eul_wid: cbm-ae
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Papyrus Fragments by Euripides

The Papyrus Fragments attributed to Euripides are a collection of physical manuscript remnants, primarily recovered from archaeological sites in Egypt, which preserve portions of his dramatic works. These fragments, ranging from brief phrases to several continuous lines, originate from both his surviving and lost tragedies. They provide direct textual evidence that can confirm or amend readings in the transmitted texts of the extant plays while offering crucial, if often partial, glimpses into dramas otherwise unknown. As remnants of various lost works, the fragments collectively reflect characteristic Euripidean themes, including the exploration of human psychology and passion, a critical perspective on traditional gods and heroes, the plight of women and marginalized figures, the horrors of war, and the use of rhetorical debate and philosophical inquiry.

These fragments were preserved archaeologically due to the arid Egyptian climate, often recovered from ancient rubbish dumps or from the recycled papyri used in mummy cartonnage. They are cataloged with standard publication identifiers, such as those from the Oxyrhynchus Papyri, and typically date from the 3rd century BCE to the 7th century CE. This timeline bridges the significant gap between Euripides' own era and the later medieval manuscript tradition that preserved his complete works. The papyri are a primary source for the study of Euripides. They serve to refine the established text of the complete surviving plays and, for lost works, can illuminate plots, characters, and thematic concerns. Substantial portions of lost plays, such as Hypsipyle and Phaethon, have been recovered through these fragments, and the ongoing publication of new papyrological finds continues to expand and refine the understanding of Euripides' vast dramatic output.

ΑΡΧΕΛΑΟΣ
Δαναὸς ὁ πεντήκοντα θυγατέρων πατὴρ
Νείλου λιπὼν κάλλιστον ἐκ γαίης ὕδωρ,
ὃς ἐκ μελαμβρότοιο πληροῦται ῥοὰς
Αἰθιοπίδος γῆς, ἡνίκʼ ἂν τακῆι χιὼν
τέθριππʼ ἄγοντος ἡλίου κατʼ αἰθέρα,
ἐλθὼν ἐς Ἄργος ὤικισʼ Ἰνάχου πόλιν·
Πελασγιώτας δʼ ὠνομασμένους τὸ πρὶν
Δαναοὺς καλεῖσθαι νόμον ἔθηκʼ ἀνʼ Ἑλλάδα. …
… περμ … τ …
… οὐκ ἔψαυσε· Λυγκέως …
Ἄβας ἐγένετο· τοῦ δὲ δίπτυχον γένος·
Προῖτος μανεισῶν θυγατέρων τρισσῶν πατήρ,
ὅς τʼ ἐγκαλύπτει χαλκέωι νυμφεύματι
Δανάην … θεις … Ἀκρίσιός ποτε.
Δανάης δὲ Περσεὺς ἐγένετʼ ἐκ χρυσορρύτων
σταγόνων, ὃς ἐλθὼν Γοργόνος καρατόμος
Αἰθίοπʼ ἔγημεν Ἀνδρομέδαν τὴν Κηφέως,
ἣ τριπτύχους ἐγείνατʼ ἐκ Περσέως κόρους·
Ἀλκαῖον ἠδὲ Σθένελον, ὅς τʼ Ἄργους πόλιν
ἔσχεν Μυκήνας, πατέρα δʼ Ἀλκμήνης τρίτον
Ἠλεκτρύωνα· Ζεὺς δʼ ἐς Ἀλκμήνης λέχος
πεσὼν τὸ κλεινὸν Ἡρακλέους σπείρει δέμας.
Ὕλλος δὲ τοῦδε, Τήμενος δʼ Ὕλλου πατρός,
ὃς Ἄργος ὤικησʼ Ἡρακλέους γεγὼς ἄπο.
ἀπαιδίαι δὲ χρώμενος πατὴρ ἐμὸς
Τήμενος ἐς ἁγνῆς ἦλθε Δωδώνης πτύχας
τέκνων ἔρωτι· τῆς δʼ ὁμωνύμου Διὸς
πρόπολος Διώνης εἶπε Τημένωι τάδε·
«ὦ παῖ πεφυκὼς ἐκ γονῶν Ἡρακλέους,
Ζεύς σοι δίδωσι παῖδʼ, ἐγὼ μαντεύομαι,
ὃν Ἀρχέλαον χρὴ καλεῖν σε …
Χορός γερόντων βασιλεῦ χώρας τῆς πολυβώλου,
Κισσεῦ, πεδίον πυρὶ μαρμαίρει.
Χορός γερόντων οὐ γὰρ ὑπερθεῖν κύματος ἄκραν
δυνάμεσθʼ· ἔτι γὰρ θάλλει πενία
κακὸν ἔχθιστον, φεύγει δʼ ὄλβος.
Α. ἡμῶν τί δῆτα τυγχάνεις χρείαν ἔχων;
Β. πατέρων γὰρ ἐσθλῶν ἐλπίδας δίδως γεγώς.
ἐν τοῖς τέκνοις γὰρ ἁρετὴ τῶν εὐγενῶν
ἔλαμψε, κρείσσων τʼ ἐστὶ πλουσίου γάμου
πένης γὰρ οὐκ ἐκεῖνʼ ἀπώλεσεν
τὸ τοῦ πατρὸς γενναῖον.
σοὶ δʼ εἶπον, ὦ παῖ, τὰς τύχας ἐκ τῶν πόνων
θηρᾶν· ὁρᾶις γὰρ πατέρα σὸν τιμώμενον.
πατρὸς δʼ ἀνάγκη παισὶ πείθεσθαι λόγωι.
πλουτεῖς; ὁ πλοῦτος δʼ ἀμαθία δειλόν θʼ ἅμα.
σὺν μυρίοισι τὰ καλὰ γίγνεται πόνοις.
νεανίαν γὰρ ἄνδρα χρὴ τολμᾶν ἀεί·
οὐδεὶς γὰρ ὢν ῥάιθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ,
ἀλλʼ οἱ πόνοι τίκτουσι τὴν εὐδοξίαν.
οὐκ ἔστιν ὅστις ἡδέως ζητῶν βιοῦν
εὔκλειαν εἰσεκτήσατʼ, ἀλλὰ χρὴ πονεῖν.
ὁ δʼ ἡδὺς αἰὼν ἡ κακή τʼ ἀνανδρία
οὔτʼ οἶκον οὔτε πόλιν ἀνορθώσειεν ἄν.
ἐμὲ δʼ ἄρʼ οὐ
μοχθεῖν δίκαιον; τίς δʼ ἄμοχθος εὐκλεής;
τίς τῶν μεγίστων δειλὸς ὢν ὠρέξατο;
ἐγὼ δὲ τὸν σὸν κρᾶτʼ ἀναστέψαι θέλω.
φέρει δὲ καὶ τοῦτʼ οὐχὶ μικρόν, εὐγενὴς
ἀνὴρ στρατηγῶν εὐκλεᾶ τʼ ἔχων φάτιν.
ὀλίγον ἄλκιμον δόρυ
κρεῖσσον στρατηγῶι μυρίου στρατεύματος.
ὀλίγοι γὰρ ἐσθλοὶ κρείσσονες πολλῶν κακῶν.
… ν μεν
… φρονημα
… κτείνοντʼ ἀχ
… αρως ἔμελλε π
… ηθεις παρωτε
… βʼ ἄναξ καθιζε π
… τω, παῖ, προβαλλ
ἓν δέ σοι μόνον προφωνῶ· μὴ ʼπὶ δουλείαν ποτὲ
ζῶν ἑκὼν ἔλθηις παρόν σοι κατθανεῖν ἐλευθέρωι.
… των ἔσωθε κα
… ν· εἰ δʼ εὐτυχήσους
… έστω τὸ λοιπὸν
… ἄνδρα χρὴ διατων
… ν ἁμέραν·
… εῖ γὰρ αἱ τύχαι
… ι τὸν θρεκ
νεανίας τε καὶ πένης σοφός θʼ ἅμα·
ταῦτʼ εἰς ἓν ἐλθόντʼ ἄξιʼ ἐνθυμήσεως.
τί δʼ οὐκ ἂν εἴη χρηστὸς ὄλβιος γεγώς;
οὐκ ἔστι πενίας ἱερὸν αἰσχίστης θεοῦ.
μισῶ γὰρ ὄντως οἵτινες φρονοῦσι μέν,
φρονοῦσι δʼ οὐδενός τε χρημάτων ὕπερ.
μὴ πλούσιον θῆις· ἐνδεέστερος γὰρ ὢν
ταπεινὸς ἔσται· κεῖνο δʼ ἰσχύει μέγα,
πλοῦτος λαβών τε τοῦτον εὐγενὴς ἀνήρ.
τυραννίδʼ ἣ θεῶν δευτέρα νομίζεται·
τὸ μὴ θανεῖν γὰρ οὐκ ἔχει, τὰ δʼ ἄλλʼ ἔχει.
κρείσσω γὰρ οὔτε δοῦλον οὔτʼ ἐλεύθερον
τρέφειν ἐν οἴκοις ἀσφαλὲς τοῖς σώφροσιν.
