eul_wid: lpe-aa
On Human Nature and Solon's LawἈποσπάσματα
Philemon Syracusius On Human Nature and Solon's Law PDF
"On Human Nature and Solon's Law" is a lost comedic verse work attributed to Philemon Syracusius. Known only by its title and described as a collection of 608 passages, no substantive content or specific poetic form survives. The title suggests its thematic scope likely encompassed philosophical and social critiques, examining human nature alongside the laws and legislative legacy of the Athenian statesman Solon. The attribution to a Syracusan author hints at a potential connection to Sicilian comic traditions, positioning the work as a piece of social and ethical commentary delivered in a satirical vein. Its complete absence from standard scholarly catalogs of ancient Greek literature indicates it is entirely lost, with no documented influence on the historical record.
| book 2-3.1 | ὦ πῶς |
| book 2-3.2 | πονηρόν ἐστιν ἀνθρώπου φύσις τὸ σύνολον· οὐ γὰρ ἄν |
| book 2-3.3 | ποτ’ ἐδεήθη νόμου.[ln_2]. . . . . . . . . . . . . οἴει |
| book 2-3.4 | τι τῶν ἄλλων διαφέρειν θηρίων ἄνθρωπον; οὐδὲ μικρὸν ἀλλ’ ἢ σχήματι·[ln_5]πλάγι’ ἐστὶ τἄλλα, τοῦτο δ’ ὀρθὸν θηρίον. |
| book 4.1 | σὺ δ’ εἰς ἅπαντας εὗρες ἀνθρώπους, Σόλων· σὲ γὰρ λέγουσι |
| book 4.2 | τοῦτ’ ἰδεῖν |
| book 4.3 | πρῶτον νόμον, δημοτικόν, ὦ Ζεῦ, πρᾶγμα καὶ σωτήριον, (καί μοι λέγειν |
| book 4.4 | τοῦτ’ ἐστὶν ἁρμοστόν, Σόλων)[ln_5]μεστὴν ὁρῶντα τὴν πόλιν νεωτέρων, τούτους τ’ ἔχοντας τὴν ἀναγκαίαν φύσιν ἁμαρτάνοντάς τ’ εἰς ὃ μὴ προσῆκον ἦν, στῆσαι |
| book 4.5 | πριάμενόν |
| book 4.6 | τοι γυναῖκας κατὰ τόπους κοινὰς ἅπασι καὶ κατεσκευασμένας. |
| book 4.1 | [ln_10]ἑστᾶσι γυμναί· μὴ ’ξαπατηθῇς· πάνθ’ ὅρα. οὐκ εὖ σεαυτοῦ τυγχάνεις ἔχων· ἔχεις . . . . πως· ἡ θύρα ’στ’ ἀνεῳγμένη. εἷς ὀβολός· εἰσπήδησον· οὐκ ἔστ’ οὐδὲ εἷς ἀκκισμὸς οὐδὲ λῆρος, οὐδ’ ὑφήρπασεν·[ln_15]ἀλλ’ εὐθύς, ὡς βούλει σὺ χὢν βούλει |
| book 4.2 | τρόπον. ἐξῆλθες· οἰμώζειν λέγ’, ἀλλοτρία ’στί σοι. |
| book 5.1 | οὐκ ἂν λαλῇ τις μικρόν, ἐστὶ κόσμιος, οὐδ’ ἂν |
| book 5.2 | πορεύηταί τις εἰς τὴν γῆν βλέπων· ὁ δ’ ἡλίκον μὲν ἡ φύσις φέρει λαλῶν, μηδὲν |
| book 5.3 | ποιῶν δ’ ἄσχημον, οὗτος κόσμιος. |
| book 6 | ἐλαφρός |
| book 7.1 | οἴμοι· τὸ λυπεῖσθαι γὰρ ἐπὶ τὸ ῥῆμ’ ἄγει |
| book 7.2 | τοῦτ’ εὐθύς, ὡς ἔοικε, τὸν λυπούμενον. λυπουμένῳ δ’ ὅταν |
| book 7.3 | τις ἀκολουθῶν λέγῃ χαῖρ’, ἐξ ἀνάγκης οὗτος οἰμώζειν λέγει. |
| book 8 | ψωμοκόλαξ δ’ ἔσθ’ οὑτοσί. |
| book 9.1 | πιεῖν |
| book 9.2 | τις ἡμῖν ἐγχεάτω, καὶ ματτύην |
| book 9.3 | ποιεῖτε θᾶττον. |
| book 10.1 | νῦν δ’ οἶδ’ ἀκριβῶς τὴν τύχην ὡς οὐ μία, οὐδ’ ἔστι |
| book 10.2 | πρῴην, ἀλλὰ μετὰ τῶν |
| book 10.3 | σωμάτων ἡμῶν, ὅταν γινώμεθ’, εὐθὺς χἠ τύχη |
| book 10.4 | προσγίνεθ’ ἡμῖν |
| book 10.5 | συγγενὴς τῷ σώματι·[ln_5]κοὐκ ἔστιν ἕτερον |
| book 10.6 | παρ’ ἑτέρου λαβεῖν τύχην. |
| book 11.1 | οὐχὶ μόνον οὗτος εὗρε πῶς λαλήσομεν αὑτοῖς, ἀπέχοντες |
| book 11.2 | πολὺν ἀπ’ ἀλλήλων |
| book 11.3 | χρόνον, οὐδ’ ὃν |
| book 11.4 | τρόπον μηδέποτε μηδὲ εἷς πάλιν ἐπιλήσεθ’ ἡμῶν μηδέν, ἐμβλέψας δέ που[ln_5]τἀκ |
| book 11.5 | τοῦ χρόνου |
| book 11.6 | τοῦ παντὸς εἴσετ’, ἀλλὰ καὶ ψυχῆς ἰατρὸν κατέλιπεν τὰ γράμματα. |
| book 12.1 | γυμνῷ φυλακὴν ἐπίταττε, καὶ διὰ τριῶν |
| book 12.2 | ποτηρίων με ματτύης εὐφραινέτω. |
| book 13 | ὁρῶ μαγείρου καὶ κύβηλιν καὶ σκάφην. |
| book 14 | ὁ νακοτίλτης |
| book 15 | γεγενείακεν |
| book 16.1 | βασίλισς’ ἔσει Βαβυλῶνος, ἂν οὕτω τύχῃ. τὴν |
| book 16.2 | Πυθιονίκην οἶσθα καὶ τὸν Ἅρπαλον. |
| book 17.1 | ὁλκεῖον εἶδον ἐπὶ τραπέζῃ κείμενον |
| book 17.2 | πυρῶν |
| book 17.3 | τι μεστόν. |
| book 18 | ἐν Καρὶ τὸν κίνδυνον· οἶδα, δέσποτα. |
| book 20 | θρασέα γυνή |
| book 21.1 | κακὴ μὲν ὄψις, ἐν δὲ δείλαιαι |
| book 21.2 | φρένες. |
| book 22 | κἂν δοῦλος ᾖ τις, οὐδὲν ἧττον, δέσποτα, ἄνθρωπος οὗτός ἐστιν, ἂν ἄνθρωπος ᾖ. |
| book 23 | ἥδιον οὐδὲν οὐδὲ μουσικώτερον ἔστ’ ἢ δύνασθαι λοιδορούμενον φέρειν· ὁ λοιδορῶν γάρ, ἂν ὁ λοιδορούμενος μὴ προσποιῆται, λοιδορεῖται λοιδορῶν. |
| book 24 | πρόχειρον ἐπὶ τὴν γλῶτταν εὐλόγῳ τρέχειν |
| book 25 | στρῶμα μηλωτήν τ’ ἔχει. |
| book 26.1 | σκιμπόδιον ἓν καὶ κώδιον καὶ ψιάθιον ἴσως |
| book 26.2 | παλαστῆς |
| book 27 | χαλεπὸν τὸ ποιεῖν, τὸ δὲ κελεῦσαι ῥᾴδιον. |
| book 28.1 | οὐ τοῖς |
| book 28.2 | πλέουσι τὴν θάλατταν γίνεται μόνοισι |
| book 28.3 | χειμών, ὡς ἔοικεν, ἀλλὰ καὶ τοῖς |
| book 28.4 | περιπατοῦσί που, Λάχης, ἐν τῇ στοᾷ, καὶ τοῖς μένουσιν ἔνδον ἐν |
| book 28.5 | ταῖς οἰκίαις.[ln_5]χοἰ μὲν |
| book 28.6 | πλέοντες ἐνίοθ’ ἡμέραν μίαν ἢ νύκτα |
| book 28.7 | χειμασθέντες εἶτ’ ἐκ |
