eul_wid: hps-bb
Fragments on Poverty and ConductἈποσπάσματα περὶ Πενίας καὶ Ἀγωγῆς
Menander of Athens Fragments on Poverty and Conduct PDF
The Fragments on Poverty and Conduct is a modern scholarly compilation of excerpts attributed to the Athenian playwright Menander, the foremost figure of New Comedy. Written in verse during the late fourth and early third centuries BCE, these fragments collectively address the central concerns of Menander’s dramatic world: the pressures of financial insecurity, the principles of moral education, the dynamics of family life, and the pervasive influence of chance in human affairs. Menander’s comedy marked a decisive turn from the political satire of earlier Athenian drama toward realistic plots centered on domestic and romantic entanglements, populated by a cast of recognizable stock characters such as the cunning slave, the stern father, and the young lover.
No complete play by Menander survives via the medieval manuscript tradition. Knowledge of his work depends entirely on fragments preserved in three primary forms: quotations within the works of later authors and anthologists, substantial passages recovered from papyri discovered in Egypt, and brief inscriptions incorporated into ancient mosaics. The collection brings together 1,764 such passages from these disparate sources, reflecting the fragmentary state of his corpus as reconstructed by modern philology. The enduring themes of ethical conduct and relatable human psychology evident in these fragments are believed to have been key to his widespread popularity in the ancient world.
Menander’s influence extended far beyond Athens, providing the essential model for the Roman comic playwrights Plautus and Terence, whose adaptations fundamentally shaped the subsequent Western comic tradition. Modern appreciation for his artistry was significantly renewed following major papyrological discoveries in the twentieth century, which recovered more extensive portions of his plays. These finds have allowed scholars to better assess his sophisticated character development and intricate, morally nuanced plotting.
| book 1 | Ὦ μακάριόν μ’ ὅστις γυναῖκ’ οὐ λαμβάνω. |
| book 2 | Οὐ λυποῦντα δεῖ παιδάριον ὀρθοῦν, ἀλλὰ καὶ πείθοντά τι. |
| book 3.1 | Υἱῷ προθίμως τἀξιούμενον |
| book 3.2 | ποιῶν κηδεμόν’ ἀληθῶς, οὐκ ἔφεδρον ἕξεις βίου. |
| book 4.1 | Οὐ παντελῶς δεῖ τοῖς |
| book 4.2 | πονηροῖς ἐπιτρέπειν, ἀλλ’ ἀντιτάττεσθ’· εἰ δὲ μή, τἄνω κάτω ἡμῶν ὁ βίος λήσει μεταστραφεὶς ὅλος. |
| book 6 | Εἰ δ’ ἔστιν οὗτος τὴν κόρην διεφθορώς. |
| book 7.1 | Τί πολλὰ τηρεῖν |
| book 7.2 | πολλὰ δεῖ δεδοικότα; |
| book 8.1 | Ἔργον εὑρεῖν |
| book 8.2 | συγγενῆ πένητός ἐστιν· οὐδὲ εἷς γὰρ ὁμολογεῖ αὐτῷ προσήκειν τὸν βοηθείας |
| book 8.3 | τινὸς δεόμενον· αἰτεῖσθαι γὰρ ἅμα |
| book 8.4 | τι προσδοκᾷ. |
| book 9.1 | Πρὸς ἅπαντα δειλὸν ὁ πένης ἐστὶ γὰρ καὶ πάντας αὑτοῦ καταφρονεῖν ὑπολαμβάνει· ὁ γὰρ μετρίως |
| book 9.2 | πράττων |
| book 9.3 | περισκελέστερον ἅπαντα τἀνιαρά, Λαμπρία, φέρει. |
| book 11.1 | Ὀκτώ τις ὑποχεῖν ἀνεβόα καὶ δώδεκα κυάθους, ἕως κατέσεισε |
| book 11.2 | φιλοτιμούμενος. |
| book 13 | Ἐγὼ δ’ ἀγροῖκος, ἐργάτης, σκυθρός, πικρός, φειδωλός. |
| book 14.1 | Θεός ἐστι |
| book 14.2 | τοῖς |
| book 14.3 | χρηστοῖς ἀεὶ ὁ νοῦς γάρ, ὡς ἔοικεν, ὦ σοφώτατοι. |
| book 1-3.1 | Παχὺς γὰρ ὗς ἔκειτ’ ἐπὶ στόμα. Ἐτρύφησεν ὥστε μὴ πολὺν |
| book 1-3.2 | τρυφᾶν |
| book 1-3.3 | χρόνον. Ἴδιον ἐπιθυμῶν μόνος μοι θάνατος οὗτος |
| book 1-3.4 | φαίνεται εὐθάνατος, ἔχοντα |
| book 1-3.5 | πολλὰς |
| book 1-3.6 | χολλάδας κεῖσθαι |
| book 1-3.7 | παχύν,[ln_5]ὕπτιον, μόλις λαλοῦντα καὶ τὸ πνεῦμ’ ἔχοντ’ ἄνω, ἐσθίοντα καὶ λέγοντα „σήπομ’ ὑπὸ τῆς ἡδονῆς.“ |
| book 4.1 | Εὐποροῦμεν, οὐδὲ μετρίως· ἐκ Κυΐνδων |
| book 4.2 | χρυσίον, Περσικαὶ στολαὶ δ’ ἐκεῖναι |
| book 4.3 | πορφυραῖ, τορεύματα ἔνδον ἔστ’, ἄνδρες, ποτηρίδια, τορεύματα, κἀκτυπωμάτων |
| book 4.4 | πρόσωπα, τραγέλαφοι, λαβρώνια. |
| book 5.1 | Ὁ πρῶτος εὑρὼν διατροφὴν |
| book 5.2 | πτωχῷ τέχνην |
| book 5.3 | πολλοὺς ἐποίησεν ἀθλίους· ἁπλοῦν γὰρ ἦν τὸν μὴ δυνάμενον ζῆν ἀλύπως ἀποθανεῖν. |
| book 6 | Χαλεπόν γε θυγάτηρ κτῆμα καὶ δυσδιάθετον. |
| book 7.1 | Δύναται τὸ πλουτεῖν καὶ φιλανθρώπους |
| book 7.2 | ποιεῖν. |
| book 8.1 | Χαῖρ’ ὦ φίλη γῆ, διὰ χρόνου |
| book 8.2 | πολλοῦ ς’ ἰδὼν ἀσπάζομαι· τουτὶ γὰρ οὐ πᾶσαν |
| book 8.3 | ποιῶ τὴν γῆν, ὅταν δὲ τοὐμὸν ἐσίδω |
| book 8.4 | χωρίον· τὸ γὰρ |
| book 8.5 | τρέφον με |
| book 8.6 | τοῦτ’ ἐγὼ κρίνω θεόν. |
| book 9.1 | Ὡς δὲ τὴν ἄκραν κάμπτοντας ἡμᾶς εἶδον, ἐμβάντες |
| book 9.2 | ταχὺ ἀνηγάγοντο. |
| book 10 | Ἐκλελάκτικεν ὁ χρηστὸς ἡμῖν μοιχός, ἀλλ’ ἀντάλλαγος. |
| book 11.1 | Δύ’ οἰκίας |
| book 11.2 | φηλοῦν γερόντων, ὡς λέγεις, ἀβελτέρων. |
| book 12 | Καὶ θάλαττα βορβορώδης, ἣ τρέφει θύννον μέγαν. |
| book 13 | Καὶ χρυσολαβὲς καλὸν πάνυ ἐγχειρίδιον. |
| book 14 | Ἀναπετῶ τουτὶ προσελθὼν κοὐκ ἀνέξομ’ οὐκέτι. |
| book 1.1 | Οἱ δ’ ἁρπάσαντες |
| book 1.2 | τοὺς κάδους |
| book 1.3 | τοὺς |
| book 1.4 | στρογγύλους ὕδρευον ἀνδρειότατα κηπουροὶ πάλιν. ἤντλουν λέγειν δεῖ, καὶ κάδους οὐ δεῖ λέγειν, ἀλλ’ ἀντλιαντλητῆρας. |
| book 2.1 | Τίθημ’ ἔχειν |
| book 2.2 | χολήν |
| book 2.3 | σε καλλιωνύμου |
| book 2.4 | πλείω. |
| book 3.1 | Ἡγεῖταί μ’ ὅλως ἐπικόπανόν |
| book 3.2 | τι. |
| book 5 | Ἀράβιον ἆρ’ ἐγὼ κεκίνηκ’ ἄγγελον. |
| book 1 | Τὸ δ’ ἐρᾶν ἐπισκοτεῖ ἅπασιν, ὡς ἔοικε, καὶ τοῖς εὐλόγως καὶ τοῖς κακῶς ἔχουσι. |
| book 2 | Καὶ τεττάρων ᾠῶν μετὰ τοῦτο, φιλτάτη, τὸ νεόττιον. |
| book 3 | Οὐδέν με λανθάνοις ἄν. |
| book 4 | Εὑρετικὸν εἶναί φασι τὴν ἐρημίαν οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες. |
| book 6 | Λούσατ’ αὐτὴν αὐτίκα. |
| book 9.1 | Ἐνθένδ’ ἀποφυγὼν οὐκ ἂν ἀπολοίμην |
| book 9.2 | ποτέ. |
| book 13 | Ζῶμεν γὰρ οὐχ ὡς θέλομεν, ἀλλ’ ὡς δυνάμεθα. |
| book 3 | Τὸ γὰρ σύνηθες οὐδαμοῦ παροπτέον. |
| book 4.1 | Τὰ προσπεσόντα |
| book 4.2 | προσδοκᾶν ἅπαντα δεῖ ἄνθρωπον ὄντα· παραμένει γὰρ οὐδὲ ἕν. |
| book 5.1 | Πλήσας γὰρ ἔφερεν ἐκ |
| book 5.2 | παρατάξεώς |
| book 5.3 | ποθεν τὰς ἐν Λαμίᾳ πάσας. |
| book 6 | Μαρτύρομαι τὸν φίλιον, ὦ Κράτων, Δία. |
| book 1.1 | Φύσει γάρ ἐστ’ ἔρως |
| book 1.2 | τοῦ νουθετοῦντος κωφόν· ἅμα δ’ οὐ ῥᾴδιον νεότητα νικᾶν ἐστι καὶ θεὸν λόγῳ. |
| book 2.1 | Εὐδαιμονία |
| book 2.2 | τοῦτ’ ἔστιν υἱὸς νοῦν ἔχων· ἀλλὰ θυγάτηρ κτῆμ’ ἐστὶν ἐργῶδες |
| book 2.3 | πατρί. |
| book 3.1 | Τὰ κακῶς |
| book 3.2 | τρέφοντα |
| book 3.3 | χωρί’ ἀνδρείους |
| book 3.4 | ποιεῖ. |
| book 4-5.1 | Ὁ φανός ἐστι μεστὸς ὕδατος οὑτοσί, δεῖ τ’ οὐχὶ σείειν, ἀλλ’ ἀποσείειν αὐτόθεν. Οἶς’ εἰσιὼν |
| book 4-5.2 | πανόν, λύχνον, λυχνοῦχον, ὅ τι πάρεστι· φῶς[ln_5]μόνον |
| book 4-5.3 | πολὺ ποίει. |
| book 1 | Ὤιμην, εἰ τὸ χρυσίον λάβοι ὁ γέρων, θεράπαιναν εὐθὺς ἠγορασμένην ἅβραν ἔσεσθαι. |
| book 1.1 | [spk_β]Οὐ γαμεῖς, ἂν νοῦν ἔχῃς, τοῦτον καταλιπὼν τὸν βίον· γεγάμηκα γὰρ αὐτός· διὰ τοῦτό σοι |
| book 1.2 | παραινῶ μὴ γαμεῖν. Β. δεδογμένον τὸ πρᾶγμ’· ἀνερρίφθω κύβος. |
| book 1.1 | [ln_5][spk_α]Α. πέραινε. σωθείης δὲ νῦν· ἀληθινὸν εἰς πέλαγος αὑτὸν ἐμβαλεῖς γὰρ |
| book 1.2 | πραγμάτων, οὐ Λιβυκόν, οὐδ’ Αἰγαῖον, . . . οὗ τῶν |
| book 1.3 | τριάκοντ’ οὐκ ἀπόλλυται |
| book 1.4 | τρία |
| book 1.5 | πλοιάρια· γήμας δ’ οὐδὲ εἷς σέσωσθ’ ὅλως. |
| book 2.1 | Πάντας μεθύσους |
| book 2.2 | τοὺς ἐμπόρους |
| book 2.3 | ποιεῖ τὸ Βυζάντιον· ὅλην ἐπίνομεν τὴν νύκτα διὰ σὲ καὶ σφόδρ’ ἄκρατόν μοι δοκῶ· ἀνίσταμαι γοῦν τέτταρας κεφαλὰς ἔχων. |
| book 3.1 | Ἐὰν δὲ κινήσῃ μόνον τὴν Μυρτίλην |
| book 3.2 | ταύτην |
| book 3.3 | τις ἢ τιτθὴν καλῇ, πέρας οὐ ποιεῖ λαλιᾶς· τὸ Δωδωναῖον ἄν |
| book 3.4 | τις |
| book 3.5 | χαλκίον, ὃ λέγουσιν ἠχεῖν, ἂν |
| book 3.6 | παράψηθ’ ὁ παριών,[ln_5]τὴν ἡμέραν ὅλην, καταπαύσαι θᾶττον ἢ ταύτην λαλοῦσαν· νύκτα γὰρ |
| book 3.7 | προσλαμβάνει. |
| book 4.1 | Τὰ πατρῷα μὲν |
| book 4.2 | ποιεῖ καιρός |
| book 4.3 | ποτε ἀλλότρια, σώζει δ’ αὐτά που τὰ σώματα· βίου δ’ ἔνεστιν ἀσφάλει’ ἐν |
| book 4.4 | ταῖς τέχναις. |
| book 5.1 | [spk_β]Ἐλλέβορον ἤδη πώποτ’ ἔπιες |
| book 5.2 | Σωσία; Β. ἅπασι. Α. πάλιν οὖν πῖθι· μαίνει γὰρ κακῶς. |
| book 6 | Πάντ’ ἐστὶ τῷ καλῷ λόγῳ ἱερόν· ὁ νοῦς γάρ ἐστιν ὁ λαλήσων θεός. |
| book 7.1 | Ὦ τρισκατάρατε, ζωπύρει |
| book 7.2 | τοὺς ἄνθρακας. |
| book 8.1 | Ἀνδρὸς |
| book 8.2 | χαρακτὴρ ἐκ λόγου γνωρίζεται. |
| book 9 | Ἢ χαλκοῦν μέγα ὁλκεῖον. |
| book 1.1 | Ἔχων τὴν ἀσπίδα ἔκειτο |
| book 1.2 | συντετριμμένην. |
| book 2 | Πολλοὶ γὰρ ἐκλελοιπότες τὸν χάρακα τὰς κώμας ἐπόρθουν. |
| book 3.1 | Στρατιώτην, Σμικρίνη, σωτηρίας ἔστ’ ἔργον εὑρεῖν |
| book 3.2 | πρόφασιν, ὀλέθρου δ’ εὔπορον. |
| book 4 | Ὃ βούλεται γὰρ μόνον ὁρῶν καὶ προσδοκῶν ἀλόγιστός ἐστι τῆς ἀληθείας κριτής. |
| book 5.1 | Ὦ τρισάθλιοι, τί πλέον ἔχουσι τῶν ἄλλων; βίον ὡς οἰκτρὸν ἐξαντλοῦσιν οἱ τὰ φρούρια |
| book 5.2 | τηροῦντες, οἱ τὰς ἀκροπόλεις κεκτημένοι,[ln_5]εἰ πάντας ὑπονοοῦσιν οὕτω ῥᾳδίως ἐγχειρίδιον ἔχοντας αὐτοῖς |
| book 5.3 | προσιέναι· οἵαν δίκην διδόασιν. |
| book 1.1 | Τυφλὸν ὁ πλοῦτος, καὶ τυφλοὺς |
| book 1.2 | τοὺς ἐμβλέποντας εἰς ἑαυτὸν δεικνύει. |
| book 1.1 | Ἀλλ’ ὅταν ἐρῶντα νοῦν ἔχειν |
| book 1.2 | τις ἀξιοῖ, παρὰ τίνι τἀνόητον οὗτος ὄψεται; |
| book 2.1 | Ἐκφυγοῦσα δ’ ἣν εἶχεν νόσον οὐκ ἔσχε |
| book 2.2 | τοὺς ῥηθέντας ἀναθέσθαι λόγους. |
| book 3.1 | Εἰ τὰς ἀληθείας ἁπλῶς τίς |
| book 3.2 | σοι λέγοι. |
| book 1.1 | Οὐ δεῖ διαβολῆς καταφρονεῖν, οὐδ’ ἂν |
| book 1.2 | σφόδρ’ ᾖ ψευδής· ἐπίσταντ’ αὐξάνειν αὐτήν |
| book 1.3 | τινες, δι’ οὓς |
| book 1.4 | φυλάττεσθαι τὰ τοιαῦτ’ ὀρθῶς ἔχει. |
| book 2.1 | Πολλὰ δύσκολα εὕροις ἂν ἐν |
| book 2.2 | τοῖς πᾶσιν· ἀλλ’ εἰ πλείονα τὰ συμφέροντ’ ἔνεστι, τοῦτο δεῖ σκοπεῖν. |
| book 3 | Πλοῦτος δὲ πολλῶν ἐπικάλυμμ’ ἐστὶν κακῶν. |
| book 4.1 | Οὐκ ἔστιν ἑκτεὺς |
| book 4.2 | τοῦτο, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν. |
| book 5.1 | Πεντεκτένους μὲν καὶ περίνησα |
| book 5.2 | πορφυρᾶ. |
| book 1.1 | Ὁ δ’ ἠδικηκὼς ὅστις ἔσθ’ οὗτός |
| book 1.2 | ποτε τὴν ὑμετέραν |
| book 1.3 | πενίαν, κακοδαίμων ἔσθ’, ὅτι |
| book 1.4 | τοῦτ’ ἠδίκηκεν, οὗ τυχὸν μεταλήψεται· εἰ καὶ σφόδρ’ εὐπορεῖ γάρ, ἀβεβαίως |
| book 1.5 | τρυφᾷ·[ln_5]τὸ τῆς τύχης γὰρ ῥεῦμα μεταπίπτει |
| book 1.6 | ταχύ. |
| book 2.1 | Εὐκαταφρόνητόν ἐστι, Γοργία, πένης, κἂν πάνυ λέγῃ δίκαια· τούτου γὰρ λέγειν ἕνεκα μόνου νομίζεθ’ οὗτος |
| book 2.2 | τοῦ λαβεῖν, καὶ συκοφάντης εὐθὺς ὁ τὸ τριβώνιον[ln_5]ἔχων καλεῖται, κἂν ἀδικούμενος τύχῃ. |
| book 3.1 | Οὗτος κράτιστός ἐστ’ ἀνήρ, ὦ Γοργία, ὅστις ἀδικεῖσθαι |
| book 3.2 | πλεῖστ’ ἐπίστατ’ ἐγκρατῶς· τὸ δ’ ὀξύθυμον |
| book 3.3 | τοῦτο καὶ λίαν |
| book 3.4 | πικρόν δεῖγμ’ ἔστιν εὐθὺς πᾶσι μικροψυχίας. |
| book 4.1 | Ἀγρὸν εὐσεβέστερον γεωργεῖν οὐδένα οἶμαι· φέρει γὰρ ὅσα θεοῖς ἄνθη καλά, κιττόν, δάφνην· κριθὰς δ’ ἐὰν |
| book 4.2 | σπείρω, πάνυ δίκαιος ὢν ἀπέδωχ’ ὅσας ἂν καταβάλω. |
| book 5.1 | Εἰμὶ μὲν ἄγροικος, καὐτὸς οὐκ ἄλλως ἐρῶ, καὶ τῶν κατ’ ἄστυ |
| book 5.2 | πραγμάτων οὐ παντελῶς ἔμπειρος, ὁ δὲ χρόνος τί μ’ εἰδέναι |
| book 5.3 | ποιεῖ πλέον. |
| book 6.1 | Ἐμβεβρόντησαι; γελοῖον, ὃς κόρης ἐλευθέρας εἰς ἔρωθ’ ἥκων |
| book 6.2 | σιωπᾷς καὶ μάτην |
| book 6.3 | ποθουμένους |
| book 6.4 | περιορᾷς γάμους |
| book 6.5 | σεαυτῷ. |
| book 7.1 | Βουβὼν ἐπήρθη τῷ γέροντι, θέρμα |
| book 7.2 | τε ἐπέλαβεν αὐτόν. |
| book 1.1 | Ἐπὶ τοῦδ’ αὖθις οὑτοσὶ κακοδαίμων ἔφη, ὡς οὐκ ἂν ἐκδοίη γε θυγατέρ’ ἄσμενος, καὶ ταῦτα |
| book 1.2 | πεντήκοντα |
| book 1.3 | παιδίσκας ἔχων. |
| book 2.1 | Οἰκόσιτον νυμφίον οὐδὲν δεόμενον |
| book 2.2 | προικὸς ἐξευρήκαμεν. |
| book 1 | Καὶ λαιμὰ βακχεύει λαβὼν τὰ χρήματα. |
| book 1.1 | Εἰ μέν |
| book 1.2 | τι κακὸν ἀληθὲς εἶχες, Φειδία, ζητεῖν ἀληθὲς φάρμακον |
| book 1.3 | τούτου ς’ ἔδει· νῦν δ’ οὐκ ἔχεις· τὸ φάρμακον εὕρηκας κενὸν |
| book 1.4 | πρὸς τὸ κενόν· οἰήθητι δ’ ὠφελεῖν τί σε.[ln_5]περιμαξάτωσάν ς’ αἱ γυναῖκες ἐν κύκλῳ καὶ περιθεωσάτωσαν, ἀπὸ κρουνῶν |
| book 1.5 | τριῶν ὕδατι |
| book 1.6 | περίρραν’ ἐμβαλὼν ἅλας, φακούς. |
| book 2.1 | [spk_β]Ἀγαθόν τί μοι γένοιτο, πολύτιμοι θεοί· ὑποδούμενος τὸν ἱμάντα γὰρ τῆς δεξιᾶς ἐμβάδος ἀπέρρηξ’. Β. εἰκότως, ὦ φλήναφε, σαπρὸς γὰρ ἦν, σὺ δὲ μικρολόγος ἄρ’ οὐ θέλων[ln_5]καινὰς |
| book 2.2 | πρίασθαι. |
| book 3.1 | Οὐ δεῖ γὰρ ἀδικεῖν |
| book 3.2 | τοὺς ἱκέτας, ἄλλως |