ἐκ τῶν δικαίων γὰρ νόμοι ταὐξήματα
μεγάλα φέρουσι πάντα δʼ ἀνθρώποις …
τάδʼ ἐστὶ χρήματʼ, ἤν τις εὐσεβῆι θεόν.
ἁπλοῦς ὁ μῦθος, μὴ λέγʼ εὖ· τὸ γὰρ λέγειν
εὖ δεινόν ἐστιν, εἰ φέρει τινὰ βλάβην.
Α. πόλλʼ, ὦ τέκνον, σφάλλουσιν ἀνθρώπους θεοί.
Β. τὸ ῥᾶιστον εἶπας, αἰτιάσασθαι θεούς.
δοκεῖς τὰ τῶν θεῶν ξυνετὰ νικήσειν ποτὲ
καὶ τὴν Δίκην που μάκρʼ ἀπωικίσθαι βροτῶν·
ἡ δʼ ἐγγύς ἐστιν, οὐχ ὁρωμένη δʼ ὁρᾶι
ὃν χρὴ κολάζειν τʼ οἶδεν· ἀλλʼ οὐκ οἶσθα σὺ
ὁπόταν ἄφνω μολοῦσα διολέσηι κακούς.
μακάριος ὅστις νοῦν ἔχων τιμᾶι θεὸν
καὶ κέρδος αὑτῶι τοῦτο ποιεῖται μέγα.
πολλοὺς δʼ ὁ θυμὸς ὁ μέγας ὤλεσεν βροτῶν
ἥ τʼ ἀξυνεσία, δύο κακὼ τοῖς χρωμένοις.
τῶι γὰρ βιαίωι κἀγρίωι τὸ μαλθακὸν
εἰς ταὐτὸν ἐλθὸν τοῦ λίαν παρείλετο.
ὀργῆι δὲ φαύληι πόλλʼ ἔνεστʼ ἀσχήμονα.
ἔπαυσʼ ὁδουροὺς λυμεῶνας
ἔσωισα δούλην οὖσαν· οἱ γὰρ ἥσσονες
τοῖς κρείσσοσιν φιλοῦσι δουλεύειν βροτῶν.
πάλαι σκοποῦμαι τὰς τύχας τῶν βροτῶν
ὡς εὖ μεταλλάσσουσιν· ὃς γὰρ ἂν σφαλῆι
εἰς ὀρθὸν ἔστη χὠ πρὶν εὐτυχῶν πίτνει.
ἔστι τι καὶ παρὰ δάκρυσι
κείμενον ἡδὺ βροτοῖς, ὅταν
ἄνδρα φίλον στενάχηι τις ἐν οἴκωι.
τὰ γὰρ οὐκ ὀρθῶς πρασσόμενʼ ὀρθῶς
τοῖς πράσσουσιν κακὸν ἦλθεν.
ΕΡΕΧΘΕΥΣ
Ποσειδῶν Αἰθιοπίαν νιν ἐξέσωσʼ ἐπὶ χθόνα.
καί μοι, πολὺν γὰρ πελανὸν ἐκπέμπεις δόμων,
φράσον σελήνας τάσδε πυρίνου χλόης.
ὀλολύζετʼ, ὦ γυναῖκες, ὡς ἔλθηι θεὰ
χρυσῆν ἔχουσα Γοργόνʼ ἐπίκουρος πόλει.
ὡς σὺν θεοῖσι τοὺς σοφοὺς κινεῖν δόρυ
στρατηλάτας χρή, τῶν θεῶν δὲ μὴ βίαι.
οὐδεὶς στρατεύσας ἄδικα σῶς ἦλθεν πάλιν.
τὰς οὐσίας γὰρ μᾶλλον ἢ τὰς ἁρπαγὰς
τιμᾶν δίκαιον· οὔτε γὰρ πλοῦτός ποτε
βέβαιος ἄδικος.
ναῦς ἡ μεγίστη κρεῖσσον ἢ μικρὸν σκάφος.
ὀλίγους ἐπαινῶ μᾶλλον ἢ πολλοὺς κακούς.
ζεῦγος τριπάρθενον
οὐκ ἔστι μητρὸς οὐδὲν ἥδιον τέκνοις·
ἐρᾶτε μητρός, παῖδες, ὡς οὐκ ἔστʼ ἔρως
τοιοῦτος ἄλλος ὅστις ἡδίων ἐρᾶν.
θετῶν δὲ παίδων ποῦ κράτος; τὰ φύντα γὰρ
κρείσσω νομίζειν τῶν δοκημάτων χρεών.
Πραξιθέα τὰς χάριτας ὅστις εὐγενῶς χαρίζεται,
ἥδιον ἐν βροτοῖσιν· οἳ δὲ δρῶσι μέν,
χρόνωι δὲ δρῶσι, δυσγενέστερον λέγω.
ἐγὼ δὲ δώσω παῖδα τὴν ἐμὴν κτανεῖν.
λογίζομαι δὲ πολλά· πρῶτα μὲν πόλιν
οὐκ ἄν τινʼ ἄλλην τῆσδε βελτίω λαβεῖν·
ἧι πρῶτα μὲν λεὼς οὐκ ἐπακτὸς ἄλλοθεν,
αὐτόχθονες δʼ ἔφυμεν· αἱ δʼ ἄλλαι πόλεις
πεσσῶν ὁμοίως διαφορηθεῖσαι βολαῖς
ἄλλαι παρʼ ἄλλων εἰσὶν εἰσαγώγιμοι.
ὅστις δʼ ἀπʼ ἄλλης πόλεος οἰκήσηι πόλιν,
ἁρμὸς πονηρὸς ὥσπερ ἐν ξύλωι παγείς,
λόγωι πολίτης ἐστί, τοῖς δʼ ἔργοισιν οὔ.
ἔπειτα τέκνα τοῦδʼ ἕκατι τίκτομεν,
ὡς θεῶν τε βωμοὺς πατρίδα τε ῥυώμεθα.
πόλεως δʼ ἁπάσης τοὔνομʼ ἕν, πολλοὶ δέ νιν
ναίουσι· τούτους πῶς διαφθεῖραι με χρή,
ἐξὸν προπάντων μίαν ὑπερδοῦναι θανεῖν;
εἴπερ γὰρ ἀριθμὸν οἶδα καὶ τοὐλάσσονος
τὸ μεῖζον, ἑνὸς οἶκος οὐ πλέον σθένει
πταίσας ἁπάσης πόλεος οὐδʼ ἴσον φέρει.
εἰ δʼ ἦν ἐν οἴκοις ἀντὶ θηλειῶν στάχυς
ἄρσην, πόλιν δὲ πολεμία κατεῖχε φλόξ,
οὐκ ἄν νιν ἐξέπεμπον εἰς μάχην δορός,
θάνατον προταρβοῦσʼ; ἀλλʼ ἔμοιγʼ εἴη τέκνα
ἃ καὶ μάχοιτο καὶ μετʼ ἀνδράσιν πρέποι,
μὴ σχήματʼ ἄλλως ἐν πόλει πεφυκότα.
τὰ μητέρων δὲ δάκρυʼ ὅταν πέμπηι τέκνα,
πολλοὺς ἐθήλυνʼ εἰς μάχην ὁρμωμένους.
μισῶ γυναῖκας αἵτινες πρὸ τοῦ καλοῦ
ζῆν παῖδας εἵλοντʼ ἢ παρήινεσαν κακά.
καὶ μὴν θανόντες γʼ ἐν μάχηι πολλῶν μέτα
τύμβον τε κοινὸν ἔλαχον εὔκλειάν τʼ ἴσην·
τἠμῆι δὲ παιδὶ στέφανος εἶς μιᾶι μόνηι
πόλεως θανούσηι τῆσδʼ ὕπερ δοθήσεται.
καὶ τὴν τεκοῦσαν καὶ σὲ δύο θʼ ὁμοσπόρω
σώσει· τί τούτων οὐχὶ δέξασθαι καλόν;
τὴν οὐκ ἐμὴν … πλὴν φύσει δώσω κόρην
θῦσαι πρὸ γαίας. εἰ γὰρ αἱρεθήσεται
πόλις, τί παίδων τῶν ἐμῶν μέτεστί μοι;
οὐκ οὖν ἅπαντα τοὐπʼ ἐμοὶ σωθήσεται;
ἄρξουσιν ἄλλοι, τήνδʼ ἐγὼ σώσω πόλιν.
ἐκεῖνο δʼ οὗ τὸ πλεῖστον ἐν κοινῶι μέρος,
οὐκ ἔσθʼ ἑκούσης τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἄτερ
προγόνων παλαιὰ θέσμιʼ ὅστις ἐκβαλεῖ·
οὐδʼ ἀντʼ ἐλάας χρυσέας τε Γοργόνος
τρίαιναν ὀρθὴν στᾶσαν ἐν πόλεως βάθροις
Εὔμολπος οὐδὲ Θρῆιξ ἀναστέψει λεὼς
στεφάνοισι, Παλλὰς δʼ οὐδαμοῦ τιμήσεται.
χρῆσθʼ, ὦ πολῖται, τοῖς ἐμοῖς λοχεύμασιν,
σώιζεσθε, νικᾶτʼ· ἀντὶ γὰρ ψυχῆς μιᾶς
οὐκ ἔσθʼ ὅπως οὐ τήνδʼ ἐγὼ σώσω πόλιν.
