eul_wid: cbm-aq
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Alcestis by Euripides

Alcestis is a drama by the ancient Greek tragedian Euripides, first performed in Athens in 438 BCE. Composed in Attic Greek verse, the play occupies a singular position within the Euripidean corpus for its blending of tragic and comic elements, culminating in a happy ending. Its plot derives from the myth of King Admetus of Pherae, who, having earned the favour of the god Apollo, is granted the chance to evade his fated death if he can find another willing to die in his stead. After his parents refuse, his wife, Alcestis, alone consents to the sacrifice. The drama portrays her noble death, Admetus's subsequent grief and remorse, and the unexpected intervention of the hero Heracles. A guest in the house of mourning, Heracles wrestles the personified figure of Death and restores Alcestis to her husband.

The complete text, comprising 1,135 lines, has survived in excellent condition from antiquity. It was originally performed as the fourth and final play in its competition group, a position typically reserved for a satyr play. This unconventional placement is often cited as a reason for the work's distinctive tone, which incorporates lighter, even romantic and folkloric elements alongside its tragic premise. The play explores themes such as spousal devotion, the absolute demands of the Greek social code of hospitality, and the complex negotiation between life and death. It is also seen as engaging with contemporary Athenian ideas about gender roles, familial duty, and the nature of reciprocity.

The influence of Alcestis has endured for centuries, most notably inspiring Christoph Willibald Gluck's 1767 opera Alceste. Its preservation was secured by its inclusion among a select group of ten Euripidean plays that were continuously copied and studied throughout the Byzantine era, ensuring its transmission to the modern world.

ΑΛΚΗΣΤΙΣ
Ἀπόλλων Ὦ δώματʼ Ἀδμήτειʼ, ἐν οἷς ἔτλην ἐγὼ
θῆσσαν τράπεζαν αἰνέσαι θεός περ ὤν.
Ζεὺς γὰρ κατακτὰς παῖδα τὸν ἐμὸν αἴτιος
Ἀσκληπιόν, στέρνοισιν ἐμβαλὼν φλόγα·
οὗ δὴ χολωθεὶς τέκτονας Δίου πυρὸς
κτείνω Κύκλωπας· καί με θητεύειν πατὴρ
θνητῶι παρʼ ἀνδρὶ τῶνδʼ ἄποινʼ ἠνάγκασεν.
ἐλθὼν δὲ γαῖαν τήνδʼ ἐβουφόρβουν ξένωι
καὶ τόνδʼ ἔσωιζον οἶκον ἐς τόδʼ ἡμέρας.
ὁσίου γὰρ ἀνδρὸς ὅσιος ὢν ἐτύγχανον
παιδὸς Φέρητος, ὃν θανεῖν ἐρρυσάμην,
Μοίρας δολώσας· ἤινεσαν δέ μοι θεαὶ
Ἄδμητον Ἅιδην τὸν παραυτίκʼ ἐκφυγεῖν,
ἄλλον διαλλάξαντα τοῖς κάτω νεκρόν.
πάντας δʼ ἐλέγξας καὶ διεξελθὼν φίλους,
οὐχ ηὗρε πλὴν γυναικὸς ὅστις ἤθελεν
θανὼν πρὸ κείνου μηκέτʼ εἰσορᾶν φάος·
ἣν νῦν κατʼ οἴκους ἐν χεροῖν βαστάζεται
ψυχορραγοῦσαν· τῆιδε γάρ σφʼ ἐν ἡμέραι
θανεῖν πέπρωται καὶ μεταστῆναι βίου.
ἐγὼ δέ, μὴ μίασμά μʼ ἐν δόμοις κίχηι,
λείπω μελάθρων τῶνδε φιλτάτην στέγην.
ἤδη δὲ τόνδε Θάνατον εἰσορῶ πέλας,
ἱερέα θανόντων, ὅς νιν εἰς Ἅιδου δόμους
μέλλει κατάξειν· συμμέτρως δʼ ἀφίκετο,
φρουρῶν τόδʼ ἦμαρ ὧι θανεῖν αὐτὴν χρεών.
Θάνατος ἆ ἆ·
τί σὺ πρὸς μελάθροις; τί σὺ τῆιδε πολεῖς,
Φοῖβʼ; ἀδικεῖς αὖ τιμὰς ἐνέρων
ἀφοριζόμενος καὶ καταπαύων;
οὐκ ἤρκεσέ σοι μόρον Ἀδμήτου
διακωλῦσαι, Μοίρας δολίωι
σφήλαντι τέχνηι; νῦν δʼ ἐπὶ τῆιδʼ αὖ
χέρα τοξήρη φρουρεῖς ὁπλίσας,
ἣ τόδʼ ὑπέστη, πόσιν ἐκλύσασʼ
αὐτὴ προθανεῖν Πελίου παῖς;
Ἀπόλλων θάρσει· δίκην τοι καὶ λόγους κεδνοὺς ἔχω.
Θάνατος τί δῆτα τόξων ἔργον, εἰ δίκην ἔχεις;
Ἀπόλλων σύνηθες αἰεὶ ταῦτα βαστάζειν ἐμοί.
Θάνατος καὶ τοῖσδέ γʼ οἴκοις ἐκδίκως προσωφελεῖν.
Ἀπόλλων φίλου γὰρ ἀνδρὸς συμφοραῖς βαρύνομαι.
Θάνατος καὶ νοσφιεῖς με τοῦδε δευτέρου νεκροῦ;
Ἀπόλλων ἀλλʼ οὐδʼ ἐκεῖνον πρὸς βίαν σʼ ἀφειλόμην.
Θάνατος πῶς οὖν ὑπὲρ γῆς ἐστι κοὐ κάτω χθονός;
Ἀπόλλων δάμαρτʼ ἀμείψας, ἣν σὺ νῦν ἥκεις μέτα.
Θάνατος κἀπάξομαί γε νερτέραν ὑπὸ χθόνα.
Ἀπόλλων λαβὼν ἴθʼ· οὐ γὰρ οἶδʼ ἂν εἰ πείσαιμί σε.
Θάνατος κτείνειν γʼ ὃν ἂν χρῆι; τοῦτο γὰρ τετάγμεθα.
Ἀπόλλων οὔκ, ἀλλὰ τοῖς μέλλουσι θάνατον ἀμβαλεῖν.
Θάνατος ἔχω λόγον δὴ καὶ προθυμίαν σέθεν.
Ἀπόλλων ἔστʼ οὖν ὅπως Ἄλκηστις ἐς γῆρας μόλοι;
Θάνατος οὐκ ἔστι· τιμαῖς κἀμὲ τέρπεσθαι δόκει.
Ἀπόλλων οὔτοι πλέον γʼ ἂν ἢ μίαν ψυχὴν λάβοις.
Θάνατος νέων φθινόντων μεῖζον ἄρνυμαι γέρας.
Ἀπόλλων κἂν γραῦς ὄληται, πλουσίως ταφήσεται.
Θάνατος πρὸς τῶν ἐχόντων, Φοῖβε, τὸν νόμον τίθης.
Ἀπόλλων πῶς εἶπας; ἀλλʼ ἦ καὶ σοφὸς λέληθας ὤν;
Θάνατος ὠνοῖντʼ ἂν οἷς πάρεστι γηραιοὶ θανεῖν.
Ἀπόλλων οὔκουν δοκεῖ σοι τήνδε μοι δοῦναι χάριν;
Θάνατος οὐ δῆτʼ· ἐπίστασαι δὲ τοὺς ἐμοὺς τρόπους.
Ἀπόλλων ἐχθρούς γε θνητοῖς καὶ θεοῖς στυγουμένους.
Θάνατος οὐκ ἂν δύναιο πάντʼ ἔχειν ἃ μή σε δεῖ.
Ἀπόλλων ἦ μὴν σὺ πείσηι καίπερ ὠμὸς ὢν ἄγαν·
τοῖος Φέρητος εἶσι πρὸς δόμους ἀνὴρ
Εὐρυσθέως πέμψαντος ἵππειον μετὰ
ὄχημα Θρήικης ἐκ τόπων δυσχειμέρων,
ὃς δὴ ξενωθεὶς τοῖσδʼ ἐν Ἀδμήτου δόμοις
βίαι γυναῖκα τήνδε σʼ ἐξαιρήσεται.
κοὔθʼ ἡ παρʼ ἡμῶν σοι γενήσεται χάρις
δράσεις θʼ ὁμοίως ταῦτʼ ἀπεχθήσηι τʼ ἐμοί.
Θάνατος πόλλʼ ἂν σὺ λέξας οὐδὲν ἂν πλέον λάβοις·
ἡ δʼ οὖν γυνὴ κάτεισιν εἰς Ἅιδου δόμους.
στείχω δʼ ἐπʼ αὐτήν, ὡς κατάρξωμαι ξίφει·
ἱερὸς γὰρ οὗτος τῶν κατὰ χθονὸς θεῶν
ὅτου τόδʼ ἔγχος κρατὸς ἁγνίσηι τρίχα.
Χορός τί ποθʼ ἡσυχία πρόσθεν μελάθρων;
τί σεσίγηται δόμος Ἀδμήτου;
—ἀλλʼ οὐδὲ φίλων πέλας ἔστʼ οὐδείς,
ὅστις ἂν εἴποι πότερον φθιμένην
χρὴ βασίλειαν πενθεῖν ἢ ζῶσʼ
ἔτι φῶς λεύσσει Πελίου τόδε παῖς
Ἄλκηστις, ἐμοὶ πᾶσί τʼ ἀρίστη
δόξασα γυνὴ
πόσιν εἰς αὑτῆς γεγενῆσθαι.
—κλύει τις ἢ στεναγμὸν ἢ
χειρῶν κτύπον κατὰ στέγας
ἢ γόον ὡς πεπραγμένων;
—οὐ μὰν οὐδέ τις ἀμφιπόλων
στατίζεται ἀμφὶ πύλας.
εἰ γὰρ μετακοίμιος ἄτας,
ὦ Παιάν, φανείης.
—οὔ τἂν φθιμένας γʼ ἐσιώπων.
—οὐ γὰρ δὴ φροῦδός γʼ ἐξ οἴκων νέκυς ἤδη.
—πόθεν; οὐκ αὐχῶ. τί σε θαρσύνει;
—πῶς ἂν ἔρημον τάφον Ἄδμητος
κεδνῆς ἂν ἔπραξε γυναικός;
—πυλῶν πάροιθε δʼ οὐχ ὁρῶ
πηγαῖον ὡς νομίζεται
χέρνιβʼ ἐπὶ φθιτῶν πύλαις.
—χαίτα τʼ οὔτις ἐπὶ προθύροις
τομαῖος, ἃ δὴ νεκύων
πένθει πίτνει, οὐδὲ νεολαία
δουπεῖ χεὶρ γυναικῶν.
—καὶ μὴν τόδε κύριον ἦμαρ
—τί τόδʼ αὐδᾶις;
—ὧι χρή σφε μολεῖν κατὰ γαίας.
—ἔθιγες ψυχᾶς, ἔθιγες δὲ φρενῶν.
—χρὴ τῶν ἀγαθῶν διακναιομένων
πενθεῖν ὅστις
χρηστὸς ἀπʼ ἀρχῆς νενόμισται.
ἀλλʼ οὐδὲ ναυκληρίαν
ἔσθʼ ὅποι τις αἴας
στείλας, ἢ Λυκίαν
εἴτʼ ἐπὶ τὰς ἀνύδρους
Ἀμμωνιάδας ἕδρας,
δυστάνου παραλύσαι
ψυχάν· μόρος γὰρ ἀπότομος
πλάθει. θεῶν δʼ ἐπʼ ἐσχάραν
οὐκέτʼ ἔχω τίνα μηλοθύταν πορευθῶ.