| book 28.8 | τοῦ κακοῦ σωτηρίας ἐπέτυχον· ἢ τὸ πνεῦμα γὰρ αὐτοὺς τὸ σῷζον ἧκεν ἢ ’φάνη λιμήν. ἐμοὶ δὲ τοῦτ’ οὐκ ἔστιν· οὐκ εἰς ἡμέραν[ln_10]χειμάζομαι μίαν γάρ, εἰς τὸ ζῆν δ’ ὅλον, ἀεὶ τὸ λυπεῖσθαι δὲ μεῖζον γίνεται. |
| book 29 | Κρομμύων πόλις |
| book 30.1 | ὑπέρου |
| book 30.2 | περιτροπή |
| book 31.1 | ἐμοῦ γάρ ἐστι κύριος μὲν εἷς ἀνήρ, τούτων δὲ καὶ σοῦ μυρίων τ’ ἄλλων νόμος, ἑτέρων τύραννος, τῶν |
| book 31.2 | τυραννούντων φόβος· δοῦλοι βασιλέων εἰσίν, ὁ βασιλεὺς θεῶν,[ln_5]ὁ θεὸς ἀνάγκης. πάντα δ’, ἂν |
| book 31.3 | σκοπῇς, ὅλως ἑτέρων πέφυκεν ἥττον’, ὧν δὲ μείζονα. τούτοις ἀνάγκη |
| book 31.4 | ταῦτα δουλεύειν ἀεί. |
| book 32.1 | οὐκ ἔστ’ ἀληθὲς |
| book 32.2 | παραλογίσασθ’, οὐδ’ ἔχειν ὀψάρια |
| book 32.3 | χρηστά. |
| book 33.1 | Κανθάρου |
| book 33.2 | σοφώτερος |
| book 34.1 | ἐγὼ γὰρ ὡς τὴν |
| book 34.2 | χλαμύδα κατεθέμην |
| book 34.3 | ποτὲ καὶ τὸν πέτασον— |
| book 35.1 | καὶ γύλιόν |
| book 35.2 | τιν’ ἀργυρωμάτων |
| book 36 | Κυδώνιον μῆλον |
| book 37.1 | πάντ’ ἔστιν ἐξευρεῖν, ἐὰν μὴ τὸν πόνον |
| book 37.2 | φεύγῃ τις, ὃς |
| book 37.3 | πρόσεστι |
| book 37.4 | τοῖς ζητουμένοις. |
| book 38 | δεδράμηκα |
| book 39 | εἰ τὰ παρὰ τοῖς ἄλλοισιν εἰδείης κακά, ἄσμενος ἔχοις ἄν, Νικοφῶν, ἃ νῦν ἔχεις. |
| book 41.1 | [spk_β]ἰχθὺς τί σοι ἐφαίνεθ’ οὑφθός; Β. μιαρὸς ἦν. ἀκήκοας; ἅλμη |
| book 41.2 | τε λευκὴ καὶ παχεῖ’ ὑπερβολῇ, κοὐχὶ λοπάδος |
| book 41.3 | προσῶζεν οὐδ’ ἡδυσμάτων· |
| book 41.1 | [ln_5][spk_α]Α. ἐβόων δ’ ἅπαντες ‘ὡς ἀγαθὴν ἅλμην |
| book 41.2 | ποιεῖς.‘ |
| book 42.1 | [spk_β]Ἀγύρριος δὲ παρατεθέντος καράβου, ὡς εἶδεν αὐτόν ‘χαῖρε πάππα φίλτατε‘ εἴπας— Β. τί ἐποίει; Α. τὸν |
| book 42.2 | πατέρα κατήσθιεν. |
| book 43 | τἀκ τῶν ἁμαξῶν |
| book 44.1 | [spk_παρμ]ἔδει |
| book 44.2 | παρεῖναι, Παρμένων, αὐλητρίδ’ ἢ νάβλαν |
| book 44.3 | τιν’. ΠΑΡΜ. ὁ δὲ νάβλας τί ἐστιν . . . Α. . . . οὐκ οἶδας, ἐμβρόντητε σύ; ΠΑΡΜ. μὰ Δία. Α. τί φής; οὐκ οἶσθα νάβλαν; οὐδὲν οὖν[ln_5]οἶσθ’ ἀγαθόν. οὐδὲ σαμβυκίστριαν; |
| book 46.1 | πολὺ μεῖζόν ἐστι |
| book 46.2 | τοῦ κακῶς ἔχειν κακὸν τὸ καθ’ ἕνα πᾶσι |
| book 46.3 | τοῖς ἐπισκοπουμένοις δεῖν τὸν κακῶς ἔχοντα πῶς ἔχει λέγειν. |
| book 47.1 | [spk_β]ὥσπερ Σέλευκος δεῦρ’ ἔπεμψε τὴν τίγριν, ἣν εἴδομεν ἡμεῖς, τῷ Σελεύκῳ πάλιν ἔδει ἡμᾶς |
| book 47.2 | τι παρ’ ἡμῶν ἀντιπέμψαι θηρίον. Β. τρυγέρανον· οὐ γὰρ γίνεται |
| book 47.3 | τοῦτ’ αὐτόθι. |
| book 48 | ἀπὸ στόματος ἅπαντ’, ἐὰν βούλησθ’, ἐρῶ. |
| book 50 | πανοικίᾳ |
| book 51.1 | τὸ κανοῦν δ’ ὁ παῖς |
| book 51.2 | περίεισι |
| book 51.3 | τηνάλλως ἔχων. |
| book 52 | νησίγδα |
| book 53.1 | καὐτόν |
| book 53.2 | τι πράττειν· οὐ μόνον τὰς ἐλπίδας ἐπὶ τῇ τύχῃ χρή, παιδίον, πάντως ἔχειν ὧν βούλεταί τις, ἀλλὰ καὐτὸν τῇ τύχῃ συλλαμβάνεσθαι· ῥᾷον ἡ τύχη |
| book 53.3 | πονεῖ,[ln_5]ἐὰν μεθ’ ἑτέρου |
| book 53.4 | τοῦτο, μὴ μόνη, ποιῇ. |
| book 54.1 | δοῦλος |
| book 54.2 | πρὸ δούλου, δεσπότης |
| book 54.3 | πρὸ δεσπότου. |
| book 55 | Ἕλλην γυνή |
| book 56.1 | κακόν ἐστι δούλῳ δεσπότης |
| book 56.2 | πράττων κακῶς· μετέχειν ἀνάγκη τῶν κακῶν γὰρ γίνεται. |
| book 57 | τοῦ γὰρ δικαίου κἀν βροτοῖσι κἀν θεοῖς ἀθάνατος ἀεὶ δόξα διατελεῖ μόνου. |
| book 58.1 | τὴν |
| book 58.2 | πλατεῖαν |
| book 58.3 | σοὶ μόνῳ ταύτην |
| book 58.4 | πεποίηκεν ὁ βασιλεύς; |
| book 59 | Αἰγύπτιος θοἰμάτιον ἠρδάλωκέ μου. |
| book 60.1 | τοὺς ἐν τῇ πόλει μάρτυρας ἔχω γάρ, ὅτι μόνος φύσκην |
| book 60.2 | ποιῶ, κάνδαυλον, ᾠά, θρῖον ἐν |
| book 60.3 | στενῷ. τί γὰρ |
| book 60.4 | τούτων διάπτωμ’ ἐγένετ’ ἢ ’μάρτημα τί; |
| book 61 | περὶ τοὐπτάνιον οὐ γίνεθ’ ἡ σκευωρία· τραπεζοποιός ἐστ’ ἐπὶ τοῦ διακονεῖν. |
| book 62 | μῦς λευκός |
| book 63.1 | ἰδοὺ πάρεστιν, ὡς ὁρᾷς· τριτημόρου ἕκαστος ὑμῶν ἦλθεν· εἰς |
| book 63.2 | τοὺς τέτταρας εἴληφεν ὑμῖν οὑτοσὶ τριώβολον. |
| book 64.1 | [spk_β]ὀβολοῦ τὸ πρῶτον ἡμῖν ἐνέχεεν καὶ τεττάρων |
| book 64.2 | χαλκῶν μετὰ ταῦτα. Β. καὶ μάλα· τρί’ ἡμιωβόλι’ ἐστί· χαλκοῦ θερμὸν ἦν. |
| book 65.1 | τὸ τῆς Ἀμαλθείας δοκεῖς εἶναι κέρας οἷον γράφουσιν οἱ γραφεῖς κέρας βοός; ἀργύριόν ἐστι· τοῦτ’ ἐὰν ἔχῃς, λέγε |
| book 65.2 | πρὸς |
| book 65.3 | τοῦτ’ εἰ βούλει, πάντα |
| book 65.4 | σοι γενήσεται,[ln_5]φίλοι, βοηθοί, μάρτυρες, συνοικίαι. |
| book 66 | νυνὶ δ’ ὅταν λάβῃ τις εἰς τὴν οἰκίαν τὰς Ἱππονίκας τάσδε καὶ Ναυσιστράτας καὶ Ναυσινίκας, τὰς Ἀθηναίας λέγω— |
| book 67.1 | Ἄρτεμι, φίλη δέσποινα, τοῦτόν |
| book 67.2 | σοι φέρω, ὦ πότνι’, ἀμφιφῶντα καὶ σπονδήσιμα. |
| book 68 | ἐξὸν ἀποσάττεσθαι δ’ ὅλην τὴν ἡμέραν, ποιοῦντα καὶ διδόντα ματτύας ἐκεῖ— |
| book 69 | εἰ πάντες ἀποθανούμεθ’ οἷς μὴ γίνεται ἃ βουλόμεσθα, πάντες ἀποθανούμεθα. |
| book 70.1 | σπάθην |
| book 70.2 | παραφαίνων δηλαδὴ χρυσένδετον |
| book 71.1 | οἱ φιλόσοφοι ζητοῦσιν, ὡς ἀκήκοα, περὶ τοῦτό τ’ αὐτοῖς |
| book 71.2 | πολὺς ἀναλοῦται |
