ἱκετηρίαν … τί λέγουσʼ; ἐμοὶ μαχεῖ, τάλαν; —
μὰ Διʼ, ἀλλʼ ἐκείνῳ, φησί, δεινὸν γὰρ βίον
ζῇ καὶ ταλαίπωρον τίνʼ, οὐ γάρ; μακάριον
αὕτη … καὶ ζηλωτόν … ὄνθʼ οὕτω
ἆρʼ οὗτός ἐστι
… αὐτῶν θάτερος σα … ε
… γάρ, ὦ πολυτίμητοι θεοί
… πως τοῦτο δὴ τὸ τοῦ λόγου
… ᾖσεν ἀνθρώπων …
ἀγαθὸν ἄκουσμʼ ἥκεις πρὸς ἡμᾶς· ἀλλὰ τί
… κάμπτεις καὶ πάλιν στέλλει διδοὺς
τὰς συμβολὰς εἰ μή τι κακὸν ἡμᾶς ποεῖς;
κελεύσω τοῦτον ἐπὶ δεῖπνον πάλιν
τὸν δεσπότην καλέσαντα; φανερῶς ἐστι γὰρ
… βαδιοῦμʼ εἴσω δὲ καὶ πειράσομαι
κρύπτων ἐμαυτὸν ἐπιθεωρῆσαί τι τῶν
ποιουμένων ἔνδον λαλουμένων θʼ ἅμα.
Γραῦς … τερον τούτου, μὰ τὼ θεώ, ξένον
οὐπώποτʼ εἶδον· αἲ τάλας· τί βούλεται
… ρʼ οἴκῳ τὰς σπάθας τῶν γειτόνων
… αὐτὰς εἰς μέσον
… πολὺν χρόνον·
… εν ταυτ … ασαι
… α … ων εἰ βούλεται
… αλλα …
Γραῦς … δεῖξον: αὐτ … ς θης …
Δημέας … μι … ις : καλῶς
… εγω
Δημέας … ειδον : … ρ … ν
… τὴν θύραν κόψασά μοι :
Γραῦς … αὐτὸς κόπτε· τί μʼ ἐνοχλεῖς τάλαν :
… τρʼ ἔχω δέδειχα σοί·
Δημέας … ἐκκάλει κα … αλετου
… : ὧν τυγχάνω …
… υ τὴν ἐμὴν ταύτην ὅλως …
… θύραν …
… σα … ην ἔγωγε φι … τονθ … ως
… ς· καλοῦ
… ησάμην
… ποτε
… τοῦτο γέγονε …
Δημέας … παῖ παῖδες· ἐπανάξω· ψοφεῖ —
αὐτῶν προϊών τις εἰς τὸ πρόσθεν τὴν θύραν. —
Γυνή οὐκ ἂν δυναίμην καρτερεῖν
Κράτεια —
Δημέας ὦ Ζεῦ τίνʼ ὄψιν οὐδὲ προσδοκωμένην
Κράτεια ὁρῶ : τί βούλει, τηθία, τί μοι λαλεῖς;
Δημέας Κράτεια πατὴρ ἐμός; ποῦ; παιδίον Κράτεια. τίς
καλεῖ με; πάππα χαῖρε πολλὰ φίλτατε:
Κράτεια Δημέας ἔχω σε τέκνον. ὦ ποθούμενος φανείς
ὁρῶ σʼ ὃν οὐκ ἂν ᾠόμην ἰδεῖν ἔτι. —
Δημέας Γέτας Γέτας ἐξῆλθεν ἔξω. παῖ, τί τοῦθʼ· αὕτη τί σοί;
ἄνθρωπε, τί ποεῖς οὗτος; οὐκ ἐγὼ ʼλέγον;
ἐπʼ αὐτοφώρῳ τόνδε τὸν ζητούμενον
ἔχω· γέρων οὗτός γε πολιὸς φαίνεται,
ἐτῶν τις ἑξήκονθʼ· ὅμως δὲ κλαύσεται.
