eul_wid: hps-at
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Samian Woman by Menander of Athens

The Samian Woman is a comedy by the Athenian playwright Menander, composed in verse around 321–316 BCE. A defining work of the New Comedy genre, it moves away from political satire to focus on domestic and romantic entanglements within a private household. The plot hinges on a complex misunderstanding: after the young woman Plangon secretly gives birth to a child fathered by her lover Moschion, the infant is temporarily presented as the child of Moschion’s father, Demeas, and his companion Chrysis, the Samian woman of the title. This deception fuels Demeas’s jealous suspicion that his own son is the father of Chrysis’s supposed child, propelling the drama through a series of confrontations before culminating in a harmonious resolution with the truth revealed and relationships restored.

The play adheres to the standard five-act structure of New Comedy, meticulously developing from exposition through complication to a final reconciliation. The play is a nuanced reflection of early Hellenistic Athenian social values, particularly anxieties surrounding family honour, citizenship, and legitimacy. The character of Chrysis, a foreign-born companion, is portrayed with notable sympathy, challenging simplistic contemporary social stereotypes. Like most of Menander’s oeuvre, the play was lost for centuries and is known today primarily through papyrus fragments discovered in the 20th century, most notably from a 5th-century CE Egyptian codex. Although the surviving text is incomplete, it is substantial enough to allow for a reliable reconstruction of the plot and the majority of the dialogue. It remains one of Menander’s best-preserved comedies and a central text for understanding the conventions and social milieu of ancient Greek dramatic literature.

ΣΑΜΙΑ
— ἢ Κηδεία —
Μοσχίων … περ
… νε· τί λυπῆσαί με δεῖ
… ὀδυνηρόν ἐστιν· ἡμάρτηκα γάρ.
… ο τοῦτο ἐσόμενον λογίζομαι,
μᾶλλον δὲ τοῦτʼ ἂν εὐλόγως ὑμῖν ποεῖν
… τὸν ἐκείνου διεξελθὼν τρόπον.
οἷς μὲν ἐτρύφησα τῶι τότʼ εὐθέως χρόνωι
ὢν παιδίον, μεμνημένος σαφῶς ἐῶ·
εὐεργέτει γὰρ ταῦτά μʼ οὐ φρονοῦντά πω.
… εγράφην οὐδὲν διαφέρων οὐδενός,
τὸ λεγόμενον δὴ τοῦτο «τῶν πολλῶν τις ὤν»,
… α μέντοι, νὴ Δίʼ, ἀθλιώτερος·
… γάρ ἐσμεν. τῶι χορηγεῖν διέφερον
καὶ τῆι φιλοτιμίαι· κύνας παρέτρεφέ μοι,
ἵππους· ἐφυλάρχησα λαμπρῶς· τῶν φίλων
τοῖς δεομένοις τὰ μέτριʼ ἐπαρκεῖν ἐδυνάμην.
διʼ ἐκεῖνον ἦν ἄνθρωπος. ἀστείαν δʼ ὅμως
τούτων χάριν τινʼ ἀπεδίδουν· ἦν κόσμιος.
μετὰ τοῦτο συνέβη—καὶ γὰρ ἅμα τὰ πράγματα
ἡμῶν δίειμι πάντʼ· ἄγω γάρ πως σχολήν—
Σαμίας ἑταίρας εἰς ἐπιθυμίαν τινὰ
ἐλθεῖν ἐκεῖνον, πρᾶγμʼ ἴσως ἀνθρώπινον.
ἔκρυπτε τοῦτʼ, ἠισχύνετʼ· ἠισθόμην ἐγὼ
ἄκοντος αὐτοῦ διελογιζόμην θʼ ὅτι
ἂν μὴ γένηται τῆς ἑταίρας ἐγκρατής,
ὑπʼ ἀντεραστῶν μειρακίων ἐνοχλήσεται,
τοῦτο δὲ ποῆσαι διʼ ἔμʼ ἴσως αἰσχύνεται
… ω λαβεῖν ταύτην τὸ μεν … π …
… οσε …
…
… φέροντʼ ἰδὼν
… τος προσετίθην πανταχοῦ
… ησθε πρὸς τὸν γείτονα
… α συνθλάσας τὸ σημεῖον σφόδρα
… φιλανθρώπως δὲ πρὸς τὴν τοῦ πατρὸς
Σαμίαν διέκειθʼ ἡ τῆς κόρης μήτηρ, τά τε
πλεῖστʼ ἦν παρʼ αὐταῖς ἥδε, καὶ πάλιν ποτὲ
αὗται παρʼ ἡμῖν. ἐξ ἀγροῦ δὴ καταδραμὼν
ὡς ἔτυχέ γʼ εἰς Ἀδώνιʼ αὐτὰς κατέλαβον
συνηγμένας ἐνθάδε πρὸς ἡμᾶς μετά τινων
ἄλλων γυναικῶν· τῆς δʼ ἑορτῆς παιδιὰν
πολλὴν ἐχούσης οἷον εἰκός, συμπαρὼν
ἐγινόμην οἶμαι θεατής· ἀγρυπνίαν
ὁ θόρυβος αὐτῶν ἐνεπόει γάρ μοι τινά·
ἐπὶ τὸ τέγος κήπους γὰρ ἀνέφερόν τινας,
ὠρχοῦντʼ, ἐπαννύχιζον ἐσκεδασμέναι.
ὀκνῶ λέγειν τὰ λοίπʼ, ἴσως δʼ αἰσχύνομαι
οἷς οὐδὲν ὄφελός ἐσθʼ· ὅμως αἰσχύνομαι.
ἐκύησεν ἡ παῖς· τοῦτο γὰρ φράσας λέγω
καὶ τὴν πρὸ τούτου πρᾶξιν. οὐκ ἠρνησάμην
τὴν αἰτίαν σχών, ἀλλὰ πρότερος ἐνέτυχον
τῆι μητρὶ τῆς κόρης, ὑπεσχόμην γαμεῖν
… υν ἐπανέλθηι ποθʼ ὁ πατήρ, ἐπώμοσα.
τὸ παιδίον γενόμενον εἴληφʼ οὐ πάλαι·
ἀπὸ ταὐτομάτου δὲ συμβέβηκε καὶ μάλʼ εὖ·
ἔτικτεν ἡ Χρυσίς· καλοῦμεν τοῦτο γὰρ
… ονεου πάλαι
…
Χρυσίς σπουδῆι πρὸς ἡμᾶς
ἐγὼ δʼ ἀναμείνασʼ ὅ τι λέγουσʼ ἀκροάσομαι.
Μοσχίων ἑόρακας αὐτὸς τὸν πατέρα σύ, Παρμένων;
Παρμένων οὔκουν ἀκούεις; φημί. Μοσχίων καὶ τὸν γείτονα;
Παρμένων πάρεισιν. Μοσχίων εὖ γʼ ἐπόησαν. Παρμένων ἀλλʼ ὅπως ἔσει
ἀνδρεῖος εὐθύς τʼ ἐμβαλεῖς περὶ τοῦ γάμου
λόγον. Μοσχίων τίνα τρόπον; δειλὸς ἤδη γίνομαι
ὡς πλησίον τὸ πρᾶγμα γέγονε. Παρμένων πῶς λέγεις;
Μοσχίων αἰσχύνομαι τὸν πατέρα. Παρμένων τὴν δὲ παρθένον
ἣν ἠδίκηκας τήν τε ταύτης μητέρα
ὅπως—τρέμεις, ἀνδρόγυνε. Χρυσίς τί βοᾶις, δύσμορε;
Παρμένων καὶ Χρυσὶς ἦν ἐνταῦθʼ. ἐρωταῖς δή με σὺ
τί βοῶ· γελοῖον· βούλομʼ εἶναι τοὺς γάμους
ἤδη, πεπαῦσθαι τουτονὶ πρὸς ταῖς θύραις
κλάοντα ταύταις, μηδʼ ἐκεῖνʼ ἀμνημονεῖν
ὧν ὤμοσεν· θύειν, στεφανοῦσθαι, σησαμῆν
κόπτειν παρελθών· αὐτὸς οὐχ ἱκανὰς ἔχειν
προφάσεις δοκῶ σοι; Μοσχίων πάντα ποιήσω· τί δεῖ
λέγειν; Χρυσίς ἐγὼ μὲν οἴομαι. Μοσχίων τὸ παιδίον
οὕτως ἐῶμεν ὡς ἔχει ταύτην τρέφειν
αὐτήν τε φάσκειν τετοκέναι; Χρυσίς τί δὴ γὰρ οὔ;
Μοσχίων ὁ πατὴρ χαλεπανεῖ σοι. Χρυσίς πεπαύσεται πάλιν.
ἐρᾶι γάρ, ὦ βέλτιστε, κἀκεῖνος κακῶς,
οὐχ ἧττον ἢ σύ· τοῦτο δʼ εἰς διαλλαγὰς
ἄγει τάχιστα καὶ τὸν ὀργιλώτατον.
πρότερον δʼ ἔγωγε πάντʼ ἂν ὑπομεῖναι δοκῶ
ἢ τοῦτο τίτθην ἐν συνοικίαι τινὶ …
Μοσχίων … βούλομαι
… λάβοις
… γὰρ ἀθλιώτερον
… πάντων· οὐκ ἀπάγξομαι ταχύ;
… ῥήτωρ μόνος γὰρ φιλόφρονος.
… ότερός εἰμʼ ἔν γε τοῖς νυνὶ λόγοις.
… ἀπελθὼν εἰς ἐρημίαν τινὰ
γυμνάζομʼ· οὐ γὰρ μέτριος ἁγών ἐστί μοι.