ὦ πατρίς, εἴθε πάντες οἳ ναίουσί σε
οὕτω φιλοῖεν ὡς ἐγώ· καὶ ῥαιδίως
οἰκοῖμεν ἄν σε κοὐδὲν ἂν πάσχοις κακόν.
Πραξιθέα φιλῶ τέκνʼ, ἀλλὰ πατρίδʼ ἐμὴν μᾶλλον φιλῶ.
ἐγὼ δὲ τοὺς καλῶς τεθνηκότας
ζῆν φημὶ μᾶλλον τοῦ βλέπειν τοὺς μὴ καλῶς
Ἐρεχθεύς ὀρθῶς μʼ ἐπήρου· βούλομαι δὲ σοί, τέκνον,
φρονεῖς γὰρ ἤδη κἀποσώισαιʼ ἂν πατρὸς
γνώμας φράσαντος, ἢν θάνω, παραινέσαι
κειμήλιʼ ἐσθλὰ καὶ νέοισι χρήσιμα.
βραχεῖ δὲ μύθωι πολλὰ συλλαβὼν ἐρῶ.
πρῶτον φρένας μὲν ἠπίους ἔχειν χρεών·
τῶι πλουσίωι τε τῶι τε μὴ διδοὺς μέρος
ἴσον σεαυτὸν εὐσεβεῖν πᾶσιν δίδου.
δυοῖν παρόντοιν πραγμάτοιν πρὸς θάτερον
γνώμην προσάπτων τὴν ἐναντίαν μέθες.
ἀδίκως δὲ μὴ κτῶ χρήματʼ, ἢν βούληι πολὺν
χρόνον μελάθροις ἐμμένειν· τὰ γὰρ κακῶς
οἴκους ἐσελθόντʼ οὐκ ἔχει σωτηρίαν.
ἔχειν δὲ πειρῶ· τοῦτο γὰρ τό τʼ εὐγενὲς
καὶ τοὺς γάμους δίδωσι τοὺς πρώτους ἔχειν.
ἐν τῶι πένεσθαι δʼ ἐστὶν ἥ τʼ ἀδοξία,
κἂν ἦι σοφός τις, ἥ τʼ ἀτιμία βίου.
φίλους δὲ τοὺς μὲν μὴ χαλῶντας ἐν λόγοις
κέκτησο· τοὺς δὲ πρὸς χάριν σὺν ἡδονῆι
τῆι σῆι πονηροὺς κλῆιθρον εἰργέτω στέγης.
ὁμιλίας δὲ τὰς γεραιτέρων φίλει,
ἀκόλαστα δʼ ἤθη λαμπρὰ συγγελᾶν μόνον
μίσει· βραχεῖα τέρψις ἡδονῆς κακῆς.
ἐξουσίαι δὲ μήποτʼ ἐντρυφῶν, τέκνον,
αἰσχροὺς ἔρωτας δημοτῶν διωκαθεῖν.
ὃ καὶ σίδηρον ἀγχόνας τʼ ἐφέλκεται,
χρηστῶν πενήτων ἤν τις αἰσχύνηι τέκνα.
καὶ τοὺς πονηροὺς μήποτʼ αὔξανʼ ἐν πόλει·
κακοὶ γὰρ ἐμπλησθέντες ἢ νομίσματος
ἢ πόλεος ἐμπεσόντες εἰς ἀρχήν τινα
σκιρτῶσιν, ἀδόκητʼ εὐτυχησάντων δόμων.
ἀλλʼ ὦ τέκνον μοι δὸς χέρʼ, ὡς θίγηι πατήρ,
καὶ χαῖρʼ· ὑπʼ αἰδοῦς δʼ οὐ λίαν ἀσπάζομαι·
γυναικόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρὸς οὐ σοφοῦ.
εἷς μὲν λόγος μοι δεῦρʼ ἀεὶ περαίνεται.
ἐκ τῶν πόνων τοι τἀγάθʼ αὔξεται βροτοῖς.
Ἐρεχθεύς αἰδοῦς δὲ καὐτὸς δυσκρίτως ἔχω πέρι·
καὶ δεῖ γὰρ αὐτῆς κἄστιν αὖ κακὸν μέγα.
τοὐνθένδʼ ἀπίχθυς βαρβάρους οἰκεῖν δοκῶ.
ἐν ἀστρώτωι πέδωι
εὕδουσι, πηγαῖς δʼ οὐχ ὑγραίνουσιν πόδας.
μίασμα δρυός
Χορός γερόντων κείσθω δόρυ μοι μίτον ἀμφιπλέκειν ἀράχναις,
μετὰ δʼ ἡσυχίας πολιῶι γήραι σύνοικος
ἄιδοιμι κάρα στεφάνοις πολιὸν στεφανώσας
Θρηίκιον πέλταν Ἀθάνας
περικίοσιν ἀγκρεμάσας θαλάμοις
δέλτων τʼ ἀναπτύσσοιμι γᾶ-
ρυν ἇι σοφοὶ κλέονται.
ἀνέγγυοι γάμοι
ἀνέξοδον
Ἐλευσίνιοι μετʼ Εὐμόλπου· ..ἐν Ἐρεχθεῖ Εὐριπίδης
Ἀσιάδος κρούματα
… ωσι τάχα … ἐποίησε πᾶν
… ει Χάρων …
τίς ἂμ πρὸς ἀγμοῖς Παλλάδος σταθεὶς ποδὶ
κῆρυξ γένοιτʼ ἂν τῶν κατὰ στρατόν, φίλοι;
… ἦ ποτʼ ἀνὰ πόλιν ἀλαλαῖς ἰὴ παιὰν
καλλίνικον βοάσω μέλος ἵνα λαβόμενος
ἔργον γεραιᾶς χερὸς Λίβυος … αεντος
λωτοῦ κιθάριδος βοαῖς … ε
… ι τροχαλὸς ἑπομέναις; ἆρα νέα γέροντι
κοινώσεται χοροῦ παρθένος;
ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τόνδʼ ἀπὸ στρατοῦ πέλας …
μη … Ἐρεχθεὺς ὡς τροπαῖα
ἔστησε χώραι τῆιδε βαρβάρ
καλῶς ἔλεξας· ἀλλὰ τίς γαρειθ
πέπτωκε … π … ρευ
πόσις δʼ Ἐρεχθεύς ἐστί μοι σεσωσμένος;
μακάριός ἐστι κεῖνος εὐδαίμων θʼ ἅμα.
εἰ ζῆι γε πόλεώς τʼ εὐτυχῆ νίκην
ὥστʼ αὐτὰ ταῦτα σκῦλα λειφθῆναι μόνον.
τί φήις; τέθνηκεν ἢ φάος βλέπει τόδε;
τέθνηκʼ· ἐγὼ δὲ του …
τ …
… ε δυστήνου μόρον
…
… υσʼ ἐμὰς κόρας
… τεγην
… επιπτετε
… νον δʼ ἀπύουσα
…
… πωσι δωμάτων
… λαιναι
… προσοψιν … ει …
…
Δηοῦς κάρα· φερόμεθʼ ἀγόμεθʼ ἐπὶ δάκρυα·
σὲ δʼ αἰαῖ διῆλθέ σʼ, οἴμοι. Πραξιθέα αἰαῖ· τίνʼ ἐπὶ
πρῶτον, ἢ σὲ τὰν πάτραν, ἢ σὲ τὰν φίλαν
παρθένων δραμωνφρ … μανει τάφωι
τακερὰ μέλεα προσεῖδον παπαῖ, … ν
κάτω πόσιν ἐμὸν στένω; …
φόνια φυσήματʼ, ἢ σὲ τὰν πρὸ πόλεως
τὸν ἀνίερον ἀνίερον ἀνόσιον ἀνόσιον
καὶ κορυφὰν ἀπάται θ
οἰχόμεθʼ οἰχόμεθʼ, ὦ π
ὡς ἄδακρύς τις ὠμόφρων ὃς κακοῖς ἐμοῖς οὐ στένει.
φεῦ φεῦ, ἰὼ γᾶ, φεύγετε … υ …
πόνων εἴ τί μοί ποτʼ εἴη τελευτά.
… γετε χώρας χθόνιος μ … νοις
… ἄτας· ὀρχεῖται δὲ πόλεος πέδον σάλωι·
… ἐμβάλλει Ποσειδῶν πόλει·
… ἥπερ δυστανοτάτα … ἐμοὶ
… ων πόνοι πάρεισι, συμπίπτει στέγη·
… ασεν στρατός, οἰχόμεθα … πάσαις
… υ … πα … ραφε πάντα
ἐν δώμασιν πάλαι βακχεύων.
αὐδῶ τρίαιναν τῆσδʼ ἀποστρέφειν χθονός,
πόντιε Πόσειδον, μηδὲ γῆν ἀναστατοῦν
πόλιν τʼ ἐρείπειν τὴν ἐμὴν ἐπήρατον·
μηδʼ εὐτυχῆ σοι δοι … οι·
οὐχ εἷς ἄδην σʼ ἔπλησεν; οὐ κατὰ χθονὸς
κρύψας Ἐρεχθέα τῆς ἐμῆς ἥψω φρενός;
κἄπειτα μέλλεις ταῦτα δὴ τ … ες … ρα
… ερτεροι … σεν θεά.
