Ἃ ἄν σοι λογιζομένῳ βέλτιστα, ταῦτα τοῖς ἔργοις ἐπιτέλει⁝ Ἰσοκράτους.
Ἄγουσιν ἑορτὴν οἱ κλέπται: χαριεστάτη ἡ σύνταξις καὶ ἱκανῶς πεπαιδευμένη κατὰ κωμῳδικὴν χάριν. λέγεται δὲ ἐπὶ τῶν ἀδεῶς κλεπτόντων.
Ἀγύρτης εἶ: ἐπὶ τῶν ἔργον ποιουμένων περινοστεῖν τὰς ἀγυιὰς καὶ φλυαρίας συνείρειν· μητραγύρται δὲ οἱ τῇ μητρὶ τῶν θεῶν τῇ Ῥέᾳ ἀνακείμενοι, γοητειῶν καὶ φίλτρων κατασκευασταὶ, οὓς καὶ πάλλους καλοῦσιν, ἀποκόπους ὄντας τῶν γεννητικῶν μορίων, καὶ πρὸς τὰ ἀσχήμονα πάθη ἑτοιμοτάτους.
Ἄγροικός εἰμι τὴν σκάφην σκάφην λέγων.
Ἀγροῦ πηγή: ἐπὶ τῶν λιπαρῶς καὶ ἐπιμόνως ᾥτινιδη ἔργῳ προσκαθημένων.
Ἀγωνιζόμενος, ὑπὲρ οὗ ἀδίκως ἔπραξας, δὶς ἀδικήσεις⁝ Κλειτάρχου.
Ἀγνώς τις ἐστʼ ἄνθρωπος, εὐδαίμων ἔσῃ.
τέθνηκέ τις, μὴ δεινὸν ἔστω τοῦτό σοι.
κεκύηκέ τις, μὴ δεινόν. οὐ κεκύηκέ τις· ἠτύχηκέ τις.
βήττει τις· οἰμώζει τις· ἡ φύσις φέρει δʼ
ἅπαντα ταῦτα· φεῦγε τὰς λύπας⁝ Φιλήμονος.
Ἀγαθοὶ δʼ ἀριδάκρυες ἄνδρες: ἐπὶ τῶν σφόδρα πρὸς ἔλεον βλεπόντων.
Ἄγει δὲ πρὸς φῶς τὴν ἀλήθειαν χρόνος.
Ἀγέτω θεός, οὐ γὰρ ἔχω δίχα τῶνδʼ ἀείδειν⁝ Καλλιμάχου.
Ἃ γὰρ οἱ φίλοι τοῖς βασιλεῦσιν οὐ θαῤῥοῦσι παραινεῖν, ταῦτα ἐν τοῖς βιβλίοις γέγραπται⁝ Δημητρίου Φαληρέως.
Ἀγαθοὶ τὸ κακὸν ἐφʼ ἑτέρων ἰδεῖν, αὐτοὶ δὲ ὅταν ποιῶμεν, οὐ γιγνώσκομεν⁝ Σωκράτους.
Ἀγαθὸν οὐ τὸ μὴ ἀδικεῖν, ἀλλὰ τὸ μὴ ἐθέλειν⁝ Δημοκρίτου.
Ἀγάπα τῶν ὑπαρχόντων ἀγαθῶν μὴ τὴν ὑπερβάλλουσαν κτῆσιν, ἀλλὰ τὴν μετρίαν ἀπόλαυσιν.
Ἀγαθῆς γυναικὸς ἐστίν, ὦ Νικοστράτη, μὴ κρείττονʼ εἶναι τἀνδρός, ἀλλʼ ὑπήκοον.
γυνὴ δὲ νικῶσʼ ἄνδρα κακόν ἐστι μέγα⁝ Φιλήμονος.
Ἅιδου πρωκτῷ περιπέσῃς: ἤγουν τελευτήσῃς.
Ἀδικεῖ τοὺς ἀγαθοὺς ὁ φειδόμενος τῶν κακῶν.
Ἄδικος δικαστὴς μεμολυσμένη συνείδησις.
Ἀδικείτω μοι πλούσιος καὶ μὴ πένης·
ῥᾷον φέρειν γὰρ κρειττόνων τυραννίδα.
Ἁ δὲ μελέτα φύσιος ἀγαθᾶς πλεῦνα δωρεῖται φίλοις⁝ Ἐπιχάρμου.
Ἀδύνατόν ἐστι τἀναντία τινὰ τοῖς ὀρθῶς ἔχουσι πράττοντα ἀγαθοῦ τινος ἀπʼ αὐτῶν ἀπολαῦσαι⁝ Δίωνος τοῦ Ῥωμαίου.
Ἀδαπάνητός ἐστι τῆς εὐποιΐας ὁ πλοῦτος· ἐν τῷ διδόναι γὰρ λαμβάνεται καὶ ἐν τῷ σκορπίζειν συνάγεται. Θεσπίδου.
Ἀδίκως μὴ κτῶ χρήματα, ἢν βούλῃ πολύν
χρόνον μελάθροις ἐμμένειν. τὰ δʼ ἀδίκως
οἴκους εἰσελθόντʼ οὐκ ἔχει σωτηρίαν⁝ Εὐριπίδου.
Ἁ δὲ χεὶρ τὰν χεῖρα νίζει: Ἐπιχάρμου ἀπόφθεγμα κατὰ φιλαργύρων.
Ἀεὶ ἐν πάσαις μὲν ταῖς δίκαις ἐξετάζειν χρὴ τὰ βεβιωμένα· μάλιστα δʼ ἐν τοῖς τοιούτων τῶν ἀγώνων, ἐν οἷς ὁ βίος ἐστὶ τὸ ἔγκλημα⁝ Ὀμβρίμου.
Ἀεὶ γὰρ ἄνδρα σκαιὸν, ἰσχυρὸν φύσει,
ἧσσον δέδοικα τἀσθενοῦς τε καὶ σοφοῦ⁝ Εὐριπίδου.
Ἀεὶ Διὸς κρείσσων νόος αἰγιόχοιο.
Ἀεὶ Διὸς κρείσσων νόος ἠέπερ ἀνδρῶν.
Ἀεὶ νομίζονθʼ οἱ πένητες τῶν θεῶν,
ἐπεὶ τά γʼ ἀρκοῦνθʼ ἱκανὰ τοῖς σώφροσι⁝ Μενάνδρου.
Ἀεὶ τὸ λυποῦν ἀποδίωκε τοῦ βίου·
μικρόν τι τοῦ βίου, καὶ στενὸν ζῶμεν χρόνον⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Ἄελπτον οὐδέν· πάντα δʼ ἐλπίζειν χρεών⁝ Εὐριπίδου.
Ἀεὶ γὰρ ἀπουσία τῶν κρειττόνων τιμᾶται τὰ χείρονα, τὴν ἐκείνων κληρονομοῦντα τάξιν, ἐπιφανέντα δὲ ὑποστέλλεται δευτερείοις ἄθλων ἀρκούμενα⁝ Φίλωνος.
Ἀεὶ τὸ πλουτεῖν συμφορὰς πολλὰς ἔχει, φθόνον τε κἀπήρειαν καὶ μῖσος πολὺ πράγματά τε πολλὰ κἀνοχλήσεις μυρίας πράξεις τε πολλὰς συλλογάς τε τοῦ βίου. ἔπειτα μετὰ ταῦτʼ εὐθὺς εὑρέθη θανὼν ἄλλοις καταλείψας ἐς τρυφὴν τὴν οὐσίαν. ὅθεν πένεσθαι μᾶλλον ἡδέως ἔχω, ἔχειν τε μέτρια κἀμέριμνον ζῆν βίον, καὶ μήτʼ ἔχειν πλοῦτόν με μήτε πράγματα. πᾶς γὰρ πένης ὢν μεγάλα κερδαίνει κακά⁝ Φιλήτου.
Ἀεὶ γὰρ τὰ ἐναντία τῶν ἐναντίων εἰσὶ φθαρτικά· ὡσαύτως καὶ ὅμοια τούτοις.
Ἀεὶ τοῖς μικροῖς μικρὰ διδοῦσι θεοί: Καλλιμάχου.
Ἀετὸς εἰς θήραν: ἐπὶ τῶν ἐπιτηδείως περί τι ἐχόντων.
Ἀθάνατόν ἐστι κακὸν ἀναγκαῖον γυνή⁝ Φιλήμονος.
Ἀθανασία δʼ οὐκ ἔστιν, οὐδʼ ἂν συναγάγῃς
τὰ Ταντάλου τάλαντα ἱκανὰ λεγόμενα.
ἀλλʼ ἀποθανῇ, καὶ ταῦτα καταλείψεις τινί⁝ Μενάνδρου.
Περὶ ἀναλογίας τῶν τεσσάρων στοιχείων. Αἰθὴρ τὸ καὶ πῦρ ἀναλογεῖ τῷ θέρει, τὸ δὲ, τῇ ξανθῇ χολῇ. Ἀὴρ ἀναλογεῖ τῷ ἔαρι, τὸ δὲ τῷ αἵματι. Γῆ ἀναλογεῖ τῷ φθινοπώρῳ, τὸ δὲ τῷ φλέγματι. Ὕδωρ ἀναλογεῖ τῷ χειμῶνι, ὁ δὲ τῇ μελαίνῃ χολῇ.
Αἰγιστέου πήδημα: ἐπὶ τῶν μεγαλοψύχων. Καλλισθένης ἐν δευτέρῳ μεταμορφώσεως ὧδέ πη περὶ τούτου φησίν· ὅτι κατὰ Κελαινὰς πόλιν τῆς Φρυγίας διὰ μῆνιν Ἰδαίου Διὸς χάσμα μεθʼ ὕδατος γενόμενον πολλὰς οἰκίας αὐτάνδρους εἰς τὸν βυθὸν καθείλκυσε· τοῦ δὲ δήμου κινδυνεύοντος Μίδας ὁ βασιλεὺς χρησμὸν ἔλαβε, συνελεύσεσθαι τὴν γῆν, ἐὰν εἰς τὸ βάραθρον βάλῃ τὸ τιμιώτατον ἐν ἀνθρωπίνῳ βίῳ· τῶν δὲ Κελαινιτῶν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον καὶ τὸν κόσμον τῶν γυναικῶν εἰς τὸ χάσμα ῥιψάντων καὶ μηδʼ οὕτω τοῦ κακοῦ λήγοντος, Αἰγισταῖος ὁ υἱὸς Μίδα, λογισάμενος μηδὲν εἶναι τιμιώτερον ἐν βίῳ ψυχῆς, ἀναπηδήσας καὶ δοὺς περιπλοκὰς τῷ γεννήσαντι καὶ ἀποταξάμενος τῇ γυναικὶ Τιμοθέᾳ, μεθʼ ὁρμῆς ἔφιππος εἰς τὸν τόπον τοῦ χάσματος ἠνέχθη.
Αἱ δεύτεραί πως φροντίδες σοφώτεραι.
Αἰδοῦς παρὰ πᾶσιν ἄξιος ἔσῃ, ἐὰν πρῶτον ἄρξῃ σαυτὸν αἰσχύνεσθαι⁝ Μουσωνίου.
Αἲ γὰρ ἄτερ νούσων τε καὶ ἀργαλέων μελεδώνων ἑξηκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου⁝ Μιμνέρμου.
Αἱ μὲν χελιδόνες εὐδίαν ἡμῖν προσημαίνουσιν, οἱ δὲ ἐκ φιλοσοφίας λόγοι ἀλυπίαν⁝ Δημώνακτος.
Αἰδομένων ἀνδρῶν πλέονες σῶοι, ἠὲ πέφανται.
Αἰεὶ τὰ πέρυσι βελτίω: ἐπὶ τῶν πρῶτον μὲν εὐδαιμονούντων, ὕστερον δὲ δυστυχούντων.
Αἱρήσω τάχα: οἱ πειρώμενοι μετελθεῖν ἔργῳ τινὰς εἰώθασι ταύτην λέγειν.
Αἱρετώτερον καλὸν θάνατον ἀντὶ τοῦ αἰσχροῦ βίου.
Αἰσχύνομαι τὴν φιλότητα γηράσκων: ἐπὶ τῶν διὰ γῆρας διακοσμιῶν.
Αἱ συμφοραὶ τῶν ἀνθρώπων ἄρχουσι καὶ οὐκὶ ἄνθρωποι τῶν συμφορῶν⁝ Ἡροδότου.
Αἱ ἐπιφανεῖς τύχαι καθάπερ οἱ σφοδροὶ τῶν ἀνέμων μεγάλα ποιοῦσι ναυάγια⁝ Πλουτάρχου.
Αἱ ἐκ φίλων εἰς φίλους γενόμεναι λῦπαι δυσθεράπευτοι λίαν τυγχάνουσι καὶ μείζους τῶν ἐχθρῶν ἔχουσι τὰς ἐπηρείας.
Αἱ πονηραὶ ἐλπίδες ὥσπερ οἱ κακοὶ ὁδηγοὶ ἐπὶ τὰ ἁμαρτήματα ἄγουσι⁝ Σωκράτους.
Αἱ Χάριτες οὐκ ἐν οὐρανῷ: συνυπακούεται τό, κἂν τῇ γῇ. λέγεται ἐπὶ τῶν ἄγαν εὐεργετούντων. τρεῖς δέ εἰσιν αἱ Χάριτες, Ἀγλαΐα, Εὐφροσύνη καὶ Εὐτέρπη.
Αἱ μὲν τῆς ἀρετῆς ἐλπίδες ἰδίαι εἰσὶ τῆς ψυχῆς· αἱ δὲ τῆς κακίας νόθοι⁝ Πλουτάρχου.
Αἱ πονηραὶ ἐλπίδες, ὥσπερ οἱ κακοὶ ὁδηγοὶ, ἐπὶ τὰ ἁμαρτήματα ἄγουσιν⁝ Σωκράτους.
Αἱ μὲν ποδήρεις ἐσθῆτες τὰ σώματα, αἱ δὲ ὑπέρμετροι περιουσίαι τὰς ψυχὰς ἐμποδίζουσι⁝ Δημοκρίτου.
Αἰνῶ· διδάξαι δʼ, ὦ τέκνον, σε βούλομαι.
ὅταν μὲν ᾖς παῖς, μὴ πλέον παιδὸς φρονεῖν·
ἐν παρθένοις δέ, παρθένου τρόπους ἔχειν.
ὅταν δʼ ὑπʼ ἀνδρὸς χλαῖναν εὐγενοῦς πέσῃς,
τὰ δʼ ἄλλʼ ἀφεῖναι μηχανήματʼ ἀνδράσι⁝ Εὐριπίδου.
Ἀκούετε λεώς, Σουσαρίων λέγει τάδε·
κακὸν γυναῖκες· ἀλλʼ ὅμως, ὦ δημόται,
οὐκ ἔστιν οἰκεῖν οἰκίαν ἄνευ κακοῦ.
καὶ γὰρ τὸ γῆμαι καὶ τὸ μὴ γῆμαι κακόν⁝ Σουσαρίωνος.
Ἄκουσον, ὥς σοι τέρψιν ἐμβάλω φρενί·
τὸ μὴ γενέσθαι τοῦ θανεῖν ἴσον λέγω⁝ Εὐριπίδου.
Ἀκάνθιος τέττιξ: ἐπὶ τῶν ἀφώνων καὶ ἀμούσων. οὐκ ᾄδουσι γὰρ οἱ ἐκεῖσε τέττιγες. Ὡς καὶ τό, Βάτραχος Σερίφιος.
Ἄκων δʼ ἁμαρτὼν οὔτις ἀνθρώπων κακός: Σοφοκλέους.
Ἀλλʼ ἔν γε χέρσῳ τὰς λέοντος ᾔνεσα καὶ τὰς ἐχίνου μᾶλλον οἰζυρὰς τέχνας, ὃς εὖτʼ ἂν ἄλλων θηρίων ὀσμὴν μάθῃ στρόβυλος ἀμφʼ ἄκανθας εἱλίξας δέμας, κεῖται, δάκνειν δὲ καὶ θίγειν ἀμήχανος⁝
Ἁλιεὺς ὢν, εἶτα τραγῳδοὺς ἐμισθώσω: ἐπὶ τῶν μὴ προσήκοντα ἑαυτοῖς δρώντων, ἀλλʼ ἀνόμοια.
Ἀλλʼ οἱ κακῶς πράσσοντες οὐ κωφοὶ μόνον,
ἀλλʼ οὐδʼ ὁρῶντες εἰσορῶσι τἀφανῆ⁝ Σοφοκλέους. ἐπὶ τῶν ἀφραινόντων.
Ἀλλʼ οὐ τὸ μέγα εὖ ἐστί, τὸ δὲ εὖ μέγα: Δημοσθένης θεασάμενός τινα δημαγωγὸν ἀφυῆ μέγα βοῶντα, τοῦτʼ ἔφη τἀπόφθεγμα.
Ἀλόγιστός ἐστι πᾶς ὁ ἐν τοῖς συμβαίνουσι κατὰ τὴν φυσικὴν ἀνάγκην ἀχθόμενος⁝ Ἰσοκράτους.
Ἀλλʼ οἶμαι τὸ μέλλον ἅπασιν ἀνθρώποις ἄδηλον καὶ μικροὶ καιροὶ μεγάλων πραγμάτων αἴτιοι γίνονται· διὸ δεῖ μετριάζειν ἐν ταῖς εὐπραξίαις καὶ προορωμένους τὸ μέλλον φαίνεσθαι⁝ Δημοσθένους.
Ἀλλʼ εἰ χεῖρας ἔχον βόες ἠὲ λέοντες ἢ γράψαι
χείρεσσι καὶ ἔργα τελεῖν ἅπερ ἄνδρες,
ἵπποι μὲν ἵπποισι, βόες δέ τε βουσὶν ὅμοιοι,
καὶ θεῶν ἰδέας ἔγραφον καὶ δώματʼ ἐποίουν
τοιαῦθʼ οἷόν περ καὐτοὶ δέμας εἶχον ὅμοιον⁝ Ὀρφέως.
Ἀλλὰ πάντα μὲν ἄνθρωπον ὄντα προσδοκᾶν χρή⁝ τοῦ Θάλεω.
Ἀλλʼ οὐ Ζεὺς ἄνδρεσσι νοήματα πάντα τελευτᾷ⁝ Ὁμήρου.
Ἀλλʼ ἔσθʼ ὁ θάνατος λοῖσθος ἰατρὸς νόσων⁝ Σοφοκλέους.
Ἀλλʼ ἐὼν φίλος ἁμῖν, λέχος ἄρνυσο νεώτερον.
οὐ γὰρ τλάσομʼ ἐγὼ ξυνοκεῖν οὖσα γεραιτέρα⁝ Σαπφοῦς.
Ἀλάθεια θεῶν ὁμόπολις, μόνη θεοῖς συνδιαιτωμένη⁝ Ὀλυμπιάδος.
Ἃ μὴ δεῖ ποιεῖν, μηδὲ ὑπονόει ποιεῖν⁝ Πυθαγόρου.
Ἀμήχανον μακρὰν συνήθειαν ἐν βραχεῖ λῦσαι χρόνῳ⁝ Μενάνδρου.
Ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον λέγε: Ταύρου.
Ἄμεινον τῇ ἀληθείᾳ συγχωρήσαντα τὴν δόξαν νικᾶν, ἢ τῇ δόξῃ συγχωρήσαντα πρὸς τῆς ἀληθείας ἡττᾶσθαι.
Ἄμεινον δικαίως κρίναντα πρὸς τοῦ καταδικασθέντος ἀδίκως μεμφθῆναι, ἢ ἀδίκως κρίναντα παρὰ τῇ φύσει δικαίως ψέγεσθαι⁝ Μοσχίωνος.
Ἀμαθία τε μετὰ σωφροσύνης ὠφελιμώτερον ἢ δεξιότης μετὰ ἀκολασίας⁝ Θουκυδίδου.
Ἀμαθίαν ὥς φησιν Ἡράκλειτος καὶ ἄλλως κρύπτειν ἔργον ἐστίν, ἐν οἴνῳ δὲ χαλεπώτερον· καὶ Πλάτων δέ φησιν ἐν οἴνῳ τὰ ἤθη φανερὰ γίνεσθαι⁝ Πλουτάρχου.
Ἀμηχανῶ δʼ ἔγωγε, κοὐκ ἔχω μαθεῖν, εἴτʼ οὖν ἄμεινόν ἐστι γίγνεσθαι τέκνα θνητοῖσιν, εἴτʼ ἄπαιδα καρποῦσθαι βίον. ὁρῶ γὰρ οἷς μὲν οὐκ ἔφυσαν, ἀθλίους, ὅσοισι δʼ εἰσίν, οὐδὲν εὐτυχεστέρους. καὶ γὰρ κακοὶ γεγῶτες, ἐχθίστη νόσος· κἂν αὖ γένωνται σώφρονες, κακὸν μέγα· λυποῦσι τὸν φύσαντα, μὴ πάθωσί τι⁝ Εὐριπίδου.
Ἄμεινον ἐν μικροῖς οἰκήμασι μεγάλας οἰκεῖν ψυχὰς, ἢ ἐν μεγάλαις οἰκίαις ταπεινὰ φωλεύειν ἀνδράποδα⁝ Ἐπικτήτου.
Ἀμφίμακρος ἐστὶ ποῦς συγκείμενος ἐκ μακρᾶς—καὶ βραχείας καὶ μακρᾶς οἷον ἡγεμών· τούτου ἐνάντιος ὁ ἀμφίβραχυς, συγκείμενος ἐκ βραχείας καὶ μακρᾶς—καὶ βραχείας, οἷον σερηνός⁝
Ἀμήχανον δʼ ἐν εὐπραγίαις φθόνον διαφυγεῖν.
Ἀναρχίας γὰρ μεῖζον οὐκ ἔστι κακόν⁝ Σοφοκλέους ἡ γνώμη.
Ἀνδρὸς γέροντος μήποτʼ ἐς πηγὴν ὁρᾶν: ἐπὶ τῶν πρὸς ἔνια μὴ χρησίμων.
Ἀνάστα, ὦ βασιλεῦ, καὶ φρόντιζε πραγμάτων.
Ἀνδρὶ σοφῷ πᾶσα γῇ βατή· ψυχῆς γὰρ ἀγαθῆς πατρὶς ὁ ξύμπας κόσμος.
Ἀνδρὸς δʼ εὐόρκου γενεὴ μετόπισθεν ἀμείνων: τῆς Πυθίας ἡ γνώμη, ἣν εἴρηκε πρὸς Γλαῦκον τὸν Ἐπικυδίδην Σπαρτιάτην.
Ἀνὴρ ἀγαθὸς πλούτῳ χρώμενος φαιδρύνει πατρίδα καὶ τεμένη θεῶν κοσμεῖ καὶ φίλους πεπεδημένους ἐπιλύεται εὖ ποιῶν τὸν πλοῦτον ἅτε δὴ ἀγαθοεργὸν ἱστάμενον.
Ἄνευ γὰρ ἀναγκαίης ἰσχυρᾶς πίστιες ἰσχυραὶ οὐκ ἐθέλουσι συμμένειν⁝ Ἡροδότου ἡ γνώμη.
Ἀνθεῖ πρὸς ἐπιστήμην ψυχή, ὁπότε αἱ τοῦ σώματος ἀκμαὶ χρόνου μήκει μαραίνωνται.
Ἀνενδεὴς ὁ θεός.
Ἄνευ τύχης γὰρ, ὥσπερ ἡ παροιμία,
πόνος μονωθεὶς οὐκέτʼ ἀλγύνει βροτούς⁝ Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Ἀνοίκειον ἐν τῷ πένθει γεωμετρία: ἐπὶ τῶν τὰ μὴ προσήκοντα ποιούντων.
Ἀνδρὸς διαφέρει τοῦτʼ ἀνήρ· ὁ μὲν κακῶς
πράττων τὸ λυποῦν ἤγαγʼ εἰς παράστασιν,
ὁ δʼ ἐμφρόνως δεξάμενος ἤνεγκε κακῶς⁝ Ἀντιφάνους.
Ἀνδρῶν τάδʼ ἐστὶν ἐνδίκων τε καὶ σοφῶν,
κἀν τοῖσι δεινοῖς μὴ τεθυμῶσθαι θεοῖς⁝ Εὐριπίδου.
Ἀνδριὰς μὲν ἐπὶ βάσεως, σπουδαῖος δὲ ἀνὴρ ἐπὶ καλῆς προαιρέσεως ἐστώς, ἀμετακίνητος ὀφείλει εἶναι⁝ Σωκράτους.
Ἀνὴρ ὑπνώδης εὑρετὴς ὀνειράτων·
μύστης γὰρ ὕπνος φασμάτων οὐ πραγμάτων.
Ἄνθρωπος ὢν ἔπταικας, ἐν δὲ τῷ βίῳ
τέρας ἐστίν, εἴτις εὐτύχηκε διὰ βίου⁝ Βάθωνος.
Ἀνὴρ φιλοσώματος καλλωπίστριαν γυναῖκα ποιεῖ· φιλήδονος ἐρωτικὴν καὶ ἀκόλαστον· φιλάγαθος καὶ φιλόκαλος, σώφρονα καὶ κοσμίαν.
Ἀνὴρ γὰρ χρηστὸς χρηστὸν αἰδεῖσθαι φιλεῖ⁝ Εὐριπίδου.
Ἀναμὶξ ἀγκύλων ἱππόται: ἐπὶ τῶν μὴ κωλυομένων ποιεῖν τινὰ ἀγαθά, ὑπὸ γραμμάτων ἀγκύλων καὶ σκολιῶν· οἱ δὲ ἀγκύλοι γένος φάλαγγος πεζικῆς, τῆς ἱππικῆς προμαχόμενοι.
Ἀνὴρ πανοῦργος πρᾷον ὑπεισελθὼν σχῆμα,
κεκρυμμένη πρόκειται παγὶς τοῖς πλησίον⁝ Μενάνδρου.
Ἄν τι πράξῃς καλὸν μετὰ πόνου, ὁ μὲν πόνος οἴχεται, τὸ δὲ καλὸν μένει. ἄν τι ποιήσῃς αἰσχρὸν μετὰ ἡδονῆς, τὸ μὲν ἡδὺ οἴχεται, τὸ δὲ αἰσχρὸν μένει⁝ Μουσωνίου.
Ἀνθρωπίνως δεῖ τὰς τύχας φέρειν ξένε,
τὰ κοινὰ κοινῶς δεῖ φέρειν συμπτώματα⁝ Μενάνδρου.
Ἀνὴρ γὰρ ὅστις ἥδεται λέγειν ἀεὶ,
λέληθεν αὑτὸν τοῖς ξυνοῦσιν ὢν βαρύς.
Ἀνακυμβαλιάζεις τοὺς δίφρους: ἐπὶ ταραχῆς καὶ ζάλης λέγεται.
Ἂν μὴ παρῇ κρέας, ταρίχῳ στερκτέον: παρεγγυᾷ, ὅτι δεῖ τοῖς παροῦσιν ἀρκεῖσθαι.
Ἀνέμων στάσεις γινώσκουσιν οἱ ἐγχώριοι.
Ἂν στρουθὸς εἰς χάρακας: πρὸς τοὺς οἰομένους λανθάνειν ἐν οἷς πράττουσι.
Ἀνὴρ ὁ φεύγων καὶ πάλιν μαχήσεται: ἐπὶ τῶν ἑτεραλκεῖ νίκῃ χρωμένων ταχθείη.
Ἀναβάδην ἀναπαύομαι: ἐπὶ τῶν ἀμελῶν.
Ἀνδρὸς ὑπʼ ἐσθλοῦ καὶ τυραννεῖσθαι καλόν⁝ Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Ἀνδρὸς μείζονος μὴ κοινώνει: παραινετικὴ ἡ παροιμία.
Ἄνοια θνητοῖς δυστύχημα αὐθαίρετον⁝ Μενάνδρου.
Ἂν μὴ καθάρῃς καὶ ἀλέσῃς οὐ μὴ φάγῃς.
Ἀνὴρ εἰς Λακεδαίμονα ἀφίκετο Χῖος, γέρων ἤδη ὤν, τὰ μὲν ἄλλα ἀλαζών, ᾐδεῖτο δὲ ἐπὶ τῷ γήρᾳ, καὶ τὴν τρίχα πολιὰν οὖσαν ἐπειρᾶτο βαφῇ ἀφανίζειν. Παρελθὼν οὖν εἶπεν ἐκεῖνα ὑπὲρ ὧν καὶ ἀφίκετο. Ἀναστὰς οὖν ὁ Ἀρχίδαμος, Τί ἂν, ἔφη, οὗτος ὑγιὲς εἴποι, ὃς οὐ μόνον ἐπὶ τῇ ψυχῇ τὸ ψεῦδος, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῇ κεφαλῇ περιφέρει;
Ἄξιος ὀβελίσκου.
Ἀξίωμα μέγιστόν ἐστιν οὐ τὸ κεχρῆσθαι τιμαῖς, ἀλλὰ τὸ ἄξιον αὐτῶν εἶναι νομίζεσθαι⁝ Ἀριστοτέλους.
Ἀξίως οὐδεὶς τὸν θεὸν τιμᾷ, ἀλλὰ δικαίως μόνον, ὁπότε οὐδὲ τοῖς γονεῦσιν ἴσας ἀποδοῦναι χάριτας ἐνδέχεται· ἀντιγεννῆσαι γὰρ οὐχ οἷόν τε τούτους⁝ Φίλωνος.
Ἄξιον τούτους ἐπαινεῖν τοὺς ἀνθρώπους, οἳ μηδεμίαν ὠφέλειαν προαιροῦνται τοῦ δικαίου. Χρήματα μὲν γάρ ἐστι κτήσασθαι, δόξαν δὲ χρημάτων οὐ ῥᾴδιον κτήσασθαι⁝ Δημοσθένους.
Ἄξιον δέ ἐστιν εἰς τὸν περὶ τῆς ἡδονῆς λόγον προσελθόντα μηδὲ ἐκείνην ἀμνημόνευτον ἐᾶσαι, τὴν παρὰ πᾶσι τοῖς νοῦν ἔχουσιν εὐδοκιμοῦσαν, ἣν ἡδονὴν ὀνομάζουσι, καὶ χαρὰν καὶ τέρψιν· περιγίνεται δʼ ἐκ τῶν καλῶν μαθημάτων καὶ τῶν ἐνδόξων κατορθωμάτων. Ἀμφοτέρων δὲ τούτων ὑπάρχει τῷ γέροντι πρὸς αὑτὸν ἀναμιμνήσκεσθαι, καὶ καθάπερ κτήμασι τέρπεσθαι, λογιζόμενον, ὅτι ἡ τύχη ἡ πάντων κυρία τούτων, ταῦτα ἄκυρός ἐστιν ἀφελέσθαι⁝ Φαβωρίνου.
Ἄοινον μέθην ὁ Θεόφραστος τὰ κουρεῖα ἐκάλει.
Ἅπαντα τοῖς καλοῖς ἀνδράσι πρέπει: δήλη.
Ἅπαντα τῷ πλουτεῖν ἔσθʼ ὑπήκοα.
Ἄπληστον τὸ διὰ παντὸς κέρδος: ἀπόφθεγμα Πιττάκου.
Ἀπὸ γλώττης φίλος: ἐπὶ τῶν πράγματι μέν, οὐ λόγῳ δὲ εὐεργετούντων.
Ἀπʼ ὄνων ἐφʼ ἵππους: ἐπὶ τῶν ἀπὸ χειρόνων ἐπὶ τὰ κρείττω μεταβαλλόντων.
Ἀπὸ νεκρῶν φορολογεῖ: αὕτη ἂν ῥηθείη τοῖς ἀπὸ νεκρῶν κερδαίνουσιν· ὅθεν καὶ ὁ παρὰ τῷ Λουκιανῷ Χάρων πρὸς τὸν Ἑρμῆν ἀπαιτοῦντα τὰ χρήματα, ἃ κατηνάλωσεν εἴς τε ἄγκυραν καὶ τροπωτῆρα κἀν τοῖς λοιποῖς ὧν ἐδεῖτο τὸ σκαφήδιον, ἀδύνατον ἔφη ἀποδοῦναι, ἢν μὴ λοιμός τις ἢ πόλεμος καταπέμψῃ ἀθρόους τινάς.
Ἁπλοῦν θύλακον πατεῖ: ἐπὶ τῶν εὐκαταφρονήτων Θεόδεκτος εἶπεν.
Ἅπαντα βρωτὰ τοῖς πολιορκουμένοις.
Ἄπαγε ξένον ἐν χειμῶνι: ἐπὶ τῶν ἀκαίρως ἐλθόντων.
Ἅπας μὲν ἀὴρ ἀετῷ περάσιμος·
ἅπασα δὲ χθὼν ἀνδρὶ γενναίῳ πατρίς.
Ἅπανθʼ ὁ λιμὸς γλυκέα πλὴν αὑτοῦ ποιεῖ.
πενία γάρ ἐστιν ἡ τρόπων διδάσκαλος.
Ἀπάτῃ γὰρ εὐπρεπεῖ αἴσχιόν τι τοῖς γε ἐν ἀξιώματι πλεονεκτῆσαι ἢ βίᾳ ἐμφανεῖ· τὸ μὲν γὰρ ἰσχύος δικαιώσει, ἣν ἡ τύχη ἔδωκεν, ἐπέρχεται, τὸ δὲ γνώμης ἀδίκου ἐπιβουλῇ⁝ Θουκυδίδου.
Ἀπό μοι θανεῖν γένοιτʼ· οὐ γὰρ ἂν ἄλλη λύσις
ἐκ πόνων γένοιτʼ οὐδʼ ἅμα τῶνδε⁝ Ἀνακρέοντος.
Τίνες γεγόνασιν ἀρχηγοὶ τεχνῶν καὶ ἐπιστημῶν; Ἀπελλῆς βοτανικῆς. Δημοσθένης ῥητορικῆς τῆς τρίτης μετὰ τὰς δύο φοράς. Παπιανὸς νομοθεσίας. Ἄντινος λογχοποιΐας. Εὐρύνοος λογχοτοξοσύνης. Εὐρύδαμνος Μεσήνιος θώρακος πολεμικοῦ. Εὔανδρος κνημῖδος καὶ ἀσπίδος. Ὀππιανὸς ἁλιευτικῆς· Τριπτόλεμος σπορᾶς σίτου. Πάμφιλος ζωγραφικῆς. Τύφης ναυτικῆς. Ἄργος ναυπηγίας. Ἀρχιμήδης μηχανικῆς.
Ἀποτεθρυωμένος ἀνήρ: ἤτοι ἀπηγριωμένος. εἴρηται δὲ κατὰ μεταφορὰν τὴν ἀπὸ τεθρίων, ἅπερ ἐστὶν ἄγονα ἄγρια λάχανα.
Ἀπροσδόκητον οὐδὲν ἀνθρώποις πάθους·
ἐφημέρους γὰρ τὰς τύχας κεκτήμεθα⁝ Διφίλου.
Ἀπορίη ξυνὴ τῆς ἑκάστου χαλεπωτέρη· οὐ γὰρ ὑπολείπεται ἐλπὶς ἐπικουρίης⁝ Δημοκρίτου.
Ἄπολλον, ὡς δυσάρεστον ἔστʼ ἀνιώμενος
ἄνθρωπος, ἐφʼ ἅπασί τε δυσχερῶς ἔχει⁝ Ἄμφιδος.
Ἀπραγμόνως ζῆν ἡδύ· μακάριος βίος καὶ σεμνός, ἐὰν ᾖ μεθʼ ἑτέρων ἀπραγμόνων· ἐν θηρίοις δὲ καὶ πιθήκοις ὄντα δεῖ εἶναι πίθηκον, ὦ ταλαιπώρου βίου⁝ Ἀπολλοδώρου.
Ἀποστρέφου τῶν κολάκων τοὺς ἀπατηλοὺς λόγους. ἐξαμβλύνοντες γὰρ τοὺς ψυχῆς λογισμοὺς οὐ συγχωροῦσι τῶν πραγμάτων τὴν ἀλήθειαν· ἢ γὰρ ἐπαινοῦσι τὰ ψόγου ἄξια ἢ ψέγουσι τὰ ἐπαίνων κρείττονα⁝ Φίλωνος.
Ἁπλᾶ γάρ ἐστι τῆς ἀληθείας τἄπη.
Ἅπαν τὸ λυποῦν ἐστὶν ἀνθρώποις νόσος⁝ Ἀντιφάνους.
Ἅπαντα δοῦλα τοῦ φρονεῖν καθίσταται⁝ Μενάνδρου.
Ἃ πάσχοντες ὑφʼ ἑτέρων ὀργίζεσθε, ταῦτα τοῖς ἄλλοις μὴ ποιεῖτε⁝ Ἰσοκράτους.
Ἅπας ὁ ὑπὸ γῆν κὶ ὑπὲρ γῆν χρυσὸς ἀρετῆς οὐκ ἀντάξιος⁝ Πλάτωνος.
Ἅπαντʼ ἐρίζεις καὶ συνιεῖς οὐδὲ ἕν.
γράμματα μαθεῖν δεῖ καὶ μαθόντα νοῦν ἔχειν.
οὐκ ἄν τις εἴπῃ πολλὰ θαυμασθήσεται·
ὁ μικρὰ δʼ εἰπὼν μᾶλλον, ἂν ᾖ χρήσιμα⁝ Φιλωνίδου.
Ἅπαντʼ ἐν ἀνθρώποισι γηράσκειν ἔφυ, καὶ πρὸς τελευτὴν ἔρχεται τὴν τοῦ χρόνου, πλὴν ὡς ἔοικε τῆς ἀναιδείας μόνον. αὕτη δʼ ὅσῳπερ αὔξεται θνητῶν γένει, τοσῷδε μεῖζον γίγνεται καθʼ ἡμέραν.