Δημέας οὔκουν μεταβολῆς αἰσθάνεσθʼ ἤδη τόπου,
ὅσον διαφέρει ταῦτα τῶν ἐκεῖ κακῶν;
Νικήρατος Πόντος· παχεῖς γέροντες, ἰχθῦς ἄφθονοι,
ἀηδία τις πραγμάτων. Βυζάντιον·
ἀψίνθιον, πικρὰ πάντʼ. Ἄπολλον. ταῦτα δὲ
καθαρὰ πενήτων ἀγαθά. Δημέας Ἀθῆναι φίλταται,
πῶς ἂν γένοιθʼ ὑμῖν ὅσων ἔστʼ ἄξιαι,
ἵνʼ ὦμεν ἡμεῖς πάντα μακαριώτατοι
οἱ τὴν πόλιν φιλοῦντες. —εἴσω παράγετε
ὑμεῖς. ἀπόπληχθʼ, ἕστηκας ἐμβλέπων ἐμοί;
Νικήρατος ἐκεῖνʼ ἐθαύμαζον μάλιστα, Δημέα,
τῶν περὶ ἐκεῖνον τὸν τόπον· τὸν ἥλιον
οὐκ ἦν ἰδεῖν ἐνίοτε παμπόλλου χρόνου·
ἀὴρ παχύς τις, ὡς ἔοικʼ, ἐπεσκότει.
Δημέας οὔκ, ἀλλὰ σεμνὸν οὐδὲν ἐθεᾶτʼ αὐτόθι,
ὥστʼ αὐτὰ τἀναγκαῖʼ ἐπέλαμπε τοῖς ἐκεῖ.
Νικήρατος νὴ τὸν Διόνυσον, εὖ λέγεις. Δημέας καὶ ταῦτα μὲν
ἑτέροις μέλειν ἐῶμεν· ὑπὲρ ὧν δʼ ἐλέγομεν
τί δοκεῖ ποεῖν σοι; Νικήρατος τὰ περὶ τὸν γάμον λέγεις
τῶι μειρακίωι σου; Δημέας πάνυ γε. Νικήρατος ταὔτʼ ἀεὶ λέγω.
ἀγαθῆι τύχηι πράττωμεν, ἡμέραν τινὰ
θέμενοι. Δημέας δέδοκται ταῦτα; Νικήρατος ἐμοὶ γοῦν. Δημέας ἀλλὰ μὴν
κἀμοὶ προτέρωι σου. Νικήρατος παρακάλει μʼ ὅταν ἐξίηις.
Δημέας … ὀλίγα στ … ΧΟΡΟΥ
... Μοσχίων … ντο εἰ καὶ δι … ν
ἐγὼ μελετήσας ὧν τότʼ ἐνόουν … μαι.
ὡς ἐγενόμην γὰρ ἐκτὸς ἄστεως μόνος,
ἔθυον, ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἐκάλουν τοὺς φίλους,
ἐπὶ λούτρʼ ἔπεμπον τὰς γυναῖκας, περιπατῶν
τὴν σησαμῆν διένεμον, η … οτε
ὑμέναιον, ἐτερέτιζον· ἦν ἀβέλτερος,
ὡς δʼ οὖν ἐνεπλήσθην—ἀλλʼ, Ἄπολλον, οὑτοσὶ
ὁ πατήρ. ἀκήκοʼ ἆρα. χαῖρέ μοι, πάτερ.
Δημέας νὴ καὶ σύ γʼ, ὦ παῖ. Μοσχίων τί σκυθρωπάζεις; Δημέας τί γάρ;
γαμετὴν ἑταίραν, ὡς ἔοικʼ, ἐλάνθανον
ἔχων. Μοσχίων γαμετήν; πῶς; ἀγνοῶ γὰρ τὸν λόγον.
Δημέας λάθριός τις ὑός, ὡς ἔοικε, γέγονέ μοι.
… ἐς κόρακας ἄπεισιν ἐκ τῆς οἰκίας
ἤδη λαβοῦσα. Μοσχίων μηδαμῶς. Δημέας πῶς μηδαμῶς;
ἄλλωι με θρέψειν ἔνδον ὑὸν προσδοκᾶις
νόθον; … ν γʼ οὐ τοῦ τρόπου τοὐμοῦ λέγεις.
Μοσχίων τίς δʼ ἐστὶν ἡμῶν γνήσιος, πρὸς τῶν θεῶν,
ἢ τίς νόθος, γενόμενος ἄνθρωπος; Δημέας σὺ μὲν
παίζεις. Μοσχίων μὰ τὸν Διόνυσον, ἀλλʼ ἐσπούδακα·
οὐθὲν γένος γένους γὰρ οἶμαι διαφέρειν,
ἀλλʼ εἰ δικαίως ἐξετάσαι τις, γνήσιος
ὁ χρηστός ἐστιν, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ νόθος
καὶ δοῦλος
λεγων εαν —
ἀλλʼ ἀργύριον
ἔστʼ αὐτὸ μειν
εἶναι πολ —
σὺ ταῦτα συλλ
τοῦτον λαβ … —
ἄδηλον ειπ
πᾶσαν ἀπο —
πολὺ μᾶλλον
τοιοῦτον
κατα …
Δημέας … ἐσπούδακας.
Μοσχίων … ν γαμεῖν ἐρῶ
… ν μὴ τοὺς γάμους
Δημέας … ως, παῖ. Μοσχίων βούλομαι
… δοκεῖν. Δημέας καλῶς ποεῖς.
Μοσχίων … Δημέας … αν διδωσʼ ουτοι γαμεῖς.
Μοσχίων πῶς ἄν, πυθόμενος μηδὲ ἓν τοῦ πράγματος,
ἐσπουδακότα μʼ αἴσθοιο συλλάβοις τέ μοι;
Δημέας ἐσπουδακότα; μηδὲν πυθόμενος; κατανοῶ
τὸ πρᾶγμα, Μοσχίων, ὃ λέγεις· ἤδη τρέχω
πρὸς τουτονὶ καὶ τοὺς γάμους αὐτῶι φράσω
ποεῖν· τὰ παρʼ ἡμῶν γὰρ παρέσται ταῦ
λέγεις. περιρρανάμενος ἤδη παραγαγών,
σπείσας τε καὶ λιβανωτὸν ἐπιθείς— Μοσχίων τὴν κόρην
μέτειμι. Δημέας μήπω δὴ βάδιζʼ, ἄχρι ἂν μάθω
εἰ ταῦτα συγχωρήσεθʼ ἡμῖν
Μοσχίων οὐκ ἀντερεῖ σοι· παρενοχλεῖν δʼ
ἐμὲ συμπαρόντʼ ἐστʼ ἀπρεπές
Δημέας ταὐτόματόν ἐστιν ὡς ἔοικέ που θεὸς
σώιζει τε πολλὰ τῶν ἀοράτων πραγμάτων·
ἐγὼ γὰρ οὐκ εἰδὼς ἔχοντα τουτονὶ
ἐρωτικῶς, ταῦτʼ …
… ἐκεῖνον βούλομαι
… δεῦρʼ εἰς τὸ πρόσθεν δʼ ἔρχομαι
Νικήρατος … ἐπὶ τί; Δημέας χαῖρε πολλὰ σύ.
Νικήρατος … ν. Δημέας μνημονεύεις, εἰπέ μοι,
… ν ἐθέμεθʼ ἡμέραν; Νικήρατος ἐγώ.
… Δημέας … υτ … τὴν τήμερον
… ἴσθʼ ἀκριβῶς. Νικήρατος ποῦ; πότε;
Δημέας … γίνεσθαι ταχύ,
… τήμερον. Νικήρατος τρόπωι τίνι;
Δημέας … Νικήρατος · ἀλλʼ ἐστʼ ἀδύνατον.
Δημέας … ἐμοί, σοὶ δʼ οὐδὲ ἕν.
… γειν. ? ὦ Ἡράκλεις,
… ς· οὕτω σοι φράσαι
… ν· ἀλλὰ δεῖ τοδὶ λέγειν·
Νικήρατος … ν· πρὶν εἰπεῖν τοῖς φίλοις
… δοκεῖν. Δημέας Νικήρατε,
… χάρις. Νικήρατος πῶς γνώσομαι;
… τυχόντος μοι φίλον.
… τοῦτʼ ἐσπούδακας;
… ἀλλὰ συγχωροῦντά σοι
… ἐστιν φιλονικεῖν. Δημέας νοῦν ἔχεις
… ν συνοίσει σοι. Νικήρατος λέγεις
… ς. Δημέας Παρμένων, παῖ, Παρμένων,
… στεφάνους, ἱερεῖον, σήσαμα
… πάντα τἀξ ἀγορᾶς ἁπλῶς
πριάμενος ἧκε. Παρμένων πάντʼ; ἐμοὶ … Δημέα
… αλίπηι. Δημέας καὶ ταχέως· ἤδη λέγω.
ἄγε καὶ μάγειρον. Παρμένων καὶ μάγειρον; πριάμενος
τἆλλα; Δημέας πριάμενος. Παρμένων ἀργύριον λαβὼν τρέχω.
Δημέας σὺ δʼ οὐδέπω, Νικήρατε; Νικήρατος εἰσιὼν φράσας
πρὸς τὴν γυναῖκα τἄνδον εὐτρεπῆ ποεῖν
διώξομʼ εὐθὺς τοῦτον. Παρμένων οὐκ οἶδʼ οὐδὲ ἕν,
πλὴν προστέτακται ταῦτα συντείνω τʼ ἐκεῖ
ἤδη. Δημέας τὸ πεῖσαι τὴν γυναῖκα πράγματα
αὐτῶι παρέξει· δεῖ δὲ μὴ δοῦναι λόγον
μηδὲ χρόνον ἡμᾶς. παῖ, διατρίβεις. οὐ δραμεῖ;
… ρος ἡ γυνὴ
… ἱκετεύω· τί οὖν; … ΧΟΡΟΥ
Δημέας … δρόμου καλοῦ
χειμὼν ἀπροσδόκητος ἐξαίφνης
ἐλθών. ἐκεῖνος τοὺς ἐν εὐδίαι ποτὲ
θέοντας ἐξήραξε κἀνεχαίτισεν.
τοιοῦτο γὰρ καὶ τοὐμόν ἐστι νῦν· ἐγὼ
ὁ τοὺς γάμους ποῶν, ὁ θύων τοῖς θεοῖς,
ὧι πάντα κατὰ νοῦν ἀρτίως ἐγίγνετο,
οὐδʼ εἰ βλέπω, μὰ τὴν Ἀθηνᾶν, οἶδα νῦν
καλῶς ἔτʼ· οὔκ, ἀλλʼ εἰς τὸ πρόσθεν προάγομαι,
πληγήν τινʼ ἀνυπέρβλητον ἐξαίφνης λαβών.