σὺ δʼ, ὦ χθονὸς σώτειρα Κηφισοῦ κόρη,
ἄκουʼ Ἀθάνας τῆς ἀμήτορος λόγους·
καὶ πρῶτα μέν σοι σημανῶ παιδὸς πέρι
ἣν τῆσδε χώρας σὸς προθύεται πόσις·
θάψον νιν οὗπερ ἐξέπνευσʼ οἰκτρὸν βίον,
καὶ τάσδʼ ἀδελφὰς ἐν τάφωι ταὐτῶι χθονὸς
γενναιότητος οὕνεχʼ, αἵτινες φίλης
ὅρκους ἀδελφῆς οὐκ ἐτόλμησαν λιπεῖν.
ψυχαὶ μὲν οὖν τῶνδʼ οὐ βεβᾶσʼ Ἅιδην πάρα,
εἰς δʼ αἰθέρʼ αὐτῶν πνεῦμʼ ἐγὼ κατώικισα·
ὄνομα δὲ κλεινὸν θήσομαι καθʼ Ἑλλάδα
Ὑακινθίδας βροτοῖσι κικλήσκειν θεάς.
ἐπει … κα … οιχετητ … μένη
τοῦ συ … ὑακίνθου γάνος
καὶ γῆν ἔσωισε, τοῖς ἐμοῖς ἀστοῖς λέγω
ἐνιαυσίαις σφας μὴ λελησμένους χρόνωι
θυσίαισι τιμᾶν καὶ σφαγαῖσι βουκτόνοις
κοσμοῦντας ἱεροῖς παρθένων χορεύμασιν·
γνον … χθρ … εἰς μάχην
κιν … ας ἀσπίδα στρατ
πρώταισι θύειν πρότομα πολεμίου δορὸς
τῆς οἰνοποιοῦ μὴ θιγόντας ἀμπέλου
μηδʼ εἰς πυρὰν σπένδοντας ἀλλὰ πολυπόνου
καρπὸν μελίσσης ποταμίαις πηγαῖς ὁμοῦ·
ἄβατον δὲ τέμενος παισὶ ταῖσδʼ εἶναι χρεών,
εἴργειν τε μή τις πολεμίων θύσηι λαθὼν
νίκην μὲν αὐτοῖς γῆι δὲ τῆιδε πημονήν.
πόσει δὲ τῶι σῶι σηκὸν ἐμ μέσηι πόλει
τεῦξαι κελεύω περιβόλοισι λαΐνοις,
κεκλήσεται δὲ τοῦ κτανόντος οὕνεκα
σεμνὸς Ποσειδῶν ὄνομʼ ἐπωνομασμένος
ἀστοῖς Ἐρεχθεὺς ἐμ φοναῖσι βουθύτοις.
σοὶ δʼ, ἣ πόλεως τῆσδʼ ἐξανώρθωσας βάθρα,
δίδωμι βωμοῖς τοῖς ἐμοῖσιν ἔμπυρα
πόλει προθύειν ἱερέαν κεκλημένην.
ἃ μὲν κατʼ αἶαν τήνδε δεῖ ʼκπονεῖν κλύεις,
ἃ δʼ αὖ δικάζει Ζεὺς πατὴρ ἐν οὐρανῶι
λέγοιμʼ ἄν· Εὔμολπος γὰρ Εὐμόλπου γεγὼς
τοῦ κατθανόντος
Δημητρ
ὃγ χρὴ γενέσθαι
γήμαντ
μίαν δελ
καὶ τὴν τ
Ὑάσιν δεμ …
ἄστρων λ …
Δηοῦς μι
ἄρρητά γε
πόνος τε …
σεμνῶν …
Ἑρμοῦ το
Κήρυκες
ἀλλʼ ἴσχε …
οἰκτρὰς ἀυτ
καὶ τὰ περὶ
δέσποινα …
οἰκτροὶ με
ΚΡΕΣΦΟΝΤΗΣ
⸏μ̣[ῶν ἄδικο]ς̣ οἴκων δε[σ]πότης περὶ ξένους;
⸏ὁ̣ [νῦν γʼ], ὁ δʼ οὐκ ὢν πᾶσι προσφιλέστατος.
⸏τ̣[ίς δʼ ἔσ]τ̣ι; τὸν δὲ μηκέτʼ ὄντʼ αὖθις φράσον.
⸏ἀ̣[φʼ Ἡ]ρ̣[α]κ̣λειδῶν, ὄνομα Πολυφόντης, ξένε.
⸏ὁ̣ [κα]τθανὼν δὲ δεσπότης τίς ἦν δόμων;
⸏ταὐτοῦ γένους τοῦδʼ οἶσθα Κρεσφόντην κλύων;
⸏κτιστῆρά γʼ ὄντα τῆσδε γῆς Μεσσηνία[ς.
⸏τοῦτον κατακτὰς δῶμα Πολυφόντης [ἔ]χει.
⸏πότερα βιαίως ἢ τύχαις ἀκουσίαις;
β̣ίαι δολώσας, ὡς τυραννεύοι χθονός.
ἄ]παιδά γʼ ὄντα καὶ γυναικὸς ἄζυγα;
⸏οὔκ, ἀλλὰ δισσοὺς συνκ[ατέ]κτεινεν κόρους.
⸏ἦ πᾶσʼ ὄλωλε δῆτα κα[ὶ] τέκνων σπορά;
⸏εἷς ἐστὶ παίδων λοιπ[ός], εἴπερ ἔστʼ ἔτι.
⸏πῶς τόν γε θάνατο[ν καὶ] τύχας ὑπεκφυγών;
⸏μαστοῦ ʼπὶ θηλῆς σμ̣[ικρ]ὸς ὢν ἔτʼ [ἐ]ξ̣[έδυ.
⸏ἔκδημο[ς] ὢν τῆ[σδʼ ἢ ʼπιχ]ώριος χθ̣[ονός;
⸏μητ.[..].[.]..ρ̣ον.λ̣[
]π̣ε̣φ̣[ ]...
[ ].αισο̣δε̣[
[ ]εσγεκλη̣.[
[ ]δη τί παῖς ομη̣[
[ ]α̣νόντος ταυτ[
[ ]νʼ ἐχθ..[
[]ο̣ὐχὶ χρη̣[
[].δʼ αυ̣τ …
[ ]νετ..[.].[
ἐχθροῖσιν εἴη πολεμίαν δ⸥άμαρτʼ ἔχειν.
[ ].πόσιν.
[ ]η πάρος δέρην.
[ ]ε̣ις ἐχθροὺς ἔχει.
[ ].ας ἀντιτείσετα[ι.
[ ]ε ἂν γένοιτʼ ἐμ̣[
[ ] ἑστίας ἴθι.
[ ]π̣α̣ρ̣.[..]..[
γυνὴ δε.[
ποσίν τʼ ὑ[
ξέναι δʼ ε.[
⸏κλαίουσα· χα̣[
αἰαῖ· τί δρά[σω;
πῶς δʼ ἀθλ̣[
δεῖ σʼ, ὦ τα[λα
ξίφος τεθη[
ὦ νερτερα̣[
Ἅιδη δ̣[
.ν.ʽ …
.υδ[..].[
νῦν εἴ ποτ[
ὑμεῖς τεας̣[
μνησθέν[τ
σφ[
ὦ φίλτατε[
..]π̣ηστα[
κ]α̣ὶ νῦν μ[
...[.].. …
].συ.....[
]ες· ἐπειδ[
Χορός γερόντων αἰαῖ· φεῦ[
βαρεαγο[
πολυεπ[
μέλεα δʼ.[
ἐκλαυσα[
τυρανν[
τουπα[
.].π̣ολυ̣[
ὅσιον.[
]..υ̣ε̣μ̣[
]ωνεχε̣[
]λεγους[
.]ζ̣υ̣γ̣[
]μ..[
]π̣ε̣[
]ε̣χωδεπ̣[
]ξενος[
ἐχρῆν γὰρ ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένους
τὸν φύντα θρηνεῖν εἰς ὅσʼ ἔρχεται κακά,
τὸν δʼ αὖ θανόντα καὶ πόνων πεπαυμένον
χαίροντας εὐφημοῦντας ἐκπέμπειν δόμων.
Κρεσφόντης εἰ μὲν γὰρ οἰκεῖ νερτέρας ὑπὸ χθονὸς
ἐν τοῖσιν οὐκέτʼ οὖσιν, οὐδὲν ἂν σθένοι.
Μερόπη εἰ γάρ σʼ ἔμελλεν, ὡς σὺ φήις, κτείνειν πόσις,
χρῆν καὶ σὲ μέλλειν, ὡς χρόνος παρήλυθεν.
Πολυφόντης ἐκεῖνο γὰρ πέπονθʼ ὅπερ πάντες βροτοί·
φιλῶν μάλιστʼ ἐμαυτὸν οὐκ αἰσχύνομαι.
