eul_wid: cbm-aq
ἌλκηστιςAlcestis
Euripides Alcestis PDF
| 1 | ΑΠΟΛΛΩΝ |
| 1.1 | Ὦ δώματ’ Ἀδμήτει’, ἐν οἷς ἔτλην ἐγὼ |
| 1.2 | θῆσσαν τράπεζαν αἰνέσαι θεός περ ὤν. |
| 1.3 | Ζεὺς γὰρ κατακτὰς παῖδα τὸν ἐμὸν αἴτιος |
| 1.4 | Ἀσκληπιόν, στέρνοισιν ἐμβαλὼν φλόγα· |
| 5.1 | οὗ δὴ χολωθεὶς τέκτονας Δίου πυρὸς |
| 5.2 | κτείνω Κύκλωπας· καί με θητεύειν πατὴρ |
| 5.3 | θνητῶι παρ’ ἀνδρὶ τῶνδ’ ἄποιν’ ἠνάγκασεν. |
| 5.4 | ἐλθὼν δὲ γαῖαν τήνδ’ ἐβουφόρβουν ξένωι |
| 5.5 | καὶ τόνδ’ ἔσωιζον οἶκον ἐς τόδ’ ἡμέρας. |
| 10.1 | ὁσίου γὰρ ἀνδρὸς ὅσιος ὢν ἐτύγχανον |
| 10.2 | παιδὸς Φέρητος, ὃν θανεῖν ἐρρυσάμην, |
| 10.3 | Μοίρας δολώσας· ἤινεσαν δέ μοι θεαὶ |
| 10.4 | Ἄδμητον Ἅιδην τὸν παραυτίκ’ ἐκφυγεῖν, |
| 10.5 | ἄλλον διαλλάξαντα τοῖς κάτω νεκρόν. |
| 15.1 | πάντας δ’ ἐλέγξας καὶ διεξελθὼν φίλους, |
| 15.2 | [πατέρα γεραιάν θ’ ἥ σφ’ ἔτικτε μητέρα,] |
| 15.3 | οὐχ ηὗρε πλὴν γυναικὸς ὅστις ἤθελεν |
| 15.4 | θανὼν πρὸ κείνου μηκέτ’ εἰσορᾶν φάος· |
| 15.5 | ἣν νῦν κατ’ οἴκους ἐν χεροῖν βαστάζεται |
| 20.1 | ψυχορραγοῦσαν· τῆιδε γάρ σφ’ ἐν ἡμέραι |
| 20.2 | θανεῖν πέπρωται καὶ μεταστῆναι βίου. |
| 20.3 | ἐγὼ δέ, μὴ μίασμά μ’ ἐν δόμοις κίχηι, λείπω μελάθρων τῶνδε φιλτάτην στέγην. |
| 20.4 | ἤδη δὲ τόνδε Θάνατον εἰσορῶ πέλας, |
| 25.1 | ἱερέα θανόντων, ὅς νιν εἰς Ἅιδου δόμους |
| 25.2 | μέλλει κατάξειν· συμμέτρως δ’ ἀφίκετο, |
| 25.3 | φρουρῶν τόδ’ ἦμαρ ὧι θανεῖν αὐτὴν χρεών. |
| 25.4 | ΘΑΝΑΤΟΣ |
| 28.1 | ἆ ἆ· |
| 28.2 | τί σὺ πρὸς μελάθροις; τί σὺ τῆιδε πολεῖς, |
| 30.1 | Φοῖβ’; ἀδικεῖς αὖ τιμὰς ἐνέρων |
| 30.2 | ἀφοριζόμενος καὶ καταπαύων; |
| 30.3 | οὐκ ἤρκεσέ σοι μόρον Ἀδμήτου |
| 30.4 | διακωλῦσαι, Μοίρας δολίωι |
| 30.5 | σφήλαντι τέχνηι; νῦν δ’ ἐπὶ τῆιδ’ αὖ |
| 35.1 | χέρα τοξήρη φρουρεῖς ὁπλίσας, |
| 35.2 | ἣ τόδ’ ὑπέστη, πόσιν ἐκλύσας’ |
| 35.3 | αὐτὴ προθανεῖν Πελίου παῖς; |
| 35.4 | Απ. θάρσει· δίκην τοι καὶ λόγους κεδνοὺς ἔχω. |
| 35.5 | Θα. τί δῆτα τόξων ἔργον, εἰ δίκην ἔχεις; |
| 40.1 | Απ. σύνηθες αἰεὶ ταῦτα βαστάζειν ἐμοί. |
| 40.2 | Θα. καὶ τοῖσδέ γ’ οἴκοις ἐκδίκως προσωφελεῖν. |
| 40.3 | Απ. φίλου γὰρ ἀνδρὸς συμφοραῖς βαρύνομαι. |
| 40.4 | Θα. καὶ νοσφιεῖς με τοῦδε δευτέρου νεκροῦ; |
| 40.5 | Απ. ἀλλ’ οὐδ’ ἐκεῖνον πρὸς βίαν ς’ ἀφειλόμην. |
| 45.1 | Θα. πῶς οὖν ὑπὲρ γῆς ἐστι κοὐ κάτω χθονός; |
| 45.2 | Απ. δάμαρτ’ ἀμείψας, ἣν σὺ νῦν ἥκεις μέτα. |
| 45.3 | Θα. κἀπάξομαί γε νερτέραν ὑπὸ χθόνα. |
| 45.4 | Απ. λαβὼν ἴθ’· οὐ γὰρ οἶδ’ ἂν εἰ πείσαιμί σε. Θα. κτείνειν γ’ ὃν ἂν χρῆι; τοῦτο γὰρ τετάγμεθα. Απ. οὔκ, ἀλλὰ τοῖς μέλλουσι θάνατον ἀμβαλεῖν. |
| 45.5 | Θα. ἔχω λόγον δὴ καὶ προθυμίαν σέθεν. |
| 45.6 | Απ. ἔστ’ οὖν ὅπως Ἄλκηστις ἐς γῆρας μόλοι; |
| 45.7 | Θα. οὐκ ἔστι· τιμαῖς κἀμὲ τέρπεσθαι δόκει. |
| 45.8 | Απ. οὔτοι πλέον γ’ ἂν ἢ μίαν ψυχὴν λάβοις. |
| 55.1 | Θα. νέων φθινόντων μεῖζον ἄρνυμαι γέρας. |
| 55.2 | Απ. κἂν γραῦς ὄληται, πλουσίως ταφήσεται. |
| 55.3 | Θα. πρὸς τῶν ἐχόντων, Φοῖβε, τὸν νόμον τίθης. |
| 55.4 | Απ. πῶς εἶπας; ἀλλ’ ἦ καὶ σοφὸς λέληθας ὤν; |
| 55.5 | Θα. ὠνοῖντ’ ἂν οἷς πάρεστι γηραιοὶ θανεῖν. |
| 60.1 | Απ. οὔκουν δοκεῖ σοι τήνδε μοι δοῦναι χάριν; |
| 60.2 | Θα. οὐ δῆτ’· ἐπίστασαι δὲ τοὺς ἐμοὺς τρόπους. |
| 60.3 | Απ. ἐχθρούς γε θνητοῖς καὶ θεοῖς στυγουμένους. |
| 60.4 | Θα. οὐκ ἂν δύναιο πάντ’ ἔχειν ἃ μή σε δεῖ. |
| 60.5 | Απ. ἦ μὴν σὺ πείσηι καίπερ ὠμὸς ὢν ἄγαν· |
| 65.1 | τοῖος Φέρητος εἶσι πρὸς δόμους ἀνὴρ |
| 65.2 | Εὐρυσθέως πέμψαντος ἵππειον μετὰ |
| 65.3 | ὄχημα Θρήικης ἐκ τόπων δυσχειμέρων, |
| 65.4 | ὃς δὴ ξενωθεὶς τοῖσδ’ ἐν Ἀδμήτου δόμοις |
| 65.5 | βίαι γυναῖκα τήνδε ς’ ἐξαιρήσεται. |
| 70.1 | κοὔθ’ ἡ παρ’ ἡμῶν σοι γενήσεται χάρις |
| 70.2 | δράσεις θ’ ὁμοίως ταῦτ’ ἀπεχθήσηι τ’ ἐμοί. |
| 70.3 | Θα. πόλλ’ ἂν σὺ λέξας οὐδὲν ἂν πλέον λάβοις· |
| 70.4 | ἡ δ’ οὖν γυνὴ κάτεισιν εἰς Ἅιδου δόμους. |
| 70.5 | στείχω δ’ ἐπ’ αὐτήν, ὡς κατάρξωμαι ξίφει· |
| 75.1 | ἱερὸς γὰρ οὗτος τῶν κατὰ χθονὸς θεῶν ὅτου τόδ’ ἔγχος κρατὸς ἁγνίσηι τρίχα. |
| 75.2 | ΧΟΡΟΣ |
| 77.1 | τί ποθ’ ἡσυχία πρόσθεν μελάθρων; |
| 77.2 | τί σεσίγηται δόμος Ἀδμήτου; |
| 77.3 | —ἀλλ’ οὐδὲ φίλων πέλας 〈ἔστ’〉 οὐδείς, |
| 80.1 | ὅστις ἂν εἴποι πότερον φθιμένην |
| 80.2 | χρὴ βασίλειαν πενθεῖν ἢ ζῶς’ |
| 80.3 | ἔτι φῶς λεύσσει Πελίου τόδε παῖς |
| 80.4 | Ἄλκηστις, ἐμοὶ πᾶσί τ’ ἀρίστη |
| 80.5 | δόξασα γυνὴ |
| 85.1 | πόσιν εἰς αὑτῆς γεγενῆσθαι. |
| 85.2 | —κλύει τις ἢ στεναγμὸν ἢ |
| 85.3 | χειρῶν κτύπον κατὰ στέγας |
| 85.4 | ἢ γόον ὡς πεπραγμένων; |
| 85.5 | —οὐ μὰν οὐδέ τις ἀμφιπόλων |
| 90.1 | στατίζεται ἀμφὶ πύλας. |
| 90.2 | εἰ γὰρ μετακοίμιος ἄτας, |
| 90.3 | ὦ Παιάν, φανείης. |
| 90.4 | —οὔ τἂν φθιμένας γ’ ἐσιώπων. —†οὐ γὰρ δὴ φροῦδός γ’ ἐξ οἴκων νέκυς ἤδη.† |
| 95.1 | —πόθεν; οὐκ αὐχῶ. τί σε θαρσύνει; |
| 95.2 | —πῶς ἂν ἔρημον τάφον Ἄδμητος |
| 95.3 | κεδνῆς ἂν ἔπραξε γυναικός; |
| 95.4 | —πυλῶν πάροιθε δ’ οὐχ ὁρῶ |
| 95.5 | πηγαῖον ὡς νομίζεται χέρνιβ’ ἐπὶ φθιτῶν πύλαις. |
| 95.6 | —χαίτα τ’ οὔτις ἐπὶ προθύροις |
| 95.7 | τομαῖος, †ἃ δὴ νεκύων |
| 95.8 | πένθει πίτνει, οὐδὲ νεολαία† |
| 95.9 | δουπεῖ χεὶρ γυναικῶν. |
| 105.1 | —καὶ μὴν τόδε κύριον ἦμαρ |
| 105.2 | —†τί τόδ’ αὐδᾶις;† |
| 105.3 | —ὧι χρή σφε μολεῖν κατὰ γαίας. |
| 105.4 | —ἔθιγες ψυχᾶς, ἔθιγες δὲ φρενῶν. |
| 105.5 | —χρὴ τῶν ἀγαθῶν διακναιομένων |
| 110.1 | πενθεῖν ὅστις |
| 110.2 | χρηστὸς ἀπ’ ἀρχῆς νενόμισται. |
| 110.3 | ἀλλ’ οὐδὲ ναυκληρίαν |
| 110.4 | ἔσθ’ ὅποι τις αἴας στείλας, ἢ Λυκίαν |
| 115.1 | εἴτ’ ἐπὶ τὰς ἀνύδρους |
| 115.2 | †Ἀμμωνιάδας ἕδρας†, |
| 115.3 | δυστάνου παραλύσαι |
| 115.4 | ψυχάν· μόρος γὰρ ἀπότομος |
| 115.5 | πλάθει. θεῶν δ’ ἐπ’ ἐσχάραν |
| 120 | οὐκέτ’ ἔχω τίνα μηλοθύταν πορευθῶ. |
| 122.1 | μόνα δ’ ἄν, εἰ φῶς τόδ’ ἦν |
| 122.2 | ὄμμασιν δεδορκὼς |
| 122.3 | Φοίβου παῖς, προλιποῦς’ |
| 125.1 | ἦλθ’ ἂν ἕδρας σκοτίους |
| 125.2 | Ἅιδα τε πύλας· |
| 125.3 | δμαθέντας γὰρ ἀνίστη, |
| 125.4 | πρὶν αὐτὸν εἷλε διόβολον |
| 125.5 | πλῆκτρον πυρὸς κεραυνίου. |
| 130-131 | νῦν δὲ βίου τίν’ ἔτ’ ἐλπίδα προσδέχωμαι; |
| 132.1 | [πάντα γὰρ ἤδη †τετέλεσται βασιλεῦσιν†, |
| 132.2 | πάντων δὲ θεῶν ἐπὶ βωμοῖς |
| 132.3 | αἱμόρραντοι θυσίαι πλήρεις, |
| 135.1 | οὐδ’ ἔστι κακῶν ἄκος οὐδέν.] |
| 135.2 | —ἀλλ’ ἥδ’ ὀπαδῶν ἐκ δόμων τις ἔρχεται |
| 135.3 | δακρυρροοῦσα· τίνα τύχην ἀκούσομαι; |
| 135.4 | πενθεῖν μέν, εἴ τι δεσπόταισι τυγχάνει, |
| 135.5 | συγγνωστόν· εἰ δ’ ἔτ’ ἐστὶν ἔμψυχος γυνὴ |
| 140.1 | εἴτ’ οὖν ὄλωλεν εἰδέναι βουλοίμεθ’ ἄν. |
| 140.2 | ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ |
| 141.1 | καὶ ζῶσαν εἰπεῖν καὶ θανοῦσαν ἔστι σοι. |
| 141.2 | Χο. καὶ πῶς ἂν αὑτὸς κατθάνοι τε καὶ βλέποι; |
| 141.3 | Θε. ἤδη προνωπής ἐστι καὶ ψυχορραγεῖ. |
| 146.1 | Χο. ἐλπὶς μὲν οὐκέτ’ ἐστὶ σώιζεσθαι βίον; |
| 146.2 | Θε. πεπρωμένη γὰρ ἡμέρα βιάζεται. |
| 146.3 | Χο. οὔκουν ἐπ’ αὐτῆι πράσσεται τὰ πρόσφορα; |
| 146.4 | Θε. κόσμος γ’ ἕτοιμος, ὧι σφε συνθάψει πόσις. |
| 144 | Χο. ὦ τλῆμον, οἵας οἷος ὢν ἁμαρτάνεις. |
| 145.1 | Θε. οὔπω τόδ’ οἶδε δεσπότης, πρὶν ἂν πάθηι. Χο. ἴστω νυν εὐκλεής γε κατθανουμένη |
| 145.2 | γυνή τ’ ἀρίστη τῶν ὑφ’ ἡλίωι μακρῶι. |
| 145.3 | Θε. πῶς δ’ οὐκ ἀρίστη; τίς δ’ ἐναντιώσεται; |
| 145.4 | τί χρὴ λέγεσθαι τὴν ὑπερβεβλημένην |
| 145.5 | γυναῖκα; πῶς δ’ ἂν μᾶλλον ἐνδείξαιτό τις |
| 155.1 | πόσιν προτιμῶς’ ἢ θέλους’ ὑπερθανεῖν; |
| 155.2 | καὶ ταῦτα μὲν δὴ πᾶς’ ἐπίσταται πόλις· |
