eul_wid: cbm-ad
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Iphigenia at Aulis by Euripides

Iphigenia at Aulis is a tragedy by the ancient Greek playwright Euripides, written in verse around 406 BCE and produced posthumously in Athens. The play dramatizes the myth of Agamemnon, the commander of the Greek expedition against Troy, who is compelled to sacrifice his daughter Iphigenia to appease the goddess Artemis and secure favorable winds for the fleet. Set in the Greek camp at Aulis, the drama centres on the profound inner torment of Agamemnon as he wrestles with this horrific demand, the forceful intervention of his brother Menelaus, and the poignant evolution of Iphigenia herself. Initially a terrified young woman arriving under the false pretext of marriage to Achilles, she ultimately embraces what is asked of her, transforming into a figure who willingly accepts death for the perceived glory of Greece. The transmitted conclusion features a divine intervention where Iphigenia is miraculously replaced by a deer at the altar, though scholars widely consider this ending a later addition.

Comprising 1,573 lines, the work belongs to the final period of Euripides' career and was staged during the closing years of the Peloponnesian War. Its exploration of coerced sacrifice, the moral failings of political and military leadership, and the manipulation of patriotic rhetoric has led many modern interpreters to view the play as a critical reflection of its era's prolonged civic strife and violence. The text's transmission is notably complex, with scholarly debate surrounding the authenticity of both its prologue and its epilogue, the latter likely appended to connect the narrative to Euripides' earlier play Iphigenia among the Taurians. Despite these editorial uncertainties, the core drama remains a powerful and penetrating examination of duty, deception, and tragic choice, representing a quintessential example of the playwright's late style.

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ Η ΕΝ ΑΥΛΙΔΙ
Ἀγαμέμνων Ὦ πρέσβυ, δόμων τῶνδε πάροιθεν στεῖχε.
Πρεσβύτης στείχω. τί δὲ καινουργεῖς,
Ἀγάμεμνον ἄναξ; Ἀγαμέμνων σπεῦδε. Πρεσβύτης σπεύδω.
μάλα τοι γῆρας τοὐμὸν ἄυπνον
καὶ ἐπʼ ὀφθαλμοῖς ὀξὺ πάρεστιν.
Ἀγαμέμνων τίς ποτʼ ἄρʼ ἀστὴρ ὅδε πορθμεύει
σείριος ἐγγὺς τῆς ἑπταπόρου
Πλειάδος ἄισσων ἔτι μεσσήρης;
οὔκουν φθόγγος γʼ οὔτʼ ὀρνίθων
οὔτε θαλάσσης· σιγαὶ δʼ ἀνέμων
τόνδε κατʼ Εὔριπον ἔχουσιν.
Πρεσβύτης τί δὲ σὺ σκηνῆς ἐκτὸς ἀίσσεις,
Ἀγάμεμνον ἄναξ;
ἔτι δʼ ἡσυχία τήνδε κατʼ Αὖλιν
καὶ ἀκίνητοι φυλακαὶ τειχέων.
στείχωμεν ἔσω. Ἀγαμέμνων ζηλῶ σέ, γέρον,
ζηλῶ δʼ ἀνδρῶν ὃς ἀκίνδυνον
βίον ἐξεπέρασʼ ἀγνὼς ἀκλεής·
τοὺς δʼ ἐν τιμαῖς ἧσσον ζηλῶ.
Πρεσβύτης καὶ μὴν τὸ καλόν γʼ ἐνταῦθα βίου.
Ἀγαμέμνων τοῦτο δέ γʼ ἐστὶν τὸ καλὸν σφαλερόν,
καὶ τὸ πρότιμον
γλυκὺ μέν, λυπεῖ δὲ προσιστάμενον.
τοτὲ μὲν τὰ θεῶν οὐκ ὀρθωθέντʼ
ἀνέτρεψε βίον, τοτὲ δʼ ἀνθρώπων
γνῶμαι πολλαὶ
καὶ δυσάρεστοι διέκναισαν.
Πρεσβύτης οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρὸς ἀριστέως.
οὐκ ἐπὶ πᾶσίν σʼ ἐφύτευσʼ ἀγαθοῖς,
Ἀγάμεμνον, Ἀτρεύς. δεῖ δέ σε χαίρειν
καὶ λυπεῖσθαι· θνητὸς γὰρ ἔφυς.
κἂν μὴ σὺ θέληις, τὰ θεῶν οὕτω
βουλόμενʼ ἔσται. σὺ δὲ λαμπτῆρος
φάος ἀμπετάσας δέλτον τε γράφεις
τήνδʼ ἣν πρὸ χερῶν ἔτι βαστάζεις,
καὶ ταὐτὰ πάλιν γράμματα συγχεῖς
καὶ σφραγίζεις λύεις τʼ ὀπίσω
ῥίπτεις τε πέδωι πεύκην, θαλερὸν
κατὰ δάκρυ χέων, κἀκ τῶν ἀπόρων
οὐδενὸς ἐνδεῖς μὴ οὐ μαίνεσθαι.
τί πονεῖς; τί νέον παρὰ σοί, βασιλεῦ;
φέρε κοίνωσον μῦθον ἐς ἡμᾶς.
πρὸς δʼ ἄνδρʼ ἀγαθὸν πιστόν τε φράσεις·
σῆι γάρ μʼ ἀλόχωι ποτὲ Τυνδάρεως
πέμπει φερνὴν
συννυμφοκόμον τε δίκαιον.
Ἀγαμέμνων ἐγένοντο Λήδαι Θεστιάδι τρεῖς παρθένοι,
Φοίβη Κλυταιμήστρα τʼ, ἐμὴ ξυνάορος,
Ἑλένη τε· ταύτης οἱ τὰ πρῶτʼ ὠλβισμένοι
μνηστῆρες ἦλθον Ἑλλάδος νεανίαι.
δειναὶ δʼ ἀπειλαὶ καὶ κατʼ ἀλλήλων φθόνος
ξυνίσταθʼ, ὅστις μὴ λάβοι τὴν παρθένον.
τὸ πρᾶγμα δʼ ἀπόρως εἶχε Τυνδάρεωι πατρί,
δοῦναί τε μὴ δοῦναί τε, τῆς τύχης ὅπως
ἅψαιτʼ ἄριστα. καί νιν εἰσῆλθεν τάδε·
ὅρκους συνάψαι δεξιάς τε συμβαλεῖν
μνηστῆρας ἀλλήλοισι καὶ διʼ ἐμπύρων
σπονδὰς καθεῖναι κἀπαράσασθαι τάδε·
ὅτου γυνὴ γένοιτο Τυνδαρὶς κόρη,
τούτωι συναμυνεῖν, εἴ τις ἐκ δόμων λαβὼν
οἴχοιτο τόν τʼ ἔχοντʼ ἀπωθοίη λέχους,
κἀπιστρατεύσειν καὶ κατασκάψειν πόλιν
Ἕλληνʼ ὁμοίως βάρβαρόν θʼ ὅπλων μέτα.
ἐπεὶ δʼ ἐπιστώθησαν — εὖ δέ πως γέρων
ὑπῆλθεν αὐτοὺς Τυνδάρεως πυκνῆι φρενί —,
δίδωσʼ ἑλέσθαι θυγατρὶ μνηστήρων ἕνα,
ὅποι πνοαὶ φέροιεν Ἀφροδίτης φίλαι.
ἡ δʼ εἵλεθʼ, ὅς σφε μήποτʼ ὤφελεν λαβεῖν,
Μενέλαον. ἐλθὼν δʼ ἐκ Φρυγῶν ὁ τὰς θεὰς
κρίνας ὅδʼ, ὡς ὁ μῦθος ἀνθρώπων ἔχει,
Λακεδαίμονʼ, ἀνθηρὸς μὲν εἱμάτων στολῆι
χρυσῶι τε λαμπρός, βαρβάρωι χλιδήματι,
ἐρῶν ἐρῶσαν ὤιχετʼ ἐξαναρπάσας
Ἑλένην πρὸς Ἴδης βούσταθμʼ, ἔκδημον λαβὼν
Μενέλαον. ὁ δὲ καθʼ Ἑλλάδʼ οἰστρήσας δρόμωι
ὅρκους παλαιοὺς Τυνδάρεω μαρτύρεται,
ὡς χρὴ βοηθεῖν τοῖσιν ἠδικημένοις.
τοὐντεῦθεν οὖν Ἕλληνες ἄιξαντες δορί,
τεύχη λαβόντες στενόπορʼ Αὐλίδος βάθρα
ἥκουσι τῆσδε, ναυσὶν ἀσπίσιν θʼ ὁμοῦ
ἵπποις τε πολλοῖς ἅρμασίν τʼ ἠσκημένοι.
κἀμὲ στρατηγεῖν κἆτα Μενέλεω χάριν
εἵλοντο, σύγγονόν γε· τἀξίωμα δὲ
ἄλλος τις ὤφελʼ ἀντʼ ἐμοῦ λαβεῖν τόδε.
ἠθροισμένου δὲ καὶ ξυνεστῶτος στρατοῦ
ἥμεσθʼ ἀπλοίαι χρώμενοι κατʼ Αὐλίδα.
Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἀπορίαι κεχρημένοις
ἀνεῖλεν Ἰφιγένειαν ἣν ἔσπειρʼ ἐγὼ
Ἀρτέμιδι θῦσαι τῆι τόδʼ οἰκούσηι πέδον,
καὶ πλοῦν τʼ ἔσεσθαι καὶ κατασκαφὰς Φρυγῶν
θύσασι, μὴ θύσασι δʼ οὐκ εἶναι τάδε.
κλυὼν δʼ ἐγὼ ταῦτʼ, ὀρθίωι κηρύγματι
Ταλθύβιον εἶπον πάντʼ ἀφιέναι στρατόν,
ὡς οὔποτʼ ἂν τλὰς θυγατέρα κτανεῖν ἐμήν.
οὗ δή μʼ ἀδελφὸς πάντα προσφέρων λόγον
ἔπεισε τλῆναι δεινά. κἀν δέλτου πτυχαῖς
γράψας ἔπεμψα πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμὴν
πέμπειν Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ὡς γαμουμένην,
τό τʼ ἀξίωμα τἀνδρὸς ἐκγαυρούμενος,
συμπλεῖν τʼ Ἀχαιοῖς οὕνεκʼ οὐ θέλοι λέγων,
εἰ μὴ παρʼ ἡμῶν εἶσιν ἐς Φθίαν λέχος·
πειθὼ γὰρ εἶχον τήνδε πρὸς δάμαρτʼ ἐμήν,
ψευδῆ συνάψας ἀντὶ παρθένου γάμον.
μόνοι δʼ Ἀχαιῶν ἴσμεν ὡς ἔχει τάδε
Κάλχας Ὀδυσσεὺς Μενέλεώς θʼ. ἃ δʼ οὐ καλῶς
ἔγνων τότʼ, αὖθις μεταγράφω καλῶς πάλιν
ἐς τήνδε δέλτον, ἣν κατʼ εὐφρόνης …
λύοντα καὶ συνδοῦντά μʼ εἰσεῖδες, γέρον.
ἀλλʼ εἷα χώρει τάσδʼ ἐπιστολὰς λαβὼν
πρὸς Ἄργος. ἃ δὲ κέκευθε δέλτος ἐν πτυχαῖς,
λόγωι φράσω σοι πάντα τἀγγεγραμμένα·
πιστὸς γὰρ ἀλόχωι τοῖς τʼ ἐμοῖς δόμοισιν εἶ.
Πρεσβύτης λέγε καὶ σήμαινʼ, ἵνα καὶ γλώσσηι
σύντονα τοῖς σοῖς γράμμασιν αὐδῶ.
Ἀγαμέμνων πέμπω σοι πρὸς ταῖς πρόσθεν
δέλτους, ὦ Λήδας ἔρνος,
μὴ στέλλειν τὰν σὰν ἶνιν πρὸς
τὰν κολπώδη πτέρυγʼ Εὐβοίας
Αὖλιν ἀκλύσταν.
εἰς ἄλλας ὥρας γὰρ δὴ
παιδὸς δαίσομεν ὑμεναίους.
Πρεσβύτης καὶ πῶς Ἀχιλεὺς λέκτρων ἀπλακὼν
οὐ μέγα φυσῶν θυμὸν ἐπαρεῖ
σοὶ σῆι τʼ ἀλόχωι; τόδε καὶ δεινόν.
σήμαινʼ ὅτι φήις.
Ἀγαμέμνων ὄνομʼ, οὐκ ἔργον, παρέχων Ἀχιλεὺς
οὐκ οἶδε γάμους, οὐδʼ ὅτι πράσσομεν,
οὐδʼ ὅτι κείνωι παῖδʼ ἐπεφήμισα
νυμφείους εἰς ἀγκώνων
εὐνὰς ἐκδώσειν λέκτροις.
Πρεσβύτης δεινά γʼ ἐτόλμας, Ἀγάμεμνον ἄναξ,
ὃς τῶι τῆς θεᾶς σὴν παῖδʼ ἄλοχον
φατίσας ἦγες σφάγιον Δαναοῖς.
Ἀγαμέμνων οἴμοι, γνώμας ἐξέσταν,
αἰαῖ, πίπτω δʼ εἰς ἄταν.
ἀλλʼ ἴθʼ ἐρέσσων σὸν πόδα, γήραι
μηδὲν ὑπείκων. Πρεσβύτης σπεύδω, βασιλεῦ.
Ἀγαμέμνων μή νυν μήτʼ ἀλσώδεις ἵζου
κρήνας μήθʼ ὕπνωι θελχθῆις.
Πρεσβύτης εὔφημα θρόει.
Ἀγαμέμνων πάντηι δὲ πόρον σχιστὸν ἀμείβων
λεῦσσε, φυλάσσων μή τίς σε λάθηι
τροχαλοῖσιν ὄχοις παραμειψαμένη
παῖδα κομίζουσʼ ἐνθάδʼ ἀπήνη
Δαναῶν πρὸς ναῦς.
Πρεσβύτης ἔσται. Ἀγαμέμνων κλήιθρων δʼ ἐξόρμα
ἤν νιν πομπαῖς ἀντήσηις,
πάλιν ἐξορμάσεις χαλινούς,
ἐπὶ Κυκλώπων ἱεὶς θυμέλας.
Πρεσβύτης πιστὸς δὲ φράσας τάδε πῶς ἔσομαι,
λέγε, παιδὶ σέθεν τῆι σῆι τʼ ἀλόχωι;
Ἀγαμέμνων σφραγῖδα φύλασσʼ ἣν ἐπὶ δέλτωι
τῆιδε κομίζεις. ἴθι· λευκαίνει
τόδε φῶς ἤδη λάμπουσʼ ἠὼς
πῦρ τε τεθρίππων τῶν Ἀελίου.
σύλλαβε μόχθων. θνητῶν δʼ ὄλβιος
ἐς τέλος οὐδεὶς οὐδʼ εὐδαίμων·
οὔπω γὰρ ἔφυ τις ἄλυπος.
Χορός ἔμολον ἀμφὶ παρακτίαν
ψάμαθον Αὐλίδος ἐναλίας,
Εὐρίπου διὰ χευμάτων
κέλσασα στενοπόρθμων,
Χαλκίδα πόλιν ἐμὰν προλιποῦσʼ,
ἀγχιάλων ὑδάτων τροφὸν
τᾶς κλεινᾶς Ἀρεθούσας,
Ἀχαιῶν στρατιὰν ὡς ἐσιδοίμαν
Ἀχαιῶν τε πλάτας ναυσιπόρους ἡ-
μιθέων, οὓς ἐπὶ Τροίαν
ἐλάταις χιλιόναυσιν
τὸν ξανθὸν Μενέλαόν θʼ
ἁμέτεροι πόσεις
ἐνέπουσʼ Ἀγαμέμνονά τʼ εὐπατρίδαν στέλλειν
ἐπὶ τὰν Ἑλέναν, ἀπʼ Εὐ-
ρώτα δονακοτρόφου
Πάρις ὁ βουκόλος ἃν ἔλαβε
δῶρον τᾶς Ἀφροδίτας,
ὅτʼ ἐπὶ κρηναίαισι δρόσοις
Ἥραι Παλλάδι τʼ ἔριν ἔριν
μορφᾶς ἁ Κύπρις ἔσχεν.
πολύθυτον δὲ διʼ ἄλσος Ἀρ-
τέμιδος ἤλυθον ὀρομένα,
φοινίσσουσα παρῆιδʼ ἐμὰν
αἰσχύναι νεοθαλεῖ,
ἀσπίδος ἔρυμα καὶ κλισίας
ὁπλοφόρους Δαναῶν θέλουσʼ
ἵππων τʼ ὄχλον ἰδέσθαι.
κατεῖδον δὲ δύʼ Αἴαντε συνέδρω,
τὸν Οἰλέως Τελαμῶνός τε γόνον, τὸν
Σαλαμῖνος στέφανον, Πρω-
τεσίλαόν τʼ ἐπὶ θάκοις
πεσσῶν ἡδομένους μορ-
φαῖσι πολυπλόκοις
Παλαμήδεά θʼ, ὃν τέκε παῖς ὁ Ποσειδᾶνος,
Διομήδεά θʼ ἡδοναῖς
δίσκου κεχαρημένον,
παρὰ δὲ Μηριόνην, Ἄρεος
ὄζον, θαῦμα βροτοῖσιν,
τὸν ἀπὸ νησαίων τʼ ὀρέων
Λαέρτα τόκον, ἅμα δὲ Νι-
ρέα, κάλλιστον Ἀχαιῶν.
τὸν ἰσάνεμόν τε ποδοῖν
λαιψηροδρόμον Ἀχιλλέα,
τὸν ἁ Θέτις τέκε καὶ
Χείρων ἐξεπόνησεν,
ἴδον αἰγιαλοῖς παρά τε κροκάλαις
δρόμον ἔχοντα σὺν ὅπλοις·
ἅμιλλαν δʼ ἐπόνει ποδοῖν
πρὸς ἅρμα τέτρωρον
ἑλίσσων περὶ νίκας·
ὁ δὲ διφρηλάτας ἐβοᾶτʼ
Εὔμηλος Φερητιάδας,
οὗ καλλίστους ἰδόμαν
χρυσοδαιδάλτοις στομίοις
πώλους κέντρωι θεινομένους,
τοὺς μὲν μέσους ζυγίους
λευκοστίκτωι τριχὶ βαλιούς,
τοὺς δʼ ἔξω σειροφόρους
ἀντήρεις καμπαῖσι δρόμων
πυρσότριχας, μονόχαλα δʼ ὑπὸ σφυρὰ
ποικιλοδέρμονας· οἷς παρεπάλλετο
Πηλεΐδας σὺν ὅπλοισι παρʼ ἄντυγα
καὶ σύριγγας ἁρματείους.
ναῶν δʼ εἰς ἀριθμὸν ἤλυθον
καὶ θέαν ἀθέσφατον,
τὰν γυναικεῖον ὄψιν ὀμμάτων
ὡς πλήσαιμι μείλινον ἁδονάν.