| book 3.3 | τε καὶ ὅταν μετ’ εὐνοίας |
| book 3.4 | τι μὴ πονηρίᾳ πταίσωσιν· αἰσχρόν ἐστι |
| book 3.5 | τοῦτο γὰρ πάνυ. |
| book 4.1 | Παράδειγμα |
| book 4.2 | τοὺς Σύρους λαβέ· ὅταν φάγως’ ἰχθὺν ἐκεῖνοι, διά τινα αὐτῶν ἀκρασίαν |
| book 4.3 | τοὺς πόδας καὶ γαστέρα οἰδοῦσιν, ἔλαβον |
| book 4.4 | σακίον, εἶτ’ εἰς τὴν ὁδὸν[ln_5]ἐκάθισαν αὑτοὺς ἐπὶ κόπρου, καὶ τὴν θεὸν ἐξιλάσαντο τῷ τεταπεινῶσθαι |
| book 4.5 | σφόδρα. |
| book 1.1 | [spk_β]Τί τοῦτο, παῖ; διακονικῶς γὰρ νὴ Δία |
| book 1.2 | προελήλυθας. Β. ναί· πλάττομεν γὰρ |
| book 1.3 | πλάσματα, τὴν νύκτα τ’ ἠγρυπνήκαμεν· καὶ νῦν ἔτι ἀποίητα πάμπολλ’ ἐστὶν ἡμῖν. |
| book 2 | Μακάριος ὅστις οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει· χρῆται γὰρ οὗτος εἰς ἃ δεῖ ταύτῃ καλῶς. |
| book 1.1 | Συμπεριπατήσεις γὰρ |
| book 1.2 | τρίβων’ ἔχους’ ἐμοί, ὥσπερ Κράτητι τῷ κυνικῷ ποθ’ ἡ γυνή. |
| book 2.1 | Ἐπὶ πείρᾳ δοὺς |
| book 2.2 | τριάκονθ’ ἡμέρας. |
| book 3-4 | Ὄρνεις φέρων ἐλήλυθα. Ὄρνιθας ἀποστέλλει. |
| book 1 | Βουληφόρως τὴν ἡμετέραν, ὦ Δημέα, προκατέλαβες ὅρασιν. |
| book 2 | Ἐμοὶ παράστα· τὴν θύραν κόψας ἐγὼ καλῶ τιν’ αὐτῶν. |
| book 3 | Οὐ Μεγάβυζος ἦν, ὅστις γένοιτο ζάκορος. |
| book 4 | Ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος. |
| book 1.1 | Τῆς Ἀττικῆς νομίζετ’ εἶναι τὸν τόπον |
| book 1.2 | Φυλήν, τὸ Νυμφαῖον δ’ ὅθεν |
| book 1.3 | προέρχομαι |
| book 1.4 | Φυλασίων. |
| book 2.1 | Περὶ χρημάτων λαλεῖς, ἀβεβαίου |
| book 2.2 | πράγματος· εἰ μὲν γὰρ οἶσθα |
| book 2.3 | ταῦτα |
| book 2.4 | παραμενοῦντά σοι ἅπαντα τὸν |
| book 2.5 | χρόνον, φύλαττε μηδενὶ ἄλλῳ μεταδιδούς, αὐτὸς ὢν δὲ κύριος·[ln_5]εἰ μὴ δὲ σαυτοῦ, τῆς τύχης δὲ πάντ’ ἔχεις, τί ἂν |
| book 2.6 | φθονοίης, ὦ πάτερ, τούτων |
| book 2.7 | τινί; αὐτὴ γὰρ ἄλλῳ τυχὸν ἀναξίῳ τινὶ παρελομένη |
| book 2.8 | σου πάντα |
| book 2.9 | προσθήσει πάλιν. διόπερ ἐγώ σέ φημι δεῖν, ὅσον |
| book 2.10 | χρόνον[ln_10]εἶ κύριος, χρῆσθαί σε γενναίως, πάτερ, αὐτόν, ἐπικουρεῖν πᾶσιν, εὐπόρους |
| book 2.11 | ποιεῖν οὓς ἂν δύνῃ πλείστους διὰ σαυτοῦ· τοῦτο γὰρ ἀθάνατόν ἐστι, κἄν |
| book 2.12 | ποτε |
| book 2.13 | πταίσας τύχῃς, ἐκεῖθεν ἔσται |
| book 2.14 | ταὐτὸ τοῦτό σοι πάλιν. |
| book 2 | [ln_15]πολλῷ δὲ κρεῖττόν ἐστιν ἐμφανὴς φίλος ἢ πλοῦτος ἀφανής, ὃν σὺ κατορύξας ἔχεις. |
| book 3.1 | Ὡς θύουσι δ’ οἱ τοιχωρύχοι, κοίτας φέροντες, σταμνί’, οὐχὶ τῶν θεῶν ἕνεκ’, ἀλλ’ ἑαυτῶν· ὁ λιβανωτὸς εὐσεβές, καὶ τὸ πόπανον |
| book 3.2 | τοῦτ’ ἔλαβεν ὁ θεὸς ἐπὶ τὸ πῦρ[ln_5]ἅπαν ἐπιτεθέν· οἱ δὲ τὴν ὀσφὺν ἄκραν καὶ τὴν |
| book 3.3 | χολὴν ὀστᾶ τ’ ἄβρωτα |
| book 3.4 | τοῖς θεοῖς ἐπιθέντες, αὐτοὶ τἄλλα καταπίνους’ ἀεί. |
| book 4 | Οὐδὲ εἷς μάγειρον ἀδικήσας ἀθῷος διέφυγεν· ἱεροπρεπής πώς ἐστιν ἡμῖν ἡ τέχνη. |
| book 5ab.1 | Οὐδενὸς |
| book 5ab.2 | χρὴ πράγματος τὸν εὖ πονοῦνθ’ ὅλως ἀπογνῶναί ποτε. Ἁλωτὰ γίγνετ’ ἐπιμελείᾳ καὶ πόνῳ ἅπαντα. |
| book 8.1 | Σιωπῇ φασι |
| book 8.2 | τούτῳ τῷ θεῷ οὐ δεῖν |
| book 8.3 | προσιέναι. |
| book 9 | Οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ’ αἰτούμενος. |
| book 1.1 | Πρὸς τῆς Ἀθηνᾶς, δαιμονᾷς, γεγονὼς ἔτη |
| book 1.2 | τοσαῦθ’; ὁμοῦ γάρ ἐστιν ἑξήκοντά σοι. |
| book 2 | Λουτρὸν θεραπαίνας ἀργυρώματα. |
| book 3.1 | Ἐξ ἱσταρίου δ’ ἐκρέματο |
| book 3.2 | φιλοπόνως πάνυ. . . . . . καὶ θεραπαινὶς ἦν μία· αὕτη |
| book 3.3 | συνύφαινε ῥυπαρῶς διακειμένη. |
| book 4.1 | Ἀνδρὸς |
| book 4.2 | χαρακτὴρ ἐκ λόγου γνωρίζεται. |
| book 5.1 | Πᾶς |
| book 5.2 | πατὴρ μωρός. |
| book 6.1 | Οἴκοι μένειν |
| book 6.2 | χρὴ καὶ μένειν ἐλεύθερον, ἢ μηκέτ’ εἶναι τὸν καλῶς εὐδαίμονα. |
| book 7 | Μετ’ ἄριστον γὰρ ὡς ἀμυγδαλὰς ἐγὼ παρέθηκα, καὶ τῶν ῥοιδίων ἐτρώγομεν. |
| book 1 | Οὐχ ὅθεν ἂν ᾤμην ἠτύχηκα· πάντα δὲ τὰ μηδὲ προσδοκώμεν’ ἔκστασιν φέρει. |
| book 2 | Τοῦ δ’ ἆρα Κωρυκαῖος ἠκροάσατο. |
| book 3.1 | [spk_β]Πίε. Β. πιεῖν ἀναγκάσω τὴν ἱερόσυλον |
| book 3.2 | πρῶτα. |
| book 1.1 | Ἐξώλης ἀπόλοιθ’ ὅστις |
| book 1.2 | ποτέ ὁ πρῶτος ἦν γήμας, ἔπειθ’ ὁ δεύτερος, εἶθ’ ὁ τρίτος, εἶθ’ ὁ τέταρτος, εἶθ’ ὁ μεταγενής. |
| book 2.1 | Τρία γάρ ἐστι, δέσποτα, δι’ ὧν ἅπαντα γίγνετ’, ἢ κατὰ τοὺς νόμους, ἢ ταῖς ἀνάγκαις, ἢ τὸ τρίτον ἔθει |
| book 2.2 | τινί. |
| book 3.1 | Ἐφ’ ᾧ φρονεῖς μέγιστον ἀπολεῖ τοῦτό σε, τὸ δοκεῖν |
| book 3.2 | τιν’ εἶναι· καὶ γὰρ ἄλλους μυρίους. |
| book 4.1 | Ὡς ἀγαθόν ἐστι |
| book 4.2 | πρᾶγμα τὸ γενέσθαι |
| book 4.3 | τινός |
| book 4.4 | πατέρα. |
| book 5-6.1 | Καὶ νῦν ὑπὲρ |
| book 5-6.2 | τούτων |
| book 5-6.3 | συνάγουσι κατὰ μόνας. Ἐπλήρωσέν |
| book 5-6.4 | τε τὸ συναγώγιον. |
| book 1.1 | Τὸ σὸν |
| book 1.2 | ταπεινὸν ἂν σὺ σεμνύνῃς, καλὸν ἔξω |
| book 1.3 | φανεῖται, φίλ’ ἄνερ· ἂν δ’ αὐτὸς |
| book 1.4 | ποιῇς |
| book 1.5 | ταπεινὸν αὐτὸ καὶ τιθῇς ἐν μηδενί, οἰκεῖος οὗτος κατάγελως νομίζεται. |
| book 2.1 | Τὰ γὰρ |
| book 2.2 | τολμηρὰ τῶν ὄχλων ἔχει ἐν |
| book 2.3 | τοῖς λογισμοῖς τὰς ἐπιδείξεις δυσκόλους, ἐν τῷ δὲ πράττειν, ἂν λάβῃ τὸν καιρὸν εὖ, ἀπροσδόκητον τὴν τέχνην ἐξηύρατο. |
| book 3.1 | Τοῖς ἀναιδέσιν βοηθεῖ γὰρ λόγοις |
| book 3.2 | τοῦθ’ ἓν μόνον, ἂν βραχεῖς αὐτοὺς |
| book 3.3 | ποιῇ τις τόν |
| book 3.4 | τε καιρὸν εὖ λάβῃ. |
| book 1 | Ἆρ’ ἐστὶ πάντων ἀγρυπνία λαλίστατον; ἐμὲ γοῦν ἀναστήσασα δευρὶ προάγεται λαλεῖν ἀπ’ ἀρχῆς πάντα τὸν ἐμαυτοῦ βίον. |
| book 2.1 | Ὥσπερ τῶν |
| book 2.2 | χορῶν οὐ πάντες ᾄδους’, ἀλλ’ ἄφωνοι δύο |
| book 2.3 | τινές ἢ τρεῖς |
| book 2.4 | παρεστήκασι πάντων ἔσχατοι εἰς τὸν ἀριθμόν, καὶ τοῦθ’ ὁμοίως |
| book 2.5 | πως ἔχει·[ln_5]χώραν κατέχουσι, ζῶσι δ’ οἷς ἔστιν βίος. |
| book 3 | Τί δ’ ἂν ἔχοι νεκρὸς ἀγαθόν, ὅπου γ’ οἱ ζῶντες ἔχομεν οὐδὲ ἕν. |
| book 4.1 | Ἢ δεῖ μόνον ζῆν ἢ γενόμενον |
| book 4.2 | πατέρα |
| book 4.3 | παίδων ἀποθανεῖν· οὕτω τὸ μετὰ ταῦτ’ ἔστι |
| book 4.4 | τοῦ βίου |
| book 4.5 | πικρόν. |
| book 5-6.1 | Ἀλεκτρυών |
| book 5-6.2 | τις ἐκεκράγει μέγα. . . . . οὐ σοβήσετ’ ἔξω, φησί, τὰς ὄρνιθας ἀφ’ ἡμῶν; Αὕτη πότ’ ἐξεσόβησε τὰς ὄρνεις μόλις. |
| book 7 | Ὅρα σὺ καὶ φρόντιζε κἀπόστα βραχύ. |
| book 1.1 | Μὴ καταφρονήσῃς τῶν θεῶν· ἐν |
| book 1.2 | παντὶ δεῖ καιρῷ τὸ δίκαιον ἐπικρατεῖν ἁπανταχοῦ, καὶ τὸν |
| book 1.3 | παρατυγχάνοντα |
| book 1.4 | τούτου |
| book 1.5 | τοῦ μέρους ἔχειν |
| book 1.6 | πρόνοιαν κοινόν ἐστι τῷ βίῳ. |
| book 2.1 | Ἀργὸς δ’ ὑγιαίνων |
| book 2.2 | τοῦ πυρέττοντος |
| book 2.3 | πολύ ἔστ’ ἀθλιώτερος, διπλάσια γοῦν ἐσθίει μάτην. |
| book 3.1 | Ἐλευθέρῳ τὸ καταγελᾶσθαι μὲν |
| book 3.2 | πολύ αἴσχιστόν ἐστι, τὸ δ’ ὀδυνᾶσθ’ ἀνθρώπινον. |
| book 4 | Οὐκ οἰμώξεται καταφθαρεὶς ἐν ματρυλείῳ τὸν βίον; |
| book 5.1 | Οἴει |
| book 5.2 | τοσαύτην |
| book 5.3 | τοὺς θεοὺς ἄγειν |
| book 5.4 | σχολήν, ὥστε τὸ κακὸν καὶ τἀγαθὸν καθ’ ἡμέραν νέμειν ἑκάστῳ, Σμικρίνη; |
| book 6 | Ἐπέπασα ἐπὶ τὸ τάριχος ἅλας, ἐὰν οὕτω τύχῃ. |
| book 8 | Οὐδὲν πέπονθας δεινὸν ἂν μὴ προσποιῇ. |
| book 9.1 | Ἐπιτρεπτέον |
| book 9.2 | τινί ἔστι |
| book 9.3 | περὶ τούτων. |
| book 2.1 | Μὴ θεομάχει, μηδὲ προσάγου τῷ πράγματι |
| book 2.2 | χειμῶνας ἑτέρους, τοὺς δ’ ἀναγκαίους φέρε. |
| book 3 | Οὗτός ἐστι γαλεώτης γέρων. |
| book 4.1 | Πάντα τὰ ζητούμενα δεῖσθαι μερίμνης |
| book 4.2 | φασὶν οἱ σοφώτατοι. |
| book 1.1 | Ἐγὼ μὲν ἤδη μοι δοκῶ, νὴ τοὺς θεούς, ἐν |
| book 1.2 | τοῖς κύκλοις ἐμαυτὸν ἐκδεδυκότα ὁρᾶν κύκλῳ τρέχοντα καὶ πωλούμενον. |
| book 2-3.1 | Ἐπ’ ἀρίστῳ λαβών ὀψάριον. Τῶν ἰχθυοπωλῶν ἀρτίως |
| book 2-3.2 | τις |
| book 2-3.3 | τεττάρων |
| book 2-3 | [spk_β]δραχμῶν ἐπώλει κωβιούς. Β. πολλοῦ σφόδρα. |
| book 1.1 | Ἀλλὰ θεὸς οὐδεὶς εἰς τὸ προκόλπιον φέρει ἀργύριον, ἀλλ’ ἔδωκεν εὔνους γενόμενος, πόρνης βουλὴν ἔδειξεν εὐπορίας |
| book 1.2 | τινός, ἣν ἂν |
| book 1.3 | παρίῃς μηκέτ’ αἰτιῶ θεόν,[ln_5]ἤδη δὲ τῇ σαυτοῦ ζυγομάχει μαλακίᾳ. |
| book 2.1 | Οὐδείς μ’ ἀρέσκει |
| book 2.2 | περιπατῶν ἔξω θεός μετὰ γραός, οὐδ’ εἰς οἰκίαν |
| book 2.3 | παρεισιών ἐπὶ τοῦ σανιδίου. τὸν δίκαιον δεῖ θεόν οἴκοι μένειν σώζοντα |
| book 2.4 | τοὺς ἱδρυμένους. |
| book 3.1 | Ἐλεεῖν δ’ ἐκεῖνος ἔμαθεν εὐτυχῶν μόνος. ὁ χρηστός, ὡς ἔοικε, καὶ χρηστοὺς |
| book 3.2 | ποιεῖ. μί’ ἐστὶν ἀρετὴ τὸν ἄτοπον |
| book 3.3 | φεύγειν ἀεί. |
| book 4.1 | Ὧν δὲ μὴ αἴτιος |
| book 4.2 | τρόπος τά γ’ ἀπὸ τῆς τύχης φέρειν δεῖ γνησίως τὸν εὐγενῆ. |
| book 5 | Τὸν δὲ παῖδ’ οὐδ’ εἴδομεν, ἀλλ’ ἁρπαγὴν αὐτῷ κατασκευάζομεν. |
| book 1.1 | Δέσποιν’, Ἔρωτος οὐδὲν ἰσχύει |
| book 1.2 | πλέον, οὐδ’ αὐτὸς ὁ κρατῶν τῶν ἐν οὐρανῷ θεῶν Ζεύς, ἀλλ’ ἐκείνῳ πάντ’ ἀναγκασθεὶς |
| book 1.3 | ποιεῖ. |
| book 2 | Ἐχρῆν γὰρ εἶναι τὸ καλὸν εὐγενέστατον, τοὐλεύθερον δὲ πανταχοῦ φρονεῖν μέγα. |
| book 3 | Ὡς οἰκτρόν, ἣ τὰ τοιαῦτα δυστυχῶ μόνη, ἃ μηδὲ πιθανὰς τὰς ὑπερβολὰς ἔχει. |
| book 4 | Πεφαρμάκευς’ ὦ γλυκύτατ’ ἀναλυθεὶς μόλις. |
| book 5.1 | Εὖ ἴσθι, κἀγὼ τοῦτο |
| book 5.2 | συγχωρήσομαι. |
| book 6.1 | Χοῦς κεκραμένου οἴνου· λαβὼν ἔκπιθι |
| book 6.2 | τοῦτον. |
| book 1.1 | Ἐμοὶ μὲν οὖν ἄειδε |
| book 1.2 | τοιαύτην, θεά, θρασεῖαν, ὡραίαν δὲ καὶ πιθανὴν ἅμα, ἀδικοῦσαν, ἀποκλείουσαν, αἰτοῦσαν |
| book 1.3 | πυκνά, μηδενὸς ἐρῶσαν, προσποιουμένην δ’ ἀεί. |
| book 2.1 | Φθείρουσιν ἤθη |
| book 2.2 | χρήσθ’ ὁμιλίαι κακαί. |
| book 1.1 | Μικρά γε |
| book 1.2 | πρόφασίς ἐστι |
| book 1.3 | τοῦ πρᾶξαι κακῶς. |
| book 2.1 | Εὐθυμία βέλτιστε τὸν δοῦλον |
| book 2.2 | τρέφει. |
| book 3.1 | Καὶ τὸ κεράμιον ἀνέῳχας· ὄζεις, ἱερόσυλ’, οἴνου |
| book 3.2 | πολύ. |
| book 4 | Ἔλυς’ ἐμαυτὸν εἶτ’ ἀπέδραν μόνος. |
| book 1 | Ὁ πλεῖστον νοῦν ἔχων μάντις τ’ ἄριστός ἐστι σύμβουλός θ’ ἅμα. |
| book 2.1 | Εἴ τις |
| book 2.2 | προσελθών μοι θεῶν λέγοι „Κράτων, ἐπὰν ἀποθάνῃς, αὖθις ἐξ ἀρχῆς ἔσει· ἔσει δ’ ὅ τι ἂν βούλῃ, κύων, πρόβατον, τράγος, ἄνθρωπος, ἵππος· δὶς βιῶναι γάρ |
| book 2.3 | σε δεῖ·[ln_5]εἱμαρμένον |
| book 2.4 | τοῦτ’ ἐστίν, ὅ τι βούλει δ’ ἑλοῦ·“ ἅπαντα μᾶλλον, εὐθὺς εἰπεῖν ἂν δοκῶ, ποίει με |
| book 2.5 | πλὴν ἄνθρωπον· ἀδίκως εὐτυχεῖ κακῶς |
| book 2.6 | τε πράττει |
| book 2.7 | τοῦτο τὸ ζῷον μόνον. ὁ κράτιστος ἵππος ἐπιμελεστέραν ἔχει[ln_10]ἑτέρου θεραπείαν· ἀγαθὸς ἂν γένῃ κύων, ἐντιμότερος εἶ τοῦ κακοῦ κυνὸς |
| book 2.8 | πολύ. ἀλεκτρυὼν γενναῖος ἐν ἑτέρᾳ τροφῇ ἐστίν, ὁ δ’ ἀγεννὴς καὶ δέδιε τὸν κρείττονα. ἄνθρωπος ἂν ᾖ χρηστός, εὐγενὴς |
| book 2.9 | σφόδρα, |
| book 2.1 | [ln_15]γενναῖος, οὐδὲν ὄφελος ἐν τῷ νῦν γένει. πράττει δ’ ὁ κόλαξ ἄριστα πάντων, δεύτερα ὁ συκοφάντης, ὁ κακοήθης |
| book 2.2 | τρίτα λέγει. ὄνον γενέσθαι κρεῖττον ἢ τοὺς |
| book 2.3 | χείρονας ὁρᾶν ἑαυτοῦ ζῶντας ἐπιφανέστερον. |
| book 3.1 | Καὶ ταχύ πάλιν τὸ πρῶτον |
| book 3.2 | περισοβεῖ ποτήριον αὐτοῖς ἀκράτου. |
| book 4 | Μέσως μεθύων τὴν θηρίκλειον ἔσπασεν. |
| book 1.1 | Εἶτ’ οὐ μέγιστός ἐστι τῶν θεῶν Ἔρως καὶ τιμιώτατός γε τῶν πάντων |
| book 1.2 | πολύ; οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἐστὶ φειδωλὸς |
| book 1.3 | σφόδρα ἄνθρωπος, οὐδ’ οὕτως ἀκριβὴς |
| book 1.4 | τοὺς |
| book 1.5 | τρόπους,[ln_5]ὃς οὐχὶ τούτῳ μερίδα τῷ θεῷ νέμει τῆς οὐσίας· ὅσοις μὲν οὖν |
| book 1.6 | πράως ἔχει, νέοις ἔτ’ οὖσι |
| book 1.7 | τοῦτο |
| book 1.8 | προστάττει |
| book 1.9 | ποιεῖν· οἱ δ’ εἰς τὸ γῆρας ἀναβολὰς |
| book 1.10 | ποιούμενοι, οὗτοι |
| book 1.11 | προσαποτίνουσι |
| book 1.12 | τοῦ χρόνου τόκους. |
| book 2 | Πολλοῖς ὑπέκκαυμ’ ἐστ’ ἔρωτος μουσική. |
| book 3.1 | Ὅταν δ’ ἐρῶντος τόλμαν ἀφέλῃς οἴχεται, εἰς |
| book 3.2 | τοὺς ἰαλέμους |
| book 3.3 | τε τοῦτον ἔγγραφε. |
| book 4.1 | Ἄσιτος ἑπτὰ μῆνας, ὕδατος |
| book 4.2 | στράγγ’ ἔχων. |
| book 1.1 | Κατὰ πόλλ’ ἄρ’ ἐστὶν οὐ καλῶς εἰρημένον τὸ γνῶθι |
| book 1.2 | σαυτόν· χρησιμώτερον γὰρ ἦν τὸ γνῶθι |
| book 1.3 | τοὺς ἄλλους. |
| book 2.1 | Ὁ δεύτερος |
| book 2.2 | πλοῦς ἐστι δήπου λεγόμενος, ἂν ἀποτύχῃ τις |
| book 2.3 | πρῶτον, ἐν κώπαισι |
| book 2.4 | πλεῖν. |
| book 3 | Φιλοσοφεῖ δὲ τοῦθ’ ὅπως καταπράξεται τὸν γάμον. |
| book 4.1 | Ὡς ὀκνηρός, πάντα μέλλων, σιτόκουρος ὁμολογῶν |
| book 4.2 | παρατρέφεσθαι. |
| book 1.1 | Οὐδεὶς δι’ ἀνθρώπου θεὸς σώζει, γύναι, ἑτέρου τὸν ἕτερον· εἰ γὰρ ἕλκει τὸν θεόν |
| book 1.2 | τοῖς κυμβάλοις ἄνθρωπος εἰς ὃ βούλεται, ὁ τοῦτο |
| book 1.3 | ποιῶν ἐστὶ μείζων |
| book 1.4 | τοῦ θεοῦ.[ln_5]ἀλλ’ ἔστι τόλμης καὶ βίου |
| book 1.5 | ταῦτ’ ὄργανα εὑρημέν’ ἀνθρώποις ἀναιδέσιν, Ῥόδη, εἰς καταγέλωτα τῷ βίῳ πεπλασμένα. |
| book 2.1 | Τοὺς τῆς γαμετῆς ὅρους ὑπερβαίνεις, γύναι, τὴν αὐλίαν· πέρας γὰρ αὔλιος θύρα ἐλευθέρᾳ γυναικὶ νενόμιστ’ οἰκίας· τὸ δ’ ἐπιδιώκειν εἴς |
