πολλὴν |
| book 593.3 | προῖκα καὶ γυναῖκα δεῖ. |
| book 594 | ὀδυνηρόν ἐστιν εὐτυχοῦντα τῷ βίῳ ἔχειν ἔρημον διαδόχου τὴν οἰκίαν. |
| book 595.1 | οὐκ ἔστι μείζων ἡδονὴ ταύτης |
| book 595.2 | πατρί, ἢ σωφρονοῦντα καὶ φρονοῦντ’ ἰδεῖν |
| book 595.3 | τινα τῶν ἐξ ἑαυτοῦ. |
| book 596.1 | οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀθλιώτερον |
| book 596.2 | πατρός, πλὴν ἕτερος, ἂν ᾖ πλειόνων |
| book 596.3 | παίδων |
| book 596.4 | πατήρ. |
| book 597.1 | θυγάτηρ ἐπίγαμος, κἂν ὅλως μηθὲν λαλῇ, διὰ τοῦ σιωπᾶν |
| book 597.2 | πλεῖστα |
| book 597.3 | περὶ αὑτῆς λέγει. |
| book 598.1 | αἰσχύνομαι τὸν |
| book 598.2 | πατέρα, Κλειτοφῶν, μόνον. ἀντιβλέπειν ἐκεῖνον οὐ δυνήσομαι ἀδικῶν· τὰ δ’ ἄλλα ῥᾳδίως |
| book 598.3 | χειρώσομαι. |
| book 599.1 | μηθὲν ὀδύνα τὸν |
| book 599.2 | πατέρα γινώσκων, ὅτι ὁ μέγιστον ἀγαπῶν δι’ ἐλάχιστ’ ὀργίζεται. |
| book 600.1 | νόμος γονεῦσιν ἰσοθέους |
| book 600.2 | τιμὰς νέμειν. |
| book 601.1 | δίκας γραφόμενος |
| book 601.2 | πρὸς γονεῖς μαίνῃ, τάλαν. |
| book 602.1 | οὐκ ἔστ’ ἄκουσμ’ ἥδιον ἢ ῥηθεὶς λόγος |
| book 602.2 | πατρὸς |
| book 602.3 | πρὸς υἱὸν |
| book 602.4 | περιέχων ἐγκώμιον. |
| book 603 | οὐδέποτ’ ἀληθὲς οὐδὲν οὔθ’ υἱῷ πατὴρ εἴωθ’ ἀπειλεῖν οὔτ’ ἐρῶν ἐρωμένῃ. |
| book 604.1 | ὁ σκληρότατος |
| book 604.2 | πρὸς υἱὸν ἐν τῷ νουθετεῖν |
| book 604.3 | τοῖς μὲν λόγοις |
| book 604.4 | πικρός ἐστι, τοῖς δ’ ἔργοις |
| book 604.5 | πατήρ. |
| book 605.1 | υἱῷ προθύμως τἀξιούμενον |
| book 605.2 | ποιῶν κηδεμόν’ ἀληθῶς, οὐκ ἔφεδρον ἕξεις {τοῦ} βίου. |
| book 606.1 | ἡδύ γε |
| book 606.2 | πατὴρ |
| book 606.3 | φρόνησιν ἀντ’ ὀργῆς ἔχων. |
| book 607 | υἱὸς δ’ ἀμείνων ἐστὶν εὐνοίᾳ πατρός· |
| book 608 | ὡς ἡδὺ πρᾷος καὶ νεάζων τῷ τρόπῳ πατήρ. |
| book 609 | οὐ λυποῦντα δεῖ παιδάριον ὀρθοῦν, ἀλλὰ καὶ πείθοντά τι. |
| book 610 | {ὡς} ἡδύ γ’ ἐν ἀδελφοῖς ἐστιν ὁμονοίας ἔρως. |
| book 611.1 | τὸν τῇ φύσει οἰκεῖον οὐδεὶς καιρὸς ἀλλότριον |
| book 611.2 | ποιεῖ. |
| book 612.1 | ἀπολεῖ με τὸ γένος· μὴ λέγ’, εἰ φιλεῖς ἐμέ, μῆτερ, ἐφ’ ἑκάστῳ τὸ γένος· οἷς ἂν τῇ φύσει ἀγαθὸν ὑπάρχῃ μηδὲν οἰκεῖον |
| book 612.2 | προσόν, ἐκεῖσε καταφεύγουσιν, εἰς τὰ μνήματα[ln_5]καὶ τὸ γένος, ἀριθμοῦσίν |
| book 612.3 | τε τοὺς πάππους ὅσοι. οὐδένα δ’ ἔχοις ἰδεῖν ἂν οὐδ’ εἰπεῖν ὅτῳ οὐκ εἰσὶ πάπποι· πῶς γὰρ ἐγένοντ’ ἄν |
| book 612.4 | ποτε; εἰ μὴ λέγειν δ’ ἔχουσι |
| book 612.5 | τούτους διά τινα τόπου μεταβολὴν ἢ φίλων ἐρημίαν,[ln_10]τί τῶν λεγόντων εἰσὶ δυσγενέστεροι; ὃς ἂν εὖ γεγονὼς ᾖ τῇ φύσει |
| book 612.6 | πρὸς τἀγαθά, κἂν Αἰθίοψ ᾖ, μῆτερ, ἐστὶν εὐγενής. |
| book 612.1 | Σκύθης |
| book 612.2 | τις· ὄλεθρος. ὁ δ’ Ἀνάχαρσις οὐ Σκύθης; |
| book 613.1 | τοὺς εὖ γεγονότας καὶ τεθραμμένους καλῶς κἀν |
| book 613.2 | τοῖς κακοῖς δεῖ λόγον ἔχειν εὐφημίας. |
| book 613a | οὐκ ἐλευθέρου φέρειν νενόμικα κοινωνοῦσαν ἡδονὴν ὕβρει. |
| book 614.1 | ὁ μὲν Ἐπίχαρμος |
| book 614.2 | τοὺς θεοὺς εἶναι λέγει ἀνέμους, ὕδωρ, γῆν, ἥλιον, πῦρ, ἀστέρας· ἐγὼ δ’ ὑπέλαβον |
| book 614.3 | χρησίμους εἶναι θεοὺς τἀργύριον ἡμῖν καὶ τὸ χρυσίον 〈μόνουσ〉.[ln_5]ἱδρυσάμενος |
| book 614.4 | τούτους γὰρ εἰς τὴν οἰκίαν, εὖξ’ εἴ τι βούλει, πάντα |
| book 614.5 | σοι γενήσεται, ἀγρός, οἰκίαι, θεράποντες, ἀργυρώματα, φίλοι, δικασταί, μάρτυρες. μόνον δίδου· αὐτοὺς γὰρ ἕξεις |