ἦ ʼστὶ πιθανόν; σκέψασθε πότερον εὖ φρονῶ
ἢ μαίνομʼ, οὐδέν τʼ εἰς ἀκρίβειαν τότε
λαβὼν ἐπάγομαι μέγʼ ἀτύχημα
ὡς γὰρ τάχιστʼ εἰσῆλθον, ὑπερεσπουδακὼς
τὰ τοῦ γάμου πράττειν, φράσας τὸ πρᾶγμʼ ἁπλῶς
τοῖς ἔνδον ἐκέλευσʼ εὐτρεπίζειν πάνθʼ ἃ δεῖ,
καθαρὰ ποεῖν, πέττειν, ἐνάρχεσθαι κανοῦν.
ἐγίνετʼ ἀμέλει πάνθʼ ἑτοίμως, τὸ δὲ τάχος
τῶν πραττομένων ταραχήν τινʼ αὐτοῖς ἐνεπόει,
ὅπερ εἰκός. ἐπὶ κλίνης μὲν ἔρριπτʼ ἐκποδὼν
τὸ παιδίον κεκραγός· αἳ δʼ ἐβόων ἅμα
«ἄλευρʼ, ὕδωρ, ἔλαιον ἀπόδος, ἄνθρακας.»
καὐτὸς διδοὺς τούτων τι καὶ συλλαμβάνων
εἰς τὸ ταμιεῖον ἔτυχον εἰσελθών, ὅθεν
πλείω προαιρῶν καὶ σκοπούμενος
οὐκ εὐθὺς ἐξῆλθον. καθʼ ὃν δʼ ἦν χρόνον ἐγὼ
ἐνταῦθα, κατέβαινʼ ἀφʼ ὑπερώιου τις γυνὴ
ἄνωθεν εἰς τοὔμπροσθε τοῦ ταμιειδίου
οἴκημα· τυγχάνει γὰρ ἱστεών τις ὤν,
ὥσθʼ ἥ τʼ ἀνάβασίς ἐστι διὰ τούτου τό τε
ταμιεῖον ἡμῖν. τοῦ δὲ Μοσχίωνος ἦν
τίτθη τις αὕτη, πρεσβυτέρα, γεγονυῖʼ ἐμὴ
θεράπαινʼ, ἐλευθέρα δὲ νῦν. ἰδοῦσα δὲ
τὸ παιδίον κεκραγὸς ἠμελημένον
ἐμέ τʼ οὐδὲν εἰδυῖʼ ἔνδον ὄντʼ, ἐν ἀσφαλεῖ
εἶναι νομίσασα τοῦ λαλεῖν, προσέρχεται
καὶ ταῦτα δὴ τὰ κοινὰ «φίλτατον τέκνον»
εἰποῦσα καὶ «μέγʼ ἀγαθόν· ἡ μάμμη δὲ ποῦ;»
ἐφίλησε, περιήνεγκεν. ὡς δʼ ἐπαύσατο
κλᾶον, πρὸς αὑτήν φησιν «ὦ τάλαινʼ ἐγώ,
πρώην τοιοῦτον ὄντα Μοσχίωνʼ ἐγὼ
αὐτὸν ἐτιθηνούμην ἀγαπῶσα, νῦν δʼ ἐπεὶ
παιδίον ἐκείνου γέγονεν ἤδη καὶ τόδε …
… α καὶ,
… γεγονέναι.»
… καὶ θεραπαινιδίωι τινὶ
ἔξωθεν εἰστρέχοντι, «λούσατʼ, ὦ τάλαν,
τὸ παιδίον» φησίν, «τί τοῦτʼ; ἐν τοῖς γάμοις
τοῖς τοῦ πατρὸς τὸν μικρὸν οὐ θεραπεύετε;»
εὐθὺς δʼ ἐκείνη «δύσμορʼ, ἡλίκον λαλεῖς»
φήσʼ· «ἔνδον ἐστὶν αὐτός.» «οὐ δήπου γε· ποῦ;»
«ἐν τῶι ταμιείωι», καὶ παρεξήλλαξέ τι·
«αὐτὴ καλεῖ, τίτθη, σε» καὶ «βάδιζε καὶ
σπεῦδʼ· οὐκ ἀκήκοʼ οὐδέν· εὐτυχέστατα.»
εἰποῦσʼ ἐκείνη δʼ «ὦ τάλαινα τῆς ἐμῆς
λαλιᾶς», ἀπῆιξεν ἐκποδών, οὐκ οἶδʼ ὅποι.
κἀγὼ προήιειν τοῦτον ὅνπερ ἐνθάδε
τρόπον ἀρτίως ἐξῆλθον, ἡσυχῆι πάνυ,
ὡς οὔτʼ ἀκούσας οὐδὲν οὔτʼ ἠισθημένος.
αὐτὴν δʼ ἔχουσαν αὐτὸ τὴν Σαμίαν ὁρῶ
ἔξω καθʼ αὑτὴν καὶ διδοῦσαν τιτθίον·
ὥσθʼ ὅτι μὲν αὐτῆς ἐστι τοῦτο γνώριμον
εἶναι, πατρὸς δʼ ὅτου ποτʼ ἐστίν, εἴτʼ ἐμὸν
εἴτʼ—οὐ λέγω δʼ, ἄνδρες, πρὸς ὑμᾶς τοῦτʼ ἐγώ,
οὐχ ὑπονοῶ, τὸ πρᾶγμα δʼ εἰς μέσον φέρω
ἅ τʼ ἀκήκοʼ αὐτός, οὐκ ἀγανακτῶν οὐδέπω.
σύνοιδα γὰρ τῶι μειρακίωι, νὴ τοὺς θεούς,
καὶ κοσμίωι τὸν πρότερον ὄντι χρόνον ἀεὶ
καὶ περὶ ἔμʼ ὡς ἔνεστιν εὐσεβεστάτωι.
πάλιν δʼ, ἐπειδὰν τὴν λέγουσαν καταμάθω
τίτθην ἐκείνου πρῶτον οὖσαν, εἶτʼ ἐμοῦ
λάθραι λέγουσαν, εἶτʼ ἀποβλέψω πάλιν
εἰς τὴν ἀγαπῶσαν αὐτὸ καὶ βεβιασμένην
ἐμοῦ τρέφειν ἄκοντος, ἐξέστηχʼ ὅλως.
ἀλλʼ εἰς καλὸν γὰρ τουτονὶ προσιόνθʼ ὁρῶ
τὸν Παρμένοντʼ ἐκ τῆς ἀγορᾶς· ἐατέον
αὐτὸν παραγαγεῖν ἐστι τούτους οὓς ἄγει.
Παρμένων μάγειρʼ, ἐγώ, μὰ τοὺς θεούς, οὐκ οἶδα σὺ
ἐφʼ ὅ τι μαχαίρας περιφέρεις· ἱκανὸς γὰρ εἶ
λαλῶν κατακόψαι πάντα πράγματα. Μάγειρος ἄθλιε
ἰδιῶτα. Παρμένων ἐγώ; Μάγειρος δοκεῖς γέ μοι, νὴ τοὺς θεούς.
εἰ πυνθάνομαι πόσας τραπέζας μέλλετε
ποεῖν, πόσαι γυναῖκές εἰσι, πηνίκα
ἔσται τὸ δεῖπνον, εἰ δεήσει προσλαβεῖν
τραπεζοποιόν, εἰ κέραμός ἐστʼ ἔνδοθεν
ὑμῖν ἱκανός, εἰ τοὐπτάνιον κατάστεγον,
εἰ τἆλλʼ ὑπάρχει πάντα— Παρμένων κατακόπτεις γέ με,
εἰ λανθάνει σε, φίλτατʼ, εἰς περικόμματα,
οὐχ ὡς ἔτυχεν. Μάγειρος οἴμωζε. Παρμένων καὶ σύ, τοῦτό γε
παντὸς ἕνεκʼ. ἀλλὰ παράγετʼ εἴσω. Δημέας Παρμένων.
Παρμένων ἐμέ τις κέκληκε; Δημέας ναιχί. Παρμένων χαῖρε, δέσποτα.
Δημέας τὴν σφυρίδα καταθεὶς ἧκε δεῦρο. Παρμένων ἀγαθῆι τύχηι.
Δημέας τοῦτον γὰρ οὐδέν, ὡς ἐγὦιμαι, λανθάνοι
τοιοῦτον ἂν πραττόμενον ἔργον· ἔστι γὰρ
περίεργος, εἴ τις ἄλλος. ἀλλὰ τὴν θύραν
προϊὼν πέπληχε. Παρμένων δίδοτε, Χρυσί, πάνθʼ ὅσʼ ἂν
ὁ μάγειρος αἰτῆι, τὴν δὲ γραῦν φυλάττετε
ἀπὸ τῶν κεραμίων, πρὸς θεῶν. τί δεῖ ποεῖν
δέσποτα; Δημέας τί δεῖ ποεῖν σε; δεῦρʼ ἀπὸ τῆς θύρας·
ἔτι μικρόν. Παρμένων ἤν. Δημέας ἄκουε δή νυν, Παρμένων·
ἐγώ σε μαστιγοῦν, μὰ τοὺς δώδεκα θεούς,
οὐ βούλομαι διὰ πολλά. Παρμένων μαστιγοῦν; τί δὲ
πεπόηκα; Δημέας συγκρύπτεις τι πρός μʼ, ἤισθημαι. Παρμένων ἐγώ;
μὰ τὸν Διόνυσον, μὰ τὸν Ἀπόλλω τουτονί,
μὰ τὸν Δία τὸν Σωτῆρα, μὰ τὸν Ἀσκληπιόν—
Δημέας παῦ· μηδὲν ὄμνυʼ· οὐ γὰρ εἰκάζων λέγω.
Παρμένων ἢ μήποτʼ ἆρα— Δημέας οὗτος, βλέπε δεῦρο. Παρμένων ἰδού, βλέπω.
