Hymnic Collection Anonymous Hymn 5 To Aphrodite in Greek

Name: Hymn 5 To Aphrodite
Author: Hymnic Collection Anonymous

Period: Κλασική Classical

Dialect: Ἐπική Epic (Homeric)

Domain: Ποίησις Poetry

Format: Ἔμμετρος Verse

The Homeric Hymn to Aphrodite is a substantial poetic composition of 293 lines, preserved in its entirety within the anonymous collection of Homeric Hymns. Composed in the dactylic hexameter of epic poetry, it dates to approximately the seventh or sixth century BCE. The hymn narrates the goddess Aphrodite's seduction of the mortal Anchises, a Trojan shepherd dwelling on Mount Ida. Disguising herself as a mortal maiden, Aphrodite orchestrates their encounter and union. Following this, she reveals her true divine nature, prophesies the birth of their son, the hero Aeneas, and sternly warns Anchises against boasting of his liaison with a goddess.

As one of the major hymns in the collection, it likely functioned as a prelude to the recitation of longer epic poetry. The work is a sophisticated mythological narrative that explores the dynamics of divine and mortal realms. It presents a notable inversion of typical power structures, depicting a goddess herself subjected to the compelling force of desire for a mortal man, thereby revealing a moment of divine vulnerability. The hymn stands as the earliest and most complete literary source for the myth of Aeneas, providing the foundational story that would later become central to Roman myth and Virgil's epic, the Aeneid.

Hymnic Collection Anonymous Hymn 5 To Aphrodite in Greek in PDF

Hymnic Collection Anonymous Hymn 5 To Aphrodite in Greek in MD

1	Μοῦσά μοι ἔννεπε ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης
2	Κύπριδος, ἥ τε θεοῖσιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσε
3	καί τ’ ἐδαμάσσατο φῦλα καταθνητῶν ἀνθρώπων,
4	οἰωνούς τε διιπετέας καὶ θηρία πάντα,
5	ἠμὲν ὅς’ ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδ’ ὅσα πόντος·
6	πᾶσιν δ’ ἔργα μέμηλεν ἐϋστεφάνου Κυθερείης.
7	τρισσὰς δ’ οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐδ’ ἀπατῆσαι·
8	κούρην τ’ αἰγιόχοιο Διὸς γλαυκῶπιν Ἀθήνην·
9	οὐ γάρ οἱ εὔαδεν ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης,
10	ἀλλ’ ἄρα οἱ πόλεμοί τε ἅδον καὶ ἔργον Ἄρηος,
11	ὑσμῖναί τε μάχαι τε καὶ ἀγλαὰ ἔργ’ ἀλεγύνειν.
12	πρώτη τέκτονας ἄνδρας ἐπιχθονίους ἐδίδαξε
13	ποιῆσαι σατίνας καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ·
14	ἡ δέ τε παρθενικὰς ἁπαλόχροας ἐν μεγάροισιν
15	ἀγλαὰ ἔργ’ ἐδίδαξεν ἐπὶ φρεσὶ θεῖσα ἑκάστῃ.
16	οὐδέ ποτ’ Ἀρτέμιδα χρυσηλάκατον κελαδεινὴν
17	δάμναται ἐν φιλότητι φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη·
18	καὶ γὰρ τῇ ἅδε τόξα καὶ οὔρεσι θῆρας ἐναίρειν,
19	φόρμιγγές τε χοροί τε διαπρύσιοί τ’ ὀλολυγαὶ
20	ἄλσεά τε σκιόεντα δικαίων τε πτόλις ἀνδρῶν.
21	οὐδὲ μὲν αἰδοίῃ κούρῃ ἅδεν ἔργ’ Ἀφροδίτης
22	Ἱστίῃ, ἣν πρώτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
23	αὖτις δ’ ὁπλοτάτην, βουλῇ Διὸς αἰγιόχοιο,
24	πότνιαν, ἣν ἐμνῶντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων·
25	ἡ δὲ μάλ’ οὐκ ἔθελεν ἀλλὰ στερεῶς ἀπέειπεν,
26	ὤμοσε δὲ μέγαν ὅρκον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν,
27	ἁψαμένη κεφαλῆς πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο
28	παρθένος ἔσσεσθαι πάντ’ ἤματα, δῖα θεάων.