| book 2.2 | τε τὴν ὁδὸν |
| book 2.3 | τρέχειν,[ln_5]ἔτι λοιδορουμένην, κυνός ἐστ’ ἔργον, Ῥόδη. |
| book 1-2.1 | Οὐκ ἔστιν οὐδέν, πάτερ, ἐν ἀνθρώπου φύσει μεῖζον λογισμοῦ τῷ διαθέσθαι |
| book 1-2.2 | πράγματα. Ἕκαστός ἐστι τῷ λογίσασθαι κατὰ τρόπον ἄρχων, στρατηγός, ἡγεμὼν δήμου, πάλιν[ln_5]σύμβουλος· ὁ διαφέρων λογισμῷ πάντ’ ἔχει. |
| book 1.1 | Μόνιμός |
| book 1.2 | τις ἦν ἄνθρωπος, ὦ Φίλων, σοφός, ἀδοξότερος, μίαν δὲ πήραν οὐκ ἔχων, πήρας μὲν οὖν |
| book 1.3 | τρεῖς· ἀλλ’ ἐκεῖνος ῥῆμά τι ἐφθέγξατ’ οὐδὲν ἐμφερὲς μὰ τὸν Δία[ln_5]τῷ γνῶθι |
| book 1.4 | σαυτόν, οὐδὲ τοῖς βοωμένοις |
| book 1.5 | τούτοις· ὑπερεῖδε |
| book 1.6 | ταῦθ’ ὁ προσαιτῶν καὶ ῥυπῶν· τὸ γὰρ ὑποληφθὲν τῦφον εἶναι πᾶν ἔφη. |
| book 2-3.1 | Τὰ δ’ ἐκ μέσου |
| book 2-3.2 | τριπόδια καὶ τραγήματα. |
| book 1.1 | Τὸ γὰρ |
| book 1.2 | προθύμως μὴ πονήσαντας |
| book 1.3 | τυχεῖν εὐδαιμονίας εἴωθ’ ὑπερηφανίας |
| book 1.4 | ποιεῖν. |
| book 2.1 | Ἀλογίστου |
| book 2.2 | τρόπου ἀτύχημα |
| book 2.3 | φεύγειν ἐστὶν οὐκ αὐθαίρετον. |
| book 3.1 | Ἐδεῖτο |
| book 3.2 | χρῆσαι τὴν |
| book 3.3 | σεαυτῆς θυγατέρα ἀντάλλαγον. |
| book 4 | Ὃ δ’ ἀποκρινεῖται, κἂν ἐγὼ λέγοιμί σοι. |
| book 5.1 | Γραῦς |
| book 5.2 | τις κακολόγος ἐκ δυοῖν Αἰξωνέοιν. |
| book 2.1 | Ὦ μεγίστη τῶν θεῶν νῦν οὖς’ ἀναίδει’, εἰ θεὸν καλεῖν |
| book 2.2 | σε δεῖ. δεῖ δέ· τὸ κρατοῦν γὰρ νῦν νομίζεται θεός. ἐφ’ ὅσον βαδίζεις, ἐφ’ ὅσον ἥξειν μοι δοκεῖς |
| book 3.1 | Περὶ τὸν |
| book 3.2 | τράχηλον ἁλύσιόν τίς |
| book 3.3 | σοι δότω. |
| book 1.1 | Ἐπιθυμιάσας τῷ Βορέᾳ λιβανίδιον ὀψάριον οὐδὲν ἔλαβον· ἑψήσω |
| book 1.2 | φακῆν. |
| book 2.1 | Αὑτὸν γὰρ οὐδεὶς οἶδε |
| book 2.2 | τοῦ ποτ’ ἐγένετο, ἀλλ’ ὑπονοοῦμεν πάντες ἢ πιστεύομεν. |
| book 3.1 | Ἔργον ἐκ |
| book 3.2 | πολλοῦ χρόνου ἄνοιαν ἡμέρᾳ μεταστῆσαι μιᾷ. |
| book 4 | Ἄιδοντα λιτυέρσην ἀπ’ ἀρίστου τέως. |
| book 5.1 | Τὸ καλῶς ἔχον |
| book 5.2 | που κρεῖττόν ἐστι καὶ νόμου. |
| book 6 | Χρεία διδάσκει κἂν ἄμουσος ᾖ σοφόν Καρχηδόνιον. |
| book 1.1 | Παρὰ τοῖς γυναικονόμοις δὲ τοὺς ἐν |
| book 1.2 | τοῖς γάμοις διακονοῦντας ἀπογεγράφθαι |
| book 1.3 | πυθόμενος πάντας μαγείρους κατὰ νόμον καινόν |
| book 1.4 | τινα, ἵνα |
| book 1.5 | πυνθάνωνται |
| book 1.6 | τοὺς κεκλημένους ἐάν[ln_5]πλείους |
| book 1.7 | τις ὧν ἔξεστιν ἑστιῶν τύχῃ, ἐλθών. |
| book 2.1 | Εἶτ’ εὐθὺς οὕτω τὰς |
| book 2.2 | τραπέζας αἴρετε, μύρα, στεφάνους ἑτοίμασον, σπονδὰς |
| book 2.3 | ποίει. |
| book 3 | [spk_β]Ἡδὺ τὸ μύρον, παιδάριον; Β. ἡδύ· πῶς γὰρ οὔ; νάρδινον. |
| book 4.1 | Ταὐτόματον ἡμῖν ἀφανὲς ὂν |
| book 4.2 | συλλαμβάνει. |
| book 1.1 | Ὤιμην ἐγὼ τοὺς |
| book 1.2 | πλουσίους, ὦ Φανία, οἷς μὴ τὸ δανείζεσθαι |
| book 1.3 | πρόσεστιν, οὐ στένειν τὰς νύκτας, οὐδὲ στρεφομένους ἄνω κάτω οἴμοι λέγειν, ἡδὺν δὲ καὶ πρᾶόν |
| book 1.4 | τινα[ln_5]ὕπνον καθεύδειν, ἀλλὰ τῶν |
| book 1.5 | πτωχῶν |
| book 1.6 | τινα. νυνὶ δὲ καὶ τοὺς μακαρίους καλουμένους ὑμᾶς ὁρῶ πονοῦντας ἡμῖν ἐμφερῆ. ἆρ’ ἐστὶ συγγενές |
| book 1.7 | τι λύπη καὶ βίος; τρυφερῷ βίῳ σύνεστιν, ἐνδόξῳ βίῳ[ln_10]πάρεστιν, ἀπόρῳ συγκαταγηράσκει βίῳ. |
| book 2.1 | Τὸ κουφότατόν |
| book 2.2 | σε τῶν κακῶν πάντων δάκνει, πενία· τί γὰρ |
| book 2.3 | τοῦτ’ ἐστίν; ἧς γένοιτ’ ἂν εἷς φίλος βοηθήσας ἰατρὸς ῥᾳδίως. |
| book 3 | Εἰ τοὺς ἀδικηθέντας, πάτερ, φευξούμεθα, τίσιν ἂν βοηθήσαιμεν ἄλλοις ῥᾳδίως; |
| book 4 | Τὸ μηδὲν ἀδικεῖν ἐκμαθεῖν γάρ, ὦ Λάχης, ἀστεῖον ἐπιτήδευμα κρίνω τῷ βίῳ. |
| book 5-6.1 | Οὐκ οἰκοσίτους |
| book 5-6.2 | τοὺς ἀκροατὰς λαμβάνεις. Φιλόμουσον εἶν’ αὐτὸν πάνυ, ἀκούσματ’ εἰς |
| book 5-6.3 | τρυφήν |
| book 5-6.4 | τε παιδεύεσθ’ ἀεί. |
| book 7.1 | Οὕτω |
| book 7.2 | τι πρᾶγμ’ ἐστ’ ἐπίπονον τὸ προσδοκᾶν. |
| book 8.1 | Ὡς |
| book 8.2 | ποικίλον |
| book 8.3 | πρᾶγμ’ ἐστὶ καὶ πλάνον τύχη. |
| book 1 | Οὐδὲν γένους γένος γὰρ οἶμαι διαφέρειν, ἀλλ’ εἰ δικαίως ἐξετάσεις, καὶ γνήσιος ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος. |
| book 2.1 | Ταὐτόματόν ἐστιν ὡς ἔοικέ που θεός, σώζει |
| book 2.2 | τε πολλὰ τῶν ἀοράτων |
| book 2.3 | πραγμάτων. |
| book 1.1 | [spk_στ]Κοτύλας |
| book 1.2 | χωροῦν δέκα ἐν Καππαδοκίᾳ κόνδυ |
| book 1.3 | χρυσοῦν, Στρουθία, τρὶς ἐξέπιον μεστόν γ’. ΣΤ. Ἀλεξάνδρου |
| book 1.4 | πλέον |
| book 1.5 | τοῦ βασιλέως πέπωκας. Β. οὐκ ἔλαττον, οὔ,[ln_5]μὰ τὴν Ἀθηνᾶν. ΣΤ. μέγα γε. |
| book 2.1 | Γέλωτι |
| book 2.2 | πρὸς τὸν Κύπριον ἐκθανούμενος. |
| book 3.1 | Σπονδή· δίδου σὺ σπλάγχν’ ἀκολουθῶν· ποῖ βλέπεις; σπονδή· φέρ’ ὦ παῖ Σωσία· σπονδή· καλῶς. ἔγχει. θεοῖς Ὀλυμπίοις εὐχώμεθα Ὀλυμπίαισι πᾶσι πάσαις· λάμβανε[ln_5]τὴν γλῶτταν ἐν |
| book 3.2 | τούτῳ· διδόναι |
| book 3.3 | σωτηρίαν, ὑγίειαν, ἀγαθὰ πολλά, τῶν ὄντων |
| book 3.4 | τε νῦν ἀγαθῶν ὄνησιν πᾶσι· ταῦτ’ εὐχώμεθα. |
| book 4.1 | Χρυσίδα, Κορώνην, Ἀντίκυραν, Ἰσχάδα, καὶ Ναννάριον ἔσχηκας ὡραίαν |
| book 4.2 | σφόδρα. |
| book 5 | Κωβιός, ἠλακατῆνες, [καὶ] κυνὸς οὐραῖον. |
| book 6.1 | Οὐδεὶς ἐπλούτησεν |
| book 6.2 | ταχέως δίκαιος ὤν· ὁ μὲν γὰρ αὑτῷ συλλέγει καὶ φείδεται, ὁ δὲ τὸν πάλαι |
| book 6.3 | τηροῦντ’ ἐνεδρεύσας πάντ’ ἔχει. |
| book 7.1 | Ἀλλ’ οὐδὲ γενητὴν δύναμαι εὑρεῖν οὐδένα ἐκ τῶν |
| book 7.2 | τοσούτων, καὶ ἀπείλημμαι μόνος. |
| book 1.1 | Ὥστε μηδεὶς |
| book 1.2 | πρὸς θεῶν |
| book 1.3 | πράττων κακῶς λίαν ἀθυμήσῃ ποτέ· ἴσως γὰρ ἀγαθοῦ τοῦτο |
| book 1.4 | πρόφασις γίγνεται. |
| book 2-3.1 | Τὸ γνῶθι |
| book 2-3.2 | σαυτὸν ἔστιν ἂν τὰ πράγματα ἴδῃς τὰ σαυτοῦ καὶ τί σοι |
| book 2-3.3 | ποιητέον. |
| book 1.1 | Τἀργύριον εἶναι μειράκιόν |
| book 1.2 | σοι |
| book 1.3 | φαίνεται οὐ τῶν ἀναγκαίων καθ’ ἡμέραν μόνον |
| book 1.4 | τιμὴν |
| book 1.5 | παρασχεῖν δυνατόν, ἄρτων, ἀλφίτων, ὄξους, ἐλαίου, μείζονος δ’ ἄλλου |
| book 1.6 | τινός·[ln_5]ἀθανασίας δ’ οὐκ ἔστιν, οὐδ’ ἂν |
| book 1.7 | συναγάγῃς τὰ Ταντάλου τάλαντ’ ἐκεῖνα λεγόμενα· ἀλλ’ ἀποθανεῖ καὶ ταῦτα καταλείψεις |
| book 1.8 | τισίν. τί οὖν λέγω; μηδ’ αὐτὸς εἰ σφόδρ’ εὐπορεῖς πίστευε |
| book 1.9 | τούτῳ, μήτε τῶν |
| book 1.10 | πτωχῶν πάλιν[ln_10]ἡμῶν καταφρόνει, τοῦ δέ γ’ εὐτυχεῖν ἀεί πάρεχε |
| book 1.11 | σεαυτὸν |
| book 1.12 | τοῖς ὁρῶσιν ἄξιον. |
| book 2 | Οἷοι λαλοῦμεν ὄντες οἱ τρισάθλιοι ἅπαντες οἱ φυσῶντες ἐφ’ ἑαυτοῖς μέγα· αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἀνθρώπων φύσιν. οὗτος μακάριος ἐν ἀγορᾷ νομίζεται,[ln_5]ἐπὰν δ’ ἀνοίξῃ τὰς θύρας, τρισάθλιος· γυνὴ κρατεῖ πάντων, ἐπιτάττει, μάχετ’ ἀεί, ἀπὸ πλειόνων ὀδυνᾶτ’, ἐγὼ δ’ ἀπ’ οὐδενός. |
| book 3 | Τί λέγων ἀποτρώγειν ἀξιώσει νῦν ἐμοῦ τὸ μισθάριον; μένω γὰρ ἐξ ἐχθιζινοῦ. |
| book 1.1 | Οὗ δὴ λέγεται |
| book 1.2 | πρώτη |
| book 1.3 | Σαπφὼ τὸν ὑπέρκομπον θηρῶσα Φάων’ οἰστρῶντι πόθῳ ῥῖψαι πέτρας ἀπὸ τηλεφανοῦς· ἀλλὰ κατ’ εὐχὴν[ln_5]σήν, δέσποτ’ ἄναξ, εὐφημείσθω τέμενος |
| book 1.4 | περὶ Λευκάδος ἀκτῆς. |
| book 2.1 | Ὅστις ὑπέχει |
| book 2.2 | χρυσίῳ τὴν |
| book 2.3 | χεῖρα, κἂν μὴ φῇ, πονηρὰ βούλεται. |
| book 3 | Ἀεὶ νομίζονθ’ οἱ πένητες τῶν θεῶν. |
| book 4 | Ἐπίθες τὸ πῦρ ἡ ζάκορος· οὑτωσὶ καλῶς. |
| book 1.1 | Εἶτ’ οὐχ ὅμοια |
| book 1.2 | πράττομεν καὶ θύομεν; ὅπου γε |
| book 1.3 | τοῖς θεοῖς μὲν ἠγορασμένον δραχμῶν ἄγω |
| book 1.4 | προβάτιον ἀγαπητὸν δέκα, αὐλητρίδας δὲ καὶ μύρον καὶ ψαλτρίας[ln_5]Μενδαῖον, Θάσιον, ἐγχέλεις, τυρόν, μέλι, μικροῦ τάλαντον γίγνεται τὸ κατὰ λόγον. δραχμῶν μὲν ἀγαθὸν ἄξιον λαβεῖν δέκα ἡμᾶς, ἐὰν καὶ καλλιερηθῇ τοῖς θεοῖς, τούτων δὲ πρὸς |
| book 1.5 | ταῦτ’ ἀνελεῖν τὴν ζημίαν,[ln_10]πῶς οὐχὶ τὸ κακὸν τῶν ἱερῶν διπλάζεται; ἐγὼ μὲν οὖν ὤν γ’ ὁ θεὸς οὐκ εἴασα τὴν ὀσφὺν ἂν ἐπὶ τὸν βωμὸν ἐπιθεῖναί ποτε, εἰ μὴ καθήγιζέν |
| book 1.6 | τις ἅμα τὴν ἔγχελυν, |
| book 1.1 | ἵνα Καλλιμέδων ἀπέθανεν εἷς τῶν |
| book 1.2 | συγγενῶν. |
| book 2.1 | Ἐμὲ γὰρ διέτριψεν ὁ κομψότατος ἀνδρῶν |
| book 2.2 | Χαιρεφῶν, ἱερὸν γάμον φάσκων |
| book 2.3 | ποιήσειν δευτέραν μετ’ εἰκάδα καθ’ αὑτόν, ἵνα τῇ τετράδι δειπνῇ παρ’ ἑτέροις·[ln_5]τὰ τῆς θεοῦ γὰρ |
| book 2.4 | πανταχῶς ἔχειν καλῶς. |
| book 3 | Εἶτ’ οὐκ εἶχεν οὐ πῦρ, οὐ λίθον, οὐκ ἄλλ’ ὁ τιοῦν ἕτερον. |
| book 1 | Οὕτω μαθεῖν δεῖ πάντα, καὶ πλοῦτον φέρειν· ἀσχημοσύνης γὰρ γίγνετ’ ἐνίοις αἴτιος. |
| book 2.1 | Προπίνων θηρίκλειον |
| book 2.2 | τρικότυλον. |
| book 1.1 | [spk_β]Πρὸς τὸ πρᾶγμ’ ἔχω κακῶς. Β. ἐπαριστέρως γὰρ αὐτὸ λαμβάνεις· τὰ δυσχερῆ γὰρ καὶ τὰ λυπήσαντά σε ὁρᾷς ἐν αὐτῷ, τὰ δ’ ἀγάθ’ οὐκέτι βλέπεις.[ln_5]εὕροις δ’ ἂν οὐδὲν τῶν ἁπάντων, Σιμύλε, ἀγαθόν, ὅπου |
| book 1.2 | τι μὴ πρόσεστι καὶ κακόν. γυνὴ πολυτελής ἐστ’ ὀχληρόν, οὐδ’ ἐᾷ ζῆν τὸν λαβόνθ’ ὡς βούλετ’· ἀλλ’ ἔνεστί τι ἀγαθὸν ἀπ’ αὐτῆς, παῖδες· ἐλθόντ’ εἰς νόσον[ln_10]τὸν ἔχοντα |
| book 1.3 | ταύτην ἐθεράπευσεν ἐπιμελῶς, ἀτυχοῦντι |
| book 1.4 | συμπαρέμεινεν, ἀποθανόντα |
| book 1.5 | τε ἔθαψε, περιέστειλεν οἰκείως· ὅρα εἰς |
| book 1.6 | ταῦθ’, ὅταν λυπῇ τι τῶν καθ’ ἡμέραν. οὕτω γὰρ οἴσεις πᾶν τὸ πρᾶγμ’· ἂν δ’ ἐκλέγῃ[ln_15]ἀεὶ τὸ λυποῦν, μηδὲν ἀντιπαρατιθείς τῶν |
| book 1.7 | προσδοκωμένων, ὀδυνήσει διὰ τέλους. |
| book 4-5.1 | Ἐπιτρίβουσιν ἡμᾶς οἱ θεοί μάλιστα |
| book 4-5.2 | τοὺς γήμαντας· ἀεὶ γάρ |
| book 4-5.3 | τινα ἄγειν ἑορτήν ἐστ’ ἀνάγκη. Ἐθύομεν δὲ πεντάκις τῆς ἡμέρας,[ln_5]ἐκυμβάλιζον δ’ ἑπτὰ θεράπαιναι κύκλῳ· αἱ δ’ ὠλόλυζον. |
| book 6.1 | Ὄμνυμί σοι τὸν ἥλιον, ἦ μὴν ἀποίσειν |
| book 6.2 | σοι γραφὴν κακώσεως. |
| book 7 | Ἕλκει δὲ γραμματείδιον ἐκεῖσε δίθυρον καὶ παράστασις, μία δραχμή. |
| book 9 | [spk_γλ]Χαῖρ’ ὦ Γλυκέριον. ΓΛ. καὶ σύ. Α. πολλοστῷ χρόνῳ ὁρῶ σε. |
| book 10 | Ἀλλ’ οὐδὲ τὰ βίου νῷν ἴσως δεῖ φροντίσαι. |
| book 11 | Χλαμύδα, καυσίαν, λόγχην, ἀορτήν, ἱμάτια. |
| book 1-2.1 | Ἐκ Κύπρου λαμπρῶς πάνυ |
| book 1-2.2 | πράττων· ἐκεῖ γὰρ ὑπό τιν’ ἦν τῶν βασιλέων. |
| book 3-4.1 | Παιδισκάριόν με καταδεδούλωκ’ εὐτελές, ὃν οὐδὲ εἷς τῶν |
| book 3-4.2 | πολεμίων οὐπώποτε. |
| book 5-6.1 | Παρ’ ἐμοὶ γάρ ἐστιν ἔνδον, ἔξεστιν δέ μοι καὶ βούλομαι |
| book 5-6.2 | τοῦτ’, οὐ ποιῶ δέ. Ἄπολλον, ἀνθρώπων τίν’ ἀθλιώτερον ἑόρακας; ἆρ’ ἐρῶντα δυσποτμώτερον; |
| book 7-8.1 | Εἰ γὰρ ἐπίδοιμι |
| book 7-8.2 | τοῦτο, καὶ ψυχὴν πάλιν λάβοιμ’ ἐγώ· νυνὶ γάρ—ἀλλὰ ποῦ θεούς οὕτως δικαίους ἐστὶν εὑρεῖν ὦ Γέτα; Οὐπώποτ’ ἠράσθης Γέτα; |
| book 7-8 | [ln_5][spk_γ]Γ. οὐ γὰρ ἐνεπλήσθην. |
| book 9.1 | Ἀπαμφιεῖ γὰρ τὸ κατάπλαστον |
| book 9.2 | τοῦτό σου καὶ λανθάνειν βουλόμενον ἡ μέθη |
| book 9.3 | ποτέ. |
| book 10-11.1 | Τί οὐ καθεύδεις; σύ μ’ ἀποκναίεις |
| book 10-11.2 | περιπατῶν. Εἴσελθε κἂν νῦν ὦ μακάριε, |
| book 12.1 | Λακωνική κλείς ἐστιν ὡς ἔοικέ μοι |
| book 12.2 | περιοιστέα. |
| book 13 | Ὦ πάτερ μισοῦσι μὲν Θράσων’, ἀπεκτάγκασι δ’ οὔ. |
| book 1.1 | Ἥκει λιπὼν Αἰγαῖον ἁλμυρὸν βάθος Θεόφιλος ἡμῖν, ὦ Στράτων. ὡς εἰς καλόν τὸν υἱὸν εὐτυχοῦντα καὶ σεσωσμένον |
| book 1.2 | πρῶτος λέγω |
| book 1.3 | σοι τόν |
| book 1.4 | τε χρυσοῦν κάνθαρον. |
| book 1.1 | [ln_5][spk_στ]ΣΤ. ποῖον; Α. τὸ πλοῖον· οὐδὲν οἶσθας ἄθλιε. ΣΤ. τὴν ναῦν |
| book 1.2 | σεσῶσθαί μοι λέγεις; Α. ἔγωγε μήν τὴν ναῦν ἐκείνην ἣν ἐποίησε Καλλικλῆς ὁ Καλύμνιος, Εὐφράνωρ δ’ ἐκυβέρνα Θούριος. |
| book 2.1 | Ὦ φιλτάτη γῆ μῆτερ, ὡς |
| book 2.2 | σεμνὸν |
| book 2.3 | σφόδρ’ εἶ τοῖς νοῦν ἔχουσι κτῆμα |
| book 2.4 | πολλοῦ τ’ ἄξιον. ὡς δῆτ’ ἐχρῆν, εἴ τις |
| book 2.5 | πατρῴαν |
| book 2.6 | παραλαβών γῆν καταφάγοι, πλεῖν |
| book 2.7 | τοῦτον ἤδη διὰ τέλους,[ln_5]καὶ μηδ’ ἐπιβαίνειν γῆς, ἵν’ οὕτως ᾔσθετο οἷον |
| book 2.8 | παραλαβὼν ἀγαθὸν οὐκ ἐφείσατο. |
| book 3.1 | Ὅ τε |
| book 3.2 | Πολυνείκης πῶς ἀπώλετ’ οὐχ ὁρᾷς; |
| book 4.1 | Καὶ φύσει |
| book 4.2 | πως εὐάγωγόν ἐστι πᾶς ἀνὴρ ἐρῶν. |
| book 5 | Ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ’, οἷόν ἐστ’ ἐλπὶς κακόν. |
| book 1.1 | Ἀνδρὸς πένητος υἱὸς ἐκτεθραμμένος οὐκ ἐξ ὑπαρχόντων, ὁρῶν ᾐσχύνετο τὸν |
| book 1.2 | πατέρα μίκρ’ ἔχοντα· παιδευθεὶς γὰρ εὖ τὸν καρπὸν εὐθὺς ἀπεδίδου χάριτος καλόν. |
| book 2.1 | Οὕτως ἀσυλλόγιστον ἡ τύχη |
| book 2.2 | ποιεῖ, τὸ συμφέρον τί ποτ’ ἐστὶν ἀνθρώπου βίῳ, [οὐ χρῆται νόμοις, καθ’ οὓς κρίνει τὰ πράγματα] οὐδ’ ἔστιν εἰπεῖν ζῶντα |
| book 2.3 | ταῦτ’ οὐ πείσομαι. |
| book 1.1 | Ὡς ἄδικον, ὅταν ἡ μὲν φύσις ἀποδῷ τι |
| book 1.2 | σεμνόν, τοῦτο δ’ ἡ τύχη κακοῖ. |
| book 2 | Ὡς οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος. |
| book 3 | Μετ’ Ἀριστοτέλους γὰρ τέτταρας τῆς ἡμέρας ὀβολοὺς φέρων. |
| book 1.1 | Ἅπας ἐρυθριῶν |
| book 1.2 | χρηστὸς εἶναί μοι δοκεῖ. |
| book 2 | Χρηστοὺς νομιζομένους ἐφόδιον ἀσφαλές εἰς πάντα καιρὸν καὶ τύχης πᾶσαν ῥοπήν. |