Δημέας τὸ παιδίον τίνος ἐστίν; Παρμένων ἥν. Δημέας τὸ παιδίον
τίνος ἐστʼ ἐρωτῶ. Παρμένων Χρυσίδος. Δημέας πατρὸς δὲ τοῦ;
Παρμένων σόν, φησιν. Δημέας ἀπόλωλας· φενακίζεις με. Παρμένων ἐγώ;
Δημέας εἰδότα γʼ ἀκριβῶς πάντα καὶ πεπυσμένον
ὅτι Μοσχίωνός ἐστιν, ὅτι σύνοισθα σύ,
ὅτι διʼ ἐκεῖνον αὐτὸ νῦν αὕτη τρέφει.
Παρμένων τίς φησι; Δημέας πάντες. ἀλλʼ ἀπόκριναι τοῦτό μοι·
ταῦτʼ ἐστίν; Παρμένων ἔστι, δέσποτʼ, ἀλλὰ λανθάνειν—
Δημέας τί «λανθάνειν»; ἱμάντα παίδων τις δότω
ἐπὶ τουτονί μοι τὸν ἀσεβῆ. Παρμένων μή, πρὸς θεῶν.
Δημέας στίξω σε, νὴ τὸν Ἥλιον. Παρμένων στίξεις ἐμέ;
Δημέας ἤδη γε. Παρμένων ἀπόλωλα. Δημέας ποῖ σύ, ποῖ, μαστιγία;
λάβʼ αὐτόν. ὦ πόλισμα Κεκροπίας χθονός,
ὦ ταναὸς αἰθήρ, ὦ—τί, Δημέα, βοᾶις;
τί βοᾶις, ἀνόητε; κάτεχε σαυτόν, καρτέρει.
οὐδὲν γὰρ ἀδικεῖ Μοσχίων σε. παράβολος
ὁ λόγος ἴσως ἐστʼ, ἄνδρες, ἀλλʼ ἀληθινός.
εἰ μὲν γὰρ ἢ βουλόμενος ἢ κεκνισμένος
ἔρωτι τοῦτʼ ἔπραξεν ἢ μισῶν ἐμέ,
ἦν ἂν ἐπὶ τῆς αὐτῆς διανοίας ἔτι θρασὺς
ἐμοί τε παρατεταγμένος. νυνὶ δέ μοι
ἀπολελόγηται τὸν φανέντʼ αὐτῶι γάμον
ἄσμενος ἀκούσας. οὐκ ἐρῶν γάρ, ὡς ἐγὼ
τότʼ ὠιόμην, ἔσπευδεν, ἀλλὰ τὴν ἐμὴν
Ἑλένην φυγεῖν βουλόμενος ἔνδοθέν ποτε·
αὕτη γάρ ἐστιν αἰτία τοῦ γεγονότος·
παρέλαβεν αὐτόν που μεθύοντα δηλαδή,
οὐκ ὄντʼ ἐν ἑαυτοῦ· πολλὰ δʼ ἐξεργάζεται
ἀνόητʼ ἄκρατος καὶ νεότης, ὅταν λάβηι
τὸν συνεπιβουλεύσαντα τούτοις πλησίον.
οὐδενὶ τρόπωι γὰρ πιθανὸν εἶναί μοι δοκεῖ
τὸν εἰς ἅπαντας κόσμιον καὶ σώφρονα
τοὺς ἀλλοτρίους εἰς ἐμὲ τοιοῦτον γεγονέναι,
οὐδʼ εἰ δεκάκις ποητός ἐστι, μὴ γόνωι
ἐμὸς ὑός· οὐ γὰρ τοῦτο, τὸν τρόπον δʼ ὁρῶ.
χαμαιτύπη δʼ ἅνθρωπος, ὄλεθρος. ἀλλὰ τί;
οὐ γὰρ περιέσται. Δημέα, νῦν ἄνδρα χρὴ
εἶναί σʼ· ἐπιλαθοῦ τοῦ πόθου, πέπαυσʼ ἐρῶν,
καὶ τἀτύχημα μὲν τὸ γεγονὸς κρύφθʼ ὅσον
ἔνεστι διὰ τὸν ὑόν, ἐκ τῆς δʼ οἰκίας
ἐπὶ κεφαλὴν ἐς κόρακας ὦσον τὴν καλὴν
Σαμίαν. ἔχεις δὲ πρόφασιν ὅτι τὸ παιδίον
ἀνείλετʼ· ἐμφανίσηις γὰρ ἄλλο μηδὲ ἕν,
δακὼν δʼ ἀνάσχου, καρτέρησον εὐγενῶς.
Μάγειρος ἀλλʼ ἆρα πρόσθε τῶν θυρῶν ἐστʼ ἐνθάδε;
παῖ, Παρμένων. ἅνθρωπος ἀποδέδρακέ με,
ἀλλʼ οὐδὲ μικρὸν συλλαβών. Δημέας ἐκ τοῦ μέσου
ἄναγε σεαυτόν. Μάγειρος Ἡράκλεις. τί τοῦτο, παῖ;
μαινόμενος εἰσδεδράμηκεν εἴσω τις γέρων·
ἢ τί τὸ κακόν ποτʼ ἐστί; τί δέ μοι τοῦτο, παῖ;
νὴ τὸν Ποσειδῶ, μαίνεθʼ, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ·
κέκραγε γοῦν παμμέγεθες. ἀστεῖον πάνυ
εἰ τὰς λοπάδας ἐν τῶι μέσωι μου κειμένας
ὄστρακα ποήσαι πάνθʼ ὅμοια. τὴν θύραν
πέπληχεν. ἐξώλης ἀπόλοιο, Παρμένων,
κομίσας με δεῦρο. μικρὸν ὑπαποστήσομαι.
Δημέας οὔκουν ἀκούεις; ἄπιθι. Χρυσίς ποῖ γῆς, ὦ τάλαν;
Δημέας ἐς κόρακας ἤδη. Χρυσίς δύσμορος. Δημέας ναί, δύσμορος.
ἐλεινὸν ἀμέλει τὸ δάκρυον. παύσω σʼ ἐγώ,
ὡς οἴομαι— Χρυσίς τί ποοῦσαν; Δημέας οὐδέν. ἀλλʼ ἔχεις
τὸ παιδίον, τὴν γραῦν· ἀποφθείρου ποτέ.
Χρυσίς ὅτι τοῦτʼ ἀνειλόμην; Δημέας διὰ τοῦτο καί— Χρυσίς τί «καί»;
Δημέας διὰ τοῦτο. Μάγειρος τοιοῦτʼ ἦν τι τὸ κακόν· μανθάνω.
Δημέας τρυφᾶν γὰρ οὐκ ἠπίστασο. Χρυσίς οὐκ ἠπιστάμην;
τί δʼ ἐσθʼ ὃ λέγεις; Δημέας καίτοι πρὸς ἔμʼ ἦλθες ἐνθάδε
ἐν σινδονίτηι, Χρυσί—μανθάνεις; —πάνυ
λιτῶι. Χρυσίς τί οὖν; Δημέας τότʼ ἦν ἐγώ σοι πάνθʼ, ὅτε
φαύλως ἔπραττες. Χρυσίς νῦν δὲ τίς; Δημέας μή μοι λάλει.
ἔχεις τὰ σαυτῆς πάντα· προστίθημί σοι
ἐγὼ θεραπαίνας, Χρυσί. ἐκ τῆς οἰκίας
ἄπιθι. Μάγειρος τὸ πρᾶγμʼ ὀργή τις ἐστί· προσιτέον.
βέλτισθʼ, ὅρα— Δημέας τί μοι διαλέγει; Μάγειρος μὴ δάκηις.
Δημέας ἑτέρα γὰρ ἀγαπήσει τὰ παρʼ ἐμοί, Χρυσί· νὴ
καὶ τοῖς θεοῖς θύσει. Μάγειρος τί ἐστίν; Δημέας ἀλλὰ σὺ
ὑὸν πεπόησαι· πάντʼ ἔχεις. Μάγειρος οὔπω δάκνει.
ὅμως— Δημέας κατάξω τὴν κεφαλὴν ἄνθρωπέ σου
ἄν μοι διαλέγηι. Μάγειρος νὴ δικαίως γʼ· ἀλλʼ ἰδού,
εἰσέρχομʼ ἤδη. Δημέας τὸ μέγα πρᾶγμʼ. ἐν τῆι πόλει
ὄψει σεαυτὴν νῦν ἀκριβῶς ἥτις εἶ.
οὐ κατά σε, Χρυσί, πραττόμεναι δραχμὰς δέκα
μόνας ἕτεραι τρέχουσιν ἐπὶ τὰ δεῖπνα καὶ
πίνουσʼ ἄκρατον ἄχρι ἂν ἀποθάνωσιν, ἢ
πεινῶσιν ἂν μὴ τοῦθʼ ἑτοίμως καὶ ταχὺ
ποῶσιν. εἴσει δʼ οὐδενὸς τοῦτʼ, οἶδʼ ὅτι,
ἧττον σύ, καὶ γνώσει τίς οὖσʼ ἡμάρτανες.
ἕσταθι. Χρυσίς τάλαινʼ ἔγωγε τῆς ἐμῆς τύχης.
Νικήρατος τουτὶ τὸ πρόβατον τοῖς θεοῖς μὲν τὰ νόμιμα
ἅπαντα ποιήσει θυθὲν καὶ ταῖς θεαῖς.
αἷμα γὰρ ἔχει, χολὴν ἱκανήν, ὀστᾶ καλά,
σπλῆνα μέγαν, ὧν χρεία ʼστι τοῖς Ὀλυμπίοις.
πέμψω δὲ γεύσασθαι κατακόψας τοῖς φίλοις
τὸ κώιδιον· λοιπὸν γάρ ἐστι τοῦτό μοι.
ἀλλʼ, Ἡράκλεις, τί τοῦτο; πρόσθε τῶν θυρῶν
ἕστηκε Χρυσὶς ἥδε κλάουσʼ· οὐ μὲν οὖν
ἄλλη. τί ποτε τὸ γεγονός; Χρυσίς ἐκβέβληκέ με
ὁ φίλος ὁ χρηστός σου. τί γὰρ ἄλλο; Νικήρατος ὦ Ἡράκλεις.
τίς; Δημέας; Χρυσίς ναί. Νικήρατος διὰ τί; Χρυσίς διὰ τὸ παιδίον.