29	τῇ δὲ πατὴρ Ζεὺς δῶκε καλὸν γέρας ἀντὶ γάμοιο,
30	καί τε μέσῳ οἴκῳ κατ’ ἄρ’ ἕζετο πῖαρ ἑλοῦσα.
31	πᾶσιν δ’ ἐν νηοῖσι θεῶν τιμάοχός ἐστι
32	καὶ παρὰ πᾶσι βροτοῖσι θεῶν πρέσβειρα τέτυκται.
33	τάων οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐδ’ ἀπατῆσαι·
34	τῶν δ’ ἄλλων οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἔστ’ Ἀφροδίτην
35	οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.
36	καί τε παρὲκ Ζηνὸς νόον ἤγαγε τερπικεραύνου,
37	ὅς τε μέγιστός τ’ ἐστί, μεγίστης τ’ ἔμμορε τιμῆς·
38	καί τε τοῦ εὖτε θέλοι πυκινὰς φρένας ἐξαπαφοῦσα
39	ῥηϊδίως συνέμιξε καταθνητῇσι γυναιξὶν
40	Ἥρης ἐκλελαθοῦσα κασιγνήτης ἀλόχου τε,
41	ἣ μέγα εἶδος ἀρίστη ἐν ἀθανάτῃσι θεῇσι,
42	κυδίστην δ’ ἄρα μιν τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης
43	μήτηρ τε Ῥείη· Ζεὺς δ’ ἄφθιτα μήδεα εἰδὼς
44	αἰδοίην ἄλοχον ποιήσατο κέδν’ εἰδυῖαν.
45	Τῇ δὲ καὶ αὐτῇ Ζεὺς γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ
46	ἀνδρὶ καταθνητῷ μιχθήμεναι, ὄφρα τάχιστα
47	μηδ’ αὐτὴ βροτέης εὐνῆς ἀποεργμένη εἴη
48	καί ποτ’ ἐπευξαμένη εἴπῃ μετὰ πᾶσι θεοῖσιν
49	ἡδὺ γελοιήσασα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
50	ὥς ῥα θεοὺς συνέμιξε καταθνητῇσι γυναιξὶ
51	καί τε καταθνητοὺς υἱεῖς τέκον ἀθανάτοισιν,
52	ὥς τε θεὰς ἀνέμιξε καταθνητοῖς ἀνθρώποις.
53	Ἀγχίσεω δ’ ἄρα οἱ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ,
54	ὃς τότ’ ἐν ἀκροπόλοις ὄρεσιν πολυπιδάκου Ἴδης
55	βουκολέεσκεν βοῦς δέμας ἀθανάτοισιν ἐοικώς.
56	τὸν δὴ ἔπειτα ἰδοῦσα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
57	ἠράσατ’, ἐκπάγλως δὲ κατὰ φρένας ἵμερος εἷλεν.
58	ἐς Κύπρον δ’ ἐλθοῦσα θυώδεα νηὸν ἔδυνεν
59	ἐς Πάφον· ἔνθα δέ οἱ τέμενος βωμός τε θυώδης·
60	ἔνθ’ ἥ γ’ εἰσελθοῦσα θύρας ἐπέθηκε φαεινάς.
61	ἔνθα δέ μιν Χάριτες λοῦσαν καὶ χρῖσαν ἐλαίῳ
62	ἀμβρότῳ, οἷα θεοὺς ἐπενήνοθεν αἰὲν ἐόντας,
63	ἀμβροσίῳ ἑδανῷ, τό ῥά οἱ τεθυωμένον ἦεν.
64	ἑσσαμένη δ’ εὖ πάντα περὶ χροῒ εἵματα καλὰ
65	χρυσῷ κοσμηθεῖσα φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη
66	σεύατ’ ἐπὶ Τροίης προλιποῦς’ εὐώδεα Κύπρον
67	ὕψι μετὰ νέφεσιν ῥίμφα πρήσσουσα κέλευθον.