| book 71.3 | χρόνος, τί ἐστιν ἀγαθόν, κοὐδὲ εἷς εὕρηκέ πω τί ἐστιν. ἀρετὴν καὶ φρόνησίν |
| book 71.4 | φασι, καὶ[ln_5]λέγουσι πάντα μᾶλλον ἢ τί τἀγαθόν. ἐν ἀγρῷ διατρίβων τήν |
| book 71.5 | τε γῆν |
| book 71.6 | σκάπτων ἐγὼ νῦν εὗρον· εἰρήνη ’στίν· ὦ Ζεῦ φίλτατε, τῆς ἐπαφροδίτου καὶ φιλανθρώπου θεοῦ. γάμους, ἑορτάς, συγγενεῖς, παῖδας, φίλους,[ln_10]πλοῦτον, ὑγίειαν, σῖτον, οἶνον, ἡδονὴν αὕτη δίδωσι· ταῦτα πάντ’ ἂν ἐκλίπῃ, τέθνηκε κοινῇ πᾶς ὁ τῶν ζώντων βίος. |
| book 72.1 | οὐκ ἔστιν οὔτε ζωγράφος, μὰ τοὺς θεούς, οὔτ’ ἀνδριαντοποιός, ὅστις ἂν |
| book 72.2 | πλάσαι κάλλος |
| book 72.3 | τοιοῦτον, οἷον ἁλήθει’ ἔχει. οὔτ’ ἀνδριάντος γὰρ καλῶς |
| book 72.4 | πεπλασμένου,[ln_5]ἂν μὴ τὸν αἰσθησόμενον ἡ τέχνη λάβῃ. |
| book 73.1 | εἰ τὰ δάκρυ’ ἡμῖν τῶν κακῶν ἦν φάρμακον, ἀεί θ’ ὁ κλαύσας |
| book 73.2 | τοῦ πονεῖν ἐπαύετο, ἠλλαττόμεσθ’ ἂν δάκρυα δόντες |
| book 73.3 | χρυσίον· νῦν δ’ οὐ προσέχει τὰ πράγματ’ οὐδ’ ἀποβλέπει |
| book 73.1 | [ln_5][spk_α]εἰς |
| book 73.2 | ταῦτα, δέσποτ’, ἀλλὰ τὴν αὐτὴν ὁδόν, ἐάν |
| book 73.3 | τε κλάῃς ἄν |
| book 73.4 | τε μή, πορεύεται. τί οὖν |
| book 73.5 | ποιεῖς |
| book 73.6 | πλέον; Α. οὐδέν· ἡ λύπη δ’ ἔχει ὥσπερ τὰ δένδρα |
| book 73.7 | τοῦτο καρπὸν τὸ δάκρυον. |
| book 74.1 | [spk_β]χαλκοῦς ὀφείλεις πέντε μοι. μέμνης’; Β. ἐγὼ σοὶ πέντε |
| book 74.2 | χαλκοῦς, σὺ δέ γ’ ἐμοὶ τριτήμορον. τοὺς ἓξ ἀποδοὺς |
| book 74.3 | τοὺς πέντε |
| book 74.4 | χαλκοῦς ἀπόλαβε. |
| book 75.1 | ἄλλῳ πονοῦντι ῥᾴδιον |
| book 75.2 | παραινέσαι ἔστιν, ποιῆσαι δ’ αὐτὸν οὐχὶ ῥᾴδιον. τεκμήριον δὲ τοὺς ἰατροὺς οἶδ’ ἐγὼ ὑπὲρ ἐγκρατείας |
| book 75.3 | τοῖς νοσοῦσιν εὖ σφόδρα[ln_5]πάντας λαλοῦντας, εἶτ’ ἐὰν |
| book 75.4 | πταίσωσί τι, αὐτοὺς |
| book 75.5 | ποιοῦντας πάνθ’ ὅς’ οὐκ εἴων τότε. ἕτερον τό τ’ ἀλγεῖν καὶ θεωρεῖν ἐστ’ ἴσως. |
| book 76.1 | ἐγὼ πρότερον μὲν ᾠόμην τῇ Σικελίᾳ ἓν |
| book 76.2 | τοῦτ’ ἀπότακτον αὐτὸ τοὺς |
| book 76.3 | τυροὺς |
| book 76.4 | ποιεῖν καλούς· ἔτι |
| book 76.5 | ταῦτα |
| book 76.6 | προσετίθην ἀκηκοώς, ἱμάτια |
| book 76.7 | ποικίλ’ εἰ λέγοι |
| book 76.8 | τις |
| book 76.9 | Σικελικά. |
| book 76 | [ln_5][spk_β]Β. σκεύη μὲν οὖν καὶ κτήματ’ ᾠόμην φέρειν. |
| book 77.1 | τὸ δὴ λεγόμενον |
| book 77.2 | τοῦτο Μυσῶν ἔσχατον ἐνόμιζ’ ὁρᾶν τὸν υἱὸν ἐκπλέονθ’ ὁρῶν. |
| book 79.1 | ὡς ἵμερός μ’ ὑπῆλθε γῇ τε κοὐρανῷ λέξαι μολόντι |
| book 79.2 | τοὔψον ὡς ἐσκεύασα. νὴ τὴν Ἀθηνᾶν ἡδύ γ’ ἔστ’ εὐημερεῖν ἐν ἅπασιν· ἰχθὺς ἁπαλὸς οἷος γέγονέ μοι,[ln_5]οἷον |
| book 79.3 | παρατέθεικ’, οὐ πεφαρμακευμένον |
| book 79.4 | τυροῖσιν, οὐδ’ ἄνωθεν ἐξανθισμένον, ἀλλ’ οἷος ἦν ζῶν, κὠπτὸς ὢν |
| book 79.5 | τοιοῦτος ἦν· οὕτως ἁπαλὸν ἔδωκα καὶ πρᾷον τὸ πῦρ ὀπτῶν τὸν ἰχθύν, οὐδὲ πιστευθήσομαι.[ln_10]ὅμοιον ἐγένετ’, ὄρνις ὁπόταν ἁρπάσῃ τοῦ καταπιεῖν μεῖζόν |
| book 79.6 | τι· περιτρέχει κύκλῳ τηροῦσα |
| book 79.7 | τοῦτο, καταπιεῖν δ’ ἐσπούδακεν, ἕτεραι διώκουσιν δὲ ταύτην. ταὐτὸν ἦν. τὴν ἡδονὴν ὁ πρῶτος αὐτῶν καταμαθὼν[ln_15]τῆς λοπάδος, ἀνεπήδησε κἄφευγεν κύκλῳ τὴν λοπάδ’ ἔχων, ἄλλοι δ’ ἐδίωκον κατὰ πόδας. ἐξῆν ὀλολύζειν· οἱ μὲν ἥρπασάν |
| book 79.8 | τι γάρ, οἱ δ’ οὐδέν, οἱ δὲ πάντα. καίτοι |
| book 79.9 | παρέλαβον ἰχθῦς |
| book 79.10 | ποταμίους ἐσθίοντας βόρβορον· |
| book 79.1 | [ln_20]εἰ δ’ ἔλαβον ἄρτι |
| book 79.2 | σκάρον, ἢ ’κ τῆς Ἀττικῆς γλαυκίσκον, ὦ Ζεῦ σῶτερ, ἢ ’ξ Ἄργους κάπρον, ἢ ’κ τῆς |
| book 79.3 | Σικυῶνος τῆς φίλης ὃν |
| book 79.4 | τοῖς θεοῖς φέρει |
| book 79.5 | Ποσειδῶν γόγγρον εἰς τὸν οὐρανόν, ἅπαντες οἱ φαγόντες ἐγένοντ’ ἂν θεοί.[ln_25]ἀθανασίαν εὕρηκα· τοὺς ἤδη νεκρούς, ὅταν ὀσφρανθῶσι, ποιῶ ζῆν πάλιν. |
| book 80 | ἠγόρασα νῆστιν κεστρέ’ ὀπτὸν οὐ μέγαν. |
| book 81.1 | ἱμάτια διαφαίνοντα καὶ πέδην |
| book 81.2 | τινὰ χρυσῆν |
| book 82.1 | ἀεὶ γεωργὸς εἰς νέωτα |
| book 82.2 | πλούσιος. |
| book 83 | στοιχεῖον |
| book 84 | ἔπιεν ἡ Ῥόδη κυμβίον ἀκράτου· κατασέσειχ’ ὑμᾶς ἄνω. |
| book 85.1 | φιλοσοφίαν καινὴν γὰρ οὗτος |
| book 85.2 | φιλοσοφεῖ· πεινῆν διδάσκει καὶ μαθητὰς λαμβάνει. εἷς ἄρτος, ὄψον ἰσχάς, ἐπιπιεῖν ὕδωρ. |
| book 86 | βοῦς ἕβδομος |
| book 88.1 | πολύ γ’ ἐστὶ πάντων ζῷον ἀθλιώτατον ἄνθρωπος, εἴ τις ἐξετάζοι κατὰ τρόπον· τὸν γὰρ βίον |
| book 88.2 | περίεργον εἰς τὰ πάντ’ ἔχων ἀπορεῖ τὰ πλεῖστα διὰ τέλους |
| book 88.3 | πονεῖ τ’ ἀεί.[ln_5]καὶ τοῖς μὲν ἄλλοις πᾶσιν ἡ γῆ θηρίοις ἑκοῦσα |
| book 88.4 | παρέχει τὴν καθ’ ἡμέραν |
| book 88.5 | τροφήν, αὐτὴ πορίζους’, οὐ λαβοῦσα . . . . . . . . . . . . πάνυ μόλις ὥσπερ τὸ κατὰ χρέος κεφάλαιον ἐκτίνει[ln_10]τὸ σπέρμα, τοὺς τόκους δ’ ἀνευρίσκους’ ἀεὶ πρόφασίν |
| book 88.6 | τιν’ αὐχμὸν ἢ πάχνην ἀποστερεῖ. καὶ δὴ τυχὸν μὲν διὰ τὸ παρέχειν |
| book 88.7 | πράγματα μόνους ἑαυτῇ καὶ ποιεῖν τἄνω κάτω |
| book 88.8 | ταύτην |
| book 88.9 | παρ’ ἡμῶν λαμβάνει |