| 155.3 | ἃ δ’ ἐν δόμοις ἔδρασε θαυμάσηι κλύων. ἐπεὶ γὰρ ἤισθεθ’ ἡμέραν τὴν κυρίαν |
| 155.4 | ἥκουσαν, ὕδασι ποταμίοις λευκὸν χρόα |
| 160.1 | ἐλούσατ’, ἐκ δ’ ἑλοῦσα κεδρίνων δόμων |
| 160.2 | ἐσθῆτα κόσμον τ’ εὐπρεπῶς ἠσκήσατο, |
| 160.3 | καὶ στᾶσα πρόσθεν Ἑστίας κατηύξατο· |
| 160.4 | Δέσποιν’, ἐγὼ γὰρ ἔρχομαι κατὰ χθονός, |
| 160.5 | πανύστατόν σε προσπίτνους’ αἰτήσομαι |
| 165.1 | τέκν’ ὀρφανεῦσαι τἀμά· καὶ τῶι μὲν φίλην |
| 165.2 | σύζευξον ἄλοχον, τῆι δὲ γενναῖον πόσιν· |
| 165.3 | μηδ’ ὥσπερ αὐτῶν ἡ τεκοῦς’ ἀπόλλυμαι |
| 165.4 | θανεῖν ἀώρους παῖδας, ἀλλ’ εὐδαίμονας |
| 165.5 | ἐν γῆι πατρώιαι τερπνὸν ἐκπλῆσαι βίον. |
| 170.1 | πάντας δὲ βωμούς, οἳ κατ’ Ἀδμήτου δόμους, |
| 170.2 | προσῆλθε κἀξέστεψε καὶ προσηύξατο, |
| 170.3 | πτόρθων ἀποσχίζουσα μυρσίνης φόβην, |
| 170.4 | ἄκλαυτος ἀστένακτος, οὐδὲ τοὐπιὸν |
| 170.5 | κακὸν μεθίστη χρωτὸς εὐειδῆ φύσιν. |
| 175.1 | κἄπειτα θάλαμον ἐσπεσοῦσα καὶ λέχος |
| 175.2 | ἐνταῦθα δὴ ’δάκρυσε καὶ λέγει τάδε· |
| 175.3 | Ὦ λέκτρον, ἔνθα παρθένει’ ἔλυς’ ἐγὼ |
| 175.4 | κορεύματ’ ἐκ τοῦδ’ ἀνδρός, οὗ θνήισκω πάρος, |
| 175.5 | χαῖρ’· οὐ γὰρ ἐχθαίρω ς’· ἀπώλεσας δέ με |
| 180.1 | μόνον· προδοῦναι γάρ ς’ ὀκνοῦσα καὶ πόσιν |
| 180.2 | θνήισκω. σὲ δ’ ἄλλη τις γυνὴ κεκτήσεται, |
| 180.3 | σώφρων μὲν οὐκ ἂν μᾶλλον, εὐτυχὴς δ’ ἴσως. |
| 180.4 | κυνεῖ δὲ προσπίτνουσα, πᾶν δὲ δέμνιον |
| 180.5 | ὀφθαλμοτέγκτωι δεύεται πλημμυρίδι. |
| 185.1 | ἐπεὶ δὲ πολλῶν δακρύων εἶχεν κόρον, |
| 185.2 | στείχει προνωπὴς ἐκπεσοῦσα δεμνίων, |
| 185.3 | καὶ πολλὰ θαλάμων ἐξιοῦς’ ἐπεστράφη |
| 185.4 | κἄρριψεν αὑτὴν αὖθις ἐς κοίτην πάλιν. |
| 185.5 | παῖδες δὲ πέπλων μητρὸς ἐξηρτημένοι |
| 190.1 | ἔκλαιον· ἡ δὲ λαμβάνους’ ἐς ἀγκάλας |
| 190.2 | ἠσπάζετ’ ἄλλοτ’ ἄλλον ὡς θανουμένη. |
| 190.3 | πάντες δ’ ἔκλαιον οἰκέται κατὰ στέγας |
| 190.4 | δέσποιναν οἰκτίροντες· ἡ δὲ δεξιὰν |
| 190.5 | προύτειν’ ἑκάστωι κοὔτις ἦν οὕτω κακὸς |
| 195.1 | ὃν οὐ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν. |
| 195.2 | τοιαῦτ’ ἐν οἴκοις ἐστὶν Ἀδμήτου κακά. |
| 195.3 | καὶ κατθανών τἂν ὤιχετ’, ἐκφυγὼν δ’ ἔχει |
| 195.4 | τοσοῦτον ἄλγος, οὔποθ’ οὗ λελήσεται. |
| 195.5 | Χο. ἦ που στενάζει τοισίδ’ Ἄδμητος κακοῖς, ἐσθλῆς γυναικὸς εἰ στερηθῆναί σφε χρή; |
| 195.6 | Θε. κλαίει γ’ ἄκοιτιν ἐν χεροῖν φίλην ἔχων |
| 195.7 | καὶ μὴ προδοῦναι λίσσεται, τἀμήχανα |
| 195.8 | ζητῶν· φθίνει γὰρ καὶ μαραίνεται νόσωι. |
| 195.9 | παρειμένη δέ, χειρὸς ἄθλιον βάρος, |
| 205.1 | ὅμως δέ, καίπερ σμικρόν, ἐμπνέους’ ἔτι, |
| 205.2 | βλέψαι πρὸς αὐγὰς βούλεται τὰς ἡλίου |
| 205.3 | [ὡς οὔποτ’ αὖθις ἀλλὰ νῦν πανύστατον |
| 205.4 | ἀκτῖνα κύκλον θ’ ἡλίου προσόψεται]. |
| 205.5 | ἀλλ’ εἶμι καὶ σὴν ἀγγελῶ παρουσίαν· |
| 210.1 | οὐ γάρ τι πάντες εὖ φρονοῦσι κοιράνοις, |
| 210.2 | ὥστ’ ἐν κακοῖσιν εὐμενεῖς παρεστάναι· σὺ δ’ εἶ παλαιὸς δεσπόταις ἐμοῖς φίλος. |
| 210.3 | Χο. |
| 213.1 | —ἰὼ Ζεῦ, τίς ἂν πᾶι πόρος κακῶν |
| 213.2 | γένοιτο καὶ λύσις τύχας |
| 214 | ἃ πάρεστι κοιράνοις; |
| 215 | —〈αἰαῖ〉· |
| 215.1 | †ἔξεισί τις† ἢ τέμω τρίχα |
| 215.2 | καὶ μέλανα στολμὸν πέπλων |
| 215.3 | ἀμφιβαλώμεθ’ ἤδη; |
| 215.4 | —δεινὰ μέν, φίλοι, δεινά γ’, ἀλλ’ ὅμως |
| 215.5 | θεοῖσιν εὐξόμεσθα· |
| 220 | θεῶν γὰρ δύναμις μεγίστα. |
| 220.1 | —ὦναξ Παιάν, |
| 220.2 | ἔξευρε μηχανάν τιν’ Ἀδμήτωι κακῶν. |
| 220.3 | —πόριζε δὴ πόριζε· καὶ πάρος γὰρ |
| 220.4 | †τοῦδ’ ἐφεῦρες† καὶ νῦν |
| 220.5 | λυτήριος ἐκ θανάτου γενοῦ, |
| 225.1 | φόνιον δ’ ἀπόπαυσον Ἅιδαν. |
| 225.2 | —παπαῖ 〈 〉 |
| 226.1 | ὦ παῖ Φέρητος, οἷ’ ἔπρα‐ |
| 226.2 | ξας δάμαρτος σᾶς στερείς. |
| 226.3 | —αἰαῖ· |
| 228.1 | ἄξια καὶ σφαγᾶς τάδε |
| 228.2 | καὶ πλέον ἢ βρόχωι δέραν |
| 229 | οὐρανίωι πελάσσαι. |
| 230.1 | —τὰν γὰρ οὐ φίλαν ἀλλὰ φιλτάταν |
| 230.2 | γυναῖκα κατθανοῦσαν |
| 230.3 | ἐν ἄματι τῶιδ’ ἐπόψηι. |
| 230.4 | —ἰδοὺ ἰδού· |
| 233.1 | ἥδ’ ἐκ δόμων δὴ καὶ πόσις πορεύεται. |
| 233.2 | —βόασον ὦ στέναξον ὦ Φεραία |
| 235.1 | χθὼν τὰν ἀρίσταν |
| 235.2 | γυναῖκα μαραινομέναν νόσωι |
| 235.3 | κατὰ γᾶς χθόνιον παρ’ Ἅιδαν. |
| 235.4 | οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν |
| 235.5 | πλέον ἢ λυπεῖν, τοῖς τε πάροιθεν |
| 240.1 | τεκμαιρόμενος καὶ τάσδε τύχας |
| 240.2 | λεύσσων βασιλέως, ὅστις ἀρίστης |
| 240.3 | ἀπλακὼν ἀλόχου τῆσδ’ ἀβίωτον |
| 240.4 | τὸν ἔπειτα χρόνον βιοτεύσει. |
| 240.5 | ΑΛΚΗΣΤΙΣ |
| 244 | Ἅλιε καὶ φάος ἁμέρας |
| 245 | οὐράνιαί τε δῖ‐ |
| 245.1 | ναι νεφέλας δρομαίου. |
| 245.2 | ΑΔΜΗΤΟΣ |
| 246.1 | ὁρᾶι σε κἀμέ, δύο κακῶς πεπραγότας, οὐδὲν θεοὺς δράσαντας ἀνθ’ ὅτου θανῆι. |
| 246.2 | Αλ. γαῖά τε καὶ μελάθρων στέγαι |
| 246.3 | νυμφίδιοί τε κοῖ‐ |
| 249.1 | ται πατρίας Ἰωλκοῦ. Αδ. ἔπαιρε σαυτήν, ὦ τάλαινα, μὴ προδῶις· |
| 249.2 | λίσσου δὲ τοὺς κρατοῦντας οἰκτῖραι θεούς. |
| 249.3 | Αλ. ὁρῶ δίκωπον ὁρῶ σκάφος ἐν |
| 249.4 | λίμναι· νεκύων δὲ πορθμεὺς |
| 249.5 | ἔχων χέρ’ ἐπὶ κοντῶι Χάρων |
| 255.1 | μ’ ἤδη καλεῖ· Τί μέλλεις; |
| 255.2 | ἐπείγου· σὺ κατείργεις. τάδε τοί με |
| 256.1 | σπερχόμενος ταχύνει. |
| 256.2 | Αδ. οἴμοι· πικράν γε τήνδε μοι ναυκληρίαν |
| 256.3 | ἔλεξας. ὦ δύσδαιμον, οἷα πάσχομεν. |
| 256.4 | Αλ. ἄγει μ’ ἄγει τις, ἄγει μέ τις (οὐχ |
| 260.1 | ὁρᾶις;) νεκύων ἐς αὐλάν, |
| 260.2 | ὑπ’ ὀφρύσι κυαναυγέσι |
| 260.3 | βλέπων πτερωτὸς Ἅιδας. |
| 260.4 | τί ῥέξεις; ἄφες. οἵαν ὁδὸν ἁ δει‐ |
| 263.1 | λαιοτάτα προβαίνω. |
| 263.2 | Αδ. οἰκτρὰν φίλοισιν, ἐκ δὲ τῶν μάλιστ’ ἐμοὶ |
| 265.1 | καὶ παισίν, οἷς δὴ πένθος ἐν κοινῶι τόδε. |
| 265.2 | Αλ. μέθετε μέθετέ μ’ ἤδη· |
| 265.3 | κλίνατ’, οὐ σθένω ποσίν. πλησίον Ἅιδας, σκοτία |
| 265.4 | δ’ ἐπ’ ὄσσοισι νὺξ ἐφέρπει. |
| 270.1 | τέκνα τέκν’, οὐκέτι δὴ |
| 270.2 | οὐκέτι μάτηρ σφῶιν ἔστιν. |
| 270.3 | χαίροντες, ὦ τέκνα, τόδε φάος ὁρῶιτον. |
| 270.4 | Αδ. οἴμοι· τόδ’ ἔπος λυπρὸν ἀκούειν |
| 270.5 | καὶ παντὸς ἐμοὶ θανάτου μεῖζον. |
| 275.1 | μὴ πρός 〈σε〉 θεῶν τλῆις με προδοῦναι, |
| 275.2 | μὴ πρὸς παίδων οὓς ὀρφανιεῖς, |
| 276.1 | ἀλλ’ ἄνα, τόλμα. |
| 276.2 | σοῦ γὰρ φθιμένης οὐκέτ’ ἂν εἴην, |
| 276.3 | ἐν σοὶ δ’ ἐσμὲν καὶ ζῆν καὶ μή· |
| 276.4 | σὴν γὰρ φιλίαν σεβόμεσθα. |
| 280.1 | Αλ. Ἄδμηθ’, ὁρᾶις γὰρ τἀμὰ πράγμαθ’ ὡς ἔχει, |
| 280.2 | λέξαι θέλω σοι πρὶν θανεῖν ἃ βούλομαι. |
| 280.3 | ἐγώ σε πρεσβεύουσα κἀντὶ τῆς ἐμῆς |
| 280.4 | ψυχῆς καταστήσασα φῶς τόδ’ εἰσορᾶν |
| 280.5 | θνήισκω, παρόν μοι μὴ θανεῖν, ὑπὲρ σέθεν, |
| 285.1 | ἀλλ’ ἄνδρα τε σχεῖν Θεσσαλῶν ὃν ἤθελον |
| 285.2 | καὶ δῶμα ναίειν ὄλβιον τυραννίδι. |
| 285.3 | οὐκ ἠθέλησα ζῆν ἀποσπασθεῖσα σοῦ |
| 285.4 | σὺν παισὶν ὀρφανοῖσιν, οὐδ’ ἐφεισάμην |
| 285.5 | ἥβης, ἔχους’ ἐν οἷς ἐτερπόμην ἐγώ. |
| 290.1 | καίτοι ς’ ὁ φύσας χἠ τεκοῦσα προύδοσαν, |
| 290.2 | καλῶς μὲν αὐτοῖς κατθανεῖν ἧκον βίου, |
| 290.3 | καλῶς δὲ σῶσαι παῖδα κεὐκλεῶς θανεῖν. μόνος γὰρ αὐτοῖς ἦσθα, κοὔτις ἐλπὶς ἦν |
| 290.4 | σοῦ κατθανόντος ἄλλα φιτύσειν τέκνα. |
| 295.1 | κἀγώ τ’ ἂν ἔζων καὶ σὺ τὸν λοιπὸν χρόνον, |
| 295.2 | κοὐκ ἂν μονωθεὶς σῆς δάμαρτος ἔστενες |
| 295.3 | καὶ παῖδας ὠρφάνευες. ἀλλὰ ταῦτα μὲν |
| 295.4 | θεῶν τις ἐξέπραξεν ὥσθ’ οὕτως ἔχειν. |
| 295.5 | εἶἑν· σύ νύν μοι τῶνδ’ ἀπόμνησαι χάριν· αἰτήσομαι γάρ ς’ ἀξίαν μὲν οὔποτε |
| 295.6 | (ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον), |
| 295.7 | δίκαια δ’, ὡς φήσεις σύ· τούσδε γὰρ φιλεῖς |