68	Ἴδην δ’ ἵκανεν πολυπίδακα, μητέρα θηρῶν,
69	βῆ δ’ ἰθὺς σταθμοῖο δι’ οὔρεος· οἱ δὲ μετ’ αὐτὴν
70	σαίνοντες πολιοί τε λύκοι χαροποί τε λέοντες
71	ἄρκτοι παρδάλιές τε θοαὶ προκάδων ἀκόρητοι
72	ἤϊσαν· ἡ δ’ ὁρόωσα μετὰ φρεσὶ τέρπετο θυμὸν
73	καὶ τοῖς ἐν στήθεσσι βάλ’ ἵμερον, οἱ δ’ ἅμα πάντες
74	σύνδυο κοιμήσαντο κατὰ σκιόεντας ἐναύλους.
75	αὐτὴ δ’ ἐς κλισίας εὐποιήτους ἀφίκανε·
76	τὸν δ’ εὗρε σταθμοῖσι λελειμμένον οἶον ἀπ’ ἄλλων
77	Ἀγχίσην ἥρωα θεῶν ἄπο κάλλος ἔχοντα.
78	οἱ δ’ ἅμα βουσὶν ἕποντο νομοὺς κάτα ποιήεντας
79	πάντες, ὁ δὲ σταθμοῖσι λελειμμένος οἶος ἀπ’ ἄλλων
80	πωλεῖτ’ ἔνθα καὶ ἔνθα διαπρύσιον κιθαρίζων.
81	στῆ δ’ αὐτοῦ προπάροιθε Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη
82	παρθένῳ ἀδμήτῃ μέγεθος καὶ εἶδος ὁμοίη,
83	μή μιν ταρβήσειεν ἐν ὀφθαλμοῖσι νοήσας.
84	Ἀγχίσης δ’ ὁρόων ἐφράζετο θαύμαινέν τε
85	εἶδός τε μέγεθος καὶ εἵματα σιγαλόεντα.
86	πέπλον μὲν γὰρ ἕεστο φαεινότερον πυρὸς αὐγῆς,
87	εἶχε δ’ ἐπιγναμπτὰς ἕλικας κάλυκάς τε φαεινάς,
88	ὅρμοι δ’ ἀμφ’ ἁπαλῇ δειρῇ περικαλλέες ἦσαν
89	καλοὶ χρύσειοι παμποίκιλοι· ὡς δὲ σελήνη
90	στήθεσιν ἀμφ’ ἁπαλοῖσιν ἐλάμπετο, θαῦμα ἰδέσθαι.
91	Ἀγχίσην δ’ ἔρος εἷλεν, ἔπος δέ μιν ἀντίον ηὔδα·
92	Χαῖρε ἄνασς’, ἥ τις μακάρων τάδε δώμαθ’ ἱκάνεις,
93	Ἄρτεμις ἢ Λητὼ ἠὲ χρυσέη Ἀφροδίτη
94	ἢ Θέμις ἠϋγενὴς ἠὲ γλαυκῶπις Ἀθήνη
95	ἤ πού τις Χαρίτων δεῦρ’ ἤλυθες, αἵ τε θεοῖσι
96	πᾶσιν ἑταιρίζουσι καὶ ἀθάνατοι καλέονται,
97	ἤ τις νυμφάων αἵ τ’ ἄλσεα καλὰ νέμονται,
98	ἢ νυμφῶν αἳ καλὸν ὄρος τόδε ναιετάουσι
99	καὶ πηγὰς ποταμῶν καὶ πίσεα ποιήεντα.
100	σοὶ δ’ ἐγὼ ἐν σκοπιῇ, περιφαινομένῳ ἐνὶ χώρῳ,
101	βωμὸν ποιήσω, ῥέξω δέ τοι ἱερὰ καλὰ
102	ὥρῃσιν πάσῃσι· σὺ δ’ εὔφρονα θυμὸν ἔχουσα
103	δός με μετὰ Τρώεσσιν ἀριπρεπέ’ ἔμμεναι ἄνδρα,
104	ποίει δ’ εἰσοπίσω θαλερὸν γόνον, αὐτὰρ ἔμ’ αὐτὸν
105	δηρὸν ἐῢ ζώειν καὶ ὁρᾶν φάος ἠελίοιο
106	ὄλβιον ἐν λαοῖς καὶ γήραος οὐδὸν ἱκέσθαι.