| book 614.6 | τοὺς θεοὺς ὑπηρέτας. |
| book 615.1 | πλοῦτος ἀλόγιστος |
| book 615.2 | προσλαβὼν ἐξουσίαν καὶ τοὺς |
| book 615.3 | φρονεῖν δοκοῦντας ἀνοήτους |
| book 615.4 | ποεῖ. |
| book 616.1 | ὑπερήφανόν |
| book 616.2 | που γίνεθ’ ἡ λίαν |
| book 616.3 | τρυφή· ὅ τε |
| book 616.4 | πλοῦτος ἐξώκειλε τὸν κεκτημένον εἰς ἕτερον ἦθος, οὐκ ἐν ᾧ τὸ πρόσθεν ἦν. |
| book 617 | κρεῖττον ὀλίγ’ ἐστὶ χρήματ’ ἀνυπόπτως ἔχειν, ἢ πολλὰ φανερῶς † ἃ δὲ μετ’ ὀνείδους λαβεῖν. |
| book 618.1 | αἰσχυνόμενος αἴσχιστα |
| book 618.2 | πενίαν 〈ἂν〉 φέροις. |
| book 619.1 | κρεῖττον γάρ ἐστιν, ἂν |
| book 619.2 | σκοπῇ τις κατὰ λόγον, μὴ πόλλ’ ἀηδῶς, ὀλίγα δ’ ἡδέως ἔχειν, πενίαν ἄλυπον μᾶλλον ἢ πλοῦτον |
| book 619.3 | πικρόν. |
| book 620.1 | ἅπαντα τὰ ζῷ’ ἐστὶ μακαριώτερα καὶ νοῦν ἔχοντα μᾶλλον ἀνθρώπων |
| book 620.2 | πολύ. τὸν ὄνον ὁρᾶν ἔξεστι |
| book 620.3 | πρῶτα |
| book 620.4 | τουτονί. οὗτος κακοδαίμων ἐστὶν ὁμολογουμένως.[ln_5]τούτῳ κακὸν δι’ αὑτὸν οὐδὲν γίνεται· ἃ δ’ ἡ φύσις δέδωκε, ταῦτ’ ἔχει μόνα. ἡμεῖς δὲ χωρὶς τῶν ἀναγκαίων κακῶν αὐτοὶ παρ’ αὑτῶν ἕτερα |
| book 620.5 | προσπορίζομεν. λυπούμεθ’, ἂν |
| book 620.6 | πτάρῃ τις· ἂν εἴπῃ κακῶς,[ln_10]ὀργιζόμεθ’· ἂν ἴδῃ τις ἐνύπνιον, σφόδρα |
| book 620.7 | φοβούμεθ’· ἂν γλαῦξ ἀνακράγῃ, δεδοίκαμεν. ἀγωνίαι, δόξαι, φιλοτιμίαι, νόμοι, |
| book 620.1 | ἅπαντα |
| book 620.2 | ταῦτ’ ἐπίθετα τῇ φύσει κακά. |
| book 621 | τυφλόν γε καὶ δύστηνον ἀνθρώπου βίος. |
| book 622.1 | ὁ πάντα βουληθεὶς 〈ἂν〉 ἄνθρωπος |
| book 622.2 | πονεῖν πῶς ἂν γένοιτ’ ο〈ὐ〉 πλούσιος |
| book 622.3 | τρόπον 〈τινά〉, πάλιν |
| book 622.4 | φιλόσοφός |
| book 622.5 | τινι μαθήσει |
| book 622.6 | χρώμενος, τὸ σῶμ’ ὑγιαίνων |
| book 622.7 | τινὰ δίαιταν |
| book 622.8 | προσφέρων;[ln_5]πλὴν ἕν |
| book 622.9 | τι τῶν πάντων ἀδύνατον ἦν ἄρα εὑρεῖν, δι’ οὗ τρόπου |
| book 622.10 | τις οὐ λυπήσεται. οὐ γὰρ τὸ μὴ πράττειν κατὰ νοῦν ἔχει μόνον λύπην, παρέχει δὲ φροντίδας καὶ τἀγαθά. |
| book 623.1 | ἄνευ κακῶν γὰρ οἰκίαν οἰκουμένην οὐκ ἔστιν εὑρεῖν, ἀλλὰ τοῖς μὲν ἡ Τύχη |
| book 623.2 | τούτων δίδωσιν ἀφθονίαν, τοῖς δ’ οἱ τρόποι. |
| book 624 | ἄνθρωπος· ἱκανὴ πρόφασις εἰς τὸ δυστυχεῖν. |
| book 625.1 | οὐκ ἔστι λύπης, ἄνπερ ὀρθῶς |
| book 625.2 | τις |
| book 625.3 | σκοπῇ, ἄλγημα μεῖζον τῶν ἐν ἀνθρώποις φύσει. |
| book 626.1 | πολλῶν φύσει |
| book 626.2 | τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις κακῶν ὄντων μέγιστόν ἐστιν ἡ λύπη κακόν. |
| book 627 | ἔξωθέν εἰσιν οἱ δοκοῦντες εὐτυχεῖν λαμπροί, τὰ δ’ ἔνδον πᾶσιν ἀνθρώποις ἴσοι. |
| book 628.1 | οὐθέν με λυπεῖ μᾶλλον ἢ χρηστὸς |
| book 628.2 | τρόπος εἰς |
| book 628.3 | χαλεπὸν ὅταν ᾖ συγκεκλεισμένος βίον. |
| book 629.1 | οἰκτρότατόν ἐστι |
| book 629.2 | πεῖραν ἐπὶ γήρως ὀδῷ ἀδίκου τύχης δίκαιος εἰληφὼς |
| book 629.3 | τρόπος. |
| book 630.1 | ὦ μεταβολαῖς |
| book 630.2 | χαίρουσα |
| book 630.3 | παντοίαις Τύχη, σόν ἐστ’ ὄνειδος |
| book 630.4 | τοῦθ’, ὅταν οὗτος 〈ὢν〉 ἀνὴρ δίκαιος ἀδίκοις |
| book 630.5 | περιπέσῃ συμπτώμασιν. |
| book 631.1 | πολλοὺς δι’ ἀνάγκην γὰρ |
| book 631.2 | πονηροὺς οἶδ’ ἐγὼ ὅταν ἀτυχήσωσιν γεγονότας, οὐ φύσει ὄντας |
| book 631.3 | τοιούτους. |
| book 632 | πειρῶ Τύχης ἄνοιαν ἀνδρείως φέρειν. |