καὶ κέρας μὲν ἦν
δεξιὸν πλάτας ἔχων
Φθιωτίδας ὁ Μυρμιδὼν Ἄρης
πεντήκοντα ναυσὶ θουρίαις·
χρυσέαις δʼ εἰκόσιν κατʼ ἄκρα Νη-
ρῆιδες ἕστασαν θεαί,
πρύμναις σῆμʼ Ἀχιλλείου στρατοῦ.
Ἀργείων δὲ ταῖσδʼ ἰσήρετμοι
νᾶες ἕστασαν πέλας,
ὧν ὁ Μηκιστέως στρατηλάτας
παῖς ἦν, Ταλαὸς ὃν τρέφει πατήρ,
Καπανέως τε παῖς
Σθένελος. Ἀτθίδας δʼ ἄγων
ἑξήκοντα ναῦς ὁ Θησέως
παῖς ἑξῆς ἐναυλόχει, θεὰν
Παλλάδʼ ἐν μωνύχοις ἔχων πτερω-
τοῖσιν ἅρμασιν θετόν,
εὔσημόν γε φάσμα ναυβάταις.
Βοιωτῶν δʼ ὅπλισμα πόντιον
πεντήκοντα νῆας εἰδόμαν
σημείοισιν ἐστολισμένας·
τοῖς δὲ Κάδμος ἦν
χρύσεον δράκοντʼ ἔχων
ἀμφὶ ναῶν κόρυμβα·
Λήϊτος δʼ ὁ γηγενὴς
ἆρχε ναΐου στρατοῦ.
Φωκίδος δʼ ἀπὸ χθονὸς
Λοκρὰς δὲ ταῖσδʼ ἴσας ἄγων
ναῦς ἦν Οἰλέως τόκος κλυτὰν
Θρονιάδʼ ἐκλιπὼν πόλιν.
ἐκ Μυκήνας δὲ τᾶς Κυκλωπίας
παῖς Ἀτρέως ἔπεμπε ναυβάτας
ναῶν ἑκατὸν ἠθροϊσμένους·
σὺν δʼ ἀδελφὸς ἦν
ταγός, ὡς φίλος φίλωι,
τᾶς φυγούσας μέλαθρα
βαρβάρων χάριν γάμων
πρᾶξιν Ἑλλὰς ὡς λάβοι.
ἐκ Πύλου δὲ Νέστορος
Γερηνίου κατειδόμαν
πρύμνας σῆμα ταυρόπουν ὁρᾶν,
τὸν πάροικον Ἀλφεόν.
Αἰνιάνων δὲ δωδεκάστολοι
νᾶες ἦσαν, ὧν ἄναξ
Γουνεὺς ἆρχε· τῶνδε δʼ αὖ πέλας
Ἤλιδος δυνάστορες,
οὓς Ἐπειοὺς ὠνόμαζε πᾶς λεώς·
Εὔρυτος δʼ ἄνασσε τῶνδε·
λευκήρετμον δʼ Ἄρη
Τάφιον ἦγεν ὧν Μέγης ἄνασσε,
Φυλέως λόχευμα,
τὰς Ἐχίνας λιπὼν
νήσους ναυβάταις ἀπροσφόρους.
Αἴας δʼ ὁ Σαλαμῖνος ἔντροφος
δεξιὸν κέρας
πρὸς τὸ λαιὸν ξύναγε
τῶν ἆσσον ὥρμει πλάταισιν
ἐσχάταισι συμπλέκων
δώδεκʼ εὐστροφωτάταισι ναυσίν. ὡς
ἄιον καὶ ναυβάταν
εἰδόμαν λεών·
ὧι τις εἰ προσαρμόσει
βαρβάρους βάριδας,
νόστον οὐκ ἀποίσεται,
ἐνθάδʼ οἷον εἰδόμαν
νάϊον πόρευμα,
τὰ δὲ κατʼ οἴκους κλύουσα συγκλήτου
μνήμην σώιζομαι στρατεύματος.
Πρεσβύτης Μενέλαε, τολμᾶις δείνʼ, ἅ σʼ οὐ τολμᾶν χρεών.
Μενέλαος ἄπελθε· λίαν δεσπόταισι πιστὸς εἶ.
Πρεσβύτης καλόν γέ μοι τοὔνειδος ἐξωνείδισας.
Μενέλαος κλαίοις ἄν, εἰ πράσσοις ἃ μὴ πράσσειν σε δεῖ.
Πρεσβύτης οὐ χρῆν σε λῦσαι δέλτον, ἣν ἐγὼ ʼφερον.
Μενέλαος οὐδέ γε φέρειν σὲ πᾶσιν Ἕλλησιν κακά.
Πρεσβύτης ἄλλοις ἁμιλλῶ ταῦτʼ· ἄφες δὲ τήνδʼ ἐμοί.
Μενέλαος οὐκ ἂν μεθείμην. Πρεσβύτης οὐδʼ ἔγωγʼ ἀφήσομαι.
Μενέλαος σκήπτρωι τάχʼ ἆρα σὸν καθαιμάξω κάρα.
Πρεσβύτης ἀλλʼ εὐκλεές τοι δεσποτῶν θνήισκειν ὕπερ.
Μενέλαος μέθες· μακροὺς δὲ δοῦλος ὢν λέγεις λόγους.
Πρεσβύτης ὦ δέσποτʼ, ἀδικούμεσθα· σὰς δʼ ἐπιστολὰς
ἐξαρπάσας ὅδʼ ἐκ χερῶν ἐμῶν βίαι,
Ἀγάμεμνον, οὐδὲν τῆι δίκηι χρῆσθαι θέλει.
Ἀγαμέμνων ἔα· τίς ποτʼ ἐν πύλαισι θόρυβος καὶ λόγων ἀκοσμία;
Μενέλαος οὑμὸς οὐχ ὁ τοῦδε μῦθος κυριώτερος λέγειν.
Ἀγαμέμνων σὺ δὲ τί τῶιδʼ ἐς ἔριν ἀφῖξαι, Μενέλεως, βίαι τʼ ἄγεις;
Μενέλαος βλέψον εἰς ἡμᾶς, ἵνʼ ἀρχὰς τῶν λόγων ταύτας λάβω.
Ἀγαμέμνων μῶν τρέσας οὐκ ἀνακαλύψω βλέφαρον, Ἀτρέως γεγώς;
Μενέλαος τήνδʼ ὁρᾶις δέλτον, κακίστων γραμμάτων ὑπηρέτιν;
Ἀγαμέμνων εἰσορῶ· καὶ πρῶτα ταύτην σῶν ἀπάλλαξον χερῶν.
Μενέλαος οὔ, πρὶν ἂν δείξω γε Δαναοῖς πᾶσι τἀγγεγραμμένα.
Ἀγαμέμνων ἦ γὰρ οἶσθʼ ἃ μή σε καιρὸς εἰδέναι, σήμαντρʼ ἀνείς;
Μενέλαος ὥστε σʼ ἀλγῦναί γʼ, ἀνοίξας ἃ σὺ κάκʼ ἠργάσω λάθραι.
Ἀγαμέμνων ποῦ δὲ κἄλαβές νιν; ὦ θεοί, σῆς ἀναισχύντου φρενός.
Μενέλαος προσδοκῶν σὴν παῖδʼ ἀπʼ Ἄργους εἰ στράτευμʼ ἀφίξεται.
Ἀγαμέμνων τί δέ σε τἀμὰ δεῖ φυλάσσειν; οὐκ ἀναισχύντου τόδε;
Μενέλαος ὅτι τὸ βούλεσθαί μʼ ἔκνιζε· σὸς δὲ δοῦλος οὐκ ἔφυν.
Ἀγαμέμνων οὐχὶ δεινά; τὸν ἐμὸν οἰκεῖν οἶκον οὐκ ἐάσομαι;
Μενέλαος πλάγια γὰρ φρονεῖς, τὰ μὲν νῦν, τὰ δὲ πάλαι, τὰ δʼ αὐτίκα.
Ἀγαμέμνων εὖ κεκόμψευσαι πονηρά· γλῶσσʼ ἐπίφθονον σοφή.
Μενέλαος νοῦς δέ γʼ οὐ βέβαιος ἄδικον κτῆμα κοὐ σαφὲς φίλοις.
βούλομαι δέ σʼ ἐξελέγξαι, καὶ σὺ μήτʼ ὀργῆς ὕπο
ἀποτρέπου τἀληθὲς οὔτʼ αὖ κατατενῶ λίαν ἐγώ.
οἶσθʼ, ὅτʼ ἐσπούδαζες ἄρχειν Δαναΐδαις πρὸς Ἴλιον,
τῶι δοκεῖν μὲν οὐχὶ χρήιζων, τῶι δὲ βούλεσθαι θέλων,
ὡς ταπεινὸς ἦσθα, πάσης δεξιᾶς προσθιγγάνων
καὶ θύρας ἔχων ἀκλήιστους τῶι θέλοντι δημοτῶν
καὶ διδοὺς πρόσρησιν ἑξῆς πᾶσι, κεἰ μή τις θέλοι,
τοῖς τρόποις ζητῶν πρίασθαι τὸ φιλότιμον ἐκ μέσου,
κἆιτʼ, ἐπεὶ κατέσχες ἀρχάς, μεταβαλὼν ἄλλους τρόπους
τοῖς φίλοισιν οὐκέτʼ ἦσθα τοῖς πρὶν ὡς πρόσθεν φίλος,
δυσπρόσιτος ἔσω τε κλήιθρων σπάνιος; ἄνδρα δʼ οὐ χρεὼν
τὸν ἀγαθὸν πράσσοντα μεγάλα τοὺς τρόπους μεθιστάναι,
ἀλλὰ καὶ βέβαιον εἶναι τότε μάλιστα τοῖς φίλοις,
ἡνίκʼ ὠφελεῖν μάλιστα δυνατός ἐστιν εὐτυχῶν.
ταῦτα μέν σε πρῶτʼ ἐπῆλθον, ἵνα σε πρῶθʼ ηὗρον κακόν.
ὡς δʼ ἐς Αὖλιν ἦλθες αὖθις χὠ Πανελλήνων στρατός,
οὐδὲν ἦσθʼ, ἀλλʼ ἐξεπλήσσου τῆι τύχηι τῆι τῶν θεῶν,
οὐρίας πομπῆς σπανίζων· Δαναΐδαι δʼ ἀφιέναι
ναῦς διήγγελλον, μάτην δὲ μὴ πονεῖν ἐν Αὐλίδι.
ὡς δʼ ἄνολβον εἶχες ὄμμα σύγχυσίν τʼ, εἰ μὴ νεῶν
χιλίων ἄρχων τὸ Πριάμου πεδίον ἐμπλήσεις δορός.
κἀμὲ παρεκάλεις· Τί δράσω; τίνα δὲ πόρον εὕρω πόθεν;
ὥστε μὴ στερέντα σʼ ἀρχῆς ἀπολέσαι καλὸν κλέος.
κἆιτʼ, ἐπεὶ Κάλχας ἐν ἱεροῖς εἶπε σὴν θῦσαι κόρην
Ἀρτέμιδι, καὶ πλοῦν ἔσεσθαι Δαναΐδαις, ἡσθεὶς φρένας
ἄσμενος θύσειν ὑπέστης παῖδα· καὶ πέμπεις ἑκών,
οὐ βίαι—μὴ τοῦτο λέξηις—σῆι δάμαρτι παῖδα σὴν
δεῦρʼ ἀποστέλλειν, Ἀχιλλεῖ πρόφασιν ὡς γαμουμένην.
κἆιθʼ ὑποστρέψας λέληψαι μεταβαλὼν ἄλλας γραφάς,
ὡς φονεὺς οὐκέτι θυγατρὸς σῆς ἔσηι; μάλιστά γε.
οὗτος αὑτός ἐστιν αἰθὴρ ὃς τάδʼ ἤκουσεν σέθεν.
μυρίοι δέ τοι πεπόνθασʼ αὐτό· πρὸς τὰ πράγματα
ἐκπονοῦσʼ ἔχοντες, εἶτα δʼ ἐξεχώρησαν κακῶς,
τὰ μὲν ὑπὸ γνώμης πολιτῶν ἀσυνέτου, τὰ δʼ ἐνδίκως
ἀδύνατοι γεγῶτες αὐτοὶ διαφυλάξασθαι πόλιν.
Ἑλλάδος μάλιστʼ ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω,
ἥ, θέλουσα δρᾶν τι κεδνόν, βαρβάρους τοὺς οὐδένας
καταγελῶντας ἐξανήσει διὰ σὲ καὶ τὴν σὴν κόρην.
μηδένʼ ἀνδρείας ἕκατι προστάτην θείμην χθονὸς
μηδʼ ὅπλων ἄρχοντα· νοῦν χρὴ τὸν στρατηλάτην ἔχειν
πόλεος· ὡς ἀρκῶν ἀνὴρ πᾶς, ξύνεσιν ἢν ἔχων τύχηι.
Χορός δεινὸν κασιγνήτοισι γίγνεσθαι ψόγους
μάχας θʼ, ὅταν ποτʼ ἐμπέσωσιν εἰς ἔριν.
Ἀγαμέμνων βούλομαί σʼ εἰπεῖν κακῶς αὖ βραχέα, μὴ λίαν ἄνω
βλέφαρα πρὸς τἀναιδὲς ἀγαγών, ἀλλὰ σωφρονεστέρως,
ὡς ἀδελφὸν ὄντʼ· ἀνὴρ γὰρ χρηστὸς αἰδεῖσθαι φιλεῖ.
εἰπέ μοι, τί δεινὰ φυσᾶις αἱματηρὸν ὄμμʼ ἔχων;
τίς ἀδικεῖ σε; τοῦ κέχρησαι; χρηστὰ λέκτρʼ ἐρᾶις λαβεῖν;
οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι παρασχεῖν· ὧν γὰρ ἐκτήσω, κακῶς
ἦρχες. εἶτʼ ἐγὼ δίκην δῶ σῶν κακῶν, ὁ μὴ σφαλείς;
οὐ δάκνει σε τὸ φιλότιμον τοὐμόν, ἀλλʼ ἐν ἀγκάλαις
εὐπρεπῆ γυναῖκα χρήιζεις, τὸ λελογισμένον παρεὶς
καὶ τὸ καλόν, ἔχειν. πονηροῦ φωτὸς ἡδοναὶ κακαί.
εἰ δʼ ἐγώ, γνοὺς πρόσθεν οὐκ εὖ, μετεθέμην εὐβουλίαν,
μαίνομαι; σὺ μᾶλλον, ὅστις ἀπολέσας κακὸν λέχος
ἀναλαβεῖν θέλεις, θεοῦ σοι τὴν τύχην διδόντος εὖ.
ὤμοσαν τὸν Τυνδάρειον ὅρκον οἱ κακόφρονες
φιλόγαμοι μνηστῆρες—ἡ δέ γʼ ἐλπίς, οἶμαι μέν, θεός,
κἀξέπραξεν αὐτὸ μᾶλλον ἢ σὺ καὶ τὸ σὸν σθένος—
οὓς λαβὼν στράτευʼ· ἕτοιμοι δʼ εἰσὶ μωρίαι φρενῶν.
οὐ γὰρ ἀσύνετον τὸ θεῖον, ἀλλʼ ἔχει συνιέναι
τοὺς κακῶς παγέντας ὅρκους καὶ κατηναγκασμένους.
τἀμὰ δʼ οὐκ ἀποκτενῶ ʼγὼ τέκνα· κοὐ τὸ σὸν μὲν εὖ
παρὰ δίκην ἔσται κακίστης εὔνιδος τιμωρίαι,
ἐμὲ δὲ συντήξουσι νύκτες ἡμέραι τε δακρύοις,
ἄνομα δρῶντα κοὐ δίκαια παῖδας οὓς ἐγεινάμην.
ταῦτά σοι βραχέα λέλεκται καὶ σαφῆ καὶ ῥάιδια·
εἰ δὲ μὴ βούληι φρονεῖν εὖ, τἄμʼ ἐγὼ θήσω καλῶς.
Χορός οἵδʼ αὖ διάφοροι τῶν πάρος λελεγμένων
μύθων, καλῶς δʼ ἔχουσι, φείδεσθαι τέκνων.
Μενέλαος αἰαῖ, φίλους ἄρʼ οὐκ ἐκεκτήμην τάλας.
Ἀγαμέμνων εἰ τοὺς φίλους γε μὴ θέλεις ἀπολλύναι.
Μενέλαος δείξεις δὲ ποῦ μοι πατρὸς ἐκ ταὐτοῦ γεγώς;
Ἀγαμέμνων συσσωφρονεῖν σοι βούλομʼ, ἀλλʼ οὐ συννοσεῖν.
Μενέλαος ἐς κοινὸν ἀλγεῖν τοῖς φίλοισι χρὴ φίλους.
Ἀγαμέμνων εὖ δρῶν παρακάλει μʼ, ἀλλὰ μὴ λυπῶν ἐμέ.
Μενέλαος οὐκ ἄρα δοκεῖ σοι τάδε πονεῖν σὺν Ἑλλάδι;
Ἀγαμέμνων Ἑλλὰς δὲ σὺν σοὶ κατὰ θεὸν νοσεῖ τινα.
Μενέλαος σκήπτρωι νυν αὔχει, σὸν κασίγνητον προδούς.
ἐγὼ δʼ ἐπʼ ἄλλας εἶμι μηχανάς τινας φίλους τʼ ἐπʼ ἄλλους.
Ἄγγελος ὦ Πανελλήνων ἄναξ,
Ἀγάμεμνον, ἥκω παῖδά σοι τὴν σὴν ἄγων,
ἣν Ἰφιγένειαν ὠνόμαζες ἐν δόμοις.
μήτηρ δʼ ὁμαρτεῖ, σῆς Κλυταιμήστρας δέμας,
καὶ παῖς Ὀρέστης, ὥς σφε τερφθείης ἰδών,
χρόνον παλαιὸν δωμάτων ἔκδημος ὤν.
ἀλλʼ ὡς μακρὰν ἔτεινον, εὔρυτον παρὰ
κρήνην ἀναψύχουσι θηλύπουν βάσιν
αὐταί τε πῶλοί τʼ· ἐς δὲ λειμώνων χλόην
καθεῖμεν αὐτάς, ὡς βορᾶς γευσαίατο.
ἐγὼ δὲ πρόδρομος σῆς παρασκευῆς χάριν
ἥκω· πέπυσται γὰρ στρατός—ταχεῖα γὰρ
διῆιξε φήμη—παῖδα σὴν ἀφιγμένην.
πᾶς δʼ ἐς θέαν ὅμιλος ἔρχεται δρόμωι,
σὴν παῖδʼ ὅπως ἴδωσιν· οἱ δʼ εὐδαίμονες
ἐν πᾶσι κλεινοὶ καὶ περίβλεπτοι βροτοῖς.