| 295.8 | οὐχ ἧσσον ἢ ’γὼ παῖδας, εἴπερ εὖ φρονεῖς. |
| 295.9 | τούτους ἀνάσχου δεσπότας ἐμῶν δόμων |
| 305.1 | καὶ μὴ ’πιγήμηις τοῖσδε μητρυιὰν τέκνοις, |
| 305.2 | ἥτις κακίων οὖς’ ἐμοῦ γυνὴ φθόνωι |
| 305.3 | τοῖς σοῖσι κἀμοῖς παισὶ χεῖρα προσβαλεῖ. |
| 305.4 | μὴ δῆτα δράσηις ταῦτά γ’, αἰτοῦμαί ς’ ἐγώ· |
| 305.5 | ἐχθρὰ γὰρ ἡ ’πιοῦσα μητρυιὰ τέκνοις |
| 310.1 | τοῖς πρόσθ’, ἐχίδνης οὐδὲν ἠπιωτέρα. |
| 310.2 | καὶ παῖς μὲν ἄρσην πατέρ’ ἔχει πύργον μέγαν |
| 310.3 | [ὃν καὶ προσεῖπε καὶ προσερρήθη πάλιν]· |
| 310.4 | σὺ δ’, ὦ τέκνον μοι, πῶς κορευθήσηι καλῶς; |
| 310.5 | ποίας τυχοῦσα συζύγου τῶι σῶι πατρί; |
| 315.1 | μή σοί τιν’ αἰσχρὰν προσβαλοῦσα κληδόνα |
| 315.2 | ἥβης ἐν ἀκμῆι σοὺς διαφθείρηι γάμους. |
| 315.3 | οὐ γάρ σε μήτηρ οὔτε νυμφεύσει ποτὲ |
| 315.4 | οὔτ’ ἐν τόκοισι σοῖσι θαρσυνεῖ, τέκνον, |
| 315.5 | παροῦς’, ἵν’ οὐδὲν μητρὸς εὐμενέστερον. |
| 320.1 | δεῖ γὰρ θανεῖν με· καὶ τόδ’ οὐκ ἐς αὔριον οὐδ’ ἐς τρίτην μοι †μηνὸς† ἔρχεται κακόν, |
| 320.2 | ἀλλ’ αὐτίκ’ ἐν τοῖς οὐκέτ’ οὖσι λέξομαι. |
| 320.3 | χαίροντες εὐφραίνοισθε· καὶ σοὶ μέν, πόσι, |
| 320.4 | γυναῖκ’ ἀρίστην ἔστι κομπάσαι λαβεῖν, |
| 325.1 | ὑμῖν δέ, παῖδες, μητρὸς ἐκπεφυκέναι. |
| 325.2 | Χο. θάρσει· πρὸ τούτου γὰρ λέγειν οὐχ ἅζομαι· |
| 325.3 | δράσει τάδ’, εἴπερ μὴ φρενῶν ἁμαρτάνει. |
| 325.4 | Αδ. ἔσται τάδ’, ἔσται, μὴ τρέσηις· ἐπεί ς’ ἐγὼ |
| 325.5 | καὶ ζῶσαν εἶχον καὶ θανοῦς’ ἐμὴ γυνὴ |
| 330.1 | μόνη κεκλήσηι, κοὔτις ἀντὶ σοῦ ποτε |
| 330.2 | τόνδ’ ἄνδρα νύμφη Θεσσαλὶς προσφθέγξεται. |
| 330.3 | οὐκ ἔστιν οὕτως οὔτε πατρὸς εὐγενοῦς |
| 330.4 | οὔτ’ εἶδος ἄλλως ἐκπρεπεστάτη γυνή. |
| 330.5 | ἅλις δὲ παίδων· τῶνδ’ ὄνησιν εὔχομαι |
| 335.1 | θεοῖς γενέσθαι· σοῦ γὰρ οὐκ ὠνήμεθα. |
| 335.2 | οἴσω δὲ πένθος οὐκ ἐτήσιον τὸ σὸν |
| 335.3 | ἀλλ’ ἔστ’ ἂν αἰὼν οὑμὸς ἀντέχηι, γύναι, |
| 335.4 | στυγῶν μὲν ἥ μ’ ἔτικτεν, ἐχθαίρων δ’ ἐμὸν |
| 335.5 | πατέρα· λόγωι γὰρ ἦσαν οὐκ ἔργωι φίλοι. |
| 340.1 | σὺ δ’ ἀντιδοῦσα τῆς ἐμῆς τὰ φίλτατα |
| 340.2 | ψυχῆς ἔσωσας. ἆρά μοι στένειν πάρα |
| 340.3 | τοιᾶσδ’ ἁμαρτάνοντι συζύγου σέθεν; |
| 340.4 | παύσω δὲ κώμους συμποτῶν θ’ ὁμιλίας |
| 340.5 | στεφάνους τε μοῦσάν θ’ ἣ κατεῖχ’ ἐμοὺς δόμους. |
| 345.1 | οὐ γάρ ποτ’ οὔτ’ ἂν βαρβίτου θίγοιμ’ ἔτι |
| 345.2 | οὔτ’ ἂν φρέν’ ἐξάραιμι πρὸς Λίβυν λακεῖν |
| 345.3 | αὐλόν· σὺ γάρ μου τέρψιν ἐξείλου βίου. |
| 345.4 | σοφῆι δὲ χειρὶ τεκτόνων δέμας τὸ σὸν |
| 345.5 | εἰκασθὲν ἐν λέκτροισιν ἐκταθήσεται, ὧι προσπεσοῦμαι καὶ περιπτύσσων χέρας |
| 345.6 | ὄνομα καλῶν σὸν τὴν φίλην ἐν ἀγκάλαις |
| 345.7 | δόξω γυναῖκα καίπερ οὐκ ἔχων ἔχειν· |
| 345.8 | ψυχρὰν μέν, οἶμαι, τέρψιν, ἀλλ’ ὅμως βάρος |
| 345.9 | ψυχῆς ἀπαντλοίην ἄν. ἐν δ’ ὀνείρασιν |
| 355.1 | φοιτῶσά μ’ εὐφραίνοις ἄν· ἡδὺ γὰρ φίλους |
| 355.2 | κἀν νυκτὶ λεύσσειν, ὅντιν’ ἂν παρῆι χρόνον. |
| 355.3 | εἰ δ’ Ὀρφέως μοι γλῶσσα καὶ μέλος παρῆν, |
| 355.4 | ὥστ’ ἢ κόρην Δήμητρος ἢ κείνης πόσιν |
| 355.5 | ὕμνοισι κηλήσαντά ς’ ἐξ Ἅιδου λαβεῖν, |
| 360.1 | κατῆλθον ἄν, καί μ’ οὔθ’ ὁ Πλούτωνος κύων |
| 360.2 | οὔθ’ οὑπὶ κώπηι ψυχοπομπὸς ἂν Χάρων |
| 360.3 | ἔσχ’ ἄν, πρὶν ἐς φῶς σὸν καταστῆσαι βίον. |
| 360.4 | ἀλλ’ οὖν ἐκεῖσε προσδόκα μ’, ὅταν θάνω, |
| 360.5 | καὶ δῶμ’ ἑτοίμαζ’, ὡς συνοικήσουσά μοι. |
| 365.1 | ἐν ταῖσιν αὐταῖς γάρ μ’ ἐπισκήψω κέδροις |
| 365.2 | σοὶ τούσδε θεῖναι πλευρά τ’ ἐκτεῖναι πέλας |
| 365.3 | πλευροῖσι τοῖς σοῖς· μηδὲ γὰρ θανών ποτε |
| 365.4 | σοῦ χωρὶς εἴην τῆς μόνης πιστῆς ἐμοί. |
| 365.5 | Χο. καὶ μὴν ἐγώ σοι πένθος ὡς φίλος φίλωι |
| 370.1 | λυπρὸν συνοίσω τῆσδε· καὶ γὰρ ἀξία. |
| 370.2 | Αλ. ὦ παῖδες, αὐτοὶ δὴ τάδ’ εἰσηκούσατε |
| 370.3 | πατρὸς λέγοντος μὴ γαμεῖν ἄλλην ποτὲ |
| 370.4 | γυναῖκ’ ἐφ’ ὑμῖν μηδ’ ἀτιμάσειν ἐμέ. |
| 370.5 | Αδ. καὶ νῦν γέ φημι καὶ τελευτήσω τάδε. |
| 375.1 | Αλ. ἐπὶ τοῖσδε παῖδας χειρὸς ἐξ ἐμῆς δέχου. |
| 375.2 | Αδ. δέχομαι, φίλον γε δῶρον ἐκ φίλης χερός. |
| 375.3 | Αλ. σύ νυν γενοῦ τοῖσδ’ ἀντ’ ἐμοῦ μήτηρ τέκνοις. |
| 375.4 | Αδ. πολλή μ’ ἀνάγκη, σοῦ γ’ ἀπεστερημένοις. Αλ. ὦ τέκν’, ὅτε ζῆν χρῆν μ’, ἀπέρχομαι κάτω. |
| 380.1 | Αδ. οἴμοι, τί δράσω δῆτα σοῦ μονούμενος; |
| 380.2 | Αλ. χρόνος μαλάξει ς’· οὐδέν ἐσθ’ ὁ κατθανών. |
| 380.3 | Αδ. ἄγου με σὺν σοί, πρὸς θεῶν, ἄγου κάτω. |
| 380.4 | Αλ. ἀρκοῦμεν ἡμεῖς οἱ προθνήισκοντες σέθεν. |
| 380.5 | Αδ. ὦ δαῖμον, οἵας συζύγου μ’ ἀποστερεῖς. |
| 385.1 | Αλ. καὶ μὴν σκοτεινὸν ὄμμα μου βαρύνεται. |
| 385.2 | Αδ. ἀπωλόμην ἄρ’, εἴ με δὴ λείψεις, γύναι. |
| 385.3 | Αλ. ὡς οὐκέτ’ οὖσαν οὐδὲν ἂν λέγοις ἐμέ. |
| 385.4 | Αδ. ὄρθου πρόσωπον, μὴ λίπηις παῖδας σέθεν. |
| 385.5 | Αλ. οὐ δῆθ’ ἑκοῦσά γ’· ἀλλὰ χαίρετ’, ὦ τέκνα. |
| 390.1 | Αδ. βλέψον πρὸς αὐτούς, βλέψον. Αλ. οὐδέν εἰμ’ ἔτι. |
| 390.2 | Αδ. τί δρᾶις; προλείπεις; Αλ. χαῖρ’. Αδ. ἀπωλόμην |
| 391.1 | τάλας. |
| 391.2 | Χο. βέβηκεν, οὐκέτ’ ἔστιν Ἀδμήτου γυνή. |
| 391.3 | ΠΑΙΣ |
| 393.1 | ἰώ μοι τύχας. μαῖα δὴ κάτω |
| 393.2 | βέβακεν, οὐκέτ’ ἔστιν, ὦ |
| 395 | πάτερ, ὑφ’ ἁλίωι, |
| 396-397 | προλιποῦσα δ’ ἐμὸν βίον ὠρφάνισεν τλάμων. |
| 398.1 | †ἴδε γὰρ ἴδε βλέφαρον καὶ† |
| 398.2 | παρατόνους χέρας. ὑπάκουσον ἄκουσον, ὦ μᾶτερ, ἀντιάζω. |
| 398.3 | ἐγώ ς’ ἐγώ, μᾶτερ, |
| 398.4 | †καλοῦμαι ὁ σὸς ποτὶ σοῖσι πίτ‐ νων† στόμασιν νεοσσός. |
| 398.5 | Αδ. τὴν οὐ κλύουσαν οὐδ’ ὁρῶσαν· ὥστ’ ἐγὼ |
| 405.1 | καὶ σφὼ βαρείαι συμφορᾶι πεπλήγμεθα. |
| 405.2 | Πα. νέος ἐγώ, πάτερ, λείπομαι φίλας |
| 405.3 | μονόστολός τε ματρός· ὦ |
| 405.4 | σχέτλια δὴ παθὼν |
| 409-410 | ἐγὼ ἔργ’, ἃ σὺ σύγκασί μοι συνέτλας κούρα. |
| post 410 | 〈 |
| 411.1 | 〉 ὦ πάτερ, |
| 411.2 | ἀνόνατ’ ἀνόνατ’ ἐνύμφευσας οὐδὲ γήρως |
| 411.3 | ἔβας τέλος σὺν τᾶιδ’· |
| 411.4 | ἔφθιτο γὰρ πάρος· οἰχομένας δὲ σοῦ, |
| 415.1 | μᾶτερ, ὄλωλεν οἶκος. |
| 415.2 | Χο. Ἄδμητ’, ἀνάγκη τάσδε συμφορὰς φέρειν· |
| 415.3 | οὐ γάρ τι πρῶτος οὐδὲ λοίσθιος βροτῶν |
| 415.4 | γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες· γίγνωσκε δὲ |
| 415.5 | ὡς πᾶσιν ἡμῖν κατθανεῖν ὀφείλεται. |
| 420.1 | Αδ. ἐπίσταμαί τοι, κοὐκ ἄφνω κακὸν τόδε |
| 420.2 | προσέπτατ’· εἰδὼς δ’ αὔτ’ ἐτειρόμην πάλαι. |
| 420.3 | ἀλλ’, ἐκφορὰν γὰρ τοῦδε θήσομαι νεκροῦ, |
| 420.4 | πάρεστε καὶ μένοντες ἀντηχήσατε |
| 420.5 | παιᾶνα τῶι κάτωθεν ἄσπονδον θεῶι. |
| 425.1 | πᾶσιν δὲ Θεσσαλοῖσιν ὧν ἐγὼ κρατῶ |
| 425.2 | πένθους γυναικὸς τῆσδε κοινοῦσθαι λέγω |
| 425.3 | κουρᾶι ξυρήκει καὶ μελαμπέπλωι στολῆι· |
| 425.4 | τέθριππά θ’ οἳ ζεύγνυσθε καὶ μονάμπυκας πώλους, σιδήρωι τέμνετ’ αὐχένων φόβην. |
| 430.1 | αὐλῶν δὲ μὴ κατ’ ἄστυ, μὴ λύρας κτύπος |
| 430.2 | ἔστω σελήνας δώδεκ’ ἐκπληρουμένας. |
| 430.3 | οὐ γάρ τιν’ ἄλλον φίλτερον θάψω νεκρὸν |
| 430.4 | τοῦδ’ οὐδ’ ἀμείνον’ εἰς ἔμ’· ἀξία δέ μοι |
| 430.5 | τιμῆς, ἐπεὶ τέθνηκεν ἀντ’ ἐμοῦ μόνη. |
| 435.1 | Χο. ὦ Πελίου θύγατερ, |
| 435.2 | χαίρουσά μοι εἰν Ἀίδα δόμοισιν |
| 435.3 | τὸν ἀνάλιον οἶκον οἰκετεύοις. |
| 435.4 | ἴστω δ’ Ἀίδας ὁ μελαγχαί‐ |
| 435.5 | τας θεὸς ὅς τ’ ἐπὶ κώπαι |
| 440.1 | πηδαλίωι τε γέρων |
| 440.2 | νεκροπομπὸς ἵζει |
| 440.3 | πολὺ δὴ πολὺ δὴ γυναῖκ’ ἀρίσταν |
| 440.4 | λίμναν Ἀχεροντίαν πορεύ‐ |
| 440.5 | σας ἐλάται δικώπωι. |
| 445.1 | πολλά σε μουσοπόλοι |
| 445.2 | μέλψουσι καθ’ ἑπτάτονόν τ’ ὀρείαν |
| 445.3 | χέλυν ἔν τ’ ἀλύροις κλέοντες ὕμνοις, |
| 445.4 | Σπάρται κυκλὰς ἁνίκα Καρνεί‐ |