μόνα δʼ ἄν, εἰ φῶς τόδʼ ἦν
ὄμμασιν δεδορκὼς
Φοίβου παῖς, προλιποῦσʼ
ἦλθʼ ἂν ἕδρας σκοτίους
Ἅιδα τε πύλας·
δμαθέντας γὰρ ἀνίστη,
πρὶν αὐτὸν εἷλε διόβολον
πλῆκτρον πυρὸς κεραυνίου.
νῦν δὲ βίου τίνʼ ἔτʼ ἐλπίδα προσδέχωμαι;
—ἀλλʼ ἥδʼ ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται
δακρυρροοῦσα· τίνα τύχην ἀκούσομαι;
πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει,
συγγνωστόν· εἰ δʼ ἔτʼ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ
εἴτʼ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθʼ ἄν.
Θεράπαινα καὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι.
Χορός καὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι;
Θεράπαινα ἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ.
Χορός ἐλπὶς μὲν οὐκέτʼ ἐστὶ σώιζεσθαι βίον;
Θεράπαινα πεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται.
Χορός οὔκουν ἐπʼ αὐτῆι πράσσεται τὰ πρόσφορα;
Θεράπαινα κόσμος γʼ ἕτοιμος, ὧι σφε συνθάψει πόσις.
Χορός ὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις.
Θεράπαινα οὔπω τόδʼ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθηι.
Χορός ἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη
γυνή τʼ ἀρίστη τῶν ὑφʼ ἡλίωι μακρῶι.
Θεράπαινα πῶς δʼ οὐκ ἀρίστη; τίς δʼ ἐναντιώσεται;
τί χρὴ λέγεσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην
γυναῖκα; πῶς δʼ ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις
πόσιν προτιμῶσʼ ἢ θέλουσʼ ὑπερθανεῖν;
καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶσʼ ἐπίσταται πόλις·
ἃ δʼ ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσηι κλύων.
ἐπεὶ γὰρ ἤισθεθʼ ἡμέραν τὴν κυρίαν
ἥκουσαν, ὕδασι ποταμίοις λευκὸν χρόα
ἐλούσατʼ, ἐκ δʼ ἑλοῦσα κεδρίνων δόμων
ἐσθῆτα κόσμον τʼ εὐπρεπῶς ἠσκήσατο,
καὶ στᾶσα πρόσθεν Ἑστίας κατηύξατο·
Δέσποινʼ, ἐγὼ γὰρ ἔρχομαι κατὰ χθονός,
πανύστατόν σε προσπίτνουσʼ αἰτήσομαι
τέκνʼ ὀρφανεῦσαι τἀμά· καὶ τῶι μὲν φίλην
σύζευξον ἄλοχον, τῆι δὲ γενναῖον πόσιν·
μηδʼ ὥσπερ αὐτῶν ἡ τεκοῦσʼ ἀπόλλυμαι
θανεῖν ἀώρους παῖδας, ἀλλʼ εὐδαίμονας
ἐν γῆι πατρώιαι τερπνὸν ἐκπλῆσαι βίον.
πάντας δὲ βωμούς, οἳ κατʼ Ἀδμήτου δόμους,
προσῆλθε κἀξέστεψε καὶ προσηύξατο,
πτόρθων ἀποσχίζουσα μυρσίνης φόβην,
ἄκλαυτος ἀστένακτος, οὐδὲ τοὐπιὸν
κακὸν μεθίστη χρωτὸς εὐειδῆ φύσιν.
κἄπειτα θάλαμον ἐσπεσοῦσα καὶ λέχος
ἐνταῦθα δὴ ʼδάκρυσε καὶ λέγει τάδε·
Ὦ λέκτρον, ἔνθα παρθένειʼ ἔλυσʼ ἐγὼ
κορεύματʼ ἐκ τοῦδʼ ἀνδρός, οὗ θνήισκω πάρος,
χαῖρʼ· οὐ γὰρ ἐχθαίρω σʼ· ἀπώλεσας δέ με
μόνον· προδοῦναι γάρ σʼ ὀκνοῦσα καὶ πόσιν
θνήισκω. σὲ δʼ ἄλλη τις γυνὴ κεκτήσεται,
σώφρων μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δʼ ἴσως.
κυνεῖ δὲ προσπίτνουσα, πᾶν δὲ δέμνιον
ὀφθαλμοτέγκτωι δεύεται πλημμυρίδι.
ἐπεὶ δὲ πολλῶν δακρύων εἶχεν κόρον,
στείχει προνωπὴς ἐκπεσοῦσα δεμνίων,
καὶ πολλὰ θαλάμων ἐξιοῦσʼ ἐπεστράφη
κἄρριψεν αὑτὴν αὖθις ἐς κοίτην πάλιν.
παῖδες δὲ πέπλων μητρὸς ἐξηρτημένοι
ἔκλαιον· ἡ δὲ λαμβάνουσʼ ἐς ἀγκάλας
ἠσπάζετʼ ἄλλοτʼ ἄλλον ὡς θανουμένη.
πάντες δʼ ἔκλαιον οἰκέται κατὰ στέγας
δέσποιναν οἰκτίροντες· ἡ δὲ δεξιὰν
προύτεινʼ ἑκάστωι κοὔτις ἦν οὕτω κακὸς
ὃν οὐ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν.
τοιαῦτʼ ἐν οἴκοις ἐστὶν Ἀδμήτου κακά.
καὶ κατθανών τἂν ὤιχετʼ, ἐκφυγὼν δʼ ἔχει
τοσοῦτον ἄλγος, οὔποθʼ οὗ λελήσεται.
Χορός ἦ που στενάζει τοισίδʼ Ἄδμητος κακοῖς,
ἐσθλῆς γυναικὸς εἰ στερηθῆναί σφε χρή;
Θεράπαινα κλαίει γʼ ἄκοιτιν ἐν χεροῖν φίλην ἔχων
καὶ μὴ προδοῦναι λίσσεται, τἀμήχανα
ζητῶν· φθίνει γὰρ καὶ μαραίνεται νόσωι.
παρειμένη δέ, χειρὸς ἄθλιον βάρος,
ὅμως δέ, καίπερ σμικρόν, ἐμπνέουσʼ ἔτι,
βλέψαι πρὸς αὐγὰς βούλεται τὰς ἡλίου.
ἀλλʼ εἶμι καὶ σὴν ἀγγελῶ παρουσίαν·
οὐ γάρ τι πάντες εὖ φρονοῦσι κοιράνοις,
ὥστʼ ἐν κακοῖσιν εὐμενεῖς παρεστάναι·
σὺ δʼ εἶ παλαιὸς δεσπόταις ἐμοῖς φίλος.
Χορός —ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν πᾶι πόρος κακῶν
γένοιτο καὶ λύσις τύχας ἃ πάρεστι κοιράνοις;
—αἰαῖ· ἔξεισί τις ἢ τέμω τρίχα
καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων
ἀμφιβαλώμεθʼ ἤδη;
—δεινὰ μέν, φίλοι, δεινά γʼ, ἀλλʼ ὅμως
θεοῖσιν εὐξόμεσθα·
θεῶν γὰρ δύναμις μεγίστα. —ὦναξ Παιάν,
ἔξευρε μηχανάν τινʼ Ἀδμήτωι κακῶν.
—πόριζε δὴ πόριζε· καὶ πάρος γὰρ
τοῦδʼ ἐφεῦρες καὶ νῦν
λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ,
φόνιον δʼ ἀπόπαυσον Ἅιδαν.
—παπαῖ … ὦ παῖ Φέρητος, οἷʼ ἔπρα-
ξας δάμαρτος σᾶς στερείς.
—αἰαῖ· ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε
καὶ πλέον ἢ βρόχωι δέραν οὐρανίωι πελάσσαι.
—τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν
γυναῖκα κατθανοῦσαν
ἐν ἄματι τῶιδʼ ἐπόψηι.
—ἰδοὺ ἰδού· ἥδʼ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται.
—βόασον ὦ στέναξον ὦ Φεραία
χθὼν τὰν ἀρίσταν
γυναῖκα μαραινομέναν νόσωι
κατὰ γᾶς χθόνιον παρʼ Ἅιδαν.
οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν
πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν
τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας
λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης
ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδʼ ἀβίωτον
τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει.
Ἄλκηστις Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας
οὐράνιαί τε δῖ- ναι νεφέλας δρομαίου.
Ἄδμητος ὁρᾶι σε κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας,
οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθʼ ὅτου θανῆι.
Ἄλκηστις γαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι
νυμφίδιοί τε κοῖ- ται πατρίας Ἰωλκοῦ.
Ἄδμητος ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῶις·
λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς.
Ἄλκηστις ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν
λίμναι· νεκύων δὲ πορθμεὺς
ἔχων χέρʼ ἐπὶ κοντῶι Χάρων
μʼ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις;
ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με σπερχόμενος ταχύνει.
Ἄδμητος οἴμοι· πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν
ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν.
Ἄλκηστις ἄγει μʼ ἄγει τις, ἄγει μέ τις — οὐχ
ὁρᾶις; — νεκύων ἐς αὐλάν,
ὑπʼ ὀφρύσι κυαναυγέσι
βλέπων πτερωτὸς Ἅιδας.
τί ῥέξεις; ἄφες. οἵαν ὁδὸν ἁ δει- λαιοτάτα προβαίνω.
Ἄδμητος οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστʼ ἐμοὶ
καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῶι τόδε.
Ἄλκηστις μέθετε μέθετέ μʼ ἤδη·
κλίνατʼ, οὐ σθένω ποσίν.
πλησίον Ἅιδας, σκοτία
δʼ ἐπʼ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει.
τέκνα τέκνʼ, οὐκέτι δὴ
οὐκέτι μάτηρ σφῶιν ἔστιν.
χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῶιτον.
Ἄδμητος οἴμοι· τόδʼ ἔπος λυπρὸν ἀκούειν
καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον.
μὴ πρός σε θεῶν τλῆις με προδοῦναι,
μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς, ἀλλʼ ἄνα, τόλμα.
σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτʼ ἂν εἴην,
ἐν σοὶ δʼ ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή·
σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα.
Ἄλκηστις Ἄδμηθʼ, ὁρᾶις γὰρ τἀμὰ πράγμαθʼ ὡς ἔχει,
λέξαι θέλω σοι πρὶν θανεῖν ἃ βούλομαι.
ἐγώ σε πρεσβεύουσα κἀντὶ τῆς ἐμῆς
ψυχῆς καταστήσασα φῶς τόδʼ εἰσορᾶν
θνήισκω, παρόν μοι μὴ θανεῖν, ὑπὲρ σέθεν,
ἀλλʼ ἄνδρα τε σχεῖν Θεσσαλῶν ὃν ἤθελον
καὶ δῶμα ναίειν ὄλβιον τυραννίδι.
οὐκ ἠθέλησα ζῆν ἀποσπασθεῖσα σοῦ
σὺν παισὶν ὀρφανοῖσιν, οὐδʼ ἐφεισάμην
ἥβης, ἔχουσʼ ἐν οἷς ἐτερπόμην ἐγώ.
καίτοι σʼ ὁ φύσας χἠ τεκοῦσα προύδοσαν,
καλῶς μὲν αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου,
καλῶς δὲ σῶσαι παῖδα κεὐκλεῶς θανεῖν.
