«Ζηνὸς ἔοι τί κεν ἄλλο παρὰ σπονδῇσιν ἀείδειν» Ἐνταῦθα Ἀρκάδες καὶ Κρῆτες ἀντιποιοῦνται τῆς Διὸς γενέσεως ἑκάτεροι λέγοντες παρʼ αὐτοῖς γεγεννῆσθαι τὸν θεόν — Κρῆτες δὲ καὶ τάφον αὐτοῦ ἐπιδεικνύντες, τοῦτό γε ψευδόμενοι —, ἀφορμὴν τοιαύτην εἰληφότες· τῆς γὰρ Παρρασίας μοίρας ἔν τινι ὄρει θαμνώδει ἀποτεκοῦσα Ῥέα τὸν Δία Νέδῃ μιᾷ τῶν Ὠκεανίδων εἴσω τῆς Κρήτης φέρειν ἐνεχείρισεν, ὅπως κρύφα τρέφοιτο ἐκεῖσε.
«Οἷον ὁ τὠπόλλωνος ἐσείσατο δάφνινος ὅρπηξ» Προτερατευσάμενος ὡς ἐντεθεασμένων καὶ τῶν ἀψύχων ἐπὶ παρουσίᾳ τοῦ Ἀπόλλωνος δαφνίνων τε κλάδων σειομένων καὶ αὐτοῦ τοῦ τεμένους, ἐπιλέγει δεῖν χορεύειν τοὺς παῖδας καὶ κιθαρίζειν, γεγαληνῶσθαι δὲ καὶ τὸ πέλαγος ἐφʼ ὕμνῳ τοῦ θεοῦ καὶ τοὺς περιπαθεῖς ἀνέχειν τοῦ θρηνεῖν. προσιστορεῖ δὲ καὶ τὸ πολύτεχνον τοῦ θεοῦ ὅτι καὶ τοξότης ἀγαθός ἐστι καὶ ἰατρὸς καὶ μάντις καὶ ἐπόπτης τῆς τροφῆς τῶν θρεμμάτων, καὶ ὡς χαίρει πόλεων κτίσεσιν οὐδʼ ἀρχιτεκτονίας ἀπολείπεται· ἔτι δὲ τετραέτης ὢν ἐν τῇ Δήλῳ βωμὸν ἐκ κεράτων κατεσκευάσατο. καὶ εἰδὼς ὅτι Κυρήνης τὴν κτίσιν Βάττῳ τῷ Θηραίῳ διεσήμηνε, κόρακα παρασχόμενος ἡγεμόνα· ὡς πρῶτον μὲν ἐν Σπάρτῃ ἐτετίμητο, δεύτερον δὲ ἐν Θήρᾳ, τρίτον δὲ ἐν Κυρήνῃ μετὰ τὰς ἀποικίασ … τον λέοντα … Βάττῳ … μενον