Χορός γερόντων Εἰρήνα βαθύπλουτε καὶ
καλλίστα μακάρων θεῶν,
ζῆλός μοι σέθεν ὡς χρονίζεις.
δέδοικα δὲ μὴ πόνοις
ὑπερβάληι με γῆρας,
πρὶν σὰν προσιδεῖν χαρίεσσαν ὥραν
καὶ καλλιχόρους ἀοιδὰς
φιλοστεφάνους τε κώμους.
ἴθι μοι, πότνια, πόλιν.
τὰν δʼ ἐχθρὰν στάσιν εἶργʼ ἀπʼ οἴ-
κων τὰν μαινομέναν τʼ ἔριν
θηκτῶι τερπομέναν σιδάρωι.
Μερόπη τεθνᾶσι παῖδες οὐκ ἐμοὶ μόνηι βροτῶν
οὐδʼ ἀνδρὸς ἐστερήμεθʼ, ἀλλὰ μυρίαι
τὸν αὐτὸν ἐξήντλησαν ὡς ἐγὼ βίον.
Μερόπη καὶ δὶς ἕπτʼ αὐτῆς τέκνα
Νιόβης θανόντα Λοξίου τοξεύμασιν
Μερόπη ὠνητέραν δὴ τήνδʼ ἐγὼ δίδωμί σοι
πληγήν
αἰδὼς ἐν ὀφθαλμοῖσι γίγνεται, τέκνον.
Μερόπη αἱ τύχαι δέ με
μισθὸν λαβοῦσαι τῶν ἐμῶν τὰ φίλτατα
σοφὴν ἔθηκαν.
κέρδη τοιαῦτα χρή τινα κτᾶσθαι βροτῶν,
ἐφʼ οἷσι μέλλει μήποθʼ ὕστερον στένειν.
ΚΡΗΤΕΣ
ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα
Χορός γερόντων Φοινικογενοῦς τέκνον Εὐρώπης
καὶ τοῦ μεγάλου Ζηνός, ἀνάσσων
Κρήτης ἑκατομπτολιέθρου·
ἥκω ζαθέους ναοὺς προλιπών,
οὓς αὐθιγενὴς στεγανοὺς παρέχει
τμηθεῖσα δοκοὺς Χαλύβωι πελέκει
καὶ ταυροδέτωι κόλληι κραθεῖσʼ
ἀτρεκεῖς ἁρμοὺς κυπάρισσος.
ἁγνὸν δὲ βίον τείνομεν ἐξ οὗ
Διὸς Ἰδαίου μύστης γενόμην
καὶ νυκτιπόλου Ζαγρέως βούτης
τὰς ὠμοφάγους δαῖτας τελέσας
μητρί τʼ ὀρείαι δᾶιδας ἀνασχὼν
μετὰ Κουρήτων
βάκχος ἐκλήθην ὁσιωθείς.
πάλλευκα δʼ ἔχων εἵματα φεύγω
γένεσίν τε βροτῶν …
καὶ νεκροθήκαις οὐ χριμπτόμενος
τὴν ἐμψύχων
βρῶσιν ἐδεστῶν πεφύλαγμαι.
σύμμικτον εἶδος κἀποφώλιον βρέφος
[ ]εσις ὅτʼ ἐπιπνεῖ
[ ]ος Λυκίας ἄπο̣
[Λα]τ̣ώϊε παῖ
[ ]λ̣[.]ν ὦναξ
[ ].α μέλπων
[ ].ψ.ασε μέγ̣αν
[ ]φοις
[εὐ]πάτειρα
σκηπ[
αυτη[
το̣ι̣ονδ̣[
ἐπ̣ʼ ε̣..[
π[.].ω̣π̣[
κα̣ι.εω[
⸏ἐπελ.[
[
[
[ ].ς̣[
[ ]..[...]..[..].[
........]έσ̣τη ταῖς ἀτ[
........]κουσα̣[.]ρ̣..[
........]ασαντηνδ[
........]ην μέλλουσα.[
........]τω χρὴ προς[.]υ̣τ[
.......].οισι προσβ[ολ]ὴν̣[
.......]ων σου βούλομαι[
.......]..πησεαπεο[
.....]....ο̣υ̣σα̣[]τ̣..ος....[
ταύ⸥ρου μέμικται καὶ βροτο⸤ῦ διπλῆι φύσει.
ἤκ]ουσα καὶ πρίν· πῶς δʼ ο[
στέ]ρνοις ἔφεδρον κρᾶτα τ[αύρειον φέρει.
τετρ]ασκελὴς γὰρ ἢ δίβαμ[ος ἔρχεται;
δίπ]ους [μ]ελαίνηι δασκ[
ἦ κ]α̣ί τι πρὸς τοῖσδʼ ἄλλο[
μύ]ωπος ο̣ἴ̣σ̣τ̣ρ̣ου κέρκον[
..]τ[.......]υ γῆρυν[
..]..[....].[..]φορβάδος[
μ]α̣στ[ὸς] δὲ μ[η]τρὸς ἢ βοὸς ς[
τρ]έφ[ου]σιν οἱ τεκόντες οὐ.[
...]ε̣φ̣[....].ι δωμάτων[
...].[....]ν̣ου τοῖς τεκο[ῦσι
[ ]ρη[..]νμηλο̣[
[ ]μπ.υσι.[
[ ]..[..].[
[ ν..ιω[
⸏ἀπείρου μι[
Κρήτης απα̣[
φόβος τὰ θεῖ[α
πολλὴ γὰρ .[
ἐμοι.[
οὐ γάρ τινʼ ἄλλην φημὶ τολμῆσαι τάδε·
σὺ δʼ ἐκ κακῶν, ἄναξ,
φρόντισον εὖ καλύψαι.
ἀρνουμένη μὲν οὐκέτʼ ἂν πίθοιμί σε·
πάντως γὰρ ἤδη δῆλον ὡς ἔχει τάδε.
ἐγὼ γὰρ εἰ μὲν ἀνδρὶ προύβαλον δέμας
τοὐμὸν λαθραίαν ἐμπολωμένη Κύπριν,
ὀρθῶς ἂν ἤδη μάχλος οὖσʼ ἐφαινόμην·
νῦν δʼ, ἐκ θεοῦ γὰρ προσβολῆς ἐμηνάμην,
ἀλγῶ μέν, ἐστὶ δʼ οὐχ ἑκούσιον κακόν.
ἔχει γὰρ οὐδὲν εἰκός· ἐς τί γὰρ βοὸς
βλέψασʼ ἐδήχθην θυμὸν αἰσχίστηι νόσωι;
ὡς εὐπρεπὴς μὲν ἐν πέπλοισιν ἦν ἰδεῖν,
πυρσῆς δὲ χαίτης καὶ παρʼ ὀμμάτων σέλας
οἰνωπὸν ἐξέλαμπε περκαίνων γένυν;
οὐ μὴν δέμας γʼ εὔρυθμον νυμφίου·
τοιῶνδε λέκτρων οὕνεκʼ εἰς πεδοστιβῆ
ῥινὸν καθις … ται.
ἀλλʼ οὐδὲ παίδων φύτορʼ εἰκὸς ἦν πόσιν
θέσθαι· τί δῆτα τῆιδʼ ἐμαινόμην νόσωι;
δαίμων ὁ τοῦδε κἄμʼ ἐνέπλησεν κακῶν,
μάλιστα δʼ οὗτος οισε … ων·
ταῦρον γὰρ οὐκ ἔσφαξεν ὅν γʼ ἐπηύξατο
ἐλθόντα θύσειν φάσμα ποντίωι θεῶι.
ἐκ τῶνδέ τοί σʼ ὑπῆλθε κἀπετείσατο
δίκην Ποσειδῶν, ἐς δʼ ἔμʼ ἔσκηψεν νόσος.
κἄπειτʼ ἀυτεῖς κἀπιμαρτύρηι θεοὺς
αὐτὸς τάδʼ ἔρξας καὶ καταισχύνας ἐμέ.
κἀγὼ μὲν ἡ τεκοῦσα κοὐδὲν αἰτία
ἔκρυψα πληγὴν δαίμονος θεήλατον,
σὺ δʼ, εὐπρεπῆ γὰρ κἀπιδείξασθαι καλά,
τῆς σῆς γυναικός, ὦ κάκιστʼ ἀνδρῶν φρονῶν,
ὡς οὐ μεθέξων πᾶσι κηρύσσεις τάδε.
σύ τοί μʼ ἀπόλλυς, σὴ γὰρ ἡ ʼξαμαρτία,
ἐκ σοῦ νοσοῦμεν. πρὸς τάδʼ εἴτε ποντίαν
κτείνειν δοκεῖ σοι, κτεῖνʼ· ἐπίστασαι δέ τοι
μιαιφόνʼ ἔργα καὶ σφαγὰς ἀνδροκτόνους·
εἴτʼ ὠμοσίτου τῆς ἐμῆς ἐρᾶις φαγεῖν
σαρκός, πάρεστι· μὴ λίπηις θοινώμενος.
ἐλεύθεροι γὰρ κοὐδὲν ἠδικηκότες
τῆς σῆς ἕκατι ζημίας θανούμεθα.