| 445.5 | ου περινίσεται ὥρα μηνός, ἀειρομένας |
| 445.6 | παννύχου σελάνας, λιπαραῖσί τ’ ἐν ὀλβίαις Ἀθάναις. |
| 445.7 | τοίαν ἔλιπες θανοῦσα μολ‐ |
| 445.8 | πὰν μελέων ἀοιδοῖς. |
| 455.1 | εἴθ’ ἐπ’ ἐμοὶ μὲν εἴη, |
| 455.2 | δυναίμαν δέ σε πέμψαι |
| 455.3 | φάος ἐξ Ἀίδα τεράμνων |
| 455.4 | καὶ Κωκυτοῖο ῥεέθρων |
| 455.5 | ποταμίαι νερτέραι τε κώπαι. |
| 460.1 | σὺ γάρ, ὦ μόνα ὦ φίλα γυναικῶν, |
| 460.2 | σὺ τὸν αὑτᾶς |
| 461.1 | ἔτλας 〈ἔτλασ〉 πόσιν ἀντὶ σᾶς ἀμεῖψαι |
| 461.2 | ψυχᾶς ἐξ Ἅιδα. κούφα σοι |
| 461.3 | χθὼν ἐπάνωθε πέσοι, γύναι. εἰ δέ τι |
| 461.4 | καινὸν ἕλοιτο πόσις λέχος, ἦ μάλ’ ἂν |
| 465 | ἔμοιγ’ ἂν εἴη στυγη‐ |
| 465.1 | θεὶς τέκνοις τε τοῖς σοῖς. |
| 465.2 | ματέρος οὐ θελούσας |
| 465.3 | πρὸ παιδὸς χθονὶ κρύψαι |
| 465.4 | δέμας οὐδὲ πατρὸς γεραιοῦ |
| post 468 | 〈〉 |
| 469 | ὃν ἔτεκον δ’, οὐκ ἔτλαν ῥύεσθαι, |
| 470.1 | σχετλίω, πολιὰν ἔχοντε χαίταν. |
| 470.2 | σὺ δ’ ἐν ἥβαι |
| 471.1 | νέαι νέου προθανοῦσα φωτὸς οἴχηι. τοιαύτας εἴη μοι κῦρσαι |
| 471.2 | συνδυάδος φιλίας ἀλόχου· τὸ γὰρ |
| 471.3 | ἐν βιότωι σπάνιον μέρος· ἦ γὰρ ἂν |
| 475 | ἔμοιγ’ ἄλυπος δι’ αἰ‐ |
| 475.1 | ῶνος ἂν ξυνείη. |
| 475.2 | ΗΡΑΚΛΗΣ |
| 476.1 | ξένοι, Φεραίας τῆσδε κωμῆται χθονός, |
| 476.2 | Ἄδμητον ἐν δόμοισιν ἆρα κιγχάνω; |
| 476.3 | Χο. ἔστ’ ἐν δόμοισι παῖς Φέρητος, Ἡράκλεις. |
| 476.4 | ἀλλ’ εἰπὲ χρεία τίς σε Θεσσαλῶν χθόνα |
| 480.1 | πέμπει, Φεραῖον ἄστυ προσβῆναι τόδε. |
| 480.2 | Ηρ. Τιρυνθίωι πράσσω τιν’ Εὐρυσθεῖ πόνον. |
| 480.3 | Χο. καὶ ποῖ πορεύηι; τῶι συνέζευξαι πλάνωι; |
| 480.4 | Ηρ. Θρηικὸς τέτρωρον ἅρμα Διομήδους μέτα. |
| 480.5 | Χο. πῶς οὖν δυνήσηι; μῶν ἄπειρος εἶ ξένου; |
| 485.1 | Ηρ. ἄπειρος· οὔπω Βιστόνων ἦλθον χθόνα. |
| 485.2 | Χο. οὐκ ἔστιν ἵππων δεσπόσαι ς’ ἄνευ μάχης. |
| 485.3 | Ηρ. ἀλλ’ οὐδ’ ἀπειπεῖν μὴν πόνους οἷόν τ’ ἐμοί. |
| 485.4 | Χο. κτανὼν ἄρ’ ἥξεις ἢ θανὼν αὐτοῦ μενεῖς. |
| 485.5 | Ηρ. οὐ τόνδ’ ἀγῶνα πρῶτον ἂν δράμοιμ’ ἐγώ. |
| 490.1 | Χο. τί δ’ ἂν κρατήσας δεσπότην πλέον λάβοις; |
| 490.2 | Ηρ. πώλους ἀπάξω κοιράνωι Τιρυνθίωι. |
| 490.3 | Χο. οὐκ εὐμαρὲς χαλινὸν ἐμβαλεῖν γνάθοις. |
| 490.4 | Ηρ. εἰ μή γε πῦρ πνέουσι μυκτήρων ἄπο. |
| 490.5 | Χο. ἀλλ’ ἄνδρας ἀρταμοῦσι λαιψηραῖς γνάθοις. |
| 495.1 | Ηρ. θηρῶν ὀρείων χόρτον, οὐχ ἵππων, λέγεις. |
| 495.2 | Χο. φάτνας ἴδοις ἂν αἵμασιν πεφυρμένας. Ηρ. τίνος δ’ ὁ θρέψας παῖς πατρὸς κομπάζεται; |
| 495.3 | Χο. Ἄρεος, ζαχρύσου Θρηικίας πέλτης ἄναξ. |
| 495.4 | Ηρ. καὶ τόνδε τοὐμοῦ δαίμονος πόνον λέγεις (σκληρὸς γὰρ αἰεὶ καὶ πρὸς αἶπος ἔρχεται), |
| 495.5 | εἰ χρή με παισὶν οἷς Ἄρης ἐγείνατο |
| 495.6 | μάχην συνάψαι, πρῶτα μὲν Λυκάονι |
| 495.7 | αὖθις δὲ Κύκνωι, τόνδε δ’ ἔρχομαι τρίτον |
| 495.8 | ἀγῶνα πώλοις δεσπότηι τε συμβαλῶν. |
| 505.1 | ἀλλ’ οὔτις ἔστιν ὃς τὸν Ἀλκμήνης γόνον |
| 505.2 | τρέσαντα χεῖρα πολεμίαν ποτ’ ὄψεται. |
| 505.3 | Χο. καὶ μὴν ὅδ’ αὐτὸς τῆσδε κοίρανος χθονὸς |
| 505.4 | Ἄδμητος ἔξω δωμάτων πορεύεται. |
| 505.5 | Αδ. χαῖρ’, ὦ Διὸς παῖ Περσέως τ’ ἀφ’ αἵματος. |
| 510.1 | Ηρ. Ἄδμητε, καὶ σὺ χαῖρε, Θεσσαλῶν ἄναξ. |
| 510.2 | Αδ. θέλοιμ’ ἄν· εὔνουν δ’ ὄντα ς’ ἐξεπίσταμαι. |
| 510.3 | Ηρ. τί χρῆμα κουρᾶι τῆιδε πενθίμωι πρέπεις; |
| 510.4 | Αδ. θάπτειν τιν’ ἐν τῆιδ’ ἡμέραι μέλλω νεκρόν. |
| 510.5 | Ηρ. ἀπ’ οὖν τέκνων σῶν πημονὴν εἴργοι θεός. |
| 515.1 | Αδ. ζῶσιν κατ’ οἴκους παῖδες οὓς ἔφυς’ ἐγώ. |
| 515.2 | Ηρ. πατήρ γε μὴν ὡραῖος, εἴπερ οἴχεται. |
| 515.3 | Αδ. κἀκεῖνος ἔστι χἠ τεκοῦσά μ’, Ἡράκλεις. |
| 515.4 | Ηρ. οὐ μὴν γυνή γ’ ὄλωλεν Ἄλκηστις σέθεν; |
| 515.5 | Αδ. διπλοῦς ἐπ’ αὐτῆι μῦθος ἔστι μοι λέγειν. |
| 520.1 | Ηρ. πότερα θανούσης εἶπας ἢ ζώσης ἔτι; |
| 520.2 | Αδ. ἔστιν τε κοὐκέτ’ ἔστιν, ἀλγύνει δέ με. |
| 520.3 | Ηρ. οὐδέν τι μᾶλλον οἶδ’· ἄσημα γὰρ λέγεις. |
| 520.4 | Αδ. οὐκ οἶσθα μοίρας ἧς τυχεῖν αὐτὴν χρεών; |
| 520.5 | Ηρ. οἶδ’, ἀντὶ σοῦ γε κατθανεῖν ὑφειμένην. |
| 525.1 | Αδ. πῶς οὖν ἔτ’ ἔστιν, εἴπερ ἤινεσεν τάδε; |
| 525.2 | Ηρ. ἆ, μὴ πρόκλαι’ ἄκοιτιν, ἐς τότ’ ἀμβαλοῦ. |
| 525.3 | Αδ. τέθνηχ’ ὁ μέλλων κἀνθάδ’ ὢν οὐκ ἔστ’ ἔτι. |
| 525.4 | Ηρ. χωρὶς τό τ’ εἶναι καὶ τὸ μὴ νομίζεται. |
| 525.5 | Αδ. σὺ τῆιδε κρίνεις, Ἡράκλεις, κείνηι δ’ ἐγώ. |
| 530.1 | Ηρ. τί δῆτα κλαίεις; τίς φίλων ὁ κατθανών; |
| 530.2 | Αδ. γυνή· γυναικὸς ἀρτίως μεμνήμεθα. |
| 530.3 | Ηρ. ὀθνεῖος ἢ σοὶ συγγενὴς γεγῶσά τις; |
| 530.4 | Αδ. ὀθνεῖος, ἄλλως δ’ ἦν ἀναγκαία δόμοις. |
| 530.5 | Ηρ. πῶς οὖν ἐν οἴκοις σοῖσιν ὤλεσεν βίον; |
| 535.1 | Αδ. πατρὸς θανόντος ἐνθάδ’ ὠρφανεύετο. |
| 535.2 | Ηρ. φεῦ. |
| 536.1 | εἴθ’ ηὕρομέν ς’, Ἄδμητε, μὴ λυπούμενον. |
| 536.2 | Αδ. ὡς δὴ τί δράσων τόνδ’ ὑπορράπτεις λόγον; |
| 536.3 | Ηρ. ξένων πρὸς ἄλλων ἑστίαν πορεύσομαι. |
| 536.4 | Αδ. οὐκ ἔστιν, ὦναξ· μὴ τοσόνδ’ ἔλθοι κακόν. |
| 540.1 | Ηρ. λυπουμένοις ὀχληρός, εἰ μόλοι, ξένος. |
| 540.2 | Αδ. τεθνᾶσιν οἱ θανόντες· ἀλλ’ ἴθ’ ἐς δόμους. |
| 540.3 | Ηρ. αἰσχρόν 〈γε〉 παρὰ κλαίουσι θοινᾶσθαι ξένους. |
| 540.4 | Αδ. χωρὶς ξενῶνές εἰσιν οἷ ς’ ἐσάξομεν. |
| 540.5 | Ηρ. μέθες με καί σοι μυρίαν ἕξω χάριν. |
| 545.1 | Αδ. οὐκ ἔστιν ἄλλου ς’ ἀνδρὸς ἑστίαν μολεῖν. |
| 545.2 | ἡγοῦ σὺ τῶιδε δωμάτων ἐξωπίους ξενῶνας οἴξας τοῖς τ’ ἐφεστῶσιν φράσον |
| 545.3 | σίτων παρεῖναι πλῆθος, εὖ δὲ κλήισατε |
| 545.4 | θύρας μεταύλους· οὐ πρέπει θοινωμένους κλύειν στεναγμῶν οὐδὲ λυπεῖσθαι ξένους. |
| 545.5 | Χο. τί δρᾶις; τοσαύτης συμφορᾶς προσκειμένης, |
| 545.6 | Ἄδμητε, τολμᾶις ξενοδοκεῖν; τί μῶρος εἶ; |
| 545.7 | Αδ. ἀλλ’ εἰ δόμων σφε καὶ πόλεως ἀπήλασα |
| 545.8 | ξένον μολόντα, μᾶλλον ἄν μ’ ἐπήινεσας; |
| 555.1 | οὐ δῆτ’, ἐπεί μοι συμφορὰ μὲν οὐδὲν ἂν |
| 555.2 | μείων ἐγίγνετ’, ἀξενώτερος δ’ ἐγώ. |
| 555.3 | καὶ πρὸς κακοῖσιν ἄλλο τοῦτ’ ἂν ἦν κακόν, |
| 555.4 | δόμους καλεῖσθαι τοὺς ἐμοὺς ἐχθροξένους. |
| 555.5 | αὐτὸς δ’ ἀρίστου τοῦδε τυγχάνω ξένου, |
| 560.1 | ὅταν ποτ’ Ἄργους διψίαν ἔλθω χθόνα. |
| 560.2 | Χο. πῶς οὖν ἔκρυπτες τὸν παρόντα δαίμονα, |
| 560.3 | φίλου μολόντος ἀνδρὸς ὡς αὐτὸς λέγεις; |
| 560.4 | Αδ. οὐκ ἄν ποτ’ ἠθέλησεν εἰσελθεῖν δόμους, |
| 560.5 | εἰ τῶν ἐμῶν τι πημάτων ἐγνώρισεν. |
| 565.1 | καὶ τῶι μέν, οἶμαι, δρῶν τάδ’ οὐ φρονεῖν δοκῶ |
| 565.2 | οὐδ’ αἰνέσει με· τἀμὰ δ’ οὐκ ἐπίσταται |
| 565.3 | μέλαθρ’ ἀπωθεῖν οὐδ’ ἀτιμάζειν ξένους. |
| 565.4 | Χο. ὦ πολύξεινος καὶ ἐλευθέρου ἀνδρὸς ἀεί ποτ’ |
| 565.5 | οἶκος, |
| 570.1 | σέ τοι καὶ ὁ Πύθιος εὐλύρας Ἀπόλλων |
| 570.2 | ἠξίωσε ναίειν, |
| 573.1 | ἔτλα δὲ σοῖσι μηλονόμας |
| 573.2 | ἐν νομοῖς γενέσθαι, |
| 575.1 | δοχμιᾶν διὰ κλειτύων |
| 575.2 | βοσκήμασι σοῖσι συρίζων |
| 575.3 | ποιμνίτας ὑμεναίους. |
| 575.4 | σὺν δ’ ἐποιμαίνοντο χαρᾶι μελέων βαλιαί τε |
| 575.5 | λύγκες, |
| 580.1 | ἔβα δὲ λιποῦς’ Ὄθρυος νάπαν λεόντων |
| 580.2 | ἁ δαφοινὸς ἴλα· |
| 583.1 | χόρευσε δ’ ἀμφὶ σὰν κιθάραν, |
| 583.2 | Φοῖβε, ποικιλόθριξ |
| 585.1 | νεβρὸς ὑψικόμων πέραν |
| 585.2 | βαίνους’ ἐλατᾶν σφυρῶι κούφωι, |
| 585.3 | χαίρους’ εὔφρονι μολπᾶι. |
| 585.4 | τοιγὰρ πολυμηλοτάταν |
| 585.5 | ἑστίαν οἰκεῖ παρὰ καλλίναον |
| 590.1 | Βοιβίαν λίμναν. ἀρότοις δὲ γυᾶν |
| 590.2 | καὶ πεδίων δαπέδοις ὅρον ἀμφὶ μὲν |
| 590.3 | ἀελίου κνεφαίαν |
| 590.4 | ἱππόστασιν †αἰθέρα τὰν† Μολοσ‐ |
| 590.5 | σῶν 〈 〉 τίθεται, |
| 595.1 | πόντιον δ’ Αἰγαῖον ἐπ’ ἀκτὰν |
| 595.2 | ἀλίμενον Πηλίου κρατύνει. |
| 595.3 | καὶ νῦν δόμον ἀμπετάσας |
| 595.4 | δέξατο ξεῖνον νοτερῶι βλεφάρωι, |