| book 88.10 | τιμωρίαν. |
| book 89.1 | τί ποτε |
| book 89.2 | Προμηθεύς, ὃν λέγους’ ἡμᾶς |
| book 89.3 | πλάσαι καὶ τἄλλα πάντα ζῷα, τοῖς μὲν θηρίοις ἔδωχ’ ἑκάστῳ κατὰ γένος μίαν φύσιν; ἅπαντες οἱ λέοντές εἰσιν ἄλκιμοι,[ln_5]δειλοὶ πάλιν ἑξῆς πάντες εἰσὶν οἱ λαγῴ. οὐκ ἔστ’ ἀλώπηξ ἡ μὲν εἴρων τῇ φύσει ἡ δ’ αὐθέκαστος, ἀλλ’ ἐὰν |
| book 89.4 | τρισμυρίας ἀλώπεκάς |
| book 89.5 | τις |
| book 89.6 | συναγάγῃ, μίαν φύσιν ἁπαξαπασῶν ὄψεται |
| book 89.7 | τρόπον θ’ ἕνα.[ln_10]ἡμῶν δ’ ὅσα καὶ τὰ σώματ’ ἐστὶ τὸν ἀριθμὸν καθ’ ἑνός, τοσούτους ἔστι καὶ τρόπους ἰδεῖν. |
| book 90.1 | μείζω τὰ κακὰ ποιοῦσι |
| book 90.2 | πολλοί, δέσποτα, αὐτοὶ δι’ αὑτοὺς ἢ πέφυκε τῇ φύσει. οἷον τέθνηκεν υἱὸς ἢ μήτηρ |
| book 90.3 | τινί, ἢ νὴ Δί’ ἄλλων τῶν ἀναγκαίων γέ τις·[ln_5]ἂν μὲν λάβῃ τοῦτ’ ‘ἀπέθαν’, ἄνθρωπος γὰρ ἦν,‘ τοσοῦτο γέγονε τὸ κακὸν ἡλίκον |
| book 90.4 | περ ἦν. ἐὰν δ’ ‘ἀβίωτος ὁ βίος, οὐκ ἔτ’ ὄψομαι, ἀπόλωλ’,‘ ἐν ἑαυτῷ τοῦτ’ ἐὰν |
| book 90.5 | σκοπῇ, κακὰ πρὸς |
| book 90.6 | τοῖς κακοῖς οὗτος ἕτερα |
| book 90.7 | συλλέγει. |
| book 90.1 | [ln_10]ὁ δὲ τῷ λογισμῷ πάντα |
| book 90.2 | παρ’ ἑαυτῷ σκοπῶν τὸ κακὸν ἀφαιρεῖ, τἀγαθὸν δὲ λαμβάνει. |
| book 91.1 | ὃν οὐδὲ εἷς λέληθεν οὐδὲ ἓν |
| book 91.2 | ποιῶν, οὐδ’ αὖ ποιήσων, οὐδὲ πεποιηκὼς πάλαι, οὔτε θεὸς οὔτ’ ἄνθρωπος, οὗτός εἰμ’ ἐγώ, Ἀήρ, ὃν ἄν |
| book 91.3 | τις ὀνομάσειε καὶ Δία.[ln_5]ἐγὼ δ’, ὃ θεοῦ ’στιν ἔργον, εἰμὶ πανταχοῦ, ἐνταῦθ’ ἐν Ἀθήναις, ἐν Πάτραις, ἐν |
| book 91.4 | Σικελίᾳ, ἐν |
| book 91.5 | ταῖς πόλεσι πάσαισιν, ἐν |
| book 91.6 | ταῖς οἰκίαις πάσαις, ἐν ὑμῖν πᾶσιν· οὐκ ἔστιν τόπος, οὗ μή ’στιν Ἀήρ· ὁ δὲ παρὼν ἁπανταχοῦ[ln_10]πάντ’ ἐξ ἀνάγκης οἶδε |
| book 91.7 | πανταχοῦ παρών. |
| book 92.1 | ἀεὶ τὸ πλουτεῖν |
| book 92.2 | συμφορὰς |
| book 92.3 | πολλὰς ἔχει, φθόνον τ’ ἐπήρειάν |
| book 92.4 | τε καὶ μῖσος |
| book 92.5 | πολύ, πράγματά τε |
| book 92.6 | πολλὰ κἀνοχλήσεις μυρίας, πράξεις |
| book 92.7 | τε πολλὰς |
| book 92.8 | συλλογάς |
| book 92.9 | τε τοῦ βίου.[ln_5]ἔπειτα μετὰ ταῦτ’ εὐθὺς εὑρέθη θανών, ἄλλοις καταλείψας εἰς |
| book 92.10 | τρυφὴν τὴν οὐσίαν. ὅθεν πένεσθαι μᾶλλον ἡδέως ἔχω, ἔχειν |
| book 92.11 | τε μέτρια κἀμέριμνον ζῆν βίον, καὶ μήτ’ ἔχειν |
| book 92.12 | πλοῦτόν με μήτε |
| book 92.13 | πράγματα·[ln_10]πᾶς γὰρ πένης ὢν μεγάλα κερδαίνει κακά. |
| book 93.1 | ὦ τρισμακάρια πάντα καὶ τρισόλβια τὰ θηρί’, οἷς οὐκ ἔστι |
| book 93.2 | περὶ τούτων λόγος· οὔτ’ εἰς ἔλεγχον οὐδὲν αὐτῶν ἔρχεται, οὔτ’ ἄλλο |
| book 93.3 | τοιοῦτ’ οὐδέν ἐστ’ αὐτοῖς κακὸν[ln_5]ἐπακτόν, ἣν δ’ ἂν εἰσενέγκηται φύσιν ἕκαστον, εὐθὺς καὶ νόμον |
| book 93.4 | ταύτην ἔχει. ἡμεῖς δ’ ἀβίωτον ζῶμεν ἅνθρωποι βίον· δουλεύομεν δόξαισιν, εὑρόντες νόμους, προγόνοισιν, ἐγγόνοισιν. οὐκ ἔστ’ ἀποτυχεῖν[ln_10]κακοῦ, πρόφασιν δ’ ἀεί τιν’ ἐξευρίσκομεν. |
| book 94.1 | ἀνὴρ δίκαιός ἐστιν οὐχ ὁ μὴ ἀδικῶν, ἀλλ’ ὅστις ἀδικεῖν δυνάμενος μὴ βούλεται· οὐδ’ ὃς τὰ μικρὰ λαμβάνειν ἀπέσχετο, ἀλλ’ ὃς τὰ μεγάλα καρτερεῖ μὴ λαμβάνων,[ln_5]ἔχειν δυνάμενος καὶ κρατεῖν ἀζημίως· οὐδ’ ὅς γε |
| book 94.2 | ταῦτα πάντα διατηρεῖ μόνον, ἀλλ’ ὅστις ἄδολον γνησίαν τ’ ἔχων φύσιν εἶναι δίκαιος κοὐ δοκεῖν εἶναι θέλει. |
| book 95.1 | κἂν δοῦλος ᾖ τις, σάρκα τὴν αὐτὴν ἔχει· φύσει γὰρ οὐδεὶς δοῦλος ἐγενήθη |
| book 95.2 | ποτέ [ἀπὸ τοῦ πάλαι |
| book 95.3 | πλάσαντος ἀνθρώπων γένος. ἴσην δὲ πάντων διάθεσιν |
| book 95.4 | τοῦ σώματος[ln_5]ἐποίησεν οὗτος ὡς ἐλευθέρου γένους. ἐλευθέρους ἐποίησε πάντας τῇ φύσει, δοῦλον δὲ μετεποίησεν ἡ πλεονεξία]. ἡ δ’ αὖ τύχη τὸ σῶμα κατεδουλώσατο. |
| book 96.1 | νὴ τὸν Δία τὸν μέγιστον ᾤμην, Σωσία, ἐγὼ πρότερον μὲν |
| book 96.2 | τοὺς πένητας ζῆν μόνους ὀδυνωμένους, τῶν |
| book 96.3 | πλουσίων δὲ τὸν βίον ἱλαρόν |
| book 96.4 | τιν’ εἶναι καὶ φέρειν εὐθυμίαν·[ln_5]νυνὶ δὲ διαφέροντα |
| book 96.5 | τοῖς καθ’ ἡμέραν δαπανήμασιν δὴ τὸν βίον ὁρῶ μόνον, λύπας δ’ ἔχοντας μείζονας |
| book 96.6 | τοὺς μείζονας. |
| book 97.1 | τὸν μὴ λέγοντα τῶν δεόντων μηδὲ ἓν μακρὸν νόμιζε, κἂν δύ’ εἴπῃ συλλαβάς, τὸν δ’ εὖ λέγοντα μὴ νόμιζ’ εἶναι μακρόν, μηδ’ ἂν |
| book 97.2 | σφόδρ’ εἴπῃ πολλὰ καὶ πολὺν |
| book 97.3 | χρόνον.[ln_5]τεκμήριον δὲ τοῦδε τὸν Ὅμηρον λαβέ· οὗτος γὰρ ἡμῖν μυριάδας ἐπῶν γράφει, ἀλλ’ οὐδὲ εἷς Ὅμηρον εἴρηκεν μακρόν. |
| book 98.1 | ἐγὼ τὸν ἀγρὸν ἰατρὸν ἐλελήθειν ἔχων· τρέφει γὰρ οὗτος ὥσπερ ἀρρωστοῦντά με, σιτάρια μικρὰ προσφέρων οἴνου θ’ ὅσον ὀσμήν, λαχάνου τ’ ἀεί τι καὶ νὴ τὸν Δία[ln_5]τὰ πετραῖα |
| book 98.2 | ταῦτ’ ὀψάρια, κάππαριν, θύμον, ἀσπάραγον, αὐτὰ ταῦτα· καὶ δέδοικα μὴ λίαν ἀπισχναίνων με |
| book 98.3 | ποιήσῃ νεκρόν. |
| book 99.1 | ἂν οἷς ἔχομεν |
| book 99.2 | τούτοισι μηδὲ χρώμεθα, ἃ δ’ οὐκ ἔχομεν ζητῶμεν, ὧν μὲν διὰ τύχην, ὧν δὲ δι’ ἑαυτοὺς ἐσόμεθ’ ἐστερημένοι· [εἰ δ’ εὐτυχῶν |