| book 1.1 | Καίτοι νέος πότ’ ἐγενόμην κἀγώ, γύναι, ἀλλ’ οὐκ ἐλούμην |
| book 1.2 | πεντάκις τῆς ἡμέρας τότ’· ἀλλὰ νῦν. οὐδὲ χλανίδ’ εἶχον· ἀλλὰ νῦν. οὐδὲ μύρον εἶχον· ἀλλὰ νῦν. καὶ βάψομαι,[ln_5]καὶ παρατιλοῦμαι νὴ Δία καὶ γενήσομαι Κτήσιππος, οὐκ ἄνθρωπος ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ· κᾆθ’ ὡς ἐκεῖνος κατέδομαι καὶ τοὺς λίθους ἁπαξάπαντας, οὐ γὰρ οὖν τὴν γῆν μόνην. |
| book 2.1 | Διαφέρει |
| book 2.2 | Χαιρεφῶντος οὐδὲ γρῦ ἅνθρωπος ὅστις ἐστίν, ὃς κληθείς |
| book 2.3 | ποτε εἰς ἑστίασιν δωδεκάποδος ὄρθριος |
| book 2.4 | πρὸς τὴν |
| book 2.5 | σελήνην ἔτρεχε τὴν |
| book 2.6 | σκιὰν ἰδών[ln_5]ὡς ὑστερίζων, καὶ παρῆν ἅμ’ ἡμέρᾳ. |
| book 3.1 | Τοῦθ’ ἑταῖρός ἐστιν ὄντως. οὐκ ἐρωτᾷ, πηνίκα δεῖπνόν ἐστιν; ὥσπερ ἕτεροι, καὶ τί δειπνεῖν κωλύει |
| book 3.2 | τοὺς |
| book 3.3 | παρόντας; εἶτα δεῖπνον ἕτερον εἰς |
| book 3.4 | τρίτην βλέπει, . . . . . εἶτα |
| book 3.5 | περίδειπνον πάλιν. |
| book 4.1 | Ὁ λιμὸς ὑμῶν τὸν καλὸν |
| book 4.2 | τοῦτον δακών |
| book 4.3 | Φιλιππίδου λεπτότερον ἀποδείξει νεκρόν. |
| book 5.1 | Οὐκ ἔστι μοιχοῦ πρᾶγμα |
| book 5.2 | τιμιώτερον θανάτου γάρ ἐστιν ὤνιον. |
| book 1.1 | Ἅπαντα δουλεύειν ὁ δοῦλος μανθάνει, πονηρὸς ἔσται· μεταδίδου |
| book 1.2 | παρρησίας, βέλτιστον αὐτὸν |
| book 1.3 | τοῦτο |
| book 1.4 | ποιήσει |
| book 1.5 | πολύ. |
| book 2.1 | Ἐφέσια |
| book 2.2 | τοῖς γαμοῦσιν οὗτος |
| book 2.3 | περιπατεῖ λέγων ἀλεξιφάρμακα. |
| book 3 | Χρυσοῦν ἐπόρισας. εἴθε λιθοκόλλητον ἦν· καλὸν ἦν ἂν οὕτως. |
| book 4.1 | Μάραγδον εἶναι |
| book 4.2 | ταῦτ’ ἔδει καὶ σάρδια. |
| book 5 | Εἴ τις δικαστὴς ἢ διαιτητὴς θεῶν. |
| book 1 | Πολλοὺς λογισμοὺς ἡ πονηρία κυκλοῖ. |
| book 2.1 | Ἀλλὰ τῶν |
| book 2.2 | χρηστῶν ἔχει τίν’ ἐπιμέλειαν καὶ θεός. |
| book 3.1 | Μικρὸν ἐπιμείνας |
| book 3.2 | προστρέχει, ἠγόρακά σοι |
| book 3.3 | περιστέρια λέγων. |
| book 4 | [spk_β]Νῦν πῖθι, νῦν ἀφύβρισον. Β. ἢν ἀφύβρικα. |
| book 1.1 | Πεποιήκατ’ ἔργον οὐχ ἑταίρων . . . . . . . . . . ταὐτὰ δ’ ὄντα γράμματα τὴν |
| book 1.2 | προσαγόρευσιν οὐ σφόδρ’ εὔσημον |
| book 1.3 | ποιεῖ. |
| book 2.1 | Στρατεία δ’ οὐ φέρει |
| book 2.2 | περιουσίαν οὐδεμί’, ἐφήμερον δὲ καὶ προπετῆ βίον, οὗ πεῖραν ἔχομεν ὄντος οὐ σωτηρίου. |
| book 3.1 | Αἰσχρὸν γενέσθαι |
| book 3.2 | πτωχὸν ἀσθενῆ θ’ ἅμα. |
| book 4.1 | Εὔπιστον ἀτυχῶν ἐστιν ἄνθρωπος φύσει· τὸν |
| book 4.2 | πλησίον γὰρ οἴεται μᾶλλον |
| book 4.3 | φρονεῖν ὁ τοῖς λογισμοῖς |
| book 4.4 | τοῖς ἰδίοις |
| book 4.5 | πταίων ἀεί. |
| book 5-6.1 | Ὁλκὴν |
| book 5-6.2 | ταλάντου |
| book 5-6.3 | χρυσίου |
| book 5-6.4 | σοι, παιδίον, ἕστηκα |
| book 5-6.5 | τηρῶν. Μακάριος ἐκεῖνος δεκατάλαντον καταφαγών. |
| book 7 | Ἔστι κρίσις ἄδικος, ὡς ἔοικε, κἀν θεοῖς. |
| book 8 | Τοὺς ὄφεις καλῶς γέ μοι ἠγόρασας. |
| book 1-2.1 | Οὕτω |
| book 1-2.2 | ποθεινόν ἐστιν ὁμότροπος φίλος. Οὐδείς ἐστί μοι ἀλλότριος ἂν ᾖ χρηστός· ἡ φύσις μία πάντων, τὸ δ’ οἰκεῖον |
| book 1-2.3 | συνίστησιν |
| book 1-2.4 | τρόπος. |
| book 3.1 | Ὅμως δ’ ἀπόδειξον |
| book 3.2 | ταῦτα τῇ γυναικί σου. |
| book 4-5 | Οἵαν ἀδικῶ γυναῖχ’ ὁ δυσδαίμων ἐγώ. Ὁ δ’ ἀλάστωρ ἐγώ καὶ ζηλότυπος ἄνθρωπος. |
| book 1.1 | Ὅστις |
| book 1.2 | παραλαβὼν δεσπότην ἀπράγμονα καὶ κοῦφον ἐξαπατᾷ θεράπων, οὐκ οἶδ’ ὅ τι οὗτος μεγαλεῖόν ἐστι διαπεπραγμένος, ἐπαβελτερώσας τόν |
| book 1.3 | ποτ’ ὄντ’ ἀβέλτερον. |
| book 2.1 | Οὐπώποτ’ ἐζήλωσα |
| book 2.2 | πολυτελῆ νεκρόν· εἰς τὸν ἴσον ὄγκον τῷ σφόδρ’ ἔρχετ’ εὐτελεῖ. |
| book 3 | Ὅς’ ἐστὶ μαλακὰ συλλαβών ἐκ τῆς πόλεως τὸ σύνολον ἐκπήδα, φίλος. |
| book 4.1 | Ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν εἰσι |
| book 4.2 | πομπεῖαί τινες |
| book 4.3 | σφόδρα λοίδοροι. |
| book 5.1 | Οὐδεμίαν ἡ γραῦς ὅλως κύλικα |
| book 5.2 | παρῆκεν, ἀλλὰ πίνει τὴν κύκλῳ. |
| book 6 | Τὸ παιδίον δ’ εἰσῆλθεν ἑψητοὺς φέρον. |
| book 7 | Οὐδ’ αὐτός εἰμι σὺν θεοῖς ὑπόξυλος. |
| book 1.1 | Ἐπ’ ἀμφότερα νῦν ἅτ’ ἐπίκληρος οὖσα δή μέλλει καθευδήσειν· κατείργασται μέγα καὶ περιβόητον ἔργον· ἐκ τῆς οἰκίας ἐξέβαλε τὴν λυποῦσαν ἣν ἐβούλετο,[ln_5]ἵν’ ἀποβλέπωσι πάντες εἰς τὸ Κρωβύλης |
| book 1.2 | πρόσωπον· ἥ γ’ εὔγνωστος εἶχέ με γυνή δέσποινα, καὶ τὴν ὄψιν ἣν ἐκτήσατο ὄνος ἐν |
| book 1.3 | πιθήκοις ἐστὶ δὴ τὸ λεγόμενον. τοῦτο |
| book 1.4 | σιωπᾶν βούλομαι τὴν νύκτα τὴν[ln_10]πολλῶν κακῶν ἀρχηγόν. οἴμοι Κρωβύλην λαβεῖν ἔμ’, ἑκκαιδεκατάλαντον ὦ θεοί γύναιον οὖσαν πήχεως. εἶτ’ ἐστὶ τὸ φρύαγμα εἴπως ἀνυπόστατον; μὰ τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, οὐδαμῶς. |
| book 1 | [ln_15]παιδισκάριον θεραπευτικὸν δὲ λόγου τάχιον, ἀπαγέσθω δέ τις ἢ ἄρ’ ἀντεισαγάγοι. |
| book 2.1 | Ἔχω δ’ ἐπίκληρον Λάμιαν· οὐκ εἴρηκά σοι |
| book 2.2 | τοῦτ’; εἶτ’ ἄρ’ οὐχί; κυρίαν τῆς οἰκίας καὶ τῶν ἀγρῶν καὶ πάντων ἀντ’ ἐκείνης ἔχομεν, Ἄπολλον, ὡς |
| book 2.3 | χαλεπῶν |
| book 2.4 | χαλεπώτατον. |
| book 2 | [ln_5][spk_β]ἅπασι δ’ ἀργαλέα ’στίν, οὐκ ἐμοὶ μόνῳ, υἱῷ, πολὺ μᾶλλον θυγατρί. Β. πρᾶγμ’ ἄμαχον λέγεις· εὖ οἶδα. |
| book 4.1 | Ὦ τρὶς κακοδαίμων, ὅστις ὢν πένης γαμεῖ καὶ παιδοποιεῖθ’. ὡς ἀλόγιστός ἐστ’ ἀνήρ, ὃς μήτε |
| book 4.2 | φυλακὴν τῶν ἀναγκαίων ἔχει, μήτ’ ἂν ἀτυχήσας εἰς τὰ κοινὰ τοῦ βίου[ln_5]ἐπαμφιάσαι δύναιτο |
| book 4.3 | τοῦτο |
| book 4.4 | χρήμασιν, ἀλλ’ ἐν ἀκαλύπτῳ καὶ ταλαιπώρῳ βίῳ χειμαζόμενος ζῇ, τῶν μὲν ἀνιαρῶν ἔχων τὸ μέρος ἁπάντων, τῶν δ’ ἀγαθῶν οὐδὲν μέρος· ὑπὲρ γὰρ ἑνὸς ἀλγῶν ἅπαντας νουθετῶ. |
| book 5.1 | Ὅστις πένης ὢν ζῆν ἐν ἄστει βούλεται, ἀθυμότερον ἑαυτὸν ἐπιθυμεῖ ποιεῖν· ὅταν γὰρ εἰς |
| book 5.2 | τρυφῶντα καὶ σχολὴν ἄγειν δυνάμενον ἐμβλέψῃ, τότ’ αὐτόν ἐστ’ ἰδεῖν[ln_5]ὡς ἄθλιον ζῇ καὶ ταλαίπωρον βίον. |
| book 6 | Κακῶς ὁ δεσπότης βεβούλευται πάνυ· ἐν ἀγρῷ γὰρ οἰκῶν οὐ σφόδρ’ ἐξηλέγχετο τῆς μερίδος ὢν τῆς οὐδαμοῦ τεταγμένης, εἶχεν δὲ παραπέτασμα τὴν ἐρημίαν. |
| book 7.1 | Ἆρ’ ἐστὶν ἀρετῆς καὶ βίου διδάσκαλος ἐλευθέρου |
| book 7.2 | τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις ἀγρός. |
| book 8.1 | Ὦ Παρμένων, οὐκ ἔστιν ἀγαθὸν τῷ βίῳ φυόμενον ὥσπερ δένδρον ἐκ ῥίζης μιᾶς, ἀλλ’ ἐγγὺς ἀγαθοῦ παραπέφυκε καὶ κακόν, ἐκ |
| book 8.2 | τοῦ κακοῦ τ’ ἤνεγκεν ἀγαθὸν ἡ φύσις. |
| book 9.1 | Ἀεὶ τὸ λυποῦν ἀποδίωκε |
| book 9.2 | τοῦ βίου· μικρόν |
| book 9.3 | τι τὸ βίου καὶ στενὸν ζῶμεν |
| book 9.4 | χρόνον. |
| book 10 | Οὐκ ἔστι βίον εὑρεῖν ἄλυπον οὐδενός. |
| book 1 | Τυφλόν γε καὶ δύστηνόν ἐστιν ἡ τύχη. |
| book 1.1 | Τὸ δ’ εὖ κελευόμενον μέν ἐστιν ἀσφαλέστατον δοῦλον |
| book 1.2 | ποιεῖν, ὥς |
| book 1.3 | φασι. |
| book 2.1 | Οἷον τὸ γενέσθαι |
| book 2.2 | πατέρα |
| book 2.3 | παίδων ἦν ἄρα· λύπη, φόβος, φροντίς, πέρας ἐστὶν οὐδὲ ἕν. |
| book 1.1 | Τάλας, ἕστηκας ἔτι |
| book 1.2 | πρὸς |
| book 1.3 | ταῖς θύραις τὸ φορτίον θείς; σιτόκουρον, ἄθλιον, ἄχρηστον εἰς τὴν οἰκίαν εἰλήφαμεν. |
| book 2.1 | Οὐ πανταχοῦ τὸ φρόνιμον ἁρμόττει |
| book 2.2 | παρόν, καὶ συμμανῆναι δ’ ἔνια δεῖ. |
| book 1.1 | Ὁ μὴ δεχόμενος τῶν θεῶν τὸ σύμφορον αὐτῷ διδόντων ἕνεκα |
| book 1.2 | τοῦ ζῆν, βούλεται οὗτος ἀτυχεῖν· ἐὰν δὲ μὴ θεὸς διδῷ, τοῦ μὴ διδόντος, οὐ τρόπου ’σθ’ ἁμαρτία. |
| book 2 | Ἀτύχημα κἀδίκημα διαφορὰν ἔχει· τὸ μὲν διὰ τύχην γίγνεται, τὸ δ’ αἱρέσει. |
| book 3 | Ἔρχεται τἀληθὲς εἰς φῶς ἐνίοτ’ οὐ ζητούμενον. |
| book 4.1 | Ἆρ’ ἐστὶν ἀγαθῶν πᾶσι |
| book 4.2 | πλείστων αἰτία ἡ σύνεσις, ἂν ᾖ πρὸς τὰ βελτίω |
| book 4.3 | σοφή. |
| book 5.1 | Τοὐμὸν θυγάτριον; πάνυ γάρ ἐστι τῇ φύσει . . . φιλάνθρωπον τὸ παιδάριον |
| book 5.2 | σφόδρα. |
| book 6.1 | Εἶτ’ ἀμφορεαφόρος |
| book 6.2 | τις ἀποφορὰν φέρων. |
| book 7.1 | Πόθεν γάρ, ὦ φίλοι θεοί, τούτους ἀνεσπάκασιν οὗτοι |
| book 7.2 | τοὺς λόγους; |
| book 8.1 | Ὁ μυόχοδος γέρων λεληθέναι |
| book 8.2 | σφόδρα οἰόμενος. |
| book 9.1 | Οὐχ ὁρᾶτε τὴν |
| book 9.2 | τροφόν ζῶμ’ ἐνδεδυμένην; |
| book 1 | Φέρε τὸν λιβανωτόν· σὺ δ’ ἐπίθες τὸ πῦρ, Τρύφη. |
| book 1.1 | Εὐλοιδόρητον, ὡς ἔοικε, φαίνεται τὸ τοῦ στρατιώτου |
| book 1.2 | σχῆμα καὶ τὸ τοῦ ξένου. |
| book 2.1 | Στρατοφάνη, λιτόν |
| book 2.2 | ποτ’ εἶχες |
| book 2.3 | χλαμύδιον καὶ παῖδ’ ἕνα. |
| book 3.1 | Ἅβραν γὰρ ἀντωνούμενος ἐρωμένην |
| book 3.2 | ταύτῃ μὲν οὐ παρέδωκ’ ἔχειν, τρέφει δὲ χωρίς, ὡς ἐλευθέραν |
| book 3.3 | πρέπει. |
| book 4.1 | Ὁ πλέων κατήχθη, κρίνεθ’ οὗτος |
| book 4.2 | πολέμιος· ἐὰν δ’ ἔχῃ τι μαλακόν, ἀγγαρεύεται. |
| book 5.1 | Κακὴ μὲν ὄψις, ἐν δὲ δειλαῖαι |
| book 5.2 | φρένες. |
| book 1.1 | Ὁρῶν |
| book 1.2 | τι βούλευσαι κατὰ σαυτὸν γενόμενος· τὸ συμφέρον γὰρ οὐχ ὁρᾶται τῷ βοᾶν, ἐν τῷ πρὸς αὑτὸν δ’ ἀναλογισμῷ φαίνεται. |
| book 2 | Οὐδεὶς ξύνοιδεν ἐξαμαρτάνων πόσον ἁμαρτάνει τὸ μέγεθος, ὕστερον δ’ ὁρᾷ. |
| book 1.1 | Ἀστεῖον τὸ μή συνάγειν γυναῖκας μηδὲ δειπνίζειν ὄχλον, ἀλλ’ οἰκοσίτους |
| book 1.2 | τοὺς γάμους |
| book 1.3 | πεποιηκέναι. |
| book 2.1 | Ἂν ἔτι |
| book 2.2 | πιεῖν μοι δῷ τις· ἀλλ’ ἡ βάρβαρος ἅμα τῇ τραπέζῃ καὶ τὸν οἶνον ᾤχετο ἄρας’ ἀφ’ ἡμῶν. |
| book 3 | Καὶ τὸν ἐπὶ κακῷ γιγνόμενον ἀλλήλων ἀγαπησμόν, οἷος ἦν. |
| book 4.1 | Ἔρως δὲ τῶν θεῶν ἰσχὺν ἔχων |
| book 4.2 | πλείστην ἐπὶ τούτου δείκνυται· διὰ τοῦτον ἐπιορκοῦσι |
| book 4.3 | τοὺς ἄλλους θεούς. |
| book 5 | Πατὴρ δ’ ἀπειλῶν οὐκ ἔχει μέγαν φόβον. |
| book 6.1 | Τρισάθλιόν γε καὶ ταλαίπωρον φύσει |
| book 6.2 | πολλῶν |
| book 6.3 | τε μεστόν ἐστι τὸ ζῆν |
| book 6.4 | φροντίδων. |
| book 1-2 | Ἄφες τὸν ἄνθρωπον. τί κόπτεις ὦ μέλε; |
| book 1.1 | Ἢν ἄν |
| book 1.2 | τις ὑμῶν |
| book 1.3 | παιδίον ᾐτήσατ’ ἢ κέχρηκεν, ἄνδρες γλυκύτατοι. |
| book 2.1 | Οἱ τὰς ὀφρῦς αἴροντες ὡς ἀβέλτεροι καὶ „σκέψομαι“ λέγοντες· ἄνθρωπος γὰρ ὤν |
| book 2.2 | σκέψει τί περὶ τοῦ; δυστυχὴς ὅταν τύχῃ· αὐτόματα γὰρ τὰ πράγματ’ ἐπὶ τὸ συμφέρον[ln_5]ῥεῖ κἂν καθεύδῃς ἢ πάλιν |
| book 2.3 | τοὐναντίον. |
| book 1.1 | [spk_β]Ξένου τὸ δεῖπνόν ἐστιν ὑποδοχῆς. Β. τίνος; ποδαποῦ; διαφέρει τῷ μαγείρῳ τοῦτο γάρ· οἷον τὰ νησιωτικὰ ταυτὶ ξενύδρια ἐν |
| book 1.2 | προσφάτοις ἰχθυδίοις |
| book 1.3 | τεθραμμένα[ln_5]καὶ παντοδαποῖς, τοῖς ἁλμίοις μὲν οὐ πάνυ ἁλίσκετ’, ἀλλ’ οὕτως |
| book 1.4 | παρέργως ἅπτεται· τὰς δ’ ὀνθυλεύσεις καὶ τὰ κεκαρυκευμένα μᾶλλον |
| book 1.5 | προσεδέξατ’· Ἀρκαδικὸς |
| book 1.6 | τοὐναντίον ἀθάλαττος ἐν |
| book 1.7 | τοῖς λοπαδίοις ἁλίσκεται· |
| book 1.1 | [ln_10]Ἰωνικὸς |
| book 1.2 | πλούταξ ὑποστάσεις |
| book 1.3 | ποιῶν, κάνδαυλον, ὑποβινητιῶντα βρώματα. |
| book 2.1 | Τὸ μηδὲν ἀδικεῖν καὶ φιλανθρώπους |
| book 2.2 | ποιεῖ. |
| book 1.1 | Ὡς ἡδὺ τῷ μισοῦντι |
| book 1.2 | τοὺς |
| book 1.3 | φαύλους |
| book 1.4 | τρόπους ἐρημία, καὶ τῷ μελετῶντι μηδὲ ἓν |
| book 1.5 | πονηρὸν ἱκανὸν κτῆμ’ ἀγρὸς |
| book 1.6 | τρέφων καλῶς. ἐκ τῶν ὄχλων δὲ ζῆλος, ἥ τε κατὰ πόλιν[ln_5]αὕτη |
| book 1.7 | τρυφὴ λάμπει μέν, ἐς δ’ ὀλίγον |
| book 1.8 | χρόνον. |
| book 2 | Γέροντα δυστυχοῦντα τῶν αὑτοῦ κακῶν ἐπαγόμενον λήθην, ἀνέμνησας πάλιν ἐπὶ τἀτυχεῖν τ’ ἤγειρας. |
| book 3.1 | Εὐθὺς καταχρήσεσθαι τὸν ἀνορωρυγμένον |
| book 3.2 | ταύτην ἰδόντα. |
| book 4.1 | Οἱ δὲ κατὰ χειρῶν λαβόντες |
| book 4.2 | περιμένουσι φίλτατοι. |
| book 1.1 | Νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, μακάριόν γ’ ἡ χρηστότης |
| book 1.2 | πρὸς πάντα καὶ θαυμαστὸν ἐφόδιον βίῳ. τούτῳ λαλήσας ἡμέρας |
| book 1.3 | σμικρὸν μέρος εὔνους ἐγὼ νῦν εἰμι. πειστικὸν λόγος,[ln_5]πρὸς |
| book 1.4 | τοῦτ’ ἂν εἴποι |
| book 1.5 | τις μάλιστα τῶν |
| book 1.6 | σοφῶν. τί οὖν ἑτέρους λαλοῦντας εὖ βδελύττομαι; τρόπος ἔσθ’ ὁ πείθων |
| book 1.7 | τοῦ λέγοντος, οὐ λόγος. |
| book 2.1 | Οὐ πάνυ |
| book 2.2 | τι γηράσκουσιν αἱ τέχναι καλῶς, ἂν μὴ λάβωσι |
| book 2.3 | προστάτην |
| book 2.4 | φιλάργυρον. |
| book 3 | Ἀλλὰ τἀργυρώματα ἥκω λαβεῖν βουλόμενος. |
| book 4 | Νῦν δὲ κατὰ πόλιν εὕρηκε τὸν ἕτερον, τὸν σέ, τὸν ἐμὲ τουτονί. |
| book 5 | Οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ’ αἰτούμενος. |
| book 1 | Μικρὰ Παναθήναι’ ἐπειδὴ δι’ ἀγορᾶς πέμποντά σε, Μοσχίων, μήτηρ ἑώρα τῆς κόρης ἐφ’ ἅρματος. |
| book 2.1 | Τοῦτον εὐτυχέστατον λέγω, ὅστις θεωρήσας ἀλύπως, Παρμένων, τὰ σεμνὰ ταῦτ’ ἀπῆλθεν, ὅθεν ἦλθεν, ταχύ, τὸν ἥλιον τὸν κοινόν, ἄστρ’, ὕδωρ, νέφη,[ln_5]πῦρ· ταῦτα κἂν ἑκατὸν ἔτη βιῷς ἀεί ὄψει |
| book 2.2 | παρόντα, κἂν ἐνιαυτοὺς |
| book 2.3 | σφόδρ’ ὀλίγους, σεμνότερα |
| book 2.4 | τούτων ἕτερα δ’ οὐκ ὄψει |
| book 2.5 | ποτέ. Πανήγυριν νόμισόν |
| book 2.6 | τιν’ εἶναι τὸν |
| book 2.7 | χρόνον, ὅν |