λέγουσι δʼ· Ὑμέναιός τις ἢ τί πράσσεται;
ἢ πόθον ἔχων θυγατρὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ
ἐκόμισε παῖδα; τῶν δʼ ἂν ἤκουσας τάδε·
Ἀρτέμιδι προτελίζουσι τὴν νεάνιδα,
Αὐλίδος ἀνάσσηι· τίς νιν ἄξεταί ποτε;
ἀλλʼ εἷα τἀπὶ τοισίδʼ ἐξάρχου κανᾶ,
στεφανοῦσθε κρᾶτα, καὶ σύ, Μενέλεως ἄναξ,
ὑμέναιον εὐτρέπιζε, καὶ κατὰ στέγας
λωτὸς βοάσθω καὶ ποδῶν ἔστω κτύπος·
φῶς γὰρ τόδʼ ἥκει μακάριον τῆι παρθένωι.
Ἀγαμέμνων ἐπήινεσʼ, ἀλλὰ στεῖχε δωμάτων ἔσω·
τὰ δʼ ἄλλʼ ἰούσης τῆς τύχης ἔσται καλῶς.
οἴμοι, τί φῶ δύστηνος; ἄρξωμαι πόθεν;
ἐς οἷʼ ἀνάγκης ζεύγματʼ ἐμπεπτώκαμεν.
ὑπῆλθε δαίμων, ὥστε τῶν σοφισμάτων
πολλῶι γενέσθαι τῶν ἐμῶν σοφώτερος.
ἡ δυσγένεια δʼ ὡς ἔχει τι χρήσιμον·
καὶ γὰρ δακρῦσαι ῥαιδίως αὐτοῖς ἔχει
ἅπαντά τʼ εἰπεῖν· τῶι δὲ γενναίωι φύσιν
ἄνολβα πάντα· προστάτην δὲ τοῦ βίου
τὸν ὄγκον ἔχομεν τῶι τʼ ὄχλωι δουλεύομεν.
ἐγὼ γὰρ ἐκβαλεῖν μὲν αἰδοῦμαι δάκρυ,
τὸ μὴ δακρῦσαι δʼ αὖθις αἰδοῦμαι τάλας,
ἐς τὰς μεγίστας συμφορὰς ἀφιγμένος.
εἶἑν· τί φήσω πρὸς δάμαρτα τὴν ἐμήν;
πῶς δέξομαί νιν; ποῖον ὄμμα συμβαλῶ;
καὶ γάρ μʼ ἀπώλεσʼ ἐπὶ κακοῖς ἅ μοι πάρα
ἐλθοῦσʼ ἄκλητος. εἰκότως δʼ ἅμʼ ἕσπετο
θυγατρὶ νυμφεύσουσα καὶ τὰ φίλτατα
δώσουσʼ, ἵνʼ ἡμᾶς ὄντας εὑρήσει κακούς.
τὴν δʼ αὖ τάλαιναν παρθένον—τί παρθένον;
Ἅιδης νιν, ὡς ἔοικε, νυμφεύσει τάχα—
ὡς ὤικτισʼ· οἶμαι γάρ νιν ἱκετεύσειν τάδε·
Ὦ πάτερ, ἀποκτενεῖς με; τοιούτους γάμους
γήμειας αὐτὸς χὤστις ἐστί σοι φίλος.
παρὼν δʼ Ὀρέστης ἐγγὺς ἀναβοήσεται
οὐ συνετὰ συνετῶς· ἔτι γάρ ἐστι νήπιος.
αἰαῖ, τὸν Ἑλένης ὥς μʼ ἀπώλεσεν γάμον
γήμας ὁ Πριάμου Πάρις, ὃς εἴργασται τάδε.
Χορός κἀγὼ κατώικτιρʼ, ὡς γυναῖκα δεῖ ξένην
ὑπὲρ τυράννων συμφορᾶς καταστένειν.
Μενέλαος ἀδελφέ, δός μοι δεξιᾶς τῆς σῆς θιγεῖν.
Ἀγαμέμνων δίδωμι· σὸν γὰρ τὸ κράτος, ἄθλιος δʼ ἐγώ.
Μενέλαος Πέλοπα κατόμνυμʼ, ὃς πατὴρ τοὐμοῦ πατρὸς
τοῦ σοῦ τʼ ἐκλήθη, τὸν τεκόντα τʼ Ἀτρέα,
ἦ μὴν ἐρεῖν σοι τἀπὸ καρδίας σαφῶς
καὶ μὴ ʼπίτηδες μηδέν, ἀλλʼ ὅσον φρονῶ.
ἐγώ σʼ ἀπʼ ὄσσων ἐκβαλόντʼ ἰδὼν δάκρυ
ὤικτιρα καὐτὸς ἀνταφῆκά σοι πάλιν
καὶ τῶν παλαιῶν ἐξαφίσταμαι λόγων,
οὐκ ἐς σὲ δεινός, εἰμὶ δʼ οὗπερ εἶ σὺ νῦν.
καί σοι παραινῶ μήτʼ ἀποκτείνειν τέκνον
μήτʼ ἀνθελέσθαι τοὐμόν· οὐ γὰρ ἔνδικον
σὲ μὲν στενάζειν, τἀμὰ δʼ ἡδέως ἔχειν,
θνήισκειν τε τοὺς σούς, τοὺς δʼ ἐμοὺς ὁρᾶν φάος.
τί βούλομαι γάρ; οὐ γάμους ἐξαιρέτους
ἄλλους λάβοιμʼ ἄν, εἰ γάμων ἱμείρομαι;
ἀλλʼ ἀπολέσας ἀδελφόν, ὅν μʼ ἥκιστʼ ἐχρῆν,
Ἑλένην ἕλωμαι, τὸ κακὸν ἀντὶ τἀγαθοῦ;
ἄφρων νέος τʼ ἦ, πρὶν τὰ πράγματʼ ἐγγύθεν
σκοπῶν ἐσεῖδον οἷον ἦν κτείνειν τέκνα.
ἄλλως τέ μʼ ἔλεος τῆς ταλαιπώρου κόρης
ἐσῆλθε, συγγένειαν ἐννοουμένωι,
ἣ τῶν ἐμῶν ἕκατι θύεσθαι γάμων
μέλλει. τί δʼ Ἑλένης παρθένωι τῆι σῆι μέτα;
ἴτω στρατεία διαλυθεῖσʼ ἐξ Αὐλίδος,
σὺ δʼ ὄμμα παῦσαι δακρύοις τέγγων τὸ σόν,
ἀδελφέ, κἀμὲ παρακαλῶν ἐς δάκρυα.
εἰ δέ τι κόρης σῆς θεσφάτων μέτεστι σοί,
μὴ ʼμοὶ μετέστω· σοὶ νέμω τοὐμὸν μέρος.
ἀλλʼ ἐς μεταβολὰς ἦλθον ἀπὸ δεινῶν λόγων;
εἰκὸς πέπονθα· τὸν ὁμόθεν πεφυκότα
στέργων μετέπεσον. ἀνδρὸς οὐ κακοῦ τρόποι
τοιοίδε, χρῆσθαι τοῖσι βελτίστοις ἀεί.
Χορός γενναῖʼ ἔλεξας Ταντάλωι τε τῶι Διὸς
πρέποντα· προγόνους οὐ καταισχύνεις σέθεν.
Ἀγαμέμνων αἰνῶ σε, Μενέλαʼ, ὅτι παρὰ γνώμην ἐμὴν
ὑπέθηκας ὀρθῶς τοὺς λόγους σοῦ τʼ ἀξίως.
ταραχὴ δʼ ἀδελφῶν διά τʼ ἔρωτα γίγνεται
πλεονεξίαν τε δωμάτων· ἀπέπτυσα
τοιάνδε συγγένειαν ἀλλήλοιν πικράν.
ἀλλʼ ἥκομεν γὰρ εἰς ἀναγκαίας τύχας,
θυγατρὸς αἱματηρὸν ἐκπρᾶξαι φόνον.
Μενέλαος πῶς; τίς δʼ ἀναγκάσει σε τήν γε σὴν κτανεῖν;
Ἀγαμέμνων ἅπας Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος.
Μενέλαος οὔκ, ἤν νιν εἰς Ἄργος γʼ ἀποστείληις πάλιν.
Ἀγαμέμνων λάθοιμι τοῦτʼ ἄν, ἀλλʼ ἐκεῖνʼ οὐ λήσομεν.
Μενέλαος τὸ ποῖον; οὔτοι χρὴ λίαν ταρβεῖν ὄχλον.
Ἀγαμέμνων Κάλχας ἐρεῖ μαντεύματʼ Ἀργείων στρατῶι.
Μενέλαος οὔκ, ἢν θάνηι γε πρόσθε· τοῦτο δʼ εὐμαρές.
Ἀγαμέμνων τὸ μαντικὸν πᾶν σπέρμα φιλότιμον κακόν.
Μενέλαος κοὐδέν γʼ ἄχρηστον οὐδὲ χρήσιμον παρόν.
Ἀγαμέμνων ἐκεῖνο δʼ οὐ δέδοικας οὕμʼ ἐσέρχεται;
Μενέλαος ὃν μὴ σὺ φράζεις πῶς ὑπολάβοιμʼ ἂν λόγον;
Ἀγαμέμνων τὸ Σισύφειον σπέρμα πάντʼ οἶδεν τάδε.
Μενέλαος οὐκ ἔστʼ Ὀδυσσεὺς ὅτι σὲ κἀμὲ πημανεῖ.
Ἀγαμέμνων ποικίλος ἀεὶ πέφυκε τοῦ τʼ ὄχλου μέτα.
Μενέλαος φιλοτιμίαι μὲν ἐνέχεται, δεινῶι κακῶι.
Ἀγαμέμνων οὔκουν δοκεῖς νιν στάντʼ ἐν Ἀργείοις μέσοις
λέξειν ἃ Κάλχας θέσφατʼ ἐξηγήσατο,
κἄμʼ ὡς ὑπέστην θῦμα, κἆιτʼ ἐψευδόμην
Ἀρτέμιδι θύσειν; οὐ ξυναρπάσας στρατόν,
σὲ κἄμʼ ἀποκτείναντας Ἀργείους κόρην
σφάξαι κελεύσει; κἂν πρὸς Ἄργος ἐκφύγω,
ἐλθόντες αὐτοῖς τείχεσιν Κυκλωπίοις
ἀναρπάσουσι καὶ κατασκάψουσι γῆν.
τοιαῦτα τἀμὰ πήματʼ· ὦ τάλας ἐγώ,
ὡς ἠπόρημαι πρὸς θεῶν τὰ νῦν τάδε.
ἕν μοι φύλαξον, Μενέλεως, ἀνὰ στρατὸν
ἐλθών, ὅπως ἂν μὴ Κλυταιμήστρα τάδε
μάθηι, πρὶν Ἅιδηι παῖδʼ ἐμὴν προσθῶ λαβών,
ὡς ἐπʼ ἐλαχίστοις δακρύοις πράσσω κακῶς.
ὑμεῖς δὲ σιγήν, ὦ ξέναι, φυλάσσετε.
Χορός μάκαρες οἳ μετρίας θεοῦ
μετά τε σωφροσύνας μετέ-
σχον λέκτρων Ἀφροδίτας,
γαλανείαι χρησάμενοι
μαινομένων οἴστρων, ὅθι δὴ
δίδυμʼ ὁ χρυσοκόμας Ἔρως
τόξʼ ἐντείνεται χαρίτων,
τὸ μὲν ἐπʼ εὐαίωνι πότμωι,
τὸ δʼ ἐπὶ συγχύσει βιοτᾶς.
ἀπενέπω νιν ἁμετέρων,
ὦ Κύπρι καλλίστα, θαλάμων.
εἴη δέ μοι μετρία
μὲν χάρις, πόθοι δʼ ὅσιοι,
καὶ μετέχοιμι τᾶς Ἀφροδί-
τας, πολλὰν δʼ ἀποθείμαν.
διάφοροι δὲ φύσεις βροτῶν,
διάφοροι δὲ τρόποι· τὸ δʼ ὀρ-
θῶς ἐσθλὸν σαφὲς αἰεί·
τροφαί θʼ αἱ παιδευόμεναι
μέγα φέρουσʼ ἐς τὰν ἀρετάν·
τό τε γὰρ αἰδεῖσθαι σοφία,
τάν τʼ ἐξαλλάσσουσαν ἔχει
χάριν ὑπὸ γνώμας ἐσορᾶν
τὸ δέον, ἔνθα δόξα φέρει
κλέος ἀγήρατον βιοτᾶι.
μέγα τι θηρεύειν ἀρετάν,
γυναιξὶ μὲν κατὰ Κύ-
πριν κρυπτάν, ἐν ἀνδράσι δʼ αὖ
κόσμος ἔνδον ὁ μυριοπλη-
θὴς μείζω πόλιν αὔξει.
ἔμολες, ὦ Πάρις, ἧιτε σύ γε
βουκόλος ἀργενναῖς ἐτράφης
Ἰδαίαις παρὰ μόσχοις,
βάρβαρα συρίζων, Φρυγίων
αὐλῶν Οὐλύμπου καλάμοις
μιμήματα πνέων.
εὔθηλοι δὲ τρέφοντο βόες,
ὅτι σε κρίσις ἔμενε θεᾶν,
ἅ σʼ ἐς Ἑλλάδα πέμπει·
ἐλεφαντοδέτων πάροι-
θεν θρόνων ὃς στὰς Ἑλένας
ἐν ἀντωποῖς βλεφάροις
ἔρωτά τʼ ἔδωκας ἔρωτί τʼ
αὐτὸς ἐπτοήθης.
ὅθεν ἔριν ἔριν
Ἑλλάδα σὺν δορὶ ναυσί τʼ ἄγεις
ἐς Τροίας πέργαμα.
ἰὼ ἰώ· μεγάλαι μεγάλων
εὐδαιμονίαι· τὴν τοῦ βασιλέως
ἴδετʼ Ἰφιγένειαν, ἄνασσαν ἐμήν,
τὴν Τυνδάρεω τε Κλυταιμήστραν,
ὡς ἐκ μεγάλων ἐβλαστήκασʼ
ἐπί τʼ εὐμήκεις ἥκουσι τύχας.
θεοί γʼ οἱ κρείσσους οἵ τʼ ὀλβοφόροι
τοῖς οὐκ εὐδαίμοσι θνητῶν.
στῶμεν, Χαλκίδος ἔκγονα θρέμματα,
τὴν βασίλειαν δεξώμεθʼ ὄχων
ἄπο μὴ σφαλερῶς ἐπὶ γαῖαν,
ἀγανῶς δὲ χεροῖν, μαλακῆι γνώμηι,
μὴ ταρβήσηι νεωστί μοι μολὸν
κλεινὸν τέκνον Ἀγαμέμνονος,
μηδὲ θόρυβον μηδʼ ἔκπληξιν
ταῖς Ἀργείαις
ξεῖναι ξείναις παρέχωμεν.
Κλυταιμήστρα ὄρνιθα μὲν τόνδʼ αἴσιον ποιούμεθα,
τὸ σόν τε χρηστὸν καὶ λόγων εὐφημίαν·
ἐλπίδα δʼ ἔχω τινʼ ὡς ἐπʼ ἐσθλοῖσιν γάμοις
πάρειμι νυμφαγωγός. ἀλλʼ ὀχημάτων
ἔξω πορεύεθʼ ἃς φέρω φερνὰς κόρηι
καὶ πέμπετʼ ἐς μέλαθρον εὐλαβούμενοι.
σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, λεῖπε πωλικοὺς ὄχους,
ἁβρὸν τιθεῖσα κῶλον ἀσθενές θʼ ἅμα.
ὑμεῖς δὲ νεάνιδές νιν ἀγκάλαις ἔπι
δέξασθε καὶ πορεύσατʼ ἐξ ὀχημάτων.
κἀμοὶ χερός τις ἐνδότω στηρίγματα,
θάκους ἀπήνης ὡς ἂν ἐκλίπω καλῶς.
αἱ δʼ ἐς τὸ πρόσθεν στῆτε πωλικῶν ζυγῶν·
φοβερὸν γὰρ ἀπαράμυθον ὄμμα πωλικόν.
καὶ παῖδα τόνδε, τὸν Ἀγαμέμνονος γόνον,
λάζυσθʼ, Ὀρέστην· ἔτι γάρ ἐστι νήπιος.
τέκνον, καθεύδεις, πωλικῶι δαμεὶς ὄχωι;
ἔγειρʼ ἀδελφῆς ἐφʼ ὑμέναιον εὐτυχῶς·
ἀνδρὸς γὰρ ἀγαθοῦ κῆδος αὐτὸς ἐσθλὸς ὢν
λήψηι, κόρης Νηρῆιδος ἰσοθέου γένους.
ἑξῆς κάθησο δεῦρό μου ποδός, τέκνον·
πρὸς μητέρʼ, Ἰφιγένεια, μακαρίαν δέ με
ξέναισι ταῖσδε πλησία σταθεῖσα δός,
καὶ δεῦρο δὴ πατέρα πρόσειπε σὸν φίλον.
ὦ σέβας ἐμοὶ μέγιστον, Ἀγαμέμνων ἄναξ,
ἥκομεν, ἐφετμαῖς οὐκ ἀπιστοῦσαι σέθεν.
Ἰφιγένεια ὦ μῆτερ, ὑποδραμοῦσά σʼ—ὀργισθῆις δὲ μή—
πρὸς στέρνα πατρὸς στέρνα τἀμὰ προσβαλῶ.
ἐγὼ δὲ βούλομαι τὰ σὰ στέρνʼ, ὦ πάτερ,
ὑποδραμοῦσα προσβαλεῖν διὰ χρόνου·
ποθῶ γὰρ ὄμμα δὴ σόν· ὀργισθῆις δὲ μή.
Κλυταιμήστρα ἀλλʼ, ὦ τέκνον, χρή· φιλοπάτωρ δʼ ἀεί ποτʼ εἶ
μάλιστα παίδων τῶιδʼ ὅσους ἐγὼ ʼτεκον.
Ἰφιγένεια ὦ πάτερ, ἐσεῖδόν σʼ ἀσμένη πολλῶι χρόνωι.
Ἀγαμέμνων καὶ γὰρ πατὴρ σέ· τόδʼ ἴσον ὑπὲρ ἀμφοῖν λέγεις.
Ἰφιγένεια χαῖρʼ· εὖ δέ μʼ ἀγαγὼν πρὸς σʼ ἐποίησας, πάτερ.
Ἀγαμέμνων οὐκ οἶδʼ ὅπως φῶ τοῦτο καὶ μὴ φῶ, τέκνον.
Ἰφιγένεια ἔα· ὡς οὐ βλέπεις εὔκηλον ἄσμενός μʼ ἰδών.
Ἀγαμέμνων πόλλʼ ἀνδρὶ βασιλεῖ καὶ στρατηλάτηι μέλει.
Ἰφιγένεια παρʼ ἐμοὶ γενοῦ νῦν, μὴ ʼπὶ φροντίδας τρέπου.
Ἀγαμέμνων ἀλλʼ εἰμὶ παρὰ σοὶ νῦν ἅπας κοὐκ ἄλλοθι.
Ἰφιγένεια μέθες νυν ὀφρὺν ὄμμα τʼ ἔκτεινον φίλον.
Ἀγαμέμνων ἰδού, γέγηθά σʼ ὡς γέγηθʼ ὁρῶν, τέκνον.