μόνος γὰρ αὐτοῖς ἦσθα, κοὔτις ἐλπὶς ἦν
σοῦ κατθανόντος ἄλλα φιτύσειν τέκνα.
κἀγώ τʼ ἂν ἔζων καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον,
κοὐκ ἂν μονωθεὶς σῆς δάμαρτος ἔστενες
καὶ παῖδας ὠρφάνευες. ἀλλὰ ταῦτα μὲν
θεῶν τις ἐξέπραξεν ὥσθʼ οὕτως ἔχειν.
εἶἑν· σύ νύν μοι τῶνδʼ ἀπόμνησαι χάριν·
αἰτήσομαι γάρ σʼ ἀξίαν μὲν οὔποτε
— ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον —,
δίκαια δʼ, ὡς φήσεις σύ· τούσδε γὰρ φιλεῖς
οὐχ ἧσσον ἢ ʼγὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς.
τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων
καὶ μὴ ʼπιγήμηις τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις,
ἥτις κακίων οὖσʼ ἐμοῦ γυνὴ φθόνωι
τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ.
μὴ δῆτα δράσηις ταῦτά γʼ, αἰτοῦμαί σʼ ἐγώ·
ἐχθρὰ γὰρ ἡ ʼπιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις
τοῖς πρόσθʼ, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα.
καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρʼ ἔχει πύργον μέγαν·
σὺ δʼ, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσηι καλῶς;
ποίας τυχοῦσα συζύγου τῶι σῶι πατρί;
μή σοί τινʼ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα
ἥβης ἐν ἀκμῆι σοὺς διαφθείρηι γάμους.
οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ
οὔτʼ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον,
παροῦσʼ, ἵνʼ οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον.
δεῖ γὰρ θανεῖν με· καὶ τόδʼ οὐκ ἐς αὔριον
οὐδʼ ἐς τρίτην μοι μηνὸς ἔρχεται κακόν,
ἀλλʼ αὐτίκʼ ἐν τοῖς οὐκέτʼ οὖσι λέξομαι.
χαίροντες εὐφραίνοισθε· καὶ σοὶ μέν, πόσι,
γυναῖκʼ ἀρίστην ἔστι κομπάσαι λαβεῖν,
ὑμῖν δέ, παῖδες, μητρὸς ἐκπεφυκέναι.
Χορός θάρσει· πρὸ τούτου γὰρ λέγειν οὐχ ἅζομαι·
δράσει τάδʼ, εἴπερ μὴ φρενῶν ἁμαρτάνει.
Ἄδμητος ἔσται τάδʼ, ἔσται, μὴ τρέσηις· ἐπεί σʼ ἐγὼ
καὶ ζῶσαν εἶχον καὶ θανοῦσʼ ἐμὴ γυνὴ
μόνη κεκλήσηι, κοὔτις ἀντὶ σοῦ ποτε
τόνδʼ ἄνδρα νύμφη Θεσσαλὶς προσφθέγξεται.
οὐκ ἔστιν οὕτως οὔτε πατρὸς εὐγενοῦς
οὔτʼ εἶδος ἄλλως ἐκπρεπεστάτη γυνή.
ἅλις δὲ παίδων· τῶνδʼ ὄνησιν εὔχομαι
θεοῖς γενέσθαι· σοῦ γὰρ οὐκ ὠνήμεθα.
οἴσω δὲ πένθος οὐκ ἐτήσιον τὸ σὸν
ἀλλʼ ἔστʼ ἂν αἰὼν οὑμὸς ἀντέχηι, γύναι,
στυγῶν μὲν ἥ μʼ ἔτικτεν, ἐχθαίρων δʼ ἐμὸν
πατέρα· λόγωι γὰρ ἦσαν οὐκ ἔργωι φίλοι.
σὺ δʼ ἀντιδοῦσα τῆς ἐμῆς τὰ φίλτατα
ψυχῆς ἔσωσας. ἆρά μοι στένειν πάρα
τοιᾶσδʼ ἁμαρτάνοντι συζύγου σέθεν;
παύσω δὲ κώμους συμποτῶν θʼ ὁμιλίας
στεφάνους τε μοῦσάν θʼ ἣ κατεῖχʼ ἐμοὺς δόμους.
οὐ γάρ ποτʼ οὔτʼ ἂν βαρβίτου θίγοιμʼ ἔτι
οὔτʼ ἂν φρένʼ ἐξάραιμι πρὸς Λίβυν λακεῖν
αὐλόν· σὺ γάρ μου τέρψιν ἐξείλου βίου.
σοφῆι δὲ χειρὶ τεκτόνων δέμας τὸ σὸν
εἰκασθὲν ἐν λέκτροισιν ἐκταθήσεται,
ὧι προσπεσοῦμαι καὶ περιπτύσσων χέρας
ὄνομα καλῶν σὸν τὴν φίλην ἐν ἀγκάλαις
δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν·
ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν, ἀλλʼ ὅμως βάρος
ψυχῆς ἀπαντλοίην ἄν. ἐν δʼ ὀνείρασιν
φοιτῶσά μʼ εὐφραίνοις ἄν· ἡδὺ γὰρ φίλους
κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντινʼ ἂν παρῆι χρόνον.
εἰ δʼ Ὀρφέως μοι γλῶσσα καὶ μέλος παρῆν,
ὥστʼ ἢ κόρην Δήμητρος ἢ κείνης πόσιν
ὕμνοισι κηλήσαντά σʼ ἐξ Ἅιδου λαβεῖν,
κατῆλθον ἄν, καί μʼ οὔθʼ ὁ Πλούτωνος κύων
οὔθʼ οὑπὶ κώπηι ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων
ἔσχʼ ἄν, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον.
ἀλλʼ οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μʼ, ὅταν θάνω,
καὶ δῶμʼ ἑτοίμαζʼ, ὡς συνοικήσουσά μοι.
ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μʼ ἐπισκήψω κέδροις
σοὶ τούσδε θεῖναι πλευρά τʼ ἐκτεῖναι πέλας
πλευροῖσι τοῖς σοῖς· μηδὲ γὰρ θανών ποτε
σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί.
Χορός καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλωι
λυπρὸν συνοίσω τῆσδε· καὶ γὰρ ἀξία.
Ἄλκηστις ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδʼ εἰσηκούσατε
πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ
γυναῖκʼ ἐφʼ ὑμῖν μηδʼ ἀτιμάσειν ἐμέ.
Ἄδμητος καὶ νῦν γέ φημι καὶ τελευτήσω τάδε.
Ἄλκηστις ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου.
Ἄδμητος δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός.
Ἄλκηστις σύ νυν γενοῦ τοῖσδʼ ἀντʼ ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις.
Ἄδμητος πολλή μʼ ἀνάγκη, σοῦ γʼ ἀπεστερημένοις.
Ἄλκηστις ὦ τέκνʼ, ὅτε ζῆν χρῆν μʼ, ἀπέρχομαι κάτω.
Ἄδμητος οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος;
Ἄλκηστις χρόνος μαλάξει σʼ· οὐδέν ἐσθʼ ὁ κατθανών.
Ἄδμητος ἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω.
Ἄλκηστις ἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνήισκοντες σέθεν.
Ἄδμητος ὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μʼ ἀποστερεῖς.
Ἄλκηστις καὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται.
Ἄδμητος ἀπωλόμην ἄρʼ, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι.
Ἄλκηστις ὡς οὐκέτʼ οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ.
Ἄδμητος ὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπηις παῖδας σέθεν.
Ἄλκηστις οὐ δῆθʼ ἑκοῦσά γʼ· ἀλλὰ χαίρετʼ, ὦ τέκνα.
Ἄδμητος βλέψον πρὸς αὐτούς, βλέψον. Ἄλκηστις οὐδέν εἰμʼ ἔτι.
Ἄδμητος τί δρᾶις; προλείπεις; Ἄλκηστις χαῖρʼ. Ἄδμητος ἀπωλόμην τάλας.
Χορός βέβηκεν, οὐκέτʼ ἔστιν Ἀδμήτου γυνή.
Παῖς ἰώ μοι τύχας. μαῖα δὴ κάτω
βέβακεν, οὐκέτʼ ἔστιν, ὦ
πάτερ, ὑφʼ ἁλίωι,
προλιποῦσα δʼ ἐμὸν βίον ὠρφάνισεν τλάμων.
ἴδε γὰρ ἴδε βλέφαρον καὶ
παρατόνους χέρας.
ὑπάκουσον ἄκουσον, ὦ μᾶτερ, ἀντιάζω.
ἐγώ σʼ ἐγώ, μᾶτερ,
καλοῦμαι ὁ σὸς ποτὶ σοῖσι πίτ-
νων στόμασιν νεοσσός.
Ἄδμητος τὴν οὐ κλύουσαν οὐδʼ ὁρῶσαν· ὥστʼ ἐγὼ
καὶ σφὼ βαρείαι συμφορᾶι πεπλήγμεθα.
Παῖς νέος ἐγώ, πάτερ, λείπομαι φίλας
μονόστολός τε ματρός· ὦ
σχέτλια δὴ παθὼν
ἐγὼ ἔργʼ, ἃ σὺ σύγκασί μοι συνέτλας κούρα.
ὦ πάτερ,
ἀνόνατʼ ἀνόνατʼ ἐνύμφευσας οὐδὲ γήρως
ἔβας τέλος σὺν τᾶιδʼ·
ἔφθιτο γὰρ πάρος· οἰχομένας δὲ σοῦ,
μᾶτερ, ὄλωλεν οἶκος.
Χορός Ἄδμητʼ, ἀνάγκη τάσδε συμφορὰς φέρειν·
οὐ γάρ τι πρῶτος οὐδὲ λοίσθιος βροτῶν
γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες· γίγνωσκε δὲ
ὡς πᾶσιν ἡμῖν κατθανεῖν ὀφείλεται.
Ἄδμητος ἐπίσταμαί τοι, κοὐκ ἄφνω κακὸν τόδε
προσέπτατʼ· εἰδὼς δʼ αὔτʼ ἐτειρόμην πάλαι.
ἀλλʼ, ἐκφορὰν γὰρ τοῦδε θήσομαι νεκροῦ,
πάρεστε καὶ μένοντες ἀντηχήσατε
παιᾶνα τῶι κάτωθεν ἄσπονδον θεῶι.
πᾶσιν δὲ Θεσσαλοῖσιν ὧν ἐγὼ κρατῶ
πένθους γυναικὸς τῆσδε κοινοῦσθαι λέγω
κουρᾶι ξυρήκει καὶ μελαμπέπλωι στολῆι·
τέθριππά θʼ οἳ ζεύγνυσθε καὶ μονάμπυκας
πώλους, σιδήρωι τέμνετʼ αὐχένων φόβην.
αὐλῶν δὲ μὴ κατʼ ἄστυ, μὴ λύρας κτύπος
ἔστω σελήνας δώδεκʼ ἐκπληρουμένας.
οὐ γάρ τινʼ ἄλλον φίλτερον θάψω νεκρὸν
τοῦδʼ οὐδʼ ἀμείνονʼ εἰς ἔμʼ· ἀξία δέ μοι
τιμῆς, ἐπεὶ τέθνηκεν ἀντʼ ἐμοῦ μόνη.
Χορός ὦ Πελίου θύγατερ,
χαίρουσά μοι εἰν Ἀίδα δόμοισιν
τὸν ἀνάλιον οἶκον οἰκετεύοις.