| book 633 | ἄνδρα τὸν ἀληθῶς εὐγενῆ καὶ τἀγαθὰ καὶ τὰ κακὰ δεῖ πταίοντα γενναίως φέρειν. |
| book 634.1 | ἔνεγκ’ ἀτυχίαν καὶ βλάβην εὐσχημόνως. τοῦτ’ ἔστιν ἀνδρὸς νοῦν ἔχοντος, οὐκ ἐὰν ἀνασπάσας |
| book 634.2 | τις τὰς ὀφρῦς οἴμοι λαλῇ, ἀλλ’ ὃς τά 〈γ’〉 αὑτοῦ πράγματ’ ἐγκρατῶς φέρει. |
| book 635.1 | τὸ δ’ εὖ φέρειν ἔστιν |
| book 635.2 | τοιοῦτον, ἂν δύνῃ μόνος φέρειν καὶ μὴ ’πίδηλον τὴν τύχην |
| book 635.3 | πολλοῖς |
| book 635.4 | ποῇς. |
| book 636 | ἄνθρωπος ἀτυχῶν σῴζεθ’ ὑπὸ τῆς ἐλπίδος. |
| book 637 | ταῖς ἀτυχίαισ〈ι〉 μὴ ’πίχαιρε τῶν πέλας· πρὸς τὴν Τύχην γὰρ ζυγομαχεῖν οὐ ῥᾴδιον. |
| book 638.1 | οὐκ ἐμὸν ἀνοίγειν λανθάνουσαν ἀτυχίαν ἔστ’, ἀλλὰ μᾶλλον κατακαλύπτειν |
| book 638.2 | φημὶ δεῖν. |
| book 639.1 | Δέρκιππε καὶ Μνήσιππε, τοῖς εἰρημένοις ἡμῶν ὑπό τινος ἢ πεπονθόσιν κακῶς ἔστιν καταφυγὴ πᾶσιν, οἱ χρηστοὶ φίλοι. καὶ γὰρ ἀποδύρασθ’ ἔστι μὴ γελώμενον,[ln_5]καὶ συναγανακτοῦνθ’ ὁπόταν οἰκείως ὁρᾷ ἕκαστος αὑτῷ τὸν |
| book 639.2 | παρόντα, παύεται |
| book 639.3 | τοῦτον μάλιστα τὸν |
| book 639.4 | χρόνον |
| book 639.5 | τοῦ δυσφορεῖν. |
| book 640 | ἡδύ γε φίλου λόγος ἐστὶ τοῖς λυπουμένοις. |
| book 641.1 | μέγιστόν ἐστιν ἆρα |
| book 641.2 | τοῖς ἐπταικόσιν τὸ παρόντας ἐγγὺς |
| book 641.3 | τοὺς |
| book 641.4 | συναλγοῦντας βλέπειν. |
| book 642.1 | τῷ μὲν τὸ σῶμα 〈γὰρ〉 διακειμένῳ κακῶς |
| book 642.2 | χρεία ’στ’ ἰατροῦ, τῷ δὲ τὴν |
| book 642.3 | ψυχὴν φίλου· λύπην γὰρ εὔνους οἶδε θεραπεύειν λόγος. |
| book 643.1 | εἰ τἄλλ’ ἀφαιρεῖν ὁ πολὺς εἴωθεν |
| book 643.2 | χρόνος ἡμῶν, τό γε |
| book 643.3 | φρονεῖν ἀσφαλέστερον |
| book 643.4 | ποεῖ. |
| book 644.1 | ὀχληρὸν ὁ χρόνος ὁ πολύς. ὦ γῆρας βαρύ, ὡς οὐδὲν ἀγαθόν, δυσχερῆ δὲ πόλλ’ ἔχεις |
| book 644.2 | τοῖς ζῶσι καὶ λυπηρά. πάντες εἰς σὲ δὲ ἐλθεῖν ὅμως εὐχόμεθα καὶ σπουδάζομεν. |
| book 645 | πικρὸν 〈γάρ〉 ἐστι θρέμμ’ ἐν οἰκίᾳ γέρων. |
| book 646 | τοῦτ’ ἐστὶ τὸ ζῆν οὐχ ἑαυτῷ ζῆν μόνον. |
| book 647 | ἡδύ γ’ ἀποθνῄσκειν ὅτῳ ζῆν μὴ παρέσθ’ ὡς βούλεται. |
| book 648.1 | ὅταν ᾖ γέρων |
| book 648.2 | τις ἐνδεής |
| book 648.3 | τε τὸν βίον[ln_1]. . . . . . . . . . . . . οὐδ’ αὖ τὸ θνῄσκειν δεινόν, ἀλλ’ ἐν τῷ καλῶς ἑκάτερον αὐτῶν τὴν διάγνωσιν φέρει. |
| book 649 | ἐπὶ τοῦτ’ ἐγένοντο πάντες, ἔνθα † λήξομεν. |
| book 650 | ἀνθρωπίνως δεῖ τὰς τύχας φέρειν, ξένε. |
| book 651.1 | τὰ κοινὰ κοινῶς |
| book 651.2 | χρὴ φέρειν |
| book 651.3 | συμπτώματα. |
| book 652.1 | πάντων ἰατρὸς τῶν ἀναγκαίων κακῶν |
| book 652.2 | χρόνος ἐστίν· οὗτος καὶ σὲ νῦν ἰάσεται. |
| book 652a | Τρικορυσία βασίλιννα |
| book 653.1 | λελουμένη γὰρ ἡτέρα καὶ διαφανὲς |
| book 653.2 | χιτωνάριον ἔχουσα. |
| book 654-655 | ἐξακεῖσθαί μοι δοκῶ τὸ δίκτυον.[ln_b]ἱμάτιον ἀκούμεθα. |
| book 656.1 | μὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ἄνδρες, εἰκόν’ οὐκ ἔχω 〈εὑρεῖν〉 ὁμοίαν τῷ γεγονότι |
| book 656.2 | πράγματι, ζητῶν |
| book 656.3 | πρὸς ἐμαυτόν, τί ταχέως ἀπολλύει. στρόβιλος; ἐν 〈ὅσ〉ῳ συστρέφεται, προσέρχεται,[ln_5]προσέβαλεν, ἐξήρειψεν, αἰὼν γίνεται. ἀλλ’ ἐν |
| book 656.4 | πελάγει |
| book 656.5 | συγκλυσμός; ἀναπνοὴν ἔχεις ‘Ζεῦ σῶτερ‘ εἰπεῖν ‘ἀντέχου τῶν |
| book 656.6 | σχοινίων‘, ἑτέραν |
| book 656.7 | περιμεῖναι χἀτέραν |