| 595.5 | τᾶς φίλας κλαίων ἀλόχου νέκυν ἐν δώμασιν ἀρτιθανῆ· τὸ γὰρ εὐγενὲς ἐκφέρεται πρὸς αἰδῶ. |
| 595.6 | ἐν τοῖς ἀγαθοῖσι δὲ πάντ’ ἔνε‐ |
| 595.7 | στιν· σοφίας ἄγαμαι. |
| 595.8 | πρὸς δ’ ἐμᾶι ψυχᾶι θράσος ἧσται |
| 605.1 | θεοσεβῆ φῶτα κεδνὰ πράξειν. |
| 605.2 | Αδ. ἀνδρῶν Φεραίων εὐμενὴς παρουσία, |
| 605.3 | νέκυν μὲν ἤδη πάντ’ ἔχοντα πρόσπολοι |
| 605.4 | φέρουσιν ἄρδην πρὸς τάφον τε καὶ πυράν· |
| 605.5 | ὑμεῖς δὲ τὴν θανοῦσαν, ὡς νομίζεται, |
| 610.1 | προσείπατ’ ἐξιοῦσαν ὑστάτην ὁδόν. |
| 610.2 | Χο. καὶ μὴν ὁρῶ σὸν πατέρα γηραιῶι ποδὶ |
| 610.3 | στείχοντ’, ὀπαδούς τ’ ἐν χεροῖν δάμαρτι σῆι |
| 610.4 | κόσμον φέροντας, νερτέρων ἀγάλματα. |
| 610.5 | ΦΕΡΗΣ |
| 614 | ἥκω κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, τέκνον· |
| 615.1 | ἐσθλῆς γάρ, οὐδεὶς ἀντερεῖ, καὶ σώφρονος |
| 615.2 | γυναικὸς ἡμάρτηκας. ἀλλὰ ταῦτα μὲν |
| 615.3 | φέρειν ἀνάγκη καίπερ ὄντα δύσφορα. |
| 615.4 | δέχου δὲ κόσμον τόνδε καὶ κατὰ χθονὸς |
| 615.5 | ἴτω. τὸ ταύτης σῶμα τιμᾶσθαι χρεών, |
| 620.1 | ἥτις γε τῆς σῆς προύθανε ψυχῆς, τέκνον, |
| 620.2 | καί μ’ οὐκ ἄπαιδ’ ἔθηκεν οὐδ’ εἴασε σοῦ |
| 620.3 | στερέντα γήραι πενθίμωι καταφθίνειν, |
| 620.4 | πάσαις δ’ ἔθηκεν εὐκλεέστερον βίον |
| 620.5 | γυναιξίν, ἔργον τλᾶσα γενναῖον τόδε. |
| 625.1 | ὦ τόνδε μὲν σώσας’, ἀναστήσασα δὲ |
| 625.2 | ἡμᾶς πίτνοντας, χαῖρε, κἀν Ἅιδου δόμοις εὖ σοι γένοιτο. φημὶ τοιούτους γάμους |
| 625.3 | λύειν βροτοῖσιν, ἢ γαμεῖν οὐκ ἄξιον. |
| 625.4 | Αδ. οὔτ’ ἦλθες ἐς τόνδ’ ἐξ ἐμοῦ κληθεὶς τάφον |
| 630.1 | οὔτ’ ἐν φίλοισι σὴν παρουσίαν λέγω. |
| 630.2 | κόσμον δὲ τὸν σὸν οὔποθ’ ἥδ’ ἐνδύσεται· |
| 630.3 | οὐ γάρ τι τῶν σῶν ἐνδεὴς ταφήσεται. |
| 630.4 | τότε ξυναλγεῖν χρῆν ς’ ὅτ’ ὠλλύμην ἐγώ· |
| 630.5 | σὺ δ’ ἐκποδὼν στὰς καὶ παρεὶς ἄλλωι θανεῖν |
| 635.1 | νέωι γέρων ὢν τόνδ’ ἀποιμώξηι νεκρόν; |
| 635.2 | οὐκ ἦσθ’ ἄρ’ ὀρθῶς τοῦδε σώματος πατήρ, |
| 635.3 | οὐδ’ ἡ τεκεῖν φάσκουσα καὶ κεκλημένη |
| 635.4 | μήτηρ μ’ ἔτικτε, δουλίου δ’ ἀφ’ αἵματος |
| 635.5 | μαστῶι γυναικὸς σῆς ὑπεβλήθην λάθραι. |
| 640.1 | ἔδειξας εἰς ἔλεγχον ἐξελθὼν ὃς εἶ, |
| 640.2 | καί μ’ οὐ νομίζω παῖδα σὸν πεφυκέναι. |
| 640.3 | ἦ τἄρα πάντων διαπρέπεις ἀψυχίαι, |
| 640.4 | ὃς τηλικόσδ’ ὢν κἀπὶ τέρμ’ ἥκων βίου |
| 640.5 | οὐκ ἠθέλησας οὐδ’ ἐτόλμησας θανεῖν |
| 645.1 | τοῦ σοῦ πρὸ παιδός, ἀλλὰ τήνδ’ εἰάσατε |
| 645.2 | γυναῖκ’ ὀθνείαν, ἣν ἐγὼ καὶ μητέρα |
| 645.3 | καὶ πατέρ’ ἂν ἐνδίκως ἂν ἡγοίμην μόνην. |
| 645.4 | καίτοι καλόν γ’ ἂν τόνδ’ ἀγῶν’ ἠγωνίσω |
| 645.5 | τοῦ σοῦ πρὸ παιδὸς κατθανών, βραχὺς δέ σοι πάντως ὁ λοιπὸς ἦν βιώσιμος χρόνος. |
| 645.6 | [κἀγώ τ’ ἂν ἔζων χἤδε τὸν λοιπὸν χρόνον, |
| 645.7 | κοὐκ ἂν μονωθεὶς ἔστενον κακοῖς ἐμοῖς.] |
| 645.8 | καὶ μὴν ὅς’ ἄνδρα χρὴ παθεῖν εὐδαίμονα |
| 645.9 | πέπονθας· ἥβησας μὲν ἐν τυραννίδι, |
| 655.1 | παῖς δ’ ἦν ἐγώ σοι τῶνδε διάδοχος δόμων, |
| 655.2 | ὥστ’ οὐκ ἄτεκνος κατθανὼν ἄλλοις δόμον λείψειν ἔμελλες ὀρφανὸν διαρπάσαι. |
| 655.3 | οὐ μὴν ἐρεῖς γέ μ’ ὡς ἀτιμάζοντα σὸν |
| 655.4 | γῆρας θανεῖν προύδωκας, ὅστις αἰδόφρων |
| 660.1 | πρὸς ς’ ἦ μάλιστα· κἀντὶ τῶνδέ μοι χάριν |
| 660.2 | τοιάνδε καὶ σὺ χἠ τεκοῦς’ ἠλλαξάτην. |
| 660.3 | τοιγὰρ φυτεύων παῖδας οὐκέτ’ ἂν φθάνοις, |
| 660.4 | οἳ γηροβοσκήσουσι καὶ θανόντα σε |
| 660.5 | περιστελοῦσι καὶ προθήσονται νεκρόν. |
| 665.1 | οὐ γάρ ς’ ἔγωγε τῆιδ’ ἐμῆι θάψω χερί· |
| 665.2 | τέθνηκα γὰρ δὴ τοὐπὶ ς’. εἰ δ’ ἄλλου τυχὼν |
| 665.3 | σωτῆρος αὐγὰς εἰσορῶ, κείνου λέγω |
| 665.4 | καὶ παῖδά μ’ εἶναι καὶ φίλον γηροτρόφον. |
| 665.5 | μάτην ἄρ’ οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν, |
| 670.1 | γῆρας ψέγοντες καὶ μακρὸν χρόνον βίου· |
| 670.2 | ἢν δ’ ἐγγὺς ἔλθηι θάνατος, οὐδεὶς βούλεται |
| 670.3 | θνήισκειν, τὸ γῆρας δ’ οὐκέτ’ ἔστ’ αὐτοῖς βαρύ. |
| 670.4 | Χο. παύσασθ’, ἅλις γὰρ ἡ παροῦσα συμφορά· |
| 670.5 | ὦ παῖ, πατρὸς δὲ μὴ παροξύνηις φρένας. |
| 675.1 | Φε. ὦ παῖ, τίν’ αὐχεῖς, πότερα Λυδὸν ἢ Φρύγα |
| 675.2 | κακοῖς ἐλαύνειν ἀργυρώνητον σέθεν; |
| 675.3 | οὐκ οἶσθα Θεσσαλόν με κἀπὸ Θεσσαλοῦ |
| 675.4 | πατρὸς γεγῶτα γνησίως ἐλεύθερον; |
| 675.5 | ἄγαν ὑβρίζεις καὶ νεανίας λόγους |
| 680.1 | ῥίπτων ἐς ἡμᾶς οὐ βαλὼν οὕτως ἄπει. |
| 680.2 | ἐγὼ δέ ς’ οἴκων δεσπότην ἐγεινάμην |
| 680.3 | κἄθρεψ’, ὀφείλω δ’ οὐχ ὑπερθνήισκειν σέθεν· |
| 680.4 | οὐ γὰρ πατρῶιον τόνδ’ ἐδεξάμην νόμον, |
| 680.5 | παίδων προθνήισκειν πατέρας, οὐδ’ Ἑλληνικόν. |
| 685.1 | σαυτῶι γὰρ εἴτε δυστυχὴς εἴτ’ εὐτυχὴς |
| 685.2 | ἔφυς· ἃ δ’ ἡμῶν χρῆν σε τυγχάνειν ἔχεις. |
| 685.3 | πολλῶν μὲν ἄρχεις, πολυπλέθρους δέ σοι γύας |
| 685.4 | λείψω· πατρὸς γὰρ ταὔτ’ ἐδεξάμην πάρα. |
| 685.5 | τί δῆτά ς’ ἠδίκηκα; τοῦ ς’ ἀποστερῶ; |
| 690.1 | μὴ θνῆισχ’ ὑπὲρ τοῦδ’ ἀνδρός, οὐδ’ ἐγὼ πρὸ σοῦ. |
| 690.2 | χαίρεις ὁρῶν φῶς· πατέρα δ’ οὐ χαίρειν δοκεῖς; |
| 690.3 | ἦ μὴν πολύν γε τὸν κάτω λογίζομαι |
| 690.4 | χρόνον, τὸ δὲ ζῆν σμικρὸν ἀλλ’ ὅμως γλυκύ. |
| 690.5 | σὺ γοῦν ἀναιδῶς διεμάχου τὸ μὴ θανεῖν |
| 695.1 | καὶ ζῆις παρελθὼν τὴν πεπρωμένην τύχην, |
| 695.2 | ταύτην κατακτάς· εἶτ’ ἐμὴν ἀψυχίαν |
| 695.3 | λέγεις, γυναικός, ὦ κάκισθ’, ἡσσημένος, |
| 695.4 | ἣ τοῦ καλοῦ σοῦ προύθανεν νεανίου; |
| 695.5 | σοφῶς δ’ ἐφηῦρες ὥστε μὴ θανεῖν ποτε, εἰ τὴν παροῦσαν κατθανεῖν πείσεις ἀεὶ |
| 695.6 | γυναῖχ’ ὑπὲρ σοῦ· κἆιτ’ ὀνειδίζεις φίλοις |
| 695.7 | τοῖς μὴ θέλουσι δρᾶν τάδ’, αὐτὸς ὢν κακός; |
| 695.8 | σίγα· νόμιζε δ’, εἰ σὺ τὴν σαυτοῦ φιλεῖς |
| 695.9 | ψυχήν, φιλεῖν ἅπαντας· εἰ δ’ ἡμᾶς κακῶς |
| 705.1 | ἐρεῖς, ἀκούσηι πολλὰ κοὐ ψευδῆ κακά. |
| 705.2 | Χο. πλείω λέλεκται νῦν τε καὶ τὸ πρὶν κακά· |
| 705.3 | παῦσαι δέ, πρέσβυ, παῖδα σὸν κακορροθῶν. |
| 705.4 | Αδ. λέγ’, ὡς ἐμοῦ λέξαντος· εἰ δ’ ἀλγεῖς κλύων |
| 705.5 | τἀληθές, οὐ χρῆν ς’ εἰς ἔμ’ ἐξαμαρτάνειν. |
| 710.1 | Φε. σοῦ δ’ ἂν προθνήισκων μᾶλλον ἐξημάρτανον. |
| 710.2 | Αδ. ταὐτὸν γὰρ ἡβῶντ’ ἄνδρα καὶ πρέσβυν θανεῖν; Φε. ψυχῆι μιᾶι ζῆν, οὐ δυοῖν, ὀφείλομεν. |
| 710.3 | Αδ. καὶ μὴν Διός γε μείζονα ζώηις χρόνον. |
| 710.4 | Φε. ἀρᾶι γονεῦσιν οὐδὲν ἔκδικον παθών; |
| 715.1 | Αδ. μακροῦ βίου γὰρ ἠισθόμην ἐρῶντά σε. |
| 715.2 | Φε. ἀλλ’ οὐ σὺ νεκρὸν ἀντὶ σοῦ τόνδ’ ἐκφέρεις; |
| 715.3 | Αδ. σημεῖα τῆς σῆς γ’, ὦ κάκιστ’, ἀψυχίας. |
| 715.4 | Φε. οὔτοι πρὸς ἡμῶν γ’ ὤλετ’· οὐκ ἐρεῖς τόδε. |
| 715.5 | Αδ. φεῦ· |
| 719 | εἴθ’ ἀνδρὸς ἔλθοις τοῦδέ γ’ ἐς χρείαν ποτέ. |
| 720.1 | Φε. μνήστευε πολλάς, ὡς θάνωσι πλείονες. |
| 720.2 | Αδ. σοὶ τοῦτ’ ὄνειδος· οὐ γὰρ ἤθελες θανεῖν. |
| 720.3 | Φε. φίλον τὸ φέγγος τοῦτο τοῦ θεοῦ, φίλον. |
| 720.4 | Αδ. κακὸν τὸ λῆμα κοὐκ ἐν ἀνδράσιν τὸ σόν. |
| 720.5 | Φε. οὐκ ἐγγελᾶις γέροντα βαστάζων νεκρόν. |
| 725.1 | Αδ. θανῆι γε μέντοι δυσκλεής, ὅταν θάνηις. |
| 725.2 | Φε. κακῶς ἀκούειν οὐ μέλει θανόντι μοι. |
| 725.3 | Αδ. φεῦ φεῦ· τὸ γῆρας ὡς ἀναιδείας πλέων. |
| 725.4 | Φε. ἥδ’ οὐκ ἀναιδής· τήνδ’ ἐφηῦρες ἄφρονα. |
| 725.5 | Αδ. ἄπελθε κἀμὲ τόνδ’ ἔα θάψαι νεκρόν. |
| 730.1 | Φε. ἄπειμι· θάψεις δ’ αὐτὸς ὢν αὐτῆς φονεύς, |
| 730.2 | δίκας δὲ δώσεις σοῖσι κηδεσταῖς ἔτι· |
| 730.3 | ἦ τἄρ’ Ἄκαστος οὐκέτ’ ἔστ’ ἐν ἀνδράσιν, |
| 730.4 | εἰ μή ς’ ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται. |
| 730.5 | Αδ. ἔρρων νυν αὐτὸς χἠ ξυνοικήσασά σοι, |
| 735.1 | ἄπαιδε παιδὸς ὄντος, ὥσπερ ἄξιοι, |
| 735.2 | γηράσκετ’· οὐ γὰρ τῶιδ’ ἔτ’ ἐς ταὐτὸν στέγος |
