eul_wid: tqa-am
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Grammatical Fragment by Anonymous Grammarians

The Grammatical Fragment is an anonymous grammatical treatise surviving in two brief passages. Its title suggests it is an excerpt from a larger, now lost work. The extant text systematically details the declension of possessive pronouns, categorizing them by number—singular, dual, and plural—and by case, including the genitive, dative, and accusative. It provides the forms for the first-person, second-person, and third-person possessives, noting that the feminine and neuter genders are declined similarly. The fragment breaks off as it begins to introduce a discussion on the article. This technical focus places the work within the tradition of Hellenistic and Roman-era grammatical scholarship, which sought to analyse and codify the parts of speech and their accidents. The work survives only in fragmentary form, likely preserved on papyrus or as a quotation within another text, with no known manuscript tradition. While its direct influence cannot be traced, the fragment contributes to the substantial corpus of Greek grammatical writings that systematized the language and provided the foundation for later linguistic study in the Byzantine and Renaissance periods.

Περὶ ἀντωνυμίας …
… ἐντὸς δυϊκαὶ
ἐκτὸς πληθυντικαὶ ὀρθῆς πτώσεως,
νωΐτεροι, σφωΐτεροι, γενικῆς
νωϊτέρων, σφωϊτέρων, δοτικῆς νωϊτέροις,
σφωϊτέροις, αἰτιατικῆς
νωϊτέρους, σφωϊτέρους. ἐντὸς πληθυντικαὶ
ἐκτὸς ἑνικαὶ ὀρθῆς πτώσεως, ἡμέτερος, ὑμέτερος,
σφέτερος, γενικῆς ἡμετέρου,
ὑμετέρου, σφετέρου, δοτικῆς
ἡμετέρῳ, ὑμετέρῳ, σφετέρῳ, αἰτιατικῆς
ἡμέτερον, ὑμέτερον, σφέτερον.
ἐντὸς πληθυντικαὶ ἐκτὸς δυϊκαὶ ὀρθῆς
καὶ αἰτιατικῆς πτώσεως ἡμετέρω, ὑμετέρω,
σφετέρω, γενικῆς καὶ δοτικῆς
ἡμετέροιν, ὑμετέροιν, σφετέροιν.
ἐντὸς καὶ ἐκτὸς πληθυντικαὶ ὀρθῆς
πτώσεως, ἡμέτεροι, ὑμέτεροι, σφέτεροι,
γενικῆς ἡμετέρων, ὑμετέρων, σφετέρων, δοτικῆς
ἡμετέροις, ὑμετέροις, σφετέροις, αἰτιατικῆς
ἡμετέρους, ὑμετέρους, σφετέρους.
ὁμοίως δὲ αὐτοῖς καὶ τὰ θηλυκὰ
καὶ τὰ οὐθέτερα κλίνεται.
περὶ ἄρθρου
ἄρθρον δέ ἐστιν συλλαβὴ προτακτικὴ
καὶ ὑποτακτικὴ παντὸς ὀνόματος
διαφόρως εἰς τὰς πτώσεις
παρασχηματιζομένη. τῶν δὲ ἄρθρων
ἃ μέν ἐστιν προτακτικά, ἃ δὲ
ὑποτακτικά. προτακτικὸν μὲν
οὖν ἐστιν ὁ, τοῦ, τῷ, τόν, ὑποτακτικὰ
δὲ ὅς, οὗ, ᾧ, ὅν. ὁμοίως δὲ
αὐτοῖς καὶ τὰ θηλυκὰ καὶ τὰ οὐθέτερα
κλίνεται. περὶ προθέσεως
πρόθεσις δέ ἐστιν μέρος λόγου κατὰ
μόνον σχηματισμὸν ἐκφερομένη
παντὸς μέρους λόγου προθετική.
ἅπασαί εἰσιν μὲν δεκαοκτώ,
αἵδε εἰσιν αὗται, ἀνά,
παρά, ἀντί, μετά, κατά, διά,
ἀπό, σύν, ἐν, ἐξ, πρό, πρός,
εἰς, ἐπί, περί, ἀμφί, ὑπό, ὑπέρ.
περὶ ἐπιρρήματος
ἐπίρρημα δέ ἐστιν λέξις προτακτικὴ
καὶ ὑποτακτικὴ παντὸς ῥήματος
ἀκλίτως σημαίνουσα ποσότητα
ἢ ποιότητα καὶ μεσότητα
ἢ χρόνον ἢ τόπον ἢ ἄρνησιν
ἢ ἐπικέλευσιν ἢ ἀπαγόρευσιν
ἢ διστασμὸν ἢ συγκατάθεσιν
ἢ εὐχὴν ἢ παραβολήν. ποσότητος
μὲν οὖν ἐστιν δηλωτικὰ τὰ τοιαῦτα,
ἅπαξ, δίς, τρίς, τετράκις,
ὀλιγάκις, πολλάκις. ποιότητος δέ,
καλῶς, σοφῶς, βοτρυδόν, ἀγεληδόν,
νύξ, γνύξ, λάξ, ὀδάξ. ταῦτα
δὲ καὶ μεσότητος καλεῖται. χρόνου
δέ, νῦν, ἐχθές, αὔριον. τόπου δέ,
ἐνταῦθα, χαμαί, ἔξω. ἀρνήσεως δέ,
οὐ, οὐχί, οὐδῆτα. ἐπικελεύσεως δέ,