| book 2.8 | φημι, τοῦτον ἢ ’πιδημίαν, ἐν ᾧ[ln_10]ὄχλος, ἀγορά, κλέπται, κυβεῖαι, διατριβαί· ἂν |
| book 2.9 | πρῶτον ἀπίῃς καταλύσεις, βελτίονα ἐφόδι’ ἔχων ἀπῆλθες ἐχθρὸς οὐδενί· ὁ προσδιατρίβων δ’ ἐκοπίασεν ἀπολέσας, κακῶς |
| book 2.10 | τε γηρῶν ἐνδεής |
| book 2.11 | του γίγνεται, |
| book 2.1 | [ln_15]ῥεμβόμενος ἐχθροὺς εὗρ’, ἐπεβουλεύθη |
| book 2.2 | ποθέν, οὐκ εὐθανάτως ἀπῆλθεν ἐλθὼν εἰς |
| book 2.3 | χρόνον. |
| book 3ab.1 | Παύσασθε νοῦν ἔχοντες· οὐδὲν γὰρ |
| book 3ab.2 | πλέον ἁ’νθρώπινος νοῦς ἐστιν ἄλλο τῆς τύχης, εἴτ’ ἐστὶ τοῦτο |
| book 3ab.3 | πνεῦμα θεῖον εἴτε νοῦς. τοῦτ’ ἔστι τὸ κυβερνῶν ἅπαντα καὶ στρέφον[ln_5]καὶ σῶζον, ἡ πρόνοια δ’ ἡ θνητὴ καπνός καὶ φλήναφος. πείσθητε κοὐ μέμψεσθέ με· πάνθ’ ὅσα νοοῦμεν ἢ λέγομεν ἢ πράττομεν τύχη ’στίν, ἡμεῖς δ’ ἐσμὲν ἐπιγεγραμμένοι. Τύχη κυβερνᾷ πάντα. ταύτην καὶ φρένας[ln_10]δεῖ καὶ πρόνοιαν τὴν θεὸν καλεῖν μόνην, εἰ μή τις ἄλλως ὀνόμασιν |
| book 3ab.4 | χαίρει κενοῖς. |
| book 4.1 | Τὰ δεύτερ’ ἀεὶ τὴν γυναῖκα δεῖ λέγειν, τὴν δ’ ἡγεμονίαν τῶν ὅλων τὸν ἄνδρ’ ἔχειν. οἶκος δ’ ἐν ᾧ τὰ πάντα |
| book 4.2 | πρωτεύει γυνή, οὐκ ἔστιν ὅστις πώποτ’ οὐκ ἀπώλετο. |
| book 5.1 | Τοῦτο μόνον ἐπισκοτεῖ καὶ δυσγενείᾳ καὶ τρόπου |
| book 5.2 | πονηρίᾳ, καὶ πᾶσιν οἷς ἔσχηκεν ἄνθρωπος κακοῖς, τὸ πολλὰ κεκτῆσθαι· τὰ δ’ ἄλλ’ ἐλέγχεται. |
| book 6.1 | Οὐ παντὸς ἀγαθοῦ τὴν |
| book 6.2 | πρόνοιαν αἰτίαν κρίνων ἂν ὀρθῶς ὑπολαβεῖν τίς μοι δοκεῖ, ἀλλ’ ἔστι καὶ ταὐτόματον ἔνια |
| book 6.3 | χρήσιμον. |
| book 7.1 | Ἀεὶ κράτιστόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν. ἐν |
| book 7.2 | παντὶ καιρῷ τοῦτ’ ἐγὼ παρεγγυῶ εἰς ἀσφάλειαν τῷ βίῳ πλεῖστον μέρος. |
| book 8 | Πολλῶν κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν θηρίων ὄντων, μέγιστόν ἐστι θηρίον γυνή. |
| book 9 | Ἄπολλον, ἀλλὰ σκαιὸν οὐ μετρίως λέγεις, μετὰ μαρτύρων ἀτυχεῖν, παρὸν λεληθέναι. |
| book 10.1 | Δυσπαρακολούθητόν |
| book 10.2 | τι πρᾶγμ’ ἐστὶν τύχη. |
| book 11.1 | Τὸν ἄμητα, Χαίριππ’, οὐκ ἐᾷς πέττειν |
| book 11.2 | τινά. |
| book 12 | Ὡς μηδὲν ἀποκρινουμένῳ δ’ οὕτω λαλεῖν. |
| book 13 | Γέρων ἀπεμέμυκτ’ ἄθλιος λέμφος. |
| book 1.1 | Ὑπελήλυθέν τέ μου νάρκα |
| book 1.2 | τις ὅλον τὸ δέρμα. |
| book 2 | Φειδωλὸς ἦν καὶ μέτριος ἀγοραστής. |
| book 3 | Οἷα δὴ φιλοῦσιν ἰατροὶ λέγειν τὰ φαῦλα μείζω καὶ τὰ δείν’ ὑπέρφοβα, πυργοῦντες αὑτούς. |
| book 1 | Ἐπισημαίνεσθ’ ἐάν ἡ σκευασία καθάριος ᾖ καὶ ποικίλη. |
| book 1 | Ἤδη δ’ ἐπίχυσις, διάλιθοι λαβρώνιοι, Πέρσαι δ’ ἔχοντες μυιοσόβας ἑστήκεσαν. |
| book 2.1 | Ὥστ’ ἔγωγ’ ἂν εἱλόμην |
| book 2.2 | που |
| book 2.3 | σαυνίῳ πεπληγμένος. |
| book 3.1 | Οὐ ῥᾴδιον ἄνοιαν ἐν μικρῷ μεταστῆσαι |
| book 3.2 | χρόνῳ. |
| book 4 | Νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον ἐκτυφήσομαι. |
| book 5 | Ὡς ἡδὺ τὸ ζῆν, εἰ μεθ’ ὧν κρίνῃ τις ἄν. |
| book 2.1 | Τοῦτο δὴ τὸ νῦν ἔθος, ἄκρατον, ἐβόων, τὴν μεγάλην· ψυκτῆρά τις |
| book 2.2 | προὔπινεν αὐτοῖς ἀθλίους ἀπολλύων. |
| book 3.1 | Οὐκ ἂν γένοιτ’ ἐρῶντος ἀθλιώτερον οὐδὲν γέροντος |
| book 3.2 | πλὴν ἕτερος γέρων ἐρῶν· ὃς γὰρ ἀπολαύειν βούλεθ’ ὧν ἀπολείπεται διὰ τὸν |
| book 3.3 | χρόνον, πῶς οὗτος οὐκ ἔστ’ ἄθλιος; |
| book 1.1 | Τὸ λεγόμενον |
| book 1.2 | τοῦτ’ ἐστὶ νῦν, τἄνω κάτω, φασίν, τὰ κάτω δ’ ἄνω. |
| book 2.1 | Βοῶν |
| book 2.2 | ποιείτω τὴν πόλιν διάστατον. |
| book 3.1 | Πρὸς τὴν ἀδελφὴν ἀνάδοχον τῶν |
| book 3.2 | χρημάτων. |
| book 4.1 | Ἑκοῦσα δ’ ἁ’δελφὴ ποιήσει |
| book 4.2 | τοῦτό σοι ἀντάλλαγόν γ’ ἕξουσα |
| book 4.3 | τούτῳ διδομένη. |
| book 1.1 | Μάγειρ’, ἀηδής μοι δοκεῖς εἶναι |
| book 1.2 | σφόδρα· πόσας |
| book 1.3 | τραπέζας μέλλομεν |
| book 1.4 | ποιεῖν, τρίτον ἤδη μ’ ἐρωτᾷς· χοιρίδιον ἓν θύομεν, ὀκτὼ ποιήσοντες |
| book 1.5 | τραπέζας δ’ ἢ μίαν,[ln_5]τί σοὶ διαφέρει |
| book 1.6 | τοῦτο; παράθες |
| book 1.7 | σημίαν. οὐκ ἔστι κανδύλους |
| book 1.8 | ποιεῖν, οὐδ’ οἷα σύ εἴωθας εἰς |
| book 1.9 | ταὐτὸν καρυκεύειν, μέλι, σεμίδαλιν, ᾠά. πάντα γὰρ τἀναντία νῦν ἐστιν· ὁ μάγειρος γὰρ ἐγχύτους |
| book 1.10 | ποιεῖ,[ln_10]πλακοῦντας ὀπτᾷ, χόνδρον ἕψει καὶ φέρει μετὰ τὸ τάριχος, εἶτα θρῖον καὶ βότρυς. |
| book 1.1 | ἡ δημιουργὸς δ’ ἀντιπαρατεταγμένη κρεάδι’ ὀπτᾷ καὶ κίχλας |
| book 1.2 | τραγήματα. ἔπειθ’ ὁ δειπνῶν μὲν |
| book 1.3 | τραγηματίζεται,[ln_15]μυρισάμενος δὲ καὶ στεφανωσάμενος πάλιν δειπνεῖ τὰ μελίπηκτα |
| book 1.4 | ταῖς κίχλαις. |
| book 2.1 | Νῦν δ’ εἰς γυναικωνῖτιν εἰσιόνθ’ ὅταν ἴδω |
| book 2.2 | παράσιτον, τὸν δὲ Δία τὸν κτήσιον ἔχοντα τὸ ταμιεῖον οὐ κεκλεισμένον, ἀλλ’ εἰστρέχοντα |
| book 2.3 | πορνίδια. |
| book 3.1 | Μήτηρ τέθνηκε |
| book 3.2 | ταῖν ἀδελφαῖν |
| book 3.3 | ταῖν δυοῖν |
| book 3.4 | ταύταιν· τρέφει δὲ παλλακή τις |
| book 3.5 | τοῦ πατρός αὐτάς, ἅβρα τῆς μητρὸς αὐτῶν γενομένη. |
| book 4 | Ὑπὲρ μὲν οἴνου μηδὲ γρῦ, τιτθή, λέγε, ἂν τἄλλα δ’ ᾖς ἄμεμπτος, ἕκτην ἐπὶ δέκα βοηδρομιῶνος ἐνδελεχῶς ἕξεις ἀεί. |
| book 5 | Ἀστοργίαν ἔχει τίν’ ὁ σκληρὸς βίος. |
| book 1.1 | Ἐπίσημον αὖ τὴν ἀσπίδ’ εἰς τὴν |
| book 1.2 | τοῦ Διός |
| book 1.3 | στοὰν ἀνέθηκαν. |
| book 1.1 | Ἢ μὴ γαμεῖν γάρ, ἂν δ’ ἅπαξ λάβῃς, φέρειν μύσαντα |
| book 1.2 | πολλὴν |
| book 1.3 | προῖκα καὶ γυναῖκα δεῖ. [ἐκπυνθάνεσθαι τἀρσένων δ’ ἡμᾶς σέθεν. τὸ μὲν μέγιστον οὔποτ’ ἄνδρα |
| book 1.4 | χρὴ σοφόν[ln_5]λίαν |
| book 1.5 | φυλάσσειν ἄλοχον ἐν μυχοῖς δόμων· ἐρᾷ γὰρ ὄψις τῆς θύραθεν ἡδονῆς, ἐν δ’ ἀφθόνοισι |
| book 1.6 | τοῖσδ’ ἀναστρωφωμένη, βλέπουσά τ’ εἰς πᾶν καὶ παροῦσα |
| book 1.7 | πανταχοῦ, τὴν ὄψιν ἐμπλήσας’ ἀπήλλακται κακῶν.[ln_10]τό τ’ ἄρσεν ἀεὶ τοῦ κεκρυμμένου λίχνον. ὅστις δὲ μοχλοῖς καὶ διὰ σφραγισμάτων σώζει δάμαρτα, δρᾶν |
| book 1.8 | τι δὴ δοκῶν |
| book 1.9 | σοφόν, μάταιός ἐστι καὶ φρονῶν οὐδὲν |
| book 1.10 | φρονεῖ. ἥτις γὰρ ἡμῶν καρδίαν θύραζ’ ἔχει, |
| book 1.1 | [ln_15]θᾶσσον μὲν οἰστοῦ καὶ πτεροῦ χωρίζεται, λάθοι δ’ ἂν Ἄργου τὰς |
| book 1.2 | πυκνοφθάλμους κόρας. καὶ πρὸς κακοῖσι |
| book 1.3 | τοῦτο δὴ μέγας γέλως, ἁνήρ τ’ ἀχρεῖος, χἠ γυνὴ διοίχεται.] |
| book 2.1 | Εἰ γὰρ ἐγένου σύ, Τρόφιμε, τῶν πάντων μόνος, ὅτ’ ἔτικτεν ἡ μήτηρ ς’, ἐφ’ ᾧ τε διατελεῖν |
| book 2.2 | πράττων ἃ βούλει καὶ διευτυχεῖν ἀεί, καὶ τοῦτο τῶν θεῶν |
| book 2.3 | τις ὡμολόγησέ σοι,[ln_5]ὀρθῶς ἀγανακτεῖς· ἔστι γάρ ς’ ἐψευσμένος ἄτοπόν |
| book 2.4 | τε πεποίηκ’. εἰ δ’ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις ἐφ’ οἷσπερ ἡμεῖς ἔσπασας τὸν ἀέρα τὸν κοινόν, ἵνα |
| book 2.5 | σοι καὶ τραγικώτερον λαλῶ, οἰστέον ἄμεινον |
| book 2.6 | ταῦτα καὶ λογιστέον. |
| book 2.1 | [ln_10]τὸ δὲ κεφάλαιον τῶν λόγων, ἄνθρωπος εἶ, οὗ μεταβολὴν θᾶττον |
| book 2.2 | πρὸς ὕψος καὶ πάλιν |
| book 2.3 | ταπεινότητα ζῷον οὐδὲν λαμβάνει. καὶ μάλα δικαίως· ἀσθενέστατον γὰρ ὄν φύσει, μεγίστοις οἰκονομεῖται |
| book 2.4 | πράγμασιν,[ln_15]ὅταν πέσῃ δέ, πλεῖστα |
| book 2.5 | συντρίβει καλά. σὺ δ’ οὔθ’ ὑπερβάλλοντα, Τρόφιμ’, ἀπώλεσας ἀγαθά, τὰ νυνὶ δ’ ἔστι μέτριά σοι κακά. ὥστ’ ἀνὰ μέσον |
| book 2.6 | που καὶ τὸ λοιπὸν δὴ φέρε. |
| book 3.1 | Καὶ τοῦτον ἡμᾶς τὸν |
| book 3.2 | τρόπον γαμεῖν ἔδει ἅπαντας, ὦ Ζεῦ σῶτερ, ὡς ὠνήμεθα. οὐκ ἐξετάζειν μὲν τὰ μηδὲν |
| book 3.3 | χρήσιμα, τίς ἦν ὁ πάππος ἧς γαμεῖ, τήθη δὲ τίς,[ln_5]τὸν δὲ τρόπον αὐτῆς τῆς γαμουμένης, μεθ’ ἧς βιώσεται, μήτ’ ἐξετάσαι μήτ’ εἰσιδεῖν· ἀλλ’ ἐπὶ τράπεζαν μὲν φέρειν τὴν |
| book 3.4 | προῖχ’, ἵνα εἰ τἀργύριον καλόν ἐστι δοκιμαστὴς ἴδῃ, ὃ πέντε μῆνας ἔνδον οὐ γενήσεται,[ln_10]τῆς διὰ βίου δ’ ἔνδον καθεδουμένης ἀεί μὴ δοκιμάσασθαι μηδέν, ἀλλ’ εἰκῆ λαβεῖν, ἀγνώμον’, ὀργίλην, χαλεπήν, ἐὰν τύχῃ, λάλον. περιάξω τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα τὴν πόλιν ὅλην· οἱ βουλόμενοι |
| book 3.5 | ταύτην λαβεῖν, |
| book 3.1 | [ln_15]λαλεῖτε, προσκοπεῖσθε |
| book 3.2 | πηλίκον κακόν λήψεσθ’· ἀνάγκη γὰρ γυναῖκ’ εἶναι κακόν, ἀλλ’ εὐτυχής ἐσθ’ ὁ μετριώτατον λαβών. |
| book 4.1 | Ἀπολεῖ με τὸ γένος. μὴ λέγ’, εἰ φιλεῖς ἐμέ, μῆτερ, ἐφ’ ἑκάστῳ τὸ γένος. οἷς ἂν τῇ φύσει ἀγαθὸν ὑπάρχῃ μηδὲν οἰκεῖον |
| book 4.2 | προσόν, ἐκεῖσε καταφεύγουσιν, εἰς τὰ μνήματα[ln_5]καὶ τὸ γένος, ἀριθμοῦσίν |
| book 4.3 | τε τοὺς πάππους ὅσοι· οὐδὲν δ’ ἔχουσι |
| book 4.4 | πλεῖον, οὐδ’ ἐρεῖς ὅτῳ οὐκ εἰσὶ πάπποι· πῶς γὰρ ἐγένοντ’ ἄν |
| book 4.5 | ποτε; εἰ μὴ λέγειν δ’ ἔχουσι |
| book 4.6 | τούτους διά τινα τόπου μεταβολὴν ἢ φίλων ἐρημίαν,[ln_10]τί τῶν λεγόντων εἰσὶ δυσγενέστεροι; ὃς ἂν εὖ γεγονὼς ᾖ τῇ φύσει |
| book 4.7 | πρὸς τἀγαθά, κἂν Αἰθίοψ ᾖ, μῆτερ, ἔστιν εὐγενής. |
| book 4 | Σκύθης τίς; ὄλεθρος· ὁ δ’ Ἀνάχαρσις οὐ Σκύθης; |
| book 5.1 | Ἅπαντα τὰ ζῷ’ ἔστι μακαριώτερα καὶ νοῦν ἔχοντα μᾶλλον ἀνθρώπου |
| book 5.2 | πολύ. τὸν ὄνον ὁρᾶν ἔξεστι |
| book 5.3 | πρῶτα |
| book 5.4 | τουτονί. οὗτος κακοδαίμων ἐστὶν ὁμολογουμένως·[ln_5]τούτῳ κακὸν δι’ αὑτὸν οὐδὲν γίγνεται, ἃ δ’ ἡ φύσις δέδωκεν αὐτὰ ταῦτ’ ἔχει. ἡμεῖς δὲ χωρὶς τῶν ἀναγκαίων κακῶν αὐτοὶ παρ’ αὑτῶν ἕτερα |
| book 5.5 | προσπορίζομεν. λυπούμεθ’ ἂν |
| book 5.6 | πτάρῃ τις, ἂν εἴπῃ κακῶς[ln_10]ὀργιζόμεθ’, ἂν ἴδῃ τις ἐνύπνιον |
| book 5.7 | σφόδρα |
| book 5.8 | φοβούμεθ’, ἂν γλαὺξ ἀνακράγῃ δεδοίκαμεν. ἀγωνίαι, δόξαι, φιλοτιμίαι, νόμοι, |
| book 5.1 | ἅπαντα |
| book 5.2 | ταῦτ’ ἐπίθετα τῇ φύσει κακά. |
| book 6.1 | Εἶτ’ οὐ δικαίως |
| book 6.2 | προσπεπατταλευμένον γράφουσι τὸν |
| book 6.3 | Προμηθέα |
| book 6.4 | πρὸς |
| book 6.5 | ταῖς πέτραις, καὶ γίγνετ’ αὐτῷ λαμπάς, ἄλλο δ’ οὐδὲ ἕν ἀγαθόν; ὃ μισεῖν οἶμ’ ἅπαντας |
| book 6.6 | τοὺς θεούς,[ln_5]γυναῖκας ἔπλασεν. ὦ πολυτίμητοι θεοί, ἔθνος μιαρόν. γαμεῖ τις ἀνθρώπων; γαμεῖ; λάθριοι τὸ λοιπὸν γὰρ ἐπιθυμίαι κακαί, γαμηλίῳ λέχει |
| book 6.7 | τε μοιχὸς ἐντρυφῶν, καὶ φαρμακεῖαι, καὶ νόσων |
| book 6.8 | χαλεπώτατος[ln_10]φθόνος, μεθ’ οὗ ζῇ πάντα τὸν βίον γυνή. |
| book 7.1 | Μὰ τὴν Ἀθηνᾶν, ἄνδρες, εἰκόν’ οὐκ ἔχω εὑρεῖν ὁμοίαν τῷ γεγονότι |
| book 7.2 | πράγματι, ζητῶν |
| book 7.3 | πρὸς ἐμαυτὸν τί ταχέως ἀπολλύει. στρόβιλος; ἐν ὅσῳ συστρέφεται, προσέρχεται,[ln_5]προέλαβεν, ἐξέρριψεν, αἰὼν γίγνεται. ἀλλ’ ἐν |
| book 7.4 | πελάγει |
| book 7.5 | συγκλυσμός; ἀναπνοὴν ἔχει „Ζεῦ σῶτερ“ εἰπεῖν „ἀντέχου τῶν |
| book 7.6 | σχοινίων“ ἑτέραν |
| book 7.7 | περιμεῖναι χἀτέραν |
| book 7.8 | τρικυμίαν· ναυαγίου δ’ ἂν ἐπιλάβοι’, ἐγὼ δ’ ἅπαξ[ln_10]ἁψάμενός εἰμι καὶ φιλήσας ἐν βυθῷ. |
| book 8ab.1 | Πάντες μὲν οἱ Θρᾷκες, μάλιστα δ’ οἱ Γέται ἡμεῖς ἁπάντων (καὶ γὰρ αὐτὸς εὔχομαι ἐκεῖθεν εἶναι τὸ γένος), οὐ σφόδρ’ ἐγκρατεῖς ἐσμέν.[ln_5]Γαμεῖ γὰρ ἡμῶν οὐδὲ εἷς εἰ μὴ δέκ’ ἤ ἕνδεκα γυναῖκας, δώδεκ’ ἢ πλείους |
| book 8ab.2 | τινές. ἂν τέτταρας δ’ ἢ πέντε γεγαμηκὼς τύχῃ καταστροφῆς |
| book 8ab.3 | τις, ἀνυμέναιος ἄθλιος ἄνυμφος οὗτος ἐπικαλεῖτ’ ἐν |
| book 8ab.4 | τοῖς ἐκεῖ. |
| book 9.1 | Ὅταν εἰδέναι θέλῃς |
| book 9.2 | σεαυτὸν ὅστις εἶ, ἔμβλεψον εἰς τὰ μνήμαθ’, ὡς ὁδοιπορεῖς. ἐνταῦθ’ ἔνεστ’ ὀστᾶ τε καὶ κούφη κόνις ἀνδρῶν βασιλέων καὶ τυράννων καὶ σοφῶν,[ln_5]καὶ μέγα |
| book 9.3 | φρονούντων ἐπὶ γένει καὶ χρήμασιν, αὑτῶν |
| book 9.4 | τε δόξῃ κἀπὶ κάλλει |
| book 9.5 | σωμάτων. ἀλλ’ οὐδὲν αὐτῶν τῶνδ’ ἐπήρκεσεν |
| book 9.6 | χρόνος. κοινὸν τὸν ᾅδην ἔσχον οἱ πάντες βροτοί. πρὸς |
| book 9.7 | ταῦθ’ ὁρῶν γίγνωσκε |
| book 9.8 | σαυτὸν ὅστις εἶ. |
| book 10.1 | Ὁ μὲν Ἐπίχαρμος |
| book 10.2 | τοὺς θεοὺς εἶναι λέγει ἀνέμους, ὕδωρ, γῆν, ἥλιον, πῦρ, ἀστέρας. ἐγὼ δ’ ὑπέλαβον |
| book 10.3 | χρησίμους εἶναι θεούς τἀργύριον ἡμῖν καὶ τὸ χρυσίον.[ln_5]ἱδρυσάμενος |
| book 10.4 | τούτους γὰρ εἰς τὴν οἰκίαν εὖξαι τί βούλει, πάντα |
| book 10.5 | σοι γενήσεται, ἀγρός, οἰκίαι, θεράποντες, ἀργυρώματα, φίλοι, δικασταί, μάρτυρες. μόνον δίδου· αὐτοὺς γὰρ ἕξεις |
| book 10.6 | τοὺς θεοὺς ὑπηρέτας. |
| book 11.1 | Ὁ πάντα βουληθεὶς ἂν ἄνθρωπος |
| book 11.2 | πονεῖν πάντ’ ἂν γένοιτο· πλούσιος |
| book 11.3 | τρόπον |
| book 11.4 | τινά· πάλιν |
| book 11.5 | φιλόσοφός |
| book 11.6 | τινι μαθήσει |
| book 11.7 | χρώμενος· τὸ σῶμ’ ὑγιαίνει |
| book 11.8 | τινὰ δίαιταν |
| book 11.9 | προσφέρων.[ln_5]πλὴν ἕν |
| book 11.10 | τι τῶν πάντων ἀδύνατον ἦν ἄρα εὑρεῖν, δι’ οὗ τρόπου |
| book 11.11 | τις οὐ λυπήσεται. οὐ γὰρ τὸ μὴ πράττειν κατὰ νοῦν ἔχει μόνον λύπην, παρέχει δὲ φροντίδας καὶ τἀγαθά. |
| book 12.1 | Μειράκιον, οὔ μοι κατανοεῖν δοκεῖς ὅτι ὑπὸ τῆς ἰδίας ἕκαστα κακίας σήπεται, καὶ πάντα τὰ λυμαινόμεν’ ἔστιν ἔνδοθεν. οἷον ὁ μὲν ἰός, ἂν |
| book 12.2 | σκοπῇς, τὸ σιδήριον,[ln_5]τὸ δ’ ἱμάτιον οἱ σῆτες, ὁ δὲ θρὶψ τὸ ξύλον. ὃ δὲ τὸ κάκιστον τῶν κακῶν πάντων, φθόνος |
| book 12.3 | φθισικὸν |
| book 12.4 | πεποίηκε καὶ ποιήσει καὶ ποιεῖ, ψυχῆς |