| book 99.3 | τις καὶ βίον κεκτημένος[ln_5]μηδὲν δόμοισι τῶν καλῶν |
| book 99.4 | πειράσεται, ἐγὼ μὲν αὐτὸν οὔποτ’ ὄλβιον καλῶ, φύλακα δὲ μᾶλλον |
| book 99.5 | χρημάτων εὐδαίμονα.] |
| book 100.1 | ὅταν δὲ παρατηροῦντ’ ἴδω τίς ἔπταρεν, ἢ τίς ἐλάλησεν, ἢ τίς ἐστιν ὁ προϊὼν |
| book 100.2 | σκοποῦντα, πωλῶ τοῦτον εὐθὺς ἐν ἀγορᾷ. αὑτῷ βαδίζει καὶ λαλεῖ καὶ πτάρνυται[ln_5]ἕκαστος ἡμῶν, οὐχὶ τοῖς ἐν τῇ πόλει. τὰ πράγμαθ’ ὡς πέφυκεν οὕτω γίνεται. |
| book 101.1 | ἐγὼ λίθον μὲν τὴν Νιόβην, μὰ τοὺς θεούς, οὐδέποτ’ ἐπείσθην, οὐδὲ νῦν |
| book 101.2 | πεισθήσομαι ὡς |
| book 101.3 | τοῦτ’ ἐγένετ’ ἄνθρωπος· ὑπὸ δὲ τῶν κακῶν [τῶν |
| book 101.4 | συμπεσόντων |
| book 101.5 | τοῦ τε |
| book 101.6 | συμβάντος πάθους][ln_5]οὐδὲν λαλῆσαι δυναμένη |
| book 101.7 | πρὸς οὐδένα, προσηγορεύθη διὰ τὸ μὴ φωνεῖν λίθος. |
| book 102.1 | πρόσεστι δὲ τῷ πένητι ἀπιστία· κἂν |
| book 102.2 | σοφὸς ὑπάρχῃ κἂν λέγῃ τι |
| book 102.3 | συμφέρον, δοκεῖ τι |
| book 102.4 | φράζειν |
| book 102.5 | τοῖς ἀκούουσιν κακῶς. τῶν γὰρ |
| book 102.6 | πενήτων πίστιν οὐκ ἔχει λόγος.[ln_5]ἀνὴρ δὲ πλουτῶν, κἂν ἄγαν |
| book 102.7 | ψευδηγορῇ, δοκεῖ τι |
| book 102.8 | φράζειν |
| book 102.9 | τοῖς ἀκούουσιν ἀσφαλές. |
| book 103.1 | ἤκουσα |
| book 103.2 | τούτων αὐτός, οὐδὲ φύεται αὐτόματον ἀνθρώποισιν, ὦ βέλτιστε, νοῦς ὥσπερ ἐν ἀγρῷ θύμος· ἐκ δὲ τοῦ λέγειν |
| book 103.3 | τε καὶ ἑτέρων ἀκούειν καὶ θεωρῆσαι . .[ln_5]κατὰ μικρὸν ἀεί, φασί, φύονται |
| book 103.4 | φρένες. |
| book 104.1 | [spk_β]τί ζῆν ὄφελος ᾧ μή ’στι τὸ ζῆν εἰδέναι; Β. ἀλλ’ οἶνος ἦν· οὐδεὶς δὲ μεθύων, ἂν |
| book 104.2 | σκοπῇς, ὃς οὐχὶ δοῦλός ἐστι |
| book 104.3 | τοῦ πεπωκέναι· ὅσα μ’ οὗτος ἠνάγκαζεν, ἐποίουν |
| book 104.4 | ταῦτ’ ἐγώ.[ln_5]ὁ πονηρὸς οἶνος οὗτός ἐστι, Νικοφῶν. |
| book 105.1 | δικαιότατον κτῆμ’ ἐστὶν ἀνθρώποις ἀγρός· ὧν ἡ φύσις δεῖται γὰρ ἐπιμελῶς φέρει, πυρούς, ἔλαιον, οἶνον, ἰσχάδας, μέλι· τὰ δ’ ἀργυρώματ’ ἐστὶν ἥ τε |
| book 105.2 | πορφύρα[ln_5]εἰς |
| book 105.3 | τοὺς |
| book 105.4 | τραγῳδοὺς εὔθετ’, οὐκ εἰς τὸν βίον. |
| book 106.1 | πολλῶν φύσει |
| book 106.2 | τοῖς πᾶσιν αἰτία κακῶν λύπη· διὰ λύπην καὶ μανία γὰρ γίνεται |
| book 106.3 | πολλοῖσι καὶ νοσήματ’ οὐκ ἰάσιμα· αὑτούς τ’ ἀνῃρήκασι διὰ λύπην |
| book 106.4 | τινές,[ln_5]ἐπὰν τὸ λυποῦν |
| book 106.5 | πλεῖον ἢ τὸ σῷζον ᾖ. |
| book 107.1 | ἂν γνῷς τί ἐστ’ ἄνθρωπος, εὐδαίμων ἔσει. τέθνηκέ τις, μὴ δεινὸν ἔστω |
| book 107.2 | τοῦτό σοι. κεκύηκέ τις, οὐ κεκύηκέ τις· ἠτύχηκέ τις· βήττει |
| book 107.3 | τις· οἰμώζει |
| book 107.4 | τις· ἡ φύσις φέρει[ln_5]ἅπαντα |
| book 107.5 | ταῦτα. φεῦγε τὰς λύπας. |
| book 108.1 | τί ποτ’ ἐστὶν ἆρα διότι βούλεταί μ’ ἰδεῖν; ἢ καθάπερ οἱ νοσοῦντες ἀλγοῦντες |
| book 108.2 | σφόδρα, τὸν ἰατρὸν ἂν ἴδωσιν, οὐκ ἀλγοῦς’ ἔτι, οὕτως, ἐπάν |
| book 108.3 | τις |
| book 108.4 | τυγχάνῃ λυπούμενος,[ln_5]ἧττον ὀδυνᾶται, φίλον ἐὰν |
| book 108.5 | παρόντ’ ἴδῃ; |
| book 109.1 | ὅταν ξενισθῇς ἐν πόλει |
| book 109.2 | πρὸς τὸν φίλον, ἐν |
| book 109.3 | ταῖς |
| book 109.4 | περισσαῖς καὶ πυκναῖς ὁμιλίαις, ἐὰν μεγίστην ὁ φίλος λέγῃ πόλιν, σὺ τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα μὴ συγκρίνῃς·[ln_5]ἐχθροὺς |
| book 109.5 | ποιοῦσι |
| book 109.6 | τοὺς φίλους αἱ συγκρίσεις. |
| book 110-111.1 | μὴ λύπει |
| book 110-111.2 | σεαυτόν, τοῦτο γινώσκων ὅτι, ὅταν |
| book 110-111.3 | ποτ’ ἀνθρώποισιν ἡ τύχη γελᾷ, πάντων ἀφορμὴ τῶν καλῶν εὑρίσκεται·[ln_5]ὅταν δὲ δυστυχῇ τις, οὐδ’ εὐφραίνεται.[ln_5]. . . . . . . . . . . . ἅπαντα νικᾷ καὶ μεταστρέφει τύχη. |
| book 112-113.1 | ἆρ’ ἐστὶ τοῖς νοσοῦσι |
| book 112-113.2 | χρήσιμος λόγος.[ln_1]. . . . . . . . . . . ὡς |
| book 112-113.3 | σπληνίον |
| book 112-113.4 | πρὸς ἕλκος οἰκείως |
| book 112-113.5 | τεθὲν τὴν |
| book 112-113.6 | φλεγμονὴν ἔπαυσεν, οὕτω καὶ λόγος εὔκαιρος εἰς τὰ σπλάγχνα κολληθεὶς φίλων[ln_5]εὐψυχίαν |
| book 112-113.7 | παρέσχε τῷ λυπουμένῳ. |
| book 114.1 | ὡς εὐφυὲς ζῷον κοχλίας, νὴ τὸν θεόν. ὅταν |
| book 114.2 | πονηρῷ περιπέσῃ τῷ γείτονι, τὸν οἶκον ἄρας εἰς ἕτερον |
| book 114.3 | πορεύεται, νέμεται δ’ ἀμέριμνος |
| book 114.4 | τοὺς κακοὺς |
| book 114.5 | φεύγων ἀεί. |
| book 115.1 | ὃ δεῖ παθεῖν |
| book 115.2 | σε μηδαμοῦ σκέψῃ φυγεῖν· οὐ γὰρ δυνήσῃ φεύγειν ὅ σε δεῖ παθεῖν· τὸ πεπρωμένον γὰρ οὐ μόνον βροτοῖς ἄφευκτόν ἐστιν, ἀλλὰ καὶ τὸν οὐρανόν. |
| book 116.1 | εἴ ποτέ τις ἡμῶν εἰς τὸν ἀγρὸν ἐξιὼν μνήματα |
| book 116.2 | παρελθὼν καὶ τάφους ἀνθρωπίνους· τούτων ἕκαστος ἔλεγεν ‘εἰς ὥρας ἐγὼ πλεύσω, φυτεύσω, τοῖχον ἄρας κτήσομαι—‘ |
| book 117.1 | ἄνθρωπος εἶ δήπουθεν, ὧν ἐστ’ οὐδὲ εἷς ᾧ μὴ κακόν |
| book 117.2 | τι γέγονεν ἢ γενήσεται, ὁ ποιῶν δ’ ἐλάχιστον τὸ γεγενημένον . . ἀμφότερον οὗτος εὐτυχεῖ τε καὶ φρονεῖ. |