πολλοῖσι δῆλον ὡς θεήλατον κακὸν
τόδʼ ἐστίν· ὀργη … ς, ἄναξ.
ἆρʼ ἐστόμωται; μ … βοᾶι.
χωρεῖτε, λόγχη … ουμένη
λάζυσθε τὴν πανοῦργον, ὡς καλῶς θάνηι,
καὶ τὴν ξυνεργὸν τήνδε, δωμάτων δʼ ἔσω
ἄγοντες αὐτὰς ἔρξατʼ ἐς κρυπτήριον,
ὡς μηκέτʼ εἰσίδωσιν ἡλίου κύκλον.
ἄναξ, ἐπίσχες· φροντίδος γὰρ ἄξιον
τὸ πρᾶγμα· νηλὴς δʼ οὔτις εὔβουλος βροτῶν.
καὶ δὴ δέδοκται μὴ ἀναβάλλεσθαι δίκην.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ
[ ].ιδῆ τε βοστρύχ[ων] φ̣ό̣β̣η̣ν·
οὐρὰν δʼ ὑπί⸥λασʼ ὑπὸ λεοντόπουν βάσιν
καθέζετʼ⸥ ]δʼ ἀποφέρουσʼ ὠκύπτερον
[ ]ν ἐπιπα...ριζ̣[.]ν χρόνωι·
[ ]υ̣ διήλεσε.ι̣φ..σ̣ω̣ν φόβην
[ ]προσβάληι τʼ αὐγα̣ῖ̣ς̣ πτερόν·
εἰ μὲν πρὸς ἵπ⸥πους ἡλίου χρυσωπὸν ἦ⸤ν
νώτισμα θη⸥ρός· εἰ δὲ ⸤πρ⸥ὸς νέφος βά⸤λοι
κυανωπὸν ὥ⸥ς τις Ἶρι⸤ς ἀν⸥τηύγει σ⸤έλας.
[ νε]κ̣ρῶν.[
[ ]γοῦς ὑπ[
[ ]αφρόνω[
[ ]..ουσαν̣[
[ ]ροχ[
[ ]ι̣τ̣
[ ]...α....ρ.ρ[
[ ]μον ἐλίπομεν[
[ ]πων ἵσταντʼ ἀ[
[ σ]υρίξασα ι....[
[ ]αἴνιγμʼ ἡ μιαιφ[όνος κόρη
[ ἐ]π̣ειποῦσʼ ἑξά̣[μ]ε̣τ[ρʼ ἀφῆκʼ ἔπη·
[ ]εν⁚ ξύνεσιν δʼ ἔχ̣ο̣[ν
τέτραπον ἠδὲ δί]πουν τι τρίπο̣[υν
[ ]νῆ τρισὶ δʼ .[
[ ]ί̣νδʼ ἄρσεν κα̣[ὶ
[ ].εύεις ἢ πάλιν β̣[
[ ]ὸν ὕμνον οπ̣[
[ ]ὑ̣μεῖς λέξ[ατε
[ ]πουν[
[ ]..[
[ ]πάθρω[]κ̣.[
[ἀν]ταγωνιστῆ̣[
[ ]έχοιτʼ· ο.[
[ ]όνοσκ..´ρῆ̣[
[ ]φοις[
Θεράπων ἡμεῖς δὲ Πολύβου παῖδʼ ἐρείσαντες πέδωι
ἐξομματοῦμεν καὶ διόλλυμεν κόρας.
οὔτοι νόμισμα λευκὸς ἄργυρος μόνον
καὶ χρυσός ἐστιν, ἀλλὰ κἀρετὴ βροτοῖς
νόμισμα κεῖται πᾶσιν, ἧι χρῆσθαι χρεών.
μεγάλη τυραννὶς ἀνδρὶ τέκνα καὶ γυνή
ἴσην γὰρ ἀνδρὶ συμφορὰν εἶναι λέγω
τέκνων θʼ ἁμαρτεῖν καὶ πάτρας καὶ χρημάτων
ἀλόχου τε κεδνῆς, ὡς μόνων τῶν χρημάτων …
ἢ κρεῖσσόν ἐστιν ἀνδρί, σώφρονʼ ἢν λάβηι.
ἄλλως δὲ πάντων δυσμαχώτατον γυνή.
πᾶσα γὰρ δούλη πέφυκεν ἀνδρὸς ἡ σώφρων γυνή·
ἡ δὲ μὴ σώφρων ἀνοίαι τὸν ξυνόνθʼ ὑπερφρονεῖ.
πᾶσα γὰρ ἀνδρὸς κακίων ἄλοχος,
κἂν ὁ κάκιστος
γήμηι τὴν εὐδοκιμοῦσαν.
ἑνὸς δʼ ἔρωτος ὄντος οὐ μίʼ ἡδονή·
οἱ μὲν κακῶν ἐρῶσιν, οἱ δὲ τῶν καλῶν.
νοῦν χρὴ θεᾶσθαι, νοῦν· τί τῆς εὐμορφίας
ὄφελος, ὅταν τις μὴ φρένας καλὰς ἔχηι;
ἀλλʼ ἦμαρ ἕν τοι μεταβολὰς πολλὰς ἔχει.
ἐκ τῶν ἀέλπτων ἡ χαρὰ μείζων βροτοῖς.
φθόνος δʼ ὁ πολλῶν φρένα διαφθείρων βροτῶν
ἀπώλεσʼ αὐτὸν κἀμὲ συνδιώλεσεν.
πότερα γενέσθαι δῆτα χρησιμώτερον
συνετὸν ἄτολμον ἢ θρασύν τε κἀμαθῆ;
τὸ μὲν γὰρ αὐτῶν σκαιόν, ἀλλʼ ἀμύνεται,
τὸ δʼ ἡσυχαῖον ἀργόν· ἐν δʼ ἀμφοῖν νόσος.
ἐκμαρτυρεῖν γὰρ ἄνδρα τὰς αὑτοῦ τύχας
εἰς πάντας ἀμαθές, τὸ δʼ ἐπικρύπτεσθαι σοφόν.
πολλάς γʼ ὁ δαίμων τοῦ βίου μεταστάσεις
ἔδωκεν ἡμῖν μεταβολάς τε τῆς τύχης.
ἐγὼ γὰρ ὅστις μὴ δίκαιος ὢν ἀνὴρ
βωμὸν προσίζει, τὸν νόμον χαίρειν ἐῶν
πρὸς τὴν δίκην ἄγοιμʼ ἂν οὐ τρέσας θεούς·
κακὸν γὰρ ἄνδρα χρὴ κακῶς πάσχειν ἀεί.
ἀλλʼ ἡ Δίκη γὰρ καὶ διὰ σκότου βλέπει.
τόν θʼ ὑμνοποιὸν δόναχʼ, ὃν ἐκφύει Μέλας
ποταμὸς ἀηδόνʼ εὐπνόων αὐλῶν σοφήν.
ἄναρθρος
ΤΗΛΕΦΟΣ
Τήλεφος Ὦ γαῖα πατρίς, ἣν Πέλοψ ὁρίζεται,
χαῖρʼ, ὅς τε πέτραν Ἀρκάδων δυσχείμερον
Πὰν ἐμβατεύεις, ἔνθεν εὔχομαι γένος·
Αὔγη γὰρ Ἀλέου παῖς με τῶι Τιρυνθίωι
τίκτει λαθραίως Ἡρακλεῖ· σύνοιδʼ ὄρος
Παρθένιον, ἔνθα μητέρʼ ὠδίνων ἐμὴν
ἔλυσεν Εἰλείθυια, γίγνομαι δʼ ἐγώ.
καὶ πόλλʼ ἐμόχθησʼ, ἀλλὰ συντεμῶ λόγον.
ἦλθον δὲ Μυσῶν πεδίον, ἔνθʼ εὑρὼν ἐμὴν
μητέρα κατοικῶ, καὶ δίδωσί μοι κράτη
Τεύθρας ὁ Μυσός, Τήλεφον δʼ ἐπώνυμον
καλοῦσί μʼ ἀστοὶ Μυσίαν κατὰ χθόνα·
τηλοῦ γὰρ οἰκῶν βίοτον ἐξιδρυσάμην.
Ἕλλην δὲ βαρβαροῖσιν ἦρχον ἐκτονων
πολλοῖς σὺν ὅπλοις πρίν γʼ Ἀχαϊκὸς μολὼν
στρατὸς τὰ Μυσῶν πεδίʼ ἐπιστρωφᾶι ποδί.
Τήλεφος πτώχʼ ἀμφίβληστρα σώματος λαβὼν ῥάκη
ἀλκτήρια τύχης
Τήλεφος δεῖ γάρ με δόξαι πτωχόν …
εἶναι μὲν ὅσπερ εἰμί, φαίνεσθαι δὲ μή.
ἄνασσα πράγους τοῦδε καὶ βουλεύματος
ὦ Φοῖβʼ Ἄπολλον Λύκιε
μοχθεῖν ἀνάγκη τοὺς θέλοντας εὐτυχεῖν.
τόλμα σὺ κἄν τι τραχὺ νείμωσιν θεοί.