ἴστω δʼ Ἀίδας ὁ μελαγχαί-
τας θεὸς ὅς τʼ ἐπὶ κώπαι
πηδαλίωι τε γέρων
νεκροπομπὸς ἵζει
πολὺ δὴ πολὺ δὴ γυναῖκʼ ἀρίσταν
λίμναν Ἀχεροντίαν πορεύ-
σας ἐλάται δικώπωι.
πολλά σε μουσοπόλοι
μέλψουσι καθʼ ἑπτάτονόν τʼ ὀρείαν
χέλυν ἔν τʼ ἀλύροις κλέοντες ὕμνοις,
Σπάρται κυκλὰς ἁνίκα Καρνεί-
ου περινίσεται ὥρα
μηνός, ἀειρομένας
παννύχου σελάνας,
λιπαραῖσί τʼ ἐν ὀλβίαις Ἀθάναις.
τοίαν ἔλιπες θανοῦσα μολ-
πὰν μελέων ἀοιδοῖς.
εἴθʼ ἐπʼ ἐμοὶ μὲν εἴη,
δυναίμαν δέ σε πέμψαι
φάος ἐξ Ἀίδα τεράμνων
καὶ Κωκυτοῖο ῥεέθρων
ποταμίαι νερτέραι τε κώπαι.
σὺ γάρ, ὦ μόνα ὦ φίλα γυναικῶν,
σὺ τὸν αὑτᾶς ἔτλας ἔτλας πόσιν ἀντὶ σᾶς ἀμεῖψαι
ψυχᾶς ἐξ Ἅιδα. κούφα σοι
χθὼν ἐπάνωθε πέσοι, γύναι. εἰ δέ τι
καινὸν ἕλοιτο πόσις λέχος, ἦ μάλʼ ἂν
ἔμοιγʼ ἂν εἴη στυγη- θεὶς τέκνοις τε τοῖς σοῖς.
ματέρος οὐ θελούσας
πρὸ παιδὸς χθονὶ κρύψαι
δέμας οὐδὲ πατρὸς γεραιοῦ
ὃν ἔτεκον δʼ, οὐκ ἔτλαν ῥύεσθαι,
σχετλίω, πολιὰν ἔχοντε χαίταν.
σὺ δʼ ἐν ἥβαι νέαι νέου προθανοῦσα φωτὸς οἴχηι.
τοιαύτας εἴη μοι κῦρσαι
συνδυάδος φιλίας ἀλόχου· τὸ γὰρ
ἐν βιότωι σπάνιον μέρος· ἦ γὰρ ἂν
ἔμοιγʼ ἄλυπος διʼ αἰ- ῶνος ἂν ξυνείη.
Ἡρακλῆς ξένοι, Φεραίας τῆσδε κωμῆται χθονός,
Ἄδμητον ἐν δόμοισιν ἆρα κιγχάνω;
Χορός ἔστʼ ἐν δόμοισι παῖς Φέρητος, Ἡράκλεις.
ἀλλʼ εἰπὲ χρεία τίς σε Θεσσαλῶν χθόνα
πέμπει, Φεραῖον ἄστυ προσβῆναι τόδε.
Ἡρακλῆς Τιρυνθίωι πράσσω τινʼ Εὐρυσθεῖ πόνον.
Χορός καὶ ποῖ πορεύηι; τῶι συνέζευξαι πλάνωι;
Ἡρακλῆς Θρηικὸς τέτρωρον ἅρμα Διομήδους μέτα.
Χορός πῶς οὖν δυνήσηι; μῶν ἄπειρος εἶ ξένου;
Ἡρακλῆς ἄπειρος· οὔπω Βιστόνων ἦλθον χθόνα.
Χορός οὐκ ἔστιν ἵππων δεσπόσαι σʼ ἄνευ μάχης.
Ἡρακλῆς ἀλλʼ οὐδʼ ἀπειπεῖν μὴν πόνους οἷόν τʼ ἐμοί.
Χορός κτανὼν ἄρʼ ἥξεις ἢ θανὼν αὐτοῦ μενεῖς.
Ἡρακλῆς οὐ τόνδʼ ἀγῶνα πρῶτον ἂν δράμοιμʼ ἐγώ.
Χορός τί δʼ ἂν κρατήσας δεσπότην πλέον λάβοις;
Ἡρακλῆς πώλους ἀπάξω κοιράνωι Τιρυνθίωι.
Χορός οὐκ εὐμαρὲς χαλινὸν ἐμβαλεῖν γνάθοις.
Ἡρακλῆς εἰ μή γε πῦρ πνέουσι μυκτήρων ἄπο.
Χορός ἀλλʼ ἄνδρας ἀρταμοῦσι λαιψηραῖς γνάθοις.
Ἡρακλῆς θηρῶν ὀρείων χόρτον, οὐχ ἵππων, λέγεις.
Χορός φάτνας ἴδοις ἂν αἵμασιν πεφυρμένας.
Ἡρακλῆς τίνος δʼ ὁ θρέψας παῖς πατρὸς κομπάζεται;
Χορός Ἄρεος, ζαχρύσου Θρηικίας πέλτης ἄναξ.
Ἡρακλῆς καὶ τόνδε τοὐμοῦ δαίμονος πόνον λέγεις
— σκληρὸς γὰρ αἰεὶ καὶ πρὸς αἶπος ἔρχεται —,
εἰ χρή με παισὶν οἷς Ἄρης ἐγείνατο
μάχην συνάψαι, πρῶτα μὲν Λυκάονι
αὖθις δὲ Κύκνωι, τόνδε δʼ ἔρχομαι τρίτον
ἀγῶνα πώλοις δεσπότηι τε συμβαλῶν.
ἀλλʼ οὔτις ἔστιν ὃς τὸν Ἀλκμήνης γόνον
τρέσαντα χεῖρα πολεμίαν ποτʼ ὄψεται.
Χορός καὶ μὴν ὅδʼ αὐτὸς τῆσδε κοίρανος χθονὸς
Ἄδμητος ἔξω δωμάτων πορεύεται.
Ἄδμητος χαῖρʼ, ὦ Διὸς παῖ Περσέως τʼ ἀφʼ αἵματος.
Ἡρακλῆς Ἄδμητε, καὶ σὺ χαῖρε, Θεσσαλῶν ἄναξ.
Ἄδμητος θέλοιμʼ ἄν· εὔνουν δʼ ὄντα σʼ ἐξεπίσταμαι.
Ἡρακλῆς τί χρῆμα κουρᾶι τῆιδε πενθίμωι πρέπεις;
Ἄδμητος θάπτειν τινʼ ἐν τῆιδʼ ἡμέραι μέλλω νεκρόν.
Ἡρακλῆς ἀπʼ οὖν τέκνων σῶν πημονὴν εἴργοι θεός.
Ἄδμητος ζῶσιν κατʼ οἴκους παῖδες οὓς ἔφυσʼ ἐγώ.
Ἡρακλῆς πατήρ γε μὴν ὡραῖος, εἴπερ οἴχεται.
Ἄδμητος κἀκεῖνος ἔστι χἠ τεκοῦσά μʼ, Ἡράκλεις.
Ἡρακλῆς οὐ μὴν γυνή γʼ ὄλωλεν Ἄλκηστις σέθεν;
Ἄδμητος διπλοῦς ἐπʼ αὐτῆι μῦθος ἔστι μοι λέγειν.
Ἡρακλῆς πότερα θανούσης εἶπας ἢ ζώσης ἔτι;
Ἄδμητος ἔστιν τε κοὐκέτʼ ἔστιν, ἀλγύνει δέ με.
Ἡρακλῆς οὐδέν τι μᾶλλον οἶδʼ· ἄσημα γὰρ λέγεις.
Ἄδμητος οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών;
Ἡρακλῆς οἶδʼ, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην.
Ἄδμητος πῶς οὖν ἔτʼ ἔστιν, εἴπερ ἤινεσεν τάδε;
Ἡρακλῆς ἆ, μὴ πρόκλαιʼ ἄκοιτιν, ἐς τότʼ ἀμβαλοῦ.
Ἄδμητος τέθνηχʼ ὁ μέλλων κἀνθάδʼ ὢν οὐκ ἔστʼ ἔτι.
Ἡρακλῆς χωρὶς τό τʼ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται.
Ἄδμητος σὺ τῆιδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνηι δʼ ἐγώ.
Ἡρακλῆς τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών;
Ἄδμητος γυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα.
Ἡρακλῆς ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις;
Ἄδμητος ὀθνεῖος, ἄλλως δʼ ἦν ἀναγκαία δόμοις.
Ἡρακλῆς πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον;
Ἄδμητος πατρὸς θανόντος ἐνθάδʼ ὠρφανεύετο.
Ἡρακλῆς φεῦ. εἴθʼ ηὕρομέν σʼ, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον.
Ἄδμητος ὡς δὴ τί δράσων τόνδʼ ὑπορράπτεις λόγον;
Ἡρακλῆς ξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι.
Ἄδμητος οὐκ ἔστιν, ὦναξ· μὴ τοσόνδʼ ἔλθοι κακόν.
Ἡρακλῆς λυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος.
Ἄδμητος τεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλʼ ἴθʼ ἐς δόμους.
Ἡρακλῆς αἰσχρόν γε παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους.
Ἄδμητος χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ σʼ ἐσάξομεν.
Ἡρακλῆς μέθες με καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν.
Ἄδμητος οὐκ ἔστιν ἄλλου σʼ ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν.
ἡγοῦ σὺ τῶιδε δωμάτων ἐξωπίους
ξενῶνας οἴξας τοῖς τʼ ἐφεστῶσιν φράσον
σίτων παρεῖναι πλῆθος, εὖ δὲ κλήισατε
θύρας μεταύλους· οὐ πρέπει θοινωμένους
κλύειν στεναγμῶν οὐδὲ λυπεῖσθαι ξένους.
Χορός τί δρᾶις; τοσαύτης συμφορᾶς προσκειμένης,
Ἄδμητε, τολμᾶις ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ;
Ἄδμητος ἀλλʼ εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα
ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μʼ ἐπήινεσας;
οὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν
μείων ἐγίγνετʼ, ἀξενώτερος δʼ ἐγώ.
καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτʼ ἂν ἦν κακόν,
δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους.
αὐτὸς δʼ ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου,
ὅταν ποτʼ Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα.
Χορός πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα,
φίλου μολόντος ἀνδρὸς ὡς αὐτὸς λέγεις;
Ἄδμητος οὐκ ἄν ποτʼ ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους,
εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισεν.
καὶ τῶι μέν, οἶμαι, δρῶν τάδʼ οὐ φρονεῖν δοκῶ
οὐδʼ αἰνέσει με· τἀμὰ δʼ οὐκ ἐπίσταται
μέλαθρʼ ἀπωθεῖν οὐδʼ ἀτιμάζειν ξένους.
Χορός ὦ πολύξεινος καὶ ἐλευθέρου ἀνδρὸς ἀεί ποτʼ
οἶκος,
σέ τοι καὶ ὁ Πύθιος εὐλύρας Ἀπόλλων
ἠξίωσε ναίειν,
ἔτλα δὲ σοῖσι μηλονόμας
ἐν νομοῖς γενέσθαι,
δοχμιᾶν διὰ κλειτύων
βοσκήμασι σοῖσι συρίζων
ποιμνίτας ὑμεναίους.