| book 656.8 | τρικυμίαν· ναυαγίου δ’ ἂν ἐπιλάβοι’, ἐγὼ δ’ ἅπαξ[ln_10]ἁψάμενός εἰμι καὶ φιλήσας ἐν βυθῷ. |
| book 657 | ποτήριον, τράπεζαν, ἁρπάγην, κάδον. |
| book 658 | ἀπεκήρυξεν αὐτὴν 〈ἀπ〉αγαγών. |
| book 659.1 | πότοι |
| book 659.2 | συνεχεῖς, κύβοι |
| book 660 | ἠρτικροτοῦντο 〈δ’〉 οἱ γάμοι. |
| book 661 | ἀπῄειν τῶν τόκων ἔχων τόκους. |
| book 662 | Κορινθίῳ πίστευε καὶ μὴ χρῶ φίλῳ. |
| book 663 | ὦ Λάχης, Λάχης |
| book 664.1 | πρὸς |
| book 664.2 | ταῖς ἐμαυτοῦ νῦν θύραις ἕστηκ’ ἐγώ. |
| book 665.1 | ἢν γὰρ κακῶς μου τὴν γυναῖχ’ οὕτω λέγῃς, τὸν |
| book 665.2 | πατέρα καὶ σὲ τούς |
| book 665.3 | τε σοὺς ἐγὼ πλυνῶ. |
| book 666 | καπρᾷς, κακόδαιμον. |
| book 667.1 | τῆς |
| book 667.2 | σκιᾶς τὴν |
| book 667.3 | πορφύραν |
| book 667.4 | πρῶτον ἐνυφαίνους’ εἶτα μετὰ τὴν |
| book 667.5 | πορφύραν |
| book 667.6 | τοῦτ’ ἔστιν οὔτε λευκὸν οὔτε |
| book 667.7 | πορφύρα, ἀλλ’ ὥσπερ αὐγὴ τῆς κρόκης κεκραμένη. |
| book 668 | αὐλὰς θεραπεύειν καὶ σατράπας |
| book 669.1 | μακρὰς τίθημι |
| book 669.2 | συμβολὰς ἀκροώμενος |
| book 669a | ἀφόρητός ἐστιν εὐτυχῶν μαστιγίας |
| book 670.1 | τὸν |
| book 670.2 | χοᾶ ἐκκέχυκας |
| book 671 | οὐκ ἔχω 〈γὰρ〉 οὔθ’ ἅλας οὔτ’ ὄξος οὔτ’ ὀρίγανον. |
| book 672.1 | † ἀλλὰ προσέδωκας τάλαντον εἶναι |
| book 672.2 | παρ’ ἡμῖν τὸν ἴκτινον. |
| book 673.1 | εἱστίων |
| book 673.2 | τοὺς φίλους |
| book 674 | ἤρων γάρ, ἤρων, ὁμολογῶ· καὶ νῦν δ’ ἐρῶ. |
| book 675 | εἶπον δέ, τί ποιεῖν μέλλετε; |
| book 676 | ἐλεεῖθ’ ὁ ποιμὴν καὶ καλεῖται γλυκύτατος. |
| book 677.1 | βούλει |
| book 677.2 | τι, Κνήμων; εἰπέ μοι. |
| book 678.1 | Ἥλιε, σὲ γὰρ δεῖ προσκυνεῖν |
| book 678.2 | πρῶτον θεῶν, δι’ ὃν θεωρεῖν ἔστι |
| book 678.3 | τοὺς ἄλλους θεούς. |
| book 679.1 | νῦν δ’ ἕρπ’ ἀπ’ οἴκων τῶνδε· τὴν γυναῖκα γὰρ τὴν σώφρον’ οὐ δεῖ τὰς |
| book 679.2 | τρίχας ξανθὰς |
| book 679.3 | ποιεῖν. |
| book 680 | τὸ μὲν ἐξαμαρτάνειν ἅπασιν ἔμφυτον καὶ κοινόν, ἀναδραμεῖν δὲ τὴν ἁμαρτίαν οὐ τοῦ τυχόντος ἀνδρός, ἀλλ’ ἀξιολόγου. |
| book 681.1 | ὁ γὰρ θεὸς 〈⏒〉 πᾶσι, τοῖς 〈τ’〉 ἐλευθέροις καὶ τοῖσ〈ι〉 δούλοις, ἐστίν, ἂν |
| book 681.2 | σκοπῇς, ἴσος. |
| book 682.1 | παίδων ἐπ’ ἀρότῳ γνησίων δίδωμι |
| book 682.2 | σοὶ ’γὼ τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα. |
| book 683.1 | εἴ τις δὲ θυσίαν |
| book 683.2 | προσφέρων, ὦ Πάμφιλε, ταύρων |
| book 683.3 | τι πλῆθος ἢ ἐρίφων ἤ, νὴ Δία, ἑτέρων |
| book 683.4 | τοιούτων, ἢ κατασκευάσματα, χρυσᾶς |
| book 683.5 | ποιήσας |
| book 683.6 | χλαμύδας ἤτοι |
| book 683.7 | πορφυρᾶς,[ln_5]ἢ δι’ ἐλέφαντος ἢ σμαράγδου ζῴδια εὔνουν νομίζει τὸν θεὸν καθιστάναι, πεπλάνητ’ ἐκεῖνος καὶ φρένας κούφας ἔχει. δεῖ γὰρ τὸν ἄνδρα |
| book 683.8 | χρήσιμον |
| book 683.9 | πεφυκέναι μὴ παρθένους |
| book 683.10 | φθείροντα καὶ μοιχώμενον,[ln_10]κλέπτοντα καὶ σφάττοντα |
| book 683.11 | χρημάτων χάριν. μηδὲ βελόνης ἔναμμ’ ἐπιθυμήσῃς, φίλε, ὁ γὰρ θεὸς βλέπει |
| book 683.12 | σε πλησίον |
| book 683.13 | παρών. |
| book 684 | στυππεῖον, ἐλέφαντ’, οἶνον, αὐλαίαν, μύρον |
| book 685 | 〈ὑπ〉εδεξάμην, ἔτικτον, ἐκτρέφω, φιλῶ. |
| book 686 | 〈ἡ〉 ζάκορος ἡ κοσμοῦσα τὸν ναόν, τέκνον. |
| book 686a | ὁρᾷς; ἀκαρὴς 〈γὰρ〉 παραπόλωλας ἀρτίως. |
| book 686b | δαιμόνων ἀλαστόρων |
| book 687 | οὐδὲ λόγον ὑμῶν οὐδ’ ἐπιστροφὴν ἔχω. |