Ἰφιγένεια κἄπειτα λείβεις δάκρυʼ ἀπʼ ὀμμάτων σέθεν;
Ἀγαμέμνων μακρὰ γὰρ ἡμῖν ἡ ʼπιοῦσʼ ἀπουσία.
Ἰφιγένεια οὐκ οἶδʼ ὅτι φήις, οὐκ οἶδα, φίλτατʼ ἐμοὶ πάτερ.
ποῦ τοὺς Φρύγας λέγουσιν ὠικίσθαι, πάτερ;
Ἀγαμέμνων οὗ μήποτʼ οἰκεῖν ὤφελʼ ὁ Πριάμου Πάρις.
Ἰφιγένεια μακρὰν ἀπαίρεις, ὦ πάτερ, λιπὼν ἐμέ.
Ἀγαμέμνων ἐς ταὐτόν, ὦ θύγατερ, ἥξεις σῶι πατρί.
συνετὰ λέγουσα μᾶλλον εἰς οἶκτόν μʼ ἄγεις.
Ἰφιγένεια ἀσύνετά νυν ἐροῦμεν, εἰ σέ γʼ εὐφρανῶ.
Ἀγαμέμνων παπαῖ· τὸ σιγᾶν οὐ σθένω, σὲ δʼ ἤινεσα.
Ἰφιγένεια μένʼ, ὦ πάτερ, κατʼ οἶκον ἐπὶ τέκνοις σέθεν.
Ἀγαμέμνων θέλω γε, τὸ θέλειν δʼ οὐκ ἔχων ἀλγύνομαι.
Ἰφιγένεια ὄλοιντο λόγχαι καὶ τὰ Μενέλεω κακά.
Ἀγαμέμνων ἄλλους ὀλεῖ πρόσθʼ ἁμὲ διολέσαντʼ ἔχει.
Ἰφιγένεια ὡς πολὺν ἀπῆσθα χρόνον ἐν Αὐλίδος μυχοῖς.
Ἀγαμέμνων καὶ νῦν γέ μʼ ἴσχει δή τι μὴ στέλλειν στρατόν.
Ἰφιγένεια φεῦ· εἴθʼ ἦν καλόν μοι σοί τʼ ἄγειν σύμπλουν ἐμέ.
Ἀγαμέμνων ἔτʼ ἔστι καὶ σοὶ πλοῦς, ἵνα μνήση πατρός.
Ἰφιγένεια σὺν μητρὶ πλεύσασʼ ἢ μόνη πορεύσομαι;
Ἀγαμέμνων μόνη, μονωθεῖσʼ ἀπὸ πατρὸς καὶ μητέρος.
Ἰφιγένεια οὔ πού μʼ ἐς ἄλλα δώματʼ οἰκίζεις, πάτερ;
Ἀγαμέμνων ἐατέʼ· οὐ χρὴ τοιάδʼ εἰδέναι κόρας.
Ἰφιγένεια σπεῦδʼ ἐκ Φρυγῶν μοι, θέμενος εὖ τἀκεῖ, πάτερ.
Ἀγαμέμνων θῦσαί με θυσίαν πρῶτα δεῖ τινʼ ἐνθάδε.
Ἰφιγένεια ἀλλὰ ξὺν ἱεροῖς χρὴ τό γʼ εὐσεβὲς σκοπεῖν.
Ἀγαμέμνων εἴσηι σύ· χερνίβων γὰρ ἑστήξεις πέλας.
Ἰφιγένεια στήσομεν ἄρʼ ἀμφὶ βωμόν, ὦ πάτερ, χορούς;
Ἀγαμέμνων ζηλῶ σὲ μᾶλλον ἢ ʼμὲ τοῦ μηδὲν φρονεῖν.
χώρει δὲ μελάθρων ἐντός—ὀφθῆναι κόραις
πικρόν—φίλημα δοῦσα δεξιάν τέ μοι,
μέλλουσα δαρὸν πατρὸς ἀποικήσειν χρόνον.
ὦ στέρνα καὶ παρῆιδες, ὦ ξανθαὶ κόμαι,
ὡς ἄχθος ἡμῖν ἐγένεθʼ ἡ Φρυγῶν πόλις
Ἑλένη τε. παύω τοὺς λόγους· ταχεῖα γὰρ
νοτὶς διώκει μʼ ὀμμάτων ψαύσαντά σου.
ἴθʼ ἐς μέλαθρα. σὲ δὲ παραιτοῦμαι τάδε,
Λήδας γένεθλον, εἰ κατωικτίσθην ἄγαν,
μέλλων Ἀχιλλεῖ θυγατέρʼ ἐκδώσειν ἐμήν.
ἀποστολαὶ γὰρ μακάριαι μέν, ἀλλʼ ὅμως
δάκνουσι τοὺς τεκόντας, ὅταν ἄλλοις δόμοις
παῖδας παραδιδῶι πολλὰ μοχθήσας πατήρ.
Κλυταιμήστρα οὐχ ὧδʼ ἀσύνετός εἰμι, πείσεσθαι δέ με
καὐτὴν δόκει τάδʼ, ὥστε μή σε νουθετεῖν,
ὅταν σὺν ὑμεναίοισιν ἐξάγω κόρην·
ἀλλʼ ὁ νόμος αὐτὰ τῶι χρόνωι συνισχνανεῖ.
τοὔνομα μὲν οὖν παῖδʼ οἶδʼ ὅτωι κατήινεσας,
γένους δὲ ποίου χὠπόθεν μαθεῖν θέλω.
Ἀγαμέμνων Αἴγινα θυγάτηρ ἐγένετʼ Ἀσωποῦ πατρός.
Κλυταιμήστρα ταύτην δὲ θνητῶν ἢ θεῶν ἔζευξε τίς;
Ἀγαμέμνων Ζεύς· Αἰακὸν δʼ ἔφυσεν, Οἰνώνης πρόμον.
Κλυταιμήστρα τοῦ δʼ Αἰακοῦ παῖς τίς κατέσχε δώματα;
Ἀγαμέμνων Πηλεύς· ὁ Πηλεὺς δʼ ἔσχε Νηρέως κόρην.
Κλυταιμήστρα θεοῦ διδόντος ἢ βίαι θεῶν λαβών;
Ἀγαμέμνων Ζεὺς ἠγγύησε καὶ δίδωσʼ δίδως ὁ κύριος.
Κλυταιμήστρα γαμεῖ δὲ ποῦ νιν; ἦ κατʼ οἶδμα πόντιον;
Ἀγαμέμνων Χείρων ἵνʼ οἰκεῖ σεμνὰ Πηλίου βάθρα.
Κλυταιμήστρα οὗ φασι Κενταύρειον ὠικίσθαι γένος;
Ἀγαμέμνων ἐνταῦθʼ ἔδαισαν Πηλέως γάμους θεοί.
Κλυταιμήστρα Θέτις δʼ ἔθρεψεν ἢ πατὴρ Ἀχιλλέα;
Ἀγαμέμνων Χείρων, ἵνʼ ἤθη μὴ μάθοι κακῶν βροτῶν.
Κλυταιμήστρα φεῦ· σοφός γʼ ὁ θρέψας χὠ διδοὺς σοφωτέροις.
Ἀγαμέμνων τοιόσδε παιδὸς σῆς ἀνὴρ ἔσται πόσις.
Κλυταιμήστρα οὐ μεμπτός· οἰκεῖ δʼ ἄστυ ποῖον Ἑλλάδος;
Ἀγαμέμνων Ἀπιδανὸν ἀμφὶ ποταμὸν ἐν Φθίας ὅροις.
Κλυταιμήστρα ἐκεῖσʼ ἀπάξει σὴν ἐμήν τε παρθένον;
Ἀγαμέμνων κείνωι μελήσει ταῦτα τῶι κεκτημένωι.
Κλυταιμήστρα ἀλλʼ εὐτυχοίτην. τίνι δʼ ἐν ἡμέραι γαμεῖ;
Ἀγαμέμνων ὅταν σελήνης ἐντελὴς ἔλθηι κύκλος.
Κλυταιμήστρα προτέλεια δʼ ἤδη παιδὸς ἔσφαξας θεᾶι;
Ἀγαμέμνων μέλλω· ʼπὶ ταύτηι καὶ καθέσταμεν τύχηι.
Κλυταιμήστρα κἄπειτα δαίσεις τοὺς γάμους ἐς ὕστερον;
Ἀγαμέμνων θύσας γε θύμαθʼ ἁμὲ χρὴ θῦσαι θεοῖς.
Κλυταιμήστρα ἡμεῖς δὲ θοίνην ποῦ γυναιξὶ θήσομεν;
Ἀγαμέμνων ἐνθάδε παρʼ εὐπρύμνοισιν Ἀργείων πλάταις.
Κλυταιμήστρα καλῶς ἀναγκαίως τε· συνενέγκαι δʼ ὅμως.
Ἀγαμέμνων οἶσθʼ οὖν ὃ δρᾶσον, ὦ γύναι· πιθοῦ δέ μοι.
Κλυταιμήστρα τί χρῆμα; πείθεσθαι γὰρ εἴθισμαι σέθεν.
Ἀγαμέμνων ἡμεῖς μὲν ἐνθάδʼ, οὗπέρ ἐσθʼ ὁ νυμφίος ...
Κλυταιμήστρα μητρὸς τί χωρὶς δράσεθʼ ἁμὲ δρᾶν χρεών;
Ἀγαμέμνων ἐκδώσομεν σὴν παῖδα Δαναΐδων μέτα.
Κλυταιμήστρα ἡμᾶς δὲ ποῦ χρὴ τηνικαῦτα τυγχάνειν;
Ἀγαμέμνων χώρει πρὸς Ἄργος παρθένους τε τημέλει.
Κλυταιμήστρα λιποῦσα παῖδα; τίς δʼ ἀνασχήσει φλόγα;
Ἀγαμέμνων ἐγὼ παρέξω φῶς ὃ νυμφίοις πρέπει.
Κλυταιμήστρα οὐχ ὁ νόμος οὗτος οὐδὲ φαῦλʼ ἡγητέα.
Ἀγαμέμνων οὐ καλὸν ἐν ὄχλωι σʼ ἐξομιλεῖσθαι στρατοῦ.
Κλυταιμήστρα καλὸν τεκοῦσαν τἀμά μʼ ἐκδοῦναι τέκνα.
Ἀγαμέμνων καὶ τάς γʼ ἐν οἴκωι μὴ μόνας εἶναι κόρας.
Κλυταιμήστρα ὀχυροῖσι παρθενῶσι φρουροῦνται καλῶς.
Ἀγαμέμνων πιθοῦ. Κλυταιμήστρα μὰ τὴν ἄνασσαν Ἀργείαν θεάν.
ἐλθὼν δὲ τἄξω πρᾶσσε, τἀν δόμοις δʼ ἐγώ,
ἃ χρὴ παρεῖναι νυμφίοισι παρθένοις.
Ἀγαμέμνων οἴμοι· μάτην ἦιξʼ, ἐλπίδος δʼ ἀπεσφάλην,
ἐξ ὀμμάτων δάμαρτʼ ἀποστεῖλαι θέλων.
σοφίζομαι δὲ κἀπὶ τοῖσι φιλτάτοις
τέχνας πορίζω, πανταχῆι νικώμενος.
ὅμως δὲ σὺν Κάλχαντι τῶι θυηπόλωι
κοινῆι τὸ τῆι θεῶι φίλον, ἐμοὶ δʼ οὐκ εὐτυχές,
ἐξευπορήσων εἶμι, μόχθον Ἑλλάδος.
χρὴ δʼ ἐν δόμοισιν ἄνδρα τὸν σοφὸν τρέφειν
γυναῖκα χρηστὴν κἀγαθήν, ἢ μὴ τρέφειν.
Χορός ἥξει δὴ Σιμόεντα καὶ
δίνας ἀργυροειδεῖς
ἄγυρις Ἑλλάνων στρατιᾶς
ἀνά τε ναυσὶν καὶ σὺν ὅπλοις
Ἴλιον ἐς τὸ Τροίας
Φοιβήιον δάπεδον,
τὰν Κασσάνδραν ἵνʼ ἀκού-
ω ῥίπτειν ξανθοὺς πλοκάμους
χλωροκόμωι στεφάνωι δάφνας
κοσμηθεῖσαν, ὅταν θεοῦ
μαντόσυνοι πνεύσωσʼ ἀνάγκαι.
στάσονται δʼ ἐπὶ περγάμων
Τροίας ἀμφί τε τείχη
Τρῶες, ὅταν χάλκασπις Ἄρης
πόντιος εὐπρώιροιο πλάτας
εἰρεσίαι πελάζηι
Σιμουντίοις ὀχετοῖς,
τὰν τῶν ἐν αἰθέρι δισ-
σῶν Διοσκούρων Ἑλέναν
ἐκ Πριάμου κομίσαι θέλων
ἐς γᾶν Ἑλλάδα δοριπόνων
ἀσπίσι καὶ λόγχαις Ἀχαιῶν.
Πέργαμον δὲ Φρυγῶν πόλιν
λαΐνους περὶ πύργους
κυκλώσας Ἄρει φονίωι
λαιμοτόμους κεφαλὰς σπάσας
πόλισμα Τροίας
πέρσας κατʼ ἄκρας πόλιν,
θήσει κόρας πολυκλαύ-
τους δάμαρτά τε Πριάμου.
ἁ δὲ Διὸς Ἑλένα κόρα
πολύκλαυτος ἐσεῖται
πόσιν προλιποῦσα.
μήτʼ ἐμοὶ μήτʼ ἐμοῖσι τέκνων τέκνοις
ἐλπὶς ἅδε ποτʼ ἔλθοι,
οἵαν αἱ πολύχρυσοι
Λυδαὶ καὶ Φρυγῶν ἄλοχοι
σχήσουσι, παρʼ ἱστοῖς
μυθεῦσαι τάδʼ ἐς ἀλλήλας·
Τίς ἄρα μʼ εὐπλοκάμους κόμας
ἔρυμα δακρυόεν τανύσας
πατρίδος ὀλομένας ἀπολωτιεῖ;
διὰ σέ, τὰν κύκνου δολιχαύχενος γόνον,
εἰ δὴ φάτις ἔτυμος ὡς
ἔτυχε Λήδα ὄρνιθι πταμένωι,
Διὸς ὅτʼ ἀλλάχθη δέμας, εἴτʼ
ἐν δέλτοις Πιερίσιν
μῦθοι τάδʼ ἐς ἀνθρώπους
ἤνεγκαν παρὰ καιρὸν ἄλλως.
Ἀχιλλεύς ποῦ τῶν Ἀχαιῶν ἐνθάδʼ ὁ στρατηλάτης;
τίς ἂν φράσειε προσπόλων τὸν Πηλέως
ζητοῦντά νιν παῖδʼ ἐν πύλαις Ἀχιλλέα;
οὐκ ἐξ ἴσου γὰρ μένομεν Εὐρίπου πέλας·
οἱ μὲν γὰρ ἡμῶν, ὄντες ἄζυγες γάμων,
οἴκους ἐρήμους ἐκλιπόντες ἐνθάδε
θάσσουσʼ ἐπʼ ἀκταῖς, οἱ δʼ ἔχοντες εὔνιδας
καὶ παῖδας· οὕτω δεινὸς ἐμπέπτωκʼ ἔρως
τῆσδε στρατείας Ἑλλάδʼ οὐκ ἄνευ θεῶν.
τοὐμὸν μὲν οὖν δίκαιον ἐμὲ λέγειν χρέος,
ἄλλος δʼ ὁ χρήιζων αὐτὸς ὑπὲρ αὑτοῦ φράσει.
γῆν γὰρ λιπὼν Φάρσαλον ἠδὲ Πηλέα
μένω ʼπὶ λεπταῖς ταισίδʼ Εὐρίπου ῥοαῖς,
Μυρμιδόνας ἴσχων· οἱ δʼ ἀεὶ προσκείμενοι
λέγουσʼ· Ἀχιλλεῦ, τί μένομεν; πόσον χρόνον
ἔτʼ ἐκμετρῆσαι χρὴ πρὸς Ἰλίου στολόν;
δρᾶ δʼ, εἴ τι δράσεις, ἢ ἄπαγʼ οἴκαδε στρατόν,
τὰ τῶν Ἀτρειδῶν μὴ μένων μελλήματα.
Κλυταιμήστρα ὦ παῖ θεᾶς Νηρῆιδος, ἔνδοθεν λόγων
τῶν σῶν ἀκούσασʼ ἐξέβην πρὸ δωμάτων.
Ἀχιλλεύς ὦ πότνιʼ αἰδώς, τήνδε τίνα λεύσσω ποτὲ
γυναῖκα, μορφὴν εὐπρεπῆ κεκτημένην;
Κλυταιμήστρα οὐ θαῦμά σʼ ἡμᾶς ἀγνοεῖν, οἷς μὴ πάρος
προσῆκες· αἰνῶ δʼ ὅτι σέβεις τὸ σωφρονεῖν.
Ἀχιλλεύς τίς δʼ εἶ; τί δʼ ἦλθες Δαναΐδων ἐς σύλλογον,
γυνὴ πρὸς ἄνδρας ἀσπίσιν πεφαργμένους;
Κλυταιμήστρα Λήδας μέν εἰμι παῖς, Κλυταιμήστρα δέ μοι
ὄνομα, πόσις δέ μοὐστὶν Ἀγαμέμνων ἄναξ.
Ἀχιλλεύς καλῶς ἔλεξας ἐν βραχεῖ τὰ καίρια·
αἰσχρὸν δέ μοι γυναιξὶ συμβάλλειν λόγους.
Κλυταιμήστρα μεῖνον—τί φεύγεις; —δεξιάν τʼ ἐμῆι χερὶ
σύναψον, ἀρχὴν μακαρίων νυμφευμάτων.
Ἀχιλλεύς τί φήις; ἐγώ σοι δεξιάν; αἰδοίμεθʼ ἂν
Ἀγαμέμνονʼ, εἰ ψαύοιμεν ὧν μή μοι θέμις.
Κλυταιμήστρα θέμις μάλιστα, τὴν ἐμὴν ἐπεὶ γαμεῖς
παῖδʼ, ὦ θεᾶς παῖ ποντίας Νηρηίδος.
Ἀχιλλεύς ποίους γάμους φήις; ἀφασία μʼ ἔχει, γύναι,
εἰ μή τι παρανοοῦσα καινουργεῖς λόγον.
Κλυταιμήστρα πᾶσιν τόδʼ ἐμπέφυκεν, αἰδεῖσθαι φίλους
καινοὺς ὁρῶσι καὶ γάμων μεμνημένους.
Ἀχιλλεύς οὐπώποτʼ ἐμνήστευσα παῖδα σήν, γύναι,
οὐδʼ ἐξ Ἀτρειδῶν ἦλθέ μοι λόγος γάμων.
Κλυταιμήστρα τί δῆτʼ ἂν εἴη; σὺ πάλιν αὖ λόγοις ἐμοῖς
εἴκαζʼ· ἐμοὶ γὰρ θαύματʼ ἐστὶ τὰ παρὰ σοῦ.