Νικήρατος ἤκουσα καὐτὸς τῶν γυναικῶν ὅτι τρέφεις
ἀνελομένη παιδάριον. ἐμβροντησία.
ἀλλʼ ἔστʼ ἐκεῖνος ἡδύς. οὐκ ὠργίζετο
εὐθύς; διαλιπὼν δʼ; ἀρτίως; Χρυσίς ὃς καὶ φράσας
εἰς τοὺς γάμους μοι τἆνδον εὐτρεπῆ ποεῖν
μεταξύ μʼ ὥσπερ ἐμμανὴς ἐπεισπεσὼν
ἔξωθεν ἐκκέκλεικε. Νικήρατος Δημέας χολᾶι.
ὁ Πόντος οὐχ ὑγιεινόν ἐστι χωρίον.
πρὸς τὴν γυναῖκα δεῦρʼ ἀκολούθει τὴν ἐμήν.
θάρρει· τί βούλει; παύσεθʼ οὗτος ἀπομανεὶς
ὅταν λογισμὸν ὧν ποεῖ νυνὶ λάβηι. ΧΟΡΟΥ
Νικήρατος παρατενεῖς, γύναι. βαδίζω νῦν ἐκείνωι προσβαλῶν.
οὐδʼ ἂν ἐπὶ πολλῶι γενέσθαι τὸ γεγονός, μὰ τοὺς θεούς,
πρᾶγμʼ ἐδεξάμην. μεταξὺ τῶν γάμων ποουμένων
συμβέβηκʼ οἰωνὸς ἡμῖν ἄτοπος· ἐκβεβλημένη
εἰσελήλυθεν πρὸς ἡμᾶς παιδάριον ἔχουσά τις·
δάκρυα γίνεθʼ, αἱ γυναῖκες τεθορύβηνται. Δημέας
σκατοφαγεῖ. νὴ τὸν Ποσειδῶ καὶ θεούς, οἰμώξεται
σκαιὸς ὤν. Μοσχίων οὐ μὴ δύηι ποθʼ ἥλιος. τί δεῖ λέγειν;
ἐπιλέλησθʼ ἡ νὺξ ἑαυτῆς. ὢ μακρᾶς δείλης. τρίτον
λούσομʼ ἐλθών· τί γὰρ ἔχοιμʼ ἂν ἄλλο ποιεῖν; Νικήρατος Μοσχίων,
χαῖρε πολλά. Μοσχίων νῦν ποοῦμεν τοὺς γάμους; ὁ Παρμένων
εἶπεν ἐν ἀγορᾶι περιτυχὼν ἄρτι μοι. τί κωλύει
μετιέναι τὴν παῖδά μʼ ἤδη; Νικήρατος τἀνθάδʼ ἀγνοῶν πάρει;
Μοσχίων ποῖα; Νικήρατος ποῖʼ; ἀηδία τις συμβέβηκεν ἔκτοπος.
Μοσχίων Ἡράκλεις· τίς; οὐ γὰρ εἰδὼς ἔρχομαι. Νικήρατος τὴν Χρυσίδα
ἐξελήλακʼ ἔνδοθέν σου, φίλταθʼ, ὁ πατὴρ ἀρτίως.
Μοσχίων οἷον εἴρηκας. Νικήρατος τὸ γεγονός. Μοσχίων διὰ τί; Νικήρατος διὰ τὸ παιδίον.
Μοσχίων εἶτα ποῦ ʼστι νῦν; Νικήρατος παρʼ ἡμῖν ἔνδον. Μοσχίων ὢ δεινὸν λέγων
πρᾶγμα καὶ θαυμαστόν. Νικήρατος εἴ σοι δεινὸν εἶναι φαίνεται—
Δημέας ἂν λάβω ξύλον, ποήσω τὰ δάκρυʼ ὑμῶν ταῦτʼ ἐγὼ
ἐκκεκόφθαι. τίς ὁ φλύαρος; οὐ διακονήσετε
τῶι μαγείρωι; πάνυ γάρ ἐστιν ἄξιον, νὴ τὸν Δία,
ἐπιδακρῦσαι· μέγα γὰρ ὑμῖν ὤιχετʼ ἐκ τῆς οἰκίας
ἀγαθόν· αὐτὰ τἆργα δηλοῖ. χαῖρʼ, Ἄπολλον φίλτατε,
ἐπʼ ἀγαθῆι τύχηι τε πᾶσι τοὺς γάμους οὓς μέλλομεν
νῦν ποεῖν ἡμῖν γενέσθαι δὸς σύ· μέλλω γὰρ ποεῖν
τοὺς γάμους, ἄνδρες, καταπιὼν τὴν χολήν· τήρει δὲ σύ,
δέσποτʼ, αὐτὸς ἵνα γένωμαι μὴ ʼπίδηλος μηδενί,
ἀλλὰ τὸν ὑμέναιον ἄιδειν εἰσανάγκασόν με σύ.
… οὐκ ἄριστʼ ἐγὼ … ὡς ἔχω νῦν. ἀλλὰ τί;
… νέλθοι. Νικήρατος σὺ πρότερος, Μοσχίων, πρόσελθέ μου.
Μοσχίων εἶἑν· ὦ πάτερ, τί ποιεῖς ταῦτα; Δημέας ποῖα, Μοσχίων;
Μοσχίων ποῖʼ, ἐρωτᾶις; διὰ τί Χρυσὶς οἴχετʼ ἀπιοῦσʼ, εἰπέ μοι.
Δημέας … πρεσβεύεταί τις πρός με· δεινόν. —οὐχὶ σόν,
μὰ τὸν Ἀπόλλω, τοὖργον ἐστὶν ἀλλὰ παντελῶς ἐμόν·
τίς ὁ φλύαρος; —δεινὸν ἤδη· συναδικεῖ μʼ οὗτος. Μοσχίων τί φήις;
Δημέας περιφανῶς· τί γὰρ προσέρχεθʼ ὑπὲρ ἐκείνης; ἀσμένωι
χρῆν γὰρ αὐτῶι τοῦτο δήπου γεγονέναι. Μοσχίων τί τοὺς φίλους
προσδοκᾶις ἐρεῖν πυθομένους; Δημέας … κω Μοσχίων
τοὺς φίλους—ἔα με. Μοσχίων ἀγεννὲς ἂν ποιοίην ἐπιτρέπων.
Δημέας ἀλλὰ κωλύσεις με; Μοσχίων ἔγωγε. Δημέας τοῦθʼ, ὁρᾶθʼ, ὑπερβολή·
τοῦτο τῶν δεινῶν ἐκείνων δεινότερον. Μοσχίων οὐ πάντα γὰρ
ἐπιτρέπειν ὀργῆι προσήκει. Νικήρατος Δημέα, καλῶς λέγει.
Μοσχίων ἀποτρέχειν αὐτῆι φράσον δεῦρʼ εἰσιών, Νικήρατε.
Δημέας Μοσχίων, ἔα μʼ, ἔα με, Μοσχίων· τρίτον λέγω
τουτογί· πάντʼ οἶδα. Μοσχίων ποῖα πάντα; Δημέας μή μοι διαλέγου.
Μοσχίων ἀλλʼ ἀνάγκη, πάτερ. Δημέας ἀνάγκη; τῶν ἐμῶν οὐ κύριος
ἔσομʼ ἐγώ; Μοσχίων ταύτην ἐμοὶ δὸς τὴν χάριν. Δημέας ποίαν χάριν;
οἷον ἀξιοῖς μʼ ἀπελθεῖν αὐτὸν ἐκ τῆς οἰκίας
καταλιπόνθʼ ὑμᾶς δύʼ ὄντας. τοὺς γάμους ἔα ποεῖν,
τοὺς γάμους ἔα με ποιεῖν, ἂν ἔχηις νοῦν. Μοσχίων ἀλλʼ ἐῶ·
βούλομαι δὲ συμπαρεῖναι Χρυσίδʼ ἡμῖν. Δημέας Χρυσίδα;
Μοσχίων ἕνεκα σοῦ σπεύδω μάλιστα τοῦτο. Δημέας ταῦτʼ οὐ γνώριμα,
οὐ σαφῆ; μαρτύρομαί σε, Λοξία, συνόμνυται
τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς τις. οἴμοι· καὶ διαρραγήσομαι.
Μοσχίων τί δὲ λέγεις; Δημέας βούλει φράσω σοι; Μοσχίων πάνυ γε. Δημέας δεῦρο δή. Μοσχίων λέγε.
Δημέας ἀλλʼ ἐγώ. τὸ παιδίον σόν ἐστιν, οἶδʼ, ἀκήκοα
τοῦ συνειδότος τὰ κρυπτὰ Παρμένοντος· ὥστε μὴ
πρὸς ἐμὲ παῖζε. Μοσχίων ἔπειτά σʼ ἀδικεῖ Χρυσίς, εἰ τοῦτʼ ἔστʼ ἐμόν;
Δημέας ἀλλὰ τίς σύ; Μοσχίων τί γὰρ ἐκείνη γέγονεν αἰτία; Δημέας τί φήις;
οὐδὲν ἐνθυμεῖσθε; Μοσχίων τί βοᾶις; Δημέας ὅ τι βοῶ, κάθαρμα σύ;
τοῦτʼ ἐρωτᾶις; εἰς σεαυτὸν ἀναδέχει τὴν αἰτίαν,
εἰπέ μοι; καὶ τοῦτο τολμᾶις ἐμβλέπων ἐμοὶ λέγειν;
παντελῶς οὕτως ἀπεγνωκώς με τυγχάνεις; Μοσχίων ἐγώ;
διὰ τί; Δημέας «διὰ τί» φήις; ἐρωτᾶν δʼ ἀξιοῖς; Μοσχίων τὸ πρᾶγμα γάρ
ἐστιν οὐ πάνδεινον, ἀλλὰ μυρίοι δήπου, πάτερ,
τοῦτο πεποήκασιν. Δημέας ὦ Ζεῦ, τοῦ θράσους. ἐναντίον
δή σʼ ἐρωτῶ τῶν παρόντων· ἐκ τίνος τὸ παιδίον
ἐστί σοι; Νικηράτωι τοῦτʼ εἶπον, εἰ μή σοι δοκεῖ
δεινὸν εἶναι. Μοσχίων νὴ Δίʼ, ἀλλὰ δεινὸν οὕτω γίγνεται
τοῦτο πρὸς τοῦτον λέγειν με· χαλεπανεῖ γὰρ πυθόμενος.
