eul_wid: ios-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments on Cooks and Courtesans by Posidippus of Cassandreia the Comic Poet

The Fragments on Cooks and Courtesans is a modern descriptive title for a collection of passages from lost comedies by the Hellenistic playwright Posidippus of Cassandreia. Active in Athens from the late fourth to the mid-third century BCE, Posidippus was a figure in the development of New Comedy. The fragments, written in Attic Greek verse, are not excerpts from a single play but are grouped thematically around two enduring character types: the boastful professional cook and the sophisticated courtesan. Preserved entirely through quotations by later ancient authors, primarily the scholar Athenaeus in his work The Learned Banqueters, these snippets of comic dialogue focus on food, professional pride, romantic negotiation, and domestic intrigue.

The fragments provide evidence for the style and concerns of New Comedy, which moved away from the political satire of earlier periods toward plots centred on everyday life, family conflict, and romantic entanglements. The passages illustrate how Posidippus helped to popularize and refine these comic archetypes, which would become staples of the genre and exert a profound influence on subsequent Roman playwrights, including Plautus and Terence. The collection, comprising some 75 passages in editions such as Greek Comic Poets, offers insights not only into theatrical conventions but also into Hellenistic social customs, dining practices, and gender dynamics as filtered through the lens of popular comedy.

ΑΝΑΒΛΕΠΩΝ.
Ἐγὼ μάγειρον λαμβάνων ἀκήκοα
τὰ τῶν μαγείρων πάντα καθʼ ἕκαστον κακά.
ἀντεργολαβοῦντες ἔλεγον ὁ μὲν ὡς οὐκ ἔχει
ῥῖνα κριτικὴν πρὸς τοὔψον, ὁ δʼ ὁτιὴ στόμα
πονηρόν, ὁ δὲ τὴν γλῶτταν εἰς ἀσχήμονας
ἐπιθυμίας ἔνιά τε τῶν ἡδυσμάτων,
κάθαλος, κάτοξος, χναυστικός, προσκαυστικός,
καπνὸν οὐ φέρων, πῦρ οὐ φέρων. ἐκ τοῦ πυρός
εἰς τὰς μαχαίρας ἦλθον· ὧν εἷς οὑτοσί
διὰ τῶν μαχαιρῶν τοῦ πυρός τʼ ἐλήλυθεν.
ΑΠΟΚΛΕΙΟΜΕΝΗ.
Ταυτὶ μὲν οὖν τοιαῦτα· συμβαίνει δέ τι
νῦν μοι διακονοῦντι παρὰ τῷ δεσπότῃ
ἀστεῖον· οὐχ ἁλώσομʼ ἐκφέρων κρέας.
ΓΑΛΑΤΗΣ.
ΔΗΜΟΤΑΙ.
ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟΣ.
Υἱὸν τρέφει πᾶς κἂν πένης τις ὢν τύχῃ,
θυγατέρα δʼ ἐκτίθησι κἂν ᾖ πλούσιος.
ΕΠΙΣΤΑΘΜΟΣ.
Σκηνάς, ὄχους,
ῥίσκους, ἀορτάς, τάχανα, λαμπήνας, ὄνους.
ΕΦΕΣΙΑ.
Φρύνη πρὸ ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη
πολὺ τῶν ἑταιρῶν· καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα
τῶν τότε χρόνων εἶ, τόν γʼ ἀγῶνʼ ἀκήκοας.
βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους βλάβας
εἰς Ἡλιαίαν ἦλθε περὶ τοῦ σώματος,
καὶ τῶν δικαστῶν καθʼ ἕνα δεξιουμένη
μετὰ δακρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις.
ΚΩΔΩΝ.
Τὸν παῖδʼ ἄνω σπεύδοντα πρὸς τὸ τελώνιον.
