eul_wid: vmw-at
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Scholia on Aetia by Callimachus Scholia

The so-called Scholia on Aetia is not a work by Callimachus but a compilation of ancient scholarly commentaries (scholia) on his major elegiac poem, the Aetia ("Causes"). Callimachus's Aetia (c. 310–240 BCE) was a learned, four-book poem explaining the mythical origins of various rites and customs. The scholia were created by later grammarians to elucidate the poem's dense allusions and are now crucial for interpreting its fragmentary text, which survives primarily through papyri, quotations, and these explanatory notes.

The scholia serve several exegetical functions:

The scholia's transmission is tied to the Aetia itself, which did not survive intact. Both the poem and its accompanying commentaries are recovered from fragmentary papyri (notably from Oxyrhynchus) and later quotations. The specific grouping of 67 scholiastic passages represents a modern editorial reconstruction from these scattered annotations.

These scholia are indispensable for modern reconstruction of the Aetia, a text profoundly influential on Roman poets like Catullus and Ovid. They provide critical insight into how ancient scholars read and taught Callimachus, acting as a bridge to the learned aesthetics of Hellenistic poetry.

ἀπὸ Ἰκάρου τοῦ υἱοῦ τοῦ Δαιδάλου Σελλοὶ τὸ Θρᾴκης ἔθνος ηπε … ο … ι … οη …

ἄδικοι νουθετούμενοι ὑπὸ τῶν ἑαυτῶν γονέων καὶ μηδενὸς αὐτὰ ποιούμενοι Λίνον γάρ ποτε ε …

ἕνεκεν τοιαύτης· ὅτι ἡδίους· μάλιστα γὰρ ἥδονται ὅσοι τὰ ἀλλότρια ἐσθίουσι

μακτήρια ἀπὸ τοῦ μάττειν καὶ φαγεῖν· μᾶζα γάρ ἐστιν ἡ τροφή

ἐπίτακτα μὲν ἑξάκι δοιά· τουτέστι τὰ ἐπιτασσόμενα ἆθλα αὐτῷ ὑπὸ τοῦ Εὐρυσθέως·

μότα δὲ λέγεται τὰ λεπτὰ ῥάκη τὰ βαλλόμενα ἐπὶ τὰ ἕλκη, ὅθεν ἔμμοτον ἐλέγετο

το …

Λέπαργε, ὄνομα τοῦ ταύρου· ἐὰν δὲ λεπαργέ, λευκὲ κατὰ τὸ λέπος ἀργὸν ἔχειν

ἤκουσεν ὁ Πηλεὺς ὡς εἴη φονεύσας τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν Φῶκον ἢ ὅτι ἐφόνευσεν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα Ἀντιγόνην, ἐξ ἧς ἔσχε Πολυδώραν

οὐδέποτε δὲ ὁ ἀδάμας ῥήσσεται εἰ μὴ ὅτι προσχέεται αἷμα τράγου

νείαιρ(αν)[ ]| τῷ ἐ(πι)θ[] | ἐχ.[]

[]..[]

[]τ̣α ἑ̣σ̣π̣ε̣ρ̣ι̣..[]

[Συρα]κ̣ὼ ἀ(πὸ) Συρα[κο(ῦς)| λίμν(ης) ἤτοι] Σ[υ]ράκος|[σαι ἀ(πὸ) Ἀ]ρχί[ο(υ)] γυ[ναικ(ὸς)] ἢ ἀ(πὸ) Σύ|ρα〈ς〉 καὶ Κόσσης θυ|γατέρ(ων)

Εὔαρχος [ἐρ]χόμ(εν)ος ε[ἰ]ς Σικελ(ίαν) εἶχ̣ε̣ [ναῦς] | π̣λ̣ετηλ̣( ) ἀγούσας, κ(αὶ) μία κ(ατ)αχ[θ(εῖσα)] ε̣ἰ̣[ς] | πέτραν ἀπώλ( ) κατάνην | ου τ(ὴν) πόλιν ( )

Σελινοῦσσα πόλ(ις) ἀ̣(πὸ) Σ̣[ελι]ν̣(οῦντος) | ποταμ(οῦ)

.[ ]| ε[]

ης[ ]|ἐκε[]| Λ̣ε̣ο[ντ]| ἔρχε[]

ἐκβλη[θ] | Αἴτνην̣[]

.[]

Ἔρυξ [υἱὸ(ς) Βούτ(ου)], | ἀφʼ οὗ [ἡ πόλις] | κ(αὶ) Ἀφρ[οδ(ίτη) Ἐρυκ(ίνη)] | ου̣[]

ἅρπασος εἶ[δ(ος)] ὀρνέου βάσκαν(ον)

α̣ι̣[]|ογ̣[..]..[ ]|[].τονε` κτις̣( )κ´ πολ[.].[ ]

μόσσυνας̣ [προ]|μα̣χεῶνα̣[ς]

[ζά]γκλον δρέπαν[ο]ν | [κ(ατὰ) Σι]κελ[ο]ύς

θεοξέν(ια) | [].τ̣ε̣ι̣ν̣ ὁ Διόνυ(σος) τοῖς |[]. ἐ(πι)γ..........

ω̣[..] (|[]εφ̣( ).......[...]

[.].[.....]...[...]

[.....]..[] | [Ῥα]δ̣αμαν̣[θ...]

