eul_wid: hps-bq
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Hero by Menander of Athens

Hero is a lost comedy by the Athenian playwright Menander, composed in verse during the late 4th or early 3rd century BCE. As a representative work of New Comedy, it eschewed the political satire of earlier Athenian comedy in favour of universal domestic and romantic scenarios. The complete plot is unrecoverable, as the text survives only in approximately 116 fragments. These passages are not preserved in a continuous manuscript but are instead quotations embedded within the works of later Greek authors, who valued them for their aphoristic wit or moral sentiment.

From these fragments and the established conventions of Menander’s oeuvre, scholars deduce that the play likely centred on characteristic themes such as romantic complications, familial strife, and cases of mistaken identity, often orchestrated or resolved by clever slaves. The narrative probably culminated in a fortunate discovery or recognition scene. The title Hero is thought to refer to a deified ancestor or a household guardian, a motif sometimes employed in New Comedy, which may have played a role in the plot’s resolution. Written during the Hellenistic period under Macedonian hegemony, the play was intended for performance at Athenian public festivals. Although the work itself exists only in pieces, Menander’s comedic style, transmitted and adapted by Roman playwrights Plautus and Terence, exerted a profound and lasting influence on the subsequent development of Western comic drama.

ΗΡΩΣ
Γέτας κακόν τι Δᾶέ μοι δοκεῖς πεποηκέναι
παμμέγεθες, εἶτα προσδοκῶν ἀγωνιᾶν
μυλῶνα σαυτῶι καὶ πέδας· εὔδηλος εἶ.
τί γὰρ σὺ κόπτεις τὴν κεφαλὴν οὕτω πυκνά;
τί τὰς τρίχας τίλλεις ἐπιστάς; τί στένεις;
Δᾶος οἴμοι.
Γέτας τοιοῦτόν ἐστιν, ὦ πόνηρε σύ.
εἶτʼ οὐκ ἐχρῆν, κερμάτιον εἰ συνηγμένον
σοὶ τυγχάνει τι, τοῦτʼ ἐμοὶ δοῦναι τέως
… τα κατὰ σεαυτὸν πράγματα … συνάχθομαί γε σοι
… ηρα.
Δᾶος σὺ μὲν οὐκ οἶδʼ ὅ τι
ληρεῖς. πέπλεγμαι πράγματι
… ἔφθαρμαι, Γέτα. Γέτας …
Δᾶος μὴ καταρῶ, πρὸς τῶν θεῶν,
… ἐρῶντι.
Γέτας τί σὺ λέγεις; ἐρᾶις;
Δᾶος ἐρῶ.
Γέτας πλέον δυοῖν σοι χοινίκων ὁ δεσπότης
παρέχει. πονηρόν, Δᾶʼ· ὑπερδειπνεῖς ἴσως.
Δᾶος πέπονθα τὴν ψυχήν τι παιδίσκην ὁρῶν
συντρεφομένην ἄκακον, κατʼ ἐμαυτόν, ὦ Γέτα.
Γέτας δούλη ʼστιν; Δᾶος οὕτως, ἡσυχῆι, τρόπον τινά.
ποιμὴν γὰρ ἦν Τίβειος οἰκῶν ἐνθαδὶ
Πτελέασι, γεγονὼς οἰκέτης νέος ὤν ποτε.
ἐγένετο τούτωι δίδυμα ταῦτα παιδία,
ὡς ἔλεγεν αὐτός, ἥ τε Πλαγγών, ἧς ἐρῶ—
Γέτας νῦν μανθάνω. Δᾶος τὸ μειράκιόν θʼ, ὁ Γοργίας.
Γέτας ὁ τῶν προβατίων ἐνθάδʼ ἐπιμελούμενος
νυνὶ παρʼ ὑμῖν;
Δᾶος οὗτος. ὢν ἤδη γέρων
ὁ Τίβειος ὁ πατὴρ εἰς τροφήν γε λαμβάνει
τούτοις παρὰ τοὐμοῦ δεσπότου μνᾶν, καὶ πάλιν
— λιμὸς γὰρ ἦν — μνᾶν, εἶτʼ ἀπέσκλη.
Γέτας τὴν τρίτην
ὡς οὐκ ἀπεδίδου τυχὸν ὁ δεσπότης ὁ σός.
Δᾶος ἴσως. τελευτήσαντα δʼ αὐτὸν προσλαβὼν
ὁ Γοργίας τι κερμάτιον ἔθαψε καὶ
τὰ νόμιμα ποιήσας πρὸς ἡμᾶς ἐνθάδε
ἐλθὼν ἀγαγών τε τὴν ἀδελφὴν ἐπιμένει
τὸ χρέος ἀπεργαζόμενος.
Γέτας ἡ Πλαγγὼν δὲ τί;
Δᾶος μετὰ τῆς ἐμῆς κεκτημένης ἐργάζεται
ἔρια διακονεῖ τε, παιδίσκη πάνυ,
Γέτα—καταγελᾶις;
Γέτας μὰ τὸν Ἀπόλλω.
Δᾶος πάνυ, Γέτα,
ἐλευθέριος καὶ κοσμία.
Γέτας τί οὖν σύ; τί
πράττεις ὑπὲρ σαυτοῦ;
Δᾶος λάθραι μέν, Ἡράκλεις,
οὐδʼ ἐγκεχείρηκʼ, ἀλλὰ τὠμῶι δεσπότηι
εἴρηχʼ, ὑπέσχηταί τʼ ἐμοὶ συνοικιεῖν
αὐτὴν διαλεχθεὶς πρὸς τὸν ἀδελφόν.
Γέτας λαμπρὸς εἶ.
Δᾶος τί λαμπρός; ἀποδημεῖ τρίμηνον ἐπί τινα
πρᾶξιν ἰδίαν εἰς Λῆμνον
ἐχόμεθα τῆς αὐτῆς …
σώιζοιτο.
Γέτας χρηστὸς
ὄνησις εἴη.
? πολυπ
φρονεῖς· ἐγὼ γὰρ κλι
θύσαιμʼ ἀνονητο …
ὧι ξυλοφορῶ
… ελοιμʼ ω
… ι … σοι … τοῦτο τ ΧΟΡΟΥ
Λάχης ὦ Ἡράκλεις, ἔα μʼ· αμαρ
… διδωμι νυμφ
… μα
… ρην
… ι ὅτι τῆς πολλῆς
… ε … ἄσωτο
… συνδοκ
… λεγει δʼ αὐτῶι πόθεν
… τινα
… ονκ
… ισι … ο
τούτωι. ? πο
μᾶλλον δι
τὴν Θρᾶιτταν
Λάχης σύ, τάλαινα.
Μυρρίνη τί;
Λάχης φανερῶς γε νὴ Δίʼ, ὦ γύναι—
ἐς κόρακας.
Μυρρίνη ἐξέστηκας· οἷα γὰρ λέγεις.
Λάχης ἃ καὶ ποήσω καὶ δέδοκταί μοι πάλαι—
ἱδρώς, ἀπορία—νὴ Δίʼ εὖ γʼ ὦ Μυρρίνη
ἐπʼ ἐμαυτὸν ἔλαβον ποιμένʼ ὃς βληχώμενον
… ον τρ
… ρ ἀνδρια
Μυρρίνη ὡς οἰκτρόν, ἣ τοιαῦτα δυστυχῶ μόνη
ἃ μηδὲ πιθανὰς τὰς ὑπερβολὰς ἔχει.
Λάχης … πάθος ἡ γνώμη σφόδρα.
… ἠδίκηκεν ἐκ βίας σέ τις ποτέ;
Μυρρίνη … γάρ. Λάχης ὑπονοεῖς ὅστις
… τιγημ
… ρ
Α ἠισχύνεθʼ οὗτος
Β Ἀλέας Ἀθάνας
Α … υ δῆτα· καὶ μ
ἐλθεῖν ἐκει
?Α νὴ τὸν Ποσειδῶ
λαβεῖν οδε
… λθ
… ι γε σύ
… ς ὅτι
… ρέστατον
… πρῶτον λέγε
ἔτη ʼστιν ὀκτὼ καὶ δέκα.
Μυρρίνη οὐκ ἔστιν μόνη … αῦτʼ· ἔστω δὲ ταῦτʼ, εἰ σοὶ δοκεῖ.
Λάχης … ς τὸ πρᾶγμα γίνεται. πῶς λανθάνει
ὁ προσπεσών σε; πῶς δʼ ἀπε … ε; πηνίκα