eul_wid: hps-bq

Hero
Ἥρως

Menander of Athens Hero PDF

_Hero_ is a lost comedy by the Athenian playwright Menander, composed in verse during the late 4th or early 3rd century BCE. As a representative work of New Comedy, it eschewed the political satire of earlier Athenian comedy in favor of universal domestic and romantic scenarios. The complete plot is unrecoverable, as the text survives only in approximately 116 fragments. These passages are not preserved in a continuous manuscript but are instead quotations embedded within the works of later Greek authors, who valued them for their aphoristic wit or moral sentiment.

From these fragments and the established conventions of Menander’s oeuvre, scholars deduce that the play likely centered on characteristic themes such as romantic complications, familial strife, and cases of mistaken identity, often orchestrated or resolved by clever slaves. The narrative probably culminated in a fortunate discovery or recognition scene. The title _Hero_ is thought to refer to a deified ancestor or a protective spirit, a motif sometimes employed in New Comedy, which may have played a role in the plot’s resolution. Written during the Hellenistic period under Macedonian hegemony, the play was intended for performance at Athenian public festivals. Although the work itself exists only in pieces, Menander’s comedic style, transmitted and adapted by Roman playwrights Plautus and Terence, exerted a profound and lasting influence on the subsequent development of Western comic drama.

1 ΓΕΤΑΣ
1.1 κακόν τι Δᾶέ μοι δοκεῖς πεποηκέναι
1.2 παμμέγεθες, εἶτα προσδοκῶν ἀγωνιᾶν̣
1.3 μυλῶνα σαυτῶι καὶ πέδας· εὔδηλος εἶ.
1.4 τί γὰρ σὺ κόπτεις τὴν κεφαλὴν οὕτω πυκνά;
5.1 τί τὰς τρίχας τίλλεις ἐπιστάς; τί στένεις;
5.2 (ΔΑΟΣ)
6.1 οἴμοι.
6.2 Γετ τοιοῦτόν ἐστιν, ὦ πόνηρε σύ.
6.3 εἶτ’ οὐκ ἐχρῆν, κερμάτιον εἰ συνηγμένον
6.4 σοὶ τυγχάν]ε̣ι̣ τ̣ι, τοῦτ’ ἐμοὶ δοῦναι τέως
10 [ ]τ̣α̣ κατὰ σεαυτὸν πράγματα
10.1 [ σ]υνάχθομαί γε σοι
10.2 [ ]η̣ρα̣.
10.3 Δα σὺ μὲν οὐκ οἶδ’ ὅ τι
10.4 ληρεῖς. (8—10 litt.) π]έπλεγμαι πράγματι
10.5 [ ] ἔφθαρμαι, Γέτα.
14 (Γετ) [ .]
15.1 [Δα] μὴ καταρῶ, πρὸς 〈τῶν〉 θεῶν,
15.2 [ ἐρῶντι.]
15.3 [Γετ] τί σὺ λέγεις; ἐρᾶις;
15.1 Δα ἐρῶ.
15.2 (Γετ) πλέον δυοῖν σοι χοινίκων ὁ δεσπότης παρέχει. πονηρόν, Δᾶ’· ὑπερδειπνεῖς ἴσως.
15.3 Δα πέπονθα τὴν ψυχήν τι παιδίσκην ὁρῶν
15.4 συντρεφομένην ἄκακον, κατ’ ἐμαυτόν, ὦ Γέτα.
20 Γετ δούλη ’στιν;
20.1 (Δα) οὕτως, ἡσυχῆι, τρόπον τινά.
20.2 ποιμὴν γὰρ ἦν Τίβειος οἰκῶν ἐνθαδὶ
20.3 Πτελέασι, γεγονὼς οἰκέτης νέος ὤν ποτε.
20.4 ἐγένετο τούτωι δίδυμα ταῦτα παιδία,
20.5 ὡς ἔλεγεν αὐτός, ἥ τε Πλαγγών, ἧς ἐρῶ—
25 (Γετ) νῦν μανθάνω.
25.1 Δα τὸ μειράκιόν θ’, ὁ Γοργίας.
25.2 〈Γετ〉 ὁ τῶν προβατίων ἐνθάδ’ ἐπιμελούμενος
25.3 νυνὶ παρ’ ὑμῖν;
25.4 Δα οὗτος. ὢν ἤδη γέρων
25.5 ὁ Τίβειος ὁ πατὴρ εἰς τροφήν γε λαμβάνει
30.1 τούτοις παρὰ τοὐμοῦ δεσπότου μνᾶν, καὶ πάλιν
30.2 (λιμὸς γὰρ ἦν) μνᾶν, εἶτ’ ἀπέσκλη.
30.1 Γετ τὴν τρίτην
30.2 ὡς οὐκ ἀπεδίδου τυχὸν ὁ δεσπότης ὁ σός.
30.3 (Δα) ἴσως. τελευτήσαντα δ’ αὐτὸν προσλαβὼν
30.4 ὁ Γοργίας τι κερμάτιον ἔθαψε καὶ
30.5 τὰ νόμιμα ποιήσας πρὸς ἡμᾶς ἐνθάδε
35.1 ἐλθὼν ἀγαγών τε τὴν ἀδελφὴν ἐπιμένει
35.2 τὸ χρέος ἀπεργαζόμενος.
35.3 Γετ ἡ Πλαγγὼν δὲ τί;
35.4 Δα μετὰ τῆς ἐμῆς κεκτημένης ἐργάζεται
35.5 ἔρια διακονεῖ τε, παιδίσκη πάνυ,
40.1 Γέτα—καταγελᾶις;
40.2 (Γετ) μὰ τὸν Ἀπόλλω.
40.3 Δα πάνυ, Γέτα,
40.4 ἐλευθέριος καὶ κοσμία.
40.1 (Γετ) τί οὖν σύ; τί πράττεις ὑπὲρ σαυτοῦ;
40.2 (Δα) λάθραι μέν, Ἡράκλεις,
40.3 οὐδ’ ἐγκεχείρηκ’, ἀλλὰ τὠμῶι δεσπότηι
40.4 εἴρηχ’, ὑπέσχηταί τ’ ἐ̣μ̣ο̣ὶ̣ σ̣[υνοικιεῖν
45.1 αὐτὴν διαλεχθεὶς πρὸς [τὸν ἀδελφόν.
45.2 [Γετ λαμπρὸς εἶ.
45.1 (Δα) τί λαμπρός; ἀποδημεῖ τρ[ίμηνον ἐπί τινα
45.2 πρᾶξιν ἰδίαν εἰς Λῆμ[νον
45.3 ἐχόμεθα τῆς αὐτῆς.[
45.4 σώιζοιτο.
45.5 (Γετ) χρηστὸς [ ὄνησις εἴη.
45.6 (?) πολυπ[ φρονεῖς· ἐγὼ γὰρ κλ̣ι̣[
45.7 θύσαιμ’ ἀνονητο.[
45.8 ὧι ξυλοφορῶ[
45.9 [ ]ε̣λοιμ’ ω[
45.10 [ ]ι[..]σ̣ο̣ι̣ [...] τοῦτο τ[
54 ΧΟΡ[ΟΥ
55 [?ΛΑΧΗΣ]
55.1 [ ὦ Ἡρά]κλεις, ἔα μ’· αμαρ[
55.2 [ ]δ̣ι̣δ̣ω̣μι νυμφ[
55.3 [ ]μ̣α̣[
55.4 [ ]ρην[ [ ]ι ὅτι τῆς πολλῆς [
60.1 [ ]ε̣..[.] ἄσωτο[
60.2 [ ]συνδοκ[
60.3 [ λε]γει δ’ αὐτῶι πόθ[εν
60.4 [ ] τινα[
60.5 [ ]ο̣ν̣κ̣[
65.1 [ ]ισι.ο[
65.2 τούτωι. (?) πο̣[
65.3 μᾶλλον δι[
65.4 τὴν Θρᾶιττα[ν
65.5 (?Λα) σύ, τάλαινα.
70.1 〈ΜΥΡΡΙΝΗ〉 τί;
70.2 (?Λα) φανερῶς γε νὴ Δί’, ὦ γύναι—
70.3 ἐς κόρακας.
70.1 〈Μυ〉 ἐξέστηκας· οἷα γὰρ λέγεις.
70.2 (?Λα) ἃ καὶ ποήσω καὶ δέδοκταί μοι πάλαι—
70.3 ἱδρώς, ἀπορία—νὴ Δί’ εὖ γ’ ὦ Μυρρίνη
70.4 ἐπ’ ἐμαυτὸν ἔλαβον ποιμέν’ ὃς βληχώμενον
70.5 [ ]ον τρ[
75.1 [ ]ρ ἀνδρια̣[
75.2 [Μυ] ὡς οἰκτρόν, ἣ τοιαῦτα δυστυχῶ μόνη
75.3 ἃ μηδὲ πιθανὰς τὰς ὑπερβολὰς ἔχει.
75.4 [?Λα] [ ] πάθος ἡ γνώμη σφό[δρα.
75.5 [ ἠδίκηκε]ν ἐκ βίας σέ τις ποτέ;
80 [Μυ] [ γά]ρ.
80.1 [?Λα] ὑπονοεῖς ὅσ̣τ̣[ις [ ]τ̣ι̣γ̣η̣μ̣
80.2 [ .. ]ρ[
80.3 (Α) ἠισχύνεθ’ οὗτο[ς
80.4 (Β) Ἀλέας Ἀθάνασ[
85.1 (Α) .υ δῆτα· κ̣α̣ὶ̣ μ̣[
85.2 ἐλθεῖν ἐκει[
85.3 (?Α) νὴ τὸν Ποσ[ειδῶ
85.4 λαβεῖν ο̣δ̣ε̣[
85.5 .λθ̣[
90.1 []ι γε σύ
90.2 []ς̣ ὅτι
90.3 []ρέστατον
90.4 [π]ρῶτον λέγε
90.5 ἔ]τη ’στιν ὀκτὼ καὶ δέκα.
95 (Μυ) οὐκ ἔστιν μόνη
95.1 [ ]αῦτ’· ἔστω δὲ ταῦτ’, εἰ σοὶ δοκεῖ.
95.2 (Λα) [ ]ς̣ τὸ πρᾶγμα γίνεται. πῶς λανθάνει ὁ π]ρ[οσ]πεσών σε; πῶς δ’ ἀπε̣[...]ε; πηνίκα [