| book 118ab.1 | θεὸν νόμιζε καὶ σέβου, ζήτει δὲ μή· πλεῖον γὰρ οὐδὲν ἄλλο |
| book 118ab.2 | τοῦ ζητεῖν ἔχεις. εἴτ’ ἔστιν εἴτ’ οὐκ ἔστι μὴ βούλου μαθεῖν, ὡς ὄντα |
| book 118ab.3 | τοῦτον καὶ παρόντ’ ἀεὶ σέβου. |
| book 119.1 | σοὶ γάρ τίς ἐστιν, εἰπέ μοι, παρρησία; σὺ λαλεῖς ἐν ἀνθρώποισιν ὡς ἄνθρωπος ὤν; τὸ δ’ ὅλον |
| book 119.2 | περιπατεῖς, ἢ τὸν αὐτὸν ἀέρα ἑτέροισιν ἕλκεις, εἰπέ μοι, τοιοῦτος ὤν; |
| book 120.1 | ἂν μὲν |
| book 120.2 | πλέωμεν ἡμερῶν |
| book 120.3 | πλοῦν |
| book 120.4 | τεττάρων, σκεπτόμεθα τἀναγκαῖ’ ἑκάστης ἡμέρας· ἂν δέῃ δὲ φείσασθαί τι |
| book 120.5 | τοῦ γήρως χάριν, οὐ φειδόμεσθ’ ἐφόδια |
| book 120.6 | περιποιούμενοι; |
| book 121.1 | [spk_β]πολλάκις ἔχων |
| book 121.2 | τις οὐδὲ τἀναγκαῖα νῦν αὔριον ἐπλούτης’, ὥστε χἀτέρους |
| book 121.3 | τρέφειν. Β. θησαυρὸν εὑρὼν τήμερόν |
| book 121.4 | τις αὔριον ἅπαντα τἀκ τῆς οἰκίας ἀπώλεσεν. |
| book 122.1 | τὸν βολβόν, εἰ βούλει, σκόπει ὅσα δαπανήσας εὐδοκιμεῖ, τυρόν, μέλι, σήσαμον, ἔλαιον, κρόμμυον, ὄξος, σίλφιον· αὐτὸς δ’ ἐφ’ αὑτοῦ ’στιν |
| book 122.2 | πονηρὸς καὶ πικρός. |
| book 123.1 | Σφίγγ’ ἄρρεν’, οὐ μάγειρον εἰς τὴν οἰκίαν εἴληφ’· ἁπλῶς γὰρ οὐδὲ ἕν, μὰ τοὺς θεούς, ὧν ἂν λέγῃ συνίημι· καινὰ ῥήματα |
| book 123.2 | πεπορισμένος γάρ ἐστι. |
| book 124.1 | γυναικὸς ἐξόπισθ’ ἐλευθέρας βλέπω μόνην θεράπαιναν κατόπιν ἀκολουθεῖν καλὴν ἐκ |
| book 124.2 | τοῦ Πλαταιικοῦ τε |
| book 124.3 | παρακολουθοῦντά τινα |
| book 124.4 | ταύτῃ κατιλλώπτειν. |
| book 125.1 | [spk_β]Σύρα, Σύρα. Β. τί ἐστι; Α. πῶς ἡμῖν ἔχεις; Β. μηδέποτ’ ἐρώτα |
| book 125.2 | τοῦτ’, ἐπὰν γέροντ’ ἴδῃς ἢ γραῦν |
| book 125.3 | τιν’· ἴσθι δ’ εὐθὺς ὅτι κακῶς ἔχει. |
| book 126.1 | μῦς λευκός, ὅταν αὐτήν |
| book 126.2 | τις (ἀλλ’ αἰσχύνομαι λέγειν), κέκραγε |
| book 126.3 | τηλικοῦτον εὐθὺς ἡ κατάρατος, ὥστ’ οὐκ ἔστι |
| book 126.4 | πολλάκις λαθεῖν. |
| book 127.1 | ἐὰν γέρων γένηται |
| book 127.2 | πλούσιος γεγώς, καλὸν τὸ γῆράς ἐστιν ἐπὶ τούτῳ μόνον, ἔχει γὰρ |
| book 127.3 | χειραγωγὸν τὸν |
| book 127.4 | πλοῦτον ὁ γέρων. |
| book 128 | ὦ γέρον, ἐπὰν ἴδῃς γέροντα καὶ μόνον, μηδὲν ἐπερώτα· πάντα γὰρ κακῶς ἔχει. καλὸν τὸ θνῄσκειν ἔστιν ἐπὶ τούτῳ λέγειν. |
| book 129 | ἐπὰν ἐγγὺς θάνατος ἔλθῃ, οὐδεὶς ἑαυτῷ ὃ θέλει βουλεύεται· θνῄσκει δ’ ὁ θνῄσκων κατ’ ἰδίαν εἱμαρμένην. |
| book 130.1 | εἰ ταῖς ἀληθείαισιν οἱ τεθνηκότες αἴσθησιν εἶχον, ἄνδρες, ὥς |
| book 130.2 | φασίν |
| book 130.3 | τινες, ἀπηγξάμην ἂν ὥστ’ ἰδεῖν Εὐριπίδην. |
| book 131.1 | ὁ φθόνος ἐν αὑτῷ τοῦθ’ ἓν ἐπιεικῶς |
| book 131.2 | ποιεῖ· τὸν αἱρετιστὴν ὄντα τῶν αὐτοῦ τρόπων λυμαίνεται μάλιστα διὰ παντὸς |
| book 131.3 | συνών. |
| book 132 | ἀγαθῆς γυναικός ἐστιν, ὦ Νικοστράτη, μὴ κρείττον’ εἶναι τἀνδρός, ἀλλ’ ὑπήκοον· γυνὴ δὲ νικῶς’ ἄνδρα κακόν ἐστιν μέγα. |
| book 133 | οὐκ ἂν δύναιο μὴ γενέσθαι, δέσποτα, ἄνθρωπος ὢν ἄνθρωπος· ἄλλως οὖν βοᾷς. τὸν ζῶντ’ ἀνάγκη πόλλ’ ἔχειν ἐστὶν κακά. |
| book 134.1 | οὔτε γὰρ ἰατρὸς οὐδὲ εἷς, ἂν εὖ σκοπῇς, τοὺς αὐτὸς αὑτοῦ βούλεθ’ ὑγιαίνειν φίλους, οὔτε |
| book 134.2 | στρατιώτης πόλιν ὁρᾶν ἄνευ κακοῦ. |
| book 135.1 | ἐγὼ δὲ λυποῦμαι μὲν εἰς ὑπερβολὴν ἐπὶ τοῖς |
| book 135.2 | παροῦσιν, ἐν δὲ τῇ λύπῃ φρονῶ. τοῦτό με τὸ τηροῦν ἐστι κἄνθρωπον |
| book 135.3 | ποιοῦν. |
| book 136.1 | οὕτως ἄνανδρος γέγονας; οὐκ εὐψυχία |
| book 136.2 | τοῦτ’ ἔσθ’ ὃ ποιεῖς νῦν γάρ, ἀλλ’ ἀνανδρία, τὸ μὴ δύνασθαι καρτερεῖν λυπούμενον. |
| book 137 | οὐκ ἔστιν ἡμῖν οὐδεμία τύχη θεός, οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ ταὐτόματον, ὃ γίνεται ὡς ἔτυχ’ ἑκάστῳ, προσαγορεύεται τύχη. |
| book 138.1 | ὁρῶσι πάντες |
| book 138.2 | πρῶτον, εἶτ’ ἐθαύμασαν, ἔπειτ’ ἐπεθεώρησαν, εἶτ’ εἰς ἐλπίδα ἐνέπεσον· οὕτω γίνετ’ ἐκ |
| book 138.3 | τούτων ἔρως. |
| book 139.1 | ἀλλ’ ἐν Σάμῳ μὲν |
| book 139.2 | τοῦ λιθίνου ζῴου |
| book 139.3 | ποτὲ ἄνθρωπος ἠράσθη |
| book 139.4 | τις, εἶτ’ εἰς τὸν νεὼν κατέκλεισεν αὑτόν. |
| book 140-141.1 | καλῶς |
| book 140-141.2 | ποιήσας καλῶς ὠνείδισας ἔργον καθεῖλες |
| book 140-141.3 | πλουσίου |
| book 140-141.4 | πτωχὸς λόγῳ. καυχώμενος τὸ δῶρον ὃ δέδωκας φίλῳ ἔργῳ στρατηγὸς γέγονας ἐν λόγῳ φονεύς. |
| book 142.1 | βουνὸν ἐπὶ ταύτῃ καταλαβὼν ἄνω |
| book 142.2 | τινά— |
| book 142.1 | [spk_β]Β. τίς ἔσθ’ ὁ βουνός; ἵνα |
| book 142.2 | σαφῶς |
| book 142.3 | σου μανθάνω. |
| book 143 | χαλεπόν γ’ ἀκροατὴς ἀσύνετος καθήμενος· ὑπὸ γὰρ ἀνοίας οὐχ ἑαυτὸν μέμφεται. |
| book 144.1 | [spk_β]παρὰ τοῦ βασιλέως γράμμαθ’ ἥκει |
| book 144.2 | σοι, Μάγα. Β. Μάγα κακόδαιμον, γράμματ’ οὐκ ἐπίστασαι. |
| book 145.1 | οὐ τοὺς ἀώρους εἶπά σοι, μαστιγία, πόδας |
| book 145.2 | πρίασθαι; σὺ δὲ φέρεις ὀπισθίους. |
| book 146 | καὶ τοῦ θέρους μὲν εἶχεν ἱμάτιον δασύ, ἵν’ ἐγκρατὴς ᾖ, τοῦ δὲ χειμῶνος ῥάκος. |
| book 147.1 | μὴ νουθέτει γέρονθ’ ἁμαρτάνοντά τι· δένδρον |