ΛΟΚΡΙΔΕΣ.
Ὥρα περαίνειν ἐγχέλεια, καράβους,
κόγχας, ἐχίνους προσφάτους, μηκώνια,
πίννας, τραχήλους, μύας.
ΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ.
Ὥστʼ ἐν ἡμέραις δέκα
εἶναι δοκεῖν Ζήνωνος ἐγκρατέστερον.
ΜΥΡΜΗΞ.
Ὧν τοῖς θεοῖς ἄνθρωπος εὔχεται τυχεῖν
τῆς εὐθανασίας κρεῖττον οὐδὲν εὔχεται.
Οὕτω τι πολύπουν ἐστὶν ἡ λύπη κακόν.
ΟΜΟΙΟΙ.
Ἔργον γε λύπην ἐκφυγεῖν, ἡ δʼ ἡμέρα
ἀεί τι καινὸν εἰς τὸ φροντίζειν φέρει.
ΠΑΙΔΙΟΝ.
ΠΟΡΝΟΒΟΣΚΟΣ.
Ὁ μὴ πεπλευκὼς οὐδὲν ἑόρακεν κακόν·
τῶν μονομαχούντων ἐσμὲν ἀθλιώτεροι.
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.
Ἐβάδιζες ἔξω τῶν πυλῶν μάγειρος ὤν;
Β. ἐντὸς πυλῶν γὰρ ἂν μένων ἄδειπνος ἦν.
Α. πότερʼ οὖν ἀφεῖσαι; Β. κατʼ ἀγορὰν ἐργάζομαι·
ἐπρίατο γάρ τις ὁμότεχνός με γνώριμος.
Ἔνδοθι προνομεύειν ὅρμενα.
ΦΙΛΟΠΑΤΩΡ.
ΧΟΡΕΥΟΥΣΑΙ.
Μαθητὰ Λεύκων οἵ τε συνδιάκονοι
ὑμεῖς· ἅπας γάρ ἐστιν οἰκεῖος τόπος
ὑπὲρ τέχνης λαλεῖν τι. τῶν ἡδυσμάτων
πάντων κράτιστόν ἐστιν ἐν μαγειρικῇ
ἀλαζονεία· τὸ καθʼ ὅλου δὲ τῶν τεχνῶν
ὄψει σχεδόν τι πάντα τοῦθʼ ἡγούμενον.
ξεναγὸς οὗτος, ὅστις ἂν θώρακʼ ἔχῃ
φολιδωτὸν ἢ δράκοντα σεσιδηρωμένον,
ἐφάνη Βριάρεως, ἂν τύχῃ δʼ ἐστὶν λαγώς.
ὁ μάγειρος ἂν μὲν ὑποδιακόνους ἔχων
πρὸς τὸν ἰδιώτην καὶ μαθητὰς εἰσίῃ,
κυμινοπρίστας πάντας ἢ λιμοὺς καλῶν,
ἔπτηξʼ ἕκαστος εὐθύς. ἂν δʼ ἀληθινόν
σαυτὸν παραβάλλῃς, καὶ προσεκδαρεὶς ἄπει.
ὅπερ οὖν ὑπεθέμην, τῷ κενῷ χώραν δίδου.
καὶ τὰ στόμια γίγνωσκε τῶν κεκλημένων·
ὥσπερ γὰρ εἰς τἀμπόρια τῆς τέχνης πέρας
τοῦτʼ ἔστιν, ἂν εὖ προσδράμῃς πρὸς τὸ στόμα.
διακονοῦμεν νῦν γάμους. τὸ θῦμα βοῦς,
ὁ διδοὺς ἐπιφανής, ἐπιφανὴς ὁ λαμβάνων.
τούτων γυναῖκες ἱέρειαι τῇ θεᾷ θεοί,
κορύβαντες, αὐλοί, παννυχίδες, ἀναστροφή.
ἱππόδρομος οὗτός ἐστί σοι μαγειρικῆς.
μέμνησο καὶ σὺ τοῦτο.
Ἰδιώτης μέγας
αὐτοῖς ὁ Σεύθης. οἶσθα δʼ ὦ βέλτισθʼ ὅτι
ἀγαθοῦ στρατηγοῦ διαφέρειν οὐδὲν δοκεῖ.
οἱ πολέμιοι πάρεισιν· ὁ βαθὺς τῇ φύσει
στρατηγὸς ἕστηκεν, τὸ πρᾶγμʼ ἐδέξατο.
πολέμιός ἐστι πᾶς ὁ συμπίνων ὄχλος.
κινεῖ γὰρ ἀθρόος οὗτος· εἰσελήλυθεν
ἐκ πέντε καὶ δέχʼ ἡμερῶν προηλπικώς
τὸ δεῖπνον, ὁρμῆς μεστός, ἐκλελεγμένος,
τηρῶν πότʼ ἐπὶ τὰς χεῖρας οἴσει τις. νόει
ὄχλου τοιούτου ῥαχίαν ἠθροισμένην.
Ἑλλὰς μέν ἐστι μία, πόλεις δὲ πλείονες·
σὺ μὲν ἀττικίζεις, ἡνίκʼ ἂν φωνὴν λέγῃς
αὑτοῦ τίνʼ, οἱ δʼ Ἕλληνες ἑλληνίζομεν.
τί προσδιατρίβων συλλαβαῖς καὶ γράμμασιν
τὴν εὐτραπελίαν εἰς ἀηδίαν ἄγεις;
Ναοὶ δύʼ εἰσὶ καὶ στοά, καὶ τοὔνομα,
καὶ τὸ βαλανεῖον, καὶ τὸ Σαράβου κλέος,
τὸ πολὺ μὲν ἀκτή, τοῖς δʼ Ἐλευθερίοις πόλις.
Οὐδεὶς ἀλύπως τὸν βίον διήγαγεν
ἄνθρωπος ὤν, οὐδὲ μέχρι τοῦ τέλους πάλιν
ἔμεινεν εὐτυχῶν.
Τὴν χλανίδα πάντες, ὡς ἔοικεν, οὐκ ἐμέ
προσηγόρευον· οὐδὲ εἷς νῦν μοι λαλεῖ.
Διὰ τὴν τέχνην μὲν γνωρίμους ἐκτησάμην
πολλούς, διὰ τὸν τρόπον δὲ τοὺς πλείστους φίλους.
Οὐκ ἔργον ἐστὶν εὖ λέγειν, ἀλλʼ εὖ ποιεῖν·
πολλοὶ γὰρ εὖ λέγοντες οὐκ ἔχουσι νοῦν.
Διψηρός, ἄτοπος ὁ μυρίνης ὁ τίμιος.
Τὸ τῆς ἐλάας δένδρον.