| book 12.5 | πονηρᾶς δυσσεβὴς |
| book 12.6 | παράστασις. |
| book 13.1 | Δέρκιππε καὶ Μνήσιππε, τοῖς εἰρημένοις ἡμῶν ὑπό τινος ἢ πεπονθόσιν κακῶς ἔστιν καταφυγὴ πᾶσιν, οἱ χρηστοὶ φίλοι. δεῖ γὰρ ἀποδύρασθαί τι μὴ γελώμενον·[ln_5]καὶ συναγανακτοῦνθ’ ὁπόταν οἰκείως ὁρᾷ ἕκαστος αὐτῶν τὸν |
| book 13.2 | παρόντα, παύεται |
| book 13.3 | τοῦτον μάλιστα τὸν |
| book 13.4 | χρόνον |
| book 13.5 | τοῦ δυσφορεῖν. |
| book 14.1 | Τίνι δεδούλωταί ποτε; ὄψει; φλύαρος· τῆς γὰρ αὐτῆς πάντες ἄν ἤρων· κρίσιν γὰρ τὸ βλέπειν ἴσην ἔχει. ἀλλ’ ἡδονή τις |
| book 14.2 | τοὺς ἐρῶντας ἐπάγεται[ln_5]συνουσίας; πῶς οὖν ἕτερος |
| book 14.3 | ταύτην ἔχων οὐδὲν πέπονθεν, ἀλλ’ ἀπῆλθε καταγελῶν, ἕτερος δ’ ἀπόλωλε; καιρός ἐστιν ἡ νόσος |
| book 14.4 | ψυχῆς, ὁ πληγεὶς δ’ εἴσω δὴ τιτρώσκεται. |
| book 15.1 | Εἴπερ τὸν ἀδικοῦντ’ ἀσμένως ἠμύνετο ἕκαστος ἡμῶν καὶ συνηγωνίζετο, ἴσως νομίζων ἴδιον εἶναι τὸ γεγονός ἀδίκημα, καὶ συνεπράττομεν ἀλλήλοις |
| book 15.2 | πικρῶς,[ln_5]οὐκ ἂν ἐπὶ πλεῖον τὸ κακὸν ἡμῖν ἤυξετο τὸ τῶν |
| book 15.3 | πονηρῶν, ἀλλὰ παρατηρούμενοι καὶ τυγχάνοντες ἧς ἔδει |
| book 15.4 | τιμωρίας ἤτοι |
| book 15.5 | σπάνιοι |
| book 15.6 | σφόδρ’ ἂν ἦσαν ἢ πεπαυμένοι. |
| book 16.1 | Ὀκνεῖ δὲ νοῦν ἔχους’ ἴσως, ἀεὶ δὲ τοῖς |
| book 16.2 | παροῦσι δακρύοις ἐμποιεῖ τὸ θῆλυ τῆς |
| book 16.3 | ψυχῆς ἀναβολὴν τῷ πάθει. |
| book 17.1 | Ἔργον ἐστὶν εἰς |
| book 17.2 | τρίκλινον |
| book 17.3 | συγγενείας εἰσπεσεῖν, οὗ λαβὼν τὴν κύλικα |
| book 17.4 | πρῶτος ἄρχεται λόγου |
| book 17.5 | πατήρ, καὶ παραινέσεις πέπαικεν, εἶτα μήτηρ δευτέρα, εἶτα τήθη |
| book 17.6 | παραλαλεῖ τις, εἶτα βαρύφωνος γέρων,[ln_5]τηθίδος |
| book 17.7 | πατήρ, ἔπειτα γραῦς καλοῦσα φίλτατον. ὁ δ’ ἐπινεύει πᾶσι |
| book 17.8 | τούτοις. |
| book 18ab.1 | Ἅπαντι δαίμων ἀνδρὶ συμπαρίσταται εὐθὺς γενομένῳ, μυσταγωγὸς |
| book 18ab.2 | τοῦ βίου ἀγαθός· κακὸν γὰρ δαίμον’ οὐ νομιστέον εἶναι βίον βλάπτοντα |
| book 18ab.3 | χρηστόν.[ln_5]Ἅπαντα δ’ ἀγαθὸν εἶναι τὸν θεόν. |
| book 19 | Ἄνθρωπος ὢν μηδέποτε τὴν ἀλυπίαν αἰτοῦ παρὰ θεῶν, ἀλλὰ τὴν μακροθυμίαν. ὅταν γὰρ ἄλυπος διὰ τέλους εἶναι θέλῃς, ἢ δεῖ θεόν ς’ εἶναί τιν’ ἢ τάχα δὴ νεκρόν.[ln_5]παρηγόρει δὲ τὰ κακὰ δι’ ἑτέρων κακῶν. |
| book 20.1 | Ὅταν |
| book 20.2 | τις ἡμῶν ἀμέριμνον ἔχῃ τὸν βίον, οὐκ ἐπικαλεῖται τὴν τύχην εὐδαιμονῶν· ὅταν δὲ λύπαις |
| book 20.3 | περιπέσῃ καὶ πράγμασιν, εὐθὺς |
| book 20.4 | προσάπτει τῇ τύχῃ τὴν αἰτίαν. |
| book 21.1 | Ὦ γῆρας ἐχθρὸν |
| book 21.2 | σωμάτων ἀνθρωπίνων, ἅπαντα |
| book 21.3 | συλῶν τὰ καλὰ τῆς εὐμορφίας, καὶ μεταχαράττον τὴν μὲν ἀνδρίαν μελῶν εἰς τἀπρεπές, τὸ δὲ τάχος εἰς ὄκνον |
| book 21.4 | πολύν. |
| book 22.1 | Ἐὰν |
| book 22.2 | πονηροῦ γείτονος γείτων ἔσῃ, πάντως |
| book 22.3 | παθεῖν |
| book 22.4 | πονηρὸν ἢ μαθεῖν |
| book 22.5 | σε δεῖ· ἐὰν ἀγαθοῦ δὲ γείτονος γείτων ἔσῃ, ὡς |
| book 22.6 | προσδιδάσκεις ἀγαθὰ καὶ προσμανθάνεις. |
| book 23.1 | Λύπης ἰατρός ἐστιν ἀνθρώποις λόγος· ψυχῆς γὰρ οὗτος μόνος ἔχει θελκτήρια· λέγουσι δ’ αὐτὸν οἱ πάλαι |
| book 23.2 | σοφώτατοι ἀστεῖον εἶναι φάρμακον. |
| book 24.1 | Οὐκ ἐκ πότων καὶ τῆς καθ’ ἡμέραν |
| book 24.2 | τρυφῆς ζητοῦμεν ᾧ πιστεύσομεν τὰ τοῦ βίου, πάτερ, οὗ περιττὸν οἴετ’ ἐξευρηκέναι ἀγαθὸν ἕκαστος, ἂν ἔχῃ φίλου |
| book 24.3 | σκιάν. |
| book 25.1 | Εἰ καὶ σφόδρ’ ἀλγεῖς, μηδὲν ἠρεθισμένος |
| book 25.2 | πράξῃς |
| book 25.3 | προπετῶς· ὀργῆς γὰρ ἀλογίστου κρατεῖν ἐν |
| book 25.4 | ταῖς |
| book 25.5 | ταραχαῖς μάλιστα τὸν |
| book 25.6 | φρονοῦντα δεῖ. |
| book 26.1 | Ὀχληρὸν ὁ χρόνος ὁ πολύς. ὦ γῆρας βαρύ, ὡς οὐδὲν ἀγαθόν, δυσχερῆ δὲ πόλλ’ ἔχεις |
| book 26.2 | τοῖς ζῶσι καὶ λυπηρά. πάντες εἰς σὲ δέ ἐλθεῖν ὅμως εὐχόμεθα καὶ σπουδάζομεν. |
| book 27ab.1 | Καί τοι τί λογίζομ’ ὁ κακοδαίμων |
| book 27ab.2 | προσδοκῶν χάριν |
| book 27ab.3 | παρὰ γυναικὸς κομιεῖσθαι; μὴ μόνον κακόν |
| book 27ab.4 | τι προσλάβοιμι, καὶ κάλλιστ’ ἔχει. Οὐκ ἐν γυναικὶ φύεται |
| book 27ab.5 | πιστὴ χάρις. |
| book 28.1 | Ἂν μὲν |
| book 28.2 | πλέωμεν ἡμερῶν |
| book 28.3 | που |
| book 28.4 | τεττάρων, σκεπτόμεθα τἀναγκαῖ’ ἑκάστης ἡμέρας· ἂν δῇ δὲ φείσασθαί τι |
| book 28.5 | τοῦ γήρως χάριν, οὐ φεισόμεσθ’ ἐφόδια |
| book 28.6 | περιποιούμενοι; |
| book 29.1 | Ἔνεγκ’ ἀτυχίαν καὶ βλάβην εὐσχημόνως. τοῦτ’ ἔστιν ἀνδρὸς νοῦν ἔχοντος, οὐκ ἄνω ἀνασπάσας |
| book 29.2 | τις τὰς ὀφρῦς οἴμοι λαλεῖ, ἀλλ’ ὃς τά γ’ αὑτοῦ πράγματ’ ἐγκρατῶς φέρει. |
| book 30.1 | Καὶ τοῦτο θύων οὐδεπώποτ’ εὐξάμην ἐγὼ τὸ σῶζον τὴν ἐμὴν οἰκίαν, ἀλλὰ παρέλιπον οἰκετῶν εἶναι |
| book 30.2 | στάσιν ἔνδον |
| book 30.3 | παρ’ αὑτῷ, πρᾶγμα |
| book 30.4 | χρησιμώτατον. |
| book 31.1 | Πλεονεξία μέγιστον ἀνθρώποις κακόν· οἱ γὰρ θέλοντες |
| book 31.2 | προσλαβεῖν τὰ τῶν πέλας ἀποτυγχάνουσι |
| book 31.3 | πολλάκις νικώμενοι, τὰ δ’ ἴδια |
| book 31.4 | προστιθέασι |
| book 31.5 | τοῖς ἀλλοτρίοις. |
| book 32.1 | Διονυσίων μὲν ἦν |
| book 32.2 | πομπή . . . . . . ὁ δέ μ’ ἠκολούθησεν μέχρι |
| book 32.3 | τοῦ πρὸς τὴν θύραν· ἔπειτα |
| book 32.4 | φοιτῶν καὶ κολακεύων [ἐμέ τε καί][ln_5]τὴν μητέρ’ ἔγνω μ’. |
| book 33.1 | Τῆς |
| book 33.2 | σκιᾶς τὴν |
| book 33.3 | πορφύραν |
| book 33.4 | πρῶτον ἐνυφαίνους’· εἶτα μετὰ τὴν |
| book 33.5 | πορφύραν |
| book 33.6 | τοῦτ’ ἔστιν, οὔτε λευκὸν οὔτε |
| book 33.7 | πορφύρα, ἀλλ’ ὥσπερ αὐγὴ τῆς κρόκης κεκραμένη. |
| book 34.1 | Οἷος δὲ καὶ τὴν ὄψιν εἶναι |
| book 34.2 | φαίνεται, ἀφ’ οὗ τοιοῦτος γέγονεν, οἷον θηρίον. τὸ μηδὲν ἀδικεῖν καὶ καλοὺς ἡμᾶς |
| book 34.3 | ποιεῖ. |
| book 35.1 | Οἴμοι τάλας ἔγωγε. ποῦ ποθ’ αἱ φρένες ἡμῶν ἐκεῖνον ἦσαν ἐν τῷ σώματι τὸν |
| book 35.2 | χρόνον, ὅτ’ οὐ ταῦτ’ ἀλλ’ ἐκεῖν’ ᾑρούμεθα; |
| book 36 | Χαλεπὸν Πάμφιλε ἐλευθέρᾳ γυναικὶ πρὸς πόρνην μάχη. πλείονα κακουργεῖ, πλείον’ οἶδ’, αἰσχύνεται οὐδέν, κολακεύει μᾶλλον. |
| book 37.1 | Πῶς δὴ τὸ τραῦμα |
| book 37.2 | τοῦτ’ ἔχεις; μεσαγκύλῳ. πῶς |
| book 37.3 | πρὸς θεῶν; ἐπὶ κλίμακα |
| book 37.4 | πρὸς |
| book 37.5 | τεῖχος ἀναβαίνων. ἐγὼ μὲν δεικνύω ἐσπουδακώς, οἱ δὲ πάλιν ἐπεμυκτήρισαν. |
| book 38 | Σφάττει με, λεπτὸς γίγνομ’ εὐωχούμενος. τὰ σκώμμαθ’ οἷα τὰ σοφά τε καὶ στρατηγικά. οἷος δ’ ἀλαζών ἐστιν ἀλιτήριος. |
| book 39.1 | Ὡς Ἀλεξανδρῶδες ἤδη |
| book 39.2 | τοῦτο· κἂν ζητῶ τινα, αὐτόματος οὗτος |
| book 39.3 | παρέσται· κἂν διελθεῖν δηλαδή διὰ θαλάττης δῇ τόπον τίν’, οὗτος ἔσται μοι βατός. |
| book 40 | Πένητος οὐδέν ἐστι δυστυχέστερον. ἅπαντα μοχθεῖ κἀγρυπνεῖ κἀργάζεται, ἵν’ ἄλλος ἐλθὼν μεταλάβῃ καὶ κτήσηται. |
| book 41.1 | Ἄνθρωπε, μὴ στέναζε, μὴ λυποῦ μάτην. χρήματα γυναῖκα καὶ τέκνων |
| book 41.2 | πολλῶν |
| book 41.3 | σποράν, ἅ σοι τύχη κέχρηκε, ταῦτ’ ἀφείλετο. |
| book 42.1 | Οὐκ ἔστ’ ἄπιστον οὐδὲν ἐν θνητῷ βίῳ, οὐδ’ ἂν γένοιτο. πολλὰ ποικίλλει |
| book 42.2 | χρόνος |
| book 42.3 | παράδοξα καὶ θαυμαστὰ καὶ ζώντων |
| book 42.4 | τρόποι. |
| book 43.1 | Ἀδύνατον ὡς ἐστίν |
| book 43.2 | τι σῶμα τῆς τύχης· ὁ μὴ φέρων δὲ κατὰ φύσιν τὰ πράγματα τύχην |
| book 43.3 | προσηγόρευσε τὸν ἑαυτοῦ τρόπον. |
| book 44.1 | Κἂν |
| book 44.2 | σφόδρα |
| book 44.3 | σαφῶς εἰδῇς |
| book 44.4 | τι, τὸν κρύπτοντά σε μηδέποτ’ ἐλέγξῃς· δύσκολον |
| book 44.5 | πρᾶγμ’ ἔστι γάρ ἃ λανθάνειν |
| book 44.6 | τις βούλεται |
| book 44.7 | ταῦτ’ εἰδέναι. |
| book 45.1 | Ὅταν ἕτερός |
| book 45.2 | σοι μηδὲ ἓν |
| book 45.3 | πλέον διδῷ, δέξαι τὸ μόριον· τοῦ λαβεῖν γὰρ μηδὲ ἕν τὸ λαβεῖν ἔλαττον |
| book 45.4 | πλεῖον ἔσται |
| book 45.5 | σοι |
| book 45.6 | πολύ. |
| book 46.1 | Γλυκέρα τί κλάεις; ὀμνύω |
| book 46.2 | σοι τὸν Δία τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, φιλτάτη, ὀμωμοκὼς καὶ πρότερον ἤδη |
| book 46.3 | πολλάκις. |
| book 47.1 | Ὅταν |
| book 47.2 | τι πράττῃς ὅσιον, ἀγαθὴν ἐλπίδα |
| book 47.3 | πρόβαλλε |
| book 47.4 | σαυτῷ, τοῦτο γιγνώσκων ὅτι τόλμῃ δικαίᾳ καὶ θεὸς |
| book 47.5 | συλλαμβάνει. |
| book 48.1 | Σὺ μὲν |
| book 48.2 | παραινεῖς |
| book 48.3 | ταῦτα ὅσα |
| book 48.4 | σοι |
| book 48.5 | πρέπει, ἐμὲ δὲ ποιεῖν τὸ καθῆκον οὐχ ὁ σὸς λόγος, εὖ ἴσθ’ ἀκριβῶς, ὁ δ’ ἴδιος |
| book 48.6 | πείθει |
| book 48.7 | τρόπος. |
| book 49.1 | Ὅστις δὲ διαβολαῖσι |
| book 49.2 | πείθεται |
| book 49.3 | ταχύ, ἤτοι |
| book 49.4 | πονηρὸς αὐτός ἐστι |
| book 49.5 | τοὺς |
| book 49.6 | τρόπους, ἢ παντάπασι |
| book 49.7 | παιδαρίου γνώμην ἔχων. |
| book 50 | Οὐδὲν διαβολῆς ἐστιν ἐπιπονώτερον· τὴν ἐν ἑτέρῳ γὰρ κειμένην ἁμαρτίαν δεῖ μέμψιν ἰδίαν αὐτὸν ἐπάναγκες λαβεῖν. |
| book 51.1 | Ἡ νῦν ὑπό τινων |
| book 51.2 | χρηστότης καλουμένη μεθῆκε τὸν ὅλον εἰς |
| book 51.3 | πονηρίαν βίον· οὐδεὶς γὰρ ἀδικῶν |
| book 51.4 | τυγχάνει |
| book 51.5 | τιμωρίας. |
| book 52.1 | Δεῖ τὸν |
| book 52.2 | πολιτῶν |
| book 52.3 | προστατεῖν αἱρούμενον τὴν |
| book 52.4 | τοῦ λόγου μὲν δύναμιν οὐκ ἐπίφθονον, ἤθει δὲ χρηστῷ συγκεκραμένην ἔχειν. |
| book 53 | Τί διακενῆς εἶ χρηστός; εἰ γὰρ ὁ δεσπότης αὐτὸς ἀπολαύει πάντα, σὺ δὲ μὴ λαμβάνεις, σαυτὸν ἐπιτρίβεις, οὐκ ἐκεῖνον ὠφελεῖς. |
| book 54 | Πατρῷ’ ἔχειν δεῖ τὸν καλῶς εὐδαίμονα, τὰ μετὰ γυναικὸς δ’ εἰσιόντ’ εἰς οἰκίαν οὔτ’ ἀσφαλῆ τὴν κτῆσιν οὔθ’ ἱλαρὰν ἔχει. |
| book 55.1 | Ὅστις γυναῖκ’ ἐπίκληρον ἐπιθυμεῖ λαβεῖν |
| book 55.2 | πλουτοῦσαν, ἤτοι μῆνιν ἐκτίνει θεῶν, ἢ βούλετ’ ἀτυχεῖν μακάριος καλούμενος. |
| book 56.1 | Ἐμοὶ πόλις ἐστὶ καὶ καταφυγὴ καὶ νόμος, καὶ τοῦ δικαίου |
| book 56.2 | τοῦ τ’ ἀδίκου |
| book 56.3 | παντὸς κριτής, ὁ δεσπότης. πρὸς |
| book 56.4 | τοῦτον ἕνα δεῖ ζῆν ἐμέ. |
| book 57.1 | Ὅταν πένης ὢν καὶ γαμεῖν |
| book 57.2 | τις ἑλόμενος τὰ μετὰ γυναικὸς ἐπιδέχηται |
| book 57.3 | χρήματα, αὑτὸν δίδωσιν, οὐκ ἐκείνην λαμβάνει. |
| book 58.1 | Δύ’ ἔσθ’ ἃ κρῖναι τὸν γαμεῖν μέλλοντα δεῖ, ἤτοι |
| book 58.2 | προσηνῆ γ’ ὄψιν ἢ χρηστὸν |
| book 58.3 | τρόπον· τὴν γὰρ ὁμόνοιαν τὴν |
| book 58.4 | πρὸς ἀλλήλους |
| book 58.5 | ποιεῖ. |
| book 59.1 | Αἰσχύνομαι τὸν |
| book 59.2 | πατέρα, Κλειτοφῶν, μόνον. ἀντιβλέπειν ἐκεῖνον οὐ δυνήσομαι ἀδικῶν, τὰ δ’ ἄλλα ῥᾳδίως |
| book 59.3 | χειρώσομαι. |
| book 60.1 | Ὑπερήφανόν |
| book 60.2 | που γίγνεθ’ ἡ λίαν |
| book 60.3 | τρυφή, ὅ τε |
| book 60.4 | πλοῦτος ἐξώκειλε τὸν κεκτημένον εἰς ἕτερον ἦθος, οὐκ ἐν ᾧ τὸ πρόσθεν ἦν. |
| book 61.1 | Κρεῖττον γάρ ἐστιν, ἂν |
| book 61.2 | σκοπῇ τις κατὰ λόγον, μὴ πόλλ’ ἀηδῶς, ὀλίγα δ’ ἡδέως ἔχειν, πενίαν τ’ ἄλυπον μᾶλλον ἢ πλοῦτον |
| book 61.3 | πικρόν. |
| book 62.1 | Ἄνευ κακῶν γὰρ οἰκίαν οἰκουμένην οὐκ ἔστιν εὑρεῖν, ἀλλὰ τοῖς μὲν ἡ τύχη |
| book 62.2 | τούτων δίδωσιν ἀφθονίαν, τοῖς δ’ οἱ τρόποι. |
| book 63.1 | Ὦ μεταβολαῖς |
| book 63.2 | χαίρουσα |
| book 63.3 | παντοίαις τύχη, σόν ἐστ’ ὄνειδος |
| book 63.4 | τοῦθ’, ὅταν |
| book 63.5 | τις ὢν ἀνήρ δίκαιος ἀδίκοις |
| book 63.6 | περιπέσῃ συμπτώμασιν. |
| book 64.1 | Ὀργῇ παραλογισμός |
| book 64.2 | ποτ’ οὐδεὶς φύεται. αὕτη κρατεῖ νῦν· ἂν δὲ μικρὸν |
| book 64.3 | παρακμάσῃ, κατόψεταί τι μᾶλλον εἰς τὸ συμφέρον. |
| book 65.1 | Τῷ μὲν τὸ σῶμα διατεθειμένῳ κακῶς |
| book 65.2 | χρεία ’στ’ ἰατροῦ, τῷ δὲ τὴν |
| book 65.3 | ψυχὴν φίλου· λύπην γὰρ εὔνους οἶδε θεραπεύειν λόγος. |
| book 66.1 | Ὅταν ᾖ γέρων |
| book 66.2 | τις ἐνδεής |
| book 66.3 | τε τὸν βίον, οὐδὲν τὸ θνήσκειν δεινόν, ἀλλ’ ἐν τῷ καλῶς ἑκάτερον αὐτῶν τὴν διάγνωσιν φέρει. |
| book 67.1 | Πρᾶον κακοῦργος |
| book 67.2 | σχῆμ’ ὑπεισελθὼν ἀνήρ κεκρυμμένη κεῖται |
| book 67.3 | παγὶς |
| book 67.4 | τοῖς |
| book 67.5 | πλησίον. |
| book 68.1 | Ἐμὲ δ’ ἀδικείτω |
| book 68.2 | πλούσιος καὶ μὴ πένης· ῥᾷον φέρειν γὰρ κρειττόνων |
| book 68.3 | τυραννίδα. |
| book 69.1 | Ὁ προσιών γέρων ἁλιεύς, παρ’ οὗ τὸ φερνίον |
| book 69.2 | τρίτην |
| book 69.3 | ταύτην ἐπριάμεθ’ ἡμέραν. |
| book 70.1 | Ὁ φθονερὸς αὑτῷ πολέμιος καθίσταται· αὐθαιρέτοις γὰρ |
| book 70.2 | συνέχεται λύπαις ἀεί. |
| book 71.1 | Πολλοὺς δι’ ἀνάγκην γὰρ |
| book 71.2 | πονηροὺς οἶδ’ ἐγώ ὅταν ἀτυχήσωσιν γεγονότας, οὐ φύσει ὄντας |
| book 71.3 | τοιούτους. |
| book 72.1 | Τὸ δ’ εὖ φέρειν ἔστιν |
| book 72.2 | τοιοῦτον, ἂν δύνῃ μόνος φέρειν, καὶ μὴ ’πίδηλον τὴν τύχην |
| book 72.3 | πολλοῖς |
| book 72.4 | ποιῇς. |
| book 73.1 | Ἐὰν κακῶς μου τὴν γυναῖχ’ οὕτω λέγῃς, τὸν |
| book 73.2 | πατέρα καὶ σὲ τούς |
| book 73.3 | τε σοὺς ἐγὼ πλυνῶ. |
| book 74 | Εἰ πάντες ἐβοηθοῦμεν ἀλλήλοις ἀεί, οὐδεὶς ἂν ὢν ἄνθρωπος ἐδεήθη τύχης. |
| book 75.1 | Χαλεπόν γε |
| book 75.2 | τοιαῦτ’ ἔστιν ἐξαμαρτάνειν, ἃ καὶ λέγειν ὀκνοῦμεν οἱ πεπραχότες. |