Νικήρατος ὦ κάκιστʼ ἀνδρῶν ἁπάντων· ὑπονοεῖν γὰρ ἄρχομαι
τὴν τύχην καὶ τἀσέβημα τὸ γεγονὸς μόλις ποτέ.
Μοσχίων τέλος ἔχω τοίνυν ἐγώ. Δημέας νῦν αἰσθάνει, Νικήρατε;
Νικήρατος οὐ γάρ; ὢ πάνδεινον ἔργον· ὢ τὰ Τηρέως λέχη
Οἰδίπου τε καὶ Θυέστου καὶ τὰ τῶν ἄλλων, ὅσα
γεγονόθʼ ἡμῖν ἐστʼ ἀκοῦσαι, μικρὰ ποιήσας— Μοσχίων ἐγώ;
Νικήρατος τοῦτʼ ἐτόλμησας σὺ πρᾶξαι, τοῦτʼ ἔτλης; Ἀμύντορος
νῦν ἐχρῆν ὀργὴν λαβεῖν σε, Δημέα, καὶ τουτονὶ
ἐκτυφλῶσαι. Δημέας διά σε τούτωι γέγονε πάντα καταφανῆ.
Νικήρατος τίνος ἀπόσχοιʼ ἂν σύ; ποῖον οὐκ ἂν
εἶτʼ ἐγώ σοι δῶ γυναῖκα τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα;
πρότερον—εἰς κόλπον δέ φασι· τὴν Ἀδράστειαν σέβω—
ἐπὶ Διομνήστωι γενοίμην νυμφίωι
ὁμολογουμένην ἀτυχίαν. Δημέας τα …
ἠδικημένος κατεῖχον. Νικήρατος ἀνδράποδον εἶ, Δημέα.
εἰ γὰρ ἐμὸν ἤισχυνε λέκτρον, οὐκ ἂν εἰς ἄλλον ποτὲ
ὕβρισʼ οὐδʼ ἡ συγκλιθεῖσα· παλλακὴν δʼ ἂν αὔριον
πρῶτος ἀνθρώπων ἐπώλουν, συναποκηρύττων ἅμα
ὑόν, ὥστε μηθὲν εἶναι μήτε κουρεῖον κενόν,
μὴ στοάν, καθημένους δὲ πάντας ἐξ ἑωθινοῦ
περὶ ἐμοῦ λαλεῖν λέγοντας ὡς ἀνὴρ Νικήρατος
γέγονʼ ἐπεξελθὼν δικαίως τῶι φόνωι. Μοσχίων ποίωι φόνωι;
Νικήρατος φόνον ἐγὼ κρίνω τὰ τοιαῦθʼ ὅστις ἐπαναστὰς ποεῖ.
Μοσχίων αὖός εἰμι καὶ πέπηγα τῶι κακῶι, νὴ τοὺς θεούς.
Νικήρατος ἀλλʼ ἐγὼ πρὸς τοῖσιν ἄλλοις τὴν τὰ δείνʼ εἰργασμένην
εἰσεδεξάμην μελάθροις τοῖς ἐμοῖς. Δημέας Νικήρατε,
ἔκβαλʼ, ἱκετεύω· συναδικοῦ γνησίως ὡς ἂν φίλος.
Νικήρατος ὃς διαρραγήσομʼ ἐπιδών. ἐμβλέπεις μοι, βάρβαρε,
Θρᾶιξ ἀληθῶς; οὐ παρήσεις; Μοσχίων πάτερ ἄκουσον, πρὸς θεῶν.
Δημέας οὐκ ἀκούσομʼ οὐθέν. Μοσχίων οὐδʼ εἰ μηδὲν ὧν σὺ προσδοκᾶις
γέγονεν; ἄρτι γὰρ τὸ πρᾶγμα κατανοῶ. Δημέας πῶς μηδὲ ἕν;
Μοσχίων οὐχὶ Χρυσίς ἐστι μήτηρ οὗ τρέφει νῦν παιδίου,
ἀλλʼ ἐμοὶ χαρίζεται τοῦθʼ ὁμολογοῦσʼ αὑτῆς. Δημέας τί φήις;
Μοσχίων τὰς ἀληθείας. Δημέας διὰ τί δὲ τοῦτό σοι χαρίζεται;
Μοσχίων οὐχ ἑκὼν λέγω μέν, ἀλλὰ μείζονʼ αἰτίαν φυγὼν
λαμβάνω μικράν, ἐὰν σὺ τὸ γεγονὸς πύθηι σαφῶς.
Δημέας ἀλλʼ ἀποκτενεῖς πρὶν εἰπεῖν. Μοσχίων ἔστι τῆς Νικηράτου
θυγατρός, ἐξ ἐμοῦ. λαθεῖν δὲ τοῦτʼ ἐβουλόμην ἐγώ.
Δημέας πῶς λέγεις; Μοσχίων ὥσπερ πέπρακται. Δημέας μή με βουκολεῖς ὅρα.
Μοσχίων οὗ λαβεῖν ἔλεγχόν ἐστι; καὶ τί κερδανῶ πλέον;
Δημέας οὐθέν. ἀλλὰ τὴν θύραν τις— Νικήρατος ὦ τάλας ἐγώ, τάλας·
οἷον εἰσιδὼν θέαμα διὰ θυρῶν ἐπείγομαι
ἐμμανὴς ἀπροσδοκήτωι καρδίαν πληγεὶς ἄχει.
Δημέας τί ποτʼ ἐρεῖ; Νικήρατος τὴν θυγατέρʼ ἄρτι τὴν ἐμὴν τῶι παιδίωι
τιτθίον διδοῦσαν ἔνδον κατέλαβον. Δημέας τοῦτʼ ἦν ἄρα.
Μοσχίων πάτερ, ἀκούεις; Δημέας οὐδὲν ἀδικεῖς Μοσχίων μʼ· ἐγὼ δέ σε
ὑπονοῶν τοιαῦτα. Νικήρατος πρός σε, Δημέα, πορεύομαι.
Μοσχίων ἐκποδὼν ἄπειμι. Δημέας θάρρει. Μοσχίων τουτονὶ τέθνηχʼ ὁρῶν.
Δημέας τί τὸ πάθος δʼ ἐστίν; Νικήρατος διδοῦσαν τιτθίον τῶι παιδίωι
ἀρτίως ἔνδον κατέλαβον τὴν ἐμαυτοῦ θυγατέρα.
Δημέας τυχὸν ἔπαιζεν. Νικήρατος οὐκ ἔπαιζεν. ὡς γὰρ εἰσιόντα με
εἶδεν, ἐξαίφνης κατέπεσεν. Δημέας τυχὸν ἴσως ἔδοξε γάρ—
Νικήρατος παρατενεῖς «τυχὸν» λέγων μοι πάντα. Δημέας τούτων αἴτιος
εἴμʼ ἐγώ. Νικήρατος τί φήις; Δημέας ἄπιστον πρᾶγμά μοι δοκεῖς λέγειν.
Νικήρατος ἀλλὰ μὴν εἶδον. Δημέας κορυζᾶις. Νικήρατος οὗτος οὐκ ἔστιν λόγος.
ἀλλὰ πάλιν ἐλθών— Δημέας τὸ δεῖνα· μικρόν, ὦ τᾶν—οἴχεται.
πάντα πράγματʼ ἀνατέτραπται, τέλος ἔχει. νὴ τὸν Δία,
οὑτοσὶ τὸ πρᾶγμʼ ἀκούσας χαλεπανεῖ, κεκράξεται·
τραχὺς ἅνθρωπος, σκατοφάγος, αὐθέκαστος τῶι τρόπωι.
ἐμὲ γὰρ ὑπονοεῖν τοιαῦτα τὸν μιαρὸν ἐχρῆν, ἐμέ.
νὴ τὸν Ἥφαιστον, δικαίως ἀποθάνοιμʼ ἄν. Ἡράκλεις,
ἡλίκον κέκραγε. τοῦτʼ ἦν· πῦρ βοᾶι· τὸ παιδίον
φησὶν ἐμπρήσειν ἀπειλῶν. ὑιδοῦν ὀπτώμενον
ὄψομαι. πάλιν πέπληχε τὴν θύραν. στρόβιλος ἢ
σκηπτὸς ἅνθρωπός τις ἐστί. Νικήρατος Δημέα, συνίσταται
ἐπʼ ἐμὲ καὶ πάνδεινα ποιεῖ πράγμαθʼ ἡ Χρυσίς. Δημέας τί φήις;
Νικήρατος τὴν γυναῖκά μου πέπεικε μηθὲν ὁμολογεῖν ὅλως
μηδὲ τὴν κόρην, ἔχει δὲ πρὸς βίαν τὸ παιδίον
οὐ προήσεσθαί τε φησίν· ὥστε μὴ θαύμαζʼ, ἐὰν
αὐτόχειρ αὐτῆς γένωμαι. Δημέας τῆς γυναικὸς αὐτόχειρ;
Νικήρατος πάντα γὰρ σύνοιδεν αὕτη. Δημέας μηδαμῶς, Νικήρατε.
Νικήρατος σοὶ δʼ ἐβουλόμην προειπεῖν. Δημέας οὑτοσὶ μελαγχολᾶι.
εἰσπεπήδηκεν. τί τούτοις τοῖς κακοῖς τις χρήσεται;
οὐδεπώποτʼ εἰς τοιαύτην ἐμπεσών, μὰ τοὺς θεούς,
οἶδα ταραχήν. ἔστι μέντοι τὸ γεγονὸς φράσαι σαφῶς
πολὺ κράτιστον. ἀλλʼ, Ἄπολλον, ἡ θύρα πάλιν ψοφεῖ.
Χρυσίς ὦ τάλαινʼ ἐγώ, τί δράσω; ποῖ φύγω; τὸ παιδίον
λήψεταί μου. Δημέας Χρυσί, δεῦρο. Χρυσίς τίς καλεῖ με; Δημέας εἴσω τρέχε.