σὺν δʼ ἐποιμαίνοντο χαρᾶι μελέων βαλιαί τε
λύγκες,
ἔβα δὲ λιποῦσʼ Ὄθρυος νάπαν λεόντων
ἁ δαφοινὸς ἴλα·
χόρευσε δʼ ἀμφὶ σὰν κιθάραν,
Φοῖβε, ποικιλόθριξ
νεβρὸς ὑψικόμων πέραν
βαίνουσʼ ἐλατᾶν σφυρῶι κούφωι,
χαίρουσʼ εὔφρονι μολπᾶι.
τοιγὰρ πολυμηλοτάταν
ἑστίαν οἰκεῖ παρὰ καλλίναον
Βοιβίαν λίμναν. ἀρότοις δὲ γυᾶν
καὶ πεδίων δαπέδοις ὅρον ἀμφὶ μὲν
ἀελίου κνεφαίαν
ἱππόστασιν αἰθέρα τὰν Μολοσ-
σῶν … τίθεται,
πόντιον δʼ Αἰγαῖον ἐπʼ ἀκτὰν
ἀλίμενον Πηλίου κρατύνει.
καὶ νῦν δόμον ἀμπετάσας
δέξατο ξεῖνον νοτερῶι βλεφάρωι,
τᾶς φίλας κλαίων ἀλόχου νέκυν ἐν
δώμασιν ἀρτιθανῆ· τὸ γὰρ εὐγενὲς
ἐκφέρεται πρὸς αἰδῶ.
ἐν τοῖς ἀγαθοῖσι δὲ πάντʼ ἔνε-
στιν· σοφίας ἄγαμαι.
πρὸς δʼ ἐμᾶι ψυχᾶι θράσος ἧσται
θεοσεβῆ φῶτα κεδνὰ πράξειν.
Ἄδμητος ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία,
νέκυν μὲν ἤδη πάντʼ ἔχοντα πρόσπολοι
φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφον τε καὶ πυράν·
ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν, ὡς νομίζεται,
προσείπατʼ ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν.
Χορός καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῶι ποδὶ
στείχοντʼ, ὀπαδούς τʼ ἐν χεροῖν δάμαρτι σῆι
κόσμον φέροντας, νερτέρων ἀγάλματα.
Φέρης ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, τέκνον·
ἐσθλῆς γάρ, οὐδεὶς ἀντερεῖ, καὶ σώφρονος
γυναικὸς ἡμάρτηκας. ἀλλὰ ταῦτα μὲν
φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα.
δέχου δὲ κόσμον τόνδε καὶ κατὰ χθονὸς
ἴτω. τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών,
ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς, τέκνον,
καί μʼ οὐκ ἄπαιδʼ ἔθηκεν οὐδʼ εἴασε σοῦ
στερέντα γήραι πενθίμωι καταφθίνειν,
πάσαις δʼ ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον
γυναιξίν, ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε.
ὦ τόνδε μὲν σώσασʼ, ἀναστήσασα δὲ
ἡμᾶς πίτνοντας, χαῖρε, κἀν Ἅιδου δόμοις
εὖ σοι γένοιτο. φημὶ τοιούτους γάμους
λύειν βροτοῖσιν, ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον.
Ἄδμητος οὔτʼ ἦλθες ἐς τόνδʼ ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον
οὔτʼ ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω.
κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθʼ ἥδʼ ἐνδύσεται·
οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται.
τότε ξυναλγεῖν χρῆν σʼ ὅτʼ ὠλλύμην ἐγώ·
σὺ δʼ ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλωι θανεῖν
νέωι γέρων ὢν τόνδʼ ἀποιμώξηι νεκρόν;
οὐκ ἦσθʼ ἄρʼ ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ,
οὐδʼ ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη
μήτηρ μʼ ἔτικτε, δουλίου δʼ ἀφʼ αἵματος
μαστῶι γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθραι.
ἔδειξας εἰς ἔλεγχον ἐξελθὼν ὃς εἶ,
καί μʼ οὐ νομίζω παῖδα σὸν πεφυκέναι.
ἦ τἄρα πάντων διαπρέπεις ἀψυχίαι,
ὃς τηλικόσδʼ ὢν κἀπὶ τέρμʼ ἥκων βίου
οὐκ ἠθέλησας οὐδʼ ἐτόλμησας θανεῖν
τοῦ σοῦ πρὸ παιδός, ἀλλὰ τήνδʼ εἰάσατε
γυναῖκʼ ὀθνείαν, ἣν ἐγὼ καὶ μητέρα
καὶ πατέρʼ ἂν ἐνδίκως ἂν ἡγοίμην μόνην.
καίτοι καλόν γʼ ἂν τόνδʼ ἀγῶνʼ ἠγωνίσω
τοῦ σοῦ πρὸ παιδὸς κατθανών, βραχὺς δέ σοι
πάντως ὁ λοιπὸς ἦν βιώσιμος χρόνος.
καὶ μὴν ὅσʼ ἄνδρα χρὴ παθεῖν εὐδαίμονα
πέπονθας· ἥβησας μὲν ἐν τυραννίδι,
παῖς δʼ ἦν ἐγώ σοι τῶνδε διάδοχος δόμων,
ὥστʼ οὐκ ἄτεκνος κατθανὼν ἄλλοις δόμον
λείψειν ἔμελλες ὀρφανὸν διαρπάσαι.
οὐ μὴν ἐρεῖς γέ μʼ ὡς ἀτιμάζοντα σὸν
γῆρας θανεῖν προύδωκας, ὅστις αἰδόφρων
πρὸς σʼ ἦ μάλιστα· κἀντὶ τῶνδέ μοι χάριν
τοιάνδε καὶ σὺ χἠ τεκοῦσʼ ἠλλαξάτην.
τοιγὰρ φυτεύων παῖδας οὐκέτʼ ἂν φθάνοις,
οἳ γηροβοσκήσουσι καὶ θανόντα σε
περιστελοῦσι καὶ προθήσονται νεκρόν.
οὐ γάρ σʼ ἔγωγε τῆιδʼ ἐμῆι θάψω χερί·
τέθνηκα γὰρ δὴ τοὐπὶ σʼ. εἰ δʼ ἄλλου τυχὼν
σωτῆρος αὐγὰς εἰσορῶ, κείνου λέγω
καὶ παῖδά μʼ εἶναι καὶ φίλον γηροτρόφον.
μάτην ἄρʼ οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν,
γῆρας ψέγοντες καὶ μακρὸν χρόνον βίου·
ἢν δʼ ἐγγὺς ἔλθηι θάνατος, οὐδεὶς βούλεται
θνήισκειν, τὸ γῆρας δʼ οὐκέτʼ ἔστʼ αὐτοῖς βαρύ.
Χορός παύσασθʼ, ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα συμφορά·
ὦ παῖ, πατρὸς δὲ μὴ παροξύνηις φρένας.
Φέρης ὦ παῖ, τίνʼ αὐχεῖς, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα
κακοῖς ἐλαύνειν ἀργυρώνητον σέθεν;
οὐκ οἶσθα Θεσσαλόν με κἀπὸ Θεσσαλοῦ
πατρὸς γεγῶτα γνησίως ἐλεύθερον;
ἄγαν ὑβρίζεις καὶ νεανίας λόγους
ῥίπτων ἐς ἡμᾶς οὐ βαλὼν οὕτως ἄπει.
ἐγὼ δέ σʼ οἴκων δεσπότην ἐγεινάμην
κἄθρεψʼ, ὀφείλω δʼ οὐχ ὑπερθνήισκειν σέθεν·
οὐ γὰρ πατρῶιον τόνδʼ ἐδεξάμην νόμον,
παίδων προθνήισκειν πατέρας, οὐδʼ Ἑλληνικόν.
σαυτῶι γὰρ εἴτε δυστυχὴς εἴτʼ εὐτυχὴς
ἔφυς· ἃ δʼ ἡμῶν χρῆν σε τυγχάνειν ἔχεις.
πολλῶν μὲν ἄρχεις, πολυπλέθρους δέ σοι γύας
λείψω· πατρὸς γὰρ ταὔτʼ ἐδεξάμην πάρα.
τί δῆτά σʼ ἠδίκηκα; τοῦ σʼ ἀποστερῶ;
μὴ θνῆισχʼ ὑπὲρ τοῦδʼ ἀνδρός, οὐδʼ ἐγὼ πρὸ σοῦ.
χαίρεις ὁρῶν φῶς· πατέρα δʼ οὐ χαίρειν δοκεῖς;
ἦ μὴν πολύν γε τὸν κάτω λογίζομαι
χρόνον, τὸ δὲ ζῆν σμικρὸν ἀλλʼ ὅμως γλυκύ.
σὺ γοῦν ἀναιδῶς διεμάχου τὸ μὴ θανεῖν
καὶ ζῆις παρελθὼν τὴν πεπρωμένην τύχην,
ταύτην κατακτάς· εἶτʼ ἐμὴν ἀψυχίαν
λέγεις, γυναικός, ὦ κάκισθʼ, ἡσσημένος,
ἣ τοῦ καλοῦ σοῦ προύθανεν νεανίου;
σοφῶς δʼ ἐφηῦρες ὥστε μὴ θανεῖν ποτε,
εἰ τὴν παροῦσαν κατθανεῖν πείσεις ἀεὶ
γυναῖχʼ ὑπὲρ σοῦ· κἆιτʼ ὀνειδίζεις φίλοις
τοῖς μὴ θέλουσι δρᾶν τάδʼ, αὐτὸς ὢν κακός;
σίγα· νόμιζε δʼ, εἰ σὺ τὴν σαυτοῦ φιλεῖς
ψυχήν, φιλεῖν ἅπαντας· εἰ δʼ ἡμᾶς κακῶς
ἐρεῖς, ἀκούσηι πολλὰ κοὐ ψευδῆ κακά.
Χορός πλείω λέλεκται νῦν τε καὶ τὸ πρὶν κακά·
παῦσαι δέ, πρέσβυ, παῖδα σὸν κακορροθῶν.
Ἄδμητος λέγʼ, ὡς ἐμοῦ λέξαντος· εἰ δʼ ἀλγεῖς κλύων
τἀληθές, οὐ χρῆν σʼ εἰς ἔμʼ ἐξαμαρτάνειν.
Φέρης σοῦ δʼ ἂν προθνήισκων μᾶλλον ἐξημάρτανον.
Ἄδμητος ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντʼ ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν;
Φέρης ψυχῆι μιᾶι ζῆν, οὐ δυοῖν, ὀφείλομεν.
Ἄδμητος καὶ μὴν Διός γε μείζονα ζώηις χρόνον.
Φέρης ἀρᾶι γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών;
Ἄδμητος μακροῦ βίου γὰρ ἠισθόμην ἐρῶντά σε.
Φέρης ἀλλʼ οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδʼ ἐκφέρεις;
Ἄδμητος σημεῖα τῆς σῆς γʼ, ὦ κάκιστʼ, ἀψυχίας.
Φέρης οὔτοι πρὸς ἡμῶν γʼ ὤλετʼ· οὐκ ἐρεῖς τόδε.
Ἄδμητος φεῦ· εἴθʼ ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γʼ ἐς χρείαν ποτέ.
Φέρης μνήστευε πολλάς, ὡς θάνωσι πλείονες.
Ἄδμητος σοὶ τοῦτʼ ὄνειδος· οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν.
Φέρης φίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ, φίλον.
Ἄδμητος κακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν.
Φέρης οὐκ ἐγγελᾶις γέροντα βαστάζων νεκρόν.
Ἄδμητος θανῆι γε μέντοι δυσκλεής, ὅταν θάνηις.
Φέρης κακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι.
Ἄδμητος φεῦ φεῦ· τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων.