τίνα περιβάλλειν καὶ φιλεῖν οὗτος δοκεῖς;
Κράτεια οὑμὸς πατήρ γε …
Γέτας οὕτω γελοῖος· οὐκ …
τίς εἶ πόθεν θʼ —
Δημέας αὐτὸς πορευ
Γέτας ταύτης : ἀληθῶς …
ὅδʼ ἐστὶν ὁ γέρων : λαμ …
τί τοῦτο; καὶ σὺ γραιδίον …
… λεις· πόθεν βέλτιστε …
Δημέας Γέτας οἴκοθεν; ἐβουλόμην ἄν· ἀλλὰ τυγχάνεις
Δημέας ἀπόδημος ὢν ἐκεῖθεν; ἐκ Κύπρου παρὼν
ἐνταῦθα πρῶτον τῶν ἐμῶν ταύτην ὁρῶ.
καὶ δῆλον ὡς ἔσπαρκε τῶν οἴκοι τινὰς
ὁ κοινὸς ἐχθρὸς πόλεμος ἄλλον ἀλλαχῇ: —
Γέτας ἔχει γὰρ οὕτως· αἰχμάλωτος γενομένη
αὕτη πρὸς ἡμᾶς ἦλθε τοῦτον τὸν τρόπον·
δραμὼν δὲ σοὶ τὸν δεσπότην ἤδη καλῶ·
Δημέας … οὕτω πόει
… τίς λέγει σοι τὸν λόγον;
Δημέας Κράτεια … ἀπόλωλʼ : οἴμοι τάλαινα τῆς ἐμῆς
… ὡς οἰκτρά, πάππα φίλτατε
Δημέας … τέθνηχʼ; ὑφʼ οὗ θʼ ἥκιστʼ ἐχρῆν
… οἶδα καὶ συνῆκʼ
… τʼ οὖσα του …
Δημέας διὰ τί Κράτεια φ … ρ —
ὁ τοῦτο πράξας ε —
Κράτεια ἀλλά, πάτερ, εἰσίωμεν … α
ἅπαντʼ ἀ … οὐκ …
βουλευτέον νῦν ἐστίν· ἀλλ …
ζῆν … πρέπει με …
Θρασωνίδης ὦ τοῦ παραδόξου καὶ ταλαιπώρου βίου. —
πατὴρ Κρατείας, φῄς, ἐλήλυθʼ …
νῦν ἢ μακάριον ἢ τρισαθλιώτατον
δείξεις με τῶν ζώντων ἁπάντων γεγονότα.
εἰ μὴ γὰρ οὗτος δοκιμάσει με κυρίως
δώσει τε ταύτην, οἴχεται Θρασωνίδης.
ὃ μὴ γένοιτʼ· ἀλλʼ εἰσίωμεν· οὐ … κέτι
τὸ τοιοῦτον εἰκάζειν γάρ, εἰδέναι δὲ δεῖ
ἡμᾶς· ὀκνηρῶς καὶ τρέμων εἰσέρχομαι·
μαντεύεθʼ ἡ ψυχή τί μου, Γέτα, κακόν·
δέδοικα· βέλτιον δʼ ἅπαξ γνῶναί με τῆς
Γέτας οἰησέως. πῶς ταῦτα θαυμάσαιμι δʼ ἄν; —
Κλεινίας ξένος ἐστὶν εἷς, μάγειρε· κἀγὼ καὶ τρίτη
ἐμή τις—εἴπερ, νὴ Δίʼ, εἰσελήλυθεν.
ἀγωνιῶ γὰρ καὐτός· εἰ δὲ μή, μόνος
ὁ ξένος· ἐγὼ γὰρ περιδραμοῦμαι τὴν πόλιν
ζητῶν ἐκείνην πᾶσαν· ἀλλὰ πάραγε σύ
καὶ τοῦ ταχέως, μάγειρε, φρόντισον πάνυ. —
ΧΟΡΟΥ Κλεινίας τί φῄς; ἐπιγνοὺς τὴν σπάθην τὴν κειμένην
ἔνδον παρʼ ἡμῖν ᾤχεθʼ ὡς τοὺς γείτονας
τούτων ἀκούσας οὖσαν αὐτήν; πηνίκα
ἔθεντο δʼ οὗτοι δεῦρο ταύτην ἢ τίνος
ἕνεκα πρὸς ἡμᾶς, γραῦ; …
εὔδηλος ἐψόφηκε· προϊὼν φαίνεται
αὐτῶν τις· ὥστε πάντʼ ἀκούσομαι σαφῶς. —
Γέτας ὦ Ζεῦ πολυτίμητʼ, ὠμότητος ἐκτόπου
ἀμφοῖν ἀπανθρώπου τε, νὴ τὸν ἥλιον.