| 735.3 | νεῖσθ’· εἰ δ’ ἀπειπεῖν χρῆν με κηρύκων ὕπο |
| 735.4 | τὴν σὴν πατρώιαν ἑστίαν, ἀπεῖπον ἄν. |
| 735.5 | ἡμεῖς δέ, τοὐν ποσὶν γὰρ οἰστέον κακόν. |
| 740.1 | στείχωμεν, ὡς ἂν ἐν πυρᾶι θῶμεν νεκρόν. |
| 740.2 | Χο. ἰὼ ἰώ. σχετλία τόλμης, |
| 740.3 | ὦ γενναία καὶ μέγ’ ἀρίστη, |
| 740.4 | χαῖρε· πρόφρων σε χθόνιός θ’ Ἑρμῆς |
| 740.5 | Ἅιδης τε δέχοιτ’. εἰ δέ τι κἀκεῖ |
| 745.1 | πλέον ἔστ’ ἀγαθοῖς, τούτων μετέχους’ |
| 745.2 | Ἅιδου νύμφηι παρεδρεύοις. |
| 745.3 | ΘΕΡΑΠΩΝ |
| 747.1 | πολλοὺς μὲν ἤδη κἀπὸ παντοίας χθονὸς |
| 747.2 | ξένους μολόντας οἶδ’ ἐς Ἀδμήτου δόμους, |
| 747.3 | οἷς δεῖπνα προύθηκ’· ἀλλὰ τοῦδ’ οὔπω ξένου κακίον’ ἐς τήνδ’ ἑστίαν ἐδεξάμην. |
| 747.4 | ὃς πρῶτα μὲν πενθοῦντα δεσπότην ὁρῶν |
| 747.5 | ἐσῆλθε κἀτόλμης’ ἀμείψασθαι πύλας. |
| 747.6 | ἔπειτα δ’ οὔτι σωφρόνως ἐδέξατο |
| 747.7 | τὰ προστυχόντα ξένια, συμφορὰν μαθών, |
| 755.1 | ἀλλ’, εἴ τι μὴ φέροιμεν, ὤτρυνεν φέρειν. |
| 755.2 | ποτῆρα δ’ †ἐν χείρεσσι† κίσσινον λαβὼν |
| 755.3 | πίνει μελαίνης μητρὸς εὔζωρον μέθυ, |
| 755.4 | ἕως ἐθέρμην’ αὐτὸν ἀμφιβᾶσα φλὸξ |
| 755.5 | οἴνου. στέφει δὲ κρᾶτα μυρσίνης κλάδοις, |
| 760.1 | ἄμους’ ὑλακτῶν· δισσὰ δ’ ἦν μέλη κλύειν· ὁ μὲν γὰρ ἦιδε, τῶν ἐν Ἀδμήτου κακῶν |
| 760.2 | οὐδὲν προτιμῶν, οἰκέται δ’ ἐκλαίομεν |
| 760.3 | δέσποιναν, ὄμμα δ’ οὐκ ἐδείκνυμεν ξένωι |
| 760.4 | τέγγοντες· Ἄδμητος γὰρ ὧδ’ ἐφίετο. |
| 765.1 | καὶ νῦν ἐγὼ μὲν ἐν δόμοισιν ἑστιῶ |
| 765.2 | ξένον, πανοῦργον κλῶπα καὶ ληιστήν τινα, |
| 765.3 | ἡ δ’ ἐκ δόμων βέβηκεν, οὐδ’ ἐφεσπόμην |
| 765.4 | οὐδ’ ἐξέτεινα χεῖρ’ ἀποιμώζων ἐμὴν |
| 765.5 | δέσποιναν, ἣ ’μοὶ πᾶσί τ’ οἰκέταισιν ἦν |
| 770.1 | μήτηρ· κακῶν γὰρ μυρίων ἐρρύετο, |
| 770.2 | ὀργὰς μαλάσσους’ ἀνδρός. ἆρα τὸν ξένον |
| 770.3 | στυγῶ δικαίως, ἐν κακοῖς ἀφιγμένον; |
| 770.4 | Ηρ. οὗτος, τί σεμνὸν καὶ πεφροντικὸς βλέπεις; |
| 770.5 | οὐ χρὴ σκυθρωπὸν τοῖς ξένοις τὸν πρόσπολον |
| 775.1 | εἶναι, δέχεσθαι δ’ εὐπροσηγόρωι φρενί. |
| 775.2 | σὺ δ’ ἄνδρ’ ἑταῖρον δεσπότου παρόνθ’ ὁρῶν |
| 775.3 | στυγνῶι προσώπωι καὶ συνωφρυωμένωι |
| 775.4 | δέχηι, θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων. |
| 775.5 | δεῦρ’ ἔλθ’, ὅπως ἂν καὶ σοφώτερος γένηι. |
| 780.1 | τὰ θνητὰ πράγματ’ †οἶδας† ἣν ἔχει φύσιν; |
| 780.2 | οἶμαι μὲν οὔ· πόθεν γάρ; ἀλλ’ ἄκουέ μου. |
| 780.3 | βροτοῖς ἅπασι κατθανεῖν ὀφείλεται, |
| 780.4 | κοὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἐξεπίσταται |
| 780.5 | τὴν αὔριον μέλλουσαν εἰ βιώσεται· |
| 785.1 | τὸ τῆς τύχης γὰρ ἀφανὲς οἷ προβήσεται, |
| 785.2 | κἄστ’ οὐ διδακτὸν οὐδ’ ἁλίσκεται τέχνηι. ταῦτ’ οὖν ἀκούσας καὶ μαθὼν ἐμοῦ πάρα |
| 785.3 | εὔφραινε σαυτόν, πῖνε, τὸν καθ’ ἡμέραν |
| 785.4 | βίον λογίζου σόν, τὰ δ’ ἄλλα τῆς τύχης. |
| 790.1 | τίμα δὲ καὶ τὴν πλεῖστον ἡδίστην θεῶν |
| 790.2 | Κύπριν βροτοῖσιν· εὐμενὴς γὰρ ἡ θεός. |
| 790.3 | τὰ δ’ ἄλλ’ ἔασον πάντα καὶ πιθοῦ λόγοις |
| 790.4 | ἐμοῖσιν, εἴπερ ὀρθά σοι δοκῶ λέγειν. |
| 790.5 | οἶμαι μέν. οὔκουν τὴν ἄγαν λύπην ἀφεὶς |
| 795.1 | πίηι μεθ’ ἡμῶν [τάσδ’ ὑπερβαλὼν τύχας, |
| 795.2 | στεφάνοις πυκασθείς]; καὶ σάφ’ οἶδ’ ὁθούνεκα |
| 795.3 | τοῦ νῦν σκυθρωποῦ καὶ ξυνεστῶτος φρενῶν |
| 795.4 | μεθορμιεῖ σε πίτυλος ἐμπεσὼν σκύφου. |
| 795.5 | ὄντας δὲ θνητοὺς θνητὰ καὶ φρονεῖν χρεών· ὡς τοῖς γε σεμνοῖς καὶ συνωφρυωμένοις |
| 795.6 | ἅπασίν ἐστιν, ὥς γ’ ἐμοὶ χρῆσθαι κριτῆι, |
| 795.7 | οὐ βίος ἀληθῶς ὁ βίος ἀλλὰ συμφορά. |
| 795.8 | Θε. ἐπιστάμεσθα ταῦτα· νῦν δὲ πράσσομεν |
| 795.9 | οὐχ οἷα κώμου καὶ γέλωτος ἄξια. |
| 805.1 | Ηρ. γυνὴ θυραῖος ἡ θανοῦσα· μὴ λίαν |
| 805.2 | πένθει· δόμων γὰρ ζῶσι τῶνδε δεσπόται. |
| 805.3 | Θε. τί ζῶσιν; οὐ κάτοισθα τἀν δόμοις κακά; |
| 805.4 | Ηρ. εἰ μή τι σός με δεσπότης ἐψεύσατο. |
| 805.5 | Θε. ἄγαν ἐκεῖνός ἐστ’ ἄγαν φιλόξενος. |
| 810.1 | Ηρ. οὐ χρῆν μ’ ὀθνείου γ’ οὕνεκ’ εὖ πάσχειν νεκροῦ; |
| 810.2 | Θε. ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν ὀθνεῖος ἦν. |
| 810.3 | Ηρ. μῶν ξυμφοράν τιν’ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι; |
| 810.4 | Θε. χαίρων ἴθ’· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά. |
| 810.5 | Ηρ. ὅδ’ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος. |
| 815.1 | Θε. οὐ γάρ τι κωμάζοντ’ ἂν ἠχθόμην ς’ ὁρῶν. |
| 815.2 | Ηρ. ἀλλ’ ἦ πέπονθα δείν’ ὑπὸ ξένων ἐμῶν; |
| 815.3 | Θε. οὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις. |
| 815.4 | [πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι· καὶ κουρὰν βλέπεις |
| 815.5 | μελαμπέπλους στολμούς τε. Ηρ. τίς δ’ ὁ κατθανών;] |
| 820.1 | 〈Ηρ.〉 μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ; |
| 820.2 | Θε. γυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου, ξένε. |
| 820.3 | Ηρ. τί φήις; ἔπειτα δῆτά μ’ ἐξενίζετε; |
| 820.4 | Θε. ἠιδεῖτο γάρ σε τῶνδ’ ἀπώσασθαι δόμων. |
| 820.5 | Ηρ. ὦ σχέτλι’, οἵας ἤμπλακες ξυναόρου. |
| 825.1 | Θε. ἀπωλόμεσθα πάντες, οὐ κείνη μόνη. |
| 825.2 | Ηρ. ἀλλ’ ἠισθόμην μὲν ὄμμ’ ἰδὼν δακρυρροοῦν |
| 825.3 | κουράν τε καὶ πρόσωπον· ἀλλ’ ἔπειθέ με |
| 825.4 | λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν. |
| 825.5 | βίαι δὲ θυμοῦ τάσδ’ ὑπερβαλὼν πύλας |
| 830.1 | ἔπινον ἀνδρὸς ἐν φιλοξένου δόμοις, |
| 830.2 | πράσσοντος οὕτω. κἆιτα κωμάζω κάρα |
| 830.3 | στεφάνοις πυκασθείς; ἀλλὰ σοῦ τὸ μὴ φράσαι, |
| 830.4 | κακοῦ τοσούτου δώμασιν προσκειμένου. |
| 830.5 | ποῦ καί σφε θάπτει; ποῖ νιν εὑρήσω μολών; |
| 835.1 | Θε. ὀρθὴν παρ’ οἶμον ἣ ’πὶ Λαρίσαν φέρει |
| 835.2 | τύμβον κατόψηι ξεστὸν ἐκ προαστίου. |
| 835.3 | Ηρ. ὦ πολλὰ τλᾶσα καρδία καὶ χεὶρ ἐμή, |
| 835.4 | νῦν δεῖξον οἷον παῖδά ς’ ἡ Τιρυνθία ἐγείνατ’ Ἠλεκτρύωνος Ἀλκμήνη Διί. |
| 840.1 | δεῖ γάρ με σῶσαι τὴν θανοῦσαν ἀρτίως |
| 840.2 | γυναῖκα κἀς τόνδ’ αὖθις ἱδρῦσαι δόμον |
| 840.3 | Ἄλκηστιν Ἀδμήτωι θ’ ὑπουργῆσαι χάριν. |
| 840.4 | ἐλθὼν δ’ ἄνακτα τὸν μελάμπτερον νεκρῶν |
| 840.5 | Θάνατον φυλάξω, καί νιν εὑρήσειν δοκῶ |
| 845.1 | πίνοντα τύμβου πλησίον προσφαγμάτων. |
| 845.2 | κἄνπερ λοχαίας αὐτὸν ἐξ ἕδρας συθεὶς |
| 845.3 | μάρψω, κύκλον γε περιβαλὼν χεροῖν ἐμαῖν, |
| 845.4 | οὐκ ἔστιν ὅστις αὐτὸν ἐξαιρήσεται |
| 845.5 | μογοῦντα πλευρά, πρὶν γυναῖκ’ ἐμοὶ μεθῆι. ἢν δ’ οὖν ἁμάρτω τῆσδ’ ἄγρας καὶ μὴ μόληι |
| 845.6 | πρὸς αἱματηρὸν πελανόν, εἶμι τῶν κάτω |
| 845.7 | Κόρης ἄνακτός τ’ εἰς ἀνηλίους δόμους, |
| 845.8 | αἰτήσομαί τε καὶ πέποιθ’ ἄξειν ἄνω |
| 845.9 | Ἄλκηστιν, ὥστε χερσὶν ἐνθεῖναι ξένου, |
| 855.1 | ὅς μ’ ἐς δόμους ἐδέξατ’ οὐδ’ ἀπήλασεν, |
| 855.2 | καίπερ βαρείαι συμφορᾶι πεπληγμένος, |
| 855.3 | ἔκρυπτε δ’ ὢν γενναῖος, αἰδεσθεὶς ἐμέ. |
| 855.4 | τίς τοῦδε μᾶλλον Θεσσαλῶν φιλόξενος, |
| 855.5 | τίς Ἑλλάδ’ οἰκῶν; τοιγὰρ οὐκ ἐρεῖ κακὸν |
| 860.1 | εὐεργετῆσαι φῶτα γενναῖος γεγώς. |
| 860.2 | Αδ. ἰώ, |
| 861 | στυγναὶ πρόσοδοι, στυγναὶ δ’ ὄψεις |
| 861.1 | χήρων μελάθρων. |
| 861.2 | ἰώ μοί μοι, αἰαῖ 〈αἰαῖ〉. |
| 861.3 | ποῖ βῶ; ποῖ στῶ; τί λέγω; τί δὲ μή; πῶς ἂν ὀλοίμην; |
| 865.1 | ἦ βαρυδαίμονα μήτηρ μ’ ἔτεκεν. |
| 865.2 | ζηλῶ φθιμένους, κείνων ἔραμαι, |
| 865.3 | κεῖν’ ἐπιθυμῶ δώματα ναίειν. |
| 865.4 | οὔτε γὰρ αὐγὰς χαίρω προσορῶν |
| 865.5 | οὔτ’ ἐπὶ γαίας πόδα πεζεύων· |
| 870.1 | τοῖον ὅμηρόν μ’ ἀποσυλήσας |
| 870.2 | Ἅιδηι Θάνατος παρέδωκεν. |
| 870.3 | Χο. πρόβα πρόβα, βᾶθι κεῦθος οἴκων. |
| 872.1 | Αδ. αἰαῖ. |
| 872.2 | Χο. πέπονθας ἄξι’ αἰαγμάτων. |