| book 688 | μικροῦ μὲν ἀρραβῶνά με ἔπεισεν εὐθὺς καταβαλεῖν. |
| book 689.1 | τὸ δὴ λεγόμενον |
| book 689.2 | τοῦτο ‘θᾶττον ἢ βάδην‘. |
| book 690.1 | δεδράμηκά σοι δρόμον |
| book 690.2 | τοιοῦτον οἷον οὐδεὶς πώποτε. |
| book 691 | οἶμαί σε τὸν ἐπ’ ἀριστέρ’ ἐμπερονώμενον. |
| book 692.1 | οὐθὲν μέλει |
| book 692.2 | σοι |
| book 693.1 | παραιτοῦμαί σε |
| book 693.2 | συγγνώμην ἔχειν. |
| book 694.1 | ἐκάθηντ’ ἐπὶ δίφρου μήτηρ |
| book 694.2 | τε καὶ παρθένος. |
| book 695 | ἔνδοθεν δὲ πρίεται. |
| book 696.1 | ὁ προσιὼν γέρων ἁλιεύς, παρ’ οὗ τὸ φέρνιον |
| book 696.2 | τρίτην |
| book 696.3 | ταύτην ἐπριάμεθ’ ἡμέραν. |
| book 697 | λυκοφίλιοι μέν εἰσιν αἱ διαλλαγαί. |
| book 698 | ἐγὼ δ’ ἐπίσταμαι ῥινᾶν |
| book 699.1 | ἀλλὰ καὶ χαμαιτύπη κρίζει |
| book 699.2 | τις. |
| book 700.1 | ἀναμενῶ σε |
| book 700.2 | πρὸς |
| book 700.3 | τοὔλαιον |
| book 701 | αὔτανδρον ἐξήραξε κἀνεχαίτισεν. |
| book 702 | τὸν νοῦν ἔχων ὑποχείριον εἰς τὸν πίθον δέδυκα. |
| book 703 | ταῦτά ς’ ἀπολώλεκ’, ὦ πονηρέ |
| book 705 | ἄγριον κυβευτὴν |
| book 706 | τὴν ἀλεκτρυόνα 〈δέ〉 μοι δοὺς ᾤχετο. |
| book 707 | ἀμβλυωπούντων ἀνδρῶν |
| book 708.1 | παρ’ αὐτὸν ἴσα βαίνους’ ἑταίρα |
| book 708.2 | πολυτελής. |
| book 709 | καθιζάνει μὲν ἐνίοτ’ εἰς τὰ σήσαμα. |
| book 710.1 | ὁ θάτερος μὲν |
| book 710.2 | τοῖν δυοῖν Διοσκόροιν. |
| book 711 | οὐκ ἠρκέσαμεν αὑτοῖσιν, ἤδη 〈δ’〉 εἰμὶ σῶς. |
| book 712 | ᾤδουν τ’ ἐν ἐμαυτῷ. |
| book 713 | ἔγημε θαυμαστῶς γυναῖχ’ ὡς σώφρονα. |
| book 714.1 | ἅπαντι δαίμων ἀνδρὶ συμπαρίσταται εὐθὺς γενομένῳ μυσταγωγὸς |
| book 714.2 | τοῦ βίου ἀγαθός· κακὸν γὰρ δαίμον’ οὐ νομιστέον εἶναι βίον βλάπτοντα |
| book 714.3 | χρηστὸν οὐδ’ ἔχειν[ln_5]κακίαν· ἅπαντα δ’ ἀγαθὸν εἶναι τὸν θεόν. ἀλλ’ οἱ γενόμενοι |
| book 714.4 | τοῖς |
| book 714.5 | τρόποις αὐτοὶ κακοί, πολλὴν δ’ ἐπιπλοκὴν |
| book 714.6 | τοῦ βίου |
| book 714.7 | πεποιημένοι ἢ πάντα τὴν αὑτῶν 〈δι’〉 ἀβουλίαν 〈κακῶσ〉 τρίψαντες ἀποφαίνουσι δαίμον’ αἴτιον[ln_10]καὶ κακὸν ἐκεῖνόν |
| book 714.8 | φασιν, αὐτοὶ γεγονότες. |
| book 715.1 | Νηρῄς |
| book 715.2 | τις ἐπὶ δελφῖνος. |
| book 715a | ⏑– ἀκμὴν ἐκεῖνος ἐνσκευάζετο. |
| book 716 | εἷς ἐστι δοῦλος οἰκίας ὁ δεσπότης. |
| book 717 | Ἔλεγχος |
| book 718.1 | εἶτ’ οὐ δικαίως |
| book 718.2 | προσπεπατταλευμένον γράφουσι τὸν |
| book 718.3 | Προμηθέα |
| book 718.4 | πρὸς |
| book 718.5 | ταῖς πέτραις, καὶ γίνετ’ αὐτῷ λαμπάς, ἄλλο δ’ οὐδὲ ἓν ἀγαθόν; ὃ μισεῖν οἶμ’ ἅπαντας |
| book 718.6 | τοὺς θεούς,[ln_5]γυναῖκας ἔπλασεν, ὦ πολυτίμητοι θεοί, ἔθνος μιαρόν. γαμεῖ τις ἀνθρώπων; γαμεῖ; λάθριοι 〈τὸ〉 λοιπὸν ἄρ’ ἐπιθυμίαι 〈κα〉καί, γαμηλίῳ λέχει |
| book 718.7 | τε μοιχὸς ἐντρυφῶν, {εἶτ’ ἐπιβουλαὶ} καὶ φαρμακεῖαι, καὶ νόσων |
| book 718.8 | χαλεπώτατος[ln_10]φθόνος, μεθ’ οὗ ζῇ πάντα τὸν |
| book 718.9 | χρόνον γυνή. |
| book 719 | φοβούμενοι τὸ θεῖον ἐπὶ τοῦ σοῦ πάθους. |
| book 720 | οὐχ οὗτος ἱππόκαμπός 〈ἐστ’〉 ἐν αἰθέρ〈ι〉; |
| book 721.1 | τηρῶ τὸν Δία ὕοντα |
| book 721.2 | πολλῷ |
| book 722.1 | 〈δέσποτα〉, τί σύννους κατὰ μόνας |
| book 722.2 | σαυτῷ λαλεῖς δοκεῖς |
| book 722.3 | τε παρέχειν ἔμφασιν λυπουμένου; ἐμοὶ προσανάθου, λαβέ με σύμβουλον πόνων· μὴ καταφρονήσῃς οἰκέτου |
| book 722.4 | συμβουλίας.[ln_5]πολλάκις ὁ δοῦλος |