Ἀχιλλεύς θαύμαζε· κοινὸν δʼ ἐστὶν εἰκάζειν τάδε·
ἄμφω γὰρ ἐψευδόμεθα τοῖς λόγοις ἴσως.
Κλυταιμήστρα ἀλλʼ ἦ πέπονθα δεινά; μαστεύω γάμους
οὐκ ὄντας, ὡς εἴξασιν· αἰδοῦμαι τάδε.
Ἀχιλλεύς ἴσως ἐκερτόμησε κἀμὲ καὶ σέ τις·
ἀλλʼ ἀμελίαι δὸς αὐτὰ καὶ φαύλως φέρε.
Κλυταιμήστρα χαῖρʼ· οὐ γὰρ ὀρθοῖς ὄμμασίν σʼ ἔτʼ εἰσορῶ,
ψευδὴς γενομένη καὶ παθοῦσʼ ἀνάξια.
Ἀχιλλεύς καὶ σοὶ τόδʼ ἐστὶν ἐξ ἐμοῦ· πόσιν δὲ σὸν
στείχω ματεύσων τῶνδε δωμάτων ἔσω.
Πρεσβύτης ὦ ξένʼ, Αἰακοῦ γένεθλον, μεῖνον· ὦ, σέ τοι λέγω,
τὸν θεᾶς γεγῶτα παῖδα, καὶ σέ, τὴν Λήδας κόρην.
Ἀχιλλεύς τίς ὁ καλῶν, πύλας παροίξας; ὡς τεταρβηκὸς καλεῖ.
Πρεσβύτης δοῦλος, οὐχ ἁβρύνομαι τῶιδʼ· ἡ τύχη γὰρ οὐκ ἐᾶι.
Ἀχιλλεύς τίνος; ἐμὸς μὲν οὐχί· χωρὶς τἀμὰ κἀγαμέμνονος.
Πρεσβύτης τῆσδε τῆς πάροιθεν οἴκων, Τυνδάρεω δόντος πατρός.
Ἀχιλλεύς ἕσταμεν· φράζʼ, εἴ τι χρήιζεις, ὧν μʼ ἐπέσχες οὕνεκα.
Πρεσβύτης ἦ μόνω παρόντε δῆτα ταῖσδʼ ἐφέστατον πύλαις;
Ἀχιλλεύς ὡς μόνοιν λέγοις ἄν, ἔξω δʼ ἐλθὲ βασιλείων δόμων.
Πρεσβύτης ὦ Τύχη πρόνοιά θʼ ἡμή, σώσαθʼ οὓς ἐγὼ θέλω.
Ἀχιλλεύς ὁ λόγος ἐς μέλλοντʼ ἂν ὤσηι χρόνον· ἔχει δʼ ὄκνον τινά.
Κλυταιμήστρα δεξιᾶς ἕκατι μὴ μέλλʼ, εἴ τί μοι χρήιζεις λέγειν.
Πρεσβύτης οἶσθα δῆτά μʼ, ὅστις ὤν σοι καὶ τέκνοις εὔνους ἔφυν;
Κλυταιμήστρα οἶδά σʼ ὄντʼ ἐγὼ παλαιὸν δωμάτων ἐμῶν λάτριν.
Πρεσβύτης χὤτι μʼ ἐν ταῖς σαῖσι φερναῖς ἔλαβεν Ἀγαμέμνων ἄναξ;
Κλυταιμήστρα ἦλθες εἰς Ἄργος μεθʼ ἡμῶν κἀμὸς ἦσθʼ ἀεί ποτε.
Πρεσβύτης ὧδʼ ἔχει· καὶ σοὶ μὲν εὔνους εἰμί, σῶι δʼ ἧσσον πόσει.
Κλυταιμήστρα ἐκκάλυπτε νῦν ποθʼ ἡμῖν οὕστινας στέγεις λόγους.
Πρεσβύτης παῖδα σὴν πατὴρ ὁ φύσας αὐτόχειρ μέλλει κτανεῖν.
Κλυταιμήστρα πῶς; ἀπέπτυσʼ, ὦ γεραιέ, μῦθον· οὐ γὰρ εὖ φρονεῖς.
Πρεσβύτης φασγάνωι λευκὴν φονεύων τῆς ταλαιπώρου δέρην.
Κλυταιμήστρα ὦ τάλαινʼ ἐγώ· μεμηνὼς ἆρα τυγχάνει πόσις;
Πρεσβύτης ἀρτίφρων, πλὴν ἐς σὲ καὶ σὴν παῖδα· τοῦτο δʼ οὐ φρονεῖ.
Κλυταιμήστρα ἐκ τίνος λόγου; τίς αὐτὸν οὑπάγων ἀλαστόρων;
Πρεσβύτης θέσφαθʼ, ὥς γέ φησι Κάλχας, ἵνα πορεύηται στρατός.
Κλυταιμήστρα ποῖ; τάλαινʼ ἐγώ, τάλαινα δʼ ἣν πατὴρ μέλλει κτανεῖν.
Πρεσβύτης Δαρδάνου πρὸς δώμαθʼ, Ἑλένην Μενέλεως ὅπως λάβηι.
Κλυταιμήστρα εἰς ἄρʼ Ἰφιγένειαν Ἑλένης νόστος ἦν πεπρωμένος;
Πρεσβύτης πάντʼ ἔχεις· Ἀρτέμιδι θύσειν παῖδα σὴν μέλλει πατήρ.
Κλυταιμήστρα ὁ δὲ γάμος τίνʼ εἶχε πρόφασιν, ὧι μʼ ἐκόμισεν ἐκ δόμων;
Πρεσβύτης ἵνʼ ἀγάγοις χαίρουσʼ Ἀχιλλεῖ παῖδα νυμφεύσουσα σήν.
Κλυταιμήστρα ὦ θύγατερ, ἥκεις ἐπʼ ὀλέθρωι καὶ σὺ καὶ μήτηρ σέθεν.
Πρεσβύτης οἰκτρὰ πάσχετον δύʼ οὖσαι· δεινὰ δʼ Ἀγαμέμνων ἔτλη.
Κλυταιμήστρα οἴχομαι τάλαινα· δακρύων νάματʼ οὐκέτι στέγω.
Πρεσβύτης εἴπερ ἀλγεινὸν τὸ τέκνων στερόμενον, δακρυρρόει.
Κλυταιμήστρα σὺ δὲ τάδʼ, ὦ γέρον, πόθεν φὴις εἰδέναι πεπυσμένος;
Πρεσβύτης δέλτον ὠιχόμην φέρων σοι πρὸς τὰ πρὶν γεγραμμένα.
Κλυταιμήστρα οὐκ ἐῶν ἢ ξυγκελεύων παῖδʼ ἄγειν θανουμένην;
Πρεσβύτης μὴ μὲν οὖν ἄγειν· φρονῶν γὰρ ἔτυχε σὸς πόσις τότʼ εὖ.
Κλυταιμήστρα κἆιτα πῶς φέρων γε δέλτον οὐκ ἐμοὶ δίδως λαβεῖν;
Πρεσβύτης Μενέλεως ἀφείλεθʼ ἡμᾶς, ὃς κακῶν τῶνδʼ αἴτιος.
Κλυταιμήστρα ὦ τέκνον Νηρῆιδος, ὦ παῖ Πηλέως, κλύεις τάδε;
Ἀχιλλεύς ἔκλυον οὖσαν ἀθλίαν σε, τὸ δʼ ἐμὸν οὐ φαύλως φέρω.
Κλυταιμήστρα παῖδά μου κατακτενοῦσι σοῖς δολώσαντες γάμοις.
Ἀχιλλεύς μέμφομαι κἀγὼ πόσει σῶι, κοὐχ ἁπλῶς οὕτω φέρω.
Κλυταιμήστρα οὐκ ἐπαιδεσθήσομαι ʼγὼ προσπεσεῖν τὸ σὸν γόνυ
θνητὸς ἐκ θεᾶς γεγῶτος· τί γὰρ ἐγὼ σεμνύνομαι;
ἦ τινος σπουδαστέον μοι μᾶλλον ἢ τέκνου πέρι;
ἀλλʼ ἄμυνον, ὦ θεᾶς παῖ, τῆι τʼ ἐμῆι δυσπραξίαι
τῆι τε λεχθείσηι δάμαρτι σῆι μάτην μέν, ἀλλʼ ὅμως.
σοὶ καταστέψασʼ ἐγώ νιν ἦγον ὡς γαμουμένην,
νῦν δʼ ἐπὶ σφαγὰς κομίζω· σοὶ δʼ ὄνειδος ἵξεται,
ὅστις οὐκ ἤμυνας· εἰ γὰρ μὴ γάμοισιν ἐζύγης,
ἀλλʼ ἐκλήθης γοῦν ταλαίνης παρθένου φίλος πόσις.
πρὸς γενειάδος σε, πρός σε δεξιᾶς, πρὸς μητέρος—
ὄνομα γὰρ τὸ σόν μʼ ἀπώλεσʼ, ὧι σʼ ἀμυναθεῖν χρεών—
οὐκ ἔχω βωμὸν καταφυγεῖν ἄλλον ἢ τὸ σὸν γόνυ,
οὐδὲ φίλος οὐδεὶς πέλας μοι· τὰ δʼ Ἀγαμέμνονος κλύεις
ὠμὰ καὶ πάντολμʼ· ἀφῖγμαι δʼ, ὥσπερ εἰσορᾶις, γυνὴ
ναυτικὸν στράτευμʼ ἄναρχον κἀπὶ τοῖς κακοῖς θρασύ,
χρήσιμον δʼ, ὅταν θέλωσιν. ἢν δὲ τολμήσηις σύ μου
χεῖρʼ ὑπερτεῖναι, σεσώμεθʼ· εἰ δὲ μή, οὐ σεσώμεθα.
Χορός δεινὸν τὸ τίκτειν καὶ φέρει φίλτρον μέγα,
πᾶσίν τε κοινόν ἐσθʼ ὑπερκάμνειν τέκνων.
Ἀχιλλεύς ὑψηλόφρων μοι θυμὸς αἴρεται πρόσω·
ἐπίσταμαι δὲ τοῖς κακοῖσί τʼ ἀσχαλᾶν
μετρίως τε χαίρειν τοῖσιν ἐξωγκωμένοις.
λελογισμένοι γὰρ οἱ τοιοίδʼ εἰσὶν βροτῶν
ὀρθῶς διαζῆν τὸν βίον γνώμης μέτα.
ἔστιν μὲν οὖν ἵνʼ ἡδὺ μὴ λίαν φρονεῖν,
ἔστιν δὲ χὤπου χρήσιμον γνώμην ἔχειν.
ἐγὼ δʼ, ἐν ἀνδρὸς εὐσεβεστάτου τραφεὶς
Χείρωνος, ἔμαθον τοὺς τρόπους ἁπλοῦς ἔχειν.
καὶ τοῖς Ἀτρείδαις, ἢν μὲν ἡγῶνται καλῶς,
πεισόμεθʼ, ὅταν δὲ μὴ καλῶς, οὐ πείσομαι.
ἀλλʼ ἐνθάδʼ ἐν Τροίαι τʼ ἐλευθέραν φύσιν
παρέχων, Ἄρη τὸ κατʼ ἐμὲ κοσμήσω δορί.
σὲ δʼ, ὦ σχέτλια παθοῦσα πρὸς τῶν φιλτάτων,
ἃ δὴ κατʼ ἄνδρα γίγνεται νεανίαν,
τοσοῦτον οἶκτον περιβαλὼν καταστελῶ,
κοὔποτε κόρη σὴ πρὸς πατρὸς σφαγήσεται,
ἐμὴ φατισθεῖσʼ· οὐ γὰρ ἐμπλέκειν πλοκὰς
ἐγὼ παρέξω σῶι πόσει τοὐμὸν δέμας.
τοὔνομα γάρ, εἰ καὶ μὴ σίδηρον ἤρατο,
τοὐμὸν φονεύσει παῖδα σήν. τὸ δʼ αἴτιον
πόσις σός. ἁγνὸν δʼ οὐκέτʼ ἐστὶ σῶμʼ ἐμόν,
εἰ διʼ ἔμʼ ὀλεῖται διά τε τοὺς ἐμοὺς γάμους
ἡ δεινὰ τλᾶσα κοὐκ ἀνεκτὰ παρθένος,
θαυμαστὰ δʼ ὡς ἀνάξιʼ ἠτιμασμένη.
ἐγὼ κάκιστος ἦν ἄρʼ Ἀργείων ἀνήρ,
ἐγὼ τὸ μηδέν, Μενέλεως δʼ ἐν ἀνδράσιν,
ὡς οὐχὶ Πηλέως ἀλλʼ ἀλάστορος γεγώς,
εἴπερ φονεύει τοὐμὸν ὄνομα σῶι πόσει.
μὰ τὸν διʼ ὑγρῶν κυμάτων τεθραμμένον
Νηρέα, φυτουργὸν Θέτιδος ἥ μʼ ἐγείνατο,
οὐχ ἅψεται σῆς θυγατρὸς Ἀγαμέμνων ἄναξ,
οὐδʼ εἰς ἄκραν χεῖρʼ, ὥστε προσβαλεῖν πέπλοις·
ἢ Σίπυλος ἔσται πολύς, ἔρεισμα βαρβάρων,
ὅθεν πεφύκασʼ οἱ στρατηλάται γένος,
Φθίας δὲ τοὔνομʼ οὐδαμοῦ κεκλήσεται.
πικροὺς δὲ προχύτας χέρνιβάς τʼ ἐνάρξεται
Κάλχας ὁ μάντις. τίς δὲ μάντις ἔστʼ ἀνήρ,
ὃς ὀλίγʼ ἀληθῆ, πολλὰ δὲ ψευδῆ λέγει
τυχών, ὅταν δὲ μὴ τύχηι διοίχεται;
οὐ τῶν γάμων ἕκατι—μυρίαι κόραι
θηρῶσι λέκτρον τοὐμόν—εἴρηται τόδε·
ἀλλʼ ὕβριν ἐς ἡμᾶς ὕβρισʼ Ἀγαμέμνων ἄναξ.
χρῆν δʼ αὐτὸν αἰτεῖν τοὐμὸν ὄνομʼ ἐμοῦ πάρα,
θήραμα παιδός· ἡ Κλυταιμήστρα δʼ ἐμοὶ
μάλιστʼ ἐπείσθη θυγατέρʼ ἐκδοῦναι πόσει.
ἔδωκά τἂν Ἕλλησιν, εἰ πρὸς Ἴλιον
ἐν τῶιδʼ ἔκαμνε νόστος· οὐκ ἠρνούμεθʼ ἂν
τὸ κοινὸν αὔξειν ὧν μέτʼ ἐστρατευόμην.
νῦν δʼ οὐδέν εἰμι, παρὰ δὲ τοῖς στρατηλάταις
ἐν εὐμαρεῖ με δρᾶν τε καὶ μὴ δρᾶν κακῶς.
τάχʼ εἴσεται σίδηρος, ὃν πρὶν ἐς Φρύγας
ἐλθεῖν φόνου κηλῖσιν αἵματι χρανῶ,
εἴ τίς με τὴν σὴν θυγατέρʼ ἐξαιρήσεται.
ἀλλʼ ἡσύχαζε· θεὸς ἐγὼ πέφηνά σοι
μέγιστος, οὐκ ὤν· ἀλλʼ ὅμως γενήσομαι.
Χορός ἔλεξας, ὦ παῖ Πηλέως, σοῦ τʼ ἄξια
καὶ τῆς ἐναλίας δαίμονος, σεμνῆς θεοῦ.
Κλυταιμήστρα φεῦ· πῶς ἄν σʼ ἐπαινέσαιμι μὴ λίαν λόγοις
μηδʼ ἐνδεὴς τοῦδʼ ἀπολέσαιμι τὴν χάριν;
αἰνούμενοι γὰρ ἁγαθοὶ τρόπον τινὰ
μισοῦσι τοὺς αἰνοῦντας, ἢν αἰνῶσʼ ἄγαν.
αἰσχύνομαι δὲ παραφέρουσʼ οἰκτροὺς λόγους,
ἰδίαι νοσοῦσα· σὺ δʼ ἄνοσος κακῶν γʼ ἐμῶν.
ἀλλʼ οὖν ἔχει τι σχῆμα, κἂν ἄπωθεν ἦι
ἀνὴρ ὁ χρηστός, δυστυχοῦντας ὠφελεῖν.
οἴκτιρε δʼ ἡμᾶς· οἰκτρὰ γὰρ πεπόνθαμεν.
ἣ πρῶτα μέν σε γαμβρὸν οἰηθεῖσʼ ἔχειν
κενὴν κατέσχον ἐλπίδʼ· εἶτά σοι τάχα
ὄρνις γένοιτʼ ἂν τοῖσι μέλλουσιν γάμοις
θανοῦσʼ ἐμὴ παῖς, ὅ σε φυλάξασθαι χρεών.
ἀλλʼ εὖ μὲν ἀρχὰς εἶπας, εὖ δὲ καὶ τέλη·
σοῦ γὰρ θέλοντος παῖς ἐμὴ σωθήσεται.
βούληι νιν ἱκέτιν σὸν περιπτύξαι γόνυ;
ἀπαρθένευτα μὲν τάδʼ· εἰ δέ σοι δοκεῖ,
ἔξεισιν, αἰδοῦς ὄμμʼ ἔχουσʼ ἐλεύθερον.
εἰ δʼ οὐ παρούσης ταὐτὰ τεύξομαι σέθεν,
μενέτω κατʼ οἴκους· σεμνὰ γὰρ σεμνύνεται.
ὅμως δʼ ὅσον γε δυνατὸν αἰτεῖσθαι χρεών.
Ἀχιλλεύς σὺ μήτε σὴν παῖδʼ ἔξαγʼ ὄψιν εἰς ἐμὴν
μήτʼ εἰς ὄνειδος ἀμαθὲς ἔλθωμεν, γύναι·
στρατὸς γὰρ ἀθρόος, ἀργὸς ὢν τῶν οἴκοθεν,
λέσχας πονηρὰς καὶ κακοστόμους φιλεῖ.
πάντως δέ μʼ ἱκετεύοντέ θʼ ἥξετʼ εἰς ἴσον
ἐπʼ ἀνικετεύτοις θʼ· εἷς ἐμοὶ γάρ ἐστʼ ἀγὼν
μέγιστος, ὑμᾶς ἐξαπαλλάξαι κακῶν.
ὡς ἕν γʼ ἀκούσασʼ ἴσθι, μὴ ψευδῶς μʼ ἐρεῖν·
ψευδῆ λέγων δὲ καὶ μάτην ἐγκερτομῶν,
θάνοιμι· μὴ θάνοιμι δʼ, ἢν σώσω κόρην.
Κλυταιμήστρα ὄναιο συνεχῶς δυστυχοῦντας ὠφελῶν.
Ἀχιλλεύς ἄκουε δή νυν, ἵνα τὸ πρᾶγμʼ ἔχηι καλῶς.
Κλυταιμήστρα τί τοῦτʼ ἔλεξας; ὡς ἀκουστέον γέ σου.