Νικήρατος ποῖ σύ, ποῖ φεύγεις; Δημέας Ἄπολλον, μονομαχήσω τήμερον,
ὡς ἔοικʼ, ἐγώ. τί βούλει; τίνα διώκεις; Νικήρατος Δημέα,
ἐκποδὼν ἄπελθʼ· ἔα με γενόμενον τοῦ παιδίου
ἐγκρατῆ τὸ πρᾶγμʼ ἀκοῦσαι τῶν γυναικῶν. Δημέας μηθαμῶς.
Νικήρατος ἀλλὰ τυπτήσεις με; Δημέας ἔγωγε. —θᾶττον εἰσφθάρηθι σύ.
Νικήρατος ἀλλὰ μὴν κἀγώ σε. Δημέας φεῦγε, Χρυσί· κρείττων ἐστί μου.
Νικήρατος πρότερος ἅπτει μου σὺ νυνί· ταῦτʼ ἐγὼ μαρτύρομαι.
Δημέας σὺ δʼ ἐπʼ ἐλευθέραν γυναῖκα λαμβάνεις βακτηρίαν
καὶ διώκεις. Νικήρατος συκοφαντεῖς. Δημέας καὶ σὺ γάρ. Νικήρατος τὸ παιδίον
ἐξένεγκέ μοι. Δημέας γελοῖον· τοὐμόν. Νικήρατος ἀλλʼ οὐκ ἔστι σόν.
Δημέας ἐμόν. Νικήρατος ἰὼ ʼνθρωποι. Δημέας κέκραχθι. Νικήρατος τὴν γυναῖκʼ ἀποκτενῶ
εἰσιών· τί γὰρ ποήσω; Δημέας τοῦτο μοχθηρὸν πάλιν.
οὐκ ἐάσω. ποῖ σύ; μένε δή. Νικήρατος μὴ πρόσαγε τὴν χεῖρά μοι.
Δημέας κάτεχε δὴ σεαυτόν. Νικήρατος ἀδικεῖς Δημέα με, δῆλος εἶ,
καὶ τὸ πρᾶγμα πᾶν σύνοισθα. Δημέας τοιγαροῦν ἐμοῦ πυθοῦ,
τῆι γυναικὶ μὴ ʼνοχλήσας μηδέν. Νικήρατος ἆρʼ ὁ σός με παῖς
ἐντεθρίωκεν; Δημέας φλυαρεῖς· λήψεται μὲν τὴν κόρην,
ἔστι δʼ οὐ τοιοῦτον. ἀλλὰ περιπάτησον ἐνθαδὶ
μικρὰ μετʼ ἐμοῦ. Νικήρατος περιπατήσω; Δημέας καὶ σεαυτόν γʼ ἀνάλαβε.
οὐκ ἀκήκοας λεγόντων, εἰπέ μοι, Νικήρατε,
τῶν τραγωιδῶν ὡς γενόμενος χρυσὸς ὁ Ζεὺς ἐρρύη
διὰ τέγους καθειργμένην τε παῖδʼ ἐμοίχευσέν ποτε;
Νικήρατος εἶτα δὴ τί τοῦτο; Δημέας ἴσως δεῖ πάντα προσδοκᾶν; σκόπει,
τοῦ τέγους εἴ σοι μέρος τι ῥεῖ. Νικήρατος τὸ πλεῖστον. ἀλλὰ τί
τοῦτο πρὸς ἐκεῖνʼ ἐστί; Δημέας τότε μὲν γίνεθʼ ὁ Ζεὺς χρυσίον,
τότε δʼ ὕδωρ. ὁρᾶις· ἐκείνου τοὖργον ἐστίν. ὡς ταχὺ
εὕρομεν. Νικήρατος καὶ βουκολεῖς με. Δημέας μὰ τὸν Ἀπόλλω, ʼγὼ μὲν οὔ.
ἀλλὰ χείρων οὐδὲ μικρὸν Ἀκρισίου δήπουθεν εἶ·
εἰ δʼ ἐκείνην ἠξίωσε, τήν γε σήν— Νικήρατος οἴμοι τάλας·
Μοσχίων ἐσκεύακέν με. Δημέας λήψεται μέν, μὴ φοβοῦ
τοῦτο· θεῖον δʼ ἐστʼ, ἀκριβῶς ἴσθι, τὸ γεγενημένον.
μυρίους εἰπεῖν ἔχω σοι περιπατοῦντας ἐν μέσωι
ὄντας ἐκ θεῶν· σὺ δʼ οἴει δεινὸν εἶναι τὸ γεγονός.
Χαιρεφῶν πρώτιστος οὗτος, ὃν τρέφουσʼ ἀσύμβολον,
οὐ θεός σοι φαίνετʼ εἶναι; Νικήρατος φαίνεται· τί γὰρ πάθω;
οὐ μαχοῦμαί σοι διὰ κενῆς. Δημέας νοῦν ἔχεις, Νικήρατε.
Ἀνδροκλῆς ἔτη τοσαῦτα ζῆι, τρέχει, πηδᾶι, πολὺ
πράττεται· μέλας περιπατεῖ· λευκὸς οὐκ ἂν ἀποθάνοι,
οὐδʼ ἂν εἰ σφάττοι τις αὐτόν. οὗτός ἐστιν—οὐ θεός;
ἀλλὰ ταῦτʼ εὔχου γενέσθαι συμφέροντα, θυμία,
… τὴν κόρην μέτεισιν οὑμὸς ὑὸς αὐτίκα.
Νικήρατος ἐξ ἀνάγκης ἐστὶ ταῦτα πομ … μ … ι Δημέας νοῦν ἔχεις.
Νικήρατος εἰ δʼ ἐλήφθη τότε— Δημέας πέπαυσο· μὴ παροξύνου· πόει
τἄνδον εὐτρεπῆ. Νικήρατος ποήσω. Δημέας τὰ παρʼ ἐμοὶ δʼ ἐγώ. Νικήρατος πόει.
Δημέας κομψὸς εἶ. —χάριν δὲ πολλὴν πᾶσι τοῖς θεοῖς ἔχω
οὐθὲν εὑρηκὼς ἀληθὲς ὧν τότʼ ὤιμην γεγονέναι. ΧΟΡΟΥ
Μοσχίων ἐγὼ τότε μὲν ἧς εἶχον αἰτίας μάτην
ἐλεύθερος γενόμενος ἠγάπησα καὶ
τοῦθʼ ἱκανὸν εὐτύχημʼ ἐμαυτῶι γεγονέναι
ὑπέλαβον· ὡς δὲ μᾶλλον ἔννους γίνομαι
καὶ λαμβάνω λογισμόν, ἐξέστηκα νῦν
τελέως ἐμαυτοῦ καὶ παρώξυμμαι σφόδρα
ἐφʼ οἷς μʼ ὁ πατὴρ ὑπέλαβεν ἡμαρτηκέναι.
εἰ μὲν καλῶς οὖν εἶχε τὰ περὶ τὴν κόρην
καὶ μὴ τοσαῦτʼ ἦν ἐμποδών, ὅρκος, πόθος,
χρόνος, συνήθειʼ, οἷς ἐδουλούμην ἐγώ,
οὐκ ἂν παρόντα γʼ αὖτις ἠιτιάσατο
αὐτόν με τοιοῦτʼ οὐδέν, ἀλλʼ ἀποφθαρεὶς
ἐκ τῆς πόλεως ἂν ἐκποδὼν εἰς Βάκτρα ποι
ἢ Καρίαν διέτριβον αἰχμάζων ἐκεῖ·
νῦν δʼ οὐ ποήσω διὰ σέ, Πλαγγὼν φιλτάτη,
ἀνδρεῖον οὐθέν· οὐ γὰρ ἔξεστʼ οὐδʼ ἐᾶι
ὁ τῆς ἐμῆς νῦν κύριος γνώμης Ἔρως.
οὐ μὴν ταπεινῶς οὐδʼ ἀγεννῶς παντελῶς
παριδεῖν με δεῖ τοῦτʼ, ἀλλὰ τῶι λόγωι μόνον,
εἰ μηθὲν ἄλλʼ, αὐτὸν φοβῆσαι βούλομαι
φάσκων ἀπαίρειν. μᾶλλον εἰς τὰ λοιπὰ γὰρ
φυλάξεθʼ οὗτος μηθὲν εἴς μʼ ἀγνωμονεῖν,
ὅταν φέροντα μὴ παρέργως τοῦτʼ ἴδηι.
ἀλλʼ οὑτοσὶ γὰρ εἰς δέοντά μοι πάνυ
καιρὸν πάρεστιν ὃν μάλιστʼ ἐβουλόμην.
Παρμένων νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον, ἀνόητόν τε καὶ
εὐκαταφρόνητον ἔργον εἴμʼ εἰργασμένος·
οὐθὲν ἀδικῶν ἔδεισα καὶ τὸν δεσπότην
ἔφυγον. τί δʼ ἦν τούτου πεποηκὼς ἄξιον;
καθʼ ἓν γὰρ οὑτωσὶ σαφῶς σκεψώμεθα.
ὁ τρόφιμος ἐξήμαρτεν εἰς ἐλευθέραν
κόρην· ἀδικεῖ δήπουθεν οὐδὲν Παρμένων.
ἐκύησεν αὕτη· Παρμένων οὐκ αἴτιος.
τὸ παιδάριον εἰσῆλθεν εἰς τὴν οἰκίαν
τὴν ἡμετέραν· ἤνεγκʼ ἐκεῖνος, οὐκ ἐγώ.
τῶν ἔνδον ὡμολόγησε τοῦτό τις τεκεῖν·
τί Παρμένων ἐνταῦθα πεποίηκεν κακόν;
οὐθέν. τί οὖν οὕτως ἔφυγες, ἀβέλτερε
καὶ δειλότατε; γελοῖον. ἠπείλησʼ ἐμὲ
στίξειν· μεμάθηκας· διαφέρει δʼ ἀλλʼ οὐδὲ γρῦ
ἀδίκως παθεῖν τοῦτʼ ἢ δικαίως, ἔστι δὲ
πάντα τρόπον οὐκ ἀστεῖον. Μοσχίων οὗτος. Παρμένων χαῖρε σύ.