Ἅπαντα τὰ ζῷά ἐστι μακαριώτατα καὶ νοῦν ἔχοντα μᾶλλον ἀνθρώπου πολύ. τὸν ὄνον ὁρᾶν ἔξεστι πρῶτα τουτονί. οὗτος κακοδαίμων ἐστὶν ὁμολογουμένως. τούτῳ κακὸν διʼ αὑτὸν οὐδὲν γίνεται, ἃ δʼ ἡ φύσις δέδωκε ταῦτʼ ἔχει. ἡμεῖς δὲ χωρὶς τῶν ἀναγκαίων κακῶν αὐτοὶ παρʼ αὐτῶν ἕτερα προσπορίζομεν, λυπούμεθʼ ἂν πτάρῃ τις, ἂν εἴπῃ κακῶς, ὀργιζόμεθʼ, ἂν ἴδοι τις ἐνύπνιον, σφόδρα φοβούμεθʼ, ἂν γλαῦξ ἀνακράγῃ, δεδοίκαμεν. ἀγωνίαι, δόξαι, φιλοτιμίαι, νόμοι, ἅπαντα ταῦτʼ ἐπίθετα τῇ φύσει κακά⁝ Μενάνδρου.
Ἀπελλῆς ὁ ζωγράφος ἐρωτηθεὶς, διὰ τί τὴν τύχην καθημένην ἔγραψεν, εἶπεν, Οὐχ ἕστηκε γάρ.
Ἀργυρὸς λιμός: ἐπὶ τῶν ἐν σιτοδείᾳ καὶ σπάνει τῶν ἀναγκαίων πολὺ ἀργύριον κερδαινόντων.
Ἄρχε πρῶτον μαθὼν ἄρχεσθαι· ἄρχεσθαι γὰρ μαθὼν ἄρχειν ἐπιστήσῃ⁝ Σόλωνος ἡ ὑποθήκη.
Ἀρχὴν δὲ θηρᾶν οὐ πρέπει τἀμήχανα.
Ἁρπακτικώτερος γαλῶν.
Ἀρκάδας μιμήσομαι: ἐπὶ τῶν ἑτέροις πονούντων.
Ἄρκευθός ἐστι φυτὸν ἀκανθῶδες, οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφονται· παρὰ τὴν ἀρὰν, ὅ ἐστι τὴν βλάβην, κεύθειν.
Ἀρκοῦ καθʼ αὑτοῦ, καὶ μὴ διάρπαζε τὰ πλησίον, μηδʼ αὖ προΐεσο τῶν σῶν, ὡς κατὰ τοῦτο μειονεκτῶν⁝ Ἱέραξ εἶπε.
Ἀρχὴν ἔχων κόσμεε, αὐτὸς δὲ μὴ μεταβάλλεο.
Ἀρχὴν λαβὼν μὴ ἐπαίρεο, ὡυτὸς δὲ διατέλεε· οὕτω γὰρ καὶ ἀποθέμενος οὐκ ἀφῃρῆσθαι τοῦ σεμνύνοντός σε νομισθήσεαι⁝ Εὐσεβίου.
Ἀρθεὶς δʼ ηὖτʼ ἀπόλευ κάδος πέτρης,
εἰς πολιὸν κῦμα κολυμβῶ μεθύων ἔρωτι⁝ Ἀνακρέοντος.
Ἀργαλέος γάρ τʼ ἐστὶ θεὸς βροτῷ ἀνδρὶ δαμῆναι⁝ Ὁμήρου.
Ἀρετῆς ἀτιμαζομένης, πλοῦτος μοῦνος σπουδαζόμενος καὶ ἐνδυναστεύσας, ὕβριός τε καὶ ὑπερηφανίης ὑπηρέτης, καὶ πάντων κακῶν ὑπʼ ἐξουσίης τε καὶ τοῦ ἀνεπιπλήκτου χορηγὸς γίγνεται⁝ Εὐσεβίου.
Ἀρετῆς οἰκεῖον ἀδικίαν μισεῖν, εὐσέβειαν φυλάσσειν⁝ Κλεοβούλου.
Ἄρχων μὲν ἐπιτήδευε πρᾷος εἶναι, ἀρχόμενος δὲ μεγαλόφρων⁝ Ἰσοκράτους.
Ἄρχεσθαι μὴ μαθὼν ἄρχειν μὴ ἐπιχείρει⁝ Κλειτάρχου.
Ἀρχικὸς εἶναι βούλου μὴ χαλεπότητι μηδὲ τῷ σφόδρα κολάζειν, ἀλλὰ τῷ πάντας ἡττᾶσθαι τῆς σῆς διανοίας⁝ Ἰσοκράτους.
Ἀργὸς γὰρ οὐδεὶς θεοὺς ἔχων ἀνὰ στόμα
βίον δύναιτʼ ἂν συλλέγειν ἄνευ πόνων⁝ Εὐριπίδου.
Ἀρεοπαγίτης: ἐπὶ τῶν σκυθρωπῶν καὶ ὑπερσέμνων.
Ἀσκὸν λήψεται ὁ πρότερον πιών: ἐπὶ τῶν γενναίως ὑπὲρ ἄλλων ἀγωνιζομένων.
Ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακὴ καὶ ἀθέσφατος οἶνος.
Ἀσκεῖν μὲν ἀρετὴν, εὐτυχεῖν δʼ αἰτεῖν θεούς.
ἔχων γὰρ ἄμφω ταῦτα, μακάριός θʼ ἅμα
κεκλημένος ζῆν κἀγαθὸς δυνήσεται.
Ἀσελγέστερος ὄνου.
Ἀσελγής ἐστιν ὁ ἀνήρ: ἀντὶ τοῦ ἄγαν ὄζει. παρῆκται δέ, ὡς φασίν, ἐξ αἰτίας τοιαύτης· Σέλγος πόλις ἐστὶ τῆς Πισιδίας, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν· κατʼ ἐπίτασιν οὖν τὸ ἀσελγαίνειν.
Πλάτωνος ἐπίγραμμα εἰς Φαῖδρον.
Ἀστέρας εἰσαθρεῖς ἀστὴρ ἐμός· εἴθε γενοίμην
οὐρανός· ὡς πολλοῖς ὄμμασιν εἰς σὲ βλέπω.
Ἄλλο. τοῦ αὐτοῦ εἰς τὸν αὐτόν.
Ἀστὴρ μὴν πρὶν ἔλαμπες ἐνὶ ζωοῖσιν ἑῷος·
νῦν δὲ θανὼν λάμπεις, ἕσπερος ἐν φθιμένοις.
Ἀσύνετος, ὅστις ἐν φόβῳ μὲν ἀσθενής,
λαβὼν δὲ μικρὸν τῆς τύχης φρονεῖ μέγα⁝ Εὐριπίδου.
Ἀσφαλής ἐστʼ ἀμείνων ἢ θρασὺς στρατηλάτης⁝ Εὐριπίδου.
Ἀσφαλὴς πᾶς τόπος τῷ ζῶντι μετὰ δικαιοσύνης.
Ἀσφόδελος σκιλλῶδες φυτόν, φύλλα ἔχον μακρὸν καὶ ἀνθερικὸν ἐσθιόμενον. καὶ τὸ σπέρμα δὲ αὐτοῦ φρυγόμενον, καὶ ἡ ῥίζα κοπτομένη μετὰ σύκων πλείστην ὄνησιν ἔχει. Περσεφόνης καὶ χθονίων ἱερόν. καὶ Ῥόδιοι τὴν Κόρην οὐ τὴν Ἄρτεμιν ἀσφοδέλῳ στέφουσιν. προπαροξυτόνως δὲ ἀναγνωστέον. καὶ Ἡσίοδος·
οὐδʼ ὅσον ἐν μαλάχῃ τε καὶ ἀσφοδέλῳ μέγʼ ὄνειαρ. τὸν δὲ τόπον ἐν ᾧ φύεται, ὀξυτονητέον, ὡς παρʼ Ὁμήρῳ·
κατʼ ἀσφοδελὸν λειμῶνα.
Ἀστοῖσιν δʼ οὔπω πᾶσιν ἁδεῖν δύναμαι.
οὐδὲν θαυμαστόν, Πολυπαίδη. οὐδὲ γὰρ ὁ Ζεύς
οὔθʼ ὕων πάντας ἁνδάνει οὔτʼ ἀνέχων.
σοὶ δʼ ἐγὼ εὖ φρονέων ὑποθήσομʼ, οἷάπερ αὐτὸς
Κύρνʼ ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν παῖς ἔτʼ ἐὼν ἔμαθον⁝ Θεόγνιδος.
Ἀτὰρ θεὶς ἄλλοτʼ ἐπʼ ἄλλῳ Ζεὺς ἀγαθόν τε κακόν τε διδοῖ.
Ἃ τῇ λεοντῇ μὴ σθένεις, τὴν ἀλωπεκῆν πρόσαψον: ἐὰν μὴ φανερῶς δύνῃ, φησίν, ἀμυνόμενος βλάψαι, τῇ πανουργίᾳ χρῆσαι.
Ἀτύφου μοίρας εἷς: ἀντὶ τοῦ ἀβλαβοῦς. Ὅθεν καὶ ὁ Πλάτων ἄτυφόν φησι τὸν ἀβλαβῆ ἐν Φαίδωνι· ἐπεὶ τὸ τύφον βλάπτει. καὶ ἐπιτεθυμμένον τὸ καῖον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θύπτω τὸ ἐπικαίω λέγεται. ἐξ οὗ καὶ θυμάλωπες οἱ ἀπολελειμμένοι τῆς θύψεως ἄνθρακες, ἤγουν οἱ ἡμίκαυτοι.
Ἀτυχίαν κρύπτε, ἵνα μὴ τοὺς ἐχθρούς σου εὐφράνῃς⁝ Πλουτάρχου.
Ἀτυχοῦντι μὴ ἐπιγέλα· κοινὴ γὰρ ἡ τύχη⁝ Χίλωνος.
Ἃ τοῖς ἄλλοισιν ὡς φαῦλα ἐπιτιμᾷς, ταῦτα πρότερον αὐτὸς ποιέειν φυλάσσεο⁝ Εὐσεβίου.
Ἀτραπὸν εἰς ἅδεω ἤνυσα τὴν οὔπω τις ἐναντίον ἦλθεν ὁδίτης⁝ Φιλήτου.
Ἄτοπόν ἐστι διώκοντα τὰς τιμὰς φεύγειν τοὺς πόνους, διʼ ὧν αἱ τιμαί.
Ἀτέκμαρτος ὁ πᾶς βίος, οὐδὲν ἔχων πιστόν, πλανᾶται συντυχίαις· ἐλπὶς δὲ φρένας παραθαρσύνει· τὸ δὲ μέλλον ἀκριβῶς οἶδεν οὐδεὶς ὁ θάνατος ὅπη φέρεται· θεὸς δὲ πάντας ἐν κινδύνοις θνατοὺς κυβερνᾷ· ἀντιπνεῖ δὲ πολλάκις ἀτυχίας δεινή τις αὔρα.
Ἀτελέστατα καὶ ἀμήχανα τοὺς θανόντας κλαίειν⁝ Στησιχόρου.
Ἄττης λόφος: ἐπὶ τῶν σφόδρα βαρυσυμφορωτάτων.
Ἀτεχνῶς τὸν σωρόν: ἐπὶ τῶν εὐηθιζομένων.
Αὐτίκʼ ἔπειθʼ ἅμα μῦθος ἔην, τετέλεστο δὲ ἔργον.
Ἀφέμενος τῆς δρυὸς, ἕπεται τῶν πυρῶν: ἐπὶ τῶν ἀπὸ χειρόνων ἐπὶ τὰ βελτίω μεταπεσόντων.
Ἀφόρητος γίνεται κακία ἐπαινουμένη.
Ἀφθὰς σοὶ λελάληκεν: Φθὰς καὶ Ἀφθὰς ὁ Ἥφαιστος.
Ἁ φιλοχρηματία Σπάρταν ἕλοι, ἄλλο δὲ οὐδέν: ἐπὶ τῶν ἐκ παντὸς κερδαίνειν βουλομένων.
Ἀφρήτωρ, ἀθέμιστος, ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος,
ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου, ὀκρυόεντος⁝ Ὁμήρου ἡ γνώμη.
Ἄφυκτόν ἐστι τὸ τῆς πεπρωμένης κακόν: Ἀριστοτέλης.
Ἀφωνότερος πέρδικος.
Ἀφροδίτα τὰ μὲν οὐκ ἔστι μάργος δʼ Ἔρως οἷα παίσδα
ἄκρʼ ἐπʼ ἄνθηκα βαίνων, ἃ μή μοι θίγῃς, τῶ κιπαρίσσω⁝ Ἀλκμᾶνος.
Ἀχαλίνων στομάτων ἀνόμου τʼ ἀφροσύνας, τέλος δυστυχία: δήλη.
Ἄχει πέπληγμαι: ἐπὶ τοῦ δυσφοροῦντος.
Ἄχρι εἰς τὸ βάραθρον: ἐπὶ τῶν μέχρι τελευτῆς ἢ καλῶν ἢ κακῶν ἢ εὐγενῶν ἢ δυσγενῶν ὄντων.
Ἀχάριστον εὐεργετεῖν καὶ νεκρὸν μυρίζειν ἑνὶ σύγκειται.
Ἀψυχότερος λαγωοῦ φεύγοντος: ἐπὶ τῶν σφόδρα δειλῶν.
Βαλανεῦσιν ἔοικας: ἐπὶ τοῦ πολυπράγμονος καὶ περιέργου. παρόσον σχολὴν ἄγοντες πολυπραγμονοῦσιν οἱ βαλανεῖς.
Βαλανείων διὰ τέτταρας αἰτίας χρώμεθα, διὰ καθαριότητα, ἀλέας χάριν, ὑγιείας, ἡδονῆς· οἱ παλαιοὶ δὲ ταῦτα ἀνθρωπογναφεῖα ἐκάλουν, ἐπεὶ θᾶττον ἢ προσῆκε ῥακοῖ τὰ σώματα καὶ προγηράσκειν ἀναγκάζει. Ἐκλήθη δὲ βαλανεῖον ὅτι οἱ παλαιοὶ τὰς βαλάνους ἐσθίοντες τὰ κελύφη ἔκαιον ἐν τοῖς λουτροῖς.
Βάλλʼ εἰς ὄλεθρον: καί, Βάλλʼ ἐς φθοράν.
Βαλάντιον ἐρώντων φύλλῳ πράσου δέδεται: παρόσον οἱ ἐρῶντες εὐκόλως καταναλίσκουσιν.
Βδάλλειν: τὸ ἀμέλγειν· παρὰ τὸ βίᾳ ἐκθλιβόμενον ἀλδίσκειν τὸ γάλα. Κλήμεις· οὕτως ἡ μετάδοσις, ἀγαθὴ φιλανθρωπίας ὑπάρχουσα πηγή, κοινωνοῦσα τοῖς διψῶσι ποτοῦ αὔξεται πάλιν καὶ πίμπλαται, ὃν τρόπον ἐπὶ τοὺς θηλαζομένους ἢ καὶ βδαλλομένους μαστοὺς ἐπιῤῥεῖν εἴωθε τὸ γάλα.
Βέλτερος ἀλκήεντος ἔφυ σεσοφισμένος ἀνήρ: Φωκυλλίδου ἀπόφθεγμα.
Βεβαιοτέραν τὴν φιλίαν ἔχε πρὸς τοὺς γονεῖς⁝ Χαιρήμονος.
Βέβαιον οὐδέν ἐστιν ἐν θνητῷ βίῳ.
βιοῖ γὰρ οὐδεὶς ὃν προαιρεῖται τρόπον.
Βίαντος Τευταμίδου Πριηνέως δίκη: οὗτος εἷς τῶν ἑπτὰ σοφῶν ἦν, λέγεται δὲ εἰς τὰς δίκας δεινὸς γεγονέναι· οὗτος δίκην ὑπέρ τινος λέξας ἤδη ὑπέργηρως ὤν, μετὰ τὸ καταπαῦσαι τὸν λόγον ἀπέκλινε τὴν κεφαλὴν εἰς τοὺς τῆς θυγατρὸς υἱοῦ κόλπους. εἰπόντος δὲ καὶ τοῦ ἐναντίου καὶ τῶν δικαστῶν τὴν ψῆφον ἐνεγκόντων τῷ ὑπὸ τοῦ Βίαντος βοηθουμένῳ, λυθέντος τοῦ δικαστηρίου νεκρὸς ἐν τοῖς κόλποις εὑρέθη. καὶ αὐτὸν μεγαλοπρεπῶς ἔθαψεν ἡ πόλις, εἰς ὃν καὶ Διογένους τόδε τὸ ἐπίγραμμα φέρεται.
Ἐπίγραμμα.
Τῇδε Βίαντα κέκευθα τὸν ἀτρέμας ἤγαγεν Ἑρμῆς
εἰς Ἀΐδην, πολιῷ γήραϊ νιφόμενον.
εἶπε γὰρ, εἶπε δίκην ἑτέρου τινός, εἶτʼ ἀποκλινθεὶς
παιδὸς ἐς ἀγκαλίδας μακρὸν ἔτεινεν ὕπνον.
Βίον Κύκλωπος: τὸν ἀνόσιον καὶ ὠμόν.
Βίος ἀνεόρταστος, μακρὴ ὁδὸς ἀπανδόκευτος.
Βίον καλὸν ζῇς, ἂν γυναῖκα μὴ ἔχῃς⁝ Φιλήτου.
Βίος βίου δεόμενος οὐκ ἔστι βίος.
Βλέπει τὸ στῆθος ἀετὸς τρωθεὶς πάλαι,
ἀλγῶν δὲ λοιπὸν ἧστο πολλὰ δακρύων,
βλέπων δʼ ὀϊστὸν εἶπεν ἐπτερωμένον,
βαβαὶ πτερόν με τὸν πτερωτὸν ὀλλύει.
Βοῦς ἐπὶ σωρῷ: ἐπὶ τῶν ἡδυπαθούντων.
Βουλείας δικάζει: ἐπὶ τῶν τὰς κρίσεις ὑπερτιθεμένων ἀεὶ δικαστῶν.
Βούλου γονεῖς πρώτιστον ἐν τιμαῖς ἔχειν⁝ Φιλήμονος.
Βρώτειον οὖς: ἐπὶ τῶν ἀναισθήτων.
Βραχεῖ λόγῳ δὲ πολλὰ πρόσκειται σοφά.
Βραχὺς ὁ βίος ἀνθρώπῳ εὖ πράττοντι, δυστυχοῦντι δὲ μακρός⁝ Ἀπολλωνίου.
Βραχύ τοι σθένος ἀνδρός, ἀλλὰ ποικιλίαι πραπίδων⁝ Εὐριπίδου.
Βραδέως μὲν φίλος γίνου· γενόμενος δὲ πειρῶ διαμένειν· ὁμοίως γὰρ αἰσχρὸν μηδὲν ἄφιλον ἔχειν καὶ πολλοὺς ἑταίρους μεταλλάττειν.
Γάλα τρέφει νήπια, παῖδα δʼ ἔμφρονα, γάλα πιαίνει σωφροσύνη καθάπερ.
Γάλακτος φυσιολογία: τὸ μὲν αἷμα πρωτόγονον ἐν ἀνθρώπῳ εὑρίσκεται, ὃ δή τινες οὐσίαν εἰπεῖν ψυχῆς τετολμήκασι· τοῦτο δὴ τὸ αἷμα φυσικῇ τρεπόμενον πέψει, κυησάσης τῆς μητρός, φιλοστοργίᾳ συμπαθεῖ, ἐξανθεῖ καὶ γηράσκει πρὸς τὸ ἄφοβον τοῦ παιδίου· καὶ ἔστι μὲν τῆς σαρκὸς ὑγρότερον τὸ αἷμα, οἷον ὑγρά τις οὖσα σάρξ, τοῦ δὲ αἵματος νοστιμώτερον τὸ γάλα καὶ λεπτομερέστερον· εἴτε γὰρ τὸ ἐπιχορηγούμενον αἷμα τῷ ἐμβρύῳ, καὶ διὰ μητρῴου πρότερόν ἐστι πεμπόμενον ὀμφαλοῦ, εἴτε αὖ τὸ καταμήνιον αὐτό, ἀποκλεισθὲν τῆς οἰκείας φορᾶς, κατὰ φυσικὴν ἀνάχυσιν χωρεῖν κελεύεται πρὸς τοῦ παντρόφου καὶ γενεσιουργοῦ θεοῦ ἐπὶ τοὺς φλεγμαίνοντας ἤδη μαστοὺς καὶ ὑπὸ πνεύματος ἀλλοιούμενον θερμοῦ, ποθεινὴ σκευάζεται τῷ νηπίῳ τροφή, αἷμα τὸ μεταβάλλον ἐστί· μάλιστα γὰρ πάντων μελῶν, μαστοὶ συμπαθεῖς μήτρᾳ. ἐπὰν οὖν κατὰ τοὺς τόκους ἀποκοπὴν λάβῃ τὸ ἀγγεῖον, διʼ οὗ πρὸς τὸ ἔμβρυον τὸ αἷμα ἐφέρετο, μύσις μὲν γίνεται τοῦ πόρου, τὴν δὲ ὁρμὴν ἐπὶ τοὺς μαστοὺς τὸ αἷμα λαμβάνει, καὶ πολλῆς τῆς ἐπιφορᾶς γενομένης διατείνονται καὶ μεταβάλλει τὸ αἷμα εἰς γάλα, ἀναλόγως τῇ ἐπὶ τῆς ἑλκώσεως εἰς πύον τοῦ αἵματος μεταβολῇ, εἴτε αὖ παρὰ τῶν ἐν μαστοῖς παρακειμένων φλεβῶν, ἀναστομουμένων κατὰ τὰς διατάσεις τῆς κυΐσεως, τὸ αἷμα μεταχεῖται εἰς τὰς φυσικὰς τῶν μαστῶν σύραγγας· τοῦτο δὲ ἀνακιρνάμενον τὸ ἀπὸ τῶν γειτνιουσῶν καταπεμπόμενον ἀρτηριῶν πνεῦμα, μενούσης ἔτι τῆς ὑποκειμένης ἀκεραίου τοῦ αἵματος οὐσίας, ἐκκυμαινόμενον λευκαίνεται, καὶ τῇ τοιαύτῃ ἀνακοπῇ κατʼ ἐξαφρισμὸν μεταβάλλεται, παραπλήσιόν τι πεπονθὸς τῇ θαλάττῃ, ἣν δὴ κατὰ τὰς ἐκβολὰς τῶν πνευμάτων οἱ ποιηταί φασιν ἀποπτύειν ἁλὸς ἄχνην· πλὴν ἀλλὰ αἷμα ἔχει τὴν οὐσίαν. Τούτῳ τῷ τρόπῳ καὶ οἱ ποταμοὶ ῥόθῳ φερόμενοι τῇ ἐμπεριλήψει τοῦ περικεχυμένου ἀέρος ξαινόμενοι, ἀφρὸν μυρμύρουσι, καὶ τὸ ἐνστόμιον ἡμῖν ὑγρὸν τῷ πνεύματι ἐκλευκαίνεται. τίς οὖν ἡ ἀποκλήρωσις μὴ οὐχὶ καὶ τὸ αἷμα ἐπὶ τὸ φωτεινότατον καὶ λευκότατον ὑπὸ τοῦ πνεύματος τρέπεσθαι ὁμολογεῖν; πάσχειν τὴν μεταβολὴν κατὰ ποιότητα, οὐ κατʼ οὐσίαν· ἀμέλει γοῦν οὐ τροφιμώτερον ἄλλο τι, οὐδὲ μὴν γλυκύτερον, ἀλλʼ οὐδὲ λευκότερον εὕροις ἂν γάλακτος· πάντη δὲ ἔοικε τοῦτο τῇ πνευματικῇ τροφῇ, γλυκεῖα μὲν διὰ τὴν χάριν ὑπάρχουσα, τρόφιμος δὲ, ὡς ζωή, λευκὴ δὲ ὡς ἡμέρα Χριστοῦ καὶ τὸ αἷμα Χριστοῦ πεφανέρωται ὡς γάλα⁝ Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν ποιμνίων ἔκ τε τῶν βουκολίων ἔξεστι μαθεῖν, ὡς ἐξ αἵματος γάλα κατὰ μεταβολὴν γίνεται· τὰ γὰρ ζῷα ταῦτα τοῦ ἔτους κατὰ τὴν ὥραν, ἣν ἔαρ καλοῦμεν, ὑγροτέρου τοῦ περιέχοντος γεγονότος, ἀλλὰ καὶ τῆς πόας καὶ τῶν νομῶν εὐχίλων, τὸ τηνικάδε οὐσῶν καὶ ἐνίκμων αἵματος πίμπλαται πρότερον, ὡς ἐκ τῆς διατάσεως τῶν φλεβῶν κυρτουμένων τῶν ἀγγείων δείκνυται· ἐκ δὲ τοῦ αἵματος δαψιλέστερον χεῖται τὸ γάλα· θέρους δʼ ἔμπαλιν ὑπὸ τοῦ καύματος συγκαιόμενον καὶ ἀναξηραινόμενον ἵστησι τὴν μεταβολὴν τὸ αἷμα καὶ ταύτῃ ἔλαττον ἀμέλγονται.
Γαλῆ στέαρ: ἐπὶ τῶν οἷς χαίρουσι ταῦτα λαμβανόντων.
Γαστὴρ παχεῖα λεπτὸν οὐ τίκτει νόον.
Γάμους δʼ ὅσοι σπεύδουσι μὴ πεπρωμένους,
μάτην πονοῦσιν· ἡ δὲ τὸ χρεὼν πόσει
μένουσα, κἀσπούδαστος ἦλθεν εἰς δόμους⁝ Εὐριπίδου.
Γάμους εὐτελεῖς καὶ ἰσοτίμους ποιεῖν⁝ Φίλωνος.
Γάμος κράτιστός ἐστιν ἀνδρὶ σώφρονι,
τρόπον γυναικὸς χρηστὸν ἔνδον λαμβάνειν.
αὕτη γὰρ ἡ προὶξ οἰκίαν σώζει μόνη.
ὅστις δὲ τρυφερῶς τὴν γυναῖκʼ ἄγει λαβών,
σύνεργον οὗτος ἀντὶ δεσποίνης ἔχει,
εὔνουν, βεβαίαν εἰς ἅπαντα τὸν βίον⁝ Ἱππώνακτος.
Γαμψώνυχας μὴ τρέφειν: ἀντὶ τοῦ ἅρπαγας φεύγειν.
Γαμεῖν κεκρικότα δεῖ σε γινώσκειν, ὅτι
ἀγαθὸν μεθέξεις, ἂν μὴ λάβῃς μικρὸν κακόν⁝ Μενάνδρου.
Γάμου ἀρίστη ξυμφωνίη, ἀμφοτέρους σωφροσύνην ἀσκεῖν⁝ Εὐσεβίου.
Γαστρὸς δὲ πειρῶ πᾶσαν ἡνίαν κρατεῖν. μόνη γὰρ ὧν πέπονθεν οὐκ ἔχει χάριν, ἀεὶ δὲ τοῦ δέοντος ἐνδεῖται πλέον. ὅστις δὲ μὴ γαστρὸς κρατεῖν ἐπίσταται, τὰ πλείω τῶν κακῶν ἔχει κακά⁝ Χάρητος.
Γελᾶν ὁ θέλων μετὰ μειρακίου αἰσχρὰς ὕβρεις κερδήσει καὶ μέμψιν⁝ Μοσχίωνος.
Γελᾷ δʼ ὁ μωρός, κἄν τι μὴ γέλοιον ᾖ.
Γεννητόρων ἕκατι κατθανεῖν καλόν.
αὐτὸς τραφεὶς δὲ τῶν φυτευσάντων ὕπο,
καλῶς τὸν αὐτὸν ἔρανον αὐτοῖσιν νέμοις⁝ Δικαιογένους.
Γένους δʼ ἔπαινός ἐστιν ἀσφαλέστατος,
κατʼ ἄνδρʼ ἐπαινεῖν, ὅστις ἂν δίκαιος ᾖ,
τρόπους τʼ ἄριστος, τοῦτον εὐγενῆ καλεῖν⁝ Ἀστυδάμαντος.
Γεγόναμεν ἅπαξ· δὶς οὐκ ἔστι γενέσθαι· δεῖ δὲ τὸν αἰῶνα μηκέτʼ εἶναι. Σὺ δὲ τῆς αὔριον οὐκ ὢν κύριος, ἀναβάλῃ τὸν καιρόν· ὁ δὲ πάντων βίος μελησμῷ παραπόλλυται· καὶ διὰ τοῦτο ἕκαστος ἡμῶν ἀσχολούμενος ἀποθνήσκει⁝ Ἐπικούρου ἡ γενναία αὕτη ὑποθήκη.
Γέροντι μηδέποτε μηδὲν χρηστὸν ποιεῖν: παραινεῖ, μηδένα ἀκαίρως εὐεργετεῖν.
Γέρων ὀλίγα φοβεῖται: δήλη.
Γέρων πίθηκος οὐχ ἁλίσκεται πάγῃ: τοῦτʼ ἠρώτησε Διονύσιος Ἡρακλείδην· Ἡρακλείδης δʼ ἀπεκρίθη πρὸς Διονύσιον· γέρων πίθηκος ἁλίσκεται μὲν, μετὰ χρόνον δʼ ἁλίσκεται. Ἐπὶ τῶν ἅπαξ δυστυχησάντων.
Γεύεται πίσσης ὁ μῦς: ἐπὶ τῶν ἀξίως τιμωρουμένων.
Γῆ καὶ θάλασσα οὐρανομήκης: ἐπὶ τῶν σφόδρα ὀργιζομένων.
Γῆρας διδάσκει πάντα, καὶ χρόνου τριβή⁝ Σοφοκλέους.
Γῆρας καὶ πενία, δύο τραύματα δυσθεράπευτα⁝ Ἡρώδου.
Γῆρας ὁλόκληρός ἐστι πήρωσις· πάντʼ ἔχει, καὶ πᾶσιν ἐνδεῖ⁝ Δημοκρίτου.
Γῆρας ἐπὰν μὲν ἀπῇ, πᾶς εὔχεται· ἢν δέ ποτʼ ἔλθῃ, μέμφεται· ἔστι δʼ ἀεὶ κρεῖσσον ὀφειλόμενον.
Γῆς ἐπέβην γυμνός· γυμνὸς δʼ ὑπὸ γαῖαν ἄπειμι. καὶ τί μάτην μοχθῶ, γυμνὸν ὁρῶν τὸ τέλος;⁝ Λουκιανοῦ.
Γῆς βάρος: ἐπὶ τῶν ἀχρήστων.
Γῇ κρύψας ἔχεις: ἐπὶ τῶν φθονούντων.
Γίνωσκε τἀνθρώπια μηδʼ ὑπερμέτρως
ἄλγει· κακοῖσι γὰρ οὐ σὺ πρόσκεισαι μόνη⁝ Εὐριπίδου.
Γλαῦξ γὰρ ἡμῶν πρὶν μάχεσθαι τὸν στρατὸν διέπτατο.
Γλυκὺς κρατὴρ ἀγαφθέγκτων ἀοιδᾶν.
Γλυκεῖά οἱ καρδίαν ἀτάλλοισα γηροτρόφος ξυναωρὶ ἐλπὶς, ἃ μάλιστα θνατῶν πολύστροφον γνώμαν κυβερνᾷ⁝
Γλώσσης μάλιστα πανταχοῦ πειρῶ κρατεῖν.
ὃ καὶ γέροντι καὶ νέῳ τιμὴν φέρει,
ἡ γλῶσσα σιωπὴν κεκτημένη⁝ Χάρητος ἡ ὑποθήκη.
Γλῶσσα βλάσφημος διανοίας κακῆς ἔλεγχος.
Γλώσσης τοι θησαυρὸς ἐν ἀνθρώποισιν ἄριστος
φειδωλῆς, πλείστη δὲ χάρις κατὰ μέτρον ἰούσης⁝ Ἡσιόδου.
Γλώσσῃ θρασείᾳ μὴ χρῆσθαι· πολλάκις γὰρ τὸ θράσος καὶ αὐτὴν διώλεσε τὴν κεφαλήν⁝ Σωκράτους.
Γλῶσσαν μίαν τοῖς ἀνθρώποις ἡ φύσις δέδωκε, δύο δὲ ὦτα, ἵνα διπλάσιον ὧν λέγομεν παρʼ ἑτέρων ἀκούωμεν⁝ Ἐπικτήτου.
Γλῶσσα δέ ἐστι τότε τοῦ λόγου ὄργανον. ἥ τε παρὰ τῶν ἐθνῶν ὁμιλία παρηλλαγμένη καὶ ἡ διάλεκτος. διάλεκτοι δέ εἰσιν ἑλληνικαὶ πέντε· ἰὰς, ἤτοι ἡ τῶν Ἰώνων, ἡ ἀπὸ τοῦ Ἴωνος τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ Κρεούσης τῆς Ἐρεχθέως θυγατρὸς τὴν κλῆσιν ἐσχηκυῖα· ἣν ἔγραψεν Ὅμηρος. ἀτθὶς δὲ ἡ τῶν Ἀττικῶν ἀπὸ Ἀτθίδος τῆς Καρνέου θυγατρός· ἣν ἔγραψεν Ἀριστοφάνης. δωρὶς δὲ ἡ τῶν Δωριέων ἀπὸ Δώρου τοῦ Ἕλληνος παιδός· ἣν ἔγραψε Θεόκριτος. αἰολὶς δὲ ἀπὸ Αἰόλου τοῦ Ἕλληνος παιδός· ἣν ἔγραψε Ἀλκμαίων. κοινὴ δέ, ᾗ πάντες χρώμεθα, ἥν, φασί, ἔγραψε Πίνδαρος.
Γλώσσῃ ματαίᾳ ζημία προστρίβεται.
Γνῶθι σεαυτὸν, ἄριστε, πόθεν καὶ ὅστις ἐτύχθης·
ῥεῖα μὲν ὧδε τύχῃς κάλλεος ἀρχετύπου.
Γνῶμαι πλέον κρατοῦσιν, ἢ σθένος χερῶν⁝ Σοφοκλέους.
Γνώμη δὲ κρείσσων ἐστίν, ἢ ῥώμη χερῶν⁝ Ἀγάθωνος.
Γνώμῃ γὰρ ἀνδρὸς εὖ μὲν οἰκοῦνται πόλεις,
εὖ δʼ οἶκοι, εἴς τʼ αὖ πόλεμον ἰσχύει μέγα.
σοφὸν γὰρ ἓν βούλημα τὰς πολλὰς χέρας
νικᾷ· σὺν ὄχλῳ δʼ ἀμαθία πλέον κακόν⁝ Εὐριπίδου.
Γνώμης γὰρ ἐσθλῆς ἔργα χρηστὰ γίνεται.
Γνώμων εἶ: ἀντὶ τοῦ κανὼν καὶ ἀκριβὴς σταθμή.
Γονέων δὲ ἀμελῶν οὐκ ἄνθρωπος ξύμβουλος νοῦν ἔχων ποτὲ γένοιτʼ ἂν οὐδεὶς οὐδένι⁝ Πλάτωνος.
Γουνοῦμαί σʼ ἐλαφηβόλε, ξανθὴ παῖ Διός, ἀγρίων δέσποινʼ Ἄρτεμι θηρῶν⁝ Ἀνακρέοντος.
Γυμνότερος λεβηρίδος: ἐπὶ τῶν πάνυ πτωχῶν. Ἀντὶ τοῦ, γυμνότερος ὄφεως δέρματος.
Γυμνῷ φυλακὴν ἐπιτάττεις: δήλη.
Γύης οὐκ ἔνεστι ἐν τούτῳ: ἐπὶ τοῦ ἔν τινι ἀχρήστου.
Γυναικὸς ἐσθλῆς ἐπιτυχεῖν οὐ ῥᾴδιον⁝ Διφίλου.
Γυναῖκα θάπτειν κρεῖσσόν ἐστιν ἢ γαμεῖν⁝ Χαιρήμονος.
Γυναικὸς οὐδὲν χρῆμʼ ἀνὴρ ληΐζεται
ἄμεινον ἐσθλῆς οὐδὲ ῥίγιον κακῆς⁝ Σιμωνίδου.
Γύναι, γυναιξὶ κόσμον ἡ σιγὴ φέρει⁝ Σοφοκλέους.
Γυναικὶ τέρψις τῶν παρεστώτων κακῶν
ἀνὰ στόμʼ ἀεὶ καὶ διὰ γλώσσης ἔχειν⁝ Εὐριπίδου.
Γυναῖκες ἐσμὲν ἔσθλʼ ἀμηχανώταται,
κακῶν δὲ πάντων τέκτονες σοφώταται⁝ Εὐριπίδου.
Γυνὴ γάρ ἐστι τἄλλα μὲν φόβου πλέα, κακὴ δʼ εἰς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν· ὅταν δʼ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ, οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα⁝ Εὐριπίδου.
Γυνὴ μὲν ἐξελθοῦσα πατρῴων δόμων
οὐ τῶν τεκόντων ἐστίν, ἀλλὰ τοῦ λέχους.
τὸ δʼ ἄρσεν ἕστηκʼ ἐν δόμοις ἀεὶ γένος
θεῶν πατρῴων καὶ τάφων τιμᾶ ὅρον⁝ Εὐριπίδου.
Γυνὴ πολλὰ ἀνδρὸς ὀξυτέρη πρὸς κακοφραδμοσύνην⁝ Δημοκρίτου.
Γυναικὶ δʼ ὄλβος, ἂν πόσιν στέργοντʼ ἔχει⁝ Μενάνδρου.
Γυναικὸς ἀρετὰς ἀξίως ἐπαινέσαι
σοφοῦ γένοιτʼ ἂν ἵστορος λόγων⁝ Εὐριπίδου.