Τήλεφος μή μοι φθονήσητʼ, ἄνδρες Ἑλλήνων ἄκροι,
εἰ πτωχὸς ὢν τέτληκʼ ἐν ἐσθλοῖσιν λέγειν.
Μυσὸν Τήλεφον
Τήλεφος κώπης ἀνάσσων κἀποβὰς εἰς Μυσίαν
ἐτραυματίσθην πολεμίωι βραχίονι.
Τήλεφος ληιστὰς ἐλαύνων καὶ κατασπέρχων δορί.
Τήλεφος Ἀγάμεμνον, οὐδʼ εἰ πέλεκυν ἐν χεροῖν ἔχων
μέλλοι τις εἰς τράχηλον ἐμβαλεῖν ἐμόν,
σιγήσομαι δίκαιά γʼ ἀντειπεῖν ἔχων.
καλῶς ἔχει μοι· Τηλέφωι δʼ ἁγὼ φρονῶ.
Τήλεφος ἐρεῖ τις, οὐ χρῆν.
Τήλεφος φέρʼ εἰ … ἐκπλεύσας σκάφει
Τήλεφος καθῆσθʼ ἂν ἐν δόμοισιν; ἦ πολλοῦ γε δεῖ.
Τήλεφος τὸν δὲ Τήλεφον
οὐκ οἰόμεσθα;
Τήλεφος εἶτα δὴ θυμούμεθα
παθόντες οὐδὲν μεῖζον ἢ δεδρακότες;
ἅπασαν ἡμῶν τὴν πόλιν κακορροθεῖ.
ὦ πόλις Ἄργους, κλύεθʼ οἷα λέγει.
Τήλεφος τί γάρ με πλοῦτος ὠφελεῖ;
σμίκρʼ ἂν θέλοιμι καὶ καθʼ ἡμέραν ἔχων
ἄλυπος οἰκεῖν μᾶλλον ἢ πλουτῶν νοσεῖν.
οὔ τἄρʼ Ὀδυσσεύς ἐστιν αἱμύλος μόνος·
χρεία διδάσκει, κἂν βραδύς τις ἦι, σοφόν.
σὺ δʼ εἶκʼ ἀνάγκηι καὶ θεοῖσι μὴ μάχου·
τόλμα δὲ προσβλέπειν με καὶ φρονήματος
χάλα. τά τοι μέγιστα πολλάκις θεὸς
ταπείνʼ ἔθηκε καὶ συνέστειλεν πάλιν.
… υχ
…
τί δʼ ὦ τάλας σοι τῶιδε πείθεσθαι μέλει;
ὥρα σε θυμοῦ κρείσσονα γνώμην ἔχειν.
Ἕλληνες ὄντες βαρβάροις δουλεύσομεν;
κακῶς ὄλοιτʼ ἄν· ἄξιον γὰρ Ἑλλάδι.
κακός τίς ἐστι προξένωι σοὶ χρώμενος.
Ἀγαμέμνων ἴθʼ ὅποι χρήιζεις· οὐκ ἀπολοῦμαι
τῆς σῆς Ἑλένης οὕνεκα.
Ἀγαμέμνων Σπάρτην ἔλαχες, κείνην κόσμει·
τὰς δὲ Μυκήνας ἡμεῖς ἰδίαι.
πριστοῖσι λόγχης θέλγεται ῥινήμασιν.
λοχαῖον σῖτον
ψυκτήρ
ἀπέπτυσʼ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον τέκος.
πρὸς ταῦθʼ ὅτι χρὴ καὶ παλαμάσθω
καὶ πᾶν ἐπʼ ἐμοὶ τεκταινέσθω·
τὸ γὰρ εὖ μετʼ ἐμοῦ
καὶ τὸ δίκαιον ξύμμαχον ἔσται,
κοὐ μή ποθʼ ἁλῶ κακὰ πράσσων.
χαλεποὶ πόλεμοι γὰρ ἀδελφῶν.
εἰ τοῖς ἐν οἴκωι χρήμασιν λελείμμεθα,
ἡ δʼ εὐγένεια καὶ τὸ γενναῖον μένει.
ὀχληρός, οὐ δοκῶν με κοιράνους στυγεῖν
βέβληκʼ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέσσαρα.
ἄπελθε λαΐνων σταθμῶν.
λυπηρὸς ἴσθʼ ὢν κἀποχώρησον δόμων.
πληγὲν μαχαίραι τῆιδε φοινίας φλέβας
καθαιματώσει βωμόν.
τῆιδε θἠμέραι κριθήσεται
εἴτʼ ἔστʼ ἔτι ζῶν εἴτʼ ὄλωλε Τήλεφος.
οὗτος σὺ τολμᾶις πτωχὸς ὢν λέγειν τάδε;
ἐγὼ δὲ φεύξομαί γʼ ἐλεύθερος γεγώς.
[ ].παντλεῖν εἰτι[
[ ]τ̣οί[ν]υν πάντες[
[ ]ε̣ν̣ κατʼ ἄστυ· μη[
[ ]..[].μηδεν..[
[×–⏑]δοντες δʼ αὐτὸν ἐνφ[
[×–⏑–]μᾶς οἷς μέλει τ[
[ ]π̣ρ[ό]τερον πάντες τ..[
[ ].πόλιν μαστεύωμ̣[εν
[ ].ις; τί δοκεῖ; πῶ[ς ἂν
[ ].έσαιμεν ἄρισ̣[τον
[ ]μασ[τ]εύειν χρή·
[ ].[
ποτε[
φησομ̣[εν
λʼ οὐδὲν ἀληθές[
ἀλλʼ ἤ με μάτην[
κ[αίτοι τ]ί λέγω;[
[ ]φ̣ανεῖσθαι τ[
[ ]εχωτο..ε[
[ ]απω[
[ ]εβου[
[×–⏑–× πτω]χὸς ὢν οὐ πτω[χ⏑–
[ ]...ν φράσειε̣[
[ φ]ρ̣άσας· τί προσμ[
[ ]νου μέτʼ ἐστι μ[
[ ]...αμησε.[
[ ].[
[ ]οδ.[ ]νωτ.[
[ ⸏]εους· ὁσο.τεσυ..[
[εἶ]ἑν· τί δή σοι χρης[
[χ]ωλὸν βολαίας τη[
[π]ότερά σʼ ἔτρωσαν .[
[].ις φανεῖ τοῦδʼ ἀπα[
[] .[]τε τὸν βα[
[ ]ν φησιν ἰ̣α̣[
[ ⸏]το[
⸏τί οὖν σʼ ἀπείργε[ι
⸏τὸ μὴ προδοῦναι[
⸏ο]ὔ̣ [π]ού τις̣ ἐ̣χ̣[θ]ρῶν̣[
⸏ο]ὐκ οἶδα· δει[μ]αιν̣[
κλαίω[ν] πλανήσει.[
α[.]σ̣εμνος̣..[
⸏]..ω̣[..]ι..α̣.[
⸏ἀλλα.ασι[γ]ᾶι̣[.]ε[
⸏ἧσσόν γʼ ἂν οὖν[
⸏Ἀγάμεμνον[
⸏βλ[ά]πτειν τὸ κο[ινὸν
ο]ὐκ οἶσθʼ Ὀδυσς[
..]ἐ̣ν χρόνω̣[ι .]ν̣.αις[
.].κ[.]ρα´....ων̣συ[
.].ω[.]ἀ̣κοῦσαι καιρός[
.]. ἀ̣[γ]ρ̣ίου του φωτός[
.]..[.]εχετ[.]λαμπρ[
[ ⸏].ε.[..]υνεικο[
ξε̣[
ε..[
να.[
τρε.[
του[
καιρ[
πε.[
τα.[
ἄκ.[
[ ].κουσ[]τως̣[
[ ]σι συμμάχου[
[ ]μ̣α....γὰρ κ[
[ ].οις Τηλεφο.[
[×–⏑]ἡμᾶς ὦ πρ[
[×–⏑]υκὼς εἴ τις ἐ[
[ ]επαγ̣ηι̣ πτω[χ
[ ].ειδῆ[]...θ.[
[ ]υμ.αισε.[
[ ]ηις· ἀλλας.[
[ ]ν̣ουσσυ[]α..[
[ ].ωδʼ ε..ονο.[
[ ]μ̣ω̣[]ρ̣ι̣του.[
⸏]μ̣ηπ̣[
τ]έχνηι γεμ̣[
ὅ]μως δʼ ὀνη.[
⸏οὐ]κ ἀξιώσω[
ὦ] φίλτατʼ, ὦ.[
στ]είχοντί νυ[ν
ἰδ]ού· πορεύο[μ
φρ]ουρειτε νυ[ν
]μαστήρ·
]δην
]..εινας
]εν
]ν.