107	Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·
108	Ἀγχίση, κύδιστε χαμαιγενέων ἀνθρώπων,
109	οὔ τίς τοι θεός εἰμι· τί μ’ ἀθανάτῃσιν ἐΐσκεις;
110	ἀλλὰ καταθνητή γε, γυνὴ δέ με γείνατο μήτηρ.
111	Ὀτρεὺς δ’ ἐστὶ πατὴρ ὄνομα κλυτός, εἴ που ἀκούεις,
112	ὃς πάσης Φρυγίης εὐτειχήτοιο ἀνάσσει.
113	γλῶσσαν δ’ ὑμετέρην καὶ ἡμετέρην σάφα οἶδα·
114	Τρῳὰς γὰρ μεγάρῳ με τροφὸς τρέφεν, ἡ δὲ διὰ πρὸ
115	σμικρὴν παῖδ’ ἀτίταλλε φίλης παρὰ μητρὸς ἑλοῦσα.
116	ὣς δή τοι γλῶσσάν γε καὶ ὑμετέρην εὖ οἶδα.
117	νῦν δέ μ’ ἀνήρπαξε χρυσόρραπις Ἀργειφόντης
118	ἐκ χοροῦ Ἀρτέμιδος χρυσηλακάτου κελαδεινῆς.
119	πολλαὶ δὲ νύμφαι καὶ παρθένοι ἀλφεσίβοιαι
120	παίζομεν, ἀμφὶ δ’ ὅμιλος ἀπείριτος ἐστεφάνωτο·
121	ἔνθεν μ’ ἥρπαξε χρυσόρραπις Ἀργειφόντης,
122	πολλὰ δ’ ἔπ’ ἤγαγεν ἔργα καταθνητῶν ἀνθρώπων,
123	πολλὴν δ’ ἄκληρόν τε καὶ ἄκτιτον, ἣν διὰ θῆρες
124	ὠμοφάγοι φοιτῶσι κατὰ σκιόεντας ἐναύλους,
125	οὐδὲ ποσὶ ψαύσειν ἐδόκουν φυσιζόου αἴης·
126	Ἀγχίσεω δέ με φάσκε παραὶ λέχεσιν καλέεσθαι
127	κουριδίην ἄλοχον, σοὶ δ’ ἀγλαὰ τέκνα τεκεῖσθαι.
128	αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ δεῖξε καὶ ἔφρασεν ἦ τοι ὅ γ’ αὖτις
129	ἀθανάτων μετὰ φῦλ’ ἀπέβη κρατὺς Ἀργειφόντης·
130	αὐτὰρ ἐγώ ς’ ἱκόμην, κρατερὴ δέ μοι ἔπλετ’ ἀνάγκη.
131	ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι ἠδὲ τοκήων
132	ἐσθλῶν· οὐ μὲν γάρ κε κακοὶ τοιόνδε τέκοιεν·
133	ἀδμήτην μ’ ἀγαγὼν καὶ ἀπειρήτην φιλότητος
134	πατρί τε σῷ δεῖξον καὶ μητέρι κεδνὰ ἰδυίῃ
135	σοῖς τε κασιγνήτοις οἵ τοι ὁμόθεν γεγάασιν·
136	οὔ σφιν ἀεικελίη νυὸς ἔσσομαι, ἀλλ’ εἰκυῖα.
137	πέμψαι δ’ ἄγγελον ὦκα μετὰ Φρύγας αἰολοπώλους
138	εἰπεῖν πατρί τ’ ἐμῷ καὶ μητέρι κηδομένῃ περ·
139	οἱ δέ κέ τοι χρυσόν τε ἅλις ἐσθῆτά θ’ ὑφαντὴν
140	πέμψουσιν, σὺ δὲ πολλὰ καὶ ἀγλαὰ δέχθαι ἄποινα.
141	ταῦτα δὲ ποιήσας δαίνυ γάμον ἱμερόεντα
142	τίμιον ἀνθρώποισι καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσιν.
143	Ὣς εἰποῦσα θεὰ γλυκὺν ἵμερον ἔμβαλε θυμῷ.
144	Ἀγχίσην δ’ ἔρος εἷλεν, ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν·
145	Εἰ μὲν θνητή τ’ ἐσσί, γυνὴ δέ σε γείνατο μήτηρ,
146	Ὀτρεὺς δ’ ἐστὶ πατὴρ ὄνομα κλυτός, ὡς ἀγορεύεις,
147	ἀθανάτου δὲ ἕκητι διακτόρου ἐνθάδ’ ἱκάνεις
148	Ἑρμέω, ἐμὴ δ’ ἄλοχος κεκλήσεαι ἤματα πάντα·
149	οὔ τις ἔπειτα θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων
150	ἐνθάδε με σχήσει πρὶν σῇ φιλότητι μιγῆναι
151	αὐτίκα νῦν· οὐδ’ εἴ κεν ἑκηβόλος αὐτὸς Ἀπόλλων
152	τόξου ἀπ’ ἀργυρέου προϊῇ βέλεα στονόεντα.
153	βουλοίμην κεν ἔπειτα, γύναι εἰκυῖα θεῇσι,
154	σῆς εὐνῆς ἐπιβὰς δῦναι δόμον Ἄϊδος εἴσω.
155	Ὣς εἰπὼν λάβε χεῖρα· φιλομμειδὴς δ’ Ἀφροδίτη
156	ἕρπε μεταστρεφθεῖσα κατ’ ὄμματα καλὰ βαλοῦσα
157	ἐς λέχος εὔστρωτον, ὅθι περ πάρος ἔσκεν ἄνακτι
158	χλαίνῃσιν μαλακῇς ἐστρωμένον· αὐτὰρ ὕπερθεν
159	ἄρκτων δέρματ’ ἔκειτο βαρυφθόγγων τε λεόντων,
160	τοὺς αὐτὸς κατέπεφνεν ἐν οὔρεσιν ὑψηλοῖσιν.
161	οἱ δ’ ἐπεὶ οὖν λεχέων εὐποιήτων ἐπέβησαν,
162	κόσμον μέν οἱ πρῶτον ἀπὸ χροὸς εἷλε φαεινόν,
163	πόρπας τε γναμπτάς θ’ ἕλικας κάλυκάς τε καὶ ὅρμους.
164	λῦσε δέ οἱ ζώνην ἰδὲ εἵματα σιγαλόεντα
165	ἔκδυε καὶ κατέθηκεν ἐπὶ θρόνου ἀργυροήλου
166	Ἀγχίσης· ὁ δ’ ἔπειτα θεῶν ἰότητι καὶ αἴσῃ
167	ἀθανάτῃ παρέλεκτο θεᾷ βροτός, οὐ σάφα εἰδώς.
168	Ἦμος δ’ ἂψ εἰς αὖλιν ἀποκλίνουσι νομῆες
169	βοῦς τε καὶ ἴφια μῆλα νομῶν ἐξ ἀνθεμοέντων,
170	τῆμος ἄρ’ Ἀγχίσῃ μὲν ἐπὶ γλυκὺν ὕπνον ἔχευε
171	νήδυμον, αὐτὴ δὲ χροῒ ἕννυτο εἵματα καλά.
172	ἑσσαμένη δ’ εὖ πάντα περὶ χροῒ δῖα θεάων
173	ἔστη ἄρα κλισίῃ, εὐποιήτοιο μελάθρου
174	κῦρε κάρη, κάλλος δὲ παρειάων ἀπέλαμπεν
175	ἄμβροτον, οἷόν τ’ ἐστὶν ἐϋστεφάνου Κυθερείης.
176	ἐξ ὕπνου τ’ ἀνέγειρεν, ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν·
177	Ὄρσεο Δαρδανίδη· τί νυ νήγρετον ὕπνον ἰαύεις;
178	καὶ φράσαι εἴ τοι ὁμοίη ἐγὼν ἰνδάλλομαι εἶναι
179	οἵην δή με τὸ πρῶτον ἐν ὀφθαλμοῖσι νόησας;
180	Ὣς φάθ’· ὁ δ’ ἐξ ὕπνοιο μάλ’ ἐμμαπέως ὑπάκουσεν.
181	ὡς δὲ ἴδεν δειρήν τε καὶ ὄμματα κάλ’ Ἀφροδίτης
182	τάρβησέν τε καὶ ὄσσε παρακλιδὸν ἔτραπεν ἄλλῃ.
183	ἂψ δ’ αὖτις χλαίνῃ τε καλύψατο καλὰ πρόσωπα,
184	καί μιν λισσόμενος ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
185	Αὐτίκα ς’ ὡς τὰ πρῶτα θεὰ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
186	ἔγνων ὡς θεὸς ἦσθα· σὺ δ’ οὐ νημερτὲς ἔειπες.
187	ἀλλά σε πρὸς Ζηνὸς γουνάζομαι αἰγιόχοιο
188	μή με ζῶντ’ ἀμενηνὸν ἐν ἀνθρώποισιν ἐάσῃς
189	ναίειν, ἀλλ’ ἐλέαιρ’· ἐπεὶ οὐ βιοθάλμιος ἀνὴρ
190	γίγνεται ὅς τε θεαῖς εὐνάζεται ἀθανάτῃσι.
191	Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα Διὸς θυγάτηρ Ἀφροδίτη·
192	Ἀγχίση, κύδιστε καταθνητῶν ἀνθρώπων,
193	θάρσει, μηδέ τι σῇσι μετὰ φρεσὶ δείδιθι λίην·
194	οὐ γάρ τοί τι δέος παθέειν κακὸν ἐξ ἐμέθεν γε
195	οὐδ’ ἄλλων μακάρων, ἐπεὶ ἦ φίλος ἐσσὶ θεοῖσι.
196	σοὶ δ’ ἔσται φίλος υἱὸς ὃς ἐν Τρώεσσιν ἀνάξει
197	καὶ παῖδες παίδεσσι διαμπερὲς ἐκγεγάονται·
198	τῷ δὲ καὶ Αἰνείας ὄνομ’ ἔσσεται οὕνεκά μ’ αἰνὸν
199	ἔσχεν ἄχος ἕνεκα βροτοῦ ἀνέρος ἔμπεσον εὐνῇ·
200	ἀγχίθεοι δὲ μάλιστα καταθνητῶν ἀνθρώπων
201	αἰεὶ ἀφ’ ὑμετέρης γενεῆς εἶδός τε φυήν τε.
202	ἦ τοι μὲν ξανθὸν Γανυμήδεα μητίετα Ζεὺς
203	ἥρπασεν ὃν διὰ κάλλος ἵν’ ἀθανάτοισι μετείη
204	καί τε Διὸς κατὰ δῶμα θεοῖς ἐπιοινοχοεύοι,
205	θαῦμα ἰδεῖν, πάντεσσι τετιμένος ἀθανάτοισι,
206	χρυσέου ἐκ κρητῆρος ἀφύσσων νέκταρ ἐρυθρόν.
207	Τρῶα δὲ πένθος ἄλαστον ἔχε φρένας, οὐδέ τι ᾔδει
208	ὅππῃ οἱ φίλον υἱὸν ἀνήρπασε θέσπις ἄελλα·
209	τὸν δὴ ἔπειτα γόασκε διαμπερὲς ἤματα πάντα.
210	καί μιν Ζεὺς ἐλέησε, δίδου δέ οἱ υἷος ἄποινα
211	ἵππους ἀρσίποδας, τοί τ’ ἀθανάτους φορέουσι.
212	τούς οἱ δῶρον ἔδωκεν ἔχειν· εἶπεν δὲ ἕκαστα
213	Ζηνὸς ἐφημοσύνῃσι διάκτορος Ἀργειφόντης,
214	ὡς ἔοι ἀθάνατος καὶ ἀγήρως ἶσα θεοῖσιν.
215	αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ Ζηνὸς ὅ γ’ ἔκλυεν ἀγγελιάων
216	οὐκέτ’ ἔπειτα γόασκε, γεγήθει δὲ φρένας ἔνδον,
217	γηθόσυνος δ’ ἵπποισιν ἀελλοπόδεσσιν ὀχεῖτο.
218	ὣς δ’ αὖ Τιθωνὸν χρυσόθρονος ἥρπασεν Ἠὼς
219	ὑμετέρης γενεῆς ἐπιείκελον ἀθανάτοισι.
220	βῆ δ’ ἴμεν αἰτήσουσα κελαινεφέα Κρονίωνα
221	ἀθάνατόν τ’ εἶναι καὶ ζώειν ἤματα πάντα·
222	τῇ δὲ Ζεὺς ἐπένευσε καὶ ἐκρήηνεν ἐέλδωρ.
223	νηπίη, οὐδ’ ἐνόησε μετὰ φρεσὶ πότνια Ἠὼς
224	ἥβην αἰτῆσαι, ξῦσαί τ’ ἄπο γῆρας ὀλοιόν.
225	τὸν δ’ ἦ τοι εἵως μὲν ἔχεν πολυήρατος ἥβη,
226	Ἠοῖ τερπόμενος χρυσοθρόνῳ ἠριγενείῃ
227	ναῖε παρ’ Ὠκεανοῖο ῥοῇς ἐπὶ πείρασι γαίης·
228	αὐτὰρ ἐπεὶ πρῶται πολιαὶ κατέχυντο ἔθειραι
229	καλῆς ἐκ κεφαλῆς εὐηγενέος τε γενείου,
230	τοῦ δ’ ἦ τοι εὐνῆς μὲν ἀπείχετο πότνια Ἠώς,
231	αὐτὸν δ’ αὖτ’ ἀτίταλλεν ἐνὶ μεγάροισιν ἔχουσα
232	σίτῳ τ’ ἀμβροσίῃ τε καὶ εἵματα καλὰ διδοῦσα.
233	ἀλλ’ ὅτε δὴ πάμπαν στυγερὸν κατὰ γῆρας ἔπειγεν
234	οὐδέ τι κινῆσαι μελέων δύνατ’ οὐδ’ ἀναεῖραι,
235	ἥδε δέ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή·
236	ἐν θαλάμῳ κατέθηκε, θύρας δ’ ἐπέθηκε φαεινάς.
237	τοῦ δ’ ἦ τοι φωνὴ ῥεῖ ἄσπετος, οὐδέ τι κῖκυς
238	ἔσθ’ οἵη πάρος ἔσκεν ἐνὶ γναμπτοῖσι μέλεσσιν.
239	οὐκ ἂν ἐγώ γε σὲ τοῖον ἐν ἀθανάτοισιν ἑλοίμην
240	ἀθάνατόν τ’ εἶναι καὶ ζώειν ἤματα πάντα.
241	ἀλλ’ εἰ μὲν τοιοῦτος ἐὼν εἶδός τε δέμας τε
242	ζώοις, ἡμέτερός τε πόσις κεκλημένος εἴης,
243	οὐκ ἂν ἔπειτά μ’ ἄχος πυκινὰς φρένας ἀμφικαλύπτοι.
244	νῦν δέ σε μὲν τάχα γῆρας ὁμοίιον ἀμφικαλύψει
245	νηλειές, τό τ’ ἔπειτα παρίσταται ἀνθρώποισιν,
246	οὐλόμενον καματηρόν, ὅ τε στυγέουσι θεοί περ.
247	αὐτὰρ ἐμοὶ μέγ’ ὄνειδος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσιν
248	ἔσσεται ἤματα πάντα διαμπερὲς εἵνεκα σεῖο,
249	οἳ πρὶν ἐμοὺς ὀάρους καὶ μήτιας, αἷς ποτε πάντας
250	ἀθανάτους συνέμιξα καταθνητῇσι γυναιξί,
251	τάρβεσκον· πάντας γὰρ ἐμὸν δάμνασκε νόημα.
252	νῦν δὲ δὴ οὐκέτι μοι στόμα χείσεται ἐξονομῆναι
253	τοῦτο μετ’ ἀθανάτοισιν, ἐπεὶ μάλα πολλὸν ἀάσθην
254	σχέτλιον οὐκ ὀνοταστόν, ἀπεπλάγχθην δὲ νόοιο,
255	παῖδα δ’ ὑπὸ ζώνῃ ἐθέμην βροτῷ εὐνηθεῖσα.