Γύναι, φίλον μὲν φέγγος ἡλίου τόδε,
καλὸν δὲ πόντου χεῦμʼ ἰδεῖν εὐήνεμον,
γῆ τʼ ἠρινὸν θάλλουσα, πλούσιόν θʼ ὕδωρ,
πολλῶν τʼ ἔπαινον ἐστί μοι λέξαι καλῶν⁝ Εὐριπίδου.
Γυναικὸς ὄμμα τοῖς ἀκμάζουσιν βέλος.
Γυναικὸς αὐδὴ θάνατος νεωτέροις.
Γύμναζε τοῖς μὲν πόνοις τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν γενναίως ὑπομένειν τοὺς κινδύνους⁝ Ἰσοκράτους.
Δάνειζέ μοι μαρτυρίαν: ἐπὶ τῶν παρὰ μέρος ἑαυτοὺς ἐπαινούντων.
Δάκτυλός ἐστι ποῦς συγκείμενος ἐκ μακρᾶς—καὶ δύο βραχειῶν, οἷον ἥλιος· ἐκλήθη δὲ δάκτυλος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἁρμογῶν, τουτέστιν ἀπὸ τῶν ἁρμονιῶν τοῦ δακτύλου, συγκειμένου ἐκ μείζονος ἁρμογῆς καὶ ἐλαττόνων δύο. οὗ ἐναντίος ὁ ἀνάπαιστος, συγκείμενος ἐκ δύο βραχειῶν καὶ μακρᾶς—, οἷον ἡγεμών.
Δακτύλῳ δείκνυται: ἐπὶ τῶν ἐπισήμων.
Δακτυλίῳ δεῖ σε ἑλκυσθῆναι: ἐπὶ τῶν διὰ νόσον ἢ λύπην ἰσχνῶν γενομένων.
Δαπανώμενος ἐφʼ ἃ μὴ δεῖ, ὀλίγος ἔσῃ ἐφʼ ἃ δεῖ: Χίλωνος.
Δειλόν θʼ ὁ πλοῦτος καὶ φιλόψυχον κακόν: παρόσον οἱ πλούσιοι ἀσφαλίζονται.
Δεῖ τοὺς νοῦν ἔχοντας τῶν δυναστευόντων μὴ διὰ τὰς ἀρχάς, ἀλλὰ διὰ τὰς ἀρετὰς θαυμάζεσθαι· ἵνα τῆς τύχης μεταπεσούσης τῶν αὐτῶν ἐγκωμίων ἀξιῶνται⁝ Ἀριστοτέλους.
Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἄρχοντα παυόμενον τῆς ἀρχῆς μὴ πλουσιώτερον, ἀλλʼ ἐνδοξότερον γεγονέναι⁝ Βίαντος ἡ ὑποθήκη.
Δεῖ τὸν ἄρχοντα μεμνῆσθαι τριῶν· πρῶτον μὲν, ὅτι ἀνθρώπων ἄρχει· δεύτερον, ὅτι κατὰ νόμους ἄρχει· τρίτον, ὅτι οὐκ ἀεὶ ἄρχει⁝ Ἀγάθωνος.
Δεῖ δὲ μήτε ὀργῇ προσομιλεῖν τοῖς ἀρχομένοις, μήτε ἀνεπίπληκτον τοῖς ἁμαρτάνουσι τὴν προαίρεσιν καταλείπειν. τὸ μὲν γὰρ οὐδὲν τῶν μαινομένων διαφέρειν τὸν ἄρχοντα δείκνυσι, τὸ δʼ εὐχέρειαν ἁμαρτημάτων τοῖς ὑπηκόοις ἐντίκτει. Ἀνεξίκακον δὲ ὁμοῦ καὶ μισοπόνηρον σεαυτὸν ἐπιδείκνυε· τῷ μὲν ἠρέμα κολάζειν τὴν ἀνεξικακίαν, τῷ δʼ ἀπεχθάνεσθαι τοῖς κακοῖς τὴν μισοπονηρίαν ἐλέγχων· ἵνα τὸ μὲν φεύγειν τὰ φαῦλα, τὸ δὲ μὴ λίαν ἀπαραμύθητον εἶναι τοῖς ἐπταικόσι τὴν τύχην ἀποδεικνύῃ. Ἀφεκτέον δὲ καὶ σκωμμάτων τοῖς ὡς ἀληθῶς ἄρχουσιν, ἢ καθαιρήσει τις τὸ σεμνὸν τῆς ἀρχῆς γελωτοποιεῖν πειρώμενος. Καὶ λοιδοριῶν καθαρευτέον· ἰδιωτικῆς γὰρ ἀκροχολίας τοῦτο σύμβολον. Νουθετήσεις δὲ καὶ παραινέσεων τὸ διττὸν εἶδος, πῆ μὲν σφοδρῶς καθαπτόμενον, πῆ δὲ προσηνῶς θεραπεῦον, γνωρίσματα ἐμοὶ δοκεῖν ἐπιεικοῦς ἄρχοντος⁝ Σωπάτρου ἡ ὑποθήκη.
Δεινὴ πέφυκεν ἡ συνήθεια κόρον ἀπογεννῆσαι· καὶ φύσιν ἐκ παρʼ ἀλλήλου μεταποιῆσαι⁝ Θεοκτίστου.
Δείκνυσιν ἡ μὲν τροπὴ τὸν κατὰ ἀλήθειαν ἀνδρεῖον, ἡ δὲ ἀτυχία τὸν φρόνιμον⁝ Μοσχίωνος.
Δεινὸν ὅταν τις μὴ δοκῶν δοκῇ φρονεῖν⁝ Κριτίου.
Δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλὰ αὐτοὺς ἔμπροσθεν εἶναι τῶν πραγμάτων⁝ Δημοσθένους.
Δεῖ, δεῖ χρημάτων· καὶ ἄνευ τούτων οὐδέν ἐστι τῶν δεόντων γενέσθαι⁝ Τοῦ αὐτοῦ.
Δεῖ δὲ εἰς τοὐναντίον καὶ τὸ ἄμεινον κατὰ τὴν παροιμίαν ἀποτελευτῆσαι⁝
Δεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει
ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσʼ ἔριν.
Δεῖ φιλεῖν ὥσπερ μισήσοντα, μισεῖν δὲ ὥσπερ φιλήσοντα⁝ Βίαντος.
Δειλότερος εἶ τῶν λαγωῶν.
Δεῖ φίλοις καὶ τοῖς οἰκείοις βοηθεῖν ἄχρι τοῦ μὴ ἐπιορκεῖν⁝ Λυκούργου.
Δεῖ τοὺς γινομένους μέχρι ἂν ζῶσι πονεῖν. ἀπραξία γὰρ λιτὸν οὐ τρέφει βίον⁝ Μενάνδρου.
Δεινοὶ γὰρ ἀνδρὶ πάντες ἐσμὲν εὐκλεεῖ ζῶντι φθονῆσαι, κατθανόντα δʼ αἰνέσαι⁝ Μιμνέρμου.
Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἐπιδείκνυσθαι ἐν μὲν τοῖς λόγοις ἃ φρονεῖ, ἐν δὲ τοῖς ἔργοις ἃ ποιεῖ⁝ Ὑπερίδου.
Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα μεμνῆσθαι μὲν τῶν γεγενημένων, πράττειν δὲ τὰ ἐνεστῶτα, περὶ δὲ τῶν μελλόντων ἀσφαλίζεσθαι⁝ Βίαντος.
Δεῖ τὸν εὖ φρονοῦντα τὸν λογισμὸν ἀεὶ τῶν ἐπιθυμιῶν κρείττω πειρᾶσθαι ποιεῖν⁝ Δημοσθένους.
Δέον τὰ τέλη τῶν πραγμάτων ἡμᾶς προορᾶν καὶ οὕτως τὴν τούτων ἐγχείρησιν ποιεῖσθαι⁝ Χαβρίου.
Δειλότερος εἶ αὐτῆς τῆς δειλίας: ἐπὶ τῶν σφόδρα δειλῶν.
Δέσποινα γὰρ γέροντι νυμφίῳ γυνή⁝ Ἀριστοφάνους.
Δειλοὶ δʼ εἰσὶν οὐδὲν οὐδαμοῦ⁝ Εὐριπίδου.
Δεῖ νοσεῖν τὸ μέρος: ἐπὶ τῶν ἀκριβῆ φιλίαν ἐνδεικνυμένων.
Δέκα ἡ κύων τέκοι, καὶ πάντα λευκά: ἐπὶ τῶν ὁμοίων καὶ εὐτυχῶν.
Δέκα τοῦ ὀβολοῦ: καθʼ ὑπερβολὴν, ἐπὶ μηδενὸς ἀξίων.
Δελφὶς ἐν λουτηρίῳ: ἐπὶ τῶν παρʼ ἀξίαν τι ποιεῖν οὐκ ἀνεχομένων.
Δεινὸν τὸ συνιδεῖν τὸ μέλλον⁝ ἀπόφθεγμα Θάλεω τοῦ Μιλησίου.
Δεινόν γε, τοῖς πλουτοῦσι τοῦτο δʼ ἔμφυτον
σκαιοῖσιν εἶναι· τί ποτε τοῦδε ταἴτιον;
ἄρʼ ὄλβος αὐτοῖς ὅτι τυφλὸς συνηρεφεῖ,
τυφλὰς ἔχουσι τὰς φρένας καὶ τῆς τύχης;⁝ Εὐριπίδου.
Δεῖ κρίναντας φιλεῖν ἢ φιλήσαντας κρινεῖν⁝ Νικοκλέους.
Δεῖ τῶν ἑτέρων μέλλοντα ἄρξειν, αὐτὸν ἑαυτοῦ πρῶτον ἄρχειν⁝ Κάτωνος.
Δέδυκε μὲν ἁ σελάνα καὶ Πληϊάδες· μέσαι δὲ νύκτες,
παρὰ δʼ ἔρχεθʼ ὥρα. ἐγὼ δὲ μόνα καθεύδω⁝ Σαπφοῦς.
Δέξαι με κωμάζοντα, δέξαι, λίσσομαί σε, λίσσομαι⁝ Ἀλκαίου.
Δεῦρʼ ἐλθέ, εἰς οὖς γὰρ τοὺς λόγους εἰπεῖν θέλω⁝ Εὐριπίδου.
Δεῦρʼ ἄγε, πειρηθήτω, ἐπεί μʼ ἐχολώσατε λίαν
ἢ πὺξ ἠὲ πάλῃ ἢ καὶ ποσὶν, οὔτε μεγαίρω.
Δημόκριτος τὸν φθόνον εἶπεν ἕλκος εἶναι τῆς ἀληθείας.
Διακόνιον: οἱ μὲν τὴν τοῦ πλακοῦντος κρηπῖδα· Μενεκλῆς δὲ ἐν τῷ γλωσσοκόμῳ ταῦτα εἴρηκε περὶ αὐτοῦ· Ἀθηναῖοι τῷ Ἀπόλλωνι τὴν καλουμένην εἰρεσιώνην ὅταν ποιῶσι, πλάττοντες λύραν τε καὶ κοτύλην καὶ κλῆμα καὶ ἄλλʼ ἄττα κυκλωτερῆ πέμματα, ταῦτα καλοῦσι διακόνιον· λέγεται δὲ ἐπί τινος ἐγκρατοῦς. ὁμοίως δὲ καὶ Ἀμερέας διακόνια τὰ κατὰ τὴν εἰρεσιώνην τῷ Ἀπόλλωνι πλασσόμενα πέμματα· τινὲς δὲ λέγουσι ζωμὸν ποιόν, τινὲς δὲ μᾶζαν.
Διόρα καὶ τοὺς τέχνῃ κολακεύοντας καὶ τοὺς μετʼ εὐνοίας θεραπεύοντας, ἵνα μὴ πλεῖον οἱ πονηροὶ τῶν χρηστῶν ἔχωσιν⁝ Ἰσοκράτους.
Δίζεσθαι βιοτὴν, ἀρετὴν δʼ ὅταν ᾖ βίος: παρόσον τὸ ζῇν τῆς ἀρετῆς προτιμότερον.
Δίδασκε σαυτὸν ἀποκλίνειν ἐμφρόνως
δρασμῶν ἄνευ λόγων τε καὶ τῶν εὐλόγων.
δρασμοῦ σταγείροις τοῦ πάλαι μεμνημένος.
Διὰ δύο προφάσεις τῶν ἀδικημάτων ἄνθρωποι ἀπέχονται, ἢ διὰ φόβον ἢ διʼ αἰσχύνην⁝ Ὑπερίδου.
Δίκαια μὲν λέγοντες πολλοὶ ἄδικα ποιοῦσι· δίκαια δὲ πραττόντων οὐδʼ ἂν εἷς ἄδικος εἴη⁝ Ξενοφῶντος.
Δίκαιόν ἐστιν ἐλεεῖν οὐ τοὺς ἀδίκους τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ τοὺς παρὰ λόγον δυστυχοῦντας⁝ Δημοσθένους.
Διπλοῦν κάππα: ὅτι ἤθελον δηλῶσαί τι κακὸν, δύο κκ ἔγραφον.
Δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει,
δώρων, οἷα δίδωσι, κακῶν, ἕτερος δέ, ἐάων·
ᾧ μὲν καμμίξας δώῃ Ζεὺς τερπικέραυνος,
ἄλλοτε μέν τε κακῷ ὅγε κύρεται ἄλλοτε δʼ ἐσθλῷ.
ᾧ δέ κε τῶν λυγρῶν δώη, λωβητὸν ἔθηκεν·
καί ἑ κακὴ βούβρωστις ἐπὶ χθόνα δῖαν ἐλαύνει·
φοιτᾷ δʼ, οὔτε θεοῖσι τετιμένος, οὔτε βροτοῖσιν.
Δοίδυκος σκιά: ἐπὶ τοῦ μηδενός.
Δόξα καὶ πλοῦτος ἄνευ ξυνέσιος οὐκ ἀσφαλέα κτήματα⁝ Διογένης.
Δὸς τὴν χάριν μοι τήνδε καὶ μιμοῦ τρόπους
πατρὸς δικαίου. Παισὶ γὰρ κλέος τόδε
κάλλιστον, ὅστις ἐκ πατρὸς χρηστοῦ γεγώς
εἰς ταὐτὸν ἦλθε τοῖς τεκοῦσι τοὺς τρόπους⁝ Εὐριπίδου.
Δούλων ὅσοι φιλοῦσι δεσποτῶν γένος,
πρὸς τῶν ὁμοίων πόλεμον αἱροῦνται μέγαν⁝ Εὐριπίδου.
Δούλους γὰρ οὐ
καλὸν πεπᾶσθαι κρείσσονας τῶν δεσποτῶν⁝ Εὐριπίδου.
Δούλῳ γὰρ οὐχ οἷόν τε τἀληθῆ λέγειν,
εἰ δεσπόταισι μὴ πρέποντα τυγχάνοι⁝ Εὐριπίδου.
Δοῦλον γὰρ ἐσθλὸν τοὔνομʼ οὐ διαφθείρει·
πολλοὶ δʼ ἀμείνους εἰσὶ τῶν ἐλευθέρων⁝ Εὐριπίδου.
Δουλοῖ γὰρ ἄνδρα, κἂν θρασύσπλαγχνός τις ᾖ,
ὅταν συνειδῇ μητρὸς ἢ πατρὸς κακά.
μόνον δέ φασι τοῦθʼ ἁμιλλᾶσθαι βίῳ,
γνώμην δικαίαν κἀγαθὴν, ὅτʼ ἂν παρῇ.
κακοὺς δὲ θνητῶν ἐξέφηνʼ, ὅταν τύχῃ
προσθεὶς κάτοπτρον ὥστε παρθένῳ νέᾳ⁝ Τοῦ αὐτοῦ.
Δούλου φρονοῦντος μᾶλλον ἢ φρονεῖν χρεών
οὐκ ἔστιν ἄχθος μεῖζον, οὐδὲ δώμασι
κτῆσις κακίων οὐδʼ ἀνωφελεστέρα⁝ Τοῦ αὐτοῦ.
Δουλεία γὰρ καὶ ἐλευθερία ὑπερβάλλουσα μὲν ἑκατέρα πάγκακον, ἔμμετρος δὲ οὖσα πανάγαθον· μετρία δὲ ἡ θεῷ δουλείας ἄμετρος δὲ ἡ τοῖς ἀνθρώποις. Θεὸς δὲ ἀνθρώποις σώφροσι νόμος, ἄφροσι δὲ ἡδονή⁝ Πλάτωνος ἡ ὑποθήκη.
Δραχμῆς μὲν ηὔλει, τεττάρων δὲ παύεται: ἐπὶ τῶν ἑτοίμως ἀρχομένων ἢ λέγειν ἢ πράττειν, δυσχερῶς δὲ παυομένων.
Δύο γὰρ ταῦτα ὡσπερεὶ στοιχεῖα τῆς ἀρετῆς εἰσιν, ἐλπίς τε τιμῆς καὶ φόβος τιμωρίας. ἡ μὲν γὰρ ὁρμητικωτέρους πρὸς τὰ κάλλιστα τῶν ἐπιτηδευμάτων. ἡ δὲ ὀκνηροὺς πρὸς τὰ φαῦλα τῶν ἔργων ἀπεργάζεται⁝ Πλουτάρχου.
Δύο δὲ ἀφορμαὶ κινοῦσιν ἀνθρώπους εἰς θεῶν ἐπιμέλειαν, τιμωρίαι δὲ δυσσεβείας καὶ γνώμης εὐσεβοῦς ἀμοιβαί⁝ Λιβανίου.
Δύο δὲ ταῦτα δοκεῖ πιστεύεσθαι, διʼ ἃ ψέγουσί τινες τὸν Ἀριστοτέλην, ἓν μὲν ὅτι τὴν Ἑρμοῦ γήμειεν φύσει μὲν ἀδελφήν, θετὴν δὲ θυγατέρα, Πυθιάδα, κολακεύων αὐτόν. Θεόκριτος γοῦν ὁ Χῖος ἐποίησεν ἐπίγραμμα τοιοῦτον· Ἑρμείου εὐνούχου καὶ εὐβούλου τόδε δούλου μνῆμα κενὸν κενόφρων θῆκεν Ἀριστοτέλης. ὃς διὰ τὴν ἀκρατῆ γαστρὸς φύσιν εἵλετο ναίειν ἀντʼ Ἀκαδημίας βρονβόρου ἐν προχοαῖς. ἕτερον δὲ ὅτι ἠχαρίστησε Πλάτωνι· περὶ μὲν οὖν Ἑρμείου καὶ τῆς Ἀριστοτέλους πρὸς αὐτὸν φιλίας ἄλλοι τε πολλοὶ συγγεγράφασι καὶ δὴ καὶ Ἀπελλίκων· οὗ τοῖς βιβλίοις ὁ ἐντυχὼν πεπαύσεται βλασφημῶν αὐτούς. περὶ δὲ γάμου τοῦ Πυθιάδος ἀποχρώντως αὐτὸς ἐν ταῖς πρὸς Ἀντίπατρον ἐπιστολαῖς ἀπολελόγηται· τεθνεῶτος γὰρ Ἑρμείου διὰ τὴν πρὸς ἐκεῖνον εὔνοιαν ἔγημεν αὐτήν, ἄλλως μὲν σώφρονα καὶ ἀγαθὴν οὖσαν, ἀτυχοῦσαν μέντοι διὰ τὰς καταλαβούσας συμφορὰς τὸν ἀδελφὸν αὐτῆς. μετὰ δὲ τὴν Πυθιάδος τῆς Ἑρμείου τελευτὴν Ἀριστοτέλης ἔγημεν Ἑρπυλλίδα Σταγειρῖτιν, ἐξ ἧς υἱὸς αὐτῷ Νικόμαχος ἐγένετο· τοῦτον δέ φασιν ὀρφανὸν τραφέντα παρὰ Θεοφράστῳ καὶ δὴ μειρακίσκον ὄντα ἀποθανεῖν πολέμῳ.
Δυνάμενος χαρίζεσθαι, μὴ βράδυνε, ἀλλὰ δίδου, ἐπιστάμενος μὴ εἶναι τὰ πράγματα μόνιμα.
Δύʼ ἡμέραι γυναικός εἰσιν ἥδισται·
ὅταν γαμῇ τις κἀκφέρῃ τεθνηκυῖαν⁝ Ἱππώνακτος.
Δύοιν λεγόντοιν, θατέρου θυμουμένου
ὁ μηντιτείνων τοῖς λόγοις σοφώτερος⁝ Εὐριπίδου.
Δύστηνος ὅστις ζῇ θαλάττιον βίον⁝ Ἀντιφάνους Ἐφεσίου.
Δύσζηλοι γάρ τʼ εἰμὲν ἐπὶ χθονὶ φῦλʼ ἀνθρώπων.
Δύσκολα τὰ καλά.
Δῶρον δʼ ὅ τι δῷ τις ἐπαίνει⁝
Δὼς ἀγαθή, ἅρπαξ δὲ κακή, θανάτοιο δότειρα. ὃς μὲν γάρ κεν ἀνὴρ ἐθέλων, ὅς γε κἂν μέγα δώῃ, χαίρει τῷ δώρῳ καὶ τέρπεται ὃν κατὰ θυμόν· ὃς δέ κεν αὐτὸς ἕληται ἀναιδείηφι πιθήσας, καί τε σμικρὸν ἐὸν, τόγε πάχνωσε φίλον ἦτορ.
Ἐὰν χρόνιος ἡ ἀπουσία γένηται καὶ τῆς φιλίας δοκεῖ ἡ ἀπουσία λήθην ποιεῖν⁝ Ἀριστοτέλης ἐν τοῖς ἠθικοῖς.
Ἐὰν μείνῃς ἀόργητος ᾔσχυνας τὸν ὑβρίσαντα⁝ Θεολόγου.
Ἐὰν ἴδῃς πονηρὸν εἰς ὕψος αἰρόμενον
λαμπρῷ τε πλούτῳ καὶ τύχῃ γαυρούμενον,
ὀφρῦν τε μείζω τῆς τύχης καθηρκότα,
τούτῳ τάχιον τὴν μεταβολὴν προσδόκα·
ἐπαίρεται γὰρ μεῖζον, ἵνα καὶ μεῖζον πέσῃ⁝ Φιλιστίωνος.
Ἐγκαθεζόμενοι τρίποδι Μουσῶν: ἐπὶ τῶν λόγους ἀσκούντων.
Ἐγὼ σκόροδά σοι λέγω, σὺ δὲ κρόμμυʼ ἀποκρίνῃ.
Ἔγχος δʼ οὐχ ἕλετʼ οἶον ἀμύμονος Αἰακίδαο.
Ἐγρηγορότες δὲ ἄρχοντες ἐν πόλεσι νύκτωρ, φοβεροὶ μὲν κακοῖς πολεμίοις τε ἅμα καὶ πολίταις.
Ἐγὼ δέ περιπατῶν γʼ ἀπʼ ἐργαστηρίου
ἕψαντος ἑτέρου χύτραν ὑφειλόμην⁝ Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι.
Ἐγὼ γὰρ οὐδʼ ἂν ὀρνίθων γάλα
ἀντὶ τοῦ βίου λάβοιμʼ ἂν, οὗ με νῦν ἀποστερεῖς.
Ἐγὼ μὲν οὔποτʼ εὐγένειαν ᾔνεσα
τὴν προστάταισι χρωμένην ἀναξίως⁝ Θεοδέκτου.
Ἐγὼ μὲν οὖν τὸν νόμον ἐμαυτῷ τοῦτον
τίθεμαι δοκιμάζων, ὥσπερ εἴρηται ποεῖν·
κρεῖττον γάρ ἐστιν εὖ τεθραμμένην λαβεῖν
γυναῖκʼ ἄπροικον ἢ κακῶς μετὰ χρημάτων,
τὴν ἐσομένην καὶ ταῦτα μέτοχον τοῦ βίου⁝ Διοδώρου.
Ἐγὼ δὲ λυποῦμαι μὲν εἰς ὑπερβολὴν
ἐπὶ τοῖς παροῦσιν, ἐν δὲ τῇ λυπῇ φρονῶ.
τοῦτό με τηροῦν ἐστι κἄνθρωπον ποιοῦν⁝ Φιλήμονος.
Ἐγκράτεια κρηπὶς εὐσεβείας, ὄρεξις κτήσεως, ἀρχὴ πλεονεξίας· ἐκ γὰρ φιλαργυρίας ἀδικία φύεται⁝ Κλειτάρχου.
Ἐγκρατείας μὲν ἴδιον ὑγεία καὶ ἰσχύς, ἀκρασίας δὲ ἀσθένεια καὶ νόσος γειτνιῶσα θανάτῳ⁝ Φίλωνος.
Ἐγὼ δὲ, ὅστις ἄνθρωπος ὢν ἀνθρώπῳ τύχην προφέρει, παντελῶς ἀνόητον ἡγοῦμαι. Ἣν γὰρ ὁ τὰ βέλτιστα πράττειν νομίζων καὶ ἀρίστην ἔχειν οἰόμενος, οὐκ οἶδεν, εἰ τοιαύτη διαμένει μέχρι τῆς ἑσπέρας, πῶς χρὴ περὶ ταύτης λέγειν, ἢ πῶς ὀνειδίζειν ἑτέρῳ;⁝ Δημοσθένους.
Ἔδησεν ἡ φύσις, τοῦτο φύσις λύει· καὶ ὃ ἔδησεν ἡ ψυχὴ, τοῦτο αὐτὴ λύει· ἔδησε δὲ φύσις μὲν σῶμα ἐν ψυχῇ, ψυχὴ δὲ αὑτὴν ἐν σώματι· φύσις μὲν ἄρα λύει σῶμα ἐκ ψυχῆς, ψυχὴ δὲ αὑτὴν λύει ἀπὸ σώματος⁝ Πορφυρίων.
Ἔθος ἄρχεται μὲν ἀπὸ μικρῶν, ἐπιμελούμενον δὲ τὴν ἰσχὺν μείζω λαμβάνει.
Εἰ θνητὸς εἶ, βέλτιστε, θνητὰ καὶ φρόνει⁝ Ἀντιφάνους.
Εἴη δὲ τρίτον σωτῆρι προσαίνοντας Ὀλυμπίῳ Αἴγιναν κατασπένδειν μελιφθόγγοις ἀοιδαῖς κρατῆρα⁝ Πινδάρου.
Εἰ σῶμα δοῦλον, ἀλλʼ ὁ νοῦς ἐλεύθερος⁝ Σοφοκλέους.
Εἰς τὸ μεταπεῖσαι ῥᾳδίως ἃ βούλεται
πιθανοὺς ἔχειν εἴωθεν ἡ κλίνη λόγους⁝ Φιλίσκου.
Εἷς οἰωνὸς ἄριστος ἀμύνεσθαι περὶ πάτρης.
Εἷς ἀνὴρ, οὐδεὶς ἀνήρ.
Εἷς ὑπὲρ πάντων κύβος ἀνεῤῥίπτετο σωμάτων, χρημάτων, δόξης, ἡγεμονίας.
Εἷς δέ τί που μωρὸς καταλείπεται εὐρέϊ πόντῳ⁝ ἔπος Ἡρώδου τοῦ σοφιστοῦ.
Εἷς γάρ τις ἐστὶ κοίρανος ἀνθρώποις νόμος, καὶ θεοῖσι τοῦτο δόξαν, ὃ σαφῶς λέγω,
θῆρσί τε πᾶσι, τέκνα τίκτουσι φιλεῖν.
τὰ δʼ ἄλλα χωρὶς χρώμεθʼ ἀλλήλων νόμοις⁝ Εὐριπίδου.
Εἷς ὅρος, μία βροτοῖσιν ἐστὶν εὐτυχίας
ὁδὸς, θυμὸν εἴ τις ἔχων ἀπενθῆ δύναται διατελεῖν βίον⁝ Βακχυλίδου.
Εἰ καὶ βασιλεὺς πέφυκας, ὡς θνητὸς ἄκουσον.
ἂν μακρὰ πτύῃς, φλεγματίῳ κρατεῖ περισσῷ.
ἂν εὐιματῇς, ταῦτα πρὸ σοῦ προβάτιον εἶχεν.
ἂν χρυσοφορῇς, τοῦτο τύχης ἐστὶν ἔπαρμα.
ἂν πλούσιος ᾖς, τοῦτο χρόνων ἄδηλος ἰσχύς.
ἂν ἀλαζονεύῃ, τοῦτʼ ἀνοίας ἐστὶ φρύαγμα.
ἂν δὲ σωφρονῇς, τοῦτο δῶρον θεοῦ ὑπάρχει.
ἡ σωφροσύνη πάρεστιν, ἐὰν μετρῇς σεαυτόν⁝ Σωστράτου.
Εἰρήνη γεωργὸν κἂν πέτραις
τρέφει καλῶς· πόλεμος δὲ κἂν πεδίῳ κακῶς ἔφυ: Μενάνδρου.
Εἰρήνη ἀργίαν οὐ τρέφει: οἱονεὶ τὸν ἀργὸν καὶ μὴ ἔχοντα πόθεν ζῆσαι· ἢ ἀπὸ ταραχῶν· ἡ γὰρ εἰρήνη στρατιώτην οὐ τρέφει.
Εἶτα οὐχ ὑπέρου μοι περιτροπὴ γενήσεται⁝ Πλάτωνος τοῦ κωμικοῦ.
Εἰ τὸ μέλλειν δύναταί τι μέριμνα καὶ μελέτω σοί·
εἰ δὲ μέλει περὶ σοῦ δαίμονι, σοὶ τί μέλει;
Εἰ κερκίδων μὲν ἀνδράσι μέλοι πόνος,
γυναιξὶ δʼ ὅπλων ἐμπέσοιεν ἡδοναί.
ἐκ τῆς ἐπιστήμης γὰρ ἐμπεπτωκότες
κεῖνοί τʼ ἂν οὐδὲν εἶεν, οὔθʼ ἡμεῖς ἔτι⁝ Μενάνδρου.
Εἴ τις εἴποι μυχὸν ἢ παιδεραστὴν, τοῦτο ἐκεῖνο· ἐκ τῶν Διὸς δέλτων ὁ μάρτυς⁝ Λουκιανοῦ.
Εἰ μὲν ἦν μαθεῖν, ἃ δεῖ παθεῖν, καὶ μὴ παθεῖν, καλὸν ἦν τὸ μαθεῖν· εἰ δὲ δεῖ παθεῖν, ἃ δεῖ μαθεῖν, τί δεῖ μαθεῖν; παθεῖν γὰρ χρή⁝ Δημοκρίτου.
Εἰ βούλει πλούσιόν τινα ποιῆσαι, μὴ χρημάτων προστίθει, τῆς δὲ ἐπιθυμίας ἀφαίρει⁝ Ἐπικούρου ἡ ὑποθήκη.
Εἴ τι δὴ κάτω χθονός· εἴη γε μέντοι μηδέν·
εἰ γὰρ ἕξομεν κἀκεῖ μερίμνας οὐ θανούμενοι
βροτῶν, οὐκ οἶδα ποῖ τις τρέπεται· τὸ γὰρ θανεῖν
κακὸν μέγιστον φάρμακον νομίζεται⁝ Εὐριπίδου.
Εἴ τις πλεῖστα τῶν ἀγαθῶν κεκτημένος μετὰ τοῦ λυπεῖσθαι διάγοι τὸν βίον, ἁπάντων ἂν εἴη καὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν ἐσομένων ἀθλιώτατος⁝ Θεοπόμπου.
Εἰ δέοι τι ἁμαρτεῖν, τὸ ἀδίκως ἀπολῦσαι ὁσιώτερον τοῦ ἀδίκως ἀπολέσαι. Τὸ μὲν γὰρ ἁμάρτημα ἐστί· τὸ δὲ ἀδίκως ἀποκτεῖναι, ἀσέβημα⁝ Ἀντιφῶντος ἡ ὑποθήκη.
Εἰ μὴ τὸ λαβεῖν ἦν οὐδὲ εἷς πονηρὸς ἦν·
φιλαργυρία τοῦτʼ ἐστὶν, ὅταν ἀφεὶς σκοπεῖν
τὰ δίκαια, τοῦ κέρδους διὰ παντὸς δοῦλος ᾖς⁝ Μενάνδρου.
Εἰς ἄρτον, ὄψον ἰσχὰς, ἐπιπιεῖν ὕδωρ.
φιλοσοφίαν καινὴν γὰρ οὗτος φιλοσοφεῖ·
πίνειν διδάσκει καὶ μαθητὰς λαμβάνειν⁝ Φιλήμονος εἰς
Ζήνωνα.
Εἰς τὴν Αὐγέου κόπρον ἐμπέπτωκας: ἤγουν ἐβορβορώθης.
Εἰς λιμένα: ἀπὸ τῶν ἐν λιμένι ἐρεσσόντων, ἔξω δὲ ῥᾳθυμούντων.
Εἰ θέλεις θᾶσσον θανεῖν, πρὸς νῆσον ᾅσσονʼ ἐλθέ.
Εἰς πάγας λύκος: Εἰς ἠκονισμένας μαχαίρας αἴξ: ἐπὶ τῶν εἰς κίνδυνον προὖπτον πιπτόντων.
Εἰς ὄχλον ἕρπειν παρθένοισιν οὐ καλόν⁝ Εὐριπίδου.
Εἴπερ γὰρ ἀδικεῖν χρὴ, τυραννίδος πέρι
κάλλιστον ἀδικεῖν, τἆλλα δʼ εὐσεβεῖν χρεών⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Εἴπερ γάρ τε καὶ αὐτίκʼ Ὀλύμπιος οὐκ ἐτέλεσσεν,
ἔκ τε καὶ ὀψὲ τελεῖ· σύν τε μεγάλῳ ἀπέτισαν⁝ Ὁμήρου.
Εἰ δὲ θεὸν ἀνὴρ ἔλπεταί τι λασέμεν ἕρδων, ἁμαρτάνει⁝
Πινδάρου.
Εἴ μʼ ἐθέλεις πλύνειν κεφαλῆς ἀμίαντον ἀπʼ ἄκρης,
αἰεὶ λευκὸν ὕδωρ ῥεύσεται ἡμετέρης⁝ Θεόγνιδος.
Εἷς μυρίους ὄρνιθας ἀετὸς σοβεῖ,
λαῶν τε δειλῶν πλῆθος εὖ τραφεὶς ἀνήρ⁝ Σωσιθέου ἡ γνώμη.
Εἰ τοῦ πατρὸς δόξαιμι κρεῖττόν σοι λέγειν, ἐμαυτὸν ἀδικῶ, κοὐκέτʼ εἰμὶ εὐσεβής, ὅτι τὸν κατασπείραντα λυπῶ κοὐ φιλῶ⁝ Διφίλου.
Εἰς τὴν ἀμίδα ἀπουρεῖν: ἐπὶ τῶν εἰς τοὺς ἀξίους ὑβριζόντων.
Εἰ βούλει καλῶς ἀκούειν, μάθε καλῶς λέγειν. μαθὼν δὲ καλῶς λέγειν, πειρῶ καλῶς ποιεῖν, καὶ οὕτω καρπώσῃ τὸ καλῶς ἀκούειν⁝ Ἐπικτήτου.
Εἰσί τινες, οἳ τὸν παρόντα μὲν βίον οὐ ζῶσιν, ἀλλὰ παρασκευάζονται πολλῇ σπουδῇ, ὡς ἕτερόν τινα βίον βιωσόμενοι, οὐ τὸν παρόντα· καὶ ἐν τούτῳ παραπολειπόμενος ὁ χρόνος οἴχεται⁝ Ἀντιφῶντος.
Εἰ θέρους ὥραις ἠύλεις, χειμῶνος ὤρχου: ἐπὶ τῶν παρὰ καιρὸν πραττόντων τὰ ἑαυτῶν.
Ἐκ κάρτα βαιῶν γνωτὸς ἂν γένοιτʼ ἀνήρ: ἡ παροιμία σαφής.
Ἐκ πολέμου μὲν γὰρ μᾶλλον εἰρήνη βεβαιοῦται· ἀφʼ ἡσυχίας δὲ μὴ πολεμῆσαι οὐχ ὁμοίως ἀκίνδυνον⁝ Θουκυδίδου.
Ἐκ ποταμοῦ ʼπανέρχομαι πάντα φέρουσα καλά⁝ Ἀνακρέοντος.
Ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις γαλήνην ὁρῶ⁝ Εὐριπίδου.
Ἕκαστον δεῖ νοῦν ἔχειν καὶ παρασκευάζειν τὴν αὑτοῦ ψυχὴν πάντων τῶν κακῶν καθαράν· ὡς οὐ τιμᾶται θεὸς ὑπʼ ἀνθρώπου φαύλου οὐδὲ θεραπεύεται δαπάναις οὐδὲ τραγῳδίαις τῶν ἁλισκομένων, καθάπερ μοχθηρὸς ἄνθρωπος· ἀλλʼ ἀρετῇ καὶ προαιρέσει τῶν καλῶν ἔργων καὶ δικαίων⁝ Ζαλεύκου τοῦ νομοθέτου ἡ ὑποθήκη.
Χρησμός· Ἔκγονε Μιλήτου, τρίποδος πέρι Φοῖβον ἐρωτᾶς; τίς σοφίᾳ πάντων πρῶτος; τούτου τρίποδʼ αὐδῶ⁝
Ἐκ νεφέλης φέρεται χιόνος μένος ἠδὲ χαλάζης·
βροντὴ δʼ ἐκ λαμπρῆς γίνεται ἀστεροπῆς. ἀνδρῶν δʼ ἐκ μεγάλων πόλις ὄλλυται· εἰς δὲ μονάρχου
δῆμος ἄϊδρις ὢν δουλοσύνην ἔπεσεν⁝ Σόλωνος.
Ἐκ τετρημένης κύλικος πίνεις: ἐπὶ τῶν ἀπίστων φίλων.