| book 722.5 | τοὺς |
| book 722.6 | τρόπους |
| book 722.7 | χρηστοὺς ἔχων τῶν δεσποτῶν ἐγένετο |
| book 722.8 | σωφρονέστερος. εἰ δ’ ἡ τύχη τὸ σῶμα κατεδουλώσατο, ὅ γε νοῦς ὑπάρχει |
| book 722.9 | τοῖς |
| book 722.10 | τρόποις ἐλεύθερος. |
| book 724 | παῖς γέγον’, ἔφηβος, μειράκιον, ἀνήρ, γέρων. |
| book 725.1 | κακῶς γὰρ ἀκούων ὅστις οὐκ ὀργίζεται, πονηρίας |
| book 725.2 | πιστὸν |
| book 725.3 | τεκμήριον φέρει. |
| book 726.1 | τίνος τἀγαθὸν |
| book 726.2 | τοῦτ’ ἔστιν; |
| book 727 | εἴδωλον ἀμαυρόν. |
| book 728 | ἤκουσα τῶν ἐκκραγγανομένων. |
| book 729 | φοβοῦμαί ς’ ἐσχάτως. |
| book 730 | ἀλλ’ Ἡρακλεῖδαι καὶ θεοί. |
| book 731.1 | ἦσαν |
| book 731.2 | περινομαὶ τῇ θεῷ. |
| book 732.1 | οἷον |
| book 732.2 | πατάγημ’ ἥκεις. |
| book 733.1 | ἀλλὰ σκατοφάγος ἐστὶ καὶ λίαν |
| book 733.2 | πικρός. |
| book 734 | σπαρτοπόλιος ὠμόγραυς |
| book 735.1 | ἓν γάρ |
| book 735.2 | τι τούτων τῶν |
| book 735.3 | τριῶν ἔχει κακῶν. |
| book 736.1 | πικροῦ γέροντος, αὐθεκάστου τὸν |
| book 736.2 | τρόπον. |
| book 737.1 | ἅπανθ’ ὅσα ζῇ καὶ τὸν ἥλιον βλέπει τὸν κοινὸν ἡμῖν, δοῦλα |
| book 737.2 | ταῦτ’ ἔσθ’ ἡδονῆς. |
| book 738 | ὄνειδος αἰσχρὸς βίος ὅμως, κἂν ἡδὺς ᾖ. |
| book 739 | ἔχω δὲ πολλὴν οὐσίαν καὶ πλούσιος καλοῦμ’ ὑπὸ πάντων, μακάριος δ’ ὑπ’ οὐδενός. |
| book 740.1 | εἰ γὰρ ἐγένου σύ, τρόφιμε, τῶν πάντων μόνος, ὅτ’ ἔτικτεν ἡ μήτηρ ς’, ἐφ’ ᾧ τε διατελεῖν |
| book 740.2 | πράσσων ἃ βούλει καὶ διευτυχῶν ἀεί, καὶ τοῦτο τῶν θεῶν |
| book 740.3 | τις ὡμολόγησέ σοι,[ln_5]ὀρθῶς ἀγανακτεῖς· ἔστι γάρ 〈σ’〉 ἐψευσμένος, ἄτοπόν |
| book 740.4 | τε πεποίηκ’. εἰ δ’ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις ἐφ’ οἷσπερ ἡμεῖς ἔσπασας τὸν ἀέρα τὸν κοινόν, ἵνα |
| book 740.5 | σοι καὶ τραγικώτερον λαλῶ, οἰστέον ἄμεινον |
| book 740.6 | ταῦτα καὶ λογιστέον. |
| book 740.1 | [ln_10]τὸ δὲ κεφάλαιον τῶν λόγων, ἄνθρωπος εἶ, οὗ μεταβολὴν θᾶττον |
| book 740.2 | πρὸς ὕψος καὶ πάλιν |
| book 740.3 | ταπεινότητα ζῷον οὐδὲν λαμβάνει. καὶ μάλα δικαίως· ἀσθενέστατον γὰρ ὂν φύσει μεγίστοις οἰκονομεῖται |
| book 740.4 | πράγμασιν,[ln_15]ὅταν πέσῃ δέ, πλεῖστα |
| book 740.5 | συντρίβει καλά. σὺ δ’ οὔθ’ ὑπερβάλλοντα, τρόφιμ’, ἀπώλεσας ἀγαθά, τὰ νυνί τ’ ἐστι μέτριά σοι κακά· ὥστ’ ἀνὰ μέρος |
| book 740.6 | που καὶ τὸ λυπηρὸν φέρε. |
| book 741.1 | κύψας καθ’ αὑτὸν τῶν |
| book 741.2 | τραγημάτων ἔφλα. |
| book 742.1 | οἴμοι, τάλας ἔγωγε, ποῦ ποθ’ 〈αἱ〉 φρένες ἡμῶν ἐκεῖνον ἦσαν ἐν τῷ σώματι τὸν |
| book 742.2 | χρόνον, 〈ὅτ’〉 οὐ ταῦτ’ ἀλλ’ ἐκεῖν’ ᾑρούμεθα. |
| book 743.1 | οὐκ ἐκ πότων καὶ τῆς καθ’ ἡμέραν |
| book 743.2 | τρυφῆς ζητοῦμεν ᾧ πιστεύσομεν τὰ τοῦ βίου, πάτερ; οὐ περιττὸν οἴετ’ ἐξευρηκέναι ἀγαθὸν ἕκαστος, ἂν ἔχῃ φίλου |
| book 743.3 | σκιάν; |
| book 744 | οὐδεὶς γὰρ ἀγαπῶν αὐτὸς ἀμελεῖθ’ ἡδέως. |
| book 745.1 | ‘πῶς τὸ τραῦμα |
| book 745.2 | τοῦτ’ ἔχεις;‘ ‘μεσαγκύλῳ.‘ ‘πῶς |
| book 745.3 | πρὸς θεῶν;‘ ‘ἐπὶ κλίμακι |
| book 745.4 | πρὸς |
| book 745.5 | τεῖχος ἀναβαίνων.‘ ἐγὼ μὲν δεικνύω ἐσπουδακώς, οἱ δὲ πάλιν ἐπεμυκτήρισαν. |
| book 746 | σφάττει με, λεπτὸς γίνομ’ εὐωχούμενος· τὰ σκώμμαθ’ οἷα τὰ σοφὰ καὶ στρατηγικά· οἷος δ’ ἀλαζών ἐστιν ἁλιτήριος. |
| book 747 | † δεινῶς ... οὐ πρᾶγμα νύμφης λέγεις. |
| book 748 | ὑῶν γνάθους ἔχουσι |