| 873.1 | Αδ. ἒ ἔ. |
| 873.2 | Χο. δι’ ὀδύνας ἔβας, σάφ’ οἶδα. |
| 874 | Αδ. φεῦ φεῦ. |
| 875 | Χο. τὰν νέρθε δ’ οὐδὲν ὠφελεῖς ... |
| 875.1 | Αδ. ἰώ μοί μοι. |
| 875.2 | Χο. τὸ μήποτ’ εἰσιδεῖν φιλίας ἀλόχου |
| 875.3 | πρόσωπόν ς’ ἔσαντα λυπρόν. |
| 875.4 | Αδ. ἔμνησας ὅ μου φρένας ἥλκωσεν· |
| 875.5 | τί γὰρ ἀνδρὶ κακὸν μεῖζον ἁμαρτεῖν |
| 880.1 | πιστῆς ἀλόχου; μήποτε γήμας |
| 880.2 | ὤφελον οἰκεῖν μετὰ τῆσδε δόμους. |
| 880.3 | ζηλῶ δ’ ἀγάμους ἀτέκνους τε βροτῶν· |
| 880.4 | μία γὰρ ψυχή, τῆς ὑπεραλγεῖν |
| 880.5 | μέτριον ἄχθος. |
| 885.1 | παίδων δὲ νόσους καὶ νυμφιδίους |
| 885.2 | εὐνὰς θανάτοις κεραϊζομένας |
| 885.3 | οὐ τλητὸν ὁρᾶν, ἐξὸν ἀτέκνους |
| 885.4 | ἀγάμους τ’ εἶναι διὰ παντός. |
| 885.5 | Χο. τύχα τύχα δυσπάλαιστος ἥκει. |
| 889 | Αδ. αἰαῖ. |
| 890 | Χο. πέρας δέ γ’ οὐδὲν ἀλγέων τίθης. |
| 890.1 | Αδ. ἒ ἔ. |
| 890.2 | Χο. βαρέα μὲν φέρειν, ὅμως δὲ ... |
| 891.1 | Αδ. φεῦ φεῦ. |
| 891.2 | Χο. τλᾶθ’· οὐ σὺ πρῶτος ὤλεσας ... |
| 892.1 | Αδ. ἰώ μοί μοι. |
| 892.2 | Χο. γυναῖκα· συμφορὰ δ’ ἑτέρους ἑτέρα |
| 892.3 | πιέζει φανεῖσα θνατῶν. |
| 895.1 | Αδ. ὦ μακρὰ πένθη λῦπαί τε φίλων |
| 895.2 | τῶν ὑπὸ γαίας. |
| 895.3 | τί μ’ ἐκώλυσας ῥῖψαι τύμβου |
| 895.4 | τάφρον ἐς κοίλην καὶ μετ’ ἐκείνης |
| 895.5 | τῆς μέγ’ ἀρίστης κεῖσθαι φθίμενον; δύο δ’ ἀντὶ μιᾶς Ἅιδης ψυχὰς |
| 895.6 | τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ |
| 895.7 | χθονίαν λίμνην διαβάντε. |
| 895.8 | Χο. ἐμοί τις ἦν |
| 895.9 | ἐν γένει, ὧι κόρος ἀξιόθρη‐ |
| 905.1 | νος ὤλετ’ ἐν δόμοισιν μονόπαις· ἀλλ’ ἔμπας |
| 905.2 | ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν, |
| 909 | πολιὰς ἐπὶ χαίτας |
| 910.1 | ἤδη προπετὴς ὢν |
| 910.2 | βιότου τε πόρσω. |
| 910.3 | Αδ. ὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω, |
| 910.4 | πῶς δ’ οἰκήσω, μεταπίπτοντος |
| 910.5 | δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον· |
| 915.1 | τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν |
| 915.2 | σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω |
| 915.3 | φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων, |
| 915.4 | πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος |
| 915.5 | τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων |
| 920.1 | ὡς εὐπατρίδαι κἀπ’ ἀμφοτέρων |
| 920.2 | ὄντες ἀριστέων σύζυγες εἶμεν· |
| 920.3 | νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος |
| 920.4 | λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ |
| 920.5 | πέμπουσί μ’ ἔσω |
| 925.1 | λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους. |
| 925.2 | Χο. παρ’ εὐτυχῆ |
| 925.3 | σοι πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκωι |
| 925.4 | τόδ’ ἄλγος· ἀλλ’ ἔσωσας |
| 925.5 | βίοτον καὶ ψυχάν. |
| 930 | ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν· |
| 932.1 | τί νέον τόδε; πολλοὺς |
| 932.2 | ἤδη παρέλυσεν θάνατος δάμαρτος. |
| 935.1 | Αδ. φίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον |
| 935.2 | τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως. |
| 935.3 | τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε, |
| 935.4 | πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο. |
| 935.5 | ἐγὼ δ’, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον |
| 940.1 | λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω. |
| 940.2 | πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι; |
| 940.3 | τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο |
| 940.4 | τερπνῆς τύχοιμ’ ἂν εἰσόδου; ποῖ τρέψομαι; |
| 940.5 | ἡ μὲν γὰρ ἔνδον ἐξελᾶι μ’ ἐρημία, |
| 945.1 | γυναικὸς εὐνὰς εὖτ’ ἂν εἰσίδω κενὰς |
| 945.2 | θρόνους τ’ ἐν οἷσιν ἷζε καὶ κατὰ στέγας |
| 945.3 | αὐχμηρὸν οὖδας, τέκνα δ’ ἀμφὶ γούνασιν |
| 945.4 | πίπτοντα κλαίηι μητέρ’, οἱ δὲ δεσπότιν |
| 945.5 | στένωσιν οἵαν ἐκ δόμων ἀπώλεσαν. τὰ μὲν κατ’ οἴκους τοιάδ’· ἔξωθεν δέ με |
| 945.6 | γάμοι τ’ ἐλῶσι Θεσσαλῶν καὶ ξύλλογοι |
| 945.7 | γυναικοπληθεῖς· οὐ γὰρ ἐξανέξομαι |
| 945.8 | λεύσσων δάμαρτος τῆς ἐμῆς ὁμήλικας. |
| 945.9 | ἐρεῖ δέ μ’ ὅστις ἐχθρὸς ὢν κυρεῖ τάδε· |
| 955.1 | Ἰδοῦ τὸν αἰσχρῶς ζῶνθ’, ὃς οὐκ ἔτλη θανεῖν |
| 955.2 | ἀλλ’ ἣν ἔγημεν ἀντιδοὺς ἀψυχίαι |
| 955.3 | πέφευγεν Ἅιδην· κἆιτ’ ἀνὴρ εἶναι δοκεῖ; |
| 955.4 | στυγεῖ δὲ τοὺς τεκόντας, αὐτὸς οὐ θέλων |
| 955.5 | θανεῖν. τοιάνδε πρὸς κακοῖσι κληδόνα |
| 960.1 | ἕξω. τί μοι ζῆν δῆτα κύδιον, φίλοι, |
| 960.2 | κακῶς κλύοντι καὶ κακῶς πεπραγότι; |
| 960.3 | Χο. ἐγὼ καὶ διὰ μούσας καὶ μετάρσιος ἦιξα, καὶ |
| 960.4 | πλείστων ἁψάμενος λόγων |
| 965.1 | κρεῖσσον οὐδὲν Ἀνάγκας |
| 965.2 | ηὗρον οὐδέ τι φάρμακον |
| 965.3 | Θρήισσαις ἐν σανίσιν, τὰς |
| 965.4 | Ὀρφεία κατέγραψεν |
| 965.5 | γῆρυς, οὐδ’ ὅσα Φοῖβος Ἀ‐ |
| 970.1 | σκληπιάδαις ἔδωκε |
| 970.2 | φάρμακα πολυπόνοις |
| 970.3 | ἀντιτεμὼν βροτοῖσιν. |
| 970.4 | μόνας δ’ οὔτ’ ἐπὶ βωμοὺς |
| 970.5 | ἐλθεῖν οὔτε βρέτας θεᾶς |
| 975.1 | ἔστιν, οὐ σφαγίων κλύει. |
| 975.2 | μή μοι, πότνια, μείζων |
| 975.3 | ἔλθοις ἢ τὸ πρὶν ἐν βίωι. |
| 975.4 | καὶ γὰρ Ζεὺς ὅτι νεύσηι |
| 975.5 | σὺν σοὶ τοῦτο τελευτᾶι. |
| 980.1 | καὶ τὸν ἐν Χαλύβοις δαμά‐ |
| 980.2 | ζεις σὺ βίαι σίδαρον, |
| 980.3 | οὐδέ τις ἀποτόμου |
| 980.4 | λήματός ἐστιν αἰδώς. |
| 980.5 | καί ς’ ἐν ἀφύκτοισι χερῶν εἷλε θεὰ δεσμοῖς. |
| 986 | τόλμα δ’· οὐ γὰρ ἀνάξεις ποτ’ ἔνερθεν |
| 988.1 | κλαίων τοὺς φθιμένους ἄνω. |
| 988.2 | καὶ θεῶν σκότιοι φθίνου‐ |
| 990.1 | σι παῖδες ἐν θανάτωι. φίλα μὲν ὅτ’ ἦν μεθ’ ἡμῶν, |
| 990.2 | φίλα δὲ θανοῦς’ ἔτ’ ἔσται, |
| 990.3 | γενναιοτάταν δὲ πασᾶν |
| 990.4 | ἐζεύξω κλισίαις ἄκοιτιν. |
| 995 | μηδὲ νεκρῶν ὡς φθιμένων χῶμα νομιζέσθω |
| 997.1 | τύμβος σᾶς ἀλόχου, θεοῖσι δ’ ὁμοίως |
| 997.2 | τιμάσθω, σέβας ἐμπόρων. καί τις δοχμίαν κέλευ‐ |
| 997.3 | θον ἐμβαίνων τόδ’ ἐρεῖ· |
| 997.4 | Αὕτα ποτὲ προύθαν’ ἀνδρός, |
| 997.5 | νῦν δ’ ἔστι μάκαιρα δαίμων· |
| 997.6 | χαῖρ’, ὦ πότνι’, εὖ δὲ δοίης. |
| 1005.1 | τοῖαί νιν προσεροῦσι φῆμαι. |
| 1005.2 | —καὶ μὴν ὅδ’, ὡς ἔοικεν, Ἀλκμήνης γόνος, |
| 1005.3 | Ἄδμητε, πρὸς σὴν ἑστίαν πορεύεται. |
| 1005.4 | Ηρ. φίλον πρὸς ἄνδρα χρὴ λέγειν ἐλευθέρως, |
| 1005.5 | Ἄδμητε, μομφὰς δ’ οὐχ ὑπὸ σπλάγχνοις ἔχειν |
| 1010.1 | σιγῶντ’. ἐγὼ δὲ σοῖς κακοῖσιν ἠξίουν |
| 1010.2 | ἐγγὺς παρεστὼς ἐξετάζεσθαι φίλος· |
| 1010.3 | σὺ δ’ οὐκ ἔφραζες σῆς προκείμενον νέκυν |
| 1010.4 | γυναικός, ἀλλά μ’ ἐξένιζες ἐν δόμοις, |
| 1010.5 | ὡς δὴ θυραίου πήματος σπουδὴν ἔχων. |
| 1015.1 | κἄστεψα κρᾶτα καὶ θεοῖς ἐλειψάμην |
| 1015.2 | σπονδὰς ἐν οἴκοις δυστυχοῦσι τοῖσι σοῖς. |
| 1015.3 | καὶ μέμφομαι μέν, μέμφομαι, παθὼν τάδε· |
| 1015.4 | οὐ μήν σε λυπεῖν ἐν κακοῖσι βούλομαι. ὧν δ’ οὕνεχ’ ἥκω δεῦρ’ ὑποστρέψας πάλιν |
| 1020.1 | λέξω· γυναῖκα τήνδε μοι σῶσον λαβών, |
| 1020.2 | ἕως ἂν ἵππους δεῦρο Θρηικίας ἄγων |
| 1020.3 | ἔλθω, τύραννον Βιστόνων κατακτανών. |
| 1020.4 | πράξας δ’ ὃ μὴ τύχοιμι (νοστήσαιμι γάρ) |
| 1020.5 | δίδωμι τήνδε σοῖσι προσπολεῖν δόμοις. |
| 1025.1 | πολλῶι δὲ μόχθωι χεῖρας ἦλθεν εἰς ἐμάς· |
| 1025.2 | ἀγῶνα γὰρ πάνδημον εὑρίσκω τινὰς |
| 1025.3 | τιθέντας, ἀθληταῖσιν ἄξιον πόνον, |
| 1025.4 | ὅθεν κομίζω τήνδε νικητήρια |
| 1025.5 | λαβών. τὰ μὲν γὰρ κοῦφα τοῖς νικῶσιν ἦν |
| 1030.1 | ἵππους ἄγεσθαι, τοῖσι δ’ αὖ τὰ μείζονα |
| 1030.2 | νικῶσι, πυγμὴν καὶ πάλην, βουφόρβια· |