τὸν ὄνον

τουτέστιν αἰώνιον

… ο … αιη … Βερενικ … ανειλεν … Πτολεμαῖος … γυι …

… τι … παρθένου … ὀλίγος οικα … τουτ … τ … ποιηττονωκο … επε … ιχ …

βουπόρος Ἀρσινόης: βουπόρος ὁ ὀβελίσκος … Ἄθων Ἀρσινόης μητρὸς: κατὰ εἶπεν, ἐπεὶ θυγάτηρ Ἀπάμας καὶ Μάγα

Χαλύβων ὡς ἀπόλοιτο γένος: Χάλυβες Σκυθίας ἔθνος, παρʼ οἷς πρώτοις εὑρέθη ἡ ἐργασία τοῦ σιδήρου καὶ ἴσως ἐντεῦθεν λέγεται τὸ περιτεμεῖν τὸ περισκυθίσαι σιδήρῳ

γειόθεν εἴρηται ἐκ τῆς γῆς τὴν τοῦ σιδήρου γένεσιν κακὸν φυτὸν εἶπεν·

πρόκατε: εὐθέως καὶ πρόκατε γνωτὸς Μέμνονος: γνωτὸς Μέμνονος ὁ Ζέφυρος, Μέμνων … Ἡσίοδ «Ἀστραίῳ δʼ Ἠὼς ἀνέμους τέκε.» τὸν μὲν τοῦ Μέμνονος μτον· … ς Ἡσίοδ … δε· «Τιθωνῷ δʼ Ἠὼς τέκε Μέμνονα χαλκοκορυστήν»

βαλιά: ποικίλα θῆλυς ἀήτης: … εστιν καὶ ᾳ … θῆλυς δὲ ἀήτης διὰ τὸ γόνιμον πνοῦς ἁπαλός

ἁρπασθῆναι ὑπὸ τοῦ Ζεφύρου καὶ εἰς τοὺς κόλπους τεθῆναι τῆς … ν πεμφθέντος, ὥς φησιν· αὐτή μιν Ζεφυρῖτις ἐπιπρο … Ἀρσινόη ἔχει ἐν Ἀλεξανδρείᾳ χωρίον τε … μενον τετραμμένον … Λοκροὶ Ἐπιζεφύριοί εἰσι πρὸς Ζέφυρον ἄνεμον, οὗ διὰ τοῦτο ἐκαλεῖτο Λοκρίς. λέγεται … δ … Ζέφυρος

… ν … λομ … αι … νε … ν …

π … μες … τως ἀκουστέον, ἐπεὶ ὁ Λέων κατηστέρισται ὑπὸ τῇ Ἄρκτῳ· Ἄρατος «ποσσὶ δʼ ὑπʼ ἀμφοτέροισι Λέων ὑπὸ καλὰ φαείνει» τῆς Ἄρκτου λέγει· ταῖς δὲ Πλειάσι φασὶν ἐοικέναι τὸν Πλόκαμον κατὰ τὸ σχῆμα διὰ τὸ μικροὺς καὶ πυκνοὺς ἐν … ἀστέρας κεῖσθαι, καθὰ καὶ Διόφιλος ἐν τῷ ἐπιγραφομένῳ Προκ … ῳ οὕτως· πολλάκι δὴ ἴδε κεῖνο διʼ ἠέρος ἐμφανὲς ἄστρον ὄμματʼ ἐπιστήσασα κατʼ ἀστερόεσσαν Ἅμαξαν· τὴν ἄρʼ ἅπαν ἄστρον μὲν ἀεὶ κατὰ κείμενον … η … ταδιη κέχυται, πολλοὶ δέ οἱ ἀστέρες ἀμφίς καὶ θαμέες τυπόωσιν, ἀτὰρ κατὰ εἴδεται ὤμων Παρθένου οὐδὲ Λέοντος ἀπόπροθεν αἰωρεῖται, οὐρανίοιο Λέοντος ἐπιψαύει ἰξύος ἀκροτάτης, ἕπεται δέ οἱ ἄγχι Βοώτης Ἄρκτον ἀποσκοπέων ηοιαμετασκοοπα … ον … Βοώτην τὸν Πλόκαμον εἶπε διὰ τὸ τὸν Βοώτην μετʼ αὐτὸν ἀνατέλλειν τε καὶ δύνειν. ἶνις Ἄκμονος· ὁ Οὐρανός· οὗτος γὰρ Ἄκμονος υἱός. ἶνις δὲ κυρίως ὁ ὑποτίτθιος ἀπὸ τοῦ ἰνοῦν τοῦ σημαίνοντος τὸ θηλάζειν … νι κανόνιον. πρόσθε μὲν ἐρχομεν … οπω … κοινηι … τε τῆς ἀνατολῆς καὶ τῆς δύσεως. ἀνατέλλει μὲν γάρ, φησιν, ὁ Πλόκαμος πρὸ τῆς μετοπωρινῆς ἰσημερίας, δύνει δὲ μετὰ τὴν ἐαρινὴν ἰσημερίαν.

πρόσθε μὲν ἔρχομεν … ν … ε … τῇ μὲν μετοπωρινῇ ἰσημερίᾳ ἕωθεν ἀνατελλοντ … τροπῇ δὲ θερινῇ ἕωθεν δυνοντ … Ἡσίοδος ἀνατελλοντ, κατʼ εὐθεῖαν δὲ δυνοντ …

βοῦς ἔπος: νόμισμα· ὃ ἐδίδοσαν οἱ φλυαροῧντες: …

διχ αμει …

οὐ τάδε μοι τοσσήνδε φέρει … οὐ τοσοῦτον, φησίν, ὁ Πλόκαμος χάριν ἔχει ὅτι ἐν οὐρανῷ ἐστιν ὅσον ἄχθεται ἐπὶ τῇ κεφαλῇ μὴ συνπεφυ …

πολλὰ πέπωκα λιτά: …

… ἀστέρι

γείτονες ἔστωσαν Ὑδροχόος καὶ Ὠρίων