| book 749 | ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἐστιν ἐν ἑκάστῳ θεός. |
| book 750 | ἔθυον οὐ προσέχουσιν οὐδέν μοι θεοῖς. |
| book 751.1 | ὡς Ἀλεξανδρῶδες ἤδη |
| book 751.2 | τοῦτο· κἂν ζητῶ τινα, αὐτόματος οὗτος |
| book 751.3 | παρέσται, κἂν διελθεῖν δηλαδὴ διὰ θαλάττης δέῃ τόπον |
| book 751.4 | τιν’, οὗτος ἔσται μοι βατός. |
| book 752 | κρίσιμος γὰρ αὕτη γίνεται. |
| book 753 | θυγάτριον, ἡ νῦν ἡμέρα δίδωσί μοι ἢ δόξαν ἤτοι διαβολήν. |
| book 754.1 | παράδειγμα |
| book 754.2 | τοὺς Σύρους λαβέ ὅταν φάγως’ ἰχθὺν ἐκεῖνοι διά τινα αὑτῶν ἀκρασίαν, τὼ πόδε καὶ τὴν γαστέρα οἰδοῦσιν· εἶτ’ ἔλαβον |
| book 754.3 | σακίον κἀς τὴν ὁδὸν[ln_5]ἐκάθισαν αὑτοὺς ἐπὶ κόπρου καὶ τὴν θεὸν ἐξιλάσαντο τῷ τεταπεινῶσθαι |
| book 754.4 | σφόδρα. |
| book 755 | † ἵν’ οὐχ ἑαυτῷ παρετράφην ἀλλὰ σοί. |
| book 756.1 | μέμφομαί σοι |
| book 756.2 | τοῦθ’ ὅτι |
| book 756.3 | χρηστά με λέγοντ’ οὐκ εὖ ποιήσειν |
| book 756.4 | προσδοκᾷς. |
| book 757 | Ἀράβιον ἐξεύρηκα σύμβουλον. |
| book 758 | φιλόνεικος δ’ ἐστὶ καὶ λίαν γυνὴ πρὸς μῆνιν. |
| book 759 | σύνταγμα τῆς ἀρχῆς. |
| book 760.1 | ὁμοῦ δὲ τοῦ τίκτειν |
| book 760.2 | παρεγένεθ’ ἡ κόρη.[ln_b]ἤδη γὰρ 〈ἡ κόρη〉 ’στι |
| book 760.3 | τοῦ τίκτειν ὁμοῦ. |
| book 761 | εὐκαταφρόνητος τῇ στολῇ εἴσειμι, καὶ τοῦτ’ εἰς γυναῖκας. |
| book 762.1 | Ἕλληνές εἰσιν ἄνδρες οὐκ ἀγνώμονες καὶ μετὰ λογισμοῦ πάντα |
| book 762.2 | πράττουσίν |
| book 762.3 | τινος. |
| book 763 | τραγῳδοῖς ἦν ἀγών, Διονύσια. |
| book 764 | † παλαιὸν ἐντραγεῖν. |
| book 765 | εἰς γὰρ τὰ καθαρὰ λιμὸς εἰσοικίζεται. |
| book 766.1 | ἀλλ’ ἐψόφηκεν τὴν θύραν |
| book 766.2 | τις ἐξιών. |
| book 767.1 | οὐχ ὅθεν ἀπωλόμεσθα |
| book 767.2 | σωθείημεν ἄν; |
| book 768 | Ὑμὴν ὦ Ὑμέναι’ ὦ. |
| book 769 | ἔστιν δ’ ὁμοῦ τὸ χρῆμα. |
| book 770.1 | οἶσθ’ ὅ τι |
| book 770.2 | ποίησον; |
| book 771 | ἐξάραντες ἐπικροτήσατε |
| book 772 | διεμέριζε γὰρ ὁ Βορυσθενίτης. |
| book 773 | πυθοῦ παρ’ αὐτῆς διὰ τίν’ αἰτίαν |
| book 774.1 | νεώτερόν |
| book 774.2 | τι συμβέβηκέ σοι; |
| book 775.1 | λανθάνει τὰ πράγματα |
| book 775.2 | τοὺς λέγειν ἡμῶν ὀκνοῦντας τὰς ἀληθείας ἀεὶ τοῖς ἀναγκαίοις. |
| book 776.1 | ὀκνεῖ δὲ νοῦν ἔχους’ ἴσως· ἀεὶ δὲ τοῖς |
| book 776.2 | παροῦσι δακρύοις ἐμποιεῖ τὸ θῆλυ τῆς |
| book 776.3 | ψυχῆς ἀναβολὴν τῷ πάθει. |
| book 777 | ἐν γειτόνων οἰκῶν γάρ, ὦ τοιχωρύχε. |
| book 778 | εἰ μὴ γαμεῖς γάρ, ἔσχατον νόμιζέ με {Φρυγῶν} Μυσῶν. |
| book 779 | εἰ μὲν δή τινα .....πόρον ἔχεις· εἰ δὲ μή, νενόηκ’ ἐγώ, μισῶμεν ἀλλήλους. |
| book 780.1 | ἃ γὰρ μεθ’ ἡμέραν |
| book 780.2 | τις ὑπερεσπούδασεν, ταῦτ’ εἶδε καὶ νύκτωρ. |
| book 781 | ἐγάμησεν ἣν ἐβουλόμην ἐγώ. |
| book 782 | ἰατρός ἐστιν ὁ λόγος ἀνθρώποις νόσων· ψυχῆς γὰρ οὗτος μόνος ἔχει κουφίσματα. |
| book 783.1 | κρόκην δὲ νήσεις |
| book 783.2 | στήμονα. |
| book 784.1 | καὶ τοῦτο θύων οὐδεπώποτ’ ηὐξάμην ἐγὼ τὸ σῷζον τὴν ἐμὴν 〈συν〉οικίαν, ἀλλὰ παρέλειπον, οἰκετῶν εἶναι |
| book 784.2 | στάσιν ἔνδον |
| book 784.3 | παρ’ 〈ἐμ〉αυτῷ, πρᾶγμα |
| book 784.4 | χρησιμώτατον. |
| book 785.1 | πύλη τίς ἐστι |
| book 785.2 | Ταινάρου |
| book 785.3 | πρὸς ἐσχάτοις. |
| book 786 | ἀρχὴ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις κακῶν τἀγαθά, τὰ λίαν ἀγαθά. |
| book 787 | ἀλλὰ καὶ πν[έων |
| book 788.1 | ὡς ὡραΐζεθ’ ἡ Τύχη |
| book 788.2 | πρὸς |
| book 788.3 | τοὺς βίους. |
| book 789 | ὦ Νύξ, σὺ γὰρ δὴ πλεῖστον Ἀφροδίτης μέρος μετέχεις θεῶν. |
| book 790.1 | οἷος δὲ καὶ τὴν ὄψιν εἶναι |
| book 790.2 | φαίνεται, ἀφ’ οὗ τοιοῦτος γέγονεν, οἷον θηρίον. τὸ μηδὲν ἀδικεῖν καὶ καλοὺς ἡμᾶς |
| book 790.3 | ποιεῖ. |
| book 791 | τί γὰρ ἐγὼ κατελειπόμην; |
| book 792 | Ταναγρικὴ γυνή. |
| book 793.1 | ἀσπίδιον ἐπριάμην |
| book 793.2 | τι καὶ μαχαίριον. |
| book 794-795.1 | πάντες μὲν οἱ Θρᾷκες, μάλιστα δ’ οἱ Γέται ἡμεῖς ἁπάντων (καὶ γὰρ αὐτὸς εὔχομαι ἐκεῖθεν εἶναι τὸ γένος), οὐ σφόδρ’ ἐγκρατεῖς ἐσμεν.[ln_5]γαμεῖ γὰρ ἡμῶν οὐδὲ εἷς εἰ μὴ δέκ’ ἢ ἕνδεκα γυναῖκας, δώδεκ’ ἢ πλείους |
| book 794-795.2 | τινές. ἂν τέτταρας δ’ ἢ πέντε γεγαμηκὼς τύχῃ, καταστροφή τις, ἀνυμέναιος, ἄθλιος, ἄνυμφος οὗτος ἐπικαλεῖτ’ ἐν |
| book 794-795.3 | τοῖς ἐκεῖ. |
| book 796.1 | ἐπιτρίβουσι δ’ ἡμᾶς οἱ θεοὶ μάλιστα |
| book 796.2 | τοὺς γήμαντας· ἀεὶ γάρ |
| book 796.3 | τινα ἄγειν ἑορτήν ἐστ’ ἀνάγκη. |
| book 797 | καλὸν τὸ Κείων νόμιμόν ἐστι, Φανία· ὁ μὴ δυνάμενος ζῆν καλῶς οὐ ζῇ κακῶς. |
| book 798 | ἀπασκαριῶ δ’ ἐγὼ γέλωτι τήμερον. |
| book 799 | ἄνθρωπον ἐξαλλάξομεν κακόν τί σοι δώσοντα; |
| book 800.1 | ἐγὼ δ’ ἀνόητος, εὐτελὴς ὑπερβολῇ, ὁ 〈δ’〉 ἄσωτός ἐστι, πολυτελής, θρασὺς |
| book 800.2 | σφόδρα. |
| book 801.1 | μαρτύρομαι, 〈ναὶ μὰ〉 τὸν Ἀπόλλω |
| book 801.2 | τουτον〈ὶ〉 καὶ τὰς θύρας. |
| book 802 | ὕδατος αὐτοῖς οὐ μετόν. |
| book 803 | οὐκ ἔστιν οὔτε διάβολος γραῦς ἔνδον. |
| book 804 | κριὸς τὰ τροφεῖα. |
| book 805 | Θρᾷξ εὐγενὴς εἶ, πρὸς ἅλας ἠγορασμένος. |
| book 806.1 | ἤδη 〈δ’〉 ἀλεαίνει |
| book 806.2 | πρὸς τὸ πῦρ καθημένη. |
| book 807 | καθεδοῦμαι 〈δ’〉 ἐνθαδὶ τὸν Λοξίαν αὐτὸν καταλαβών. |
| book 809.1 | ἡμέραν |
| book 809.2 | τρίτην ἐπεκώμας’ ἡμῖν. |
| book 932.1 | ὦ δέσποτ’ ἄναξ † ἔστι |
| book 932.2 | τοῖς |
| book 932.3 | σοφοῖς βροτῶν |
| book 932.4 | χρόνῳ σκοπεῖσθαι τῆς ἀληθείας πέρι. |
| book 933.1 | οὐχ ὁ λόγος αὔξει τὴν τέχνην |
| book 933.2 | περισσὸς ὤν, ἀλλ’ αὐτὰ κοσμεῖ τὴν τέχνην τὰ πράγματα. |
| book 934.1 | ὁ μὲν λόγος |
| book 934.2 | σου, παῖ, κατ’ ὀρθὸν εὐδρομεῖ, τὸ δ’ ἔργον ἄλλην οἶμον ἐκπορεύεται. |
| book 935 | ἅπανθ’ ὁ τοῦ ζητοῦντος εὑρίσκει πόνος. |
| book 936.1 | ψυχὴν ἔχειν δεῖ πλουσίαν· τὰ δὲ χρήματα |
| book 936.2 | ταῦτ’ ἐστιν ὄψις, παραπέτασμα |
| book 936.3 | τοῦ βίου. |
| book 937 | ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ’, ὡς καλαὶ νῷν αἱ γυναί. |
| book 939.1 | ἄνευ δὲ πατρὸς τέκνον οὐκ εἴη |
| book 939.2 | ποτ’ ἄν. ἄνευ δὲ μητρὸς οὐδὲ συλλαβὴ τέκνου. |
| book 940.1 | βέλτιστε, μὴ τὸ κέρδος ἐν πᾶσι |
| book 940.2 | σκόπει. |
| book 941 | μάντις δ’ ἄριστος ὅστις εἰκάζει καλῶς. |
| book 944 | ἄνθρωπος ὤν, τοῦτ’ ἴσθι καὶ μέμνης’ ἀεί. |
| book 945 | εἰ θνητὸς εἶ, βέλτιστε, θνητὰ καὶ φρόνει. |
| book 946 | ὑπὲρ εὐσεβείας καὶ λάλει καὶ μάνθανε. |
| book 947 | ἔα κεκρύφθαι λανθάνουσαν ἀτυχίαν· τὸ γὰρ ἐξελέγχειν τὴν ὕβριν διττὴν φέρει. |
| book 948 | Γέ]τα καὶ Παρμέ̣ν̣ω[ν ]ος ἐστι καὶ βαρύς. |
| book 949 | πάν̣δ̣εινά το̣[ι πέπονθα |
| book 950.1 | [ln_1]Χαῖρε, Νεοκλειδᾶν δίδυμον γένος, ὧν ὁ μὲν ὑμῶν |
| book 950.2 | πατρίδα δουλοσύνας ῥύσαθ’, ὁ δ’ ἀφροσύνας. |