| book 147.2 | παλαιὸν μεταφυτεύειν δύσκολον. |
| book 148 | ὦ Πάμφιλ’, ὁ χρόνος οὐ μόνον τὰ σώματα αὔξει βαδίζων, ἀλλὰ καὶ τὰ πράγματα. |
| book 149 | ὅσαι τέχναι γεγόνασι, ταύτας, ὦ Λάχης, πάσας ἐδίδαξεν ὁ χρόνος, οὐχ ὁ διδάσκαλος. |
| book 150.1 | ὅσα διὰ τοὺς |
| book 150.2 | πράττοντας αὐτοὺς γίνεται, οὐδενὶ πρόσεστιν οὐδὲ κοινωνεῖ τύχη. |
| book 151.1 | ἐπὰν ὁ νοῦς ᾖ μὴ καθεστηκώς |
| book 151.2 | τινι, οὐκ ἔστ’ ἀκούειν οὐδὲν αὐτὸν οὐδ’ ὁρᾶν. |
| book 152.1 | τὸ γνῶθι |
| book 152.2 | σαυτόν· οὐ μάτην εὖ ἴσθ’ ὅτι τὸ ῥῆμα |
| book 152.3 | τοῦτο δόξαν ἐν Δελφοῖς ἔχει. |
| book 153 | ὡς ἡδέως μοι γέγονε τὰ πρότερον κακά· εἰ μὴ τότ’ ἐπόνουν, νῦν ἂν οὐκ εὐφραινόμην. |
| book 154.1 | πολλά με διδάσκεις ἀφθόνως διὰ φθόνον, ὅπως ἀκούων |
| book 154.2 | πολλὰ μηδὲ ἓν μάθω. |
| book 155.1 | στρατιῶτα, κοὐκ ἄνθρωπε, καὶ σιτούμενε ὥσπερ ἱερεῖον, ἵν’ ὅταν ᾖ καιρὸς |
| book 155.2 | τυθῇς. |
| book 156 | ἔτεκές με, μῆτερ, καὶ γένοιτό σοι τέκνων ὄνησις, ὥσπερ καὶ δίκαιόν ἐστί σοι. |
| book 157.1 | ὅστις πένης ὢν ζῆν |
| book 157.2 | παρ’ ὃ ζῆν βούλεται· ἡ γὰρ |
| book 157.3 | σπάνις |
| book 157.4 | πρόχειρος εἰς τὸ δρᾶν κακά. |
| book 158 | τοιοῦτος ὁ βίος ἐστὶν ἀνθρώπου, γύναι· εὐφραινόμεσθ’ ἐλάττον’ ἢ λυπούμεθα. |
| book 159.1 | οὕτως, ὅταν ἐμπέσῃ τις εἰς τὸν νοῦν φόβος, κἀκ |
| book 159.2 | τοῦ καθεύδειν οὗτος οὐκ ἐξέρχεται. |
| book 160 | ἀγαθὴ γὰρ ἡ λύπη καθ’ αὑτῆς ἀναπλάσαι ἀτεχνῶς διπλάσια τῆς ἀληθείας κακά. |
| book 161.1 | πόλλ’ ἔστιν ἐν |
| book 161.2 | πολλαῖσιν οἰκίαις κακά, ἃ καλῶς ὅταν ἐνέγκῃς ἀγαθὰ γενήσεται. |
| book 162 | ἐνταῦθ’ ἀνὴρ γάρ ἐστιν ἀνδρὸς διάφορος, ἐν τῷ τό τε κακὸν εὖ φέρειν καὶ τἀγαθόν. |
| book 163.1 | αἰτῶ δ’ ὑγίειαν |
| book 163.2 | πρῶτον, εἶτ’ εὐπραξίαν, τρίτον δὲ χαίρειν, εἶτ’ ὀφείλειν μηδενί. |
| book 164 | μὴ λέγ’ ὅτι δώσεις· οὐ δίδωσι γὰρ ὁ λέγων, καὶ τὴν ἀπ’ ἄλλων ἐμποδίζεται δόσιν. |
| book 165 | μηδέποτε μέμφου τὴν τύχην, εἰδὼς ὅτι καιρῷ πονηρῷ καὶ τὰ θεῖα δυστυχεῖ. |
| book 166.1 | τί ἐστιν ὁ θεὸς οὐ θέλει |
| book 166.2 | σε μανθάνειν· ἀσεβεῖς τὸν οὐ θέλοντα μανθάνειν θέλων. |
| book 167.1 | πονηρὸς ἂν ᾖ δοῦλος, εὑρήσει δίκην· σὺ μὴ γενηθῇς τῆς δίκης |
| book 167.2 | προηγέτης. |
| book 168 | ἅπαν διδόμενον δῶρον, εἰ καὶ μικρὸν ᾖ, μέγιστόν ἐστι μετ’ εὐνοίας διδόμενον. |
| book 169 | ἐὰν γυνὴ γυναικὶ κατ’ ἰδίαν ὁμιλεῖ, μεγάλων κακῶν θησαυρὸς ἐξορύσσεται. |
| book 170.1 | σαπρὰν γυναῖκα δ’ ὁ τρόπος εὔμορφον |
| book 170.2 | ποιεῖ· πολὺ γὰρ διαφέρει |
| book 170.3 | σεμνότης εὐμορφίας. |
| book 171.1 | γνώμην |
| book 171.2 | πονηρὰν τῇ γυναικὶ μὴ δίδου· ἐλαφρὸν τὸ γένος γάρ ἐστι καὶ λίαν κακόν. |
| book 172.1 | ὅταν |
| book 172.2 | τινὰ τάφον |
| book 172.3 | στεφανοῖς κόσμῳ ποικίλῳ, τὸ ζῆν τὸ σαυτοῦ στεφάνοις |
| book 172.4 | παρηγόρει. |
| book 173 | ζῶν γὰρ ἀσκοῦ σαυτῷ στεφάνων καὶ μύρα· χρήσῃ γὰρ αὐτοῖς αἰσθόμενος μεθ’ ἡδονῆς. |
| book 174 | κἂν μέχρι νεφέων τὴν ὀφρὺν ἀνασπάσῃς, ὁ θάνατος αὐτὴν πᾶσαν ἑλκύσει κάτω. |
| book 175 | μὴ λέγε ἐκφυγὼν θάνατον ὅτι [καὶ] φεύξομαι πάλιν· ὡς γὰρ πέφευγας, προσδόκα καὶ μὴ φυγεῖν. |
| book 176 | ἐὰν ὁρῶν πένητα γυμνὸν ἐνδύσῃς, μᾶλλον ἀπέδυσας αὐτόν, ἂν ὀνειδίσῃς. |
| book 177.1 | ἀνὴρ γυναικὸς λαμβάνων |
| book 177.2 | συμβουλίαν |
| book 177.3 | πεσεῖν δεδοικώς, βούλεται πάλιν |
| book 177.4 | πεσεῖν. |
| book 178.1 | ὁ γῆρας αἰτῶν |
| book 178.2 | παρὰ θεῶν ἁμαρτάνει· τὸ γὰρ |
| book 178.3 | πολὺ γῆρας ἐσχάτων πόνων γέμει. |
| book 179.1 | γέρων γενόμενος μὴ φρόνει νεώτερα, μηδ’ εἰς ὄνειδος ἕλκε τὴν |
| book 179.2 | σεμνὴν |
| book 179.3 | πολιάν. |
| book 180.1 | οὐχ ἡ πόλις |
| book 180.2 | σου τὸ γένος εὐγενὲς |
| book 180.3 | ποιεῖ, σὺ δ’ εὐγενίζεις τὴν πόλιν |
| book 180.4 | πράττων καλῶς. |
| book 181.1 | οἱ γὰρ θεὸν σέβοντες ἐλπίδας καλὰς ἔχουσιν εἰς |
| book 181.2 | σωτηρίαν. |
| book 182 | δύ’ εἰ λάβοι τάλαντα, χρυσοῦς ἓξ ἔχων ἀποίσεται. |
| book 183 | νόμῳ τεθαύμακ’, οὐκ ἐπεὶ πέπλευκεν, ἀλλ’ εἰ δὶς πέπλευκεν. |
| book 184-185 | μαινόμεθα πάντες, ὁπόταν ὀργιζώμεθα. τὸ γὰρ κατασχεῖν ἐστι τὴν ὀργὴν πόνος. |
| book 186-187.1 | μὴ λέγε τίς ἦσθα |
| book 186-187.2 | πρότερον, ἀλλὰ νῦν τίς εἶ. πρὸς τὴν |
| book 186-187.3 | παροῦσαν πάντοθ’ ἁρμόζου τύχην. |
| book 188.1 | ὄνος βαδίζεις εἰς ἄχυρα |
| book 188.2 | τραγημάτων. |
| book 189 | Κροίσῳ λαλῶ σοι καὶ Μίδᾳ καὶ Ταντάλῳ. |
| book 190.1 | σαυτὴν ἐπαινεῖς ὥσπερ Ἀστυδάμας |
| book 190.2 | ποτέ. |
| book 191 | ἄλλος κατ’ ἄλλην δαιμονίζεται τύχην. |
| book 192 | χρόνος τὰ κρυπτὰ πάντα εἰς φάος ἄγει. |
| book 193-194.1 | ἅπας |
| book 193-194.2 | πονηρὸς οἶνος ὁ πολύς ἐστ’ ἀεί. ἐμέθυον· ἱκανὴ πρόφασις εἰς θἀμαρτάνειν. |
| book 195.1 | ἄνθρωπος ὢν |
| book 195.2 | τοῦτ’ ἴσθι καὶ μέμνης’ ἀεί. |