| book 76.1 | Εὐηθία μοι |
| book 76.2 | φαίνεται, Φιλουμένη, τὸ νοεῖν μὲν ὅσα δεῖ, μὴ φυλάττεσθαι δ’ ἃ δεῖ. |
| book 77 | Ὁ μὴ φέρων γὰρ εὖ τι τῶν ἐν τῷ βίῳ ἀγαθῶν, ἀλόγιστός ἐστιν οὐχὶ μακάριος. |
| book 78 | Τὸ ψεῦδος ἰσχὺν τῆς ἀληθείας ἔχει ἐνίοτε μείζω καὶ πιθανωτέραν ὄχλου. |
| book 79.1 | Τοὺς τὸν ἴδιον δαπανῶντας ἀλογίστως βίον τὸ καλῶς ἀκούειν |
| book 79.2 | ταχὺ ποιεῖ πᾶσιν κακῶς. |
| book 80ab.1 | Μὴ πάντοθεν κέρδαιν’, ἐπαισχύνου δέ μοι· τὸ μὴ δικαίως εὐτυχεῖν ἔχει φόβον. Ὦ τρὶς κακοδαίμων, ὅστις ἐκ |
| book 80ab.2 | φειδωλίας κατέθετο μῖσος διπλάσιον τῆς οὐσίας, |
| book 81.1 | Οὐπώποτ’ ἐζήλωσα |
| book 81.2 | πλουτοῦντα |
| book 81.3 | σφόδρα ἄνθρωπον, ἀπολαύοντα μηδὲν ὧν ἔχει. |
| book 82.1 | Οὐ γὰρ τὸ πλῆθος, ἂν |
| book 82.2 | σκοπῇ τις, τοῦ ποτοῦ ποιεῖ παροινεῖν, τοῦ πιόντος δ’ ἡ φύσις. |
| book 83.1 | Χαλεπὸν ὅταν |
| book 83.2 | τις ὧν πίῃ πλέον λαλῇ, μηδὲν κατειδώς, ἀλλὰ προσποιούμενος. |
| book 84.1 | Οὐκ ἔστιν ὀργῆς, ὡς ἔοικε, φάρμακον ἄλλ’ ἢ λόγος |
| book 84.2 | σπουδαῖος ἀνθρώπου φίλου. |
| book 85 | Οὐδεὶς ἐφ’ αὑτοῦ τὰ κακὰ συνορᾷ, Πάμφιλε, σαφῶς, ἑτέρου δ’ ἀσχημονοῦντος ὄψεται. |
| book 86.1 | Ὁ συνιστορῶν αὑτῷ τι, κἂν ᾖ θρασύτατος, ἡ σύνεσις αὐτὸν δειλότατον εἶναι |
| book 86.2 | ποιεῖ. |
| book 87.1 | Αἰσχρόν γ’ ὅταν |
| book 87.2 | τις ἐπὶ γλώσσῃ φυείς γλώσσῃ ματαίους ἐξακοντίσῃ λόγους. |
| book 88.1 | Οὔτ’ ἐκ |
| book 88.2 | χερὸς μεθέντα καρτερὸν λίθον ῥᾷον κατασχεῖν, οὔτ’ ἀπὸ γλώσσης λόγον. |
| book 89.1 | Καλὸν οἱ νόμοι |
| book 89.2 | σφόδρ’ εἰσίν· ὁ δ’ ὁρῶν |
| book 89.3 | τοὺς νόμους λίαν ἀκριβῶς |
| book 89.4 | συκοφάντης |
| book 89.5 | φαίνεται. |
| book 90.1 | Ὁ προκαταγιγνώσκων δὲ πρὶν ἀκοῦσαι |
| book 90.2 | σαφῶς αὐτὸς |
| book 90.3 | πονηρός ἐστι |
| book 90.4 | πιστεύσας κακῶς. |
| book 91.1 | Μὴ τοῦτο βλέψῃς εἰ νεώτερος λέγω, ἀλλ’ εἰ φρονούντων |
| book 91.2 | τοὺς λόγους ἀνδρῶν ἐρῶ. |
| book 92.1 | Οὐχ αἱ τρίχες |
| book 92.2 | ποιοῦσιν αἱ λευκαὶ φρονεῖν, ἀλλ’ ὁ τρόπος ἐνίων ἐστὶ τῇ φύσει γέρων. |
| book 93.1 | Δεῖ τοὺς |
| book 93.2 | πενομένους μέχρι ἂν ζῶσιν |
| book 93.3 | πονεῖν· ἀπραξία γὰρ λιτὸν οὐ τρέφει βίον. |
| book 94.1 | Ὅστις |
| book 94.2 | στρατηγεῖ μὴ στρατιώτης γενόμενος, οὗτος ἑκατόμβην ἐξάγει |
| book 94.3 | τοῖς |
| book 94.4 | πολεμίοις. |
| book 95.1 | Εἰρήνη γεωργὸν κἀν πέτραις |
| book 95.2 | τρέφει καλῶς, πόλεμος δὲ κἀν |
| book 95.3 | πεδίῳ κακῶς. |
| book 96.1 | Ἐν |
| book 96.2 | τοῖς |
| book 96.3 | πολεμίοις ὑπερέχειν τὸν ἄνδρα δεῖ· τὸ γὰρ γεωργεῖν ἔργον ἐστὶν οἰκέτου. |
| book 97.1 | Τὰ μεγάλα κέρδη ῥᾳδίως ἢ πλουσίους |
| book 97.2 | τοὺς |
| book 97.3 | παραβόλως |
| book 97.4 | πλέοντας ἢ νεκροὺς |
| book 97.5 | ποιεῖ. |
| book 98 | Ὅταν τύχῃ τις εὐνοοῦντος οἰκέτου, οὐκ ἔστιν οὐδὲν κτῆμα κάλλιον βίῳ. |
| book 99.1 | Ὅταν φύσει τὸ κάλλος ἐπικοσμῇ τρόπος |
| book 99.2 | χρηστός, διπλασίως ὁ προσιὼν ἁλίσκεται. |
| book 100.1 | Ἓν ἔστ’ ἀληθὲς φίλτρον, εὐγνώμων |
| book 100.2 | τρόπος. τούτῳ κατακρατεῖν ἀνδρὸς εἴωθεν γυνή. |
| book 101.1 | Οἰκεῖον οὕτως οὐδέν ἐστιν, ὦ Λάχης, ἐὰν |
| book 101.2 | σκοπῇ τις, ὡς ἀνήρ |
| book 101.3 | τε καὶ γυνή. |
| book 102 | Γαμεῖν κεκρικότα δεῖ σε γιγνώσκειν, ὅτι ἀγαθὸν μέγ’ ἕξεις, ἂν λάβῃς μικρὸν κακόν. |
| book 103.1 | Τὸ γυναῖκ’ ἔχειν εἶναί τε |
| book 103.2 | παίδων, Παρμένων, πατέρα μερίμνας τῷ βίῳ πολλὰς φέρει. |
| book 104.1 | Ὅστις |
| book 104.2 | πενόμενος βούλεται ζῆν ἡδέως, ἑτέρων γαμούντων, αὐτὸς ἀπεχέσθω γάμου. |
| book 105.1 | Τὸ γαμεῖν, ἐάν |
| book 105.2 | τις τὴν ἀλήθειαν |
| book 105.3 | σκοπῇ, κακὸν μέν ἐστιν, ἀλλ’ ἀναγκαῖον κακόν. |
| book 106.1 | Τότε τὰς γυναῖκας δεδιέναι μάλιστα δεῖ, ὅταν |
| book 106.2 | τι περιπλάττωσι |
| book 106.3 | τοῖς |
| book 106.4 | χρηστοῖς λόγοις. |
| book 107.1 | Οὐδέποθ’ ἑταίρα |
| book 107.2 | τοῦ καλῶς |
| book 107.3 | πεφρόντικεν, ἣ τὸ κακόηθες |
| book 107.4 | πρόσοδον εἴωθεν |
| book 107.5 | ποιεῖν. |
| book 108.1 | Ὁ σκληρότατος |
| book 108.2 | πρὸς υἱὸν ἐν τῷ νουθετεῖν |
| book 108.3 | τοῖς μὲν λόγοις |
| book 108.4 | πικρός ἐστι, τοῖς δ’ ἔργοις |
| book 108.5 | πατήρ. |
| book 109.1 | Οὐκ ἔστι μείζων ἡδονὴ ταύτης |
| book 109.2 | πατρί, ἢ σωφρονοῦντα καὶ φρονοῦντ’ ἰδεῖν |
| book 109.3 | τινα τῶν ἐξ ἑαυτοῦ. |
| book 110.1 | Οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀθλιώτερον |
| book 110.2 | πατρός, πλὴν ἕτερος ἂν ᾖ πλειόνων |
| book 110.3 | παίδων |
| book 110.4 | πατήρ. |
| book 111 | Ὀδυνηρόν ἐστιν εὐτυχοῦντα τῷ βίῳ ἔχειν ἔρημον διαδόχου τὴν οἰκίαν. |
| book 112.1 | Ἔστιν δὲ μήτηρ |
| book 112.2 | φιλότεκνος μᾶλλον |
| book 112.3 | πατρός· ἡ μὲν γὰρ αὑτῆς οἶδεν υἱόν, ὁ δ’ οἴεται. |
| book 113.1 | Μηδὲν ὀδύνα τὸν |
| book 113.2 | πατέρα γιγνώσκων ὅτι ὁ μέγιστον ἀγαπῶν δι’ ἐλάχιστ’ ὀργίζεται. |
| book 114.1 | Θυγάτηρ ἐπίγαμος, κἂν ὅλως μηδὲν λαλῇ, διὰ τοῦ σιωπᾶν |
| book 114.2 | πλεῖστα |
| book 114.3 | περὶ αὑτῆς λέγει. |
| book 115.1 | Οὐκ ἔστ’ ἄκουσμ’ ἥδιον ἢ ῥηθεὶς λόγος |
| book 115.2 | πατρὸς |
| book 115.3 | πρὸς υἱὸν |
| book 115.4 | περιέχων ἐγκώμιον. |
| book 116 | Ἄνοια θνητοῖς δυστύχημ’ αὐθαίρετον. τί σαυτὸν ἀδικῶν τὴν τύχην καταιτιᾷ; |
| book 117 | Οὐδέποτ’ ἀληθὲς οὐδὲν οὔθ’ υἱῷ πατήρ εἴωθ’ ἀπειλεῖν οὔτ’ ἐρῶν ἐρωμένῃ. |
| book 118.1 | Τοὺς εὖ γεγονότας καὶ τεθραμμένους καλῶς κἀν |
| book 118.2 | τοῖς κακοῖς δεῖ λόγον ἔχειν εὐφημίας. |
| book 119.1 | Πλοῦτος ἀλόγιστος |
| book 119.2 | προσλαβὼν ἐξουσίαν καὶ τοὺς |
| book 119.3 | φρονεῖν δοκοῦντας ἀνοήτους |
| book 119.4 | ποιεῖ. |
| book 120 | Κρεῖττον ὀλίγ’ ἐστὶ χρήματ’ ἀνυπόπτως ἔχειν, ἢ πολλὰ φανερῶς, ἀλλὰ μετ’ ὀνείδους λαβεῖν. |
| book 121.1 | Οὐκ ἔστι λύπης, ἄν |
| book 121.2 | περ ὀρθῶς |
| book 121.3 | τις |
| book 121.4 | σκοπῇ, ἄλγημα μεῖζον τῶν ἐν ἀνθρώποις φύσει. |
| book 122 | Ἔξωθέν εἰσιν οἱ δοκοῦντες εὐτυχεῖν λαμπροί, τὰ δ’ ἔνδον πᾶσιν ἀνθρώποις ἴσοι. |
| book 123.1 | Πολλῶν φύσει |
| book 123.2 | τοῖς πᾶσιν ἀνθρώποις κακῶν ὄντων μέγιστόν ἐστιν ἡ λύπη κακόν. |
| book 124.1 | Οὐδέν με λυπεῖ μᾶλλον ἢ χρηστὸς |
| book 124.2 | τρόπος εἰς |
| book 124.3 | χαλεπὸν ὅταν ᾖ συγκεκλεισμένος βίον. |
| book 125.1 | Οἰκτρότατόν ἐστι |
| book 125.2 | πεῖραν ἐπὶ γήρως ὀδῷ ἀδίκου τύχης δίκαιος εἰληφὼς |
| book 125.3 | τρόπος. |
| book 126 | Ἄνδρα τὸν ἀληθῶς εὐγενῆ καὶ τἀγαθά καὶ τὰ κακὰ δεῖ πταίοντα γενναίως φέρειν. |
| book 127 | Ταῖς ἀτυχίαισι μὴ ’πίχαιρε τῶν πέλας· πρὸς τὴν τύχην γὰρ ζυγομαχεῖν οὐ ῥᾴδιον. |
| book 128.1 | Οὐκ ἐμὸν ἀνοίγειν λανθάνουσαν ἀτυχίαν ἔστ’, ἀλλὰ μᾶλλον κατακαλύπτειν |
| book 128.2 | φημὶ δεῖν. |
| book 129.1 | Μέγιστόν ἐστιν ἆρα |
| book 129.2 | τοῖς ἐπταικόσιν τὸ παρόντας ἐγγὺς |
| book 129.3 | τοὺς |
| book 129.4 | συναλγοῦντας βλέπειν. |
| book 130.1 | Εἰ τἄλλ’ ἀφαιρεῖν ὁ πολὺς εἴωθεν |
| book 130.2 | χρόνος ἡμῶν, τό γε |
| book 130.3 | φρονεῖν ἀσφαλέστερον |
| book 130.4 | ποιεῖ. |
| book 131.1 | Πάντων ἰατρὸς τῶν ἀναγκαίων κακῶν |
| book 131.2 | χρόνος ἐστίν. οὗτος καὶ σὲ νῦν ἰάσεται. |
| book 132 | Καλόν γε βασιλεὺς τῇ μὲν ἀνδρείᾳ κρατῶν, τὰ δὲ τοῦ βίου δίκαια διατηρῶν κρίσει. |
| book 133.1 | Νῦν δ’ ἕρπ’ ἀπ’ οἴκων τῶνδε· τὴν γυναῖκα γάρ τὴν σώφρον’ οὐ δεῖ τὰς |
| book 133.2 | τρίχας ξανθὰς |
| book 133.3 | ποιεῖν. |
| book 134.1 | Μικρὰς τίθημι |
| book 134.2 | συμβολὰς ἀκροώμενος. |
| book 135.1 | Καλὸν τὸ Κείων νόμιμόν ἐστι |
| book 135.2 | Φανία· ὁ μὴ δυνάμενος ζῆν καλῶς οὐ ζῇ κακῶς. |
| book 136.1 | Ἥλιε, σὲ γὰρ δεῖ προσκυνεῖν |
| book 136.2 | πρῶτον θεῶν, δι’ ὃν θεωρεῖν ἔστι |
| book 136.3 | τοὺς ἄλλους θεούς. |
| book 137.1 | Ἐγὼ δ’ ἀνόητος εὐτελὴς ὑπερβολῇ, ὁ δ’ ἄσωτός ἐστι, πολυτελής, θρασὺς |
| book 137.2 | σφόδρα. |
| book 138.1 | Λανθάνει τὰ πράγματα |
| book 138.2 | τοὺς λέγειν ἡμῶν ὀκνοῦντας τὰς ἀληθείας ἀεί τοῖς ἀναγκαίοις. |
| book 139.1 | Ἅπανθ’ ὅσα ζῇ καὶ τὸν ἥλιον βλέπει τὸν κοινὸν ἡμῖν, δοῦλα |
| book 139.2 | ταῦτ’ ἔσθ’ ἡδονῆς. |
| book 140 | Ἔχω δὲ πολλὴν οὐσίαν καὶ πλούσιος καλοῦμ’ ὑπὸ πάντων, μακάριος δ’ ὑπ’ οὐδενός. |
| book 141 | Εἰ μὲν δή τινα . . . πόρον ἔχεις· εἰ δὲ μή, νενόηκ’ ἐγώ· μισῶμεν ἀλλήλους. |
| book 142.1 | Αἰσχύνομαι |
| book 142.2 | πλουτοῦντι δωρεῖσθαι φίλῳ, μή μ’ ἄφρονα κρίνῃ καὶ διδοὺς αἰτεῖν δοκῶ. |
| book 143.1 | Χρυσὸς μὲν οἶδεν ἐξελέγχεσθαι |
| book 143.2 | πυρί, ἡ δ’ ἐν φίλοις εὔνοια καιρῷ κρίνεται. |
| book 144.1 | Μισῶ πένητα |
| book 144.2 | πλουσίῳ δωρούμενον· ἔλεγχός ἐστι τῆς ἀχορτάστου τύχης. |
| book 145 | Καιρῷ τὸν εὐτυχοῦντα κολακεύων φίλος, καιροῦ φίλος πέφυκεν, οὐχὶ τοῦ φίλου. |
| book 146.1 | Ἀπόντι μᾶλλον εὐχαριστίαν |
| book 146.2 | ποίει· τῷ γὰρ |
| book 146.3 | παρόντι γίγνετ’ εὐτονώτερον. |
| book 147.1 | Ὁ γὰρ ἀδίκως |
| book 147.2 | τι καθ’ ἑτέρου ζητῶν κακόν αὐτὸς |
| book 147.3 | προπάσχει |
| book 147.4 | τοῦ κακοῦ τὴν ἔκβασιν. |
| book 148.1 | Ὅταν ἐκ |
| book 148.2 | πονηροῦ πράγματος κέρδος λάβῃς, τοῦ δυστυχεῖν νόμιζέ ς’ ἀρραβῶν’ ἔχειν. |
| book 149.1 | Δούλῳ γενομένῳ, δοῦλε, δουλεύων |
| book 149.2 | φοβοῦ· ἀμνημονεῖ γὰρ |
| book 149.3 | ταῦρος ἀργήσας ζυγοῦ. |
| book 150 | Ἐλεύθερος πᾶς ἑνὶ δεδούλωται, νόμῳ, δυσὶν δὲ δοῦλος, καὶ νόμῳ καὶ δεσπότῃ. |
| book 151.1 | Νόμος |
| book 151.2 | φυλαχθεὶς οὐδέν ἐστιν ἢ νόμος, ὁ μὴ φυλαχθεὶς καὶ νόμος καὶ δήμιος. |
| book 152.1 | Μὴ πάσχε |
| book 152.2 | πρῶτον τὸν νόμον καὶ μάνθανε. πρὸ τοῦ παθεῖν |
| book 152.3 | σε τῷ φόβῳ προλαμβάνου. |
| book 153.1 | Μέλλων |
| book 153.2 | τι πράττειν μὴ προείπῃς μηδενί. ἅπαντα μεταμέλειαν ἀνθρώποις φέρει. μόνη |
| book 153.3 | σιωπὴ μεταμέλειαν οὐ φέρει. |
| book 154.1 | Γυναῖχ’ ὁ διδάσκων γράμματ’ οὐ καλῶς |
| book 154.2 | ποιεῖ, ἀσπίδι δὲ φοβερᾷ προσπορίζει φάρμακον. |
| book 155.1 | Καλὴν γυναῖκ’ ἐὰν ἴδῃς μὴ θαυμάσῃς· τὸ γὰρ |
| book 155.2 | πολὺ κάλλος καὶ ψόγων |
| book 155.3 | πολλῶν γέμει. |
| book 156.1 | Γνώμην ἀρίστην τῇ γυναικὶ μὴ λέγε· γνώμῃ γὰρ ἰδίᾳ τὸ κακὸν ἡδέως |
| book 156.2 | ποιεῖ. |
| book 157.1 | Μὴ κλᾷε |
| book 157.2 | τοὺς θανόντας· οὐ γὰρ ὠφελεῖ τὰ δάκρυ’ ἀναισθήτῳ γεγονότι καὶ νεκρῷ. |
| book 158 | Τί τῷ θανόντι δῶρα λαμπρὰ προσφορεῖς, ἃ μετ’ ὀδύνης εἴασε κοὐκ ἐχρήσατο; |
| book 159 | Πράττων καλῶς μέμνησο τῆς δυσπραξίας· ὡς γὰρ τὸ πράττειν οὕτω καὶ σκόπει. |
| book 160.1 | Ἐὰν |
| book 160.2 | τροφὴν δοὺς τὸν λαβόντ’ ὀνειδίσῃς, ἀψινθίῳ κατέπασας ἀττικὸν μέλι. |
| book 161 | Εἰ * * γάμος ἦν ὁ σώζων τὴν ἄλλου νόσον νόσον σώζων αὐτὸς ἀποθνήσκει νοσῶν. |
| book 162.1 | Ὅταν |
| book 162.2 | τι μέλλῃς τὸν πέλας κατηγορεῖν, αὐτὸς τὰ σαυτοῦ πρῶτον ἐπισκέπτου κακά. |
| book 163.1 | Μηδέποτε |
| book 163.2 | πειρῶ στρεβλὸν ὀρθῶσαι κλάδον· φύσιν δ’ ἐνεγκεῖν οὗ φύσις βιάζεται. |
| book 164.1 | Μάτην ἄρ’ οἱ γέροντες εὔχονται θανεῖν, γῆρας ψέγοντες καὶ πολὺν |
| book 164.2 | χρόνον βίου. |
| book 165 | Ὅταν γέρων γέροντι γνώμην διδοῖ, θησαυρὸς ἐπὶ θησαυρὸν ἐμπορίζεται. |
| book 166 | Ἂν καλὸν ἔχῃ τις σῶμα καὶ ψυχὴν κακήν, καλὴν ἔχει ναῦν καὶ κυβερνήτην κακόν. |
| book 167 | Φρόνησιν ἀσκῶν ἄφροσιν μὴ χρῶ φίλοις, ἐπεὶ κεκλήσῃ καὶ σὺ παντελῶς ἄφρων. |
| book 168.1 | Μυστήριόν |
| book 168.2 | σου μὴ κατείπῃς τῷ φίλῳ, κοὐ μὴ φοβηθῇς αὐτὸν ἐχθρὸν γενόμενον. |
| book 169.1 | Ὁ λοιδορῶν τὸν |
| book 169.2 | πατέρα δυσφήμῳ λόγῳ τὴν εἰς τὸ θεῖον ἐκμελετᾷ βλασφημίαν. |
| book 170.1 | Ὦ δέσποτ’ ὦναξ, ἔστι |
| book 170.2 | τοῖς |
| book 170.3 | σοφοῖς βροτῶν |
| book 170.4 | χρόνῳ σκοπεῖσθαι τῆς ἀληθείας πέρι. |
| book 171.1 | Ἐπὰν ἐν ἀγαθοῖς εὐνοούμενός |
| book 171.2 | τις ὤν ζητῇ τι κρεῖττον ὧν ἔχει, ζητεῖ κακά. |
| book 172.1 | Λαμπρῶς μὲν ἔνιοι ζῶσιν, οἷς |
| book 172.2 | χαλεπώτερον |
| book 172.3 | τοῦ περιποιήσασθαί τι τὸ φυλάξαι βίον. |
| book 173 | Ὃς δ’ οὔτ’ ἐρυθριᾶν οἶδεν οὔτε δεδιέναι, τὰ πρῶτα πάσης τῆς ἀναιδείας ἔχει. |
| book 174 | Ὁ τῶν γεωργῶν ἡδονὴν ἔχει βίος, ταῖς ἐλπίσιν τἀλγεινὰ παραμυθούμενος. |
| book 175.1 | Ψυχὴν ἔχειν δεῖ πλουσίαν· τὰ δὲ χρήματα |
| book 175.2 | ταῦτ’ ἐστὶν ὄψις, παραπέτασμα |
| book 175.3 | τοῦ βίου. |
| book 176.1 | Κἂν μυρίων γῆς κυριεύῃς πήχεων, θανὼν γενήσει τάχα |
| book 176.2 | τριῶν ἢ τεττάρων. |
| book 177.1 | Κακῶς ἀκούων ὅστις οὐκ ὀργίζεται, πονηρίας |
| book 177.2 | πλείστης |
| book 177.3 | τεκμήριον φέρει. |
| book 178.1 | Ἅπανθ’ ὅς’ ὀργιζόμενος ἄνθρωπος |
| book 178.2 | ποιεῖ, ταῦθ’ ὕστερον λάβοις ἂν ἡμαρτημένα. |
| book 179.1 | Ὡς κρεῖττόν ἐστι δεσπότου |
| book 179.2 | χρηστοῦ τυχεῖν, ἢ ζῆν |
| book 179.3 | ταπεινῶς καὶ κακῶς ἐλεύθερον. |