Ἀχιλλεύς πείθωμεν αὖθις πατέρα βέλτιον φρονεῖν.
Κλυταιμήστρα κακός τίς ἐστι καὶ λίαν ταρβεῖ στρατόν.
Ἀχιλλεύς ἀλλʼ οἱ λόγοι γε καταπαλαίουσιν φόβους.
Κλυταιμήστρα ψυχρὰ μὲν ἐλπίς· ὅτι δὲ χρή με δρᾶν φράσον.
Ἀχιλλεύς ἱκέτευʼ ἐκεῖνον πρῶτα μὴ κτείνειν τέκνα·
ἢν δʼ ἀντιβαίνηι, πρὸς ἐμέ σοι πορευτέον.
εἴη γὰρ τὸ χρῆζον ἐπίθετʼ οὐ τοὐμὸν χρεὼν
χωρεῖν· ἔχει γὰρ τοῦτο τὴν σωτηρίαν.
κἀγώ τʼ ἀμείνων πρὸς φίλον γενήσομαι
στρατός τʼ ἂν οὐ μέμψαιτό μʼ, εἰ τὰ πράγματα
λελογισμένως πράσσοιμι μᾶλλον ἢ σθένει.
καλῶς δὲ κρανθέντων καὶ πρὸς ἡδονὴν φίλοις
σοί τʼ ἂν γένοιτο κἂν ἐμοῦ χωρὶς τάδε.
Κλυταιμήστρα ὡς σώφρονʼ εἶπας· δραστέον δʼ ἅ σοι δοκεῖ.
ἢν δʼ αὖ τι μὴ πράσσωμεν ὧν ἐγὼ θέλω,
ποῦ σʼ αὖθις ὀψόμεσθα; ποῦ χρή μʼ ἀθλίαν
ἐλθοῦσαν εὑρεῖν σὴν χέρʼ ἐπίκουρον κακῶν;
Ἀχιλλεύς ἡμεῖς σε, φύλακος οὗ χρέος, φυλάξομεν,
μή τίς σʼ ἴδηι στείχουσαν ἐπτοημένην
Δαναῶν διʼ ὄχλου. μηδὲ πατρῶιον δόμον
αἴσχυνʼ· ὁ γάρ τοι Τυνδάρεως οὐκ ἄξιος
κακῶς ἀκούειν· ἐν γὰρ Ἕλλησιν μέγας.
Κλυταιμήστρα ἔσται τάδʼ· ἄρχε· σοί με δουλεύειν χρεών.
εἰ δʼ εἰσὶ συνετοὶ θεοί, δίκαιος ὢν ἀνὴρ
ἐσθλῶν κυρήσεις· εἰ δὲ μή, τί δεῖ πονεῖν;
Χορός τίνʼ ἄρʼ Ὑμέναιος διὰ λωτοῦ Λίβυος
μετά τε φιλοχόρου κιθάρας
συρίγγων θʼ ὑπὸ καλαμοεσ-
σᾶν ἔστασεν ἰαχάν,
ὅτʼ ἀνὰ Πήλιον αἱ καλλιπλόκαμοι
Πιερίδες ἐν δαιτὶ θεῶν
χρυσεοσάνδαλον ἴχνος
ἐν γᾶι κρούουσαι
Πηλέως ἐς γάμον ἦλθον,
μελωιδοῖς Θέτιν ἀχήμασι τόν τʼ Αἰακίδαν
Κενταύρων ἐν ὄρεσι κλέουσαι
Πηλιάδα καθʼ ὕλαν;
ὁ δὲ Δαρδανίδας, Διὸς
λέκτρων τρύφημα φίλον,
χρυσέοισιν ἄφυσσε λοι-
βὰν ἐκ κρατήρων γυάλοις
ὁ Φρύγιος Γανυμήδης.
παρὰ δὲ λευκοφαῆ ψάμαθον
εἱλισσόμεναι κύκλια
πεντήκοντα κόραι Νηρέως
γάμους ἐχόρευσαν.
ἅμα δʼ ἐλάταισι στεφανώδει τε χλόαι
θίασος ἔμολεν ἱπποβάτας
Κενταύρων ἐπὶ δαῖτα τὰν
θεῶν κρατῆρά τε Βάκχου.
μέγα δʼ ἀνέκλαγον· Ὦ Νηρηὶ κόρα,
παῖδά σε Θεσσαλίαι μέγα φῶς
μάντις ὁ φοιβάδα μοῦσαν
εἰδὼς γεννάσειν
Χείρων ἐξονόμαζεν,
ὃς ἥξει χθόνα λογχήρεσι σὺν Μυρμιδόνων
ἀσπισταῖς Πριάμοιο κλεινὰν
γαῖαν ἐκπυρώσων,
περὶ σώματι χρυσέων
ὅπλων Ἡφαιστοπόνων
κεκορυθμένος ἐνδύτʼ, ἐκ
θεᾶς ματρὸς δωρήματʼ ἔχων
Θέτιδος, ἅ νιν ἔτικτεν.
μακάριον τότε δαίμονες
τᾶς εὐπάτριδος γάμον
Νηρήιδων ἔθεσαν πρώτας
Πηλέως θʼ ὑμεναίους.
σὲ δʼ ἐπὶ κάραι στέψουσι καλλικόμαν
πλόκαμον Ἀργεῖοι, βαλιὰν
ὥστε πετραίων
ἀπʼ ἄντρων ἐλθοῦσαν ὀρέων
μόσχον ἀκήρατον, βρότειον
αἱμάσσοντες λαιμόν·
οὐ σύριγγι τραφεῖσαν οὐδʼ
ἐν ῥοιβδήσεσι βουκόλων,
παρὰ δὲ ματέρι νυμφοκόμον
Ἰναχίδαις γάμον.
ποῦ τὸ τᾶς Αἰδοῦς ἢ τὸ τᾶς Ἀρετᾶς
σθένει τι πρόσωπον,
ὁπότε τὸ μὲν ἄσεπτον ἔχει
δύνασιν, ἁ δʼ Ἀρετὰ κατόπι-
σθεν θνατοῖς ἀμελεῖται,
Ἀνομία δὲ νόμων κρατεῖ,
καὶ μὴ κοινὸς ἀγὼν βροτοῖς
μή τις θεῶν φθόνος ἔλθηι;
Κλυταιμήστρα ἐξῆλθον οἴκων προσκοπουμένη πόσιν,
χρόνιον ἀπόντα κἀκλελοιπότα στέγας.
ἐν δακρύοισι δʼ ἡ τάλαινα παῖς ἐμή,
πολλὰς ἱεῖσα μεταβολὰς ὀδυρμάτων,
θάνατον ἀκούσασʼ ὃν πατὴρ βουλεύεται.
μνήμην δʼ ἄρʼ εἶχον πλησίον βεβηκότος
Ἀγαμέμνονος τοῦδʼ, ὃς ἐπὶ τοῖς αὑτοῦ τέκνοις
ἀνόσια πράσσων αὐτίχʼ εὑρεθήσεται.
Ἀγαμέμνων Λήδας γένεθλον, ἐν καλῶι σʼ ἔξω δόμων
ηὕρηχʼ, ἵνʼ εἴπω παρθένου χωρὶς λόγους
οὓς οὐκ ἀκούειν τὰς γαμουμένας πρέπει.
Κλυταιμήστρα τί δʼ ἔστιν οὗ σοι καιρὸς ἀντιλάζυται;
Ἀγαμέμνων ἔκπεμπε παῖδα δωμάτων πατρὸς μέτα·
ὡς χέρνιβες πάρεισιν ηὐτρεπισμέναι
προχύται τε, βάλλειν πῦρ καθάρσιον χεροῖν,
μόσχοι τε, πρὸ γάμων ἃς θεᾶι πεσεῖν χρεὼν
Ἀρτέμιδι μέλανος αἵματος φυσήματι.
Κλυταιμήστρα τοῖς ὀνόμασιν μὲν εὖ λέγεις, τὰ δʼ ἔργα σου
οὐκ οἶδʼ ὅπως χρή μʼ ὀνομάσασαν εὖ λέγειν.
χώρει δέ, θύγατερ, ἐκτός—οἶσθα γὰρ πατρὸς
πάντως ἃ μέλλει—χὐπὸ τοῖς πέπλοις ἄγε
λαβοῦσʼ Ὀρέστην, σὸν κασίγνητον, τέκνον.
ἰδού, πάρεστιν ἥδε πειθαρχοῦσά σοι·
τὰ δʼ ἄλλʼ ἐγὼ πρὸ τῆσδε κἀμαυτῆς φράσω.
Ἀγαμέμνων τέκνον, τί κλαίεις οὐδʼ ἔθʼ ἡδέως μʼ ὁρᾶις,
ἐς γῆν δʼ ἐρείσασʼ ὄμμα πρόσθʼ ἔχεις πέπλους;
Κλυταιμήστρα φεῦ· τίνʼ ἂν λάβοιμι τῶν ἐμῶν ἀρχὴν κακῶν;
ἅπασι γὰρ πρώτοισι χρήσασθαι πάρα
κἀν ὑστάτοισι κἀν μέσοισι πανταχοῦ.
Ἀγαμέμνων τί δʼ ἔστιν; ὥς μοι πάντες εἰς ἓν ἥκετε,
σύγχυσιν ἔχοντες καὶ ταραγμὸν ὀμμάτων.
Κλυταιμήστρα εἴφʼ ἃν ἐρωτήσω σε γενναίως, πόσι.
Ἀγαμέμνων οὐδὲν κελευσμοῦ δεῖ σʼ· ἐρωτᾶσθαι θέλω.
Κλυταιμήστρα τὴν παῖδα τὴν σὴν τήν τʼ ἐμὴν μέλλεις κτανεῖν;
Ἀγαμέμνων ἔα· τλήμονά γʼ ἔλεξας ὑπονοεῖς θʼ ἃ μή σε χρή.
Κλυταιμήστρα ἔχʼ ἥσυχος· κἀκεῖνό μοι τὸ πρῶτον ἀπόκριναι πάλιν.
Ἀγαμέμνων σὺ δʼ, ἤν γʼ ἐρωτᾶις εἰκότʼ, εἰκότʼ ἂν κλύοις.
Κλυταιμήστρα οὐκ ἄλλʼ ἐρωτῶ, καὶ σὺ μὴ λέγʼ ἄλλα μοι.
Ἀγαμέμνων ὦ πότνια μοῖρα καὶ τύχη δαίμων τʼ ἐμός.
Κλυταιμήστρα κἀμός γε καὶ τῆσδʼ, εἷς τριῶν δυσδαιμόνων.
Ἀγαμέμνων τί δʼ ἠδίκησαι; Κλυταιμήστρα τοῦτʼ ἐμοῦ πεύθηι πάρα;
ὁ νοῦς ὅδʼ αὐτὸς νοῦν ἔχων οὐ τυγχάνει.
Ἀγαμέμνων ἀπωλόμεσθα· προδέδοται τὰ κρυπτά μου.
Κλυταιμήστρα πάντʼ οἶδα καὶ πεπύσμεθʼ ἃ σὺ μέλλεις με δρᾶν·
αὐτὸ δὲ τὸ σιγᾶν ὁμολογοῦντός ἐστί σου
καὶ τὸ στενάζειν· πολλὰ μὴ κάμηις λέγων.
Ἀγαμέμνων ἰδού, σιωπῶ· τὸ γὰρ ἀναίσχυντον τί δεῖ
ψευδῆ λέγοντα προσλαβεῖν τῆι συμφορᾶι;
Κλυταιμήστρα ἄκουε δή νυν· ἀνακαλύψω γὰρ λόγους
κοὐκέτι παρωιδοῖς χρησόμεσθʼ αἰνίγμασιν.
πρῶτον μέν, ἵνα σοι πρῶτα τοῦτʼ ὀνειδίσω,
ἔγημας ἄκουσάν με κἄλαβες βίαι,
τὸν πρόσθεν ἄνδρα Τάνταλον κατακτανών·
βρέφος τε τοὐμὸν σῶι προσούρισας πάλωι,
μαστῶν βιαίως τῶν ἐμῶν ἀποσπάσας.
καὶ τὼ Διός σε παῖδʼ, ἐμὼ δὲ συγγόνω,
ἵπποισι μαρμαίροντʼ ἐπεστρατευσάτην·
πατὴρ δὲ πρέσβυς Τυνδάρεώς σʼ ἐρρύσατο
ἱκέτην γενόμενον, τἀμὰ δʼ ἔσχες αὖ λέχη.
οὗ σοι καταλλαχθεῖσα περὶ σὲ καὶ δόμους
συμμαρτυρήσεις ὡς ἄμεμπτος ἦ γυνή,
ἔς τʼ Ἀφροδίτην σωφρονοῦσα καὶ τὸ σὸν
μέλαθρον αὔξουσʼ, ὥστε σʼ εἰσιόντα τε
χαίρειν θύραζέ τʼ ἐξιόντʼ εὐδαιμονεῖν.
σπάνιον δὲ θήρευμʼ ἀνδρὶ τοιαύτην λαβεῖν
δάμαρτα· φλαύραν δʼ οὐ σπάνις γυναῖκʼ ἔχειν.
τίκτω δʼ ἐπὶ τρισὶ παρθένοισι παῖδά σοι
τόνδʼ· ὧν μιᾶς σὺ τλημόνως μʼ ἀποστερεῖς.
κἄν τίς σʼ ἔρηται τίνος ἕκατί νιν κτενεῖς,
λέξον, τί φήσεις; ἢ ʼμὲ χρὴ λέγειν τὰ σά;
Μενέλαος Ἑλένην ἵνα λάβηι. καλὸν γένος,
κακῆς γυναικὸς μισθὸν ἀποτεῖσαι τέκνα.
τἄχθιστα τοῖσι φιλτάτοις ὠνούμεθα.
ἄγʼ, εἰ στρατεύσηι καταλιπών μʼ ἐν δώμασιν
κἀκεῖ γενήσηι διὰ μακρᾶς ἀπουσίας,
τίνʼ ἐν δόμοις με καρδίαν ἕξειν δοκεῖς;
ὅταν θρόνους τῆσδʼ εἰσίδω πάντας κενούς,
κενοὺς δὲ παρθενῶνας, ἐπὶ δὲ δακρύοις
μόνη κάθωμαι, τήνδε θρηνωιδοῦσʼ ἀεί·
Ἀπώλεσέν σʼ, ὦ τέκνον, ὁ φυτεύσας πατήρ,
αὐτὸς κτανών, οὐκ ἄλλος οὐδʼ ἄλληι χερί,
τοιόνδε μισθὸν καταλιπὼν πρὸς τοὺς δόμους.
ἐπεὶ βραχείας προφάσεως ἐνδεῖ μόνον,
ἐφʼ ἧι σʼ ἐγὼ καὶ παῖδες αἱ λελειμμέναι
δεξόμεθα δέξιν ἥν σε δέξασθαι χρεών.
μὴ δῆτα πρὸς θεῶν μήτʼ ἀναγκάσηις ἐμὲ
κακὴν γενέσθαι περὶ σὲ μήτʼ αὐτὸς γένηι.
εἶἑν· θύσεις δὲ παῖδʼ ἔνθα τίνας εὐχὰς ἐρεῖς;
τί σοι κατεύξηι τἀγαθόν, σφάζων τέκνον;
νόστον πονηρόν, οἴκοθέν γʼ αἰσχρῶς ἰών;
ἀλλʼ ἐμὲ δίκαιον ἀγαθὸν εὔχεσθαί τί σοι;
οὔ τἄρα συνετοὺς τοὺς θεοὺς ἡγοίμεθʼ ἄν,
εἰ τοῖσιν αὐθένταισιν εὖ φρονήσομεν.
ἥκων δʼ ἐς Ἄργος προσπεσῆι τέκνοισι σοῖς;
ἀλλʼ οὐ θέμις σοι· τίς δὲ καὶ προσβλέψεται
παίδων σʼ, ἵνʼ αὐτῶν προσέμενος κτάνηις τινά;
ταῦτʼ ἦλθες ἤδη διὰ λόγων, ἢ σκῆπτρά σοι
μόνον διαφέρειν καὶ στρατηλατεῖν μέλει;
ὃν χρῆν δίκαιον λόγον ἐν Ἀργείοις λέγειν·
Βούλεσθʼ, Ἀχαιοί, πλεῖν Φρυγῶν ἐπὶ χθόνα;
κλῆρον τίθεσθε παῖδʼ ὅτου θανεῖν χρεών.
ἐν ἴσωι γὰρ ἦν τόδʼ, ἀλλὰ μὴ σʼ ἐξαίρετον
σφάγιον παρασχεῖν Δαναΐδαισι παῖδα σήν,
ἢ Μενέλεων πρὸ μητρὸς Ἑρμιόνην κτανεῖν,
οὗπερ τὸ πρᾶγμʼ ἦν. νῦν δʼ ἐγὼ μὲν ἡ τὸ σὸν
σώιζουσα λέκτρον παιδὸς ἐστερήσομαι,
ἡ δʼ ἐξαμαρτοῦσʼ, ὑπόροφον νεάνιδα
Σπάρτηι κομίζουσʼ, εὐτυχὴς γενήσεται.
τούτων ἄμειψαί μʼ εἴ τι μὴ καλῶς λέγω·
εἰ δʼ εὖ λέλεκται νῶϊ μὴ δή γε κτάνηις
τὴν σήν τε κἀμὴν παῖδα, καὶ σώφρων ἔσηι.
Χορός πιθοῦ· τὸ γάρ τοι τέκνα συσσώιζειν καλόν,
Ἀγάμεμνον· οὐδεὶς πρὸς τάδʼ ἀντερεῖ βροτῶν.
Ἰφιγένεια εἰ μὲν τὸν Ὀρφέως εἶχον, ὦ πάτερ, λόγον,
πείθειν ἐπάιδουσʼ, ὥσθʼ ὁμαρτεῖν μοι πέτρας
κηλεῖν τε τοῖς λόγοισιν οὓς ἐβουλόμην,
ἐνταῦθʼ ἂν ἦλθον· νῦν δέ, τἀπʼ ἐμοῦ σοφά,
δάκρυα παρέξω· ταῦτα γὰρ δυναίμεθʼ ἄν.
ἱκετηρίαν δὲ γόνασιν ἐξάπτω σέθεν
τὸ σῶμα τοὐμόν, ὅπερ ἔτικτεν ἥδε σοι·
μή μʼ ἀπολέσηις ἄωρον· ἡδὺ γὰρ τὸ φῶς
βλέπειν· τὰ δʼ ὑπὸ γῆς μή μʼ ἰδεῖν ἀναγκάσηις.
πρώτη σʼ ἐκάλεσα πατέρα καὶ σὺ παῖδʼ ἐμέ·
πρώτη δὲ γόνασι σοῖσι σῶμα δοῦσʼ ἐμὸν
φίλας χάριτας ἔδωκα κἀντεδεξάμην.