Φέρης ἥδʼ οὐκ ἀναιδής· τήνδʼ ἐφηῦρες ἄφρονα.
Ἄδμητος ἄπελθε κἀμὲ τόνδʼ ἔα θάψαι νεκρόν.
Φέρης ἄπειμι· θάψεις δʼ αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς,
δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι·
ἦ τἄρʼ Ἄκαστος οὐκέτʼ ἔστʼ ἐν ἀνδράσιν,
εἰ μή σʼ ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται.
Ἄδμητος ἔρρων νυν αὐτὸς χἠ ξυνοικήσασά σοι,
ἄπαιδε παιδὸς ὄντος, ὥσπερ ἄξιοι,
γηράσκετʼ· οὐ γὰρ τῶιδʼ ἔτʼ ἐς ταὐτὸν στέγος
νεῖσθʼ· εἰ δʼ ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο
τὴν σὴν πατρώιαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν.
ἡμεῖς δέ, τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν.
στείχωμεν, ὡς ἂν ἐν πυρᾶι θῶμεν νεκρόν.
Χορός ἰὼ ἰώ. σχετλία τόλμης,
ὦ γενναία καὶ μέγʼ ἀρίστη,
χαῖρε· πρόφρων σε χθόνιός θʼ Ἑρμῆς
Ἅιδης τε δέχοιτʼ. εἰ δέ τι κἀκεῖ
πλέον ἔστʼ ἀγαθοῖς, τούτων μετέχουσʼ
Ἅιδου νύμφηι παρεδρεύοις.
Θεράπων πολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς
ξένους μολόντας οἶδʼ ἐς Ἀδμήτου δόμους,
οἷς δεῖπνα προύθηκʼ· ἀλλὰ τοῦδʼ οὔπω ξένου
κακίονʼ ἐς τήνδʼ ἑστίαν ἐδεξάμην.
ὃς πρῶτα μὲν πενθοῦντα δεσπότην ὁρῶν
ἐσῆλθε κἀτόλμησʼ ἀμείψασθαι πύλας.
ἔπειτα δʼ οὔτι σωφρόνως ἐδέξατο
τὰ προστυχόντα ξένια, συμφορὰν μαθών,
ἀλλʼ, εἴ τι μὴ φέροιμεν, ὤτρυνεν φέρειν.
ποτῆρα δʼ ἐν χείρεσσι κίσσινον λαβὼν
πίνει μελαίνης μητρὸς εὔζωρον μέθυ,
ἕως ἐθέρμηνʼ αὐτὸν ἀμφιβᾶσα φλὸξ
οἴνου. στέφει δὲ κρᾶτα μυρσίνης κλάδοις,
ἄμουσʼ ὑλακτῶν· δισσὰ δʼ ἦν μέλη κλύειν·
ὁ μὲν γὰρ ἦιδε, τῶν ἐν Ἀδμήτου κακῶν
οὐδὲν προτιμῶν, οἰκέται δʼ ἐκλαίομεν
δέσποιναν, ὄμμα δʼ οὐκ ἐδείκνυμεν ξένωι
τέγγοντες· Ἄδμητος γὰρ ὧδʼ ἐφίετο.
καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἐν δόμοισιν ἑστιῶ
ξένον, πανοῦργον κλῶπα καὶ ληιστήν τινα,
ἡ δʼ ἐκ δόμων βέβηκεν, οὐδʼ ἐφεσπόμην
οὐδʼ ἐξέτεινα χεῖρʼ ἀποιμώζων ἐμὴν
δέσποιναν, ἣ ʼμοὶ πᾶσί τʼ οἰκέταισιν ἦν
μήτηρ· κακῶν γὰρ μυρίων ἐρρύετο,
ὀργὰς μαλάσσουσʼ ἀνδρός. ἆρα τὸν ξένον
στυγῶ δικαίως, ἐν κακοῖς ἀφιγμένον;
Ἡρακλῆς οὗτος, τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις;
οὐ χρὴ σκυθρωπὸν τοῖς ξένοις τὸν πρόσπολον
εἶναι, δέχεσθαι δʼ εὐπροσηγόρωι φρενί.
σὺ δʼ ἄνδρʼ ἑταῖρον δεσπότου παρόνθʼ ὁρῶν
στυγνῶι προσώπωι καὶ συνωφρυωμένωι
δέχηι, θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων.
δεῦρʼ ἔλθʼ, ὅπως ἂν καὶ σοφώτερος γένηι.
τὰ θνητὰ πράγματʼ οἶδας ἣν ἔχει φύσιν;
οἶμαι μὲν οὔ· πόθεν γάρ; ἀλλʼ ἄκουέ μου.
βροτοῖς ἅπασι κατθανεῖν ὀφείλεται,
κοὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξεπίσταται
τὴν αὔριον μέλλουσαν εἰ βιώσεται·
τὸ τῆς τύχης γὰρ ἀφανὲς οἷ προβήσεται,
κἄστʼ οὐ διδακτὸν οὐδʼ ἁλίσκεται τέχνηι.
ταῦτʼ οὖν ἀκούσας καὶ μαθὼν ἐμοῦ πάρα
εὔφραινε σαυτόν, πῖνε, τὸν καθʼ ἡμέραν
βίον λογίζου σόν, τὰ δʼ ἄλλα τῆς τύχης.
τίμα δὲ καὶ τὴν πλεῖστον ἡδίστην θεῶν
Κύπριν βροτοῖσιν· εὐμενὴς γὰρ ἡ θεός.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἔασον πάντα καὶ πιθοῦ λόγοις
ἐμοῖσιν, εἴπερ ὀρθά σοι δοκῶ λέγειν.
οἶμαι μέν. οὔκουν τὴν ἄγαν λύπην ἀφεὶς
πίηι μεθʼ ἡμῶν
καὶ σάφʼ οἶδʼ ὁθούνεκα
τοῦ νῦν σκυθρωποῦ καὶ ξυνεστῶτος φρενῶν
μεθορμιεῖ σε πίτυλος ἐμπεσὼν σκύφου.
ὄντας δὲ θνητοὺς θνητὰ καὶ φρονεῖν χρεών·
ὡς τοῖς γε σεμνοῖς καὶ συνωφρυωμένοις
ἅπασίν ἐστιν, ὥς γʼ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῆι,
οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος ἀλλὰ συμφορά.
Θεράπαινα ἐπιστάμεσθα ταῦτα· νῦν δὲ πράσσομεν
οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια.
Ἡρακλῆς γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα· μὴ λίαν
πένθει· δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται.
Θεράπαινα τί ζῶσιν; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά;
Ἡρακλῆς εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο.
Θεράπαινα ἄγαν ἐκεῖνός ἐστʼ ἄγαν φιλόξενος.
Ἡρακλῆς οὐ χρῆν μʼ ὀθνείου γʼ οὕνεκʼ εὖ πάσχειν νεκροῦ;
Θεράπαινα ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν ὀθνεῖος ἦν.
Ἡρακλῆς μῶν ξυμφοράν τινʼ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι;
Θεράπαινα χαίρων ἴθʼ· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά.
Ἡρακλῆς ὅδʼ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος.
Θεράπαινα οὐ γάρ τι κωμάζοντʼ ἂν ἠχθόμην σʼ ὁρῶν.
Ἡρακλῆς ἀλλʼ ἦ πέπονθα δείνʼ ὑπὸ ξένων ἐμῶν;
Θεράπαινα οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις.
Ἡρακλῆς μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ;
Θεράπαινα γυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου, ξένε.
Ἡρακλῆς τί φήις; ἔπειτα δῆτά μʼ ἐξενίζετε;
Θεράπαινα ἠιδεῖτο γάρ σε τῶνδʼ ἀπώσασθαι δόμων.
Ἡρακλῆς ὦ σχέτλιʼ, οἵας ἤμπλακες ξυναόρου.
Θεράπαινα ἀπωλόμεσθα πάντες, οὐ κείνη μόνη.
Ἡρακλῆς ἀλλʼ ἠισθόμην μὲν ὄμμʼ ἰδὼν δακρυρροοῦν
κουράν τε καὶ πρόσωπον· ἀλλʼ ἔπειθέ με
λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν.
βίαι δὲ θυμοῦ τάσδʼ ὑπερβαλὼν πύλας
ἔπινον ἀνδρὸς ἐν φιλοξένου δόμοις,
πράσσοντος οὕτω. κἆιτα κωμάζω κάρα
στεφάνοις πυκασθείς; ἀλλὰ σοῦ τὸ μὴ φράσαι,
κακοῦ τοσούτου δώμασιν προσκειμένου.
ποῦ καί σφε θάπτει; ποῖ νιν εὑρήσω μολών;
Θεράπαινα ὀρθὴν παρʼ οἶμον ἣ ʼπὶ Λαρίσαν φέρει
τύμβον κατόψηι ξεστὸν ἐκ προαστίου.
Ἡρακλῆς ὦ πολλὰ τλᾶσα καρδία καὶ χεὶρ ἐμή,
νῦν δεῖξον οἷον παῖδά σʼ ἡ Τιρυνθία
ἐγείνατʼ Ἠλεκτρύωνος Ἀλκμήνη Διί.
δεῖ γάρ με σῶσαι τὴν θανοῦσαν ἀρτίως
γυναῖκα κἀς τόνδʼ αὖθις ἱδρῦσαι δόμον
Ἄλκηστιν Ἀδμήτωι θʼ ὑπουργῆσαι χάριν.
ἐλθὼν δʼ ἄνακτα τὸν μελάμπτερον νεκρῶν
Θάνατον φυλάξω, καί νιν εὑρήσειν δοκῶ
πίνοντα τύμβου πλησίον προσφαγμάτων.
κἄνπερ λοχαίας αὐτὸν ἐξ ἕδρας συθεὶς
μάρψω, κύκλον γε περιβαλὼν χεροῖν ἐμαῖν,
οὐκ ἔστιν ὅστις αὐτὸν ἐξαιρήσεται
μογοῦντα πλευρά, πρὶν γυναῖκʼ ἐμοὶ μεθῆι.
ἢν δʼ οὖν ἁμάρτω τῆσδʼ ἄγρας καὶ μὴ μόληι
πρὸς αἱματηρὸν πελανόν, εἶμι τῶν κάτω
Κόρης ἄνακτός τʼ εἰς ἀνηλίους δόμους,
αἰτήσομαί τε καὶ πέποιθʼ ἄξειν ἄνω
Ἄλκηστιν, ὥστε χερσὶν ἐνθεῖναι ξένου,
ὅς μʼ ἐς δόμους ἐδέξατʼ οὐδʼ ἀπήλασεν,
καίπερ βαρείαι συμφορᾶι πεπληγμένος,
ἔκρυπτε δʼ ὢν γενναῖος, αἰδεσθεὶς ἐμέ.
τίς τοῦδε μᾶλλον Θεσσαλῶν φιλόξενος,
τίς Ἑλλάδʼ οἰκῶν; τοιγὰρ οὐκ ἐρεῖ κακὸν
εὐεργετῆσαι φῶτα γενναῖος γεγώς.
Ἄδμητος ἰώ, στυγναὶ πρόσοδοι, στυγναὶ δʼ ὄψεις χήρων μελάθρων.
ἰώ μοί μοι, αἰαῖ αἰαῖ.
ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή;
πῶς ἂν ὀλοίμην;
ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μʼ ἔτεκεν.
ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι,
κεῖνʼ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν.
οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν
οὔτʼ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων·
τοῖον ὅμηρόν μʼ ἀποσυλήσας
Ἅιδηι Θάνατος παρέδωκεν.