—
Κλεινίας ξένος τις εἰσελήλυθʼ ἀρτίως, Γέτα,
Γέτας
ἐνθάδε πρὸς ὑμᾶς; Ἡράκλεις, αὐθαδίας
… ἀνθρώπου λαβεῖν
Κλεινίας γυναικ … τουτὶ λαλῶ: —
Κλεινίας φ … : Δημέας
… νος μηδὲ γρῦ
… σα … αι γὰρ, Δημέα
… αὐτὸς … ερας ἐγὼ
ταύτης πατὴρ καὶ κύριος· ταυτὶ λέγει
… α κλαῶν ἀντιβολῶν ὄνος λύρας· —
Κλεινίας συμπεριπατήσω καὐτὸς ὡς ἐμοὶ δοκῶ. —
Γέτας ἓν τοῦτο δʼ ειρει τὴν ἐμαυτοῦ σʼ ἀξιῶ
ἥκων ἀπολυτροῦν ὢν πατήρ· ἐγὼ δέ γε
αἰτῶ γυναῖκα σʼ ἐντετυχηκὼς Δημέα: —
Κλεινίας ἔνδον μὲν ἔσθʼ ἅνθρωπος εἰσεληλυθώς.
τοὔνομα λέγει γὰρ οὑτοσὶ τὸν Δημέαν. —
Γέτας ὦ Ἡράκλεις· ἀνθρωπίνως ἂν οὐ λάβοι
τὸ συμβεβηκός; ὗς ὀρεῖ, τὸ τοῦ λόγου.
ἀλλʼ οὐχὶ ἀλλʼ αυτη πάλιν
… λέγοντος · ἀντιβολῶ, Κράτεια, σέ,
μή μʼ ἐγκαταλίπῃς· παρθένον σʼ εἴληφʼ ἐγώ,
ἀνὴρ ἐκλήθην, πρῶτος ἠγάπησά σε,
ἀγαπῶ, φιλῶ, Κράτεια· φιλτάτη, τί σοι
λυπηρόν ἐστι τῶν παρʼ ἐμοί; τεθνηκότα
πεύσει μʼ ἐάν μʼ ἐγκαταλίπῃς· οὐδʼ ἀπόκρισις.
Γέτας Κλεινίας τί πότʼ ἐστι τὸ κακόν· βάρβαρος· λέαινα τις —
Κλεινίας … ὁρᾷς με κακόδαιμον πάλαι —
Γέτας … οὐχ ὑγιαίνει παντελῶς·
ἐγὼ μὲν αὐτὴν μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτονί,
οὐκ ἂν ἀπέλυσʼ … · Ἑλληνικόν· καὶ πανταχῇ
γινόμενον ἴσμεν· ἀλλʼ ἐλεεῖν ὀρθῶς ἔχει
τὸν κατελεοῦνθʼ· ὅταν δὲ μηδʼ ὑμεῖς ἐμέ,
οὐδὲ λόγον ὑμῶν οὐδʼ ἐπιστροφὴν ἔχω.
οὔκ ἐστι σοί· τί δʼ; οὐθὲν ἄτοπον ὡς ἐγώ.
ἀλλʼ οὖν βοήσεται δὲ καὶ βουλεύσεται
… στάς· βλέπει δὲ πῦρ ἅμα
… δράττεταί γε τῶν τριχῶν.
Γέτας Κλεινίας ἄνθρωπε κατακόψεις με· χαῖρε, Κλεινία.
πόθεν πάρεσθʼ; οὑμός τι θορυβεῖν φαίνεται
… ἐλθὼν ὁ ξένος
[ ] μικρόψυχον εἶπ̣έ̣ τις, τυχόν
[ ] π̣ο̣λ̣λ̣ὰ πρ̣άγ̣ματα.
ε̣ἰ̣ δʼ ε̣ἰς μ̣έσον .[
ποεῖ τʼ ἄδηλον τοῖς συνοῦσι τὴν νόσον
ἀπαμφιεῖ γὰρ τὸ κατάπλαστον τοῦτό μου
(καὶ λανθάνειν βουλόμενον ἡ μέθη ποτέ.)
ἐξ̣ῆ̣λθʼ εκ[
ὀ̣ρ̣γ̣ῆς ἐλ̣[εε]ινο̣ς̣[
τί̣ φηίς̣; πέπονθας ἄ̣γ̣α̣θ̣ʼ; ὑπὲρ ταύτ̣η̣ς̣ λαλε̣ῖς;
[.]. ἔλ̣εγ̣ʼ ἐμοὶ ταυ[ ]τὸν λ̣ό̣γ̣ο̣ν̣ λ̣έγε.