Ἐκ πώγωνος σοφοὶ καὶ ἀπὸ πώγωνος σοφισταὶ καὶ ἀπὸ πώγωνος φιλόσοφοι: ἐπὶ τῶν δοκούντων μόνῳ τῷ σχήματι φιλόσοφοι εἶναι καὶ τῇ στολῇ, ὧν καὶ τὸ ἐπίγραμμα καθάπτεται· Καὶ τράγος εὐπώγων εὔστολός ἐστι Πλάτων.
Ἐκ πίθου ἀντλεῖς: ἐπὶ τῶν εὐπόρων. Θεόκριτος·
Ἐκ πίθω ἀντλεῖς· ἐγὼ δʼ ἔχω οὐδʼ ἅλις ὄξος.
Ἔκρινα τοῦτο δὴ τὸ τοῦ λόγου, παλινδρομῆσαι μᾶλλον ἢ δραμεῖν κακῶς.
Ἐκ χρυσοῦ ποτηρίου πίνειν φάρμακον καὶ παρὰ φίλου ἀγνώμονος συμβουλίαν λαμβάνειν, ταὐτὸν ἐστί⁝ Πλουτάρχου.
Ἐκτὸς πηλοῦ πόδας ἔχεις: ἐπὶ τῶν ἔξω κινδύνων καθεστηκότων.
Ἐκ θυμοῦ κλαῦσαι μέγα μέτρια, καί τι προσηνὲς εἰπεῖν, μεμνῆσθαί τʼ οὐκέτʼ ἐόντος ὁμῶς⁝ Φιλήτα.
Ἐκ τῶν ἀέλπτων ἡ χάρις μείζων βροτοῖς
φανεῖσα μᾶλλον, ἢ τὸ προσδοκώμενον⁝ Εὐριπίδου.
Ἐκμαρτυρεῖν γὰρ ἄνδρα τὰς αὑτοῦ τύχας
εἰς πάντας ἀμαθές· τὸ δʼ ἐπικρύπτεσθαι σοφόν⁝ Εὐριπίδου.
Ἐκ διαβολῆς καὶ φθόνου ψεῦδος ἐπʼ ὀλίγου ἰσχύσαν ἀπεμαράνθη⁝ Θεοφράστου.
Ἐκ Διὸς ἀρχώμεσθα, τὸν οὐδέποτʼ ἄνδρες ἐῶσιν
ἄῤῥητον· μεσταὶ δὲ Διὸς πᾶσαι μὲν ἀγυιαὶ,
πᾶσαι δʼ ἀνθρώπων ἀγοραὶ, μεστὴ δὲ θάλασσα.
Ἐκ τοῦ βίου κράτιστόν ἐστιν ὑπεξελθεῖν ὡς ἐκ συμποσίου μήτε διψῶντα μήτε μεθύοντα⁝ Ἀριστοτέλους.
Ἐκ τῶν πόνων τοι τἀγάθʼ αὔξεται βροτοῖς·
ὁ δʼ ἡδὺς αἰὼν ἡ κακή τʼ ἀτολμία
οὔτʼ οἶκον οὔτε βίοτον οὐδὲν ὠφελεῖ⁝ Εὐριπίδου.
Ἐκ δὲ Διὸς βασιλῆες· ὁ δʼ ὄλβιος, ὅντινα Μοῦσαι
φιλῶνται· γλυκερὴ οἱ ἀπὸ στόματος ῥέει αὐδή⁝ Ἡσιόδου.
Ἐκεῖνον ἀθλιώτατον κρίνω δικαίως, ὃς ἐν μὲν ταῖς συμφοραῖς πλείστους ἔχει τοὺς ἐφηδομένους, ἐν δὲ ταῖς εὐτυχίαις οὐδένα τὸν συνηδόμενον⁝ Πεισωνιανοῦ.
Ἐλπὶς κακοῦ κέρδεος ἀρχὴ ζημίης⁝ Δημοκρίτου.
Ἐλπὶς καὶ κίνδυνος ἐν ἀνθρώποισιν ὁμοῖα·
οὗτοι γὰρ χαλεποὶ δαίμονες ἀμφότεροι⁝ Θεόγνιδος.
Ἐλπὶς ἐν ἀνθρώποισι μούνη θεὸς ἐσθλὴ ἔνεστι⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Ἐλπὶς γὰρ ἡ βόσκουσα τοὺς πολλοὺς βροτῶν⁝ Σοφοκλέους.
Ἐλπίδες αἱ τῶν ὀρθὰ φρονεόντων, ἐφικταί· αἱ δὲ τῶν ἀξυνέτων, ἀδύνατοι.
Ἔλθοι ξένος ὅστις ὀνήσει: Θετταλῶν καταστρέψας τὰς πόλεις ὁ Φίλιππος καὶ τοὺς ξένους πωλήσας εἴρηκε τοῦτο.
Ἐλάσσω κακὰ πάσχουσιν οἱ ἄνθρωποι ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν ἢ ὑπὸ τῶν φίλων· τοὺς μὲν γὰρ ἐχθροὺς δεδιότες φυλάσσονται, τοῖς δὲ φίλοις ἀνεῳγμένοι εἰσί. καὶ γίνονται σφαλεροὶ καὶ εὐεπιβούλευτοι: Δημώνακτος.
Ἔλπεσθαι χρὴ πάντʼ ἐπεὶ οὐκ ἔστʼ οὐδὲν ἄελπτον·
ῥᾴδια πάντα θεῷ τελέσαι, καὶ ἀνήνυτον οὐδέν⁝ Λίνου.
Ἐλευθέραν εἶναι προσήκει παντὸς φόβου τὴν ἀρετὴν καὶ ἀδέσποτον.
Ἐλεύθερον ἀδύνατον εἶναι τὸν πάθεσι δουλεύοντα καὶ ὑπὸ παθῶν κρατούμενον⁝ Πυθαγόρου.
Ἐπίγραμμα. Ἑλλήνων ἀρχηγὸς, ἐπεὶ στρατὸν ὤλεσε Μήδων, Παυσανίας Φοίβῳ μνῆμʼ ἀνέθηκε τόδε.
Ἑλοῦ βίον τὸν ἄριστον, ἡδὺν δὲ αὐτὸν ἡ συνήθεια ποιήσει.
Ἐν παντὶ πράγματι οἱ ἄνθρωποι τούτοις μάλιστα ἐθέλουσι πείθεσθαι, οὓς ἂν ἡγῶνται βελτίστους εἶναι· καὶ γὰρ ἐν νόσῳ ὃν ἂν ἡγῶνται ἰατρικώτατον εἶναι, τούτῳ μάλιστα πείθονται· καὶ ἐν πλοίῳ οἱ πλέοντες, ὃν ἂν κυβερνηκώτατον, καὶ ἐν γεωργίᾳ, ὃν ἂν γεωργικώτατον⁝ Ξενοφῶντος τοῦ Γρύλλου.
Ἐν συλλόγῳ πρῶτος λέγειν μὴ ἐπιτήδευε· μετὰ γὰρ πλείονας λέγων ὄψει μᾶλλον τὰ συμφέροντα⁝ Κλειτάρχου.
Ἔνεστι πάντων πρῶτον εἰδέναι τουτί, φέρειν τὰ συμπίπτοντα μὴ παλιγκότως. καὶ οὗτός γʼ ἀνὴρ ἄριστος, αἵτε συμφοραί ἧττον δάκνουσιν· ἀλλὰ ταῦτα γὰρ λέγειν ἐπιστάμεθα, δρᾶν δʼ ἀμηχάνως ἔχει⁝ Εὐριπίδου.
Ἐν Διὸς κήποις ἀροῦσθαι μόνον εὐδαίμονας ὄλβους⁝ Σοφοκλέους.
Ἐν οἷς ἂν ἀτυχήσῃ τις ἄνθρωπος τόποις,
ἥκιστα τούτοις πλησιάζων ἥδεται⁝ Ἄμφιδος.
Ἔνεστι γάρ τις καὶ λόγοισιν ἡδονή,
λήθην ὅτʼ ἂν ποιῶσι τῶν ὄντων κακῶν⁝ Σοφοκλέους.
Ἐν ἀλλοτρίοις παραδείγμασι παίδευε σεαυτόν, καὶ ἀπαθὴς τῶν κακῶν ἔσῃ⁝ Δημώνακτος.
Ἐν εὐτυχίᾳ φίλον εὑρεῖν εὐπορώτατον, ἐν δὲ δυστυχίᾳ πάντων ἀπορώτατον⁝ Δημοκρίτου.
Ἐν μὲν τοῖς ἐσόπτροις ὁ τῆς ὄψεως, ἐν δὲ ταῖς ὁμιλίαις ὁ τῆς ψυχῆς χαρακτὴρ βλέπεται.
Ἐν μὲν τῷ πλεῖν πείθεσθαι δεῖ τῷ κυβερνήτῃ, ἐν δὲ τῷ ζῆν τῷ λογίζεσθαι δυναμένῳ βέλτιον⁝ Σωκράτους.
Ἔνιοι θνητῶν φύσεως διάλυσιν οὐκ εἰδότες ἄνθρωποι, συνειδήσει δὲ τῆς ἐν τῷ βίῳ κακοπραγμοσύνης τὸν τῆς βιοτῆς χρόνον ἐν ταραχαῖς καὶ φόβοις ταλαιπωροῦσι, ψεύδεα περὶ τοῦ μετὰ τὴν τελευτὴν μυθοπλαστέοντες χρόνον⁝ Δημοκρίτου.
Ἐν πυρὶ μὲν χρυσόν τε καὶ ἄργυρον ἴδρυες ἄνδρες
γινώσκουσιν· ἀνδρὸς δʼ οἶνον ἔδειξε νόον,
καὶ μάλα περ πινυτοῦ· κακότητα δὲ πᾶσαν ἐλέγχει,
ὥστε καταισχύνειν καὶ τὸν ἐόντα σοφόν.
οἰνοβαρέω κεφαλὴν, Ὀνομάκριτε, καί με βιοῦται
οἶνος· ἀτὰρ γνώμης οὐκέτʼ ἐγὼ ταμίης
ἡμετέρης, τὸ δὲ δῶμα περιτρέχει· ἀλλʼ ἄγʼ ἀναστὰς
πειρήσω, μή πως καὶ πόδας οἶνος ἔχῃ
καὶ νόον ἐν στήθεσι· δέδοικα δὲ μή τι μάταιον
ἔρξω θωρηχθεὶς καὶ μέγʼ ὄνειδος ἔχω⁝ Θεόγνιδος.
Ἐν μὲν πολέμῳ πρὸς ἀσφάλειαν σίδηρος χρυσοῦ κρείττων, ἐν δὲ τῷ ζῆν ὁ λόγος τοῦ πλούτου⁝ Σωκράτους.
Ἐν ὁδῷ μὴ σχίζε ξύλα: ἀντὶ τοῦ, προχώρει καὶ μὴ αἰτίαν δὸς πρὸ καιροῦ τελευτῆσαι.
Ἐν λίθοις ἐμάχοντο, λίθον δʼ οὐκ ἦν ἀνελέσθαι.
Ἐν τῷ πένεσθαι ἥ τʼ ἀδοξία ἥ τʼ ἀνανδρία ἥ τʼ ἀτιμία βίου.
Ἔνεστʼ Ἀπόλλων τῷ χορῷ· τῆς λύρας ἀκούω·
καὶ τῶν Ἐρώτων ᾐσθόμην, ἔστι δʼ Ἀφροδίτα⁝ Καλλιμάχου.
Ἔν τι χερσὶ τέλος πολέμου, ἐπέων δʼ ἐνὶ βουλῇ: παρόσον τῇ μὲν βουλῇ λόγων, τῷ δὲ πολέμῳ δυνάμεως.
Ἐν γὰρ ἀμηχανίῃ καὶ καρκίνος ἔμμορε τιμῆς: φανερά.
Ἐν ἀμούσοις καὶ κόρυδος φθέγγεται.
Ἐν ἀχύροις πῦρ ἐγχεῖ: ἐπὶ τοῦ ῥᾳδίως γινομένου.
Ἐν νυκτὶ λαμπρὸς, ἐν φάει δʼ ἀνωφελής: ἐπὶ τῶν ἀνωφελῶν ἐν οἷς οὐ χρή· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς νυκτερίδος.
Ἔνιοι πόλεων μὲν δεσπόζουσι, γυναιξὶ δὲ δουλεύουσι⁝ Δημοκρίτου.
Ἐν Πέρσαις μὲν γεννηθείς, οὐκ ἔσπευδες οἰκεῖν τὴν Ἑλλάδα, ἀλλʼ αὐτόθι διάγων εὐτυχεῖν· ἐν πενίᾳ δὲ γεννηθείς, τί σπεύδεις πλουτεῖν, ἀλλʼ οὐκ αὐτόθι μένων εὐτυχεῖν; Μοσχίωνος.
Ἐν μὲν ταῖς μέθαις παροινοῦσιν, ἐν δὲ ταῖς ἀτυχίαις παρανοοῦσιν οἱ ἀνόητοι⁝ Πλουτάρχου.
Ἐν δὲ τῷ αὔριον ταμιεύεσθαι τὸ μῖσος καὶ μνησικακεῖν καὶ ἕωλόν τινα μνήμην διαφυλάττειν, ἄπαγε, οὔτε θεοῖς πρέπον οὔτε ἄλλως βασιλικόν.
Ἕνα γὰρ ἐν πολλοῖς ἴσως
εὕροις ἄν, ὅστις ἐστὶ μὴ χείρων πατρός⁝ Εὐριπίδου.
Ἐν δʼ ἰῇ τιμῇ ἠμὲν κακὸς ἠδὲ καὶ ἐσθλός.
Ἔνθα δʼ ἔπειτα
πείσεται, ὅσσα οἱ αἶσα κακάκλωθέν τε βαρεῖαι
γεινομένῳ νήσαντο λίνῳ, ὅτε μιν τέκε μήτηρ.
Ἐν πέντε κριτῶν γούνασι κεῖται.
Ἐν πέντε δὲ τῶν νομοφυλάκων τοῖς νεωτάτοις εἶναι τὴν κρίσιν⁝ Πλάτωνος.
Ἐν Σκώλῳ μήτʼ αὐτὸν εἶναι, μήθʼ ἑτέρῳ ἕπεσθαι: ἐπὶ τῶν κακῶν ἀνθρώπων, ταραχώδους ὄντος τοῦ τόπου.
Ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων: ἀντὶ τοῦ νηπιόθεν.
Ἐξ ἡμῶν τέτμηται ὁ ἱμάς: ἐπὶ τῶν ἐξ οἰκείων κακῶν εὖ πασχόντων· φασὶ γὰρ, βοῦν ἰδόντα μάστιγα, τοῦτο εἰπεῖν.
Ἔξελε τὴν κόρυζαν τῆς ῥινός: ἐπὶ τῶν ὀργίλων καὶ ἰσχυρογνωμόνων.
Ἐξ ἀξίου γοῦν ξύλου ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσεται⁝ Ἀριστοφάνους.
Ἔξωθεν εἰσὶν οἱ δοκοῦντες εὐτυχεῖν
τὰ δʼ ἔνδον εἰσὶ πᾶσιν ἀνθρώποις ἴσοι⁝ Μενάνδρου.
Ἐξ οὗ τʼ Εὐρώπην Ἀσίας δίχα πόντος ἔκρινε
καὶ πόλιας θνητῶν θοῦρος Ἄρης ἐφέπει,
οὐδενί πω κάλλιον ἐπιχθονίων γένετʼ ἀνδρῶν
ἔργον ἐν ἠπείρῳ καὶ κατὰ πόντον ὁμοῦ.
οἵδε γὰρ ἐν γαίῃ Μήδων πολλοὺς ὀλέσαντες
Φοινίκων ἑκατὸν ναῦς ἕλον ἐν πελάγει
ἀνδρῶν πληθούσας, μέγα δʼ ἔστενεν Ἀσὶς ὑπʼ αὐτῶν
πληγεῖσʼ ἀμφοτέραις χερσί, κράτει πολέμου⁝ Σιμωνίδου ἐλεγεῖα περὶ Ἀθηναίων.
Ἔοικεν ὁ τοῦ φιλαργύρου βίος νεκροῦ δείπνῳ· πάντα γὰρ ἔχων τὸν εὐφρανθησόμενον οὐκ ἔχει.
Ἔοικεν ὁ βίος θεάτρῳ, διὸ πολλάκις χείριστοι τὸν κάλλιστον ἐν αὑτοῖς κατέχουσι τόπον.
Ἔοικεν ἡ κολακεία γραπτῇ πανοπλίᾳ· διὸ τέρψιν μὲν ἔχει, χρείαν δὲ οὐδεμίαν παρέχει⁝ Πλουτάρχου.
Ἐοίκασιν ἅπαντες ἐν ταῖς ἑτέρων εὐημερίαις ἀκριβέστερον τὰς οἰκείας καταμανθάνειν συμφοράς.
Ἔοικεν ἡ ἁμαρτία παραβλήματι κωλύοντι τὴν εὔνοιαν τοῦ θεοῦ ἐν ἡμῖν γενέσθαι⁝ Θεοτίμου.
Ἔοικεν ὁ μὲν ἔλεγχος τέλος ἔχειν τὴν διόρθωσιν τοῦ ἁμαρτάνοντος, ὁ δὲ ὀνειδισμὸς ἐπὶ ἀσχημοσύνῃ τοῦ ἐπταικότος γίνεσθαι.
Ἔοικεν ἡ τύχη φαύλῳ ἀγωνοθέτῃ· πολλάκις γὰρ καὶ τὸν οὐδὲν πράσσοντα στεφανοῖ⁝ Πλουτάρχου.
Ἑβδομάτῃ δʼ ἠοῖ τετελεσμένα πάντα τέτυκται.
ἑβδομάτη εἰν ἀγαθοῖς, καὶ ἑβδόμη ἐστὶ γενέθλη,
ἑβδόμη ἐν πρώτοισι, καὶ ἑβδόμη ἐστὶ τελείη·
ἑπτὰ δὲ πάντα τέτυκται ἐν οὐρανῷ ἀστερόεντι,
ἐν κύκλοισι φανέντʼ ἐπιτελλομένοις ἐνιαυτοῖς⁝ Λινοῦ περὶ
ἑβδόμης ἡμέρας τῶν μηνῶν.
Ἐάσατʼ ἤδη γῇ καλυφθῆναι νεκρούς· ὅθεν θʼ ἕκαστον εἰς τὸ σῶμʼ ἀφίκετο, ἐνταῦθʼ ἀπελθεῖν, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰθέρα, τὸ σῶμα δʼ εἰς γῆν, οὔ τι γὰρ κεκτήμεθα ἡμέτερον αὐτὸ, πλὴν ἐνοικῆσαι βίον· κἄπειτα τὴν θρέψασαν αὐτὸ δεῖ λαβεῖν⁝ Μοσχίωνος.
Ἐγχρονίζον ἔθος, φύσεως κραταιότερον ἐστι καὶ μικρὰ μὴ κωλυόμενα ἁμαρτήματα φύεται καὶ ἐπιδίδοται πρὸς μέγεθος συναυξάνοντα⁝ Φίλωνος.
Ἐπίτασις κακίας μὴ μόνον αὐτὸν ἁμαρτάνειν, ἀλλὰ καὶ συνηγορεῖν ἄλλοις⁝ Διδύμου.
Ἐπὶ μηδενὶ ἐπαρθῇς ἀλλοτρίῳ προτερήματι· εἰ ὁ ἵππος ἔλεγεν ἐπαιρόμενος, ὅτι καλός εἰμι, ἀνεκτὸν ἦν· σὺ δὲ ὅταν λέγῃς, ὅτι ἵππον καλὸν ἔχω, ἴσθι ὅτι ἐφʼ ἵππῳ ἀγαθῷ μέγα φρονεῖς. Τί οὖν ἐστι σόν: χρῆσις φαντασιῶν, ἃς ὅταν κατὰ φύσιν ἔχῃς, τότε ἐπάρθητι· τότε γὰρ ἐπὶ τῷ σῷ πλεονεκτήματι ἐπαρθήσῃ⁝ Ἐπικτήτου.
Ἐπὶ προγόνων εὐγενείᾳ μηδεὶς ἐγκαυχάσθω· πηλὸν γὰρ ἔχουσι πάντες τοῦ γένους προπάτορα· καὶ οἱ ἐν πορφύρᾳ καὶ βύσσῳ τρεφόμενοι καὶ οἱ ἐν πενίας ἀβύσσῳ δαπανώμενοι⁝ Θεσπίδου.
Ἐπὶ ῥιπὸς ὡς ἡ παροιμία φησὶ τὸν Αἰγαῖον ἢ Ἰόνιον διαπλεῦσαι θέλοντας⁝ Λουκιανοῦ.
Ἐπὶ θύραις τὴν ὑδρίαν.
Ἐπʼ ἀμφότερα καθεύδεις τὰ ὦτα: ἐπὶ τῶν μεριμνῶν καὶ φροντίδων ἔξω ὄντων· ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ λαγωοῦ, παρόσον ἐκεῖνος θάτερον οὖς ἔχει ἀνατεταμένον ὡς ἐγρηγορώς.
Ἔρχομαι κύων ὄπισθεν ἅρματα λελυμένος: ἐπὶ τῶν ἑκουσίως τοῖς δεινοῖς ἐγκαρτερούντων.
Ἐρῶ δὲ δῆτα κοὐκ ἐρῶ· καὶ μαίνομαι κοὐ μαίνομαι⁝ Ἀνακρέοντος.
Ἔρχεται πολὺς μὲν Αἰγαῖον διανήξας ἀπʼ οἰνηρῆς Χίου⁝ Καλλιμάχου.
Ἔργον συναγαγεῖν σωρὸν ἐν πολλῷ χρόνῳ,
ἐν ἡμέρᾳ δὲ διαφορῆσαι ῥᾴδιον⁝ Διφίλου.
Ἔργων ἐκ πολλοῦ μελέτη πλεῖον σώζει, ἢ λόγων διʼ ὀλίγου καλῶς ῥηθεῖσα παραίνεσις⁝ Θουκυδίδου.
Ἔρωτος ὅστις μὴ πεπείραται βροτῶν
οὐκ οἶδʼ ἀνάγκης θεσμόν· ᾧ πεισθεὶς ἐγώ,
οὕτω κρατηθεὶς τάσδʼ ἀπεστάλην ὁδούς.
οὗτος γὰρ ὁ θεὸς καὶ τὸν ἀσθενῆ σθένειν
τίθησι, καὶ τὸν ἄπορον εὑρίσκειν πόρον⁝ Εὐριπίδου.
Ἔῤῥʼ ἀπʼ ἐμεῖο·
βωκόλος ὤν μʼ ἐθέλεις κύσαι, τάλαν; οὐ μεμάθηκα
ἀγροίκως φιλέειν, ἀλλʼ ἀστυκὰ χείλεα θλίβειν·
μὴ τύ γε μευ κύσῃς τὸ καλὸν στόμα, μηδʼ ἐν ὀνείροις.
Ἐργατεύοντι δέ τοι μὲν πόνοι τὰ ἀγαθὰ τοῖς ἀνθρώποις, ταὶ δὲ ἡδοναὶ τὰ κακά⁝ Ἱπποδάμου Πυθαγορίου ἡ γνώμη.
Ἔργον εὑρεῖν συγγενῆ πένητος ἐστίν. Οὐδεὶς γὰρ ὁμολογεῖ αὐτῷ προσήκειν τὸν βοηθείας τινὸς δεόμενον· αἰτεῖσθαι γὰρ ἅμα τι προσδοκᾷ.
Ἔρις ἔριν τίκτουσα προσμνᾶται λόγον: ἐπὶ τῶν ἀδολεσχούντων, ἤτοι ἐπὶ φιλοσοφίᾳ ἐριζόντων.
Ἔσο καὶ λέων ὅπη χρὴ, καὶ πίθηκος ἐν μέρει: ἐπὶ τοῦ πρὸς τὰ πράγματα μεταβαλλομένου καλῶς.
Ἔστι καὶ ἐν κενεοῖσι φιλάμασιν ἁδέα τέρψις.
Ἔστι γυνὴ λέγουσα χρηστὰ ὑπερβάλλων φόβος.
Ἔστι γὰρ ἀμφοτέροισιν ὀνείδεα μυθήσασθαι
πολλὰ μάλʼ· οὐδʼ ἂν νηῦς ἑκατόνζυγος ἄχθος ἄροιτο⁝ Ἰλιάδος ῦ.
Ἔστι δίκης ὀφθαλμός, ὃς τὰ πάνθʼ ὁρᾷ.
Ἔστι τόκος πρὸ τόκοιο· τόκος γε μέν ἐστι καὶ ἄλλος.
Ἔστω δέ σοι καὶ αἰσχρὸν εἰπεῖν τὸ αἰσχρόν.
Ἔστι δὲ ἀνθρώποις καὶ θρήνων χάρις, καὶ ταύτην ἔδωκεν ἡμῖν παραμυθίαν ἡ φύσις ἐν ταῖς τύχαις.
Ἔστι ποτὲ ἡδονῆς λύπη τιμιωτέρα καὶ κατήφεια πανηγύρεως καὶ γέλωτος οὐ καλοῦ δάκρυον ἐπαινετόν.
Ἔτεκές με, μήτηρ, καὶ γένοιτό σοι τέκνων
ὄνησις, ὥσπερ καὶ δίκαιον ἔστι σοι⁝ Φιλήμονος.
Ἔσθιε, δαιμόνιε ξείνων, καὶ τέρπεο τοῖσδε,
οἷα πάρεστι· θεὸς δὲ τὸ μὲν δώσει, τὸ δʼ ἐάσει,
ὅττι κεν ᾧ θυμῷ ἐθέλει· δύναται γὰρ ἅπαντα.
Ἐς χοιρίδιόν μοι νῦν δάνεισον τρεῖς δραχμάς·
δεῖ γὰρ μυηθῆναί με, πρὶν τεθνηκέναι⁝ Ἀριστοφάνης. Οἱ
μυούμενοι γὰρ εἰώθεσαν χοῖρον θυσιάζειν.
Εὐμένης ὁ βασιλεὺς ἔλεγε τοῖς ἀδελφοῖς διαπαντός, ἐὰν μὲν ὡς βασιλεῖ προσφέρησθε, ὡς ἀδελφοῖς ὑμῖν χρήσομαι· ἐὰν δὲ ὡς ἀδελφῷ, ἐγὼ ὑμῖν ὡς βασιλεύς.
Εὐδαιμονίαν δὲ ταύτην εἶναί φαμεν ἀληθινὴν, τὸ τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχὴν ἀεὶ ἐν ἡσυχίᾳ καὶ ἱλαρότητι διατρίβειν⁝ Διογένους.
Εὐδαίμων ἐστὶν ὁ θεῷ κατὰ τὸ δυνατὸν ὅμοιος, τέλεος, ἁπλοῦς, καθαρὸς, ἐξηρτημένος ἀπὸ τῆς ἀνθρωπίνης ζωῆς⁝ Ἰαμβλίχου.
Εὐδαίμων γε Κόρινθος, ἐγὼ δʼ εἴην Τεγεάτης.
Εὐδαίμων μὲν ὁ μηδενὶ μηδὲν ὀφείλων.
εἶτα δʼ ὁ μὴ γήμας, τὸ τρίτον, ὅστις ἄπαις.
Εὐδαίμων εἴην καὶ θεοῖς φίλος ἀθανάτοισι, Κύρνʼ, ἀρετῆς δʼ ἄλλης οὐδεμιᾶς ἔραμαι⁝ Θεόγνιδος.
Εὐκαταφρόνητόν ἐστι, Γοργία, πένης, κἂν πάνυ λέγῃ δίκαια· τούτου γὰρ λέγειν ἕνεκα μόνου νομίζεθʼ οὗτος τοῦ λαβεῖν. καὶ συκοφάντης εὐθὺς ὁ τὸ τριβώνιον ἔχων καλεῖται, κἂν ἀδικούμενος τύχῃ⁝ Μενάνδρου.
Εὐσέβειαν δεῖ φυλάσσειν· πολίταις τὰ βέλτιστα συμβουλεύειν· ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν· τὸν τοῦ δήμου ἐχθρὸν πολέμιον νομίζειν· οἰκέτας μεθύοντας μὴ κολάζειν· εἰ δὲ μή, δόξης παροινεῖν⁝ Λίνδου.
Εὐπραξίης γὰρ οὐκ ἔστιν ἀνθρώποις οὐδὲ μίη πληθώρη⁝ Ἡροδότου.
Εὔϊε κισσοχαῖτʼ ἄναξ χαῖρʼ, ἔφασκʼ Ἐκφαντίδης.
πάντα φορητά, πάντα τολμητὰ τῷδε τῷ χορῷ.
πλὴν Ξενίου νόμοισι καὶ Χοινίωνος⁝ Κρατίνου.
Εὐάγωγον γάρ ἐστιν εἰς πίστιν γυνὴ καὶ μάλισθʼ ὅταν τὸ ἀτυχεῖν προσῇ⁝ Γαΐου.
Εὖ ποιήσεις σὺ τὰ μέγιστα τὴν πόλιν, εἰ μὴ τοὺς ὀρόφους ὑψώσῃς, ἀλλὰ τὰς ψυχὰς αὐξήσεις. ἄμεινον γὰρ ἐν μικροῖς οἰκήμασι μεγάλας οἰκεῖν ψυχάς, ἢ ἐν μεγάλαις οἰκίαις ταπεινὰ φωλεύειν ἀνδράποδα⁝ Ἐπικτήτου.
Εὑρήσεις δέ με πᾶσιν ἐπʼ ἔργμασιν ὥσπερ ἄπεφθον
ἐρυθρὸν ἰδεῖν τριβόμενον βασάνῳ⁝ Θεόγνιδος.
Εὐδαιμονίας τοῦτʼ ἐστὶν υἱὸς νοῦν ἔχων⁝ Μενάνδρου.
Εὐκαταφρόνητος ὁ θάνατος· ἄπρακτον γὰρ τὸ ποιοῦν, τοῦ πάσχοντος ἀνῃρημένου⁝ Ἑρμάρχου.
Εὖ ἴστε, ὦ ἄνδρες, ὅτι ὁ φιλότεκνος ἀξιέπαινον πάθος ἐστὶ καὶ οὐκ ἔοικε τῷ φιλοχρημάτῳ ἢ τῷ φιλαργύρῳ. ἐκεῖνα μὲν γὰρ τὰ ὀνόματα εἰκότως παρὰ τοῖς ἀνθρώποις ὀνείδη λέγεται καὶ ἔστιν· οὐ γὰρ ποιεῖ αὐτὰ ἡ φύσις, ἀλλʼ ἡ μοχθηρία ἡ ἡμετέρα. τοῦτο δὲ ἄνωθεν αὐτὴ ἐνδέχεται ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐξῆπται ἐκείνης ἀτεχνῶς τῆς χρυσῆς καὶ ἀῤῥήκτου σειρᾶς, ἣν ξυῤῥάπτουσα ἀεὶ καὶ συγκολλῶσα τῷ φθίνοντι τὸ φυόμενον, οὐκ ἀπολισθάνει εἰς τὸ μὴ εἶναι. ὥστε οὐκ αἰσχύνεται ὁ φιλόσοφος τῇ φιλοτεκνίᾳ, ὥσπερ οὐδὲ τῇ φιλοσοφίᾳ τε καὶ φιλολογίᾳ.
Εὐγνώμων, ὁ μὴ λυπεόμενος ἐφʼ οἷσιν οὐκ ἔχει, ἀλλὰ οὐ χαίρων ἐφʼ οἷσιν ἔχει⁝ Δημοκρίτου.
Εὔφημα φώνει· μὴ κακὸν κακῷ διδοὺς
ἄκος, πλέον τὸ πῆμα τῆς ἄτης τίθει⁝ Σοφοκλέους.
Εὐτυχῶν μὴ ἔσο ὑπερήφανος· ἀπορήσας, μὴ ταπεινοῦ· τὰς μεταβολὰς τῆς τύχης γενναίως ἐπίστασο φέρειν⁝ Φαβωρίνου.
Εὐπαθοῦσι τοῖς φίλοις οἱ πολλοὶ ἥδονται, δυσπαθοῦσι δὲ, εὐαρίθμητοι συμπάσχουσι, κακῷ τὸ κακὸν παρηγοροῦντες⁝ Θεοκτίστου.
Εὐτέλεια σωφροσύνης ἔκγονος.
Εὔανδρος εὗρε κνημῖδα καὶ ἀσπίδα.
Εὐρύδαμος εὗρε θώρακα πολεμικόν.
Εὑρήσομεν γὰρ τοὺς φιλοτίμους καὶ μεγαλοψύχους τῶν ἀνδρῶν οὐ μόνον ἀντὶ τῶν τοιούτων ἐπαινεῖσθαι βουλομένους, ἀλλʼ ἀντὶ τοῦ ζῆν ἀποθνήσκειν εὐκλεῶς αἱρουμένους, καὶ μᾶλλον περὶ τῆς δόξης ἢ τοῦ βίου σπουδάζοντας καὶ πάντα ποιοῦντας, ὅπως ἀθάνατον τὴν περὶ αὐτῶν μνήμην καταλείψωσιν⁝ Ἰσοκράτους.
Ἐφόδιον τῆς ἀσιτίας τὴν ἀπεψίαν ἔχουσι⁝ Πλουτάρχου ἐκ τῶν ὑγιεινῶν ἀποφθεγμάτων. Ἐπὶ τῶν φειδωλῶν.
Ἔφησέ τίς που τῶν φιλοχρύσων τάδε· θέλω τύχης σταλαγμὸν ἢ φρενῶν πίθον. πρὸς ὅν τις ἀντέφησε τῶν φιλοφρόνων· ῥανὶς φρενῶν μοι μᾶλλον ἢ βύθος τύχης.
Ἐφʼ ἑαυτῆς τὰ κέρατα: ἐπὶ τῶν ἐπιβουλὰς ἐκ τῶν οἰκείων ὑφισταμένων· αἶγα γάρ φασι τοξευθεῖσαν καὶ ἰδοῦσαν τὸ τόξον τοῦτο εἰπεῖν.
Ἐχθροῖς ἀπιστῶν οὔποτʼ ἂν πάθοις βλάβην.
Ἔχειν τε πειρῶ, τοῦτο γὰρ τοῦτʼ εὐγενὲς
καὶ τοὺς γάμους δίδωσι τοὺς πρώτους ἔχειν.
ἐν τῷ πένεσθαι δʼ ἐστὶν ἥ τʼ ἀδοξία,
κἂν ᾖ σοφός τις, ἥ τʼ ἀτιμία βίου⁝ Εὐριπίδου Ἐρεχθέως.
Ἔχεις μὲν ἀλγεινὰ, οἶδα, πειρᾶσθαι δὲ χρὴ,
ὡς ῥᾷστα τἀναγκαῖα τοῦ βίου φέρειν⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Ἐχρῆν μὲν ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένους
τὸν ζῶντα θρηνεῖν εἰς ὅσʼ ἔρχεται κακά.
τὸν δʼ αὖ θανόντα καὶ πόνων πεπαυμένον
χαίροντας εὐφημοῦντας ἐκπέμπειν δόμων⁝ Σοφοκλέους.
Ἐχθρὸς γάρ μοι κεῖνος ὁμῶς Ἀΐδαο πύλῃσιν,
ὅς χʼ ἕτερον μὲν κεύθει ἐν φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ⁝ Ὁμήρου.
Ἐχθρὸς τἀληθῆ εἰπὼν τοῦ πρὸς χάριν φίλου ἐστὶ παντὸς αἱρετώτερος⁝ Εὐσεβίου.
Ζαράτας ὁ τοῦ Πυθαγόρου διδάσκαλος τὴν δυάδα ἔλεγε μητέρα, τὸ δὲ ἓν πατέρα· διὸ καὶ βελτίονας εἶναι τῶν ἀριθμῶν, ὅσοι τῇ μονάδι προσεοίκασιν.
Ζεὺς γάρ τοι τὸ τάλαντον ἐπιῤῥέπει ἄλλοτε ἄλλῳ· ἄλλον τε μὲν πλουτεῖν, ἄλλοτε δʼ οὐδὲν ἔχειν⁝ Θεόγνιδος.
Ζεὺς δʼ ἀρετὴν ἄνδρεσσιν ὀφέλλει τε, μινύθει τε,
ὅπως κεν ἐθέλῃσιν· ὁ γὰρ κάρτιστος ἁπάντων⁝ Ἰλιάδος ῦ.
Ζεὺς αὐτὸς νέμει ὄλβον Ὀλύμπιος ἀνθρώποισιν,
ἐσθλοῖς ἠδὲ κακοῖσιν, ὅπως ἐθέλῃσιν, ἑκάστῳ.
Ζευχθεὶς γάμοισιν οὐκέτʼ ἔστʼ ἐλεύθερος⁝ Ἱπποθόου.
Ζεφυρίη πνείουσα, τὰ μὲν φύει, ἄλλα δὲ πέσσει·
ὄγχνη ἐπʼ ὄγχνῃ γηράσκει, μῆλον δʼ ἐπὶ μήλῳ,
αὐτὰρ ἐπὶ σταφυλῇ σταφυλή, σῦκον δʼ ἐπὶ σύκῳ.
Ζεῦ πάντων ἀρχὰ, πάντων ἁγήτωρ
Ζεῦ, σοὶ πέμπω ταύταν ὕμνων ἀρχάν.
Ζεὺς κύκνος, ταῦρος, σάτυρος, χρυσὸς διʼ ἔρωτα
Λήδης, Εὐρώπης, Ἀντιόπης, Δανάης.
Ζεὺς δʼ ἐφορᾷ γονέων ὁπόσοι τίουσι θέμιστας,
ἠδʼ ὅσοι οὐκ ἀλέγουσιν ἀναιδέα θυμὸν ἔχοντες.
καὶ τοῖς μὲν πρόφρων τε καὶ ἤπιος ἐσθλὰ δίδωσι,
τοῖς δὲ κακὰ φρονέων νεμεσίζεται Εὐμενίδεσσι·
δειναὶ γὰρ κατὰ γαῖαν ἐριννύες εἰσὶ τοκήων⁝ Ὀρφέως.
Ζεῦ πάτερ, Ἴδηθεν μεδέων κύδιστε, μέγιστε,
Ἠέλιός θʼ, ὃς πάντʼ ἐφορᾷς καὶ πάντʼ ἐπακούεις,
καὶ Ποταμοὶ καὶ Γαῖα, καὶ ὃς ὑπένερθε καμόντας
ἀνθρώπους τίνυσθον, ὅτις κʼ ἐπίορκον ὀμόσσῃ,
ὑμεῖς μάρτυροι ἔστε, φυλάσσετε δʼ ὅρκια πιστά⁝ Ὁμήρου ὅρκος.
Ζηλοῦτε μὴ τοὺς πλεῖστα κεκτημένους, ἀλλὰ τοὺς μηδὲν κακὸν σφίσιν αὐτοῖς συνειδότας· μετὰ γὰρ τῆς τοιαύτης τύχης ἥδιστα ἄν τις δύναιτο τὸν βίον διαγαγεῖν⁝ Ἰσοκράτους ἡ ὑποθήκη.
Ζημίαν αἱροῦ μᾶλλον, ἢ κέρδος αἰσχρόν· τὸ μὲν γὰρ ἅπαξ σε λυπήσει, τὸ δὲ διαπαντός⁝ Χίλωνος.
Ζητεῖν δεῖ καὶ ἄνδρα καὶ τέκνα καὶ φίλους, τοὺς κατὰ τὴν ἀπαλλαγὴν τοῦ βίου παραμένοντας⁝ Πυθαγόρου.
Ζῆν κρεῖττόν ἐστιν ἐπὶ στιβάδος κατακείμενον καὶ θαῤῥεῖν, ἢ ταράττεσθαι χρυσῆν ἔχοντα κλίνην⁝ Τοῦ αὐτοῦ.
Ζηλωτὸν ἴσως ὁ πλοῦτος· τίμιον μέντοι καὶ θαυμαστὸν ἡ δικαιοσύνη⁝ Λυκούργου.
Ζῆν αἰσχρὸν αἰσχρῶς τοῖς καλῶς πεφυκόσι⁝ Σοφοκλέους.
Ζηνὸς δʼ ἐγὼ κεραυνὸν οὐ φρίσσω, ξένε,
οὐδʼ οἶδʼ ὅτι Ζεύς ἐστʼ ἐμοῦ κρείσσων θεός.
Ζηλωτὸς ὅστις εὐτύχησεν εἰς τέκνα
καὶ μὴ ʼπισήμους συμφορὰς ὠδύρατο⁝ Δικαιογένους.
Ζῆλος γυναικὸς πάντα πυρπολεῖ δόμον.
Ζηλωτὸν οὐδὲν καλὸν ἐξ αἰσχροῦ φυόμενον⁝ Πλάτωνος.
Ζηνὶ δʼ ἄρʼ Ἀτλαντὶς Μαίη τέκε κύδιμον Ἑρμῆν,
κήρυκʼ ἀθανάτων, ἱερὸν λέχος εἰσαναβᾶσα.
Καδμείη δʼ ἄρα οἱ Σεμέλη τέκε φαίδιμον υἱὸν,
μιχθεῖσʼ ἐν φιλότητι, Διόνυσον πολυγηθῆ⁝ Ἡσιόδου Θεογονίᾳ.
Ζήλου μὴ τοὺς μεγίστην ἀρχὴν κτησαμένους, ἀλλὰ τοὺς ἄριστα τῇ παρούσῃ χρησαμένους⁝ Ἰσοκράτους.
Ζῆθι ὦ ἄνθρωπε, μὴ μόνον ἵνα φάγῃς καὶ πίῃς, ἀλλʼ ἵνα τὸ ζῆν πρὸς τὸ εὖ ζῆν καταχρήσῃ⁝ Ζήνωνος.
Ζυγὸν μὴ ὑπερβαίνειν: ἀντὶ τοῦ· τὸ δίκαιον μὴ παραβαίνειν. Ἀνδροκύδου Πυθαγορικοῦ.
Ζώνῃ περίβαλε τὴν γαστέρα: ἐπὶ τῶν εἴτε ἰσχνῶν εἴτε παχέων. Οἱ γὰρ Ἴβηρες ὅ τι ἂν αἱ γυναῖκες αὐτῶν ἐξυφάνωσιν ἢ νήσωσιν, ἐν τῷ κοινῷ δεικνύουσι· χειροτονητοὶ δέ τινες ἄνδρες κρίνουσι τὰ ἔργα τῶν γυναικῶν καὶ τὴν πλεῖστα ἐργασαμένην προτιμῶσιν. Ἔχουσι δὲ καὶ μέτρον τι ζώνης, ᾗ τὴν γαστέρα ἂν μὴ περιλαβεῖν δυνηθῶσιν, αἰσχρὸν ἡγοῦνται.
Ζῶν μὲν ἐπαίνου, ἀποθανὼν δὲ μακαρίζου⁝ Κυψέλλου.
Ζωὸν ἀτιμάσαντες ἀποφθίμενον ποθέουσι·
καί ποθʼ ὑπὲρ τύμβοιο καὶ ἀπνόου εἰδώλοιο
ἄστεα νεῖκος ἐπῆλθεν, ἔριν τʼ ἐστήσατο λαός⁝ Δημητρίου
ἐπῶν ποιητοῦ.
Ἡ ἀνθρώπων ἴδιος ἰσχὺς ὁ ψυχῆς ἐστι λογισμός, ὃ καὶ ἐλέφαντας ὑπὸ δρυμὸν εἷλε ποδάργαις καὶ ἵππους ἐχαλίνωσε καὶ βόας ἀρότροις ὑπέζευξε καὶ τὰ ἐναέρια κατέσπασε καλάμοις καὶ τὰ βύθια δεδυκότα δικτύοις ἀνήγαγε· τοῦτʼ ἐστὶν ἰσχύς. ἡ δʼ ἔτι μείζων, ὅταν γῆς περιόδους καὶ οὐρανοῦ μεγέθη καὶ ἀστέρων κύκλους διώκουσα μὴ κάμῃ· ταῦτʼ ἦν Ἡρακλέους ἄξια· τίς γὰρ οὐκ ἂν βούλοιτο μᾶλλον Ὀδυσσεὺς εἶναι ἢ Κύκλωψ;⁝ Πλουτάρχου ἐκ τοῦ κατὰ ἰσχύος.
Ἡ αὐτάρκεια καθάπερ ὁδὸς βραχεῖα καὶ ἐπιτερπὴς χάριν μὲν ἔχει μεγάλην, πόνον δὲ μικρόν⁝ Ἐπικτήτου.
Ἡ βραχυλογία ἐγγύς ἐστι τοῦ σιγᾶν⁝ Λυκούργου ἀπόφθεγμα.
Ἦ βαρὺ φόρημα ἄνθρωπος εὐτυχῶν ἄφρων.
Ἡβῶν ἐγκρατὴς ἴσθι, μέσος δίκαιος, πρεσβύτερος εὔλογος. τελεύτα ἀλύπως⁝ Σωσιάδου ἐκ τῶν ὑποθηκῶν τῶν ζʹ σοφῶν.
Ἥβη καὶ νεότης ἐπικουφίζει νόον ἀνδρῶν. πολλῶν δʼ ἐξαίρει θυμὸν ἐς ἀμπλακίην⁝ Θεόγνιδος.
Ἡ Βοιωτία πρότερον ἐκαλεῖτο Ἀονία, ὑπὸ τῶν κατοικούντων αὐτὴν Ἀόνων· μετωνομάσθη δὲ Βοιωτία κατὰ μέν τινας ἀπὸ Βοιωτοῦ τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἄρνης· καθʼ ἑτέρους δὲ ἀπὸ τῆς ἐλαθείσης κατὰ Πυθόχρησιν ὑπὸ Κάδμου βοός.
Ἡ γὰρ σιωπὴ τῷ λαλοῦντι σύμμαχος⁝ Σοφοκλέους ἡ γνώμη.
Ἡ γὰρ Κύπρις πέφυκε τῶν σκότων φίλη.
τὸ φῶς δʼ ἀνάγκην προστίθησι σωφρονεῖν⁝ Εὐριπίδου.
Ἡ γὰρ σπάνις πρόχειρος εἰς τὸ δρᾶν κακά.
Ἡ γὰρ τῶν ἐρωτικῶν ἀντίβλεψις ὑπόμνησις τοῦ πάσχοντος γίνεται, καὶ ἀναφλέγει τὴν διάνοιαν ἡ θέα καθάπερ ὕλη πυρὶ γιγνομένη⁝ Χαρικλείας.
Ἡγοῦμαι μεγίστην εἶναι τῶν λειτουργιῶν τὸ καθʼ ἡμέραν βίον κόσμιον καὶ σώφρονα παρέχειν⁝ Ἰσαίου ἡ γνώμη.
Ἡ γὰρ τυραννὶς ἀδικίας μήτηρ ἔφυ.
Ἡγεμόνεσσι δὲ μισθὸν Ἀθηναῖοι τάγʼ ἔδωκαν ἀντʼ εὐεργεσίης καὶ μεγάλης ἀρετῆς. μᾶλλόν τις τάδʼ ἰδὼν καὶ ἐπεσσομένων ἐθελήσει χαίρων ἀμφὶ ξυνοῖς πράγμασι μόχθον ἔχειν⁝ Ἐπίγραμμα.
Ἡδονὴν οὐ πᾶσαν, ἀλλὰ τὴν ἐπὶ τὸ καλὸν αἱρεῖσθαι δεῖ⁝ Ἰσοκράτους.
Ἡδύ γε φίλου λόγος ἐστὶ τοῖς λυπουμένοις⁝ Μενάνδρου.
Ἡ δὲ ἐξουσία παραλαβοῦσα τὴν κακίαν νεῦρα τοῖς πάθεσι προστίθησιν⁝ Πλουτάρχου ἡ γνώμη.
Ἡ δʼ αὐθάδεια ἐρημίας ξύνοικος⁝ Πλάτωνος ἡ γνώμη.
Ἡδονὰς τὰς μετὰ τοὺς πόνους διωκτέον, ἀλλʼ οὐχὶ τὰς πρὸ τῶν πόνων⁝ Ἀντισθένους ἡ ὑποθήκη.
Ἡ δʼ Ἄτη σθεναρή τε καὶ ἀρτίπος· οὕνεκα πάσαις
πολλὸν ὑπεκπροθέει· φθάνει δέ τε πᾶσαν ἐπʼ αἶσαν.
Ἤδη νοσῶδες τοῦτο τοῖς ἀμείνοσιν,
ὅταν πονηρὸς ἀξίωμʼ ἀνὴρ ἔχῃ
γλώσσῃ κατασχὼν δῆμον, οὐδὲν ὢν τὸ πρίν⁝ Εὐριπίδου.
Ἥδομαι γὰρ καὶ γέγηθα καὶ πέπορδα καὶ γελῶ
μᾶλλον ἢ τὸ γῆρας ἐκδὺς ἐκφυγὼν τὴν ἀσπίδα⁝ Ἀριστοφάνους Εἰρήνης.
Ἡδονῆς γὰρ ὁ μὲν ἑκὼν εἰργόμενος σοφὸς, ὁ δὲ μὴ δεόμενος μακάριος· τὸ δὲ γῆρας εἰς ἀμφότερα ἐπιτήδειον, καὶ γὰρ φρονιμοτέρους τοὺς ἀνθρώπους ἀπεργάζεται καὶ τῶν ἡδέων ἀμελεστέρους⁝ Φαβωρίνου.
Ἤδη γὰρ ὁ βίος οὑμὸς ἑσπέραν ἄγει⁝ Ἀλέξιδος.
Ἤδη μάλα πόλλʼ ἔπαθον καὶ πόλλʼ ἐμόγησα
κύμασι καὶ πολέμῳ· μετὰ καὶ τόδε τοῖσι γενέσθω.
Ἥδιον οὐδὲν οὐδὲ μουσικώτερόν ἐστιν
ἢ δύνασθαι λοιδορούμενον φέρειν.
ὁ λοιδορῶν γὰρ ἂν ὁ λοιδορούμενος
μὴ προσποιῆται, λοιδορεῖται ὁ λοιδορῶν⁝ Φιλήμονος ἡ ὑποθήκη.
Ἡ ἐν δημοκρατίῃ πενίη τῆς παρὰ τοῖς δυνατοῖσι καλεομένης εὐδαιμονίης τοσοῦτόν ἐστιν αἱρετωτέρη, ὁκόσον ἐλευθερίη δουλείης.
Ἠέλιον πυρόεντα μύδρον ποτʼ ἔφασκεν ὑπάρχειν
καὶ διὰ τοῦτο θανεῖν μέλλεν Ἀναξαγόρας.
ἀλλʼ ὁ φίλος Περικλῆς ἐῤῥύσατο τοῦτον· ὁ δʼ αὐτὸν
ἐξήγαγεν βιότου μαλθακίῃ σοφίης⁝ Διογένους Λαερτίου
ἐπίγραμμα εἰς Ἀναξαγόραν.
Ἡ εὔκαιρος χάρις λιμῷ καθάπερ τροφὴ ἁρμόττουσα τὴν τῆς ψυχῆς ἔνδειαν ἰᾶται⁝ Ἡρακλείτου.
Ἠέριον μετὰ φέγγος ἀπείριτον ἀστεροπληθὲς,
ἄχραντον πολὺ δῶμα θεοῦ λίπον. ἠδʼ ἐπιβαίνω
γαίης ζωοτρόφοιο τεῇς ὑποθημοσύνῃσι,
πειθοῖ δʼ ἀῤῥήτων ἐπέων, οἷς δὴ φρένα τέρπειν
ἀθανάτων ἔαδε θνητὸς βροτός⁝ Πυθαγορίου Ῥοδίου.
Ἤδη δʼ ἑπτά τʼ ἔασι καὶ ἑξήκοντʼ ἐνιαυτοί
βληστρίζοντʼ ὑμὴν φροντίδʼ ἀνʼ Ἑλλάδα γῆν
ἐκ γενετῆς δὲ τότʼ ἦσαν ἐείκοσι πέντε πρὸς τοῖς,
εἴπερ ἐγὼ περὶ τῶν οἶδα λέγειν ἐτύμως⁝ Ξενοφάνους
Δεξιοῦ.
Ἦθος φυσικὸν μὴ θετὸν στέργειν φίλει, ἢν μὲν γὰρ ἔσχες, τίς ἐπιπλάστου χάρις; ἢν δʼ αὖ ἁμάρτῃς φύσεως δυσκληρίᾳ, ἤνεγκεν οὐδὲν τὸ πεπλασμένον πλέον.
Ἤθελες ἀνθρώποισι λιπεῖν φάτιν, Ἡρακλείδη,
ὡς δὴ θανὼν ἐγένου ζωὸς ἅπασι Δράκων.
ἀλλὰ διεψεύσθης σεσοφισμένε· δὴ γὰρ ὁ μὲν θήρ
ἦε δράκων· σὺ δὲ θήρ, οὐ σοφὸς ὤν, ἑάλως⁝ Διογένους ἐπίγραμμα εἰς Ἡρακλείδην.
Ἡ ἰσχὺς τοῦ σώματος μὴ γενέσθω τῆς ψυχῆς ἀσθένεια· ἰσχὺν δὲ ψυχῆς φρόνησιν νόμιζε⁝ Κλειτάρχου.
Ἡ κακὴ κρίσις παντὸς κακοῦ αἰτίον⁝ Ἰαμβλίχου γνώμη.
Ἥκεις ὦ Λυκόεργε ἐμὸν ποτὶ πίονα νηὸν,
Ζηνὶ φίλος καὶ πᾶσιν Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσι.
δίζω ἤ σε θεὸν μαντεύσομαι ἠδὲ καὶ ἄνδρα·
ἀλλʼ ἔτι καὶ μᾶλλον θεὸν ἔλπομαι ὦ Λυκόεργε.
ἥκεις εὐνομίην διζήμενος· αὐτὰρ ἐγώ τοι
δώσω⁝ Χρησμὸς Ἀπόλλωνος.
Ἡ Λάκαινα πρός τινα Ἰωνικὴν δείξασαν αὐτῇ τὸν κόσμον ἀνταπέδειξε τὰ τέκνα εἰποῦσα· ὁ δὲ ἐμὸς κόσμος τοιοῦτος⁝ Ἐκ τῶν Σερίνου.
Ἡμίονος κανθήλιος: ἐπὶ τῶν οὐδενὸς ἀξίων.
Ἡ μὲν γὰρ τύχη πᾶσι κοινόν· ὁ δὲ ἀργὸς καὶ ἀκρατὴς βίος κακοῖς ἀνδράσιν ἴδιος.
Ἡ μὲν μάχαιρα τέμνει· ἡ δὲ διαβολὴ χωρίζει φίλους⁝ Δημοκρίτου.
Ἡ μὲν γὰρ φύσις ἄνευ μαθήσεως τυφλόν· ἡ δὲ μάθησις δίχα φύσεως ἐλλιπές· ἡ δὲ ἄσκησις χωρὶς ἀμφοῖν ἀτελές· ὥσπερ δʼ ἐπὶ τῆς γεωργίας πρῶτον μὲν ἀγαθὴν ὑπάρξαι δεῖ τὴν γῆν, εἶτα δὲ φυτουργὸν ἐπιστήμονα, εἶτα τὰ σπέρματα σπουδαῖα, τὸν αὐτὸν τρόπον γῇ μὲν ἔοικεν ἡ φύσις· γεωργῷ δὲ ὁ παιδεύων, σπέρματι δὲ αἱ τῶν λόγων ὑποθῆκαι καὶ τὰ παραγγέλματα⁝ Πλουτάρχου.
Ἡ Μήδων ἄδικον παύσασʼ ὕβριν ἥδε Σόλωνα
τόνδε τεκνοῖ Σάλαμις θεσμοθέτην ἱερόν.
Ἢν μὴ πολλῶν ἐπιθυμέῃς, τὰ ὀλίγα τοι πολλὰ δόξει· μικρὰ γὰρ ὄρεξις πενίαν ἰσοσθενῆ πλούτου ποιήσει.
Ἦν ἄρα τρανῶς αἶνος ἀνθρώποις ὅδε·
ὡς τὸν πέλας μὲν νουθετεῖν βραχὺς πόνος,
αὐτοὶ δʼ ἐνεγκεῖν ὕβριν ἠδικημένοι,
πάντων μέγιστον τῶν ἐν ἀνθρώποις βάρος⁝ Μοσχίωνος.
Ἣν ὁ πατὴρ ἐφίλησεν οὐδεπώποτε, παρʼ ἧς τὸν ἄρτον ἡ κύων οὐ λαμβάνει, μέλαινα δʼ οὕτως, ὥστε καὶ ποιεῖν σκότος.
Ἡ Νέμεσις παρὰ πόδας βαίνει.
Ἡ Νέμεσις προλέγει τῷ πήχεϊ τῷ τε χαλινῷ, μήτʼ ἄμετρόν τι ποιεῖν, μήτʼ ἀχάλινα λέγειν.
Ἡ Νέμεσις πῆχυν κατέχω· τίνος οὕνεκα; λέξεις; πᾶσιν ἐπαγγέλλω, μηδὲν ὑπὲρ τὸ μέτρον.
Ἦ που χαλεπόν ἐστι τὸ ψευδῆ λέγειν⁝ Μενάνδρου.
Ἡ πατρὶς, ὡς ἔοικε, φίλτατον βροτοῖς,
οὐδʼ ὀνομάσαι δυναίμην ἂν ὡς ἔστι φίλον⁝ Εὐριπίδου.
Ἤρατο μὰν καὶ τῆνος, ἐμὶν δοκεῖ, ὀπτῶ ἀλεύρω.
Ἡράκλειον ἅμμα: ἐπὶ τοῦ δυνατοῦ καὶ ἰσχυροῦ δεσμοῦ λέγεται.
Ἤρων· τὸ μαίνεσθαι δʼ ἄρʼ ἦν ἔρως βροτοῖς⁝ Εὐριπίδου.
Ἠράμαν μὲν ἐγὼ σέθεν ἅτε πάλαι πόκα⁝ Σαπφοῦς.
Ἠρίστησα μὲν ἰτρίου λεπτοῦ μικρὸν ἀποκλάς.
οἴνου δʼ ἐξέπιον κάδδον· νῦν δʼ ἁβρῶς ἐρόεσσαν ψάλλω⁝ Πριάπειον.
Ἦσαν κἀκεῖνοι ταλακάρδιοι, οἵ ποτε Μήδων παισὶν ἐπʼ Ἠϊόνι Στρυμόνος ἀμφὶ ῥοάς, λιμόν τʼ αἴθωνα κρατερόν τʼ ἐπάγοντες Ἄρηα πρῶτοι δυσμενέων εὗρον ἀμηχανίην.
Ἢ σιγὴν καίριον, ἢ λόγον ὠφέλιμον⁝ Πυθαγόρου.
Ἡ τύχη καθάπερ τοξότης ποτὲ μὲν ἐπιτυγχάνει βάλλουσα ἐφʼ ἡμᾶς ὥσπερ ἐπί τινα σκοπόν, ποτὲ δὲ ἐπὶ τὰ σύνεγγυς παρακείμενα ἡμῖν⁝ Πλουτάρχου.
Ἡ ταπεινὴ ψυχὴ τοῖς μὲν εὐημερήμασιν ἐχαυνώθη, ταῖς δὲ συμφοραῖς καθῃρέθη⁝ Ἐπικούρου.
Ἥτε ἰτέα αὐτὴ τὸν καρπὸν ἀποβάλλει πρὶν ἐκθρέψαι· διὸ ὀλεσίκαρπον ὁ ποιητὴς αὐτὴν ὀνομάζει. Καὶ μέντοι ἱστόρηται, ὡς μετὰ οἴνου δοθεὶς ὁ ταύτης καρπὸς ἀγόνους ποιεῖ τοὺς πιόντας καὶ κατασβέννυσι τὸ σπέρμα καὶ μαραίνει τὴν γόνιμον ὁρμήν⁝ Πορφυρίου.
Ἡ τῶν περιστάσεων ἀνάγκη τοὺς μὲν φίλους δοκιμάζει, τοὺς δὲ ἐχθροὺς ἐλέγχει⁝ Ἰσοκράτους.
Ἡ φύσις τεκνοποιΐας ἕνεκεν οὐκ ἀκολασίας ἐποίησε τὴν σποράν.
Ἡ φύσις ἑκάστῳ τοῦ γένους ἐστὶ πατρίς.
Ἡ Φίλωνος γυνὴ ἐρωτηθεῖσα διὰ τί μόνη τῶν ἄλλων ἐν συνόδῳ οὐ φορεῖ χρυσοῦν κόσμον, ἔφη· Ὅτι αὐτάρκης κόσμος μοι ἐστὶν ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἀρετή.
Ἡ χάρις πρὸς εὐγνώμονας οὐδέποτε θνήσκει.
Ἡ χάρις ὥσπερ ἡ σελήνη, ὅταν τελεία γένηται, τότε καλὴ φαίνεται.
Ἡ χάρις, ὡς οὐδὲν ἄλλο ἐν βίῳ, παρὰ τοῖς πολλοῖς τάχιστα γηράσκει.
Ἢ χαλκείην μοι μυίην ἢ κύθρην παίζει
ἢ ταῖσι μηλολόνθαις ἅμματʼ ἐξάπτων
τοῦ κεσκέου μοι τὸν γέροντα λωβῆται⁝ Ἡρώδου.
Ἦχοι θαλάσσης ἀνδρὸς ἄφρονος λόγοι,
βρίθοντες ἀκτὰς, οὐ πιαίνοντες χλόας.
Ἠὼς ὁρῶσα τὰ νυκτὸς ἔργα γελᾷ.
Θάρσει· τό τοι δίκαιον ἰσχύει μέγα: Μοσχίωνος.
Θάρσει· λέγων τἀληθὲς οὐ σφάλλῃ ποτέ⁝ Εὐριπίδου.
Θανόντι κείνῳ συνθανεῖν ἔρως μʼ ἔχει·
ἥξεις, ἐπείγου μηδὲν εἰς τὸ μόρσιμον⁝ Σοφοκλέους.
Θάνατος γὰρ ἀνθρώποισι νεικέων τέλος
ἔχει· τί γὰρ τοῦδʼ ἐστὶ μεῖζον ἐν βροτοῖς;
τίς γὰρ πετραῖον σκόπελον οὐτάζων δορὶ
ὀδύναισι δώσει; τίς δʼ ἀτιμάζων νέκυς,
εἰ μηδὲν αἰσθάνοιντο τῶν παθημάτων; Εὐριπίδου.
Θανόντος ἀνδρὸς πᾶσʼ ὄλυτʼ ἀνθρώπων χάρις⁝ Στησιχόρου.
Θάρσος τὸ πρὸς τὰ φοβερὰ σὺν λόγῳ, αἴνεε· ἀνδρήϊα γάρ. τὴν δὲ μετὰ ἀλογίης ἐπʼ αὐτὰ ὁρμὴν θράσος νόμιζε καὶ ἀποστύγεε.
Θανὼν δʼ ἂν εἴη μᾶλλον εὐτυχέστερος,
ἢ ζῶν· τὸ γὰρ ζῆν μὴ καλῶς, μέγας πόνος⁝ Εὐριπίδου.
Θανὼν καθʼ ὕπνους φροντίδων ἔσῃ δίχα.
Θάρσει μαῖʼ, ἐπεὶ οὔτι ἄνευ θεοῦ ἥδε γε βουλή.
Θαρσαλέος γὰρ ἀνὴρ ἐν πᾶσιν ἀμείνων
ἔργοισι τελέθει, εἰ καί ποθεν ἄλλοθεν ἔλθοι.
Θειότερον εὐφημία κακηγορίας.
Θεὸς δὲ τοῖς ἀργοῦσιν οὐ παρίσταται: Σοφοκλέους.
Θεοῦ θέλοντος κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοις.
Θεῷ μάχεσθαι δεινόν ἐστι καὶ τύχῃ.
Θεοῦ δὲ πληγὴν οὐχ ὑπερπηδᾷ βροτός.
Θεοῦ δʼ ὄνειδος τοὺς κακοὺς εὐδαιμονεῖν.
Θεοὶ δέ τε φέρτεροι ἀνδρῶν.
Θεὸς μὲν πάντα καὶ μετὰ θεοῦ τύχη καὶ καιρὸς τἀνθρώπινα κυβερνῶσι ξύμπαντα· ἡμερώτερον μὴν τρίτον συγχωρῆσαι τούτοις ἕπεσθαι δεῖν, τέχνην⁝ Πλάτωνος.
Θέλε μᾶλλον τοὺς συνόντας σοι αἰδεῖσθαί σε ἢ φοβεῖσθαι· αἰδοῖ μὲν γὰρ πρόσεστι σέβας, φόβῳ δὲ μῖσος⁝ Πυθαγόρου ἡ ὑποθήκη.
Θεράπευε τὸ φοβεῖσθαι καὶ οὐ φοβηθήσῃ πενίαν⁝ Ὑψαίου.
Θεοῦ διδόντος, οὐδὲν ἰσχύει φθόνος·
Καὶ μὴ διδόντος, οὐδὲν ἰσχύει κόπος.
Θεὸς μὲν αἰτίαν φύει βροτοῖς,
ὅταν κακῶσαι δῶμα παμπήδην θέλῃ⁝ Μενάνδρου.
Θεοῦ ἄξιόν σε ποιήσει τὸ μηδὲν ἀνάξιον αὐτοῦ πράττειν.
Θεὸς μέγιστος τοῖς φρονοῦσιν οἱ γονεῖς⁝ Δικαιογένους.
Θερμὴν ἐπὶ ψυχροῖσι καρδίαν ἔχεις⁝ Σοφοκλέους Ἀντιγόνῃ.
Θησεὺς Πειρίθουν: συναποκούεται τὸ φιλεῖ. Ἐπὶ τῶν ἄγαν ἀλλήλους φιλούντων.
Θηρεύουσι τοῖς μὲν κυσὶ τοὺς λαγωοὺς οἱ κυνηγοί, τοῖς δὲ ἐπαίνοις τοὺς ἀνοήτους οἱ πολλοί⁝ Πλουτάρχου.
Θνητοὶ γεγῶτες μὴ φρονεῖθʼ ὑπὲρ θεούς⁝ Δημώνακτος.
Θνητὸς πεφυκὼς τἀπὶ σοὶ πειρῶ βλέπειν⁝ Εὐριπίδου.
Θνητῶν δὲ μηδεὶς μηδένʼ ὄλβιόν ποτε
κρίνῃ, πρὶν αὐτὸν εὖ τελευτήσαντʼ ἴδῃ·
ἐν ἀσφαλεῖ γὰρ τὸν θανόντʼ ἐπαινέσαι⁝ Διονυσίου τυράννου.
Θνητὸς γὰρ ὢν θνητὰ πείσεσθαι δόκει⁝ Εὐριπίδου.
Θνητὸς πεφυκὼς μὴ εὐλαβοῦ τεθνηκέναι⁝ Διφίλου.
Θνητὸς πεφυκὼς τὰ ὀπίσω πειρῶ βλέπειν⁝ Ἰσιδώρου.
Θρᾷκες ὄργια οὐκ ἐπίστανται: ἐπὶ τῶν ἀνόμων.
Θράσει μὲν οὐδεὶς οὐδέπω πόνῳ δὲ καὶ γενναιότητι καὶ
ἐπιεικείᾳ ἀρετὴν ἐπεκτήσατο⁝ Θεοκρίτου.
Θρᾷξ εὐγενὴς εἶ πρὸς ἅλʼ ἠγορασμένος⁝ Θεοκρίτου.
Θρέψαι καὶ λυκιδεῖς, θρέψαι κύνας ὥς τυ φάγοντι.
Θρὶξ ἀνὰ μέσον.
Θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων, ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς⁝ Εὐριπίδου.
Θυμῷ μάχεσθαι μὲν χαλεπόν, ἀνδρὸς δὲ τὸ κρατέειν εὐλογίστου.
Θυγάτηρ ἐπίγαμος κἂν ὅλως μηθὲν λαλῇ,
διὰ τοῦ σιωπᾶν πλεῖστα περὶ αὑτῆς λέγει⁝ Μενάνδρου.
Θυμοῦ λόγος ἰατρός.
Θύννοι τοὺς ναυαγήσαντας φιλανθρώπως δεχόμενοι φίλους ποιοῦνται· τῶν δὲ ξένων τοὺς μὲν ἑκουσίως ἐλθόντας σφόδρα τιμῶσι, τοὺς δὲ ἀκουσίως κολάζουσιν.
Θύοιμʼ ἂν αὐτῷ μᾶλλον ἢ θυμούμενος
πρὸς κέντρα λακτίζοιμι θνητὸς ὢν θεῷ⁝ Εὐριπίδου Βάκχαις.
Ἰατρὸν καὶ φίλον ἡγοῦ τοὺς ἐν ἀνάγκαις σπουδαίους⁝ Ἱέρωνος.
Ἴαμα γλώττης, ἐγκράτεια κοιλίας.
Ἴαμβος ἔστι ποῦς συγκείμενος ἐκ βραχείας καὶ μακρᾶς —οἷον Σόλων. ἐκλήθη δὲ ἴαμβος τοιούτῳ τρόπῳ· ὅταν ἡ Δημήτηρ περίλυπος ἦν ἐπὶ τῇ ἁρπαγῇ τῆς κόρης, παρεξενώθη τινὶ Κελεῷ καὶ Μετανίρῃ τῇ γαμετῇ αὐτοῦ ἐν τῇ Ἀττικῇ· καὶ ταύτης ἡ θεράπαινα Ἰάμβη λεγομένη παρεμυθεῖτο τὴν Δήμητρα τοιούτῳ ὀρχουμένη μέτρῳ⁝ Ἢ ἀπὸ Ἰάμβης τινὸς κόρης αἰσχρῶς ὑβρισθείσης καὶ διὰ τοῦτο ἀγχόνῃ χρησαμένης. ἢ ἀπὸ γραός τινος Ἰάμβης καλουμένης, ᾗ πλυνούσῃ συντυχὼν ὁ Ἱππῶναξ καὶ ἁψάμενος τῆς σκάφης, ἐφʼ ἧς ἔπλυνεν ἡ γραῦς τὰ ἔρια, ἤκουσε λεγούσης·
Ἄνθρωπʼ ἄπελθε, τὴν σκάφην ἀνατρέπεις. ἢ ὅτι τὸ λοιδορεῖν ἰαμβίζειν ἐλέγετο.
Ἰδοὺ χρυσοῦν ἀνδράποδον: Σωκράτης εἶπε τουτὶ, ἰδὼν μειράκιον πλούσιον καὶ ἀπαίδευτον.
Ἱδρὼς μὲν ὁ ἐκ τῶν γυμνασίων εὐσχημονέστερος· πλοῦτος δὲ ὁ ἐκ τῶν ἰδίων πόνων⁝ Σωκράτους.
Ἰδέα δέ ἐστιν οὖσα ἀσώματος, αὐτὴ μὲν ὑφεστῶσα καὶ καθʼ αὑτήν, εἰκονίζουσα δὲ τὰς ἀμόρφους ὕλας καὶ αἰτία γιγνομένη τῆς τούτων δείξεως. Σωκράτης καὶ Πλάτων χωριστὸς τῆς ὕλης δείξεις, τὰς δὲ ἰδέας ἐν τοῖς νοήμασι καὶ ταῖς φαντασίαις τοῦ θεοῦ, τουτέστι τοῦ νοῦ. Ἀριστοτέλης εἴδη μὲν ἀπέλιπε καὶ ἰδέας, οὐ μὴν κεχωρισμένης τῆς ὕλης, ἔξω γεγονὼς ὑπὸ τοῦ θεοῦ. οἱ ἀπὸ Ζήνωνος Στωϊκοὶ ἐννοήματα ἡμέτερα τὰς ἰδέας⁝ Περὶ ἰδεῶν. ἐκ τῶν Πλουτάρχου.
Ἰχθὺς ἀποκείμενος: ὁ ὑπὸ τῶν φειδωλῶν εἰς τὴν αὔριον φυλαττόμενος. Πλούταρχος ἐν συμποσίοις· ὦ ἑταῖρε, τὸν ἐκ τῆς παροιμίας ἀποκείμενον ἰχθὺν οὐχ ἕλκομεν εἰς μέσον, μετὰ τῆς Πυθαγορικῆς χοίνικος.
Ἱκανότης ἐστὶν ἕξις ἐξικνουμένη πρὸς τὸ οἰκεῖον πέρας ἀνελλιπῶς καὶ ἀπερίττως· μήτηρ δὲ αὐτῆς ἡ δικαιοσύνη, τιθηνὴ δὲ ἡ αὐτάρκεια.
Ἴνους ἄχη: ἐπὶ τῶν ἄκρως δυστυχησάντων.
Ἴομεν εἰς Σαλαμῖνα μαχησόμενοι περὶ νήσου ἱμερτῆς χαλεπόν τʼ αἶσχος ἀπωσάμενοι.
Ἵππου γῆρας: ἐπὶ τῶν ἐν νεότητι εὐδοκιμησάντων, ἐν γήρᾳ δὲ ἀτιμαζομένων.
Ἶσον δὴ κακόν ἐσθʼ, ὃς οὐκ ἐθέλοντα νέεσθαι
ξεῖνον ἐποτρύνει, καὶ ὃς ἐσύμενον κατερύκει.
Ἰσχὺς καὶ εὐμορφίη νεότητος ἀγαθὰ, γῆρας δὲ σωφροσύνης ἄνθος⁝ Δημοκρίτου.
Ἱκανὸν ἂν εἴη μοι τό, οὐ φροντὶς Ἱπποκλείδῃ.
Ἱκανῶς βιώσεις γηροβοσκῶν τοὺς γονεῖς.
Ἱερὸν ἀληθῶς ἐστιν ἡ συμβουλία.
Ἱερὸν χρῆμα σύμβουλος ἀνήρ.
Κακοῖς ὁμιλῶν καὐτὸς ἐκβήσῃ κακός.
Κἀγὼ ʼμαυτῷ βαλανεύσω: ἀντὶ τοῦ αὐτὸς ταῖς ἐμαυτοῦ χρείαις ὑπηρετήσω.
Καθεύδων γὰρ οὐδεὶς οὐδενὸς ἄξιος⁝ Πλάτωνος.
Καὶ σύ, φίλος, μὴ δηθὰ δόμων ἀπὸ τῆλʼ ἀλάλησο,
κτήματά τε προλιπὼν ἄνδρας τʼ ἐν σοῖσι δόμοισι.
Καίπερ γέρων ὢν, ἀλλὰ τῷ γήρᾳ φιλεῖ
χὠ νοῦς ὁμαρτεῖν καὶ τὸ βουλεύειν ἃ δεῖ⁝ Σοφοκλέους.
Καιρῷ δουλεύειν καὶ θεὸς ὢν ἔμαθον.
Καὶ κηπωρὸν μισῶ τὸν ἐκ ῥιζῶν ἐκτέμνοντα τὰ λάχανα: Ἀλέξανδρος εἶπε τοῦτο πρὸς τὸν συμβουλεύοντα λαμβάνειν τέλη πλείονα ἐκ τῶν πόλεων.
Καπνὸν φεύγων εἰς πῦρ περιέπεσον.
Κάμηλος ἐπιθυμήσασα κεράτων καὶ τὰ ὦτα προσαπώλεσεν: οἱ τὰ ξενὰ ζητοῦντες ἀπαλλοτριοῦνται καὶ τῶν οἰκείων.
Κάτοπτρον εἴδους χαλκός ἐστιν, οἶνος δὲ νοῦ⁝ Εὐριπίδου.
Καλόν τι καιροῦ παντὸς εἰδέναι μέτρον.
Κενὰ τὰ τύχης: πρὸς ἀνεπιτηδείους.
Κέρδους ἕκητι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι⁝ Ἀριστοφάνους Εἰρήνῃ.
Καὶ τοῦτο δὴ τὸ τῆς εὐχῆς· ἀποτείνοντε τὼ πόδε καθεύδειν.
Κισσὸς μετʼ Ἀνθεστήρια: ἐπὶ βραδέων.
Κιχάνει τοι βραδὺς ὠκύν: ἐπὶ τῶν ἡττωμένων παρὰ τῶν ὑποδεεστέρων. Ὡς καὶ νῦν Ἥφαιστος, ἐὼν βραδὺς, εἷλεν Ἄρηα, ὠκύτατόν περ ἐόντα θεῶν, οἳ Ὄλυμπον ἔχουσι, χωλὸς ἐών, τέχνῃσι· τὸ καὶ μοιχάγριʼ ὀφέλλει.
Κόγχης ἄξιος: ἀντὶ τοῦ, οὐδενὸς λόγου ἄξιος.
Κολακευτικώτερος πιθήκων.
Κουφότερος φελλοῦ: ἐπὶ τῶν εὐμεταβόλων.
Κράτηρ τρίτος Διὸς σωτῆρος: εἰώθασι γὰρ ἐν συμποσίοις οἱ παλαιοὶ κιρνᾶν κρατῆρα πρῶτον Ὀλυμπίῳ Διῒ, δεύτερον τοῖς ἥρωσι, τὸν δὲ τρίτον Διὸς σωτῆρος· Σοφοκλῆς τοῦτο μαρτυρεῖ ἐν Ναυπλόῳ·
Ζεῦ παυσίλυπε καὶ Διὸς σωτηρίου σπονδαὶ τρίτου κρατῆρος.
Κρίνει φίλους ὁ καιρός, ὡς χρυσὸν τὸ πῦρ.
Κρεῖσσον τὸ δοκεῖν, κἂν ἀληθείας ἀπῇ.
Κύκλωπος δωρεά: ἀντὶ τοῦ ἀνωφελής.
Κύων τεῦτλα οὐκ ἐσθίει.
Κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο.
Περὶ τῶν ἐννέα Μουσῶν καὶ ποίας τέχνης ἑκάστη ἐπικρατεῖ καὶ τίς ἀκριβέστερον ἑκάστῃ τέχνῃ ἐχρήσατο. Κλειὼ ἱστορίας· Ἡρόδοτος. Θάλεια κωμῳδίας· Μένανδρος. Μελπομένη τραγῳδίας· Εὐριπίδης. Εὐτέρπη αὐλῶν· Στησίχορος. Τερψιχόρη λύρας· Πίνδαρος. Ἐρατὼ κυμβάλων· Ἑρμῆς· Καλλιόπη ποιήσεως· Ὅμηρος. Οὐρανία ἀστρονομίας· Ἄρατος. Πολυμνία γεωμετρίας· Εὐκλείδης.
Λάμβδα ἐπὶ ταῖς ἀσπίσιν οἱ Λακεδαιμόνιοι ἐπέγραφον, ὥσπερ οἱ Μεσήνιοι μ͂ Εὔπολις· Ἐξεπλάγη γὰρ ἰδὼν στίλβοντα τὰ λάμβδα. οὕτως καὶ Θεόπομπος.
Λέγεις· ἃ δὲ λέγεις, ἕνεκα τοῦ λαβεῖν λέγεις⁝ Μένανδρος.
Λευκώνης ζῆλος: ἐπὶ τῶν ζήλῳ κακῶς ἀποθανόντων. Κυάνιππος τῷ γένει Θεσσαλὸς γήμας Λευκώνην τὰ πολλὰ διὰ φιλοκύνηγον ἐνέργειαν ἐν ὕλαις διέτριβεν. ἡ δὲ νεόνυμφος ὑπολαμβάνουσα συνήθειαν αὐτὸν ἔχειν μεθʼ ἑτέρας γυναικός, κατʼ ἴχνος ἠκολούθησε τούτῳ. καὶ ἔν τινι κατακρυβεῖσα συνδένδρῳ τὸ μέλλον ἀπεκαραδόκει· τῶν δὲ πέριξ κλάδων αἰφνιδίως σεισθέντων, οἱ στιβευταὶ κύνες, δόξαντες καὶ αὐτήν, ἀλόγου ζῴου δίκην διεσπάραξαν· τῆς δὲ πράξεως αὐτόπτης γενόμενος Κυάνιππος ἑαυτὸν συγκατέσφαξεν⁝ Σώστρατος ἱστορεῖ ἐν βʹ Κυνηγετικῶν.
Λεσβιάζειν: τὸ τῷ στόματι αἰσχρόν τι ποιεῖν· Θεόπομπος· ἵνα μὴ τὸ παλαιὸν τοῦτο καὶ θρυλλούμενον διʼ ἡμετέρων στομάτων εἴπω σόφισμα, ὅ φασι παῖδας Λεσβίων εὑρεῖν.
Λέριοι κακοί, οὐχ ὁ μέν, ὁ δʼ οὔ, Πάντες πλὴν Πατροκλέους, καὶ Πατροκλέης Λέριος· ἐπὶ τῶν πονηρῶν καὶ κακοήθων.
Λήθαργος εἶ: ἐπὶ τῶν πραϋνομένων, κρυφίως δὲ δακνόντων.
Λίαν φιλῶν ἑαυτὸν οὐχ ἕξεις φίλον.
Λιμὸν θόριξις λύει: ἤγουν ἡ μέθη.
Λιπαρώτερος λύχνου καὶ ληκυθίου: ἐπὶ τῶν ὑπερβολικῶν· ὡς τό· Ἀκόνην σιτίζεις.
Λιμῷ γὰρ οὐδέν ἐστιν ἀντειπεῖν ἔπος.
Λιβυκὸν ὄρνεον: ἤγουν μέγα.
Λόγῳ μʼ ἔπεισας, φαρμάκῳ σοφωτάτῳ.
Λόγος μέν ἐστι φάρμακον λύπης μόνος.
Λόγος ἰατρὸς τοῦ κατὰ ψυχὴν πάθους.
Λόγος μέν ἐσθʼ ἀρχαῖος ἀνθρώπων φανείς,
ὡς οὐκ ἂν αἰῶνʼ ἐκμάθοι βροτῶν, πρὶν ἂν
θάνοι τις, οὔτʼ εἰ χρηστὸς, οὔτʼ εἴ τῳ κακός⁝ Σοφοκλέους
Τραχινίαις.
Λοιβὰς μὲν πρῶτον ὡραίου γάμου Ἥρας τε· εἶτα· Τὴν δευτέραν κρᾶσιν Ἥρωσιν νέμω.
Λόγον παρʼ ἐχθροῦ μήποθʼ ἡγήσῃ φίλον.
Λουτρὰ ἀνθρωπογναφεῖα: οὕτως ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ τὰ λουτρὰ, ἐπεὶ θᾶττον ἢ προσῆκε ῥακοῖ τὰ σώματα καὶ προγηράσκειν ἀναγκάζει.
Λόγος πάντα ποιεῖ καὶ διδάσκει καὶ παιδαγωγεῖ. ἵππος ἄγεται χαλινῷ, καὶ ταῦρος ἄγεται ζυγῷ, θηρίον βρόχῳ ἁλίσκεται, ὁ δʼ ἄνθρωπος μεταπλάσσεται λόγῳ, ᾧ θηρία τιθασσεύεται καὶ νηκτὰ δελεάζεται καὶ πτηνὰ κατασύρεται. οὗτος ὡς ἀληθῶς τεχνάζεται ἵππῳ χαλινόν, ταύρῳ ζυγόν, θηρίῳ βρόχον, κάλαμον ἰχθύϊ, πάγην ὀρνέῳ, οὗτος πολιτεύεται καὶ γεωργεῖ, καὶ τὰ ἄλλα δημιουργεῖ·
ἐν μὲν γαῖαν ἔτευξʼ, ἐν δʼ οὐρανὸν ἠδὲ θάλασσαν,
ἐν δὲ τὰ τείρεα πάντα τάτʼ οὐρανὸς ἐστεφάνωται.
Λυπηρότερον σταλαγμοῦ: διὰ τὴν ἐν τῷ συνεχῶς καταστάζεσθαι δυσχέρειαν λέγεται.
Λύε λέσχας: Πλάτων φησὶ λέγειν, ὁπόταν περὶ τὰ ἔργα ἐξήρχοντο.
Λύκος ποιμήν: ἐπὶ τῶν μετὰ σχήματος φιλικοῦ ἐπιβουλευόντων τισί.
Λύκος ἀετὸν φεύγει: ἐπὶ τῶν μὴ δυναμένων ἐκφυγεῖν τὸν κίνδυνον.
Λυδία ἐλέγξει τὸ κίβδηλον: ἤγουν ἡ λίθος· ἐπὶ τῶν δοκιμαζομένων, εἰ εἰσὶν ἀληθῶς οἷοι λέγουσιν εἶναι.
Μακαρεὺς, ὁ τοῦ Αἰόλου υἱός, ἔφθειρε τὴν αὑτοῦ ἀδελφὴν Κανάκην.
Μαχαίρᾳ μὴ πῦρ σκαλεύειν: τουτέστι, τὸν θυμούμενον λόγοις μὴ ἐρεθίζειν.
Μακραὶ τυράννων χεῖρες: ἐπὶ τῶν ἄγαν δυναμένων.
Μάστιξ ἐλαύνει: ἐπὶ τοῦ ῥᾳδίου.
Μασχάλην αἴρειν: ἀντὶ τοῦ κωθωνίζεσθαι καὶ πίνειν.
Μάρτυς ἐκ Διὸς δέλτων: ἤγουν ἀναμφίβολος καὶ πιστός.
Μέλει μοι τῶν τοιούτων οὐδὲν ἧττον τῶν ἐν τοῖς τέλμασι βατράχων.
Μέγιστα ἀδικήματα εἶναι φησὶ Λυκοῦργος, θεῶν καταφρόνησις, γονέων κάκωσις ἑκούσιος καὶ ἀρχόντων καὶ νόμων ὀλιγωρία καὶ ἑκούσιος ἀτιμία δικαιοσύνης. δικαιότατον δὲ εἶναι καὶ ὁσιώτατον τὸν ταῦτα τιμῶντα καὶ ἐμφανίζοντα πρὸς τὰς πολίτας καὶ ἄρχοντας κατὰ τῶν καταφρονούντων.
Μεμνῆσθαι θεῶν ὡς ὄντων καὶ δίκας ἐπιπεμπόντων. καὶ τίθεσθαι πρὸ ὀμμάτων τὸν καιρὸν τούτων, ἐν ᾧ γίνεται τὸ τέλος ἑκάστου τῆς ἀπαλλαγῆς τοῦ ζῆν⁝ Ζαλεύκου τοῦ νομοθέτου ὑποθήκη.
Μεμψιμοιρία ἐστὶ λάθριος ψόγος.
Μέμψις ἐστὶ ψόγος ὀλιγωρούντων. ἢ ἀμελούντων.
Μετὰ τῆς ἰσχύος τὴν πραότητα σῶζε, ἵνα μὴ φοβερός, ἀλλʼ αἰδοῦς ἄξιος φαίνῃ τοῖς ἐντυγχάνουσι⁝ Φίλωνος ἡ ὑποθήκη.
Μέχρι βωμοῦ φίλος εἰμί.
Μεταβολὴ πάντων γλυκύ.
Μέτρα φυλάσσεσθαι· καιρὸς δʼ ἐπὶ πᾶσιν ἄριστος.
Μήτε κασιγνήτῳ ἶσον ποιεῖσθαι ἑταῖρον: ἀντὶ τοῦ μὴ προτίμα τοὺς φίλους τῶν ἀδελφῶν.
Μηδὲ ὑπὲρ τὸν πόδα ἔστω τὸ ὑπόδημα: ἤγουν μηδὲν ἔξω τοῦ μέτρου ποίει καὶ τῆς δυνάμεως.
Μηδέ μοι αὐτὴ ὄρνις κακὸς ἐνὶ μεγάροισι πέλευ.
Μηδὲ πολύξεινον μηδʼ ἄξεινον καλέεσθαι.
Μηδʼ Ἡρακλῆς πρὸς δύο.
Μὴ μνησικακήσῃς εἰ σὺ Φυλὴν κατέλαβες.
Μὴ μεγάλα λέγε: τοὺς μεγαλαυχοῦντας ἕλκει πρὸς μετριότητα ἡ παροιμία· ὡς καὶ Θέογνις·
μήποτε Κύρνʼ ἀγορᾶσθαι ἔπος μέγα· οἶδε γὰρ οὐδείς
ἀνθρώπων, ὅτι νὺξ χἠμέρα ἀνδρὶ τελεῖ.
Μήτις ἔτι πρόφρων ἀγανὸς καὶ ἤπιος ἔστω
σκηπτοῦχος βασιλεύς, μηδὲ φρεσὶν αἴσιμα εἰδώς,
ἀλλʼ αἰεὶ χαλεπός τʼ εἴη καὶ αἴσυλα ῥέζοι.
Μηδʼ ἕτερον κεύθῃς κραδίῃ νόον, ἄλλʼ ἀγορεύων·
μηδʼ ὡς πετροφυὴς πολύπους κατὰ χώραν ἀμείβου⁝ Φωκυλίδου.
Μιᾶς γὰρ χειρὸς ἀσθενὴς μάχη: ὁμοία τῇ· Εἷς ἀνὴρ οὐδεὶς ἀνήρ.
Μισῶ πονηρὸν χρηστὸν ὅτʼ εἴπῃ λόγον.
Μισῶ τὸν ἄνδρα τὸν διπλοῦν πεφυκότα,
χρηστὸν λόγοισι, πολέμιον δὲ τοῖς τρόποις.
Μισῶ μνήμονα συμπότην.
Μισῶ σοφιστὴν ὅστις οὐχ αὑτῷ σοφός.
Μόλις τὸ πρᾶγμʼ ἔγνωσαν ἀναμασσώμενοι⁝ Ἀριστοφάνης ἐν Σφιγξί.
Μουσικὴν δʼ ἔρως διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν.
Μῦς γαλῆν ἐλέγξει τὴν τέως νύμφην: ἐπὶ τῶν μεγάλα ἐπαγγελλομένων καὶ τῷ χρόνῳ ἐξελεγχομένων. ὁμοία ἐστὶ τῇ· Ὑπὸ τῇ λεοντῇ πάλιν ὄνος ὀγκήσεται· καὶ τῇ· Φωνήσας ὁ κόραξ πονήσεται.
Μωρὰ μωρὸς λέγει.
Μῶσά γε, Καλλιόπα, θύγατερ Διὸς, ἄρχʼ ἐρατῶν ἐπέων·
ἐπὶ δʼ ἵμερον ὕμνω καὶ χαρίεντα τίθει χορόν: Ἀλκμᾶνος.
Ναῦς ἡ μεγίστη κρεῖσσον ἢ μικρὸν σκάφος⁝ Εὐριπίδου.
Ναῦν τοι μίʼ ἄγκυρʼ οὐδαμῶς σώζειν φιλεῖ⁝ Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Ναὶ μὴν Ἐμπεδοκλέα θανεῖν λόγος ὥς ποθʼ ἁμάξης ἔκπεσε καὶ μηρὸν κλάσσατο δεξιτερόν· εἰ δὲ πυρὸς κρατῆρας ἐσήλατο καὶ πίε τὸ ζῆν, πῶς ἂν ἔτʼ ἐν Μεγάροις δείκνυτο τοῦδε τάφος; Διογέ-νους Λαερτίου ἐπίγραμμα εἰς Ἐμπεδοκλέα.
Νεανίαν γὰρ ἄνδρα χρὴ τολμᾶν ἀεί.
οὐδεὶς γὰρ ὢν ῥᾴθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ,
ἀλλʼ οἱ πόνοι τίκτουσι τὴν εὐδοξίαν⁝ Εὐριπίδου.
Νεότης μʼ ἐπῇρε καὶ σθένος τοῦ νοῦ πλέον⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Νεανίας τε καὶ πένης σοφός θʼ ἅμα,
ταῦτʼ εἰς ἓν ἐλθόντʼ ἄξιʼ ἐνθυμήσεως⁝ Εὐριπίδου.
Νεῶν γὰρ ἀνδρῶν πολλὰ κάμπτονται φρένες⁝ Ἀγάθωνος.
Νέος φιλοδοξῶν πρώϊμος πονηρία: ἡ Μητροδώρου γνώμη.
Νέοις δὲ ζηλωτέον τοὺς γέροντας κατὰ Σιμωνίδην, ἄθηλος ἵππῳ πῶλος ὢν ἅμα τρέχειν. καθάπερ φησὶν ὁ Πλάτων ἐπὶ τοῦ μιγνυμένου πρὸς ὕδωρ ἀκράτου, μαινόμενον θεὸν ἑτέρῳ θεῷ νήφοντι σωφρονίζεσθαι.
Νεκρὸς οὐ δάκνει: διότι οἱ τοὺς ἐχθροὺς φθείραντες οὐ λυποῦνται.
Νεκροὺς ὁρῶν νέκρωσιν ἕξεις πραγμάτων.
Νέστορα δʼ ἐκ χειρῶν φύγεν ἡνία σιγαλόεντα.
Νήπιος, ὃς πατέρα κτείνας παῖδας ἐγκαταλίποι.
Νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, μακάριον ἡ χρηστότης
πρὸς πάντα, καὶ θαυμαστὸν ἐφόδιον τῷ βίῳ⁝ Μενάνδρου.
Νῆφε καὶ μέμνησο ἀπιστεῖν⁝ Ἐπιχάρμου.
Νήπιος εἰς ξεῖνʼ ἢ τηλόθεν εἰλήλουθας,
ὅς με θεοὺς κέλεαι ἢ δειδίμεν ἢ ἀλέασθαι.
Νήπιοι οὐδʼ ἴσασιν ὅσῳ πλέον ἥμισυ παντός: Πλάτων ἐν τοῖς Νόμοις ὥσπερ ἐξηγούμενος τοῦτο φησίν· ἆρα οὐκ ἀγνοήσαντες τὸν Ἡσίοδον ὀρθότατα λέγοντα ὡς τὸ ἥμισυ τοῦ παντὸς πολλάκις ἔστι πλέον; ὁπόταν ᾖ τὸ μὲν ὅλον λαμβάνειν ζημιῶδες, τὸ δὲ ἥμισυ μέτριον, τοῦ ἀμέτρου πλέον ἡγήσατο, ἄμεινον ὂν τοῦ χείρονος.
Νήπιος οὐκ ἐνόησεν, ὅσῳ πλέον ἥμισυ παντός.
Νίκη δʼ ἐπαμείβεται ἄνδρας.
Νόμος καὶ χῶρα: δήλη.
Νόμοις ἕπεσθαι τοῖς ἐγχωρίοις καλόν⁝ Μενάνδρου.
Νόμος γονεῦσιν ἰσοθέους τιμὰς νέμειν⁝ Σοφοκλέους.
Νόμος βούλεται μὲν εὐεργετεῖν βίον ἀνθρώπων, οὐ δύναται δέ, ὅταν αὐτοὶ βούλωνται πάσχειν. ἐν τοῖς γὰρ πειθομένοις ἐνδείκνυται τὴν ἰδίαν ἀρετήν⁝ Ἰσοκράτους.
Νόμιζε μηδὲν τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιον· οὕτω γὰρ οὔτʼ εὐτυχῶν ἔσῃ περιχαρὴς, οὔτε δυστυχῶν περίλυπος⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Νόσος φιλίας ἡ κολακεία.
Νοσοῦντος δίαιτα καὶ ἄφρονος εὐτυχία, δυσάρεστον⁝ Πλουτάρχου.
Νόσον πολὺ κρεῖττον ἐστίν, ἢ λύπην φέρειν⁝ Φιλήμονος.
Νόσος δειλοῖσιν ἑορτή· οὐ γὰρ ἐκπορεύονται ἐπὶ πρᾶξιν⁝ Ἀντιφάνους.
Νουθετήσεις δὲ καὶ παραινέσεων τὸ διττὸν εἶδος, πῆ μὲν σφοδρῶς καθαπτόμενον, πῆ δὲ προσηνῶς θεραπεῦον, γνωρίσματα ἐμοὶ δοκεῖν ἐπιεικοῦς ἄρχοντος⁝ Σωπάτρου.
Νὺξ ὑγρά: ἐπὶ τῶν συμβαινόντων χαλεπῶν.
Νύκτα δασεῖαν: τὴν χειμερινὴν φασίν.
Νῦν μὲν δαινύμενοι τερπώμεθα μηδὲ βοητὺς ἔστω.
Νῦν εὖ πεπλόηκα ὅτε νεναυάγηκα.
Νῦν σωθείην, ἵνʼ ᾖ μοι δίδαγμα τοῦ λοιποῦ χρόνου.
Νόμιζε δεῖ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τῷ πολλὰ κεκτῆσθαι γίγνεσθαι, μᾶλλον δὲ ἐν τῷ τῇ ψυχῇ εὖ διακεῖσθαι. καὶ γὰρ τὸ σῶμα αὐτὸ τὸ λαμπρᾷ ἐσθῆτι κεκοσμημένον φαίη τις ἂν εἶναι μακάριον, ἀλλὰ τὸ τὴν ὑγείαν ἔχον, καὶ σπουδαίως διακείμενον, κἂν μηδὲν τῶν προειρημένων αὐτῷ παρῇ· τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ψυχὴ ἐὰν ᾖ πεπαιδευμένη, τὴν τοιαύτην καὶ τὸν τοιοῦτον ἄνθρωπον εὐδαίμονα προσαγορευτέον ἐστίν· οὐκ ἂν τοῖς ἐκτὸς ᾖ λαμπρῶς κεκοσμημένος, αὐτὸς μηδενὸς ἄξιος. Οὔτε γὰρ ἵππον ἐὰν ψέλλια χρυσᾶ καὶ σκευὴν ἔχῃ πολυτελῆ φαῦλος ὢν τὸν τοιοῦτον ἄξιόν τινος νομίζομεν εἶναι· ἀλλʼ ὃς ἂν διακείμενος σπουδαίως, τοῦτον μᾶλλον ἐπαινοῦμεν. Ὥσπερ γὰρ εἴ τις τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ χείρων εἴη καταγέλαστος ἂν γένοιτο· τὸν αὐτὸν τρόπον οἷς πλείονος ἀξίαν τὴν κτῆσιν εἶναι συμβέβηκε τῆς ἰδίας φύσεως, ἀθλίους τούτους εἶναι δεῖ νομίζειν⁝ Ἀριστοτέλους.
Νῦν ἔγνων τὸν Ἔρωτα· βαρὺς θεός· ἦ ῥα λεαίνης
μαστὸν ἐθήλαξεν, δρυμῷ τέ νιν ἔτραφε μάτηρ
ὅς με κατασμύχων καὶ ὀστέον ἄχρις ἰάπτει⁝ Θεοκρίτου.
Ξανθίππης Σωκράτει τῷ ἀνδρὶ ἐπιτιμώσης διότι λιτῶς παρεσκευάζετο ὑποδέξασθαι φίλους, ὦ γύναι, εἶπεν, εἰ μὲν ἡμέτεροι εἰσίν, οὐδὲν ἐκείνοις μελήσει, εἰ δὲ ἀλλότριοι, ἡμῖν περὶ αὐτῶν οὐδὲν μελήσει.
Ξένοις μεταδίδου καὶ τοῖς δεομένοις ἐκ τῶν ἐνόντων· ὁ γὰρ μὴ διδοὺς δεομένῳ οὐδὲ αὐτὸς λήψεται δεόμενος⁝ Δημοκρίτου.
Ξένῃ ἐν γῇ τὸ μὲν ὤνιον, σπάνιον τοῖς ἀγνοοῦσι· τὸ δὲ αἰτούμενον, εὐμετάδοτον τοῖς ἐλεοῦσι⁝ Χαρικλείας.
Ξένον σιγᾶν κρεῖττον ἢ κεκραγέναι.
Ξένον σεαυτὸν ἴσθι καὶ τίμα ξένους.
Ξένος ἀνὴρ δίκαιος οὐ μόνον πολίτου, ἀλλὰ καὶ συγγενοῦς διαφέρει⁝ Πυθαγόρου.
Ξίφος τιτρώσκει σάρκας, τὸν δὲ νοῦν λόγος.
Ξὺν νόῳ λέγοντας ἰσχυρίζεσθαι χρὴ τῷ ξυνῷ πάντων⁝ Ἡρακλείτου.
Ὁ ἁλιεὺς πληγεὶς νοῦν φύσει: ἐπὶ τῶν μετὰ τὸ παθεῖν μανθανόντων.
Ὁ γὰρ θεὸς πάντʼ ἀναστρέφει πάλιν.
Ὁ δʼ ἀνὴρ κἀνόμωτος πιστεύειν ἄξιος.
Ὁδοῦ καὶ ἀληθείας χαλεπὸν ἀποπλανηθῆναι⁝ Πλουτάρχου.
Ὀβολὸς καλλιχέλωνος: οἱ γὰρ παλαιοὶ καὶ χελώνην ἐτύπουν ἐν τοῖς νομίσμασιν· ὅθεν λέγεται· Τὰν ἀρετὰν καὶ τὰν σοφίαν νικᾶντι χελῶναι.
Ὁ δὲ καιρὸς ὁμοίως παντὸς ἔχει κορυφάν⁝ Πινδάρου.
Ὁ θυμὸς γὰρ ἀλγῶν ἀσφάλειαν οὐκ ἔχει⁝ Εὐριπίδου.
Οἱ δʼ ἀρέσκουσʼ οἷς μάλισθʼ ἀδεῖν με χρή.
Ὁ δυοῖν ἐπιθυμήσας οὐδετέρου ἔτυχεν. ὁμοία τῇ ὁ δύο πτῶκας.
Ὁ Ζεὺς κολαστὴς τῶν ἄγαν ὑπερφρόνων⁝ Εὐριπίδου.
Οἱ ἑκούσιοι πόνοι τὴν τῶν ἀκουσίων ὑπομονὴν ἐλαφροτέραν παρασκευάζουσιν.
Οἷα παρʼ ἄλλου μὴ παθεῖν ὅλως θέλεις,
τοιαῦτα καὶ σὺ μὴ δρᾶν ἀνθρώπῳ θέλε.
Οἱ ἀγαθοὶ οἰκέται ἐλεύθεροι· οἱ πονηροὶ ἐλεύθεροι, δοῦλοι πολλῶν ἐπιθυμιῶν.
Οἵους ἂν ἐράνους ἐνέγκῃς τοῖς γονεῦσι, τούτους αὐτοὺς ἐν τῷ γήρᾳ παρὰ τῶν παίδων προσδέχου⁝ Πιττακοῦ.
Οἱ τὸ σῶμα εὖ διακείμενοι καὶ καύματα καὶ ψύχη ὑπομένουσιν· οὕτω δὲ καὶ οἱ τὴν ψυχὴν καλῶς διακείμενοι, καὶ ὀργὴν καὶ λύπην καὶ περιχάρειαν καὶ τἄλλα πάντα φέρουσιν.
Οἷος ὁ τρόπος, τοιοῦτος ὁ λόγος.
Οἴμοι σὺ δʼ οὐδὲν ἐξ ἁμαξουργοῦ λέγεις;
Οἶσθα καὶ ἄλλον μῦθον ἀμείνονα τοῦδε νοῆσαι.
Οἴνου δὲ μὴ παρόντος οὐκ ἔστι Κύπρις.
Οἰκοφθόρον γὰρ ἄνδρα κωλύει γυνή
ἐσθλὴ παραζευχθεῖσα καὶ σώζει δόμους⁝ Εὐριπίδου.
Οἶμαι δὲ καὶ τῶν σαββάτων ἑορτὴν μὴ παντάπασιν ἀπροσδιόνυσον εἶναι⁝ Πλουτάρχου.
Οἱ πεπαιδευμένοι, καθάπερ οἱ ἐκ τῆς παλαίστρας, κἂν πέσωσι, ταχέως καὶ ἐπιδεξίως ἐκ τῆς ἀτυχίας ἐξανίστανται⁝ Ἰσοκράτους.
Οἱ θυμικοὶ, καθάπερ αἱ κύνες, τυφλὰ τίκτουσιν ἐγκλήματα⁝ Πλουτάρχου.
Οἱ μὲν τραχεῖς ἵπποι τοῖς χαλινοῖς, οἱ δὲ ὀξεῖς θυμοὶ μετάγονται τοῖς λογισμοῖς⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Οἱ ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν κερδῶν εἰς τὰς καλὰς ἀναλίσκοντες λειτουργίας ὅμοιόν τι ποιοῦσι τοῖς ἀπὸ ἱεροσυλίας θεοσεβοῦσι⁝ τοῦ αὐτοῦ.
Οἱ μὲν τέττιγες μουσικοί, οἱ δὲ κοχλίαι ἄφωνοι· χαίρουσι δὲ οἱ μὲν ὑγραινόμενοι, οἱ δὲ θερμαινόμενοι· ἔπειτα προσκαλεῖται τοὺς μὲν ἡ δρόσος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ ἐκδύνουσι· τοὺς δʼ αὖ διεγείρει ἀκμάζων ὁ ἥλιος καὶ ἐν αὐτῷ ᾄδουσι. τοιγαροῦν εἰ βούλει μουσικὸς καὶ εὐάρμοστος ὑπάρχειν ἀνήρ, ἡνίκα μὲν τοῖς πότοις ὑπὸ τοῦ οἴνου δροσισθῇ ἡ ψυχή, τότε αὐτὴν μὴ ἔα προϊοῦσαν μολύνεσθαι· ἀλλʼ ἡνίκα ἂν ἐν τοῖς συνεδρίοις ὑπὸ τοῦ λόγου διαπυρωθῇ, τότε τὰ τῆς δικαιοσύνης κέλευε λόγια⁝ Ἐπικτήτου.
Οἱ μὲν ζῶντες ἐκ τῶν φίλων, οἱ δὲ τεθνεῶτες ἐκ τῶν ἐπιτρόπων διαγινώσκονται⁝ Πλουτάρχου.
Οἱ φιλόμουσοι τῶν βασιλέων πολλοὺς μουσικοὺς ποιοῦσιν, οἱ φιλολόγοι λογίους, οἱ φιλαθληταὶ γυμναστικούς· οὕτως ἀνὴρ φιλοσώματος καλλωπίστραν γυναῖκα ποιεῖ, φιλήδονος ἑταιρικὴν καὶ ἀκόλαστον, φιλάγαθος καὶ φιλόκαλος σώφρονα καὶ κοσμίαν⁝ Δίωνος τοῦ Ῥωμαίου.
Ὁ κοινὸς ἰατρός σε θεραπεύσει χρόνος⁝ Φιλιππίδου.
Ὁ κακῶς διανοηθεὶς περὶ τῶν οἰκείων οὐδέποτε καλῶς βουλεύεται περὶ τῶν ἀλλοτρίων⁝ Ἰσοκράτους.
Ὃ καὶ σίδηρον ἀγχόνας τʼ ἐφέλκεται,
χρηστῶν πενήτων ἄν τις αἰσχύνῃ τέκνα.
Ὅλους Ἄθως κατατοξεύεις τῆς κορυφῆς: ἐπὶ τῶν πασχόντων ἀνύποιστα.
Ὁ λόγος, ὥσπερ πλάστης ἀγαθός, καλὸν τῇ ψυχῇ περιτίθησι σχῆμα⁝ Πλάτων.
Ὄλβιος ἀνὴρ ὃς φρενῶν ὄλβον τύχῃ.
Ὄλβιος οὗτος ἀνήρ, ὃς ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει,
Κύψελος Αἰακίδης, βασιλεὺς κλεινοῖο Κορίνθου.
Ὄλβιος ᾧτινι θεὸς μοῖράν τε καλῶν ἔπορε,
σύν τʼ ἐπιζήλῳ τύχᾳ ἀφνειὸν βιοτὰν διάγειν.
Ὁ Λυδὸς τὸν ὄνον ἐλαύνει: ἐπὶ τῶν παρʼ ἀξίαν τι πραττόντων· παρόσον ἱππικώτατοι οἱ Λυδοί.
Ὅλως τὸ κρεῖσσον οὐκ ἐᾷ φρονεῖν μέγα⁝ Χαιρήμων.
Ὅλας ἁμάξας βλασφημῶν κατεσκέδασαν ἀλλήλων.
Ὀλιγαρκῆ γὰρ καὶ μέτριον χρὴ εἶναι τὸν φιλοσοφοῦντα καὶ μηδὲν ὑπὲρ τὴν πήραν φρονεῖν⁝ Λουκιανοῦ.
Ὁ μὲν δειλὸς καθʼ ἑαυτοῦ τὰ ὅπλα ἔχει, ὁ δὲ ἀνόητος τὰ χρήματα.
Ὁμιλίας τε τὰς γεραιτέρους θέλε.
Ὁμοίως ἐπισφαλὲς μαινομένῳ δοῦναι μάχαιραν, καὶ πονηρῷ δύναμιν⁝ Ἰαμβλίχου ἡ γνώμη.
Ὄμφακας βλέπει: ἐπὶ τῶν ἀπαιδεύτων καὶ πλησιαζόντων σοφοῖς πειρωμένων.
Ὁ μὲν οἶνος μεταβάλλει τοῖς ἀγγείοις· ὁ δὲ πλοῦτος τοῖς τῶν κεκτημένων τρόποις⁝ Σωκράτους.
Ὁ μὲν Ἐπίχαρμος τοὺς θεοὺς εἶναι λέγει ἀνέμους, ἥλιον, γῆν, ὕδωρ, πῦρ, ἀστέρας· ἐγὼ δʼ ὑπέλαβον χρησίμους εἶναι θεούς τὸ ἀργύριον ὑμῶν καὶ τὸ χρυσίον. ἱδρυσαμένους τούτους γὰρ εἰς τὴν οἰκίαν, εὔξαιτʼ εἰ βούλει, πάντα σοι γενήσεται, ἀγρός, οἰκίαι, θεράποντες, ἀργυρώματα, φίλοι, δικασταί, μάρτυρες, μόνον δίδου. αὐτοὺς γὰρ ἕξεις τοὺς θεοὺς ὑπηρέτας.
Ὁ μὲν γὰρ ἐν τῷ ζῆν ἀγαθὸς ἄδηλον εἰ μεταβαλεῖται πρὸς τὸ χεῖρον. αἱ τύχαι γὰρ ἀνθρώπων. οὐχ αἱ γνῶμαι κρατοῦσιν· ὁ δὲ τελευτήσας ἀκατηγόρητος ἐν τῷ καλλίστῳ σχήματι τῆς δόξης καθίδρυται.
Ὅμοιον ὁμοίῳ δεῖ πλησιάζειν: παλαιὸς λόγος καὶ εὖ ἔχων ἐστί.
Ὁ μὴ δουλεύσας οὐδʼ ἂν δεσπότης γένοιτο ἄξιος ἐπαίνου⁝ Ξενοφῶντος.
Ὁμοίου τοὺς φιλαργύρους τοῖς ὑδροπικοῖς· ἐκείνους μὲν γὰρ πλήρεις ὄντας ἀργυρίου ἐπιθυμεῖν πλείονος· ἀμφοτέρους δὲ, πρὸς κακοῦ· ἐπιτείνεσθαι γὰρ μᾶλλον τὰ πάθη, ὅσῳ τὰ ἐπιθυμούμενα πορίζεται⁝ Διογένης.
Ὁ μέντοι φόβος οὐ μόνος αὐτὸς ἐνὼν ταῖς ψυχαῖς λυπηρὸς ἐστίν, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἡδέων συμπαρομαρτῶν λυμαντὴρ ἐστί⁝ Ξενοφῶντος.
Ὁμοιότατον ἄνθρωπος οἴνῳ τὴν φύσιν
τρόπον τινʼ ἐστί· τὸν γὰρ οἶνον τὸν νέον
πολλή γʼ ἀνάγκη καὶ τὸν ἄνδρʼ ἀποζέσαι
πρώτιστον ἀφυβρίσαντʼ ἀποινήσαντα δὲ
σκληρὸν γενέσθαι καὶ καταστῆναι πάλιν,
ἡδύν θʼ ἅπασι τοὐπίλοιπον διατελεῖν.
Περὶ τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἅμα ὅτι σημαίνετον ποτὲ μὲν τόπον, ποτὲ δὲ χρόνον· Ὁμοῦ τοπικὸν καὶ χρονικὸν ἔσθʼ ὅτε· ἅμα χρονικὸν, ὡς λέγει Παυσανίας. δείγματα σαφῆ τῆς ὁμοῦ σημασίας· ὁμοῦ νεῶν πίνακα καὶ βροτῶν δέμας. σαφὲς τοπικόν· εἰς τὸν αὐτὸν γὰρ τόπον· πόλις θʼ ὁμοῦ μὲν θυμιαμάτων γέμει, αἰαγμάτων ὁμοῦ τε καὶ στεναγμάτων. τοῦτο χρονικόν· ἐς τὸν αὐτὸν γὰρ χρόνον. δεῖγμα δὲ σαφὲς τῆς ἅμα σημασίας· αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν ἅμα κοιράνοις. καὶ πάλιν ἅμα σὺν ἐμοὶ βαδιστέον.
Ὁ μὲν γὰρ ἑνός, ὁ δὲ πολλῶν ἀντάξιος ἑταίρων⁝ Πλάτωνος.
Ὅμως ἐπειδὴ τὸν οἶνον ἠξίους
πίνειν, συνεκποτέον ἐστί σοι καὶ τὴν τρύγα.
Ὄνος πεινῶν οὐ φροντίζει ῥοπάλου: ἐπὶ τῶν διὰ τὴν γαστέρα καὶ πληγὰς καὶ ὕβρεις ὑπομενόντων· ἐπεὶ καὶ ὄνος πεινῶν δυσκόλως ἀπαλλάττεται τῆς φορβῆς καὶ λίαν τυπτόμενος· πρὸς τοῦτο ἀποβλέψας ὁ θεῖος Ὅμηρος καὶ τήνδε τὴν χαριεστάτην παραβολὴν ἐποιήσατο· Ὡς δʼ ὅτʼ ὄνος παρʼ ἄρουραν ἰὼν ἐβιήσατο παῖδας νωθὴς, ᾧ δὴ πολλὰ περὶ ῥόπαλʼ ἀμφὶς ἐάγη, κείρει τʼ εἰσελθὼν βαθὺ λήϊον· οἱ δέ τε παῖδες τύπτουσι ῥοπάλοισι· βίη δέ τε νηπίη αὐτῶν· σπουδῇ δʼ ἐξήλλασσαν, ἐπεί τʼ ἐκορέσατο φορβῆς.
Ὄνου πληγῶν ἄξιος.
Ὀνείρατά μοι λέγεις: ἐπὶ τῶν ἄπιστα καὶ ἀδύνατα διηγουμένων· ὅθεν καὶ ἡ κοινὴ καὶ δημώδης παροιμία· τοῦτο κατʼ ὄναρ εἶδες.
Ὃν οἱ θεοὶ φιλοῦσιν ἀποθνήσκει νέος⁝ Μενάνδρου.
Ὄνομα γάρ, ἔργον δʼ οὐκ ἔχουσιν οἱ φίλοι,
οἱ μὴ ʼπὶ ταῖς συμφοραῖς ὄντες φίλοι.
Ὁ νεβρὸς τὸν λέοντα πυνθάνεται: ἐπὶ τῶν ἐναντίως γινομένων.
Ὄνος κάθου: ἐπὶ τῶν ἐν πράγματι ἡττωμένων.
Ὄνου χρείαν ἐλέγχει τραχύτης ὁδοῦ, καὶ φίλον εὔνουν αἱ συμφοραὶ διακρίνουσιν⁝ Μενάνδρου.
Ἡ γὰρ περιστάσεων ἀνάγκη τοὺς μὲν φίλους δοκιμάζει· τοὺς δὲ ἐχθροὺς ἐλέγχει⁝ Δημώνακτος.
Ὃν ἡ τύχη προπηλακίζει καὶ παρὰ τῶν πρᾴων οὗτος μάστιγας εὐρίσκει.
Ὄνος εἰς μάρτυν ὀγκᾶται: ἐπὶ τῶν ἐγκαίρια ποιούντων.
Ὄνος λύρας ἤκουε καὶ σάλπιγγος ὗς.
Ὀνοσκελίας θυγάτηρ: ἐπὶ τῶν εὐειδεστάτων⁝ Νεανίας τῶν ἐπισήμων, Ἐφέσιος τῷ γένει, υἱὸς Δημοστράτου, ταῖς δʼ ἀληθείαις Ἄρεως, τοῦτο τὸ θῆλυ μισῶν γένος νυκτὸς βαθείας εἰς τὰς πατρῴας ἔτρεχεν ἀγέλας, καὶ ὄνῳ συνεγένετο θηλείᾳ. ἡ δὲ ἔγκυος γενομένη ἔτεκε κόρην εὐειδεστάτην Ὀνοσκελίαν τοὔνομα, τὴν προσηγορίαν λαβοῦσαν ἀπὸ τοῦ συμπτώματος⁝ Ἀριστοκλῆς ἐν β παραδόξων.
Ὀξὺ ἡ κακία τῆς ἐξουσίας δρόμον ἔχουσα, πᾶν πάθος ἐξωθεῖ, ποιοῦσα τὴν ὀργὴν φθόνον, τὸν ἔρωτα μοιχείαν, τὴν πλεονεξίαν δήμευσιν, ἐὰν μὴ βάρος ἔχων ὁ λόγος ἐπιθλίβῃ καὶ πιέζῃ τὴν ἐξουσίαν⁝ Πλουτάρχου.
Ὅπου τις ἀλγεῖ, κεῖσε καὶ τὸν νοῦν ἔχει⁝ Ἄμφιδος.
Ὁ πλεῖστα πράσσων πλεῖστʼ ἁμαρτάνει βροτῶν.
Ὅπου γυναῖκές εἰσι πάντʼ ἐκεῖ κακά⁝ Μενάνδρου.
Ὁ πλειόνων ἐρῶν καὶ τῶν προσόντων ἀποστερεῖται⁝ Αἰσώπου.
Ὁποῖοι γὰρ ἄν τινες ὦσιν οἱ χρώμενοι, τοιαῦτα καὶ τὰ πράγματα αὐτοῖς ἀνάγκη εἶναι· καὶ φρονεῦσι τοὶ ἄοικοι οἷς ἐγκυρέωσιν ἔργμασιν.
Ὁ πένης ἐλεεῖται, ὁ δὲ πλούσιος φθονεῖται·
ὁ μέσος δὲ βίος κεκραμμένος δίκαιος ἐστίν·
αὐτάρκεια γὰρ πᾶσιν ἡδονὴ δικαία.
Ὁ πλοῦτός ἐστι παρακάλυμμα τῶν κακῶν,
ὦ μῆτερ, ἡ πενία περιφανές τε καὶ
ταπεινόν⁝ Ἀντιφάνους.
Ὁ Πλάτων φησὶν εὐδαίμονα καὶ μακαρίαν εἶναι πόλιν, ἐν ᾗ τὸ ἐμόν τε καὶ τὸ οὐκ ἐμὸν ἥκιστα φθεγγομένων ἀκούουσι, διὰ τὸ κοινοῖς ὡς ἔνι μάλιστα χρῆσθαι τοῖς ἀξίοις σπουδῆς τοὺς πολίτας· πολὺ δὲ μᾶλλον ἐν γάμῳ δεῖ τὴν τοιαύτην φωνὴν ἀνῃρῆσθαι.
Ὀργιλότερος τῶν κυνιδίων.
Ὀρθοῦ οὐδὲν ὀρθότερον καὶ δικαίου οὐδὲν δικαιότερον⁝ Ἐπικτήτου.
Ὅρασις μὲν ἔρωτος ἄρχει, αὔξει δὲ τὸ πάθος ἐλπὶς, τρέφει δὲ μνήμη, τηρεῖ δὲ συνήθεια.
Ὁ Ῥῆνος ἐλέγχει τὸν νόθον: ἐπὶ τῶν δοκιμαζομένων εἰ τοιοῦτοί εἰσιν, οἷοι φαίνονται εἶναι.
Ὁρᾷς τὸν ὑψοῦ τόνδʼ ἄπειρον αἰθέρα,
καὶ γῆν πέριξ ἔχοντα ὑγραῖς ἀγκάλαις.
τοῦτον νόμιζε Ζῆνα, τόνδʼ ἡγοῦ θεόν⁝ Εὐριπίδου.
Ὁρῶ γὰρ ἡμᾶς οὐδὲν ὄντας ἄλλο πλὴν
εἴδωλʼ ὅσοιπερ ζῶμεν ἢ κούφην σκιάν⁝ Σοφοκλέους.
Ὅρος τοῦ μεγέθους τῶν ἡδονῶν ἡ παντὸς τοῦ ἀλογοῦντος
ὑπεξαίρεσις⁝ Πλούταρχος εἶπε.
Ὅστις δὲ δούλῳ φωτὶ πιστεύει βροτῶν,
πολλὴν παρʼ ἡμῖν μωρίαν ὀφλισκάνει⁝ Εὐριπίδου.
Ὅσοι γὰρ εἰς ἔρωτα πίπτουσι βροτῶν, ἐσθλῶν ὅταν τύχωσι τῶν ἐρωμένων, οὐκ ἔστι ποίας λείπεται τόθʼ ἡδονῆς⁝ Εὐριπίδου.
Ὅστις στρατηγεῖ μὴ στρατιώτης γενόμενος,
οὗτος ἑκατόμβην ἐξάγει τοῖς πολεμίοις⁝ Μενάνδρου.
Ὅστις γὰρ εὖ βουλεύεται πρὸς τοὺς ἀντιπάλους κρείσσων ἐστὶν ἢ μετʼ ἔργων ἰσχύος ἀνοίᾳ ἐπιών⁝ Θουκυδίδου.
Ὅστις νέμει κάλλιστα τοῖς αὐτοῦ φίλοις,
οὗτος σοφὸς πέφυκε πρὸς τὸ συμφέρον.
Ὅστις γὰρ ὀμνύοντι μηδὲν πείθεται,
αὐτὸς ἐπιορκεῖν ῥᾳδίως ἐπίσταται⁝ Ἄμφιδος.
Ὅστις ὑπέχει χρυσίῳ τὴν χεῖρα, κἂν μὴ φῇ, πονηρὰ βουλεύεται⁝ Μενάνδρου.
Ὅστις δὲ τοῖς φίλοισι πάντα πρὸς χάριν
πράσσων ὁμιλεῖ, τὴν παραυτίχʼ ἡδονὴν
ἔχθραν καθίστησιν εἰς τὸν ὕστερον χρόνον⁝ Κριτίου.
Ὅστις γὰρ ἐν κακοῖσιν ἱμείρει βίου,
ἢ δειλός ἐστιν ἢ δυσάλγητος φρένας⁝ Σοφοκλέους.
Ὅστις δʼ ἐρυθριᾷ τηλικοῦτος ὢν ἔτι πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ γονέας, οὐκ ἔστι κακός. — ὅστις γὰρ ὁμόλογόν τι μὴ ποιεῖ πατρί, πάντων ἂν οὗτος κατεφρόνησε τῶν θεῶν. — τοῦ γὰρ πατρὸς κρατεῖν μὲν αἰσχύνην φέρει, ἡσσημένῳ δὲ δόξα νικητήριος⁝ Ἀντιφάνους.
Ὅστις φοβεῖται τὸν πατέρα καὶ αἰσχύνεται,
οὗτος πολίτης ἀγαθὸς ἔσται κατὰ λόγον,
καὶ τοὺς πολεμίους δυνάμενος κακῶς ποιεῖν⁝ Τιμοκλέους.
Ὅσῳ δʼ ἄν τις τοὺς φίλους ἰσχυροτέρους ποιεῖ, οὗτος ἰσχυρότερος αὐτὸς γίνεται⁝ Πεισωνιανοῦ Δίωνος.
Ὅστις δὶς ναυαγήσει μάτην μέμφεται Ποσειδῶνα: παρόσον δεῖ τὸν ἅπαξ ἀπατηθέντα μὴ ἀπατηθῆναι δίς.
Ὅσῳ κρείττων ψυχὴ σώματος, τοσούτῳ καὶ οἱ ἀγῶνες οἱ τῶν ψυχῶν ἢ τῶν σωμάτων ἀξιοσπουδαστότεροι⁝ Ξενοφῶντος τοῦ Γρύλλου ἡ γνώμη ἐκ τῆς Λακώνων πολιτείας.
Ὅστις δὲ τοὺς τεκόντας ἐν βίῳ σέβει,
ὅδʼ ἐστὶ καὶ ζῶν καὶ θανὼν θεοῖς φίλος⁝ Εὐριπίδου.
Ὅταν ἕτερός σοι μηδὲ ἓν πλέον διδῷ,
δέξαι τὸ μόριον· τοῦ λαβεῖν γὰρ μηδὲ ἕν
τὸ λαβεῖν ἔλαττον πλεῖον ἔσται σοι πολύ⁝ Μενάνδρου.
Ὅταν δὲ κρηπὶς μὴ καταβληθῇ γένους
ὀρθῶς, ἀνάγκη δυστυχεῖν τοὺς ἐγγόνους.
φεῦ, φεῦ, παλαιὸς αἶνος ὡς καλῶς ἔχει,
οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός⁝ Εὐριπίδου.
Ὅταν δʼ ὁ δαίμων εὐροῇ, πεποιθέναι
τὸν αὐτὸν ἀεὶ δαίμονʼ οὐριεῖν τύχης⁝ Αἰσχύλου ἐν Πέρσαις.
Ὁ τῷ λογισμῷ πάντα παρʼ ἑαυτῷ σκοπῶν
τὸ κακὸν ἀφαιρεῖται, τἀγαθὸν δὲ λαμβάνει⁝ Φιλήμονος.
Ὁ τῶν ἀσώτων βίος ἕσπερ καθʼ ἡμέραν ἀποθνήσκων ἐκφέρεται⁝ Πλουτάρχου.
Ὅταν βούληται θεὸς εὖ πρᾶξαι πόλιν, ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐποίησεν· ὅταν δὲ μέλλῃ κακῶς πράξειν πόλεις, ἐξεῖλε τοὺς ἄνδρας τοὺς ἀγαθοὺς ἐκ ταύτης τῆς πόλεως ὁ θεός· οὕτως ἔοικεν οὔτε διδακτὸν εἶναι οὔτε φύσει ἀρετή, ἀλλὰ θείᾳ μοίρᾳ παραγίνεται κτωμένοις. Ὁ θεὸς γὰρ πάντα καὶ μετὰ θεοῦ τύχη καὶ καιρὸς τἀνθρώπινα διακυβερνῶσι σύμπαντα⁝ Πλάτωνος.
Ὅταν δʼ ἔρωτος ἐνδεθῶμεν ἄρκυσι, θᾶσσον θυραίοις τὴν χάριν ποιούμεθα, ἢ τοῖς ἀνάγκης ἐν γένει πεφυκόσι⁝ Δικαιογένους.
Ὅταν γὰρ ἄλοχον εἰς δόμους ἄγῃ πόσις, οὐχ, ὡς δοκεῖ, γυναῖκα λαμβάνει μόνον· ὁμοῦ δὲ τῆδέ τʼ εἰσκομίζεται λαβών καὶ δαίμονʼ ἢ χρηστὸν ἢ τοὐναντίον⁝ Θεοδέκτου.
Ὅταν γυνὴ ὁμονοίας τῆς πρὸς ἄνδρα στερηθῇ, ἀβίωτος ὁ καταλειπόμενος γίνεται βίος⁝ Λυκούργου.
Ὁ τῶν φιλαργύρων πλοῦτος, ὥσπερ ὁ ἥλιος καταδὺς εἰς τὴν γῆν, οὐδένα τῶν ζώντων εὐφραίνει.
Ὁ τῶν ἀλλοτρίων ἐρῶν μετʼ οὐ πολὺ θρηνήσει τῶν ἰδίων ἀποστερούμενος⁝ Πορφυρίου.
Ὁ τὰ φαῦλα τοῖς φίλοις ἐπιτελῶν οὐκ ἄν ποτε τῶν ἀγαθῶν γένοιτο προσφιλής.
Ὅταν εὐπορῶν τις αἰσχρὰ πράττῃ πράγματα
τί τοῦτον εὐπορήσαντα πράξειν προσδοκᾷς; Ἀντιφάνους.
Ὁ τοῖς φίλοις χαριζόμενος ἅμα μὲν ὡς χαριζόμενος ἥδεται διδούς, ἅμα δὲ ὡς αὐτὸς κτώμενος⁝ Πεισωνιανοῦ Δίωνος.
Ὁ τῷ κατὰ φύσιν ἀρκεόμενος πλούτῳ, τοῦ πολλὰ κεκτημένου, πλείονα δὲ ἐπιθυμοῦντος πολύ ἐστι πλουσιώτερος· τῷ μὲν γὰρ οὐδὲν ἐλλείπει, τῷ δὲ καὶ ὧν κέκτηται πολλῷ πλείονα.
Οὐδὲν γὰρ οὕτω γένοιτʼ ἂν ἔξω τοῦ νόμου τῶν Μοιρῶν, οὐδὲ ὑπὲρ τὸ λίνον.
Οὐδὲν πρὸς ἔπος.
Οὐ γὰρ καλὸν ἀνήνασθαι δόσιν ἑταίρου.
Οὐ γάρ πω πάντεσσι θεοὶ φαίνονται ἐναργεῖς.
Οὐ γὰρ ἂν ἀνὴρ πρόπαν ἦμαρ ἐς ἠέλιον καταδύντα
ἄκμηνος σίτοιο δυνήσεται ἄντα μάχεσθαι.
Οὐ γάρ τι στυγερῇ ἐπὶ γαστέρι κύντερον ἄλλο
ἔπλετο, ἥτʼ ἐκέλευσεν ἕο μνήσασθαι ἀνάγκῃ,
καὶ μάλα τειρόμενον, καὶ ἐνὶ φρεσὶ πένθος ἔχοντα.
Οὐ γὰρ Φαιήκεσσι μέλει ἰὸς ἠδὲ φαρέτρη,
ἀλλʼ ἱστοὶ καὶ ἐρετμὰ νεῶν καὶ νῆες ἐῗσαι.
Οὐδʼ ὀβολὸν ἔχει πρίασθαι βρόχον.
Οὐδʼ ὄναρ λευκοῦ ποτε ἄρτου ἐμφορηθείς.
Οὐ γὰρ εἰδείης ἀνδρὸς νόον οὐδὲ γυναικός,
πρὶν ἂν πειραθείης ὥσπερ ὑποζυγίου.
Οὐ βούλομαι πλουτοῦντι δωρεῖσθαι πένης·
μή μʼ ἄφρονα κρίνῃς, ἢν διδοὺς αἰτεῖν δοκῶ.
Οὐδὲν πρὸς τὴν χορδήν: ἐπὶ τῶν ἀσύμφωνα τῇ φήμῃ βιούντων. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μὴ χρωμένων τοῖς ποσὶ πρὸς λύραν· ἐμμέτρως.
Οὐδεὶς ἐραστὴς ὅστις οὐκ ἀεὶ φιλεῖ.
Οὐδεὶς ἐπλούτησε ταχέως δίκαιος ὢν⁝ Μενάνδρου.
Οὐ δεῖ φιλεῖν ὡς μισήσοντα, ἀλλὰ μᾶλλον μισεῖν ὡς φιλήσοντα: Ἀριστοτέλης ἐν ῥητορικῇ ὥσπερ ἐπιδιορθούμενος τὸν Βίαντα οὕτω φησί.
Οὐδέποτε κληθεὶς ἐπὶ δεῖπνον ὕστατος ἀφικόμην: τοῖς τρεχεπιδείπνοις τοῦτο ἁρμόδιον.
Οὐδεὶς οὐδὲ σκορόδου κεφαλὴν τοῖς ἑψητοῖσι δίδωσι.
Οὐδὲ βίη Ἡρακλῆος φύγε κῆρα⁝ Ἰλιάδος Ψ.
Οὐδʼ ἄρα πως ἦν· ἐν πάντεσσʼ ἔργοισι δαήμονα φῶτα γενέσθαι.
Οὐδεὶς ἀνὴρ τέλειος ἀρετῆς ἄνευ.
Οὐδὲ ῥοιὰν γλυκεῖαν ἐκ τῆς δεξιᾶς δέξαιτο ἄν: ἤγουν παρὰ πονηρῶν οὐδὲ χρηστὰ λαμβάνειν.
Οὔτινα μοῖράν φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἄνδρα⁝ Ὁμήρου.
Οὐκ ἀγαθὸν πολυκοιρανίη, εἷς κοίρανος ἔστω,
εἷς βασιλεύς, ᾧ ἔδωκε Κρόνου παῖς ἀγκυλομήτεω
σκῆπτρον ἠδὲ θέμιστας, ἵνα σφίσι βασιλεύῃ⁝ Ὁμήρου.
Οὐ γὰρ δὴ τῇ γε ἀληθείᾳ οὐ προσδέχεται δίκαιος ἔρως πονηρίαν⁝ Αἰσχίνου.
Οὔτε λείψανα τῶν ἀγαθῶν
ἀνδρῶν ἀφαιρεῖται χρόνος· ἁ δʼ ἀρετὰ
καὶ θανοῦσι λάμπει⁝ Εὐριπίδου.
Οὐκ ἀνδρῶν ὅρκοι πίστεις, ἀλλʼ ὅρκων ἀνήρ⁝ Ἄλεξις.
Οὐκ ἔστιν ἀναιδοῦς ζῷον εὐθαρσέστερον⁝ Διφίλου.
Οὐκ ἐκ χρημάτων ἡ ἀρετὴ γίνεται, ἀλλʼ ἐξ ἀρετῆς τὰ χρήματα καὶ τἄλλʼ ἀγαθὰ τοῖς ἀνθρώποις.
Οὐδὲ πυρφόρος ἐσώθη: κατὰ τὸ παλαιὸν μηδέπω σάλπιγγος εὑρεθείσης ἐχρῶντο ἐν τοῖς πολέμοις ἀντὶ σαλπιγκτῶν πυρφόροις· οὗτοι δὲ ἱεροὶ ἦσαν Ἄρεος, ἑκατέρας στρατιᾶς προηγούμενοι μετὰ λαμπάδος, ἣν ἀφιέντες ἐς τὸ μεταίχμιον ἀνεχώρουν ἀκίνδυνοι. καὶ οὕτως συνέβαλλον αἱ στρατιαί. ἐσώζοντο δὲ οἱ πυρφόροι ὡς ἱεροὶ τοῦ θεοῦ, εἰ καὶ πάντες ἀπώλοντο. ὅθεν παροιμία ἐπὶ τῶν ἄρδην ἀπολλυμένων, οὐδὲ πυρφόρος ἐσώθη.
Οὐ τοῖς ἀθύμοις ἡ τύχη συλλαμβάνει⁝ Μενάνδρου.
Οὐκ ἔστιν οὐ δεὶς δειλὸς δεδοικὼς νόμον⁝ Φιλωνίδου.
Οὐ τῇ φρονήσει, τῇ τύχῃ δʼ ἑπητέον.
Οὐ νέμεσις καὶ ψεῦδος ὑπὲρ ψυχῆς ἀγορεύειν⁝ Πισάνδρου.
Οὐκ ἔστι τὴν ἐνεστηκυῖαν ἡμέραν καλῶς βιῶναι, μὴ προσθέμενον αὐτὴν ὡς ἐσχάτην βιῶσαι⁝ Μουσωνίου.
Οὐκ ἔστιν, ὦ μάταιε, σὺν ῥᾳθυμίᾳ
τὰ τῶν πονούντων μὴ πονήσαντας λαβεῖν⁝ Φιλίσκου.
Οὐ βέβηλος ὦ τελεσταὶ τοῦ νέου Διονύσου·
κἀγὼ δὲ ἐξ εὐεργεσίης ὠργιασμένος ἥκω
ὁδεύων Πηλουσιακὸν κνεφαῖος παρὰ λαῖτμα⁝ Εὐφορίωνος.
Οὐκ ἔστι κρεῖττον ἄλλο πλὴν κρατεῖν δορί.
τολμᾶν δὲ χρεών· ὁ γὰρ ἐν καιρῷ μόχθος
πολλὴν εὐδαιμονίαν τίκτει θνητοῖσι τελευτῶν⁝ Εὐριπίδου.
Οὐκ ἔστιν ἐν πολέμῳ δὶς ἁμαρτάνειν: Λάμαχος ἐπετίμα τινὶ τῶν λοχαγῶν ἁμαρτάνοντι· τοῦ δὲ φήσαντος μηκέτι τοῦτο ποιήσειν εἶπε ταύτην τὴν γνώμην.
Οὐ γὰρ τὸ μὴ λαβεῖν τἀγαθὰ οὕτω χαλεπόν, ὡς τὸ λαβόντα στερηθῆναι.
Οὐκ ἔστιν οὐδὲν ἀτυχίας ἀνθρωπίνης
παραμύθιον γλυκύτερον ἐν βίῳ τέχνης·
ἐπὶ τοῦ μαθήματος γὰρ ἑστηκὼς ὁ νοῦς
αὐτοῦ, λέληθε παραπλέων τὰς συμφοράς⁝ Ἄμφιδος ἐξ Ἀμπέλου.
Οὐδὲν γαίᾳ κλεινᾷ γυναικὸς βαρύτερον
οἶδʼ ὁ συντυχών· μακάριος δʼ ὃς ἀγνοεῖ⁝ Ἐπιχάρμου.
Οὐχ ὁ λόγος αὔξει τὴν τέχνην περισσὸς ὤν·
ἀλλʼ αὐτὰ κοσμεῖ τὴν τέχνην τὰ πράγματα⁝ Ἐρμοδότου.
Οὐχ αἱ τρίχες ποιοῦσιν αἱ λευκαὶ φρονεῖν,
ἀλλʼ ὁ τρόπος ἐνίων ἐστὶ τῇ φύσει γέρων⁝ Μενάνδρου.
Οὔτε συμπόσιον χωρὶς ὁμιλίας, οὔτε πλοῦτος χωρὶς ἀρετῆς ἡδονὴν ἔχει⁝ Φωκίωνος.
Οὔ ποτε σὸν μνῆμα Εὐρίπιδες ὄλετο.
Οὐκ ἦν ἂν ἀνθρώποισιν ἐν βίῳ φθόνος,
εἰ πάντες ᾖμεν ἐξίσου πεφυκότες.
εἰς τἀπίσημα δʼ ὁ φθόνος πηδᾶν φίλει⁝ Ἀγάθωνος.
Οὐκ ἔστιν ἄφοβον εἶναι φοβερὸν φαινόμενον⁝ Ἐπικούρου.
Οὔτε σύμφορόν ἐστι γυνὴ νέα ἀνδρὶ γέροντι, οὐ γὰρ πηδαλίῳ πείθεται, ὡς ἄκατος, οὐδʼ ἄγκυραι ἔχουσιν· ἀποῤῥήξασαι δὲ δεσμά πολλάκις ἐκ νυκτῶν ἄλλον ἔχει λιμένα⁝ Θεόγνιδος.
Οὐκ ἔστιν οὐδὲν βαρύτερον τῶν φορτίων
ὄντως γυναικὸς προῖκα πολλὴν φερομένης⁝ Ἀλέξιδος.
Οὐκ ἔστʼ ἀναισχυντότερον οὐδὲν θηρίον
γυναικός, ἀπʼ ἐμαυτῆς ἐγὼ τεκμαίρομαι⁝ Ἀλέξιδος.
Οὐκ ἔστιν κρεῖττον τοῦ σιωπᾶν οὐδὲ ἕν⁝ Ἄμφιδος.
Οὐ δεῖ φιλογέλωτα εἶναι σχέδον ὅταν τις φλέγῃ ἰσχυρῷ γέλωτι, ἰσχυρὰν καὶ μεταβολὴν ζητεῖ τὸ τοιοῦτον⁝ Πλάτωνος.
Οὐδʼ ἀπομύξασθαι σύνοιδεν: ἐπὶ τῶν ἐπιεικῶς ἀνοήτων.
Οὐδεὶς ἔπαινον ἡδοναῖς ἐκτήσατο.
οὐδεὶς γὰρ ὢν ῥᾴθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ,
ἀλλʼ οἱ πόνοι τίκτουσι τὴν εὐανδρίαν⁝ Εὐριπίδου.
Οὔποτε ποιήσεις τὸν καρκίνον ὀρθὰ βαδίζειν.
οὐδʼ ἐπὶ τῷ πραχθέντι ποιήσεις ὕστερον οὐδέν⁝ Ἀριστοφάνους ἐν Εἰρήνῃ.
Οὔτοι ἐγὼ θεός εἰμι· τί μʼ ἀθανάτοισιν ἐΐσκεις; τοῦτο πᾶς τις ἐχέτω ἀπόκρισιν πρὸς τοὺς κόλακας.
Ὄρνιθες δέ τε πολλοὶ ὑπʼ αὐγὰς ἠελίοιο
φοιτῶσʼ, οὐδέ τε πάντες ἐναίσιμοι.
Οὐδʼ ἔοικε Δηθὰ θεῶν ἐνὶ δαιτὶ θαασσέμεν, ἀλλὰ νέεσθαι.
Οὕτω γνώμης ἔχουσιν, ἐξ οὐρίας φιλεῖ τὰ πράγματα φέρεσθαι⁝ Λιβανίου.
Οὕτω τὸ λίαν γʼ ἧσσον ἐπαινῶ τοῦ μηδὲν ἄγαν.
Οὐδʼ ἂν χρόνος ὁ πάντων πατὴρ δύνατο θέμεν ἔργων τέλος.
Οὐχὶ καὶ αἱ χελῶναι διὰ μιᾶς πᾶσαι πλέαι: ἐπὶ τῶν διά τινος εὐεργετουμένων· φασὶ γὰρ ὁπόταν μία χελώνη πίῃ, αἱ λοιπαὶ ἀπὸ τοῦ ὄρου αὐτῆς ποτίζονται.
Οὐδεὶς γὰρ πώποτε πλοῦτος πονηροῦ τρόπου περιεγίνετο· καὶ τὸ κεφάλαιον, τὸν βίον οὐκ ἐκ τῶν ἰδίων προσόδων πορίζεται, ἀλλʼ ἐκ τῶν ἡμετέρων κινδύνων.
Οὐ γὰρ αἱρετέον πάντως τὸ ῥᾳδίως ἁλισκόμενον⁝ Πλουτάρχου.
Οὐκ ἂν πριαίμην οὐδʼ ἂν ἰσχάδος μιᾶς⁝ Ἀριστοφάνους Εἰρήνῃ.
Οὐκ ἔκλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός.
Οὕτως οὐ πάντεσσι θεοὶ χαρίεντα διδοῦσιν
ἀνδράσιν, οὔτε φυὴν οὔτʼ ἂρ φρένας οὔτʼ ἀγορητήν.
ἄλλος μὲν γάρ τʼ εἶδος ἀκιδνότερος πέλει ἀνήρ,
ἀλλὰ θεὸς μορφὴν ἔπεσι στρέφει⁝ Ὀδυσσείας Θ.
Ἀλλʼ οὐ γὰρ ὡὐτὸς πάντʼ ἐπίστασθαι βροτῶν
πέφυκεν· ἄλλῳ δʼ ἄλλο πρόσκειται γέρας⁝ Εὐριπίδου.
Ἀλλʼ οὔπως ἅμα πάντα δυνήσεται αὐτὸς ἑλέσθαι.
ἄλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὸς πολεμήϊα ἔργα·
ἄλλῳ δʼ ὀρχηστάν, ἑτέρῳ κίθαριν καὶ ἀοιδήν.
ἄλλῳ δʼ ἐν στήθεσσι τιθεῖ νόον εὐρύοπα Ζεύς
ἐσθλόν, τοῦ δʼ ἐπαυρίσκοντʼ ἄνθρωποι⁝ Ἰλιάδος Ν.
Οὗτος μὲν πανάριστος, ὃς αὑτῷ πάντα νοήσει,
φρασσάμενος τά κʼ ἔπειτα καὶ ἐς τέλος ᾖσιν ἀμείνω·
ἐσθλὸς δʼ αὖ κἀκεῖνος, ὃς εὖ εἰπόντι πίθηται.
ὃς δέ κε μήθʼ αὑτῷ νοέῃ μήτʼ ἄλλου ἀκούων
ἐν θυμῷ βάλληται, ὁ δʼ αὖτʼ ἀχρήϊος ἀνήρ.
Οὐ μόνον ἐς Πέρσας ἀνέβη Ξενοφῶν διὰ Κῦρον,
ἀλλʼ ἄνοδον ζητῶν ἐς Διὸς ἥτις ἄγει.
παιδείης γὰρ ἑῆς Ἑλληνικὰ πράγματα δείξας,
ὡς καλὸν ἡ σοφίη μνήσατο Σωκράτεος⁝ Διογένους
ἐπίγραμμα εἰς Ξενοφῶντα.
Οὐκ ἄρα τοῦτο μάταιον ἔπος μερόπων τινὶ λέχθη,
ῥήγνυσθαι σοφίης τόξον ἀνιέμενον.
δὴ γὰρ καὶ Θεόφραστος ἕως ἐπόνει μὲν ἄπηρος
ἦν δέμας, εἶτʼ ἀνεθεὶς κάτθανε πηρομελής⁝ τοῦ
αὐτοῦ εἰς Θεόφραστον.
Οὔποτε φήσω γάμον εὐφραίνειν πλέον ἢ λυπεῖν.
πολλοὺς δὲ πλούτῳ καὶ γένει γαυρουμένους
γυνὴ κατῄσχυνεν ἐν δόμοισι νηπία⁝ Εὐριπίδου.
Οὐ πάντες οὔτε δυστυχοῦσιν ἐν γάμοις
οὔτʼ εὐτυχοῦσι· συμφορὰ δʼ ὃς ἂν τύχῃ
κακῆς γυναικός, εὐτυχεῖ δʼ ἐσθλῆς τυχών.
Οὐ μὲν γάρ τι γυναικὸς ἀνὴρ ληΐζετʼ ἄμεινον
τῆς ἀγαθῆς, τῆς δʼ αὖτε κακῆς οὐ ῥίγιον ἄλλο,
δειπνολόχου· ἥτʼ ἄνδρα καὶ ἴφθιμόν περ ἐόντα
εὔει ἄτερ δαλοῦ καὶ ἐν ὠμῷ γήραϊ θῆκε⁝ Ἡσιόδου.
Οὐκ ἔστιν οὔτε τεῖχος, οὔτε χρήματα,
οὔδʼ ἄλλο δυσφύλακτον οὐδὲν ὡς γυνή⁝ Ἀλέξιδος.
Οὐ πάνυ εἴωθʼ ἀληθὲς οὐδὲ ἓν λέγειν γυνή⁝ Μενάνδρου.
Οὐχ οὕτω τοῖς ὀρφανοῖς παισὶν ὡς τοῖς ἀνοήτοις ἀνδράσιν ἐπιτρόπους χρὴ παρεῖναι⁝ Πλουτάρχου.
Οὐ γὰρ τὸ μὴ λαβεῖν τἀγαθὰ οὕτω χαλεπόν, ὡς τὸ λαβόντα στερηθῆναι⁝ Ξενοφῶντος.
Οὐθεὶς ἐπʼ αὐτοῦ τὰ κακὰ συνορᾷ, Πάμφιλε,
σαφῶς· ἑτέρου δʼ ἀσχημονοῦντος ὄψεται⁝ Μενάνδρου.
Οὐ πρότερον ἀληθινοὺς φίλους κτήσῃ, πρὶν ἂν τοὺς φαύλους ἀποδιώξῃς⁝ Ἰσοκράτους.
Οὔτε ἵππος εὐγενὴς κρίνοιτʼ ἂν πολυτελῆ σκευὴν ἔχων, ἀλλʼ ὁ τῇ φύσει λαμπρός· οὔτε ἀνὴρ σπουδαῖος ὁ πολύτιμον οὐσίαν κεκτημένος, ἀλλʼ ὁ τὴν ψυχὴν γενναῖος⁝ Πλουτάρχου.
Οὐκ ἐκ τῶν λόγων τὰ πράγματα, ἀλλʼ ἐκ τῶν πραγμάτων τοὺς λόγους δεῖ κρατεῖν· οὐ γὰρ ἕνεκεν τῶν λόγων τὰ πράγματα συντελεῖται, ἀλλʼ ἐκ τῶν πραγμάτων οἱ λόγοι⁝ Σωκράτους.
Οὔτε ὕδωρ θολερὸν οὔτε ἀπαίδευτον ψυχὴν ταράσσειν δεῖ⁝ Πλουτάρχου.
Οὐδʼ Αἴσωπον πεπάτηκας: ἐπὶ τῶν μὴ πολυπραγμονούντων καὶ ἀμαθῶν.
Οὐ θεομαχήσω, σῶν λόγων πεισθεὶς ὕπο⁝ Εὐριπίδου.
Οὐ δύναμαι τὴν αἶγα φέρειν κἀπιτίθετε μοι βοῦν.
Οὐ μέλει τῇ χελώνῃ μυῶν: ὁμοία τῇ· Ἐλέφας μῦν οὐ δάκνει.
Οὐ τὰ χρήματα φίλον, ἀλλʼ ὁ φίλος χρήματα· καὶ χρήματα μὲν φιλίαν οὐδέποτε ἂν ἐργάσαιτο, ὥσπερ οὐδὲ γῆ θεόν, φιλία δὲ χρήματα ῥᾳδίως ἂν κτήσαιτο, καθάπερ καὶ θεὸς γῆν⁝ Μοσχίωνος.
Οὐ δοκεῖ μοι χρῆναι παῖδας κτᾶσθαι· ἐνορῶ γὰρ ἐν παίδων κτήσει πολλοὺς μὲν καὶ μεγάλους κινδύνους, πολλὰς δὲ λύπας, ὀλίγα δὲ τὰ εὐθηλέοντα, καὶ ταῦτα λεπτά τε καὶ ἀσθενέα⁝ Δημοκρίτου.
Οὐθὲν σιωπῆς ἐστι χρησιμώτερον⁝ Μενάνδρου.
Οὔτε ἀῤῥώστου πληγὴν οὔτε ἀνοήτου ἀπειλὴν δεῖ εὐλαβεῖσθαι.
Οὐκ ἀεὶ ποταμὸς ἀξίνας φέρει: ἐπὶ τῶν οὐκ ἀεὶ τὰ αὐτὰ δωρουμένων. Γεωργὸν γάρ φασι παρὰ ποταμὸν βαδίζοντα ἀποβαλεῖν ἀξίνην· κατοικτείροντα δὲ τὸν ποταμὸν ἀνεῖναι αὐτῷ ἀργυρᾶν. τοῦ δὲ φήσαντος οὐκ εἶναι ταύτην αὐτοῦ, ἀνεῖναι αὖθις χρυσῆν. ἀρνησαμένου δὲ καὶ ταύτην, τὸν ποταμὸν τὴν ἰδίαν αὐτῷ ἀναδοῦναι καὶ τὰς ἄλλας δωρήσασθαι ἀγασθέντα αὐτὸν τῆς δικαιοσύνης. ἕτερον δὲ γεωργὸν βουλόμενον τῶν αὐτῶν τυχεῖν, ἑκόντα καταβαλεῖν τὴν ἀξίνην ἐν τῷ αὐτῷ ποταμῷ· τὸν δὲ ποταμὸν τὴν ἰδίαν αὐτῷ ἀναπέμψαι· τὸν δὲ πρότερον γεωργὸν παρατυχόντα εἰπεῖν πρὸς αὐτὸν τὸ προκείμενον.
Οὐδʼ ὅσον κνήσασθαι τὸ οὖς σχολὴν ἄγει: ἐπὶ τῶν πράγμασι πολλοῖς συμπεπλεγμένων.
Οὐ γὰρ παρὰ κρατῆρα καὶ θοίνην μόνον
τὰ χρήματʼ ἀνθρώποισιν ἡδονὰς ἔχει,
ἀλλʼ ἐν κακοῖσι δύναμιν οὐ μικρὰν φέρει⁝ Πολυΐδου.
Οὔτε τὸν ἄῤῥωστον ἡ χρυσῆ ὠφελεῖ κλίνη οὔτε τὸν ἀνόητον ἡ ἐπίσημος εὐτυχία⁝ Λυκούργου.
Οὐ τὸ πλουτεῖν καλόν, ἀλλὰ τὸ ἐκ καλῶν πλουτεῖν⁝ Ἀπολωλύκου.
Οὐ τὸ πένεσθαι κατὰ φύσιν αἰσχρόν, ἀλλὰ τὸ δὲ αἰσχρὰν αἰτίαν πένεσθαι ὄνειδος.
Οὐκ ἀντιλέγοντα δεῖ τὸν ἀντιλέγοντα παύειν, ἀλλὰ διδάσκειν· οὐδὲ γὰρ τὸν μαινόμενον ἀντιμαινόμενός τις ἰᾶται⁝ Αἰσχίνου.
Οὐδὲν ἡ εὐγένεια πρὸς τὰ χρήματα·
τὸν γὰρ κάκιστον πλοῦτος εἰς πρώτους ἄγει⁝ Εὐριπίδου.
Οὔτε σῖτον ἄριστον ἐκ τοῦ καλλίστου πεδίου κρίνομεν, ἀλλὰ τὸν εὔθετον πρὸς τὴν τροφήν· οὔτε ἄνδρα σπουδαῖον ἢ φίλον εὔνουν, τὸν ἐξ ἐπιφανοῦς ὄντα γένους, ἀλλὰ τὸν ὑπάρχοντα τῷ τρόπῳ κρείττονα⁝ Δημοσθένους.
Οὐδὲν γὰρ ἄλγος οἷον ἡ πολλὴ ζωή· πάντʼ ἐμπέφυκε τῷ μακρῷ γήρᾳ κακά, νοῦς φροῦδος, ἔργʼ ἀχρεῖα, φροντίδες κεναί.
Οὐ δύναμαί σοι, θυμέ, παρέχειν ἄρμενα πάντα.
τέτλαθι· τῶν δὲ καλῶν οὐ σὺ μοῦνος ἐρᾷς.
Οὐκ ἔστʼ ἀπʼ ἔργων μὴ καλῶν ἔπη καλά.
Ὀφθαλμιῶν ἄνθρωπος ἰσχυρῶς, κακά
πάμπολλα πάσχων, ἓν ἀγαθὸν πάσχει μόνον,
ὅταν οὐχ ὁρᾷ γυναῖκα τοῦτον τὸν χρόνον⁝ Ἀντιφάνους.
Ὁ φθόνος, ὥσπερ φαῦλος δημαγωγός, ταῖς καλαῖς ἀντιπολιτεύεται πράξεσι⁝ Ἀριστωνύμου.
Ὄφιν τρέφειν καὶ πονηρὸν εὐεργετεῖν ταὐτὸν ἐστίν· οὐδετέρου γὰρ ἡ χάρις εὔνοιαν γεννᾷ⁝ Πλουτάρχου.
Ὀφθαλμὸς φιλίας πρόξενος καὶ τὸ σύνηθες τῆς κοινωνίας εἰς χάριν αἰδεσιμώτερον⁝ Λευκίππου.
Ὀφθαλμοὶ ἀλλήλων ἀντανακλώμενοι ἀπομάττουσιν ὡς ἐν κατόπτρῳ τῶν σωμάτων εἴδωλα.
Ὁ χρήσιμʼ εἰδὼς οὐχ ὁ πόλλʼ εἰδὼς σοφός.
Ὀχληρὸν ὁ χρόνος ὁ πολύς· τὸ γῆρας βαρύ, ὡς οὐδὲν ἀγαθὸν, δυσχερῆ δὲ πόλλʼ ἔχεις τοῖς ζῶσι καὶ λυπηρά· πάντες εἰς σὲ δέ ἐλθεῖν ὅμως εὐχόμεθα καὶ σπουδάζομεν.
Ὄψα τε, οἷα ἔδουσι διοτρεφέες βασιλῆες.
Πάντα τὸν βοῦν ἔφαγε κεἰς τὴν οὐρὰν ἀπέκαμεν: ἐπὶ τῶν τελεσάντων τὸ πλεῖον μέρος τινὸς ἔργου, τοῦ λοιποῦ δὲ καὶ βραχέος ὀλιγωρούντων.
Πάμπαν δʼ ἄμωμος οὔτις οὐδʼ ἀκήριος.
Πάντʼ ἀνακαλύπτων ὁ χρόνος πρὸς φῶς φέρει.
Πάντας ὑφέλκεις οἷα μαγνῆτις λίθος.
Παῦροί τοι πολλῶν πιστὸν ἔχουσι νόον.
Πᾶς δʼ ὑπὸ κόλπου χεῖρας ἔχων, πόθεν αὔξεται ἀθρεῖ
ἄργυρον· οὐδέ κεν ἰὸν ἀποτρέψας τινὶ δοίη·
ἀλλʼ εὐθὺς μυθεῖται, ἀπωτέρω ἢ γόνυ κνήμης.
Παρεξηυλημένος τὸν νοῦν: οἷον ἀμυδρὸν βλέπων· ἢ ὑπὸ γήρως διεφθορότα ἔχων τὸν νοῦν.
Πάντων μὲν κόρος ἐστὶ καὶ ὕπνου καὶ φιλότητος
μολπῆς τε γλυκερῆς καὶ ἀμύμονος ὀρχηθμοῖο.
Παντὸς καλοῦ κτήματος πόνος προηγεῖται ὁ κατʼ ἐνέργειαν⁝ Πυθαγόρου.
Πάντʼ ἔστιν ἐξευρεῖν, ἐὰν μὴ τὸν πόνον
φεύγῃ τις, ὃς πρόσεστι τοῖς ζητουμένοις.
ἐκ τοῦ φιλοπονεῖν γίνεθʼ ὧν θέλεις κρατεῖν⁝ Φιλήμονος.
Παρθενικὴν δὲ γαμεῖν, ὥς κʼ ἤθεα κεδνὰ διδάξῃς·
πάντα μάλʼ ἀμφὶς ἰδὼν, μὴ γείτοσι χάρματα γήμῃς⁝ Ἡσιόδου.
Πᾶν τὸ τιμώμενον αὔξεται, ἐλαττοῦται δὲ τὸ ἀτιμαζόμενον· καὶ τοῦτό ἐστι διαφανέστατον σημεῖον ἀρχῆς εὖ διοικουμένης. Προτρέπει τε γὰρ τοὺς ἀρχομένους ἐπὶ τὰ καλὰ ἐπιτηδεύματα καὶ τὴν ἐπιβάλλουσαν ἑκάστοις ἀξίαν διανέμει καὶ πληροῖ τὰς πόλεις τῶν ἀρίστων ἐπιτηδευμάτων⁝ Ἰαμβλίχου ἡ γνώμη.
Πᾶσι γὰρ ἐμπίπτει μεταμέλεια τοῖς μέλλουσι τελευτᾶν μεμνημένοις ὧν ἠδικήκασι, καὶ ὁρμὴ τοῦ βούλεσθαι πάντα πεπράχθαι δικαίως αὐτοῖς⁝ Ζαλεύκου ἡ γνώμη.
Πᾶσα ἐπιστήμη χωριζομένη δικαιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς πανουργία, ἀλλʼ οὐ σοφία φαίνεται⁝ Πλάτωνος.
Παπαῖ, νέος καὶ σκαιός, οἷος ἔστʼ ἀνήρ⁝ Εὐριπίδου.
Παρὰ χελώνης ὄστρακον: ἐπὶ τοῦ μὴ μεταδιδόντος, ὡς οὐδὲ ἡ χελώνη μεταδοίη ἂν τοῦ ὀστράκου.
Παντὸς φυτοῦ ἡ πρώτη βλάστη καλῶς ὁρμηθεῖσα πρὸς ἀρετὴν τῆς αὑτοῦ φύσεως κυριωτάτη τέλος ἐπιθεῖναι τὸ πρόσφορον, τῶν τε ἄλλων φυτῶν καὶ τῶν ζῴων ἡμέρων καὶ ἀγρίων καὶ ἀνθρώπων. ἄνθρωπος δέ, ὥς φαμεν, ἥμερον, ὅμως μὴν παιδείας μὲν ὀρθῆς τυχὼν καὶ φύσεως εὐτυχοῦς θειότατον. ἡμερώτατόν τε ζῷον γίνεσθαι φιλεῖ, μὴ ἱκανῶς δὲ ἢ μὴ καλῶς τραφὲν ἀγριώτατον ὁπόσα φύει γῆ⁝ Πλάτωνος ἡ γνώμη ἐν ϛω νόμων.
Πατρὸς ἐπιτίμησις ἡδὺ φάρμακον· ἔχει γὰρ πλέον τὸ ὠφελοῦν τοῦ δάκνοντος⁝ Σωκράτους.
Παλαιὸς αἶνος· ἔργα μὲν νεωτέρων,
βουλαὶ δʼ ἔχουσι τῶν γεραιτέρων κράτος: Εὐριπίδου.
Πᾶσα πρακτικὴ ἀρετὴ ἐν τῷ γίνεσθαι οὐκ τῷ γεγονέναι τὸ εἶναι ἔχει⁝ Διδύμου.
Πάθος γὰρ ἅπαν τὸ μὲν ὀξέως γιγνωσκόμενον, εὐβοήθητον· τὸ δὲ χρόνῳ παραπεμπόμενον, ἐγγὺς ἀνίατον⁝ Ἡλιοδώρου.
Πᾶσί τοι κίνδυνος ἐπʼ ἔργμασιν, οὐδέ τις οἶδε
ποῖ σχήσειν μέλλει πρήγματος ἀρχομένου. ἀλλʼ ὁ μὲν εὐδοκιμεῖν πειρώμενος, οὐ προνοήσας
εἰς μεγάλην ἄτην καὶ χαλεπὴν ἔπεσεν. τῷ δὲ καλὸν ποιοῦντι θεὸς καλὰ πάντα τίθησι,
συντυχίην δʼ ἀγαθῶν, ἔκδυσιν ἀφροσύνης⁝ Θεόγνιδος.
Πᾶσα γῆ πατρίς.
Παῦροι γάρ τοι παῖδες ὁμοῖοι πατρὶ πέλονται. οἱ πλέονες κακίους, παῦροι δέ τε πατρὸς ἀμείνους.
Παύροις δʼ ἀνθρώπων ἀρετὴ καὶ κάλλος ὀπηδεῖ·
ὄλβιος ὃς τούτων ἀμφοτέρων ἔλαχε.
Πάντες θεῶν χατέουσʼ ἄνθρωποι.
Πεζῇ βαδίζω· νεῖν γὰρ οὐκ ἐπίσταμαι: ἐπὶ τῶν μετερχομένων τὰ μικρὰ, πειρᾶν δʼ οὐκ ἐχόντων ἐν τοῖς μεγάλοις.
Πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ Χῖος, ἀλλὰ Κῖος.
Περὶ ὄνου σκιᾶς: περὶ τῶν ἐνδιατριβόντων τοῖς μηδενὸς ἀξίοις.
Πῖθʼ ἑλλέβορον: ἐπὶ τῶν ἑλλεβόρου δεομένων ὥστε ἰαθῆναι μανιωδῶν ὄντων. Λουκιανὸς ἐν τῷ Μενίππου διαλόγῳ· ληρεῖς, ὦ Τάνταλε, καὶ ὡς ἀληθῶς ποτοῦ δεῖσθαι δοκεῖς, ἀκράτου γε ἐλλεβόρου νὴ Δία.
Πίστει χρήματʼ ὤλεσα, ἀπιστίᾳ δʼ ἐσάωσα⁝ Θεόγνιδος.
Πολλῶν ὁ λιμὸς γίνεται διδάσκαλος.
Πολλὰς φιλίας ἀπροσηγορία διέλυσε.
Πολλὰ μοχθήσαντες ὁμοίως ἐσμέν: ἐπὶ τῶν μηδὲν ἐκ σπουδῆς ὠφεληθέντων καὶ διὰ παιδείαν οὐδὲν πλέον τῶν ἄλλων προτιμωμένων.
Πολλοί τοι χρῶνται δειλαῖς φρεσί, δαίμονι δʼ ἐσθλῷ,
οἷς τὸ κακὸν δοκέον γίνεται εἰς ἀγαθόν⁝ Θεόγνιδος.
Πολλοὶ θριοβόλοι, παῦροι δέ τε μάντιες ἄνδρες.
Πρὸς στάθμῃ πέτρον τίθεσθαι, μή τι πρὸς πέτρῳ στάθμην: ὅτι δεῖ ἕκαστον ἑαυτὸν ἐπιδιορθοῦν, πρὸς τοὺς νόμους καὶ τοὺς κανόνας ἀποβλέποντα παραινεῖ.
Πρὸς οὖς κοινολογεῖται.
Πρὸς Κρῆτα κρητίζει: ἀντὶ τοῦ πρὸς ψεύστην ψεύδεσι χρῆται.
Πτωχοῦ βέλτιόν ἐστι κατὰ πτόλιν ἠὲ κατʼ ἀργοὺς
δαῖτα πτωχεύειν.
Ῥᾴδια πάντα θεῷ τελέσαι καὶ ἀνήνυτον οὐδέν⁝ Λίνου.
Ῥᾷστον δʼ οἶμαι, τοῦτο κατὰ τὴν παροιμίαν, μόνον θέοντα κρατεῖν. ὅμοιον τῷ, Ἐρήμην νικᾶν, καὶ, Ἀκονιτὶ κρατεῖν, καὶ τῇ, Μόνος θέων ἐκράτει.
Ῥεῖα θεός κʼ ἐθέλων καὶ τηλόθεν ἄνδρα σαώσαι.
Ῥηΐδιον δὲ θεοῖσι, τοὶ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν,
ἠμὲν κυδῆναι θνητὸν βροτὸν ἠδὲ κακῶσαι.
Ῥοιαὶ δʼ ἄλλοτʼ ἄλλαι εὐθυμιᾶν τε μετὰ καὶ πόνων ἐς ἄνδρας⁝ Πίνδαρος.
Ῥευστὸν τὸν κόσμον ὡς ἀραχνώδη νόει.
Ῥεῖται γὰρ καὶ παρέχεται ὡς χόρτος πᾶσα φύσις.
Ῥήτωρ πονηρὸς τοὺς νόμους λυμαίνεται·
ἁγνὸς δὲ ῥήτωρ εὔκρατος ἁρμονία.
Σηκοῖς ἐνστρέφῃ Τροφωνίου.
Σκύτους ἕνεκα δέρεται κύων, κεῖνος δὲ σκυτοτραγεῖ: ἐπὶ τῶν γευσαμένων κακίας τινὸς καὶ οὕτω μὴ ἀποπαυομένων ἐκείνης.
Σοφοὶ δὲ τριταῖον ἄνεμον ἔμαθον⁝ Σοφοκλέους.
Σοφόν γε τι πρὸς τὸ βουλεύειν ἐστί
τὸ γῆρας, ὡς δὲ πόλλʼ ἰδόν τε καὶ μαθόν.
Σὺ δʼ οὖν ἐὰν μὴ ἐπαινῇς ἐς τὰς λιθοτομίας τὰς Διονυσίου εὐθὺς ἀφίξῃ⁝ Λουκιανοῦ.
Σῦκα φίλʼ ὀρνίθεσσι φυτεύειν οὐκ ἐθέλουσιν.
Σῦκον μετʼ ἰχθύν, ὄσπρεον μετὰ κρέα.
Σὺ μὲν οἶδʼ ὃ κρώζεις· ὡς ἐμοῦ τι κεκλοφότος ζητεῖς μεταλαβεῖν.
Σὺν μυρίοισι τὰ καλὰ γίγνεται πόνοις⁝ Εὐριπίδου Ἀρχελάῳ.
Σὺν τοῖς δεινοῖς αὔξεται κλέος βροτοῖς⁝ Εὐριπίδου.
Σὺ τὴν εὐγένειαν ἐν τοῖς ἀστραγάλοις ἔχεις: τοῦτʼ εἶπεν Ἡρώδης πρὸς Βραδούαν τὸν ἀδελφὸν τῆς Ῥηγίλλης γυναικὸς αὐτῷ οὔσης, ὅτε ἐκρίνετο περὶ φόνου· σύμβολον γὰρ εὐγενείας ἔφερεν ἐπηρτημένον τῷ ὑποδήματι ἐπισφύριον ἐλεφάντινον μηνοειδές.
Σὺ δʼ ὦ κάκιστε πάντων θεῶν τε κἀνθρώπων
ἢ μὴ δίδασκε τὰ κακὰ φαίνεσθαι καλά,
ἢ τοῖς ἐρῶσιν εὐμενὴς παρίστασο⁝ Εὐριπίδου.
Συγχαίρειν χρὴ τοῖς φίλοις καλῶς πράττουσιν, ὡς καὶ συναλγεῖν λυπουμένοις⁝ Λιβανίου.
Σύρα, Σύρα. Τί ἐστί; Πῶς ἡμῖν ἔχεις;
ἐπὰν γέροντʼ ἴδῃς ἢ γραῦν τινά;
ἴσθι δʼ εὐθὺς ὅτι κακῶς⁝ Φιλήμονος.
Συμφέρει δάκνεσθαι διὰ τῶν ῥημάτων ἀλγηδόνος τοὺς ἁμαρτάνοντας, ἵνα τῆς διὰ τῶν πραγμάτων ἀσχημοσύνης ἀπαλλαγῶσι.
Σύφαρ θανεῖται, πόντιον φυγὼν σκέπας.
Στρύχνον ἔπινεν: ἀντὶ τοῦ μανιώδης ἐγένετο· ἔστι δὲ βοτάνη, ἧς οἱ γευσάμενοι εἰς μανίαν τρέπονται.
Στρεπτὴ δὲ γλῶσσʼ ἐστὶ βροτῶν· πολέες δʼ ἔνι μῦθοι παντοῖοι.
Συβαριτικὴ τράπεζα: ἐπὶ τῶν ἄγαν τρυφηλῶν· Ἀριστοφάνης·
ἤδη δʼ ἔξεσται τόθʼ ἡμῖν
πλεῖν, μένειν, κινεῖν, καθεύδειν,
ἐς πανηγύρεις θεωρεῖν,
ἑστιᾶσθαι, κοτταβίζειν, συβαρίζειν· ἀντὶ τοῦ, πολυτελεῖ διαίτῃ χρῆσθαι καὶ τρυφᾶν ὡς οἱ Συβαρῖται.
Σφραγίζε τοὺς μὲν λόγους σιγῇ, τὴν δὲ σιγὴν καιρῷ⁝ Σόλωνος.
Σφηκιὰν ἠρέθικας: ἐπὶ τῶν ἑαυτοῖς κακὰ κινούντων.
Σφόδρα τί ἐστιν ὁ βίος ἡμῶν οἴνῳ προσφερής·
ὅταν ᾖ τὸ λοιπὸν μικρὸν ὀξὺς γίνεται⁝ Ἀντιφάνους.
Σφῆξ βομβῶν τέττιγος ἐναντίον: ἐπὶ τῶν ἐριζόντων τοῖς κρείττοσι τάττεται.
Σχῆμα καὶ τριόβολον: ἐπὶ τῶν διὰ μικρὸν κέρδος σεμνότητα ὑποκρινομένων.
Σωρὸς κακῶν ἀνεφάνη: ἐπὶ τῶν δυσπραγούντων.
Σώφρονος δʼ ἀπιστίας οὐκ ἔστιν οὐδὲν χρησιμώτερον βροτοῖς⁝ Εὐριπίδου.
Σωφρονέστατον οἶμαι τοῦ μετὰ τὸ παθεῖν ἐγκαλεῖν τὸ πρὶν παθεῖν φυλάξασθαι τὸ μὴ παθεῖν⁝ Γαΐου ἡ ὑποθήκη.
Σώφρονος γυναικὸς ἀρετὴ τὸν συνόντα μὴ ἀδικεῖν ἄνδρα⁝ Ἐπιχάρμου.
Σῶμά μοι δότε καὶ μετεμβήσομαι: μέχρι Πολέμωνος τὰ Πολέμωνος. τοῦτʼ εἶπεν ὁ Τιμοκράτης πρὸς τοὺς οἰκείους, ὀλοφυρομένους αὐτὸν ἀποθνήσκοντα· λαμβάνεται δʼ ἐπὶ τῶν ἀδύνατα ζητούντων.
Τά δʼ οὐχ ὑπʼ ἄλλων, ἀλλὰ τοῖς αὑτῶν πτεροῖς
ἁλισκόμεσθα.
Τὰ δʼ ἄλλα συγχεῖ πάνθʼ ὁ παγκρατὴς χρόνος.
φθίνει μὲν ἰσχὺς γῆς, φθίνει δὲ σώματος,
θνήσκει δὲ πίστις, βλαστάνει δʼ ἀπιστία,
καὶ πνεῦμα ταὐτὸν οὔποτʼ οὐκ ἐν ἀνδράσι
φίλοις βέβηκεν οὔτε πρὸς πόλιν πόλει.
τοῖς μὲν γὰρ ἤδη, τοῖς δʼ ἐν ὑστέρῳ χρόνῳ
τὰ τερπνὰ πικρὰ γίνεται καὖθις φίλα⁝ Σοφοκλέους Οἰδίποδος ἐπὶ Κολωνῷ.
Τὰ Κινύρου τάλαντα: ἐπὶ τῶν τὸ ἴσον καὶ τὸ δίκαιον φυλαττόντων.
Τὰ μεγάλα δῶρα τῆς τύχης ἔχει φόβον,
καὶ τὸ πάνυ λαμπρὸν οὐκ ἀκίνδυνον κυρεῖ.
οὐδʼ ἀσφαλὲς πᾶν ὕψος ἐν θνητῷ γένει,
ὃ περιέτρεψεν ἢ χρόνος τις ἢ φθόνος,
ἐπὰν ἐπʼ ἄκρον τις τοῦ καλῶς πράττειν δράμῃ·
ἡ δὲ μεσότης ἐν πᾶσιν ἀσφαλεστέρα,
τὸ μήτε λίαν ἐν ταπεινῷ τῆς ψυχῆς
μέρει φέρεσθαι, μήτʼ ἐν ὑψηλῷ πάλιν εἶναι.
κἂν γὰρ πέσῃ τις ἐξ ἐλάττονος μέτρου,
εὐπερικάλυπτον ἔσχε τὴν δυσπραξίαν.
ὄγκου δὲ μεγάλου πτῶμα γίγνεται μέγα.
πρὸς γὰρ τὸ λαμπρὸν ὁ φθόνος βιάζεται,
σφάλλει δʼ ἐκείνους, οὓς ἂν ὑψώσῃ τύχη⁝ Ἀπολλοδώρου.
Τὰ σῦκα σῦκα, τὴν σκάφην σκάφην λέγει.
Τὰ ὑπὲρ ἡμᾶς οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς: ἀντὶ τοῦ μὴ ζήτει τὰ ὑπὲρ δύναμιν.
Τὰς μηχανὰς μετὰ τὸν πόλεμον κομίζει: ἐπὶ τῶν προθυμουμένων βοηθεῖν ὅτε οὐ χρεία.
Τὰς δὲ τῶν κακῶν συνουσίας φεῦγε ἀμεταστρεπτί⁝ Πλάτων.
Ταῦτα γὰρ ἁ γραία με κοτυτταρὶς ἐξεδίδαξε.
Τὰ ἐπίπονα τῶν ἡδέων μᾶλλον ἡγοῦ συντελεῖν εἰς ἀρετήν⁝ Ἐξ ἀποφθέγματος.
Τὰς συμφορὰς γὰρ ὅστις οὐκ ἐπίσταται,
θνητὸς πεφυκὼς, ὃν τρόπον χρεὼν φέρειν·
οὐδʼ ἀνδρὸς δύναιτʼ ἀνθυποστῆναι βέλος⁝ Εὐριπίδου.
Τὰν παροῦσαν ἄμελγε. τί τὸν φεύγοντα διώκεις;
Τὰ μὲν καθʼ ἡμᾶς οὕτω γέγονεν, ὡς ἔδοξε τῷ θεῷ· χρὴ δὲ μὴ γιγνομένων χαλεπὸν ἡγεῖσθαι, μηδὲ δυσχερῶς φέρειν, ὥσπερ ἐν δεινοῖς οὖσι. παραινοῦσι δὲ ἄλλοι τε σοφοὶ καὶ οὐχ ἥκιστα Ὅμηρος, μηδαμῇ ἀπόβλητα εἶναι ἀνθρώποις θεῶν δῶρα, καλῶς ὀνομάζων δῶρα, τὰ ἔργα τῶν θεῶν, ὡς ἅπαντα ἀγαθὰ ὄντα καὶ ἐπʼ ἀγαθῷ γινόμενα⁝ Δίωνος.
Ταράσσει τοὺς ἀνθρώπους οὐ τὰ πράγματα, ἀλλὰ τὰ περὶ τῶν πραγμάτων δόγματα. θάνατος, οὐ φοβερόν· ἐπεὶ καὶ Σωκράτει ἂν ἦν· ἀλλὰ τὸ δόξαι τὸν θάνατον εἶναι φοβερόν. ὅταν οὖν ἐμποδιζώμεθα μηδέποτε ἄλλον αἰτιώμεθα, ἀλλʼ ἑαυτούς· τοῦτο δέ ἐστι τὰ φαῦλα δόγματα⁝ Ἐπικτήτου.
Τὰ τῆς τύχης φέρειν δεῖ ἠπίως τὸν εὐμενῆ·
τὸ μὲν ἀτυχῆσαι παντὸς εἶναι μοι δοκεῖ·
ἀνδρὸς δʼ ἐνεγκεῖν ἀτυχίαν ὀρθοῦ τρόπου⁝ Ἀντιφάνους.
Τὰ προσπεσόντα προσδοκᾶν ἅπαντα δεῖ
ἄνθρωπον ὄντα· παραμένει γὰρ οὐδὲ ἕν⁝ Μενάνδρου.
Τὰ δυσχερῆ γὰρ καὶ τὰ λυπήσαντά σε
ὁρᾷς ἐν αὑτῷ, τἀγαθὰ δʼ οὐκέτι βλέπεις.
εὕροις δʼ ἂν οὐδὲν τῶν ἁπάντων, Σιμύλε,
ἀγαθὸν, ὅπου τι μὴ πρόσεστι καὶ κακόν⁝ Μενάνδρου.
Τὰ μὲν ξύλα τὸ πῦρ αὔξοντα ὑπʼ αὐτοῦ τοῦ πυρὸς καταναλίσκεται· ὁ δὲ πλοῦτος τρέφων τοὺς κόλακας ὑπʼ αὐτῶν τούτων διαφθείρεται⁝ Πλουτάρχου.
Τὰ μέγιστα τῶν κακῶν οἱ πένητες ἐκπεφεύγασιν, ἐπιβουλήν, φθόνον καὶ μῖσος, οἷς οἱ πλούσιοι καθʼ ἡμέραν συνοικοῦσιν⁝ Δημοκρίτου.
Ταῖς νόσοις ὁ θάνατος ἀλλήλαις ἐπιλαβανούσαις οὐδʼ αὐτὸς παρεῖναι ἀναβάλλεται⁝ Μοσχίωνος.
Τὰ γὰρ ἡδέα, κἂν μήπω παρῇ, τέρπει ταῖς ἐλπίσι⁝ Λευκίππου.
Ταῦτα δʼ ὅτι μὲν φρονάσιος χωρὶς οὐκ ἂν γένοιτο, δᾶλον. ὅτι δʼ ἁ τῶ κόσμω φρόνασις ὁ θεός ἐντι, φανερόν· συνέχεται γὰρ εὐκοσμίᾳ τε καὶ τάξει τᾷ δεούσᾳ· νόω δὲ χωρὶς οὐκ ἂν αὐτὰ γενοίατο. οὐδʼ ὁ βασιλεὺς δὴ χωρὶς φρονάσιος ταύτας ἂν ἔχοι τὰς ἀρετάς· δικαιοσύναν φαμὶ καὶ ἐγκράτειαν καὶ κοινωνίαν, καὶ ὅσα τούτων ἀδελφά⁝ Ἐκ τῶν Ἐκφάντου τοῦ Πυθαγορίου ὑποθηκῶν.
Ταῦτά σοι καὶ Πύθια καὶ Δήλια: ἐπὶ τῶν τελευταῖα ποιούντων.
Ταῦτα Κυμαίοις, ἐμοὶ δὲ ὄνος εἴη: ἐπὶ τῶν μετὰ δέους ἀνάξια δεδιότων· φασὶ γὰρ τοὺς Κυμαίους ὡς θηρίον δεδιέναι τὸν ὄνον· ὀνηλάτην οὖν φυγόντα ὄνον καὶ σκιρτῶντα παίειν καὶ λέγειν τὸ προκείμενον.
Ταὐτόν ἐστιν ἀῤῥωστοῦντι φορτίον ἀναθέσθαι καὶ ἀπαιδεύτοις εὐτυχίας⁝ Ἐκ τῶν Ἰσοκράτους ἀποφθεγμάτων.
Τὰ χρήματʼ ἀνθρώποισιν εὑρίσκει φίλους.
Ταὐτόν ἐστιν ἐν γυμνικῷ ἀγῶνι ἡττηθέντα ὕβρεως δίκην τῷ ἀνταγωνιστῇ λαχεῖν καὶ ἐν τῷ ζῆν νικώμενον ὑπὸ τῆς τύχης ἐγκαλεῖν αὐτῇ, ἐφʼ οἷς δικαίοις εἰς τὸν ἀγῶνα τοῦ ζῆν συγκαταβεβήκαμεν⁝ Σωκράτους.
Ταῖς ἀτυχίαις μὴ ἐπίχαιρε τῶν πέλας·
πρὸς τὴν τύχην γὰρ ζυγομαχεῖν οὐ ῥᾴδιον⁝ Μενάνδρου.
Τέκνα μάθε τίκτειν, οὐ τὰ γηροβοσκήσαντα τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχὴν θρέψοντα τῇ ἀϊδίῳ τροφῇ⁝ Πυθαγόρου.
Τέκνον μὴ σύ γε μητρὸς ἀπʼ ἀνθερεῶνας ἀμήσῃς,
ἠελίους ἥτις σε τριηκοσίους ἐφόρησα,
τέκνον, ὑπὸ ζώνῃ, φοβερὰς δʼ ὠδῖνας ἀνέτλην,
εἰς φάος ἐρχομένου· λαρὸν δʼ ἐπὶ χείλεσι πρώτη
μαστὸν ἐπισχομένη λευκῷ δέ σʼ ἔλοισα γάλακτι⁝ Εὐφορίωνος.
Τέττορες αἰτίαι τὰ σύμπαντα περαίνοντι, καὶ ἐπὶ τέλος ἐπιτίθεντι φύσις καὶ νόμος καὶ τέχνα καὶ τύχα· καὶ τῶν μὲν ἐξ ἄθεος ποτὶ συμφωνίαν πολιτικῶν φερόντων νόμος ἐπιστάτης καὶ δημιουργός· τῶν δὲ διὰ φρονήσιος ἀνθρωπίνας τελεθόντων τέχνα λέγοιτο δικαίως μάτηρ δὲ καὶ ἡγεμὼν ἦμεν· τῶν δὲ εἰκᾷ τε καὶ ὡς ἔτυχεν ἀπὸ τοῦ αὐτομάτου ὁμοίως μεταπιπτόντων τοῖς χρηστοῖς τε καὶ πονηροῖς τύχαν τῶν τοιούτων αἰτίαν φάσκομες. ταύταν δʼ οὔτʼ ἐν μέτρῳ οὔτʼ ἐν ὅρῳ τεταγμέναν καὶ πεφρονηκυῖαν ἕκαστα ποιεῦν⁝ Ἀρχύτου τοῦ Ταραντινοῦ ἡ γνώμη.
Τέττιγας ἐσθίεις: ἐπὶ τῶν διὰ λιχνείαν καὶ τὰ οὐδενὸς ἄξια ἐσθιόντων.
Τελευτησάντων τῶν φίλων θρηνεῖν μὲν οὐκ εὐγενές, προνοεῖν δὲ τῶν οἰκείων, ἐπιμελές⁝ Κλειτάρχου.
Τετρὰς καὶ νουμηνία: ἐπὶ τῶν φύσει ἀργῶν.
Τῆς ὀξυθυμίας τὸ ἄνθος μανία⁝ Ἀπολλωνίου Μακεδόνος τὸ ἀπόφθεγμα.
Τὴν αὐτὴν γνώμην ἔχειν δικάζοντας ἄξιον, ἥνπερ νομοθετοῦντας⁝ Λυσίου ἡ ὑποθήκη.
Τήμερον οὐδεμίαν γραμμὴν ἤγαγον: ἐπὶ τῶν ἀμελούντων τῆς σπουδῆς καὶ τῆς ἑαυτῶν τέχνης· τοῦτο Ἀπελλῆς ὁ ζωγράφος εἴρηκεν.
Τῆς ῥινὸς ἕλκῃ: Λουκιανός· οὐδὲν κωλύσει τῆς ῥινὸς ἕλκεσθαι ὑπὸ πάντων.
Τῇ δὲ νῦν τύχῃ
βροτοῖς ἅπασι λαμπρὰ κηρύσσει μαθεῖν,
τὸν εὐτυχεῖν δοκοῦντα μὴ ζηλοῦν, πρὶν ἂν
θανόντʼ ἴδῃ τις, ὡς ἐφήμεροι τύχαι⁝ Εὐριπίδου Ἡρακλειδῶν.
Τῆς δὲ ταλαίνης νύμφης, ὡς Μεγαρέων, οὐ λόγος οὐδʼ ἀριθμός⁝ Καλλιμάχου.
Τὴν παῤῥησίαν τὴν σὴν οἴει τεττάρων εἶναι ὀβολῶν τὸ λεγόμενον.
Τῆς τύχης σκοπεῖν δεῖ τὸ μέγιστον ὡς ἔλαττον,
καὶ τὸ μὴ παρὸν μὴ θέλειν· οὐδὲ γὰρ σὸν ἐστίν.
ἀμφότερα μένειν οὐκ οἶδε· ἑστήκει γὰρ οὐδέν·
ἐὰν πλούσιος ὢν καθʼ ἡμέραν σκοπῇς τὸ πλεῖον,
εἰς τοσοῦτον εἶ πενιχρός, εἰς ὅσον εἶ περισσός.
ὡς πένης θέλεις σχεῖν καὶ πλούσιος πλέον ἔχειν,
ἶσον ἔχουσιν αὐτῶν αἱ ψυχαὶ τὸ μεριμνᾶν⁝ Σωτάδου ἡ ὑποθήκη.
Τῆς μὲν κακῆς κάκιον οὐδὲν γίνεται
γυναικός· ἐσθλῆς δʼ οὐδὲν εἰς ὑπερβολὴν
πέφυκʼ ἄμεινον· διαφέρουσι δʼ αἱ φύσεις⁝ Εὐριπίδου.
Τῆς αὐτῆς κεραμίας: ἐπὶ τοῦ ὁμοίου καὶ παραπλησίου.
Τὴν αὑτοῦ σκιὰν δέδοικεν: ἐπὶ τῶν σφόδρα δειλῶν.
Τὴν ἀμίδα σανδάλῳ ἐπιφράττεις: ἐπὶ τῶν μικροῖς μεγάλα ἐπιχειρούντων.
Τὴν ἀπὸ Σκυθῶν ῥῆσιν: ἐπὶ τῶν ὠμῶς καὶ περιφανῶς ἀποκρινομένων· τοιοῦτος γὰρ ἦν ὁ Ἀνάχαρσις, Σκύθης ὤν.
Τῇ δʼ Ἀφροδίτῃ πόλλʼ ἔνεστι ποικίλα·
τέρπει τε γὰρ μάλιστα καὶ λυπεῖ βροτούς.
τύχοιμι δʼ αὐτῆς, ἡνίκʼ ἐστὶν εὐμενής⁝ Εὐριπίδου.
Τίς ἂν φίλοισι μάχοιτο;
Τί μʼ ὠφελήσουσʼ οἱ ῥυθμοὶ πρὸς τἄλφιτα: ἐπὶ τῶν μανθανόντων τι οὐκ αὐτοῖς χρειῶδες.
Τί κοινὸν κυνὶ καὶ βαλανείῳ: ἐπὶ τῶν ἔν τισι χρείαις ἀνωφελῶν.
Τί τὸν φεύγοντα διώκεις;
Τί μύζεις; πάντα πεποίηται καλῶς⁝ Ἀριστοφάνους.
Τί τοὺς Ἀχαιοὺς ἀπὸ τοῦ πύργου κρίνετε;
Τί μʼ ἔδει μακροῖς αὐλοῖς αὐλεῖν: ἐπὶ τῶν πονησάντων καὶ μὴ ