ApparitionΦάντασμα
Menander of Athens Apparition PDF
The Apparition is a lost comedy by the Athenian playwright Menander, composed in verse during the late fourth or early third century BCE. As a representative work of New Comedy, it centered on domestic and romantic intrigues set in contemporary Athenian society. The title implies that a ghost or spectral apparition featured in the plot, likely serving as a device to generate comic confusion through deception or mistaken identity. The play survives only in fragmentary form, with approximately 110 lines preserved through quotations by later ancient authors and on papyrus fragments recovered from Egypt. These extant passages reference typical New Comedy elements such as romantic entanglements and familial disputes. Modern scholarship suggests the ghost functioned as a catalyst for the plot, consistent with the genre’s use of surprising revelations to resolve complex situations. The comedy was almost certainly written for performance at public Athenian festivals. Although the complete narrative cannot be reconstructed, the fragments reflect Menander’s characteristic thematic preoccupations with love, chance, and social relationships. While the direct influence of this particular play is untraceable due to its fragmentary state, Menander’s comedies collectively exerted a profound impact on the subsequent development of comic theatre, notably through Roman adaptations and their enduring legacy in European dramatic tradition.
| 1 | (ΘΕΟΣ) |
| 1.1 | []υσιων[ |
| 1.2 | [ ] ἐπιτελεῖν συλλαμβάνηις |
| 1.3 | [ ]ν νυμφίον σαυτὸν φρονεῖν |
| 1.4 | [ τῆ]ς παρθένου τὴν μητέρα |
| 5.1 | [ ἑτ]έρωι τοῦθ’ ὁμομητρίωι τινὶ |
| 5.2 | [ ] μὴ παραδῶις, πρὸς τῶν θεῶν, |
| 5.3 | [ ]α̣ σαυτοῦ μηδεμίαν. οὕτω πόει”, [ τ]οῦτο· τί γὰρ ἄν τις πάθοι; |
| 5.4 | τὸ δ’ οὐχὶ φάσμ’] ἔστ’, ἀλλὰ παῖς ἀληθινή, |
| 10.1 | ἐν οἰκίαι τα]χ̣θεῖσα τῆς γαμουμένης. |
| 10.2 | τίκτει γὰρ ἡ] μήτηρ πρὶν ἐλθεῖν ἐνθάδε |
| 10.3 | [ ] ταύτην δίδωσί τ’ ἐκτρέφειν |
| 10.4 | [ ]υν ἐστὶν ἐν τῶν γειτόνων |
| 10.5 | [ τρεφομ]ένη καὶ φυλαττομένη κόρη |
| 15.1 | ἁνὴρ ὅταν ἔλθηι] δεῦρο· τὸν δ’ ἄλλον χρόνον, |
| 15.2 | ὅτ’ οἴχετ’ εἰς ἀγρὸ]ν φυλακῆς τ’ ἐλάττονος |
| 15.3 | χρεία ’στιν, ἣν εἴλη]χεν οἰκίαν τότε |
| 15.4 | εἴωθε καταλιπεῖν.] τίν’ οὖν φαντάζεται |
| 15.5 | [ τ]ουτὶ γὰρ ἔτι ποθεῖτ’ ἴσως |
| 20.1 | μαθεῖν σαφέστερ]ον· πεπόηκεν ἡ γυνὴ |
| 20.2 | διελοῦσα τὸν τοῖχον] διέξοδόν τινα |
| 20.3 | [ ]παντ’ ἐπισκοπεῖν |
| 20.4 | [ κε]κάλυπται ταινίαις |
| 20.5 | [ μή τις πρ]οσελθὼν καταμάθηι. |
| 25.1 | [ ]τις ἔνδον τῆς θεοῦ |
| 25.2 | (desunt uersus aliquot) |
| 25.3 | [?ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ] |
| 27.1 | πῶς εἰσιν οἱ πυροὶ [κατ’ ἀγορὰν ὤνιοι; |
| 27.2 | (ΦΕΙΔΙΑΣ) |
| 28 | τί δ’ ἐμοὶ μέλει τοῦτο; |
| 28.1 | (?Πα) οὐθέν· [ἀλλὰ τῶι λόγωι |
| 28.2 | εἰς τὴν ἀλήθειαν καταχρήσα̣[σθ’ ἔστ’ ἴσως. |
| 30.1 | ἂν τίμιοι, δακέτω ς’ ὑπὲρ ἐμ̣[οῦ τοῦτο τοῦ |
| 30.2 | πένητος· αἴσθου σαυτὸν ὄντα, [Φειδία, |
| 30.3 | ἄνθρωπον, ἄνθρωπον δὲ καὶ [τὸν ἐνδεῆ, |
| 30.4 | ἵνα μὴ ’πιθυμῆις τῶν ὑπὲρ σ̣[ὲ πραγμάτων. |
| 30.5 | ὅταν δ’ ἀγρυπνεῖν εἴπηις, τίς ὁ [βίος σοῦ σκοπῶν |
| 35.1 | τὴν αἰτίαν γνώσει· περιπατεῖς [ |
| 35.2 | εἰσῆλθες εὐθύς, ἂν κοπιάσηις τ̣[ὰ σκέλη· |
| 35.3 | μαλακῶς ἐλούσω· πάλιν ἀναστ[ὰς ἐνέφαγες |
| 35.4 | πρὸς ἡδονήν· ὕπνος αὐτὸς ὁ βί[ος ἐστί σου. |
| 35.5 | τὸ πέρας· κακὸν ἔχεις οὐδέν, ἡ ν[όσος δέ σου |
| 40.1 | ἔσθ’ ἣν διῆλθες. φορτικώτερο[ν δέ τι |
| 40.2 | ἐπέρχεταί μοι, τρόφιμε—συγγνώ[μην δ’ ἔχε. |
| 40.3 | τὸ δὴ λεγόμενον, οὐκ ἔχεις ὅπο[ι χέσηις |
| 40.4 | ὑπὸ τῶν ἀγαθῶν, εὖ ἴσθι. |
| 43.1 | (Φε) μὴ ὥ[ρασι μὲν |
| 43.2 | ἵκοιο. |
| 44 | (?Πα) τἀληθῆ λέγω, νὴ τοὺς θεούς· |
| 45 | τοῦτ’ ἐστὶ τἀρρώστημα. |
| 45.1 | (Φε) καὶ μὴ[ν οὐ κρατῶ |
| 45.2 | ἀτόπως ἐμαυτοῦ καὶ βαρέως [ἔχω πάνυ. |
| 45.3 | [Πα] ἀ̣σ̣θ̣ε̣νικόν ἐστι τἀνόητο[ν |
| 45.4 | [Φε] εἶἑν· πάνυ γὰρ ταυτὶ λελο̣[γισμένως λέγεις. |
| 45.5 | τί μοι παραινεῖς; |
| 49.1 | (?Πα) ὅ τι παρ[αινῶ; εἰ μέν τι κακὸν ἀληθὲς εἶχες, Φειδία, |
| 49.2 | ζητεῖν ἀληθὲς φάρμακον τούτου ς’ ἔδει· νῦν δ’ οὐκ ἔχεις· κενὸν εὑρὲ καὶ τὸ φάρμακον |
| 49.3 | πρὸς τὸ κενόν, οἰήθητι δ’ ὠφελεῖν τί σε. |
| 49.4 | περιμαξάτωσάν ς’ αἱ γυναῖκες ἐν κύκλωι |
| 55.1 | καὶ περιθεωσάτωσαν· ἀπὸ κρουνῶν τριῶν |
| 55.2 | ὕδατι περίρραν’ ἐμβαλὼν ἅλας, φακούς. |
| 55.3 | [ ]ν ὑπεμελαγχόλη[ς ⏑– |
| 55.4 | [ ]τα νῦν ὑγιέστερο[ |
| 55.5 | [ ]καὶ γαμεῖ πάλιν |
| 60.1 | [ ]εται τἄνδον̣ (?) Σύρε, |
| 60.2 | [ ]γειν. (?) γαμεῖ πάλιν |
| 60.3 | [ ]ς ἀδελφήν. (?) οἴχομαι. |
| 60.4 | [ ὡ]σπερεὶ σὲ νῦν ὁρῶ. |
| 60.5 | [ ]ο τοῦ καπνοῦ βλέπω |
| 65.1 | [ ]ριον καθαρὰ μία |
| 65.2 | [ ]ἀπόλωλε. (?) πλησίον |
| 65.3 | [ ]. βέλτιστ’, εἰπέ μοι |
| 65.4 | [ ]δετέραν. (?) ἀκούετε |
| 65.5 | [ ].ρα γὰρ μετέρχεται |
| 70.1 | [ ] αὐτόθεν κάλει |
| 70.2 | [ ἐ]ξώλης, Σύρε, |
| 70.3 | [ ]ι̣ωνε[....] ἐμοί |
| 70.4 | [ ] ἐπισημαίνεσθ’ ἐὰν |
| 70.5 | ἡ σκευασία καθάρειος ἦι καὶ ποικίλη. |
| 75.1 | [ ] παντοδ[απ |
| 75.2 | [ ]υπερ[ |
| 75.3 | [ ]εκ.ιτ.[ |
| 75.4 | [ ⏕⏑ ] νῦν ὄντων[ |
| 75.5 | (Α) οἴχομαι. (Β) τὸ παιδίον [ |
| 80.1 | αὐτός· οὐκ Ἔμβαρός ἐσ[τιν οὗ]τος· ὑπενόουν [ |
| 80.2 | τὸ παραχρῆμ’ ὀρθῶς ε[....]α παντοδαπὰ λε[–⏑– |
| 80.3 | οὐθὲν [...]υνθ... (?) κ[....]ν ἐμφρόνως ημ[–⏑– |
| 80.4 | ἐνέτυχεν. (?) τὸ πρᾶγμα [....ἐ]πινοῆσαί μοι δο[κε̣]ῖ |
| 80.5 | εἶτα πάλιν ἐπῆιξε.[... (Α) ἀναφρό]διτός εἰμί τις. |
| 85.1 | (Β) τῶν διδόντων δ’ ἐκτρ[οφήν γ’ εἶ, τρό]φιμε, κατακεκληιμέν[ |
| 85.2 | ἂν τὸ κακὸν αὐτῶι παρα[στῆι, τῆς] κόρης τὴν 〈ῥῖν’ ἴσωσ〉 |
| 85.3 | ἀπέδεται καμών. (Α) Ἄπολλον, μηθαμῶς. (Β) νὴ τοὺς θεούς, |
| 85.4 | ἢ τὸ χεῖλος ἅμα φιλῶν τι. καὶ κράτιστα ταῦτ’ ἴσως |
| 85.5 | ἔστ’· ἐρῶν παύσει γὰρ οὕτως ἂν [ἴδηις] αὐτὴν τότε. |
| 90.1 | (Α) καὶ παρασκώπτεις με; (Β) ἐγὼ σέ; μὰ τὸν Ἀπόλλω, ’γὼ μὲν οὔ. |
| 90.2 | (Α) εἰσιὼν πρὸς τὴν ἀδελφὴν πά[ντ’ ἀκού]σομαι σαφῶς· |
| 90.3 | οἴομαι δ’ αὐτὴν ἀθυμεῖν [τῶι πο]ουμένωι γάμωι. |
| 90.4 | (Γ) [ ].υ τίς ἐστί; τίς καταισχ̣[ύνει ⏑⏓; |
| 90.5 | (Δ) [ ]θεν οὐκ οἶδ’· οὖσα γὰρ [ |
| 95.1 | [ παν]νυχίδος οὔσης καὶ χο[ρῶν |
| 95.2 | [ οὐ μ]ανθάνεις γάρ; τὴν οδ[ |
| 95.3 | [ ]ελέγξεις· ἡ δ’ ἐρεῖ “Βρ[αυρων |
| 95.4 | [ ]ωνίοισ‘, σύ, ‘πηνίκ’; οὐ π[ |
| 95.5 | [ μόν]η πλανηθεῖς’ ἡ τάλαι̣[ν [ ] ἐρωτήσεις τὰ προ[ |
| 95.6 | [ πλ]εῖστον· εἶτα θαυ[μα |
| 95.7 | [ ]ον. ποῦ ποτ’ ὢν λ[ |
| 95.8 | ×–⏑ φίλ’] ἄνερ, γνώριμον τ[ |
| 95.9 | [ ].ς γάρ ποτ’ ἐν Βραυ[ρωνι |
| 105.1 | [ ]αιδ’ ἐνθαδὶ τὰ π[⏕⏑⏓ |
| 105.2 | [ ]αντι τῶν γεγ[ [ ]τ’ απαντησ[ |