Χορός πρόβα πρόβα, βᾶθι κεῦθος οἴκων. Ἄδμητος αἰαῖ.
Χορός πέπονθας ἄξιʼ αἰαγμάτων. Ἄδμητος ἒ ἔ.
Χορός διʼ ὀδύνας ἔβας, σάφʼ οἶδα. Ἄδμητος φεῦ φεῦ.
Χορός τὰν νέρθε δʼ οὐδὲν ὠφελεῖς ... Ἄδμητος ἰώ μοί μοι.
Χορός τὸ μήποτʼ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου
πρόσωπόν σʼ ἔσαντα λυπρόν.
Ἄδμητος ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν·
τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν
πιστῆς ἀλόχου; μήποτε γήμας
ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους.
ζηλῶ δʼ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν·
μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν
μέτριον ἄχθος.
παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους
εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας
οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους
ἀγάμους τʼ εἶναι διὰ παντός.
Χορός τύχα τύχα δυσπάλαιστος ἥκει. Ἄδμητος αἰαῖ.
Χορός πέρας δέ γʼ οὐδὲν ἀλγέων τίθης. Ἄδμητος ἒ ἔ.
Χορός βαρέα μὲν φέρειν, ὅμως δὲ ... Ἄδμητος φεῦ φεῦ.
Χορός τλᾶθʼ· οὐ σὺ πρῶτος ὤλεσας ... Ἄδμητος ἰώ μοί μοι.
Χορός γυναῖκα· συμφορὰ δʼ ἑτέρους ἑτέρα
πιέζει φανεῖσα θνατῶν.
Ἄδμητος ὦ μακρὰ πένθη λῦπαί τε φίλων
τῶν ὑπὸ γαίας.
τί μʼ ἐκώλυσας ῥῖψαι τύμβου
τάφρον ἐς κοίλην καὶ μετʼ ἐκείνης
τῆς μέγʼ ἀρίστης κεῖσθαι φθίμενον;
δύο δʼ ἀντὶ μιᾶς Ἅιδης ψυχὰς
τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ
χθονίαν λίμνην διαβάντε.
Χορός ἐμοί τις ἦν
ἐν γένει, ὧι κόρος ἀξιόθρη-
νος ὤλετʼ ἐν δόμοισιν
μονόπαις· ἀλλʼ ἔμπας
ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν,
πολιὰς ἐπὶ χαίτας
ἤδη προπετὴς ὢν
βιότου τε πόρσω.
Ἄδμητος ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω,
πῶς δʼ οἰκήσω, μεταπίπτοντος
δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον·
τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν
σύν θʼ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω
φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων,
πολυάχητος δʼ εἵπετο κῶμος
τήν τε θανοῦσαν κἄμʼ ὀλβίζων
ὡς εὐπατρίδαι κἀπʼ ἀμφοτέρων
ὄντες ἀριστέων σύζυγες εἶμεν·
νῦν δʼ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος
λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ
πέμπουσί μʼ ἔσω
λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.
Χορός παρʼ εὐτυχῆ
σοι πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκωι
τόδʼ ἄλγος· ἀλλʼ ἔσωσας
βίοτον καὶ ψυχάν.
ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν·
τί νέον τόδε; πολλοὺς
ἤδη παρέλυσεν
θάνατος δάμαρτος.
Ἄδμητος φίλοι, γυναικὸς δαίμονʼ εὐτυχέστερον
τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθʼ ὅμως.
τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε,
πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο.
ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον
λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.
πῶς γὰρ δόμων τῶνδʼ εἰσόδους ἀνέξομαι;
τίνʼ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο
τερπνῆς τύχοιμʼ ἂν εἰσόδου; ποῖ τρέψομαι;
ἡ μὲν γὰρ ἔνδον ἐξελᾶι μʼ ἐρημία,
γυναικὸς εὐνὰς εὖτʼ ἂν εἰσίδω κενὰς
θρόνους τʼ ἐν οἷσιν ἷζε καὶ κατὰ στέγας
αὐχμηρὸν οὖδας, τέκνα δʼ ἀμφὶ γούνασιν
πίπτοντα κλαίηι μητέρʼ, οἱ δὲ δεσπότιν
στένωσιν οἵαν ἐκ δόμων ἀπώλεσαν.
τὰ μὲν κατʼ οἴκους τοιάδʼ· ἔξωθεν δέ με
γάμοι τʼ ἐλῶσι Θεσσαλῶν καὶ ξύλλογοι
γυναικοπληθεῖς· οὐ γὰρ ἐξανέξομαι
λεύσσων δάμαρτος τῆς ἐμῆς ὁμήλικας.
ἐρεῖ δέ μʼ ὅστις ἐχθρὸς ὢν κυρεῖ τάδε·
Ἰδοῦ τὸν αἰσχρῶς ζῶνθʼ, ὃς οὐκ ἔτλη θανεῖν
ἀλλʼ ἣν ἔγημεν ἀντιδοὺς ἀψυχίαι
πέφευγεν Ἅιδην· κἆιτʼ ἀνὴρ εἶναι δοκεῖ;
στυγεῖ δὲ τοὺς τεκόντας, αὐτὸς οὐ θέλων
θανεῖν. τοιάνδε πρὸς κακοῖσι κληδόνα
ἕξω. τί μοι ζῆν δῆτα κύδιον, φίλοι,
κακῶς κλύοντι καὶ κακῶς πεπραγότι;
Χορός ἐγὼ καὶ διὰ μούσας
καὶ μετάρσιος ἦιξα, καὶ
πλείστων ἁψάμενος λόγων
κρεῖσσον οὐδὲν Ἀνάγκας
ηὗρον οὐδέ τι φάρμακον
Θρήισσαις ἐν σανίσιν, τὰς
Ὀρφεία κατέγραψεν
γῆρυς, οὐδʼ ὅσα Φοῖβος Ἀ-
σκληπιάδαις ἔδωκε
φάρμακα πολυπόνοις
ἀντιτεμὼν βροτοῖσιν.
μόνας δʼ οὔτʼ ἐπὶ βωμοὺς
ἐλθεῖν οὔτε βρέτας θεᾶς
ἔστιν, οὐ σφαγίων κλύει.
μή μοι, πότνια, μείζων
ἔλθοις ἢ τὸ πρὶν ἐν βίωι.
καὶ γὰρ Ζεὺς ὅτι νεύσηι
σὺν σοὶ τοῦτο τελευτᾶι.
καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμά-
ζεις σὺ βίαι σίδαρον,
οὐδέ τις ἀποτόμου
λήματός ἐστιν αἰδώς.
καί σʼ ἐν ἀφύκτοισι χερῶν εἷλε θεὰ δεσμοῖς.
τόλμα δʼ· οὐ γὰρ ἀνάξεις ποτʼ ἔνερθεν
κλαίων τοὺς φθιμένους ἄνω.
καὶ θεῶν σκότιοι φθίνου-
σι παῖδες ἐν θανάτωι.
φίλα μὲν ὅτʼ ἦν μεθʼ ἡμῶν,
φίλα δὲ θανοῦσʼ ἔτʼ ἔσται,
γενναιοτάταν δὲ πασᾶν
ἐζεύξω κλισίαις ἄκοιτιν.
μηδὲ νεκρῶν ὡς φθιμένων χῶμα νομιζέσθω
τύμβος σᾶς ἀλόχου, θεοῖσι δʼ ὁμοίως
τιμάσθω, σέβας ἐμπόρων.
καί τις δοχμίαν κέλευ-
θον ἐμβαίνων τόδʼ ἐρεῖ·
Αὕτα ποτὲ προύθανʼ ἀνδρός,
νῦν δʼ ἔστι μάκαιρα δαίμων·
χαῖρʼ, ὦ πότνιʼ, εὖ δὲ δοίης.
τοῖαί νιν προσεροῦσι φῆμαι.
—καὶ μὴν ὅδʼ, ὡς ἔοικεν, Ἀλκμήνης γόνος,
Ἄδμητε, πρὸς σὴν ἑστίαν πορεύεται.
Ἡρακλῆς φίλον πρὸς ἄνδρα χρὴ λέγειν ἐλευθέρως,
Ἄδμητε, μομφὰς δʼ οὐχ ὑπὸ σπλάγχνοις ἔχειν
σιγῶντʼ. ἐγὼ δὲ σοῖς κακοῖσιν ἠξίουν
ἐγγὺς παρεστὼς ἐξετάζεσθαι φίλος·
σὺ δʼ οὐκ ἔφραζες σῆς προκείμενον νέκυν
γυναικός, ἀλλά μʼ ἐξένιζες ἐν δόμοις,
ὡς δὴ θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων.
κἄστεψα κρᾶτα καὶ θεοῖς ἐλειψάμην
σπονδὰς ἐν οἴκοις δυστυχοῦσι τοῖσι σοῖς.
καὶ μέμφομαι μέν, μέμφομαι, παθὼν τάδε·
οὐ μήν σε λυπεῖν ἐν κακοῖσι βούλομαι.
ὧν δʼ οὕνεχʼ ἥκω δεῦρʼ ὑποστρέψας πάλιν
λέξω· γυναῖκα τήνδε μοι σῶσον λαβών,
ἕως ἂν ἵππους δεῦρο Θρηικίας ἄγων
ἔλθω, τύραννον Βιστόνων κατακτανών.
πράξας δʼ ὃ μὴ τύχοιμι — νοστήσαιμι γάρ —
δίδωμι τήνδε σοῖσι προσπολεῖν δόμοις.
πολλῶι δὲ μόχθωι χεῖρας ἦλθεν εἰς ἐμάς·
ἀγῶνα γὰρ πάνδημον εὑρίσκω τινὰς
τιθέντας, ἀθληταῖσιν ἄξιον πόνον,
ὅθεν κομίζω τήνδε νικητήρια
λαβών. τὰ μὲν γὰρ κοῦφα τοῖς νικῶσιν ἦν
ἵππους ἄγεσθαι, τοῖσι δʼ αὖ τὰ μείζονα
νικῶσι, πυγμὴν καὶ πάλην, βουφόρβια·
γυνὴ δʼ ἐπʼ αὐτοῖς εἵπετʼ· ἐντυχόντι δὲ
αἰσχρὸν παρεῖναι κέρδος ἦν τόδʼ εὐκλεές.
ἀλλʼ, ὥσπερ εἶπον, σοὶ μέλειν γυναῖκα χρή·
οὐ γὰρ κλοπαίαν ἀλλὰ σὺν πόνωι λαβὼν
ἥκω· χρόνωι δὲ καὶ σύ μʼ αἰνέσεις ἴσως.
Ἄδμητος οὔτοι σʼ ἀτίζων οὐδʼ ἐν αἰσχροῖσιν τιθεὶς
ἔκρυψʼ ἐμῆς γυναικὸς ἀθλίους τύχας.
ἀλλʼ ἄλγος ἄλγει τοῦτʼ ἂν ἦν προσκείμενον,
εἴ του πρὸς ἄλλου δώμαθʼ ὡρμήθης ξένου·
ἅλις δὲ κλαίειν τοὐμὸν ἦν ἐμοὶ κακόν.
γυναῖκα δʼ, εἴ πως ἔστιν, αἰτοῦμαί σʼ, ἄναξ,
ἄλλον τινʼ ὅστις μὴ πέπονθεν οἷʼ ἐγὼ
σώιζειν ἄνωχθι Θεσσαλῶν· πολλοὶ δέ σοι
ξένοι Φεραίων· μή μʼ ἀναμνήσηις κακῶν.