| 1030.3 | γυνὴ δ’ ἐπ’ αὐτοῖς εἵπετ’· ἐντυχόντι δὲ |
| 1030.4 | αἰσχρὸν παρεῖναι κέρδος ἦν τόδ’ εὐκλεές. |
| 1030.5 | ἀλλ’, ὥσπερ εἶπον, σοὶ μέλειν γυναῖκα χρή· |
| 1035.1 | οὐ γὰρ κλοπαίαν ἀλλὰ σὺν πόνωι λαβὼν |
| 1035.2 | ἥκω· χρόνωι δὲ καὶ σύ μ’ αἰνέσεις ἴσως. |
| 1035.3 | Αδ. οὔτοι ς’ ἀτίζων οὐδ’ ἐν αἰσχροῖσιν τιθεὶς |
| 1035.4 | ἔκρυψ’ ἐμῆς γυναικὸς ἀθλίους τύχας. |
| 1035.5 | ἀλλ’ ἄλγος ἄλγει τοῦτ’ ἂν ἦν προσκείμενον, |
| 1040.1 | εἴ του πρὸς ἄλλου δώμαθ’ ὡρμήθης ξένου· |
| 1040.2 | ἅλις δὲ κλαίειν τοὐμὸν ἦν ἐμοὶ κακόν. |
| 1040.3 | γυναῖκα δ’, εἴ πως ἔστιν, αἰτοῦμαί ς’, ἄναξ, |
| 1040.4 | ἄλλον τιν’ ὅστις μὴ πέπονθεν οἷ’ ἐγὼ |
| 1040.5 | σώιζειν ἄνωχθι Θεσσαλῶν· πολλοὶ δέ σοι |
| 1045.1 | ξένοι Φεραίων· μή μ’ ἀναμνήσηις κακῶν. |
| 1045.2 | οὐκ ἂν δυναίμην τήνδ’ ὁρῶν ἐν δώμασιν ἄδακρυς εἶναι· μὴ νοσοῦντί μοι νόσον |
| 1045.3 | προσθῆις· ἅλις γὰρ συμφορᾶι βαρύνομαι. |
| 1045.4 | ποῦ καὶ τρέφοιτ’ ἂν δωμάτων νέα γυνή; νέα γάρ, ὡς ἐσθῆτι καὶ κόσμωι πρέπει. |
| 1045.5 | πότερα κατ’ ἀνδρῶν δῆτ’ ἐνοικήσει στέγην; |
| 1045.6 | καὶ πῶς ἀκραιφνὴς ἐν νέοις στρωφωμένη |
| 1045.7 | ἔσται; τὸν ἡβῶνθ’, Ἡράκλεις, οὐ ῥάιδιον |
| 1045.8 | εἴργειν· ἐγὼ δὲ σοῦ προμηθίαν ἔχω. |
| 1055.1 | ἢ τῆς θανούσης θάλαμον ἐσβήσας τρέφω; |
| 1055.2 | καὶ πῶς ἐπεσφρῶ τήνδε τῶι κείνης λέχει; |
| 1055.3 | διπλῆν φοβοῦμαι μέμψιν, ἔκ τε δημοτῶν, |
| 1055.4 | μή τίς μ’ ἐλέγξηι τὴν ἐμὴν εὐεργέτιν |
| 1055.5 | προδόντ’ ἐν ἄλλης δεμνίοις πίτνειν νέας, |
| 1060.1 | καὶ τῆς θανούσης (ἀξία δέ μοι σέβειν) |
| 1060.2 | πολλὴν πρόνοιαν δεῖ μ’ ἔχειν. σὺ δ’, ὦ γύναι, |
| 1060.3 | ἥτις ποτ’ εἶ σύ, ταὔτ’ ἔχους’ Ἀλκήστιδι |
| 1060.4 | μορφῆς μέτρ’ ἴσθι, καὶ προσήϊξαι δέμας. |
| 1060.5 | οἴμοι. κόμιζε πρὸς θεῶν ἐξ ὀμμάτων |
| 1065.1 | γυναῖκα τήνδε, μή μ’ ἕληις ἡιρημένον. |
| 1065.2 | δοκῶ γὰρ αὐτὴν εἰσορῶν γυναῖχ’ ὁρᾶν |
| 1065.3 | ἐμήν· θολοῖ δὲ καρδίαν, ἐκ δ’ ὀμμάτων |
| 1065.4 | πηγαὶ κατερρώγασιν. ὦ τλήμων ἐγώ, |
| 1065.5 | ὡς ἄρτι πένθους τοῦδε γεύομαι πικροῦ. |
| 1070.1 | Χο. ἐγὼ μὲν οὐκ ἔχοιμ’ ἂν εὖ λέγειν τύχην· |
| 1070.2 | χρὴ δ’, ἥτις ἐστί, καρτερεῖν θεοῦ δόσιν. Ηρ. εἰ γὰρ τοσαύτην δύναμιν εἶχον ὥστε σὴν |
| 1070.3 | ἐς φῶς πορεῦσαι νερτέρων ἐκ δωμάτων |
| 1070.4 | γυναῖκα καί σοι τήνδε πορσῦναι χάριν. |
| 1075.1 | Αδ. σάφ’ οἶδα βούλεσθαί ς’ ἄν. ἀλλὰ ποῦ τόδε; |
| 1075.2 | οὐκ ἔστι τοὺς θανόντας ἐς φάος μολεῖν. |
| 1075.3 | Ηρ. μή νυν ὑπέρβαλλ’ ἀλλ’ ἐναισίμως φέρε. |
| 1075.4 | Αδ. ῥᾶιον παραινεῖν ἢ παθόντα καρτερεῖν. |
| 1075.5 | Ηρ. τί δ’ ἂν προκόπτοις, εἰ θέλεις ἀεὶ στένειν; |
| 1080.1 | Αδ. ἔγνωκα καὐτός, ἀλλ’ ἔρως τις ἐξάγει. |
| 1080.2 | Ηρ. τὸ γὰρ φιλῆσαι τὸν θανόντ’ ἄγει δάκρυ. |
| 1080.3 | Αδ. ἀπώλεσέν με κἄτι μᾶλλον ἢ λέγω. |
| 1080.4 | Ηρ. γυναικὸς ἐσθλῆς ἤμπλακες· τίς ἀντερεῖ; |
| 1080.5 | Αδ. ὥστ’ ἄνδρα τόνδε μηκέθ’ ἥδεσθαι βίωι. |
| 1085.1 | Ηρ. χρόνος μαλάξει, νῦν δ’ ἔθ’ ἡβάσκει, κακόν. |
| 1085.2 | Αδ. χρόνον λέγοις ἄν, εἰ χρόνος τὸ κατθανεῖν. |
| 1085.3 | Ηρ. γυνή σε παύσει καὶ νέοι γάμοι πόθου. |
| 1085.4 | Αδ. σίγησον· οἷον εἶπας. οὐκ ἂν ὠιόμην. |
| 1085.5 | Ηρ. τί δ’; οὐ γαμεῖς γὰρ ἀλλὰ χηρεύσηι λέχος; |
| 1090.1 | Αδ. οὐκ ἔστιν ἥτις τῶιδε συγκλιθήσεται. |
| 1090.2 | Ηρ. μῶν τὴν θανοῦσαν ὠφελεῖν τι προσδοκᾶις; |
| 1090.3 | Αδ. κείνην ὅπουπερ ἔστι τιμᾶσθαι χρεών. |
| 1090.4 | Ηρ. αἰνῶ μὲν αἰνῶ· μωρίαν δ’ ὀφλισκάνεις. |
| 1090.5 | [Αδ. ὡς μήποτ’ ἄνδρα τόνδε νυμφίον καλῶν. |
| 1095.1 | Ηρ. ἐπήινες’ ἀλόχωι πιστὸς οὕνεκ’ εἶ φίλος.] |
| 1095.2 | Αδ. θάνοιμ’ ἐκείνην καίπερ οὐκ οὖσαν προδούς. |
| 1095.3 | Ηρ. δέχου νυν εἴσω τήνδε γενναίως δόμων. |
| 1095.4 | Αδ. μή, πρός σε τοῦ σπείραντος ἄντομαι Διός. |
| 1095.5 | Ηρ. καὶ μὴν ἁμαρτήσηι γε μὴ δράσας τάδε. Αδ. καὶ δρῶν γε λύπηι καρδίαν δηχθήσομαι. |
| 1095.6 | Ηρ πιθοῦ· τάχ’ ἂν γὰρ ἐς δέον πέσοι χάρις. |
| 1095.7 | Αδ. φεῦ· |
| 1102.1 | εἴθ’ ἐξ ἀγῶνος τήνδε μὴ ’λαβές ποτε. |
| 1102.2 | Ηρ. νικῶντι μέντοι καὶ σὺ συννικᾶις ἐμοί. |
| 1102.3 | Αδ. καλῶς ἔλεξας· ἡ γυνὴ δ’ ἀπελθέτω. |
| 1105.1 | Ηρ. ἄπεισιν, εἰ χρή· πρῶτα δ’ εἰ χρεὼν ἄθρει. |
| 1105.2 | Αδ. χρή, σοῦ γε μὴ μέλλοντος ὀργαίνειν ἐμοί. |
| 1105.3 | Ηρ. εἰδώς τι κἀγὼ τήνδ’ ἔχω προθυμίαν. |
| 1105.4 | Αδ. νίκα νυν· οὐ μὴν ἁνδάνοντά μοι ποιεῖς. |
| 1105.5 | Ηρ. ἀλλ’ ἔσθ’ ὅθ’ ἡμᾶς αἰνέσεις· πιθοῦ μόνον. |
| 1110.1 | Αδ. κομίζετ’, εἰ χρὴ τήνδε δέξασθαι δόμοις. |
| 1110.2 | Ηρ. οὐκ ἂν μεθείην σοῖς γυναῖκα προσπόλοις. |
| 1110.3 | Αδ. σὺ δ’ αὐτὸς αὐτὴν εἴσαγ’, εἰ δοκεῖ, δόμους. |
| 1110.4 | Ηρ. ἐς σὰς μὲν οὖν ἔγωγε θήσομαι χέρας. |
| 1110.5 | Αδ. οὐκ ἂν θίγοιμι· δῶμα δ’ εἰσελθεῖν πάρα. |
| 1115.1 | Ηρ. τῆι σῆι πέποιθα χειρὶ δεξιᾶι μόνηι. |
| 1115.2 | Αδ. ἄναξ, βιάζηι μ’ οὐ θέλοντα δρᾶν τάδε. |
| 1115.3 | Ηρ. τόλμα προτεῖναι χεῖρα καὶ θιγεῖν ξένης. Αδ. καὶ δὴ προτείνω, Γοργόν’ ὡς καρατομῶν. |
| 1115.4 | [Ηρ. ἔχεις; Αδ. ἔχω, ναί. Ηρ. σῶιζέ νυν καὶ τὸν Διὸς |
| 1120.1 | φήσεις ποτ’ εἶναι παῖδα γενναῖον ξένον.] |
| 1120.2 | βλέψον πρὸς αὐτήν, εἴ τι σῆι δοκεῖ πρέπειν |
| 1120.3 | γυναικί· λύπης δ’ εὐτυχῶν μεθίστασο. |
| 1120.4 | Αδ. ὦ θεοί, τί λέξω; θαῦμ’ ἀνέλπιστον τόδε· |
| 1120.5 | γυναῖκα λεύσσω τὴν ἐμὴν ἐτητύμως, |
| 1125.1 | ἢ κέρτομός μ’ ἐκ θεοῦ τις ἐκπλήσσει χαρά; |
| 1125.2 | Ηρ. οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τήνδ’ ὁρᾶις δάμαρτα σήν. |
| 1125.3 | Αδ. ὅρα δὲ μή τι φάσμα νερτέρων τόδ’ ἧι. |
| 1125.4 | Ηρ. οὐ ψυχαγωγὸν τόνδ’ ἐποιήσω ξένον. |
| 1125.5 | Αδ. ἀλλ’ ἣν ἔθαπτον εἰσορῶ δάμαρτ’ ἐμήν; |
| 1130.1 | Ηρ. σάφ’ ἴσθ’· ἀπιστεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχηι. |
| 1130.2 | Αδ. θίγω, προσείπω ζῶσαν ὡς δάμαρτ’ ἐμήν; |
| 1130.3 | Ηρ. πρόσειπ’· ἔχεις γὰρ πᾶν ὅσονπερ ἤθελες. |
| 1130.4 | Αδ. ὦ φιλτάτης γυναικὸς ὄμμα καὶ δέμας, |
| 1130.5 | ἔχω ς’ ἀέλπτως, οὔποτ’ ὄψεσθαι δοκῶν. |
| 1135.1 | Ηρ. ἔχεις· φθόνος δὲ μὴ γένοιτό τις θεῶν. |
| 1135.2 | Αδ. ὦ τοῦ μεγίστου Ζηνὸς εὐγενὲς τέκνον, |
| 1135.3 | εὐδαιμονοίης καί ς’ ὁ φιτύσας πατὴρ |
| 1135.4 | σώιζοι· σὺ γὰρ δὴ τἄμ’ ἀνώρθωσας μόνος. |
| 1135.5 | πῶς τήνδ’ ἔπεμψας νέρθεν ἐς φάος τόδε; |
| 1140.1 | Ηρ. μάχην συνάψας δαιμόνων τῶι κυρίωι. |
| 1140.2 | Αδ. ποῦ τόνδε Θανάτωι φὴις ἀγῶνα συμβαλεῖν; |
| 1140.3 | Ηρ. τύμβον παρ’ αὐτόν, ἐκ λόχου μάρψας χεροῖν. Αδ. τί γάρ ποθ’ ἥδ’ ἄναυδος ἕστηκεν γυνή; |
| 1140.4 | Ηρ. οὔπω θέμις σοι τῆσδε προσφωνημάτων |
| 1145.1 | κλύειν, πρὶν ἂν θεοῖσι τοῖσι νερτέροις |
| 1145.2 | ἀφαγνίσηται καὶ τρίτον μόληι φάος. |
| 1145.3 | ἀλλ’ εἴσαγ’ εἴσω τήνδε· καὶ δίκαιος ὢν |
| 1145.4 | τὸ λοιπόν, Ἄδμητ’, εὐσέβει περὶ ξένους. |
| 1145.5 | καὶ χαῖρ’· ἐγὼ δὲ τὸν προκείμενον πόνον Σθενέλου τυράννωι παιδὶ πορσυνῶ μολών. |
| 1145.6 | Αδ. μεῖνον παρ’ ἡμῖν καὶ ξυνέστιος γενοῦ. |
| 1145.7 | Ηρ. αὖθις τόδ’ ἔσται, νῦν δ’ ἐπείγεσθαί με δεῖ. |
| 1145.8 | Αδ. ἀλλ’ εὐτυχοίης, νόστιμον δ’ ἔλθοις δρόμον. |
| 1145.9 | ἀστοῖς δὲ πάσηι τ’ ἐννέπω τετραρχίαι |
| 1155.1 | χοροὺς ἐπ’ ἐσθλαῖς συμφοραῖσιν ἱστάναι |
| 1155.2 | βωμούς τε κνισᾶν βουθύτοισι προστροπαῖς. |
| 1155.3 | νῦν γὰρ μεθηρμόσμεσθα βελτίω βίον |
| 1155.4 | τοῦ πρόσθεν· οὐ γὰρ εὐτυχῶν ἀρνήσομαι. |
| 1155.5 | Χο. πολλαὶ μορφαὶ τῶν δαιμονίων, |
| 1160.1 | πολλὰ δ’ ἀέλπτως κραίνουσι θεοί· |
| 1160.2 | καὶ τὰ δοκηθέντ’ οὐκ ἐτελέσθη, |
| 1160.3 | τῶν δ’ ἀδοκήτων πόρον ηὗρε θεός. τοιόνδ’ ἀπέβη τόδε πρᾶγμα. |