Uncertain FableἌδηλος Μῦθος
Menander of Athens Uncertain Fable PDF
The Uncertain Fable is a lost comedy by the Athenian playwright Menander, composed in verse in the late fourth or early third century BCE. As a work of New Comedy, it represents a shift from the political satire of earlier Athenian drama toward plots centered on domestic and romantic entanglements. The play survives only in fragments, totaling eighty-seven brief passages. These were preserved primarily through quotation by later authors who valued their stylistic or moral content, with a small additional number recovered from papyrus discoveries. The title implies a narrative constructed around misunderstanding or concealed truth. Modern scholarship, drawing on the extant fragments and the conventions of Menander's other works, suggests the plot likely involved elements of mistaken identity, familial secrets, and a climactic revelation, reflecting the playwright's enduring thematic focus on chance, human character, and social dynamics.
| 3.1 | ἐπ[ |
| 3.2 | ἔχ[ |
| 4 | ‵—′ |
| 5 | ἐκσωσ[ |
| 5.1 | ‵—′ |
| 5.2 | μάρτυρα[ |
| 5.3 | ἐπ’ ἄλ̣λ̣α̣ ς.[ |
| 5.4 | γείτοσιν ἑτοιμ[ |
| 5.5 | τὸν ἐγκεκλει[ |
| 10 | (ΛΑΧΗΣ) |
| 10.1 | παῖ, Μοσχίων [ |
| 10.2 | Ἀρεοπαγίτης ε[ |
| 11.1 | ‵—′ |
| 11.2 | ἔτι γ̣άρ̣ [ς’ ἑ]τ[α]ῖρ[ον |
| 11.3 | (ΧΑΙΡΕΑΣ) |
| 13.1 | ἀδικεῖ μ’ ἐκεῖνος οὐδὲν ἐξ ἐμοῦ παθών. |
| 13.2 | ἤρα μὲν ἀεὶ τῆς κόρης καὶ πολλά μοι |
| 15.1 | πράγματα παρεῖχεν, ὡς δ’ ἐπέραινεν οὐδὲ ἓν |
| 15.2 | αὑτῶι παραδοῦναι τὸν [γάμο]ν πείθων, ἰδού, |
| 15.3 | ἐξειργάσατο. |
| 17.1 | (Λα) τί οὖν; ἀναίνει τὴν ἐμὴν |
| 17.2 | ἔχειν θυγατέρα; |
| 18.1 | (Χαι) τοῖς δὲ δοῦσι τίνα λόγον |
| 18.2 | ἐρῶ, Λάχης; |
| 19 | (Λα) γενοῦ γάρ, ἱκετεύω [ς’] ἐ̣γ̣ώ— |
| 20 | (Χαι) οἴμοι, τί ποήσω; |
| 20.1 | (ΚΛΕΑΙΝΕΤΟΣ) τίς ὁ βοῶν ἐστίν ποτε |
| 20.2 | πρὸς ταῖς θύραις; |
| 21.1 | (?Χαι) εὐκαιρότ̣[α〈τά〉 γ]ε νὴ Δία |
| 21.2 | [ ]ε̣με. τί ποήσω, Λάχης; |
| 21.3 | (Λα) πείθωμεν αὐτόν. |
| 23.1 | (Χαι) ὢ βίας ἐρρωμένης. |
| 23.2 | πείθω παραδοῦναι τὴν ἐμὴν ἀδικούμενος |
| 25 | αὐτός; |
| 25 | (Λα) ὑπόμεινον δι’ ἐμέ. |
| 25.1 | (Χαι) νὴ τὸν Ἥλιον |
| 25.2 | αἰσχύνομαι Λάχης σε. τί.....[ |
| 25.3 | ἄκουε δή μου. Μοσχίων τὴν παρθένον |
| 25.4 | ἑλ]ὼν ἔχει, Κλεαίνετε. |
| 28.1 | 〈Κλ〉 ἠδικήμεθα. |
| 28.2 | (Χαι) μηθὲν βοήσηις. γνησίων ἐπὶ σπορᾶι |
| 30.1 | παίδων. ὁ πατὴρ αὐτοῦ [παρ]ὼν Λάχης ὁδὶ |
| 30.2 | τοῦτ’ ἐπιβεβαιοῖ. φὴις σ[ύ; |
| 31.1 | [Λα] φημ]ί, Χαιρέα. |
| 31.2 | οὐ] γάρ τι βούλ[ |
| 31.3 | (desunt uersus v uel vi) |
| 31.4 | ]πος ἦν |
| 35.1 | ] ἐμοὶ |
| 35.2 | κα]λῶς ἔχει: |
| 35.3 | κα]τὰ τρόπον |
| 35.4 | ]γάρ μοι διαφέρει |
| 35.5 | τ]ὰ γεγονότα: |
| 40.1 | ]πρᾶός γ’ εἶ σφόδρα |
| 40.2 | ]εν: οὐδὲ γάρ ς’ ὁρῶ |
| 40.3 | ] ἀγανακτ[ |
| 40.4 | (Λα) [ ] ἐ[κ τηλι]κούτων νῦν φόβων |
| 40.5 | τὸν ὑὸν ἐκ[λυσά]μενος. |
| 45.1 | (Κλ) ἀλλὰ μὴν πάλαι |
| 45.2 | ἡμῖν ἔδοξ[ε τοῦ]τ’· ἔχει τὴν παρθένον |
| 45.3 | ὁ Μοσχίων· [ἔλαβ]’ ἐθελοντής, οὐ βίαι. |
| 45.4 | ὠιόμεθα χαλεπανεῖν σε τοῦτο πυθόμενον. |
| 45.5 | ἀστεῖος ἀποβέβηκας· εὐτυχήκαμεν· περὶ τοῦ βοῶμεν; (Λα) πῶς λέγεις; (Κλ) ὥσπερ λέγω. (Λα) οὐ Χαιρέαι τὸ πρῶτον ἐξεδώκατε |
| 45.6 | τὴν παῖδα; |
| 52 | (Κλ) μὰ Δία. |
| 52.1 | (Λα) τί σὺ λέγεις; οὐ Χαιρέαι; |
| 52.2 | ἀλλὰ τίνι; |
| 53.1 | (Κλ) πάνυ γελοῖον· οὐκ ἀκήκοας; |
| 53.2 | τῶι σῶι νεανίσκωι. |
| 54 | (Λα) τί λέγεις; |
| 54 | (Κλ) νὴ τοὺς θεούς, |
| 55 | καὶ παιδίον γὰρ γέγονεν ἐκ τούτου. |
| 55.1 | (Λα) τί φήις; |
| 55.2 | ἐκ Μοσχίωνος; ὦ πολυτίμητοι θεοί, |
| 55.3 | ἐρρωμένου πράγματος. |
| 57.1 | (Κλ) Ἄπολλον, ν[οῦν ἔχεις; |
| 57.2 | πρωί γε ς’, ὡς ἔοικ’, ἐπήινεσα. |
| 58.1 | (Λα) οὐδὲ ἓν |
| 58.2 | ὁ Χαιρέας ἄρ’ ἠδίκηται; |
| 59 | 〈Κλ〉 φίλτατος— |
| 60 | τί γὰρ ἠδίκηται; —Χαιρέας. |
| 60.1 | (Λα) οὐθέν; τί οὖν |
| 60.2 | ἐβόα πορευθεὶς δεῦρο; |
| 61.1 | (Κλ) ἴσως ἐβούλετο— |
| 61.2 | (Λα) ἐβούλετ’; ἐπ’ ἐμὲ ταῦτα συνετάξασθ’ ἄρα |
| 61.3 | ὦ Γῆ. |
| 63 | (Κλ) τί ποιεῖς; |
| 63 | (Λα) οὐθέν, ἀλλ’ ὅμως ἔα δὶς ἢ τρὶς ἀνακραγεῖν με, πρὸς τῆς Ἑστίας. |