λόγος δʼ ὁ μὲν σὸς ἦν ὅδʼ· Ἆρά σʼ, ὦ τέκνον,
εὐδαίμονʼ ἀνδρὸς ἐν δόμοισιν ὄψομαι,
ζῶσάν τε καὶ θάλλουσαν ἀξίως ἐμοῦ;
οὑμὸς δʼ ὅδʼ ἦν αὖ περὶ σὸν ἐξαρτωμένης
γένειον, οὗ νῦν ἀντιλάζυμαι χερί·
Τί δʼ ἆρʼ ἐγὼ σέ; πρέσβυν ἆρʼ ἐσδέξομαι
ἐμῶν φίλαισιν ὑποδοχαῖς δόμων, πάτερ,
πόνων τιθηνοὺς ἀποδιδοῦσά σοι τροφάς;
τούτων ἐγὼ μὲν τῶν λόγων μνήμην ἔχω,
σὺ δʼ ἐπιλέλησαι, καί μʼ ἀποκτεῖναι θέλεις.
μή, πρός σε Πέλοπος καὶ πρὸς Ἀτρέως πατρὸς
καὶ τῆσδε μητρός, ἣ πρὶν ὠδίνουσʼ ἐμὲ
νῦν δευτέραν ὠδῖνα τήνδε λαμβάνει.
τί μοι μέτεστι τῶν Ἀλεξάνδρου γάμων
Ἑλένης τε; πόθεν ἦλθʼ ἐπʼ ὀλέθρωι τὠμῶι, πάτερ;
βλέψον πρὸς ἡμᾶς, ὄμμα δὸς φίλημά τε,
ἵνʼ ἀλλὰ τοῦτο κατθανοῦσʼ ἔχω σέθεν
μνημεῖον, ἢν μὴ τοῖς ἐμοῖς πεισθῆις λόγοις.
ἀδελφέ, μικρὸς μὲν σύ γʼ ἐπίκουρος φίλοις,
ὅμως δὲ συνδάκρυσον, ἱκέτευσον πατρὸς
τὴν σὴν ἀδελφὴν μὴ θανεῖν· αἴσθημά τοι
κἀν νηπίοις γε τῶν κακῶν ἐγγίγνεται.
ἰδού, σιωπῶν λίσσεταί σʼ ὅδʼ, ὦ πάτερ.
ἀλλʼ αἴδεσαί με καὶ κατοίκτιρον βίον.
ναί, πρὸς γενείου σʼ ἀντόμεσθα δύο φίλω·
ὁ μὲν νεοσσός ἐστιν, ἡ δʼ ηὐξημένη.
ἓν συντεμοῦσα πάντα νικήσω λόγον·
τὸ φῶς τόδʼ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν,
τὰ νέρθε δʼ οὐδέν· μαίνεται δʼ ὃς εὔχεται
θανεῖν· κακῶς ζῆν κρεῖσσον ἢ καλῶς θανεῖν.
Χορός ὦ τλῆμον Ἑλένη, διὰ σὲ καὶ τοὺς σοὺς γάμους
ἀγὼν Ἀτρείδαις καὶ τέκνοις ἥκει μέγας.
Ἀγαμέμνων ἐγὼ τά τʼ οἰκτρὰ συνετός εἰμι καὶ τὰ μή,
φιλῶ τʼ ἐμαυτοῦ τέκνα· μαινοίμην γὰρ ἄν.
δεινῶς δʼ ἔχει μοι ταῦτα τολμῆσαι, γύναι,
δεινῶς δὲ καὶ μή· ταὐτὰ γὰρ πρᾶξαί με δεῖ.
ὁρᾶθʼ ὅσον στράτευμα ναύφαρκτον τόδε
χαλκέων θʼ ὅπλων ἄνακτες Ἑλλήνων ὅσοι,
οἷς νόστος οὐκ ἔστʼ Ἰλίου πύργους ἔπι
οὐδʼ ἔστι Τροίας ἐξελεῖν κλεινὸν βάθρον,
εἰ μή σε θύσω, μάντις ὡς Κάλχας λέγει.
μέμηνε δʼ Ἀφροδίτη τις Ἑλλήνων στρατῶι
πλεῖν ὡς τάχιστα βαρβάρων ἐπὶ χθόνα
παῦσαί τε λέκτρων ἁρπαγὰς Ἑλληνικῶν·
οἳ τὰς ἐν Ἄργει παρθένους κτενοῦσί μου
ὑμᾶς τε κἀμέ, θέσφατʼ εἰ λύσω θεᾶς.
οὐ Μενέλεώς με καταδεδούλωται, τέκνον,
οὐδʼ ἐπὶ τὸ κείνου βουλόμενον ἐλήλυθα,
ἀλλʼ Ἑλλάς, ἧι δεῖ, κἂν θέλω κἂν μὴ θέλω,
θῦσαί σε· τούτου δʼ ἥσσονες καθέσταμεν.
ἐλευθέραν γὰρ δεῖ νιν ὅσον ἐν σοί, τέκνον,
κἀμοὶ γενέσθαι, μηδὲ βαρβάρων ὕπο
Ἕλληνας ὄντας λέκτρα συλᾶσθαι βίαι.
Κλυταιμήστρα ὦ τέκνον, ὦ ξέναι,
οἲ ʼγὼ θανάτου τοῦ σοῦ μελέα,
φεύγει σε πατὴρ Ἅιδηι παραδούς.
Ἰφιγένεια οἲ ʼγώ, μῆτερ· ταὐτὸν ταὐτὸν γὰρ
μέλος εἰς ἄμφω πέπτωκε τύχης,
κοὐκέτι μοι φῶς
οὐδʼ ἀελίου τόδε φέγγος.
ἰὼ ἰώ·
νιφόβολον Φρυγῶν νάπος
Ἴδας τʼ ὄρεα, Πρίαμος
ὅθι ποτὲ βρέφος ἁπαλὸν ἔβαλε
ματρὸς ἀποπρὸ νοσφίσας
ἐπὶ μόρωι θανατόεντι
Πάριν, ὃς Ἰδαῖος Ἰ-
δαῖος ἐλέγετʼ ἐλέγετʼ ἐν Φρυγῶν πόλει,
μήποτʼ ὤφελες τὸν ἀμφὶ
βουσὶ βουκόλον τραφέντʼ Ἀ-
λέξανδρον οἰκίσαι
ἀμφὶ τὸ λευκὸν ὕδωρ, ὅθι κρῆναι
Νυμφᾶν κεῖνται
λειμών τʼ ἔρνεσι θάλλων
χλωροῖς καὶ ῥοδόεντʼ
ἄνθεʼ ὑακίνθινά τε θεαῖς δρέπειν· ἔνθα ποτὲ
Παλλὰς ἔμολε καὶ δολιόφρων Κύπρις
Ἥρα θʼ Ἑρμᾶς ὁ Διὸς ἄγγελος,
ἁ μὲν ἐπὶ πόθωι τρυφῶσα
Κύπρις, ἁ δὲ δορὶ Παλλάς,
Ἥρα δὲ Διὸς ἄνακτος
εὐναῖσι βασιλίσιν,
κρίσιν ἐπὶ στυγνὰν ἔριν τε
καλλονᾶς, ἐμοὶ δὲ θάνατον,
ὄνομα μὲν φέροντα Δαναΐ-
σιν κόραις, πρόθυμα δʼ ἔλαβεν
Ἄρτεμις πρὸς Ἴλιον.
ὁ δὲ τεκών με τὰν τάλαιναν,
ὦ μᾶτερ ὦ μᾶτερ,
οἴχεται προδοὺς ἔρημον.
δυστάλαινʼ ἐγώ, πικρὰν
πικρὰν ἰδοῦσα δυσελέναν,
φονεύομαι διόλλυμαι
σφαγαῖσιν ἀνοσίοισιν ἀνοσίου πατρός.
μή μοι ναῶν χαλκεμβολάδων
πρύμνας ἅδʼ Αὐλὶς δέξασθαι
τούσδʼ εἰς ὅρμους εἰς Τροίαν
ὤφελεν ἐλάταν πομπαίαν,
μηδʼ ἀνταίαν Εὐρίπωι
πνεῦσαι πομπὰν Ζεύς, εἱλίσσων
αὔραν ἄλλοις ἄλλαν θνατῶν,
λαίφεσι χαίρειν,
τοῖσι δὲ λύπαν, τοῖσι δʼ ἀνάγκαν,
τοῖς δʼ ἐξορμᾶν, τοῖς δὲ στέλλειν,
τοῖσι δὲ μέλλειν.
ἦ πολύμοχθον ἄρʼ ἦν γένος, ἦ πολύμοχθον
ἁμερίων, τὸ χρεὼν δέ τι δύσποτμον
ἀνδράσιν ἀνευρεῖν.
ἰώ,
μεγάλα πάθεα, μεγάλα δʼ ἄχεα,
Δαναΐδαις τιθεῖσα Τυνδαρὶς κόρα.
Χορός ἐγὼ μὲν οἰκτίρω σε συμφορᾶς κακῆς
τυχοῦσαν, οἵας μήποτʼ ὤφελες τυχεῖν.
Ἰφιγένεια ὦ τεκοῦσα μῆτερ, ἀνδρῶν ὄχλον εἰσορῶ πέλας.
Κλυταιμήστρα τόν τε τῆς θεᾶς Ἀχιλλέα, τέκνον, ὧι δεῦρʼ ἤλυθες.
Ἰφιγένεια διαχαλᾶτέ μοι μέλαθρα, δμῶες, ὡς κρύψω δέμας.
Κλυταιμήστρα τί δέ, τέκνον, φεύγεις; Ἰφιγένεια Ἀχιλλέα τόνδʼ ἰδεῖν αἰσχύνομαι.
Κλυταιμήστρα ὡς τί δή; Ἰφιγένεια τὸ δυστυχές μοι τῶν γάμων αἰδῶ φέρει.
Κλυταιμήστρα οὐκ ἐν ἁβρότητι κεῖσαι πρὸς τὰ νῦν πεπτωκότα·
ἀλλὰ μίμνʼ· οὐ σεμνότητος ἔργον, ἢν ὀνώμεθα.
Ἀχιλλεύς ὦ γύναι τάλαινα, Λήδας θύγατερ ... Κλυταιμήστρα οὐ ψευδῆ θροεῖς.
Ἀχιλλεύς δείνʼ ἐν Ἀργείοις βοᾶται ... Κλυταιμήστρα τίς βοή; σήμαινέ μοι.
Ἀχιλλεύς ἀμφὶ σῆς παιδός ... Κλυταιμήστρα πονηρῶν εἶπας οἰωνὸν λόγον.
Ἀχιλλεύς ὡς χρεὼν σφάξαι νιν. Κλυταιμήστρα κοὐδεὶς ἐναντία λέγει;
Ἀχιλλεύς ἐς θόρυβον ἐγώ τινʼ αὐτὸς ἤλυθον ... Κλυταιμήστρα τίνʼ, ὦ ξένε;
Ἀχιλλεύς σῶμα λευσθῆναι πέτροισι. Κλυταιμήστρα μῶν κόρην σώιζων ἐμήν;
Ἀχιλλεύς αὐτὸ τοῦτο. Κλυταιμήστρα τίς δʼ ἂν ἔτλη σώματος τοῦ σοῦ θιγεῖν;
Ἀχιλλεύς πάντες Ἕλληνες. Κλυταιμήστρα στρατὸς δὲ Μυρμιδὼν οὔ σοι παρῆν;
Ἀχιλλεύς πρῶτος ἦν ἐκεῖνος ἐχθρός. Κλυταιμήστρα διʼ ἄρʼ ὀλώλαμεν, τέκνον.
Ἀχιλλεύς οἵ με τὸν γάμων ἀπεκάλουν ἥσσονʼ. Κλυταιμήστρα ἀπεκρίνω δὲ τί;
Ἀχιλλεύς τὴν ἐμὴν μέλλουσαν εὐνὴν μὴ κτανεῖν ... Κλυταιμήστρα δίκαια γάρ.
Ἀχιλλεύς ἣν ἐφήμισεν πατήρ μοι. Κλυταιμήστρα κἀργόθεν γʼ ἐπέμψατο.
Ἀχιλλεύς ἀλλʼ ἐνικώμην κεκραγμοῦ. Κλυταιμήστρα τὸ πολὺ γὰρ δεινὸν κακόν.
Ἀχιλλεύς ἀλλʼ ὅμως ἀρήξομέν σοι. Κλυταιμήστρα καὶ μαχῆι πολλοῖσιν εἷς;
Ἀχιλλεύς εἰσορᾶις τεύχη φέροντας τούσδʼ; Κλυταιμήστρα ὄναιο τῶν φρενῶν.
Ἀχιλλεύς ἀλλʼ ὀνησόμεσθα. Κλυταιμήστρα παῖς ἄρʼ οὐκέτι σφαγήσεται;
Ἀχιλλεύς οὔκ, ἐμοῦ γʼ ἑκόντος. Κλυταιμήστρα ἥξει δʼ ὅστις ἅψεται κόρης;
Ἀχιλλεύς μυρίοι γʼ, ἄξει δʼ Ὀδυσσεύς. Κλυταιμήστρα ἆρʼ ὁ Σισύφου γόνος;
Ἀχιλλεύς αὐτὸς οὖτος. Κλυταιμήστρα ἴδια πράσσων ἢ στρατοῦ ταχθεὶς ὕπο;
Ἀχιλλεύς αἱρεθεὶς ἑκών. Κλυταιμήστρα πονηράν γʼ αἵρεσιν, μιαιφονεῖν.
Ἀχιλλεύς ἀλλʼ ἐγὼ σχήσω νιν. Κλυταιμήστρα ἄξει δʼ οὐχ ἑκοῦσαν ἁρπάσας;
Ἀχιλλεύς δηλαδὴ ξανθῆς ἐθείρας. Κλυταιμήστρα ἐμὲ δὲ δρᾶν τί χρὴ τότε;
Ἀχιλλεύς ἀντέχου θυγατρός. Κλυταιμήστρα ὡς τοῦδʼ οὕνεκʼ οὐ σφαγήσεται.
Ἀχιλλεύς ἀλλὰ μὴν ἐς τοῦτό γʼ ἥξει. Ἰφιγένεια μῆτερ, εἰσακουστέα
τῶν ἐμῶν λόγων· μάτην γάρ σʼ εἰσορῶ θυμουμένην
σῶι πόσει· τὰ δʼ ἀδύναθʼ ἡμῖν καρτερεῖν οὐ ῥάιδιον.
τὸν μὲν οὖν ξένον δίκαιον αἰνέσαι προθυμίας·
ἀλλὰ καὶ σὲ τοῦθʼ ὁρᾶν χρή, μὴ διαβληθῆι στρατῶι,
καὶ πλέον πράξωμεν οὐδέν, ὅδε δὲ συμφορᾶς τύχηι.
οἷα δʼ εἰσῆλθέν μʼ ἄκουσον, μῆτερ, ἐννοουμένην·
κατθανεῖν μέν μοι δέδοκται· τοῦτο δʼ αὐτὸ βούλομαι
εὐκλεῶς πρᾶξαι, παρεῖσά γʼ ἐκποδὼν τὸ δυσγενές.
δεῦρο δὴ σκέψαι μεθʼ ἡμῶν, μῆτερ, ὡς καλῶς λέγω·
εἰς ἔμʼ Ἑλλὰς ἡ μεγίστη πᾶσα νῦν ἀποβλέπει,
κἀν ἐμοὶ πορθμός τε ναῶν καὶ Φρυγῶν κατασκαφαὶ
τάς τε μελλούσας γυναῖκας, ἤν τι δρῶσι βάρβαροι,
μηκέθʼ ἁρπάζειν ἐᾶν τὰς ὀλβίας ἐξ Ἑλλάδος,
τὸν Ἑλένης τείσαντας ὄλεθρον, ἣν ἀνήρπασεν Πάρις.
ταῦτα πάντα κατθανοῦσα ῥύσομαι, καί μου κλέος,
Ἑλλάδʼ ὡς ἠλευθέρωσα, μακάριον γενήσεται.
καὶ γὰρ οὐδέ τοί τι λίαν ἐμὲ φιλοψυχεῖν χρεών·
πᾶσι γάρ μʼ Ἕλλησι κοινὸν ἔτεκες, οὐχὶ σοὶ μόνηι.
ἀλλὰ μυρίοι μὲν ἄνδρες ἀσπίσιν πεφαργμένοι,
μυρίοι δʼ ἐρέτμʼ ἔχοντες, πατρίδος ἠδικημένης,
δρᾶν τι τολμήσουσιν ἐχθροὺς χὐπὲρ Ἑλλάδος θανεῖν,
ἡ δʼ ἐμὴ ψυχὴ μίʼ οὖσα πάντα κωλύσει τάδε;
τί τὸ δίκαιον τοῦτʼ ἄρʼ ἔχοιμεν ἀντειπεῖν ἔπος;
κἀπʼ ἐκεῖνʼ ἔλθωμεν· οὐ δεῖ τόνδε διὰ μάχης μολεῖν
πᾶσιν Ἀργείοις γυναικὸς οὕνεκʼ οὐδὲ κατθανεῖν.
εἷς γʼ ἀνὴρ κρείσσων γυναικῶν μυρίων ὁρᾶν φάος.
εἰ δʼ ἐβουλήθη σῶμα τοὐμὸν Ἄρτεμις λαβεῖν,
ἐμποδὼν γενήσομαι ʼγὼ θνητὸς οὖσα τῆι θεῶι;
ἀλλʼ ἀμήχανον· δίδωμι σῶμα τοὐμὸν Ἑλλάδι.
θύετʼ, ἐκπορθεῖτε Τροίαν· ταῦτα γὰρ μνημεῖά μου
διὰ μακροῦ καὶ παῖδες οὗτοι καὶ γάμοι καὶ δόξʼ ἐμή.
βαρβάρων δʼ Ἕλληνας ἄρχειν εἰκός, ἀλλʼ οὐ βαρβάρους
μῆτερ, Ἑλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἱ δʼ ἐλεύθεροι.
Χορός τὸ μὲν σόν, ὦ νεᾶνι, γενναίως ἔχει·
τὸ τῆς τύχης δὲ καὶ τὸ τῆς θεοῦ νοσεῖ.
Ἀχιλλεύς Ἀγαμέμνονος παῖ, μακάριόν μέ τις θεῶν
ἔμελλε θήσειν, εἰ τύχοιμι σῶν γάμων.
ζηλῶ δὲ σοῦ μὲν Ἑλλάδʼ, Ἑλλάδος δὲ σέ.
εὖ γὰρ τόδʼ εἶπας ἀξίως τε πατρίδος·
τὸ θεομαχεῖν γὰρ ἀπολιποῦσʼ, ὅ σου κρατεῖ,
ἐξελογίσω τὰ χρηστὰ τἀναγκαῖά τε.
μᾶλλον δὲ λέκτρων σῶν πόθος μʼ ἐσέρχεται
ἐς τὴν φύσιν βλέψαντα· γενναία γὰρ εἶ.
ὅρα δʼ· ἐγὼ γὰρ βούλομαί σʼ εὐεργετεῖν
λαβεῖν τʼ ἐς οἴκους· ἄχθομαι δʼ, ἴστω Θέτις,
εἰ μή σε σώσω Δαναΐδαισι διὰ μάχης
ἐλθών. ἄθρησον· ὁ θάνατος δεινὸν κακόν.