| book 196 | ἀθάνατόν ἐστι κακὸν ἀναγκαῖον γυνή. |
| book 197.1 | τὸν δὲ μόνον ὄντα καὶ κακὴ τύχη |
| book 197.2 | τρέφει. |
| book 198 | γαμεῖν ὃς ἐθέλει εἰς μετάνοιαν ἔρχεται. |
| book 199.1 | βούλου γονεῖς |
| book 199.2 | πρώτιστον ἐν |
| book 199.3 | τιμαῖς ἔχειν. |
| book 200.1 | ἡδύ γε |
| book 200.2 | πατὴρ τέκνοισιν εἰ στοργὴν ἔχοι. |
| book 201.1 | πλοῦτον μεταλήψεθ’ ἕτερον, οὐχὶ τὸν |
| book 201.2 | τρόπον. |
| book 202.1 | νόσον |
| book 202.2 | πολὺ κρεῖττόν ἐστιν ἢ λύπην φέρειν. |
| book 203 | θανεῖν κράτιστόν ἐστιν ἢ ζῆν ἀθλίως. |
| book 204 | χρόνῳ τὰ πάντα γίνεται καὶ κρίνεται. |
| book 205-206.1 | κρίσει δικαίᾳ καὶ δίδου καὶ λάμβανε. εἰς |
| book 205-206.2 | χεῖρα δοῦλον δεσπότῃ μὴ συμβάλῃς. |
| book 207 | ψυχῆς πόνος γὰρ ὑπὸ λόγου κουφίζεται. |
| book 208.1 | ἡ μὲν |
| book 208.2 | χελιδὼν τὸ θέρος, ὦ γύναι, λαλεῖ. |
| book 209 | μεθύει, διαγραμμίζει, κυβεύει –⏑–. |
| book 210.1 | μεμίσθωνταί με δείλης |
| book 210.2 | πρωίας. |
| book 211 | ἀλλ’ ἀπόλλυμαι κατὰ μυὸς ὄλεθρον. |
| book 213.1 | ὦ Κλέων, παῦσαι |
| book 213.2 | φλυαρῶν· ἂν ὀκνῇς τὸ μανθάνειν, ἀνεπικούρητον |
| book 213.3 | σεαυτοῦ τὸν βίον λήσεις |
| book 213.4 | ποιῶν. οὔτε γὰρ ναυαγός, ἂν μὴ γῆς λάβηται |
| book 213.5 | φερόμενος, οὔποτ’ ἂν σώσειεν αὑτόν, οὔτ’ ἀνὴρ πένης γεγὼς[ln_5]μὴ οὐ τέχνην μαθὼν δύναιτ’ ἂν ἀσφαλῶς ζῆν τὸν βίον.[ln_9]κἂν μὲν ὁρμισθῇ τις ἡμῶν εἰς λιμένα τὸν τῆς τέχνης,[ln_10]ἐβάλετ’ ἄγκυραν καθάψας ἀσφαλείας εἵνεκα· ἂν δ’ ἀπαιδεύτου μετάσχῃ πνεύματος |
| book 213.6 | φορούμενος, τῆς ἀπορίας εἰς τὸ γῆρας οὐκ ἔχει |
| book 213.7 | σωτηρίαν. |
| book 213.1 | [ln_6]‘ἀλλὰ χρήματ’ ἔστιν ἡμῖν.‘ ἅ γε τάχιστ’ ἀπόλλυται. ‘κτήματ’, οἰκίαι.‘ τύχης δὲ μεταβολὰς οὐκ ἀγνοεῖς, ὅτι τὸν εὔπορον τίθησι |
| book 213.2 | πτωχὸν εἰς τὴν αὔριον.[ln_13]‘ἀλλ’ ἑταῖροι καὶ φίλοι |
| book 213.3 | σοι καὶ συνήθεις, νὴ Δία, ἔρανον εἰσοίσουσιν.‘ εὔχου μὴ λαβεῖν |
| book 213.4 | πεῖραν φίλων·[ln_15]εἰ δὲ μή, γνώσει |
| book 213.5 | σεαυτὸν ἄλλο μηδὲν |
| book 213.6 | πλὴν |
| book 213.7 | σκιάν. |
| book 219 | τὸν αὐλητὴν αὐλεῖν |
| book 220 | ἀσχολεῖ |
| book 222 | οἱ εὔνους |
| book 223 | κυρίαν |
| book 224 | σαυτό |
| book 225.1 | ἀλλ’ οὐδὲ γεννήτην δύναμ’ εὑρεῖν οὐδένα ὄντων |
| book 225.2 | τοσούτων, ἀλλ’ ἀπείλημμαι μόνος. |
| book 226 | ἑρμίς |
| book 227.1 | ὡς κρεῖττόν ἐστι δεσπότου |
| book 227.2 | χρηστοῦ τυχεῖν ἢ ζῆν |
| book 227.3 | ταπεινῶς καὶ κακῶς ἐλεύθερον. |
| book 228.1 | ἐκ τῶν λόγων μὴ κρῖνε, Κλειτοφῶν, σοφὸν ἢ χρηστὸν ἄνδρα· τὸν βίον ἐξέταζ’ ἀεί. πολλοὶ γὰρ εὖ λέγουσιν ἀδικίας χάριν, τὰ δ’ ἔργ’ ἔχουσι |
| book 228.2 | φαῦλα κοὐ φρονοῦσιν εὖ. |
| book 229.1 | ὅστις γὰρ αὐτὸς αὑτὸν οὐκ αἰσχύνεται |
| book 229.2 | συνειδόθ’ αὑτῷ φαῦλα διαπεπραγμένῳ, πῶς τόν γε μηδὲν εἰδότ’ αἰσχυνθήσεται; |
| book 230.1 | ἐκ |
| book 230.2 | τοῦ παθεῖν γίνωσκε καὶ τὸ συμπαθεῖν· καὶ σοὶ γὰρ ἄλλος |
| book 230.3 | συμπαθήσεται |
| book 230.4 | παθών. |
| book 231 | τῇ γῇ δανείζειν κρεῖττόν ἐστιν ἢ βροτοῖς, ἥτις τόκους δίδωσιν οὐ λυπουμένη. |
| book 232.1 | μαθημάτων |
| book 232.2 | φρόντιζε μᾶλλον |
| book 232.3 | χρημάτων· τὰ γὰρ μαθήματ’ εὐπορεῖ τὰ χρήματα. |
| book 233 | ὀργῆς χάριν τὰ κρυπτὰ μὴ φάνῃς φίλου· ἔλπιζε δ’ αὐτὸν πάλιν ἂν εἶναί σου φίλον. |
| book 234.1 | λύουσιν ἡμῶν |
| book 234.2 | συμφοραὶ τὰς |
| book 234.3 | συμφοράς, παρηγοροῦσαι τὰ κακὰ δι’ ἑτέρων κακῶν. |
| book 235.1 | χρόνος δίκαιον ἄνδρα μηνύει |
| book 235.2 | ποτέ. |
| book 235a | χρόνος μαλάσσει πάντα κἀξεργάζεται. |
| book 236 | γυναῖκα θάπτειν κρεῖσσόν ἐστιν ἢ γαμεῖν. |
| book 237.1 | βεβαιοτέραν ἔχε τὴν |
| book 237.2 | φιλίαν |
| book 237.3 | πρὸς |
| book 237.4 | τοὺς γονεῖς. |
| book 238.1 | ἐκ |
| book 238.2 | τοῦ φιλοπονεῖν γίνεθ’ ὧν θέλεις κρατεῖν. |
| book 239 | βίον καλὸν ζῇς ἂν γυναῖκα μὴ ἔχῃς. |
| book 240 | πάνθ’ ὁ χρόνος ὁ μέγας μαραίνει. |
| book 243 | θύρσον |
| book 244 | κισσύβιον |
| book 245 | ὄρτυκος |
| book 246.1 | οἴει σὺ τοὺς θανόντας, ὦ Νικήρατε, τρυφῆς ἁπάσης μεταλαβόντας ἐν βίῳ καὶ γῆν καλύψειν, ὡς ἀπὸ τοῦ πάντ’ εἰς |
| book 246.2 | χρόνον |
| book 246.3 | πεφευγέναι τὸ θεῖον ὡς λεληθότας;[ln_5]ἔστιν Δίκης ὀφθαλμὸς ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ· καὶ γὰρ καθ’ Ἅιδην δύο |
| book 246.4 | τρίβους νομίζομεν, μίαν δικαίων χἀτέραν ἀσεβῶν ὁδόν· εἰ γὰρ δίκαιος κἀσεβὴς ἕξουσιν ἕν, ἅρπαζ’ ἀπελθών, κλέπτ’, ἀποστέρει, κύκα.[ln_10]μηδὲν |
| book 246.5 | πλανηθῇς· ἔστι κἀν Ἅιδου κρίσις ἥνπερ |
| book 246.6 | ποιήσει θεὸς ὁ πάντων δεσπότης, οὗ τοὔνομα |
| book 246.7 | φοβερόν, οὐδ’ ἂν ὀνομάσαιμ’ ἐγώ, ὃς |
| book 246.8 | τοῖς ἁμαρτάνουσι |
| book 246.9 | πρὸς μῆκος βίου δίδωσι. |
| book 247 | θεὸν δὲ ποῖον εἰπέ μοι νοητέον; |
| book 247 | [spk_β]Β. τὸν πάνθ’ ὁρῶντα καὐτὸν οὐχ ὁρώμενον. |