]
]...α
]α
]κορας
]ε̣..ηι..[
]νιν καὶ π̣.[
]..[]ηντ̣ο̣δ̣[
]ν θαυμαζ[
].υνμ.[
].ιτουτ̣[
]ς..ε[
[ ].[
[]νανδρος τ̣[
[]ἡμῖν πα̣[
[]α̣νδρι θεοῦ[
[].τας χρὴ π̣[
[]οντω.[
]στενω[
]δεινο.[
].ουδ[
]χθρω[
[ ]..Ἀχαιοις[
[πέπ]οιθʼ Ὀδυσς[
[ ]. τί δοκεῖ ς.[
[ ]γ̣ω[
[ ]σγ̣ημ.[
[ ]ετ̣ωκρεῖ.[
[ ]π̣αν̣..[
]κλοπ̣[
]φη.[
].εν[
].ε.[
].ευα̣[
]Μυσίου[
].η.[
]ανδρ[
… φ
… κοιν … έρχεται
… ς Τήλεφʼ, ἐς τὰ Πέργαμα
σήμαινε ναύταις καὶ κυβερνήταις πόρον
… παρὼν ἐκ νυκτός· εἶτα ς
… μεν σύμβουλος ἐλθὲ τῶι στόλωι.
ἐπεὶ γὰρ ἡμῶν, ὡς ὁ μῦθός ἐστʼ, ἀγοὶ
δίκηι τὰ πρῶτα καὶ νόμοις Ἑλληνικοῖς
εἴργουσι χρῆσθαι, τῆς τύχης ἁμαρτάνων
τολμᾶι δόμοισιν ἐμπεσεῖν· ἀστὸς γὰρ ὣς
εἶσʼ, ὃν τὸ κηρύκειον οὐ δάκνει πλέον·
… κοι σʼ ἂν τῆσδʼ ἀφʼ ἑσπέρας γνάθος
… ἢν εὖ θώμεθʼ, ἀμνηστεῖν σε χρὴ
τῶν εἰσέπειτα· σοὶ δʼ ὑπεξελεῖν πάρα
τοῖσδʼ εἴ τι μὴ πρόσχορδον, ὡς ἁνὴρ μόληι.
… ἄγε σὺν τούτοις τῶι μὲν ξείνωι
… συμπλεῖν πομποὺς παρατασσέσθω·
… ναύαρχος τίς ἀνὴρ ἔσται;
… τὸ δʼ ἄρʼ ἐκ τούτων αὐτὸς ἐγὼ πᾶν
ἢ νότου ἢ ζεφύροιο δίνα
πέμψει Τρωιάδας ἀκτάς,
σύ τε πηδαλίωι παρεδρεύων
φράσεις τῶι κατὰ πρῶιραν
εὐθὺς Ἰλίου πόρον
Ἀτρεΐδαις ἰδέσθαι.
σὲ γὰρ Τεγεᾶτις ἡμῖν,
Ἑλλάς, οὐχὶ Μυσία, τίκτει
ναύταν σύν τινι δὴ θεῶν
καὶ πεμπτῆρʼ ἁλίων ἐρετμῶν.
μῶν καὶ σὺ καινὸς ποντίας ἀπὸ χθονὸς
ἥκεις, Ὀδυσσεῦ; ποῦ ʼστι σύλλογος φίλων;
τί μέλλετʼ; οὐ χρῆν ἥσυχον κεῖσθαι πόδα.
δοκεῖ στρατεύειν καὶ μέλει τοῖς ἐν τέλει
τάδʼ· ἐν δέοντι δʼ ἦλθες, ὦ παῖ Πηλέως.
οὐ μὴν ἐπʼ ἀκταῖς γʼ ἐστὶ κωπήρης στρατός,
οὔτʼ οὖν ὁπλίτης ἐξετάζεται παρών.
ἀλλʼ αὐτίκα· σπεύδειν γὰρ ἐν καιρῶι χρεών.
αἰεί ποτʼ ἐστὲ νωχελεῖς καὶ μέλλετε,
ῥήσεις θʼ ἕκαστος μυρίας καθήμενος
λέγει, τὸ δʼ ἔργον οὐδαμοῦ περαίνεται.
κἀγὼ μέν, ὡς ὁρᾶτε, δρᾶν ἕτοιμος ὢν
ἥκω, στρατός τε Μυρμιδών, καὶ πλεύσομαι
τὰ τῶν Ἀτρειδῶν οὐ μένων μελλήματα.
ΑΛΚΜΕΩΝ
ἀλλʼ ἕρπʼ ἐς οἴκ̣[ους
μὴ τοῦ[τʼ] ἐμη[
ὑμῖν τʼ ἀπαυδ[ῶ
εἴ τις λακοῦσα τ̣[
μή μʼ αἰτιᾶσθ[ε
ὅστις δὲ δούλωι φω⸤τὶ πιστεύει βροτῶν,
⸏πολλὴν παρʼ ἡ⸤μῖν μωρίαν ὀφλισκάνει.
γλυκεια[
μαινομ[
ὑπὸ γαια.[
τέκνοισι̣[
και...σ̣ο̣[
χ.[
..[
..[
κυλινδ[
....ν· ο[
δ.π..τ̣ων[
δρε..εις̣[
λατρευ. ἀλλὰ βίου [
ΑΛΚΜΗΝΗ
— — —
ὡ̣ς μ̣ὴ̣ μὲν ἡμῖν τοῦδε....[
πα[ῖ]δ̣ες τὸ λῶιστον, εἰ δὲ .[
κα.....ε̣ι̣. σαφῶς π......[...].υ τόδε.
ἀ̣λ̣λʼ ο̣ὐκ ἐάσει μʼ, ὡς ἔοικ̣ε̣ [.]ο̣.[...]νος
π̣αι̣σ̣ὶν συνελθεῖν καὶ λόγ..[...]ων.....ν⁚
κακῶς ὄλοιο, πρίμ ποτʼ εἰς ἐμοὺ[ς δό]μους
ἐλθεῖν πατρώιο[υ]ς ......[....]μ̣ο̣υ̣ λιπών,
ὡς ἐν δόμοις τʼ ὀχληρὰ...[....]..δίδω̣ς
στένων, δακρύων καὶ κατο[ικτίρ]ων τύχας.
οὐκ [ο]ἶδʼ, ἀσήμους....ι̣ν̣ασο..[..]π̣ʼ ἀ̣ε̣ί
αγ....πα̣ιω̣ν.., εἴ τις ἦν ικ.[..]....ω
ν.[...]..[.]..δ̣...α̣.νπ̣ο.[..]..παῖ
— — —
..τ̣α̣ς̣.[.]ν̣ο̣ς. συμφυρ̣τ̣[
....κ̣ε̣νυω̣..τασα[
Θήβας ἐπι...μοιστο̣ι̣ς̣[
ληισταὶ γ̣ὰ̣ρ̣[.]ν̣ι̣.....[
Τάφιοι μολόντες τάσδ[
νήσους ἁλιτενεῖς, ἃς καλ̣[οῦσʼ Ἐχινάδας.
ἡ δʼ ἐξομεῖται μηθενὸ[ς
ὃς μὴ μετέλθοι συγγόν[
Ταφίους· λιγὺς δὲ χρησ[μὸς
Ἀμφιτρύων γὰρ ἐπὶ γά[μοις
τ̣η̣κ̣ε̣ι̣.λ̣..υ̣.....α̣φ̣ι̣.[
— — —
Εὐριπίδου Κρήσσαις
ἐπίσταμαι δὲ καὶ πεπείραμαι λίαν
ὡς τῶν ἐχόντων πάντες ἅνθρωποι φίλοι.
οὐδεὶς γὰρ ἕρπει πρὸς τὸ μὴ τροφὴν ἔχον
ἀλλʼ εἰς τὸ πλοῦτον καὶ συνουσίαν ἔχον·
καὶ τῶν ἐχόντων ηὑγένεια κρίνεται·
ἀνὴρ δʼ ἀχρήμων εἰ θάνοι πράσσει καλῶς.
Εὐριπίδου
ὁ πρῶτος ἡμῖν τῶν ἐν οὐρανῶι θεῶν
βωμοὺς ἱδρύσας εὐαγῆ τʼ ἀγάλματα
τμητοῖσι τέχνης ζωοποιήσας τύποις
ἑνὸς κατημέλησεν ὡς οἶμαι τότε,
ὃς τοῦ μεγίστου καὶ θεῶν ὑπερτάτου
Πλούτου στεφήρη βωμὸν οὐχ ἱδρύσατο.
ἔμοιγε Ζευ …
Εὐριπίδου ἐγ δευτέρου Φρίξου
ὦ θνητὰ παραφρονήματʼ ἀνθρώπων, μάτην
οἵ φασιν εἶναι τὴν τύχην ἀλλʼ οὐ θεούς·
ὡς οὐδὲν ἴστε κεἰ λέγειν δοκεῖτέ τι.
εἰ μὲν γὰρ ἡ τύχη ʼστιν οὐδὲν δεῖ θεῶν,
εἰ δʼ οἱ θεοὶ σθένουσιν οὐδὲν ἡ τύχη.
βελλεροφ[....]. ο̣ὐ̣ [γ]ὰρ οἱ θεοί
νομι̣[
ο̣ι̣.[
Εὐριπίδου
ὦ Ζεῦ, τί τοῦτʼ ἐφόδιον ἀνθρώποις δίδως,
τοῖς μὲν πονηροῖς πᾶσι τὴν εὐγλωσσίαν,
τοῖς δʼ οὖσι χρηστοῖς ἀδυναμεῖν ἐν τῶι λέγειν;