Μοσχίων ἀφεὶς ἃ φλυαρεῖς ταῦτα θᾶττον εἴσιθι
εἴσω. Παρμένων τί ποήσων; Μοσχίων χλαμύδα καὶ σπάθην τινὰ
ἔνεγκέ μοι. Παρμένων σπάθην ἐγώ σοι; Μοσχίων καὶ ταχύ.
Παρμένων ἐπὶ τί; Μοσχίων βάδιζε καὶ σιωπῆι τοῦθʼ ὅ σοι
εἴρηκα ποίει. Παρμένων τί δὲ τὸ πρᾶγμα; Μοσχίων εἰ λήψομαι
ἱμάντα— Παρμένων μηδαμῶς· βαδίζω γάρ. Μοσχίων τί οὖν
μέλλεις; —πρόσεισι νῦν ὁ πατήρ· δεήσεται
οὗτος καταμένειν δηλαδή. δεήσεται
ἄλλως μέχρι τινός· δεῖ γάρ. εἶθʼ, ὅταν δοκῆι
πεισθήσομʼ αὐτῶι. πιθανὸν εἶναι δεῖ μόνον
ὃ μὰ τὸν Διόνυσον οὐ δύναμαι ποεῖν ἐγώ.
τοῦτʼ ἐστίν. ἐψόφηκε προϊὼν τὴν θύραν.
Παρμένων ὑστερίζειν μοι δοκεῖς σὺ παντελῶς τῶν ἐνθάδε
πραγμάτων, εἰδώς τʼ ἀκριβῶς οὐθὲν οὔτʼ ἀκηκοὼς
διὰ κενῆς σαυτὸν ταράττεις εἰς ἀθυμίαν τʼ ἄγεις.
Μοσχίων οὐ φέρεις; Παρμένων ποῦσι γάρ σοι τοὺς γάμους· κεράννυται,
θυμιᾶτʼ, ἐνῆρκτʼ, ἀνῆπται θύμαθʼ Ἡφαίστου φλογί.
Μοσχίων οὗτος, οὐ φέρεις; Παρμένων σὲ γάρ, σὲ περιμένουσʼ οὗτοι πάλαι.
μετιέναι τὴν παῖδα μέλλεις; εὐτυχεῖς· οὐδὲν κακόν
ἐστί σοι. θάρρει· τί βούλει; Μοσχίων νουθετήσεις μʼ, εἰπέ μοι,
ἱερόσυλε; Παρμένων παῖ, τί ποιεῖς, Μοσχίων; Μοσχίων οὐκ εἰσδραμὼν
θᾶττον ἐξοίσεις ἅ φημι; Παρμένων διακέκομμαι τὸ στόμα.
Μοσχίων ἔτι λαλεῖς οὗτος; Παρμένων βαδίζω. νὴ Δίʼ ἐξεύρηκά γε
τόδε κακόν. Μοσχίων μέλλεις; Παρμένων ἄγουσι τοὺς γάμους ὄντως. Μοσχίων πάλιν;
ἕτερον ἐξάγγελλέ μοι τι. —νῦν πρόσεισιν· ἂν δέ μου
μὴ δέητʼ, ἄνδρες, καταμένειν, ἀλλʼ ἀποργισθεὶς ἐᾶι
ἀπιέναι—τουτὶ γὰρ ἄρτι παρέλιπον—τί δεῖ ποεῖν;
ἀλλʼ ἴσως οὐκ ἂν ποήσαι τοῦτʼ. ἐὰν δέ; πάντα γὰρ
γίνεται· γελοῖος ἔσομαι, νὴ Δίʼ, ἀνακάμπτων πάλιν.
Παρμένων ἤν· χλαμὺς πάρεστιν αὕτη καὶ σπάθη· ταυτὶ λαβέ.
Μοσχίων δεῦρο δός. τῶν ἔνδον οὐθείς σʼ εἶδεν; Παρμένων οὐθείς. Μοσχίων οὐδὲ εἷς
παντελῶς; Παρμένων οὔ φημι. Μοσχίων τί λέγεις; ἀλλά σʼ ὁ Ζεὺς ἀπολέσαι.
Παρμένων πρόαγʼ ὅποι μέλλεις· φλυαρεῖς. Δημέας εἶτα ποῦ ʼστιν, εἰπέ μοι;
παῖ, τί τοῦτο; Παρμένων πρόαγε θᾶττον. Δημέας ἡ στολὴ τί βούλεται;
τί τὸ πάθος; μέλλεις ἀπαίρειν, εἰπέ μοι,
Παρμένων ὡς ὁρᾶις, ἤδη βαδίζει κἀστὶν ἐν ὁδῶι. νῦν δὲ χρὴ
κἀμὲ τοὺς ἔνδον προσειπεῖν· ἔρχομʼ ἤδη. Δημέας Μοσχίων,
ὅτι μὲν ὀργίζει, φιλῶ σε, κοὐχ
εἰ λελύπησαι γὰρ ἀδίκως αἰτίαν …
ἀλλʼ ἐκεῖνʼ ὅμως θεώρει· τίνι πικρο … ;
εἰμὶ γὰρ πατήρ· ε … αλαβών σε παιδίον
ἐξέθρεψʼ· εἰ ς … ς γέγονεν ἡδὺς τοῦ βίου,
τοῦτόν εἰμʼ ὁ δοὺς ἔγωγε, διʼ ὃν ἀνασχέσθαι σʼ ἔδει
καὶ τὰ λυπήσαντα παρʼ ἐμοῦ καὶ φέρειν τι τῶν ἐμῶν
ὡς ἂν ὑόν. οὐ δικαίως ἠιτιασάμην τί σε·
ἠγνόησʼ, ἥμαρτον, ἐμάνην. ἀλλʼ ἐκεῖνο …
εἴς γε τοὺς ἄλλους ἁμαρτὼν σοῦ πρόνοιαν ἡλίκην
ἔσχον, ἐν ἐμαυτῶι τʼ ἐτήρουν τοῦθʼ ὃ δή ποτʼ ἠγνόουν·
οὐχὶ τοῖς ἐχθροῖς ἔθηκα φανερὸν ἐπιχαίρειν· σὺ δὲ
τὴν ἐμὴν ἁμαρτίαν νῦν ἐκφέρεις καὶ μάρτυρας
ἐπʼ ἐμὲ τῆς ἐμῆς ἀνοίας λαμβάνεις· οὐκ ἀξιῶ,
Μοσχίων. μὴ μνημονεύσηις ἡμέραν μου τοῦ βίου
μίαν ἐν ἧι διεσφάλην τι, τῶν δὲ πρόσθεν ἐπιλάθηι.
πόλλʼ ἔχων λέγειν ἐάσω· καὶ γὰρ οὐ καλῶς ἔχει
πατρὶ μόλις πιθέσθʼ, ἀκριβῶς ἴσθι, τὸ δʼ ἑτοίμως καλόν.
Νικήρατος μὴ ʼνόχλει μοι· πάντα γέγονε· λουτρά, προτέλειʼ, οἱ γάμοι·
ὥστʼ ἐκεῖνος, ἄν ποτʼ ἔλθηι, τὴν κόρην ἄπεισʼ ἔχων.
παῖ, τί τοῦτο; Δημέας οὐκ οἶδʼ ἔγωγε, μὰ Δία. Νικήρατος πῶς οὐκ οἶσθα σύ;
χλαμύς· ἀπαίρειν οὑτοσί που διανοεῖται. Δημέας φησὶ γοῦν.
Νικήρατος φησὶν οὗτος; τίς δʼ ἐάσει, μοιχὸν ὄντʼ εἰλημμένον,
ὁμολογοῦντʼ; ἤδη σε δήσω, μειράκιον, οὐκ εἰς μακράν.
Μοσχίων δῆσον, ἱκετεύω. Νικήρατος φλυαρεῖς πρός μʼ ἔχων. οὐ καταβαλεῖς
τὴν σπάθην θᾶττον; Δημέας κατάβαλε, Μοσχίων, πρὸς τῶν θεῶν,
μὴ παροξύνηις. Μοσχίων ἀφείσθω· καταλελιπαρήκατε
δεόμενοί μου. Νικήρατος σοῦ δεόμενοι; δεῦρο δή. Μοσχίων δήσεις μʼ ἴσως;
Δημέας μηδαμῶς. ἔξω κόμιζε δεῦρο τὴν νύμφην. Νικήρατος δοκεῖ;
Δημέας πάνυ μὲν οὖν. Μοσχίων εἰ τοῦτʼ ἐποίεις εὐθύς, οὐκ ἂν πράγματα
εἶχες, ὦ πάτερ, φιλοσοφῶν ἄρτι. Νικήρατος πρόαγε δὴ σύ μοι. —
μαρτύρων ἐναντίον σοι τήνδʼ ἐγὼ δίδωμʼ ἔχειν
γνησίων παίδων ἐπʼ ἀρότωι, προῖκα τἀμὰ πάνθʼ ὅταν
ἀποθάνω γʼ, ὃ μὴ γένοιτʼ, ἀλλʼ εἰσαεὶ ζώιην. Μοσχίων ἔχω,
λαμβάνω, στέργω. Δημέας τὸ λοιπόν ἐστι λουτρὰ μετιέναι·
Χρυσί, πέμπε τὰς γυναῖκας, λουτροφόρον, αὐλητρίδα.
δεῦρο δʼ ἡμῖν ἐκδότω τις δᾶιδα καὶ στεφάνους, ἵνα
συμπροπέμπωμεν. Μοσχίων πάρεστιν ὅδε φέρων. Δημέας πύκαζε σὺ
κρᾶτα καὶ κόσμει σεαυτόν. Μοσχίων ἀλλʼ ἐγώ. Δημέας παῖδες καλοί,
μειράκια, γέροντες, ἄνδρες, πάντες εὐρώστως ἅμα
πεμψατʼ εὐνοίας προφήτην Βακχίωι φίλον κρότον.
ἡ δὲ καλλίστων ἀγώνων πάρεδρος ἄφθιτος θεὰ
εὐμενὴς ἕποιτο Νίκη τοῖς ἐμοῖς ἀεὶ χοροῖς.