οὐκ ἂν δυναίμην τήνδʼ ὁρῶν ἐν δώμασιν
ἄδακρυς εἶναι· μὴ νοσοῦντί μοι νόσον
προσθῆις· ἅλις γὰρ συμφορᾶι βαρύνομαι.
ποῦ καὶ τρέφοιτʼ ἂν δωμάτων νέα γυνή;
νέα γάρ, ὡς ἐσθῆτι καὶ κόσμωι πρέπει.
πότερα κατʼ ἀνδρῶν δῆτʼ ἐνοικήσει στέγην;
καὶ πῶς ἀκραιφνὴς ἐν νέοις στρωφωμένη
ἔσται; τὸν ἡβῶνθʼ, Ἡράκλεις, οὐ ῥάιδιον
εἴργειν· ἐγὼ δὲ σοῦ προμηθίαν ἔχω.
ἢ τῆς θανούσης θάλαμον ἐσβήσας τρέφω;
καὶ πῶς ἐπεσφρῶ τήνδε τῶι κείνης λέχει;
διπλῆν φοβοῦμαι μέμψιν, ἔκ τε δημοτῶν,
μή τίς μʼ ἐλέγξηι τὴν ἐμὴν εὐεργέτιν
προδόντʼ ἐν ἄλλης δεμνίοις πίτνειν νέας,
καὶ τῆς θανούσης — ἀξία δέ μοι σέβειν —
πολλὴν πρόνοιαν δεῖ μʼ ἔχειν. σὺ δʼ, ὦ γύναι,
ἥτις ποτʼ εἶ σύ, ταὔτʼ ἔχουσʼ Ἀλκήστιδι
μορφῆς μέτρʼ ἴσθι, καὶ προσήϊξαι δέμας.
οἴμοι. κόμιζε πρὸς θεῶν ἐξ ὀμμάτων
γυναῖκα τήνδε, μή μʼ ἕληις ἡιρημένον.
δοκῶ γὰρ αὐτὴν εἰσορῶν γυναῖχʼ ὁρᾶν
ἐμήν· θολοῖ δὲ καρδίαν, ἐκ δʼ ὀμμάτων
πηγαὶ κατερρώγασιν. ὦ τλήμων ἐγώ,
ὡς ἄρτι πένθους τοῦδε γεύομαι πικροῦ.
Χορός ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχοιμʼ ἂν εὖ λέγειν τύχην·
χρὴ δʼ, ἥτις ἐστί, καρτερεῖν θεοῦ δόσιν.
Ἡρακλῆς εἰ γὰρ τοσαύτην δύναμιν εἶχον ὥστε σὴν
ἐς φῶς πορεῦσαι νερτέρων ἐκ δωμάτων
γυναῖκα καί σοι τήνδε πορσῦναι χάριν.
Ἄδμητος σάφʼ οἶδα βούλεσθαί σʼ ἄν. ἀλλὰ ποῦ τόδε;
οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας ἐς φάος μολεῖν.
Ἡρακλῆς μή νυν ὑπέρβαλλʼ ἀλλʼ ἐναισίμως φέρε.
Ἄδμητος ῥᾶιον παραινεῖν ἢ παθόντα καρτερεῖν.
Ἡρακλῆς τί δʼ ἂν προκόπτοις, εἰ θέλεις ἀεὶ στένειν;
Ἄδμητος ἔγνωκα καὐτός, ἀλλʼ ἔρως τις ἐξάγει.
Ἡρακλῆς τὸ γὰρ φιλῆσαι τὸν θανόντʼ ἄγει δάκρυ.
Ἄδμητος ἀπώλεσέν με κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω.
Ἡρακλῆς γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες· τίς ἀντερεῖ;
Ἄδμητος ὥστʼ ἄνδρα τόνδε μηκέθʼ ἥδεσθαι βίωι.
Ἡρακλῆς χρόνος μαλάξει, νῦν δʼ ἔθʼ ἡβάσκει, κακόν.
Ἄδμητος χρόνον λέγοις ἄν, εἰ χρόνος τὸ κατθανεῖν.
Ἡρακλῆς γυνή σε παύσει καὶ νέοι γάμοι πόθου.
Ἄδμητος σίγησον· οἷον εἶπας. οὐκ ἂν ὠιόμην.
Ἡρακλῆς τί δʼ; οὐ γαμεῖς γὰρ ἀλλὰ χηρεύσηι λέχος;
Ἄδμητος οὐκ ἔστιν ἥτις τῶιδε συγκλιθήσεται.
Ἡρακλῆς μῶν τὴν θανοῦσαν ὠφελεῖν τι προσδοκᾶις;
Ἄδμητος κείνην ὅπουπερ ἔστι τιμᾶσθαι χρεών.
Ἡρακλῆς αἰνῶ μὲν αἰνῶ· μωρίαν δʼ ὀφλισκάνεις.
Ἄδμητος θάνοιμʼ ἐκείνην καίπερ οὐκ οὖσαν προδούς.
Ἡρακλῆς δέχου νυν εἴσω τήνδε γενναίως δόμων.
Ἄδμητος μή, πρός σε τοῦ σπείραντος ἄντομαι Διός.
Ἡρακλῆς καὶ μὴν ἁμαρτήσηι γε μὴ δράσας τάδε.
Ἄδμητος καὶ δρῶν γε λύπηι καρδίαν δηχθήσομαι.
Ἡρακλῆς πιθοῦ· τάχʼ ἂν γὰρ ἐς δέον πέσοι χάρις.
Ἄδμητος φεῦ· εἴθʼ ἐξ ἀγῶνος τήνδε μὴ ʼλαβές ποτε.
Ἡρακλῆς νικῶντι μέντοι καὶ σὺ συννικᾶις ἐμοί.
Ἄδμητος καλῶς ἔλεξας· ἡ γυνὴ δʼ ἀπελθέτω.
Ἡρακλῆς ἄπεισιν, εἰ χρή· πρῶτα δʼ εἰ χρεὼν ἄθρει.
Ἄδμητος χρή, σοῦ γε μὴ μέλλοντος ὀργαίνειν ἐμοί.
Ἡρακλῆς εἰδώς τι κἀγὼ τήνδʼ ἔχω προθυμίαν.
Ἄδμητος νίκα νυν· οὐ μὴν ἁνδάνοντά μοι ποιεῖς.
Ἡρακλῆς ἀλλʼ ἔσθʼ ὅθʼ ἡμᾶς αἰνέσεις· πιθοῦ μόνον.
Ἄδμητος κομίζετʼ, εἰ χρὴ τήνδε δέξασθαι δόμοις.
Ἡρακλῆς οὐκ ἂν μεθείην σοῖς γυναῖκα προσπόλοις.
Ἄδμητος σὺ δʼ αὐτὸς αὐτὴν εἴσαγʼ, εἰ δοκεῖ, δόμους.
Ἡρακλῆς ἐς σὰς μὲν οὖν ἔγωγε θήσομαι χέρας.
Ἄδμητος οὐκ ἂν θίγοιμι· δῶμα δʼ εἰσελθεῖν πάρα.
Ἡρακλῆς τῆι σῆι πέποιθα χειρὶ δεξιᾶι μόνηι.
Ἄδμητος ἄναξ, βιάζηι μʼ οὐ θέλοντα δρᾶν τάδε.
Ἡρακλῆς τόλμα προτεῖναι χεῖρα καὶ θιγεῖν ξένης.
Ἄδμητος καὶ δὴ προτείνω, Γοργόνʼ ὡς καρατομῶν.
βλέψον πρὸς αὐτήν, εἴ τι σῆι δοκεῖ πρέπειν
γυναικί· λύπης δʼ εὐτυχῶν μεθίστασο.
Ἄδμητος ὦ θεοί, τί λέξω; θαῦμʼ ἀνέλπιστον τόδε·
γυναῖκα λεύσσω τὴν ἐμὴν ἐτητύμως,
ἢ κέρτομός μʼ ἐκ θεοῦ τις ἐκπλήσσει χαρά;
Ἡρακλῆς οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τήνδʼ ὁρᾶις δάμαρτα σήν.
Ἄδμητος ὅρα δὲ μή τι φάσμα νερτέρων τόδʼ ἧι.
Ἡρακλῆς οὐ ψυχαγωγὸν τόνδʼ ἐποιήσω ξένον.
Ἄδμητος ἀλλʼ ἣν ἔθαπτον εἰσορῶ δάμαρτʼ ἐμήν;
Ἡρακλῆς σάφʼ ἴσθʼ· ἀπιστεῖν δʼ οὔ σε θαυμάζω τύχηι.
Ἄδμητος θίγω, προσείπω ζῶσαν ὡς δάμαρτʼ ἐμήν;
Ἡρακλῆς πρόσειπʼ· ἔχεις γὰρ πᾶν ὅσονπερ ἤθελες.
Ἄδμητος ὦ φιλτάτης γυναικὸς ὄμμα καὶ δέμας,
ἔχω σʼ ἀέλπτως, οὔποτʼ ὄψεσθαι δοκῶν.
Ἡρακλῆς ἔχεις· φθόνος δὲ μὴ γένοιτό τις θεῶν.
Ἄδμητος ὦ τοῦ μεγίστου Ζηνὸς εὐγενὲς τέκνον,
εὐδαιμονοίης καί σʼ ὁ φιτύσας πατὴρ
σώιζοι· σὺ γὰρ δὴ τἄμʼ ἀνώρθωσας μόνος.
πῶς τήνδʼ ἔπεμψας νέρθεν ἐς φάος τόδε;
Ἡρακλῆς μάχην συνάψας δαιμόνων τῶι κυρίωι.
Ἄδμητος ποῦ τόνδε Θανάτωι φὴις ἀγῶνα συμβαλεῖν;
Ἡρακλῆς τύμβον παρʼ αὐτόν, ἐκ λόχου μάρψας χεροῖν.
Ἄδμητος τί γάρ ποθʼ ἥδʼ ἄναυδος ἕστηκεν γυνή;
Ἡρακλῆς οὔπω θέμις σοι τῆσδε προσφωνημάτων
κλύειν, πρὶν ἂν θεοῖσι τοῖσι νερτέροις
ἀφαγνίσηται καὶ τρίτον μόληι φάος.
ἀλλʼ εἴσαγʼ εἴσω τήνδε· καὶ δίκαιος ὢν
τὸ λοιπόν, Ἄδμητʼ, εὐσέβει περὶ ξένους.
καὶ χαῖρʼ· ἐγὼ δὲ τὸν προκείμενον πόνον
Σθενέλου τυράννωι παιδὶ πορσυνῶ μολών.
Ἄδμητος μεῖνον παρʼ ἡμῖν καὶ ξυνέστιος γενοῦ.
Ἡρακλῆς αὖθις τόδʼ ἔσται, νῦν δʼ ἐπείγεσθαί με δεῖ.
Ἄδμητος ἀλλʼ εὐτυχοίης, νόστιμον δʼ ἔλθοις δρόμον.
ἀστοῖς δὲ πάσηι τʼ ἐννέπω τετραρχίαι
χοροὺς ἐπʼ ἐσθλαῖς συμφοραῖσιν ἱστάναι
βωμούς τε κνισᾶν βουθύτοισι προστροπαῖς.
νῦν γὰρ μεθηρμόσμεσθα βελτίω βίον
τοῦ πρόσθεν· οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι.
Χορός πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων,
πολλὰ δʼ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί·
καὶ τὰ δοκηθέντʼ οὐκ ἐτελέσθη,
τῶν δʼ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός.
τοιόνδʼ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα.