eul_wid: bhm-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments of Pseudepicharmea by Epicharmus of Syracuse

The Pseudepicharmea is a collection of sententious verses falsely attributed to the Sicilian comic poet Epicharmus of Syracuse, an early 5th-century BCE founder of comic drama. The eight surviving fragments, written in Doric Greek, present philosophical maxims on ethics and the divine but are considered spurious. Their content addresses several philosophical themes, including the omnipotence of the gods and the frailty of humanity, ethical ideals of moderation and self-control, the nature of the psychē as a divine element, and reflections on cosmic order and stability. The work survives only through quotation by later authors, primarily the 5th-century CE anthologist Stobaeus, with other sources including Clement of Alexandria and Platonic scholia. The maintained Doric dialect imitates Epicharmus’s genuine style, but the hexameter verse form and philosophical content reveal its pseudonymous nature. The fragments exemplify the Hellenistic practice of pseudepigraphy, where new philosophical ideas were authorized by attachment to venerable names. They shaped Epicharmus’s posthumous reputation as a sage, which ultimately overshadowed his legacy as a comic playwright in later antiquity.

τεῖδʼ ἔνεστι πολλὰ καὶ παντοῖα, τοῖς χρήσαιό κα
ποτὶ φίλον, ποτʼ ἐχθρόν, ἐν δίκαι λέγων, ἐν ἁλίαι,
ποτὶ πονηρόν, ποτὶ καλόν τε κἀγαθόν, ποτὶ ξένον,
ποτὶ δύσηριν, ποτὶ πάροινον, ποτὶ βάναυσον, αἴτε τις
ἄλλʼ ἔχει κακόν τι, καὶ τούτοισι κέντρα τεῖδʼ ἔνο.
ἐν δὲ καὶ γνῶμαι σοφαὶ τεῖδʼ, αἷσιν αἰ πίθοιτό τις,
δεξιώτερός τε κʼ εἴη βελτίων τʼ ἐς πάντʼ ἀνήρ.
κοὔτι πολλὰ δεῖ λέγειν, ἀλλʼ ἓμ μόνον τούτων ἔπος
ποττὸ πρᾶγμα ποτιφέροντα τῶνδʼ ἀεὶ τὸ συμφέρον.
αἰτίαν γὰρ ἦχον ὡς ἄλλως μὲν εἴην δεξιός,
μακρολόγος δὲ κοὐ δυναίμαν ἐμ βραχεῖ γνώμας λέγειν.
ταῦτα δὴ ʼγὼν εἰσακούσας συντίθημι τὰν Τέχναν
τάνδʼ, ὅπως εἴπηι τις· «Ἐπίχαρμος σοφός τις ἐγένετο,
πολλὰ δʼ εἶπʼ ἀστεῖα καὶ παντοῖα καθʼ ἓν ἔπος λέγων
πεῖραν αὐταυτοῦ διδοὺς ὡς καὶ βραχ
… ε μαθὼν ἅπας ἀνὴρ φανήσεται σοφός
… ήσει ποτʼ οὐδὲν ἔπος απ …
οντα λυπήσει τι τῶνδ …
τρ … α δρῶντα τοῖσδ …
ορητε πολυμαθη …
ων … ρτ … ἐρῶ δὲ καὶ τ …
ιτε τούτοις γα κακα … χειν
ἄλλος ἄλλωι γὰρ γέγαθε κοὔτι ταυ …
ε πάντα δεῖ τάδʼ ὡς ε
… ἔπειτα δʼ ἐν καιρῶι λε …
ειμα βραχυσοι — — — — — — — — — — — —
— — — — — — — — — ......]σ̣τ̣ι πρὸς το̣[
.......]ω̣ δυστει̣[...]ι̣[
....]εστι χρηστ[.].[..]ευ̣[
ἐ̣ν̣ι̣κ̣α̣λύπτεται τὸ φαῦλον[
εἰς τὸ συντυχεῖν ἀηδής ἐστιν ο[
† ευ̣τροπος ἀνθρώποισι δαίμων π̣[
....].ο̣ι καὶ ὀρθῶς βραβεῦσαι δ̣ιαν̣ε̣[
....]νου̣ς̣ ἐξηπάτηκεν ἄδικος ο̣ι̣[
....]..ε̣σις πονηρὰ περὶ πονηρῶ[ν πραγμάτων
.......]..[..]..[.]νι̣ς̣ ἔ̣τι ν[...]ι̣π̣.[
.............].π̣[ο]ν̣ηραυ̣δ̣[ — — — — — — —
— — — ]υ̣λ̣α̣[
].ε̣π̣ι̣[
]θ̣ε̣ραπ[
]νο̣σ̣τε̣ν[
]ιδεσ̣ενπ̣[
].ε̣σ̣στι[ — — — —
— — — ]η̣ν
]ος
]ν̣
] — —
— — — σπ[
‵—′ου[
‵—′φα[
‵—′σφ[
‵—′ε̣α̣[ — —
— — — — — — — ]ι ποιεῖθʼ αὑτῶι φ.[
]ε̣ν δὲ τοῖς φαυλ[
].ϲ̣ χορός ἐστι τα̣.[
]τ̣αι πᾶσιν ισ[
]ις ὁ πόλεμος .....[
]τ̣ον πόλεσι κευρε[
].ιν σουτι.....[
]ι.αιφ....ρουο.[
].νεις φόβον .[
].[ — — —
— — — ]αποσ[
]λ̣ιπα̣[
].α.[..].α..αιμ̣..[
].κτημ...
].εστατει
]ϲ βαθύς̣ μʼ ὁρ̣ῶ — — — — — —
— — ]α[
]ινεμπ[
]..[ — — —
ὥς τʼ ἐμὶν δοκεῖ
ἀλλʼ ἁπλῶς τ
ΕΠΙΧΑΡΜΟΥ
— τις δυστυχῶν βίον τʼ ἔχων
… τε κἀγαθὸν ψυχᾶι διδῶι
ν οὔτι φάσω μακάριον
μᾶλλον χρημάτων ἄλλωι τελεῖν
ΕΠΙΧΑΡΜΟΥ
τοὺς τρόπους χείρω γυναῖκά φαμʼ ἐγὼ τῶν θηρίων
εἶμεν. ὅστις γὰρ λέοντι σῖτον ἢ ποτὸν φέρει
ἢ κυσὶν Μολοσσικοῖσιν
θῆρες αἰκάλλοντι τοῖσιν εὖ ποιεῦσιν εὐμενεῖς.
ἁ γυνὰ δὲ τὸν τρέφοντα πρᾶτον εἴθισται δακεῖν. —
ταλεας γάρ ἐσθʼ ὁ φρόνιμος· ὡς δὲ τοῦθʼ οὕτως ἔχει,
χῶρος οἰκία τυραννὶς πλοῦτος ἰσχὺς καλλονὰ
ἄφρονος ἀνθρώπου τυχόντα καταγέλαστα γίνεται.
—ἁδοναὶ δʼ εἰσὶν βροτοῖσιν ἀνόσιοι λαιστήριοι·
καταπεπόντισται γὰρ εὐθὺς ἁδοναῖς ἀνὴρ ἁλούς. —