| book 180.1 | Ἂν ἀγνοῶν |
| book 180.2 | τι παρά τινος θέλῃς μαθεῖν, τὸ τοῦ μαθητοῦ πρῶτον, ἔχε τὴν |
| book 180.3 | σιγήν. |
| book 181 | Ὁ μὴ γέλωτος ἄξιος ἂν ᾖ γέλως, αὐτοῦ γέλωτος πέφυκε κατάγελως. |
| book 182.1 | Ὁ μὴ τρέφων |
| book 182.2 | τεκοῦσαν ἐκ τέχνης νέος, ἄκαρπος οὗτός ἐστ’ ἀπὸ ῥίζης κλάδος. |
| book 183.1 | Ἐπὰν ἐκ μεταβολῆς ἐπὶ κρεῖττον γένῃ, ὅτ’ εὐτυχεῖς μέμνησο τῆς |
| book 183.2 | προτέρας τύχης. |
| book 184 | Ἀρχὴ μεγίστη τῶν ἐν ἀνθρώποις κακῶν ἀγαθά, τὰ λίαν ἀγαθά. |
| book 185 | Παίδων ἐπ’ ἀρότῳ γνησίων δίδωμί σοί γε τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα. |
| book 186.1 | Μέμφομαί σοι |
| book 186.2 | τοῦθ’ ὅτι |
| book 186.3 | χρηστά με λέγοντ’ οὐκ εὖ ποιήσειν |
| book 186.4 | προσδοκᾷς. |
| book 187.1 | Οὐκ ἆρα |
| book 187.2 | φροντίζει |
| book 187.3 | τις ἡμῶν ἢ μόνος θεός. |
| book 188.1 | Ἄνθρωπε, πέρυσι |
| book 188.2 | πτωχὸς ἦσθα καὶ νεκρός, νυνὶ δὲ πλουτεῖς. |
| book 189 | Εὐκαταφρόνητος τῇ στολῇ εἴσειμι καὶ ταῦτ’ εἰς γυναῖκας. |
| book 190 | Ὡς ἡδὺ πρᾶος καὶ νεάζων τῷ τρόπῳ πατήρ. |
| book 191.1 | Πάντα γάρ |
| book 191.2 | ταῖς ἐνδελεχείαις καταπονεῖται |
| book 191.3 | πράγματα. |
| book 192.1 | Κομψὸς |
| book 192.2 | στρατιώτης οὐδ’ ἐὰν |
| book 192.3 | πλάττῃ θεός οὐδεὶς γένοιτ’ ἄν. |
| book 193.1 | Ἔργον ἐστί, Φανία, μακρὰν |
| book 193.2 | συνήθειαν βραχεῖ λῦσαι |
| book 193.3 | χρόνῳ. |
| book 194 | Οὐκ ἔστ’ ἀνοίας οὐδέν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, τολμηρότερον. |
| book 195 | Πᾶς ὁ μὴ φρονῶν ἀλαζονείᾳ καὶ ψόφοις ἁλίσκεται. |
| book 196 | Μόνος ἔστ’ ἀπαρηγόρητον ἀνθρώποις ἔρως. |
| book 197.1 | Ἔστι δέ γυνὴ λέγουσα |
| book 197.2 | χρήσθ’ ὑπερβάλλων φόβος. |
| book 198 | Οὐ πάνυ εἴωθ’ ἀληθὲς οὐδὲ ἓν λέγειν γυνή. |
| book 199 | Ὦ νύξ, σὺ γὰρ δὴ πλεῖστον Ἀφροδίτης θεῶν μετέχεις μέρος. |
| book 200.1 | Ὁ θάτερος μὲν |
| book 200.2 | τοῖν δυοῖν Διοσκόροιν. |
| book 201 | Στυππεῖον, ἐλέφαντ’, οἶνον, αὐλαίαν, μύρον. |
| book 202 | Ἔθυον οὐ προσέχουσιν οὐδέν μοι θεοῖς. |
| book 203 | Λυκοφίλιοι μέν εἰσιν αἱ διαλλαγαί. |
| book 204.1 | Ὁμοῦ τι τῷ τίκτειν |
| book 204.2 | παρεγένεθ’ ἡ κόρη. |
| book 205 | Ἄνθρωπον ἐξαλλάξομεν κακόν τί σοι δώσοντα. |
| book 206.1 | Κύψας καθ’ αὑτὸν τῶν |
| book 206.2 | τραγημάτων ἔφλα. |
| book 207 | Καθεδοῦμαι δ’ ἐνθαδὶ τὸν Λοξίαν αὐτὸν καταλαβών. |
| book 208ab.1 | Κόψω τὴν θύραν. Ἀλλ’ ἐψόφηκε τὴν θύραν |
| book 208ab.2 | τις ἐξιών. |
| book 209.1 | Ὦ παῖ σιώπα· πόλλ’ ἔχει |
| book 209.2 | σιγὴ καλά. |
| book 210 | Ποτήριον, τράπεζαν, ἁρπάγην, κάδον. |
| book 211 | Οὐχ οὗτος ἱππόκαμπός ἐστ’ ἐν αἰθέρι; |
| book 212.1 | Μαρτύρομαι ναὶ μὰ τὸν Ἀπόλλω |
| book 212.2 | τουτονί καὶ τὰς θύρας. |
| book 213.1 | Ἓν γάρ |
| book 213.2 | τι τούτων τῶν |
| book 213.3 | τριῶν ἔχει κακόν. |
| book 214 | Θρᾷξ εὐγενὴς εἶ πρὸς ἅλας ἠγορασμένος. |
| book 215 | Οὐδεὶς γὰρ ἀγαπῶν αὐτὸς ἀμελεῖθ’ ἡδέως. |
| book 216 | Κορινθίῳ πίστευε καὶ μὴ χρῶ φίλῳ. |
| book 217 | Ὄνειδος αἰσχρὸς βίος ὅμως κἂν ἡδὺς ᾖ. |
| book 218.1 | Ἡ δ’ εὐπάτειρα |
| book 218.2 | φιλόγελως |
| book 218.3 | τε παρθένος Νίκη μεθ’ ἡμῶν εὐμενὴς ἕποιτ’ ἀεί. |
| book 219.1 | Δεῖ γὰρ ἢ πλουτεῖν, ὅπως μὴ μάρτυρας |
| book 219.2 | πολλοὺς ἔχειν |
| book 219.3 | τοὺς ὁρῶντας. |
| book 220.1 | Δεδράμηκά σοι δρόμον |
| book 220.2 | τοιοῦτον οἷον οὐδεὶς πώποτε. |
| book 221.1 | Τὸ δὴ λεγόμενον |
| book 221.2 | τοῦτο θᾶττον ἢ βάδην. |
| book 222.1 | Ἐκάθηντ’ ἐπὶ δίφρου μήτηρ |
| book 222.2 | τε καί παρθένος. |
| book 223 | Μικροῦ μὲν ἀρραβῶνά με ἔπεισεν εὐθὺς καταβαλεῖν. |
| book 224.1 | Κρωβύλῃ τῇ μητρὶ πείθου καὶ γάμει τὴν |
| book 224.2 | συγγενῆ. |
| book 225 | Οὐδὲ λόγον ὑμῶν, οὐδ’ ἐπιστροφὴν ἔχω. |
| book 226.1 | Ὁρᾷς; ἀκαρὴς |
| book 226.2 | παραπόλωλας ἀρτίως. |
| book 227.1 | Ἀσπίδιον ἐπριάμην |
| book 227.2 | τι καὶ μαχαίριον. |
| book 228.1 | Παρ’ αὐτὸν ἴσα βαίνους’ ἑταίρα |
| book 228.2 | πολυτελής. |
| book 229.1 | Πικροῦ γέροντος αὐθεκάστου τὸν |
| book 229.2 | τρόπον. |
| book 230 | Ἐδεξάμην, ἔτικτον, ἐκτρέφω, φίλε. |
| book 231.1 | Φορὰ γὰρ νῦν |
| book 231.2 | τούτου γέγονε καλή. |
| book 232 | Ἐν γειτόνων οἰκῶ γὰρ, ὦ τοιχωρύχε. |
| book 233 | Ἵν’ οὐχ αὑτῷ παρετράφην, ἀλλὰ σοί. |
| book 234.1 | Ἡμέραν |
| book 234.2 | τρίτην ἐπεκώμας’ ἡμῖν. |
| book 235 | Ἤδη ἀλεαίνῃ πρὸς τὸ πῦρ καθημένη. |
| book 236.1 | Οὐχὶ παρακληθέντας ὑμᾶς δεῖ γὰρ ἡμῖν εὐνοεῖν, ἀλλ’ ὑπάρχειν |
| book 236.2 | τοῦτο. |
| book 237.1 | Ἀλλὰ σκατοφάγος ἐστὶ καὶ λίαν |
| book 237.2 | πικρός. |
| book 238 | Ἔγημε θαυμαστὴν γυναῖχ’ ὡς σώφρονα. |
| book 239.1 | Πύλη τίς ἐστι |
| book 239.2 | Ταινάρου |
| book 239.3 | πρὸς ἐσχάτοις. |
| book 240 | Οἱ τηλικοῦτοι καὶ τοιοῦτοι τῷ γένει. |
| book 241.1 | Λελουμένη γὰρ ἡ’τέρα καὶ διαφανές |
| book 241.2 | χιτωνάριον ἔχουσα. |
| book 242ab | Ἐξακεῖσθαι μοι δοκῶ τὸ δίκτυον. Ἱμάτιον ἀκούμεθα. |
| book 243a | Ἀπασκαριῶ δ’ ἐγὼ γέλωτι τήμερον. |
| book 243b | Μάντις δ’ ἄριστος ὅστις εἰκάζει καλῶς. |
| book 244.1 | Νόμον |
| book 244.2 | φοβηθεὶς μὴ ταραχθήσῃ νόμῳ. |
| book 245 | Ἡδύ τ’ ἀποθνήσκειν ὅτῳ ζῆν μὴ πάρεσθ’ ὡς βούλεται. |
| book 246abc.1 | Ὁ χρηστός ἐστι |
| book 246abc.2 | πολλαχοῦ σωτήριος. Τὸ χρηστὰ πράττειν ἔργον ἔστ’ ἐλευθέρου. Μέγιστον ἀγαθόν ἐστι μετὰ νοῦ χρηστότης. |
| book 247.1 | Οὐδὲν κατὰ λόγον γίγνεθ’ ὧν |
| book 247.2 | ποιεῖ τύχη. |
| book 248.1 | Τυφλόν |
| book 248.2 | τι τἀνόητον εἶναί μοι δοκεῖ. |
| book 249 | Χρηστοῦ παρ’ ἀνδρὸς μηδὲν ὑπονόει κακόν. |
| book 250.1 | Τὸ δοκεῖν διαβολὴν ἔσχε μείζω |
| book 250.2 | τοῦ ποιεῖν. |
| book 251-252 | Οὐκ ἔστι τόλμης ἐφόδιον μεῖζον βίου. Οὐκ ἔστι τόλμης ἐπιφανεστέρα θεός. |
| book 253.1 | Ἀγροῖκος εἶναι |
| book 253.2 | προσποιεῖ πονηρὸς ὤν. |
| book 254.1 | Ἔχει |
| book 254.2 | τι τὸ πικρὸν τῆς γεωργίας γλυκύ. |
| book 255.1 | Λυπεῖ με δοῦλος μεῖζον οἰκέτου |
| book 255.2 | φρονῶν. |
| book 256 | Ἔργον γυναικὸς ἐκ λόγου πίστιν λαβεῖν. |
| book 257 | Τοῦτ’ ἐστὶ τὸ ζῆν, οὐχ ἑαυτῷ ζῆν μόνον. |
| book 258 | Πολὺ χεῖρόν ἐστιν ἐρεθίσαι γραῦν ἢ κύνα. |
| book 259a | Φύσει γυνὴ δυσήνιόν ἐστι καὶ πικρόν. |
| book 259b.1 | Ὦ παῖδες, οἷον φίλτρον ἀνθρώποις |
| book 259b.2 | φρενός. |
| book 260.1 | Δίκας γραφόμενος |
| book 260.2 | πρὸς γονεῖς μαίνει, τάλαν. |
| book 261 | Υἱὸς δ’ ἀμείνων ἐστὶν εὐνοίᾳ πατρός. |
| book 262 | Ἡδύ γ’ ἐν ἀδελφοῖς ἐστιν ὁμονοίας ἔρως. |
| book 263 | Ἄνθρωπος· ἱκανὴ πρόφασις εἰς τὸ δυστυχεῖν. |
| book 264.1 | Αἰσχυνόμενος αἴσχιστα |
| book 264.2 | πενίαν ἂν φέροις. |
| book 265 | Πειρῶ τύχης ἄνοιαν ἀνδρείως φέρειν. |
| book 266 | Ἡδύ γε φίλου λόγος ἐστὶ τοῖς λυπουμένοις. |
| book 267.1 | Ἕλληνές εἰσιν ἄνδρες οὐκ ἀγνώμονες, καὶ μετὰ λογισμοῦ πάντα |
| book 267.2 | πράττουσίν |
| book 267.3 | τινος. |
| book 268 | Φοβούμενοι τὸ θεῖον ἐπὶ τοῦ σοῦ πάθους. |
| book 269 | Μὴ ’πὶ μικροῖς αὐτὸς αὑτὸν ὀξύθυμον δείκνυε. |
| book 270.1 | Κρεῖττον δ’ ἑλέσθαι |
| book 270.2 | ψεῦδος ἢ ἀληθὲς κακόν. |
| book 271.1 | Ἦ πού τι |
| book 271.2 | χαλεπόν ἐστι τὸ ψευδῆ λέγειν. |
| book 272 | Πικρόν ἐστι θρέμμ’ ἐν οἰκίᾳ γέρων. |
| book 273.1 | Οὐδεὶς |
| book 273.2 | πονηρὸν |
| book 273.3 | πρᾶγμα |
| book 273.4 | χρηστὸς ὢν |
| book 273.5 | ποιεῖ. |
| book 274.1 | Ὡς ἡδὺ συνέσει |
| book 274.2 | χρηστότης κεκραμένη. |
| book 275.1 | Θανόντων δὲ καὶ λόγοι φίλοι |
| book 275.2 | προδόται. |
| book 276.1 | Ἅπαντα δοῦλα |
| book 276.2 | τοῦ φρονεῖν καθίσταται. |
| book 277 | Πένης λέγων τἀληθὲς οὐ πιστεύεται. |
| book 278.1 | Πᾶν |
| book 278.2 | τοὔργον ὀρθῶς ἐκμαθεῖν |
| book 278.3 | χρόνου μέτα. |
| book 279 | Ἐλευθέρως δούλευε· δοῦλος οὐκ ἔσει. |
| book 280.1 | Ἅπαντα |
| book 280.2 | σιγῶν ὁ θεὸς ἐξεργάζεται. |
| book 281abc.1 | Ἐπὶ τοῦτ’ ἐγένοντο πάντες, ἐνθάδ’ ἥξομεν. Ἀνθρωπίνως |
| book 281abc.2 | χρὴ τὰς τύχας φέρειν, ξένε. Τὰ κοινὰ κοινῶς δεῖ φέρειν |
| book 281abc.3 | συμπτώματα. |
| book 282.1 | Τὸ μηδὲν ἀδικεῖν πᾶσιν ἀνθρώποις |
| book 282.2 | πρέπει. |
| book 283 | Ἀνδρὸς τὰ προσπίπτοντα γενναίως φέρειν. |
| book 284.1 | Λέγεις, ἃ δὲ λέγεις ἕνεκα |
| book 284.2 | τοῦ λαβεῖν λέγεις. |
| book 285 | Ὅσος τὸ κατέχειν ἐστὶ τὴν ὀργὴν πόνος. |
| book 286 | Συγκέχυκε νῦν τὴν πίστιν ὁ καθ’ ἡμᾶς βίος. |
| book 287 | Ἀπερυθριᾷ πᾶς, ἐρυθριᾷ δ’ οὐδεὶς ἔτι. |
| book 288.1 | Οὐδὲν |
| book 288.2 | σιωπῆς ἐστι |
| book 288.3 | χρησιμώτερον. |
| book 289.1 | Προποιήσεις ἀστικὸν |
| book 289.2 | σαυτὸν πάλιν. |
| book 290 | Εἰς τὰ καθαρὰ λιμὸς εἰσοικίζεται. |
| book 291.1 | Ὡς ὡραΐζεθ’ ἡ τύχη |
| book 291.2 | πρὸς |
| book 291.3 | τοὺς βίους. |
| book 292.1 | Οὐχ ὅθεν ἀπωλόμεσθα |
| book 292.2 | σωθείημεν ἄν; |
| book 293.1 | Πρὸς |
| book 293.2 | ταῖς ἐμαυτοῦ νῦν θύραις ἕστηκ’ ἐγώ. |
| book 294.1 | Ἀλλὰ καὶ χαμαιτύπη κρίζει |
| book 294.2 | τις. |
| book 297.1 | Ἐλεύθερόν |
| book 297.2 | τι τολμήσει |
| book 297.3 | πονεῖν, θηρᾶν λέοντας, ὅπλα βαστάζειν. |
| book 302 | Τί γὰρ ἐγὼ κατελειπόμην. |
| book 303 | Ἐγάμησεν ἣν ἐβουλόμην ἐγώ. |
| book 304 | Ἐξάραντες ἐπικροτήσατε. |
| book 305 | Δεινὸν σὺ φράγμα τῆς νύμφης λέγεις. |
| book 306.1 | Τηρῶ τὸν Δία ὕοντα |
| book 306.2 | πολλῷ. |
| book 309 | Ἀλλ’ ἀλαζὼν καὶ θεοῖσιν ἐχθρός. |
| book 310 | Τραγῳδῶν ἦν ἀγὼν Διονύσια. |
| book 312.1 | Οὐχ ὁ τρόφιμός |
| book 312.2 | σου |
| book 312.3 | πρὸς θεῶν, Ὀνήσιμε, ὁ νῦν ἔχων Ἀβροτόνιον τὴν ψάλτριαν |
| book 312 | [spk_β]ἔγημ’ ἔναγχος; Β. πάνυ μὲν οὖν. |
| book 325.1 | Παραιτοῦμαί σε |
| book 325.2 | συγγνώμην ἔχειν. |
| book 339.1 | Ἀναμενῶ σε |
| book 339.2 | πρός |
| book 339.3 | τοὔλαιον. |
| book 348 | Αὐλὰς θεραπεύειν καὶ σατράπας. |
| book 349 | Ταῦτά ς’ ἀπολώλεκ’ ὦ πονηρέ. |
| book 455 | Πυθοῦ παρ’ αὐτῆς διὰ τίν’ αἰτίαν. |
| book 459 | Οὐκ ἔχω οὔτε ἅλας οὔτε ὄξος οὔτ’ ὀρίγανον. |
| book 460 | Ἐλεεῖθ’ ὁ ποιμὴν καὶ καλεῖται γλυκύτατος. |
| book 463.1 | Οὐχ ὁ λόγος αὔξει τὴν τέχνην |
| book 463.2 | περισσὸς ὤν, ἀλλ’ αὐτὰ κοσμεῖ τὴν τέχνην τὰ πράγματα. |
| book 464.1 | Τί δ’ ὄφελος εὖ λαλοῦντος, ἂν κακῶς |
| book 464.2 | φρονῇ; |
| book 465.1 | Ὁ μὲν λόγος |
| book 465.2 | σου |
| book 465.3 | συνέσεως |
| book 465.4 | πολλῆς γέμει, τὰ δ’ ἔργα σύνεσιν οὐκ ἔχοντα |
| book 465.5 | φαίνεται. |
| book 466.1 | Ὁ μὴ φρονῶν μέν, πολλὰ δ’ ἐφ’ ἑκάστου λαλῶν δείκνυσιν αὑτοῦ τὸν |
| book 466.2 | τρόπον |
| book 466.3 | τοῖς ῥήμασιν. |
| book 467.1 | Ὁ μὲν λόγος |
| book 467.2 | σου |
| book 467.3 | παῖ κατ’ ὀρθὸν εὐδρομεῖ, τὸ δ’ ἔργον ἄλλην οἶμον ἐκπορεύεται. |
| book 468.1 | Ἡ τῶν ὁμοίων αἵρεσις μάλιστά πως τὴν |
| book 468.2 | τοῦ βίου σύγκρασιν ὁμόνοιαν |
| book 468.3 | ποιεῖ. |
| book 469.1 | Γυναικὶ δ’ ὅστις ὅρκον ὀμνύων ἀνήρ μηδὲν |
| book 469.2 | ποιεῖ δίκαιον, οὗτος εὐσεβής. |
| book 470.1 | Ἀνὴρ ἀχάριστος μὴ νομιζέσθω φίλος, μηθ’ ὁ πονηρὸς κατεχέτω |
| book 470.2 | χρηστοῦ τόπον. |
| book 471 | Οὐχὶ τὴν αὐτὴν ἔχει διάνοιαν αἰτῶν εἷς ἕκαστος καὶ λαβών. |
| book 472 | Ἀεὶ δ’ ὁ σωθείς ἐστιν ἀχάριστον φύσει. ἅμ’ ἠλέηται καὶ τέθνηκεν ἡ χάρις, ἣν δεόμενος τότ’ ἀθάνατον ἕξειν ἔφη. |
| book 473.1 | ὅτου δ’ ἂν ἔργου |
| book 473.2 | τυγχάνῃς ἄπειρος ὤν, τὸ πυνθάνεσθαι τῶν κατειδότων καλόν. |
| book 474.1 | Πολὺ κρεῖττόν ἐστιν ἓν καλῶς μεμαθηκέναι ἢ πολλὰ φαύλως |
| book 474.2 | περιβεβλῆσθαι |
| book 474.3 | πράγματα. |
| book 475.1 | Ὅταν λέγῃς μὲν |
| book 475.2 | πολλά, μανθάνῃς δὲ μή, τὸ σὸν διδάξας |
| book 475.3 | τοὐμὸν οὐ μαθὼν ἔσει. |
| book 476 | Οὐδὲν γὰρ αἰσχρόν ἐστι τἀληθῆ λέγειν. |
| book 477 | Ἀδύνατον ὡς ἔοικε τἀληθὲς λαθεῖν. |
| book 478.1 | Ἐὰν ἐγὼ φῶ νῦν ἔχειν βακτηρίαν |
| book 478.2 | χρυσῆν, τί μοι |
| book 478.3 | σεμνότερον ἔσται τὸ ξύλον; ἀληθὲς εἶναι δεῖ τὸ σεμνόν, οὐ κενόν. |
| book 479.1 | Κἀν |
| book 479.2 | ταῖς ἀπορίαις ἔσθ’ ὁ χρηστὸς |
| book 479.3 | χρήσιμος. |
| book 480 | Ὦ Ζεῦ πολυτίμηθ’, ὡς καλαὶ νῷν αἱ γυναί. |
| book 481 | Εἰ μὴ γαμεῖς γάρ, ἔσχατον νόμιζέ με Μυσῶν. |
| book 482 | Θυγάτριον, ἡ νῦν ἡμέρα δίδωσί μοι ἢ δόξαν ἤτοι διαβολήν. |
| book 485 | Οὐκ ἔστιν οὔτε διάβολος γραῦς ἔνδον. |
| book 486 | Καθιζάνει μὲν ἐνίοτ’ εἰς τὰ σήσαμα. |
| book 491 | Διεμέριζε γάρ ὁ Βορυσθενείτης. |
| book 493.1 | Ἀλλὰ προσέδωκας τάλαντον ἵνα |
| book 493.2 | παρ’ ἡμῶν ... καὶ τὸν ἴκτινον λάβῃς. |
| book 494 | Ὁ μηδὲν ἀδικῶν οὐδενὸς δεῖται νόμου. |
| book 499 | Φιλόνεικος δ’ ἐστὶ καὶ μία γυνή εἰς μῆνιν. |
| book 502 | Ἀράβιον ἐξεύρηκα σύμβουλον. |
| book 506 | Ἡ πόλις ὅλη γὰρ ᾄδει τὸ κακόν. |