[.]...ἀτύχημα τουτο [ οὐ] ψ̣έγω.
ο̣ὐκοῦν ἔνεστι [
ταύτην ἀπολαβεῖν [ ]πολλαχ̣ο̣ῦ̣
οὕτως ἔχει πρό̣σ̣θ̣εν γ̣ε· [
τὸ ζῆν ἀφήσεις; ἀλλʼ [
οἴκτῳ τὸ μισοῦν ὡς σεαυτο. [
καὶ τίς ὁ βίος σοί; ποῦ τε̣ τη̣[
ἐ̣πίσημον, εἴ τι[
πλεονεξία τοῦτʼ ἐ̣σ̣τ̣ι̣ [
ἴσως ἰταμὸς εἶ τόν τε λογισμὸν οὐκ ἔχ̣ω̣ν̣
εὔ̣ψυχος ἀπόρως ζηῖς· [
ὄνειδος αὕτη τοῦτο [
ἀθάνατον εὖ παθοῦσα̣ [
τὸν τἄγαθʼ αὐτῇ δόν̣τ̣α̣· πῶς [ἄρʼ] ἔστι μοι
... [ ]ε̣ι̣ς̣
[ ]
[ ]ς̣
[ ]ν̣
[ ]θη
[ ]
[ ].[.....]
[ ]ν κακόν
[ ]
[ ]α̣ι̣
[ ]
[ ]
[ ]π̣αρῆν
[ ]. ...
οὐκέ̣τ̣ι̣[
Θρασωνιδ[
τί τανα̣[
καλῶς [
οὐ παιδ[
ζηλοτυπ̣ο[
ἃ νῦν λε̣γ[
εἰς τοὖργον[
διακοσι[
νὴ Δία τ[
Γέτας ἀν̣αγ̣ε̣[.].[ ‵—′
Γέτας ἀπὸ τη̣ς̣.⸥. ω̣ς̣ αν[.].[ ‵—′
Θρασωνίδης φαινε⸥..αρʼ ἀγαθὸ̣ν ν̣..[ ‵—′
Γέτας διδόασι σοὶ γυναῖκα ..[ ‵—′
προσευξάμην [
οὕτως ἀγαθόν[ (γένοιτο) ‵—′
Θρασωνίδης οὐκ ἐξα⸥ πατᾶις
‵ Γέτας πῶς⸥ εἶπεν: Ἡράκλεις[ ‵—′
Θρασωνίδης τὰ ⸥ῥήματʼ αὐτά μ̣ο̣ι [φράσον (?)
Γέτας λέγων «τ̣ά̣χ̣ʼ απ̣έχε̣ι̣[ «] ‵—′
ἔλεγεν «θυγάτριον [ «]
«ναί», φησι, «πάππα, βούλομαι[ «]
ἤκουσʼ· ἃ δ̣ʼ ἤκουσα ..[ ‵—′
ἐκπλει⸥ [.]ε̣γ̣...γην.[ ‵—′
ἀγαθὰ λέγεις: ........[ τὴν θύραν]
‵ Δημέας Θρασωνίδης ψοφεῖ τις αὐτῶν: πρόαγετʼ[ : οὐκ ἀπάγξομαι] ‵—′
‵ Δημέας καλῶς ποῶν; παιδῶν ἐπʼ ἀρότῳ γνησίων
δίδωμι τὴν ἐμὴν θυ̣γ̣ατέρα σοι γαμεῖν
καὶ δύο τάλαντα προῖκα [ ‵—′
μόνον ἀπόδος̣..δ...[
π̣άντας
ἀπὸ ταὐτομάτο̣υ̣
δεῖπνον ξένια̣ κ̣αὶ[
κ̣αλεῖς
ἄνδρες .......... παῖδες ἐπικροτήσατε.
ἡ δʼ εὐπάτειρα φιλογέ̣λως τε παρθένος
Νίκη μεθʼ ἡμῶν εὐμένης ἕποιτʼ ἀεί.
[ ]Μενάνδρου[
[ Θρασωνίδης ἢ Μισούμενος
εὐνοία{ν} τῷ ἀναγιγνώσκοντι καὶ
τῷ γράφοντι . [