256	τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτον ἴδῃ φάος ἠελίοιο,
257	νύμφαι μιν θρέψουσιν ὀρεσκῷοι βαθύκολποι,
258	αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος μέγα τε ζάθεόν τε·
259	αἵ ῥ’ οὔτε θνητοῖς οὔτ’ ἀθανάτοισιν ἕπονται·
260	δηρὸν μὲν ζώουσι καὶ ἄμβροτον εἶδαρ ἔδουσι,
261	καί τε μετ’ ἀθανάτοισι καλὸν χορὸν ἐρρώσαντο.
262	τῇσι δὲ Σειληνοί τε καὶ εὔσκοπος Ἀργειφόντης
263	μίσγοντ’ ἐν φιλότητι μυχῷ σπείων ἐροέντων.
264	τῇσι δ’ ἅμ’ ἢ ἐλάται ἠὲ δρύες ὑψικάρηνοι
265	γεινομένῃσιν ἔφυσαν ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ
266	καλαὶ τηλεθάουσαι ἐν οὔρεσιν ὑψηλοῖσιν.
267	ἑστᾶς’ ἠλίβατοι, τεμένη δέ ἑ κικλήσκουσιν
268	ἀθανάτων· τὰς δ’ οὔ τι βροτοὶ κείρουσι σιδήρῳ.
269	ἀλλ’ ὅτε κεν δὴ μοῖρα παρεστήκῃ θανάτοιο
270	ἀζάνεται μὲν πρῶτον ἐπὶ χθονὶ δένδρεα καλά,
271	φλοιὸς δ’ ἀμφιπεριφθινύθει, πίπτουσι δ’ ἄπ’ ὄζοι,
272	τῶν δέ χ’ ὁμοῦ ψυχὴ λείποι φάος ἠελίοιο.
273	αἱ μὲν ἐμὸν θρέψουσι παρὰ σφίσιν υἱὸν ἔχουσαι.
274	τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτον ἕλῃ πολυήρατος ἥβη
275	ἄξουσίν σοι δεῦρο θεαί, δείξουσί τε παῖδα·
276	σοὶ δ’ ἐγώ, ὄφρα κε ταῦτα μετὰ φρεσὶ πάντα διέλθω,
277	ἐς πέμπτον ἔτος αὖτις ἐλεύσομαι υἱὸν ἄγουσα.
278	τὸν μὲν ἐπὴν δὴ πρῶτον ἴδῃς θάλος ὀφθαλμοῖσι,
279	γηθήσεις ὁρόων· μάλα γὰρ θεοείκελος ἔσται·
280	ἄξεις δ’ αὐτίκα νιν ποτὶ Ἴλιον ἠνεμόεσσαν.
281	ἢν δέ τις εἴρηταί σε καταθνητῶν ἀνθρώπων
282	ἥ τις σοὶ φίλον υἱὸν ὑπὸ ζώνῃ θέτο μήτηρ,
283	τῷ δὲ σὺ μυθεῖσθαι μεμνημένος ὥς σε κελεύω·
284	φασίν τοι νύμφης καλυκώπιδος ἔκγονον εἶναι
285	αἳ τόδε ναιετάουσιν ὄρος καταειμένον ὕλῃ.
286	εἰ δέ κεν ἐξείπῃς καὶ ἐπεύξεαι ἄφρονι θυμῷ
287	ἐν φιλότητι μιγῆναι ἐϋστεφάνῳ Κυθερείῃ,
288	Ζεύς σε χολωσάμενος βαλέει ψολόεντι κεραυνῷ.
289	εἴρηταί τοι πάντα· σὺ δὲ φρεσὶ σῇσι νοήσας
290	ἴσχεο μηδ’ ὀνόμαινε, θεῶν δ’ ἐποπίζεο μῆνιν.
291	Ὣς εἰποῦς’ ἤϊξε πρὸς οὐρανὸν ἠνεμόεντα.
292	Χαῖρε θεὰ Κύπροιο ἐϋκτιμένης μεδέουσα·
293	σεῦ δ’ ἐγὼ ἀρξάμενος μεταβήσομαι ἄλλον ἐς ὕμνον.

Hymnic Collection Anonymous Hymn 5 To Aphrodite in Greek

Other Works by Hymnic Collection Anonymous

More Poetry Works