Ἰφιγένεια λέγω τάδε …
ἡ Τυνδαρὶς παῖς διὰ τὸ σῶμʼ ἀρκεῖ μάχας
ἀνδρῶν τιθεῖσα καὶ φόνους· σὺ δʼ, ὦ ξένε,
μὴ θνῆισκε διʼ ἐμὲ μηδʼ ἀποκτείνηις τινά,
ἔα δὲ σῶσαί μʼ Ἑλλάδʼ, ἢν δυνώμεθα.
Ἀχιλλεύς ὦ λῆμʼ ἄριστον, οὐκ ἔχω πρὸς τοῦτʼ ἔτι
λέγειν, ἐπεί σοι τάδε δοκεῖ· γενναῖα γὰρ
φρονεῖς· τί γὰρ τἀληθὲς οὐκ εἴποι τις ἄν;
ὅμως δʼ ἴσως γε κἂν μεταγνοίης τάδε.
ὡς οὖν ἂν εἰδῆις τἀπʼ ἐμοῦ λελεγμένα,
ἐλθὼν τάδʼ ὅπλα θήσομαι βωμοῦ πέλας,
ὡς οὐκ ἐάσων σʼ ἀλλὰ κωλύσων θανεῖν.
χρήσηι δὲ καὶ σὺ τοῖς ἐμοῖς λόγοις τάχα,
ὅταν πέλας σῆς φάσγανον δέρης ἴδηις.
οὔκουν ἐάσω σʼ ἀφροσύνηι τῆι σῆι θανεῖν·
ἐλθὼν δὲ σὺν ὅπλοις τοῖσδε πρὸς ναὸν θεᾶς
καραδοκήσω σὴν ἐκεῖ παρουσίαν.
Ἰφιγένεια μῆτερ, τί σιγῆι δακρύοις τέγγεις κόρας;
Κλυταιμήστρα ἔχω τάλαινα πρόφασιν ὥστʼ ἀλγεῖν φρένα.
Ἰφιγένεια παῦσαί με μὴ κάκιζε· τάδε δέ μοι πιθοῦ.
Κλυταιμήστρα λέγʼ· ὡς παρʼ ἡμῶν οὐδὲν ἀδικήσηι, τέκνον.
Ἰφιγένεια μήτʼ οὖν γε τὸν σὸν πλόκαμον ἐκτέμηις τριχὸς
μήτʼ ἀμφὶ σῶμα μέλανας ἀμπίσχηι πέπλους.
Κλυταιμήστρα τί δὴ τόδʼ εἶπας, τέκνον; ἀπολέσασά σε;
Ἰφιγένεια οὐ σύ γε· σέσωμαι, κατʼ ἐμὲ δʼ εὐκλεὴς ἔσηι.
Κλυταιμήστρα πῶς εἶπας; οὐ πενθεῖν με σὴν ψυχὴν χρεών;
Ἰφιγένεια ἥκιστʼ, ἐπεί μοι τύμβος οὐ χωσθήσεται.
Κλυταιμήστρα τί δὲ τὸ θνήισκειν οὐ τάφος νομίζεται;
Ἰφιγένεια βωμὸς θεᾶς μοι μνῆμα τῆς Διὸς κόρης.
Κλυταιμήστρα ἀλλʼ ὦ τέκνον σοι πείσομαι· λέγεις γὰρ εὖ.
Ἰφιγένεια ὡς εὐτυχοῦσά γʼ Ἑλλάδος τʼ εὐεργέτις.
Κλυταιμήστρα τί δὴ κασιγνήταισιν ἀγγείλω σέθεν;
Ἰφιγένεια μηδʼ ἀμφὶ κείναις μέλανας ἐξάψηις πέπλους.
Κλυταιμήστρα εἴπω δὲ παρὰ σοῦ φίλον ἔπος τι παρθένοις;
Ἰφιγένεια χαίρειν γʼ· Ὀρέστην δʼ ἔκτρεφʼ ἄνδρα τόνδε μοι.
Κλυταιμήστρα προσέλκυσαί νιν ὕστατον θεωμένη.
Ἰφιγένεια ὦ φίλτατʼ, ἐπεκούρησας ὅσον εἶχες φίλοις.
Κλυταιμήστρα ἔσθʼ ὅτι κατʼ Ἄργος δρῶσά σοι χάριν φέρω;
Ἰφιγένεια πατέρα τὸν ἀμὸν μὴ στύγει, πόσιν γε σόν.
Κλυταιμήστρα δεινοὺς ἀγῶνας διὰ σὲ δεῖ κεῖνον δραμεῖν.
Ἰφιγένεια ἄκων μʼ ὑπὲρ γῆς Ἑλλάδος διώλεσεν.
Κλυταιμήστρα δόλωι δʼ, ἀγεννῶς Ἀτρέως τʼ οὐκ ἀξίως.
Ἰφιγένεια τίς μʼ εἶσιν ἄξων πρὶν σπαράσσεσθαι κόμης;
Κλυταιμήστρα ἐγώ, μετά γε σοῦ ... Ἰφιγένεια μὴ σύ γʼ· οὐ καλῶς λέγεις.
Κλυταιμήστρα πέπλων ἐχομένη σῶν. Ἰφιγένεια ἐμοί, μῆτερ, πιθοῦ·
μένʼ· ὡς ἐμοί τε σοί τε κάλλιον τόδε.
πατρὸς δʼ ὀπαδῶν τῶνδέ τίς με πεμπέτω
Ἀρτέμιδος ἐς λειμῶνʼ, ὅπου σφαγήσομαι.
Κλυταιμήστρα ὦ τέκνον, οἴχηι; Ἰφιγένεια καὶ πάλιν γʼ οὐ μὴ μόλω.
Κλυταιμήστρα λιποῦσα μητέρʼ; Ἰφιγένεια ὡς ὁρᾶις γʼ, οὐκ ἀξίως.
Κλυταιμήστρα σχές, μή με προλίπηις. Ἰφιγένεια οὐκ ἐῶ στάζειν δάκρυ.
ὑμεῖς δʼ ἐπευφημήσατʼ, ὦ νεάνιδες,
παιᾶνα τἠμῆι συμφορᾶι Διὸς κόρην
Ἄρτεμιν· ἴτω δὲ Δαναΐδαις εὐφημία.
κανᾶ δʼ ἐναρχέσθω τις, αἰθέσθω δὲ πῦρ
προχύταις καθαρσίοισι, καὶ πατὴρ ἐμὸς
ἐνδεξιούσθω βωμόν· ὡς σωτηρίαν
Ἕλλησι δώσουσʼ ἔρχομαι νικηφόρον.
ἄγετέ με τὰν Ἰλίου
καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν.
στέφεα περίβολα δίδοτε φέρε-
τε—πλόκαμος ὅδε καταστέφειν—
χερνίβων τε παγάς.
ἑλίσσετʼ ἀμφὶ ναόν,
ἀμφὶ βωμὸν Ἄρτεμιν,
τὰν ἄνασσαν Ἄρτεμιν,
τὰν μάκαιραν· ὡς ἐμοῖσιν, εἰ χρεών,
αἵμασι θύμασί τε
θέσφατʼ ἐξαλείψω.
ὦ πότνια πότνια μᾶτερ, οὐ δάκρυά γέ σοι
δώσομεν ἁμέτερα·
παρʼ ἱεροῖς γὰρ οὐ πρέπει.
ἰὼ ἰὼ νεάνιδες,
συνεπαείδετʼ Ἄρτεμιν
Χαλκίδος ἀντίπορον,
ἵνα τε δόρατα μέμονε νάϊʼ
ὄνομα διʼ ἐμὸν Αὐλίδος
στενοπόροις ἐν ὅρμοις.
ἰὼ γᾶ μᾶτερ ὦ Πελασγία
Μυκηναῖαί τʼ ἐμαὶ θεράπναι ...
Χορός καλεῖς πόλισμα Περσέως,
Κυκλωπιᾶν πόνον χερῶν;
Ἰφιγένεια ἐθρέψαθʼ Ἑλλάδι με φάος·
θανοῦσα δʼ οὐκ ἀναίνομαι.
Χορός κλέος γὰρ οὔ σε μὴ λίπηι.
Ἰφιγένεια ἰὼ ἰώ·
λαμπαδοῦχος ἁμέρα
Διός τε φέγγος, ἕτερον αἰ-
ῶνα καὶ μοῖραν οἰκήσομεν.
χαῖρέ μοι, φίλον φάος.
Χορός ἰὼ ἰώ· ἴδεσθε τὰν Ἰλίου
καὶ Φρυγῶν ἑλέπτολιν
στείχουσαν, ἐπὶ κάραι στέφη
βαλουμέναν χερνίβων τε παγάς,
βωμόν γε δαίμονος θεᾶς
ῥανίσιν αἱματορρύτοις
θανοῦσαν εὐφυῆ τε σώματος δέρην
σφαγεῖσαν. εὔδροσοι παγαὶ
πατρῶιαι μένουσί σε χέρνιβές τε
στρατός τʼ Ἀχαιῶν θέλων
Ἰλίου πόλιν μολεῖν.
ἀλλὰ τὰν Διὸς κόραν
κλήισωμεν Ἄρτεμιν,
θεῶν ἄνασσαν, ὡς ἐπʼ εὐτυχεῖ πότμωι·
ὦ πότνια πότνια, θύμασιν βροτησίοις
χαρεῖσα, πέμψον ἐς Φρυγῶν
γαῖαν Ἑλλάνων στρατὸν
καὶ δολόεντα Τροίας ἕδη
Ἀγαμέμνονά τε λόγχαις
Ἑλλάδι κλεινότατον στέφανον
δὸς ἀμφὶ κάρα ἑὸν
κλέος ἀείμνηστον ἀμφιθεῖναι.
Ἄγγελος Β ὦ Τυνδαρεία παῖ Κλυταιμήστρα, δόμων
ἔξω πέρασον, ὡς κλύηις ἐμῶν λόγων.
Κλυταιμήστρα φθογγῆς κλυοῦσα δεῦρο σῆς ἀφικόμην,
ταρβοῦσα τλήμων κἀκπεπληγμένη φόβωι.
μή μοί τινʼ ἄλλην ξυμφορὰν ἥκεις φέρων
πρὸς τῆι παρούσηι; Ἀγαμέμνων σῆς μὲν οὖν παιδὸς πέρι
θαυμαστά σοι καὶ δεινὰ σημῆναι θέλω.
Κλυταιμήστρα μὴ μέλλε τοίνυν, ἀλλὰ φράζʼ ὅσον τάχος.
Ἀγαμέμνων ἀλλʼ, ὦ φίλη δέσποινα, πᾶν πεύσηι σαφῶς.
λέξω δʼ ἀπʼ ἀρχῆς, ἤν τι μὴ σφαλεῖσά που
γνώμη ταράξηι γλῶσσαν ἐν λόγοις ἐμήν.
ἐπεὶ γὰρ ἱκόμεσθα τῆς Διὸς κόρης
Ἀρτέμιδος ἄλσος λείμακάς τʼ ἀνθεσφόρους,
ἵνʼ ἦν Ἀχαιῶν σύλλογος στρατεύματος,
σὴν παῖδʼ ἄγοντες, εὐθὺς Ἀργείων ὄχλος
ἠθροίζεθʼ. ὡς δʼ ἐσεῖδεν Ἀγαμέμνων ἄναξ
ἐπὶ σφαγὰς στείχουσαν εἰς ἄλσος κόρην,
ἀνεστέναξε κἄμπαλιν στρέψας κάρα
δάκρυα προῆκεν, ὀμμάτων πέπλον προθείς.
ἡ δὲ σταθεῖσα τῶι τεκόντι πλησίον
ἔλεξε τοιάδʼ· Ὦ πάτερ, πάρειμί σοι·
τοὐμὸν δὲ σῶμα τῆς ἐμῆς ὑπὲρ πάτρας
καὶ τῆς ἁπάσης Ἑλλάδος γαίας ὕπερ
θῦσαι δίδωμʼ ἑκοῦσα πρὸς βωμὸν θεᾶς
ἄγοντας, εἴπερ ἐστὶ θέσφατον τόδε.
καὶ τοὐπʼ ἔμʼ εὐτυχοῖτε καὶ νικηφόρου
δορὸς τύχοιτε πατρίδα τʼ ἐξίκοισθε γῆν.
πρὸς ταῦτα μὴ ψαύσηι τις Ἀργείων ἐμοῦ·
σιγῆι παρέξω γὰρ δέρην εὐκαρδίως.
τοσαῦτʼ ἔλεξε· πᾶς δʼ ἐθάμβησεν κλυὼν
εὐψυχίαν τε κἀρετὴν τῆς παρθένου.
στὰς δʼ ἐν μέσωι Ταλθύβιος, ὧι τόδʼ ἦν μέλον,
εὐφημίαν ἀνεῖπε καὶ σιγὴν στρατῶι·
Κάλχας δʼ ὁ μάντις ἐς κανοῦν χρυσήλατον
ἔθηκεν ὀξὺ χειρὶ φάσγανον σπάσας
κολεῶν ἔσωθεν κρᾶτά τʼ ἔστεψεν κόρης.
ὁ παῖς δʼ ὁ Πηλέως ἐν κύκλωι βωμοῦ θεᾶς
λαβὼν κανοῦν ἔθρεξε χέρνιβάς θʼ ὁμοῦ,
ἔλεξε δʼ· Ὦ παῖ Ζηνός, ὦ θηροκτόνε,
τὸ λαμπρὸν εἱλίσσουσʼ ἐν εὐφρόνηι φάος,
δέξαι τὸ θῦμα τόδʼ ὅ γέ σοι δωρούμεθα
στρατός τʼ Ἀχαιῶν Ἀγαμέμνων ἄναξ θʼ ὁμοῦ,
ἄχραντον αἷμα καλλιπαρθένου δέρης,
καὶ δὸς γενέσθαι πλοῦν νεῶν ἀπήμονα
Τροίας τε πέργαμʼ ἐξελεῖν ἡμᾶς δορί.
ἐς γῆν δʼ Ἀτρεῖδαι πᾶς στρατός τʼ ἔστη βλέπων.
ἱερεὺς δὲ φάσγανον λαβὼν ἐπεύξατο
λαιμόν τʼ ἐπεσκοπεῖθʼ, ἵνα πλήξειεν ἄν.
ἐμοὶ δέ τʼ ἄλγος οὐ μικρὸν εἰσήιει φρενὶ
κἄστην νενευκώς· θαῦμα δʼ ἦν αἴφνης ὁρᾶν.
πληγῆς κτύπον γὰρ πᾶς τις ἤισθετʼ ἂν σαφῶς,
τὴν παρθένον δʼ οὐκ οἶδεν οὗ γῆς εἰσέδυ.
βοᾶι δʼ ἱερεύς, ἅπας δʼ ἐπήχησε στρατός,
ἄελπτον εἰσιδόντες ἐκ θεῶν τινος
φάσμʼ, οὗ γε μηδʼ ὁρωμένου πίστις παρῆν·
ἔλαφος γὰρ ἀσπαίρουσʼ ἔκειτʼ ἐπὶ χθονὶ
ἰδεῖν μεγίστη διαπρεπής τε τὴν θέαν,
ἧς αἵματι βωμὸς ἐραίνετʼ ἄρδην τῆς θεοῦ.
κἀν τῶιδε Κάλχας πῶς δοκεῖς χαίρων ἔφη·
Ὦ τοῦδʼ Ἀχαιῶν κοίρανοι κοινοῦ στρατοῦ,
ὁρᾶτε τήνδε θυσίαν, ἣν ἡ θεὸς
προύθηκε βωμίαν, ἔλαφον ὀρειδρόμον;
ταύτην μάλιστα τῆς κόρης ἀσπάζεται,
ὡς μὴ μιαίνοι βωμὸν εὐγενεῖ φόνωι.
ἡδέως τε τοῦτʼ ἐδέξατο καὶ πλοῦν οὔριον
δίδωσιν ἡμῖν Ἰλίου τʼ ἐπιδρομάς.
πρὸς ταῦτα πᾶς τις θάρσος αἶρε ναυβάτης
χώρει τε πρὸς ναῦν· ὡς ἡμέραι τῆιδε δεῖ
λιπόντας ἡμᾶς Αὐλίδος κοιλοὺς μυχοὺς
Αἴγαιον οἶδμα διαπερᾶν. ἐπεὶ δʼ ἅπαν
κατηνθρακώθη θῦμʼ ἐν Ἡφαίστου φλογί,
τὰ πρόσφορʼ ηὔξαθʼ, ὡς τύχοι νόστου στρατός.
πέμπει δʼ Ἀγαμέμνων μʼ ὥστε σοι φράσαι τάδε
λέγειν θʼ ὁποίας ἐκ θεῶν μοίρας κυρεῖ
καὶ δόξαν ἔσχεν ἄφθιτον καθʼ Ἑλλάδα.
ἐγὼ παρών τε καὶ τὸ πρᾶγμʼ ὁρῶν λέγω·
ἡ παῖς σαφῶς σοι πρὸς θεοὺς ἀφίπτατο.
λύπης δʼ ἀφαίρει καὶ πόσει πάρες χόλον·
ἀπροσδόκητα δὲ βροτοῖς τὰ τῶν θεῶν,
σώιζουσί θʼ οὓς φιλοῦσιν· ἦμαρ γὰρ τόδε
θανοῦσαν εἶδε καὶ βλέπουσαν παῖδα σήν.
Χορός ὡς ἥδομαί τοι ταῦτʼ ἀκούσασʼ ἀγγέλου·
ζῶν δʼ ἐν θεοῖσι σὸν μένειν φράζει τέκος.
Κλυταιμήστρα ὦ παῖ, θεῶν τοῦ κλέμμα γέγονας;
πῶς σε προσείπω; πῶς δʼ οὐ φῶ
παραμυθεῖσθαι τούσδε μάτην
μύθους, ὥς σου
πένθους λυγροῦ παυσαίμην;
Χορός καὶ μὴν Ἀγαμέμνων ἄναξ στείχει,
τούσδʼ αὐτοὺς ἔχων σοι φράζειν μύθους.
Ἀγαμέμνων γύναι, θυγατρὸς ἕνεκʼ ὄλβιοι γενοίμεθʼ ἄν·
ἔχει γὰρ ὄντως ἐν θεοῖς ὁμιλίαν.
χρὴ δέ σε λαβοῦσαν τόνδε μόσχον νεαγενῆ
στείχειν πρὸς οἴκους· ὡς στρατὸς πρὸς πλοῦν ὁρᾶι.
καὶ χαῖρε· χρόνιά γε τἀμά σοι προσφθέγματα
Τροίηθεν ἔσται· καὶ γένοιτό σοι καλῶς.
Χορός χαίρων, Ἀτρείδη, γῆν ἱκοῦ
Φρυγίαν, χαίρων δʼ ἐπάνηκε,
κάλλιστά μοι σκῦλʼ ἀπὸ Τροίας ἑλών.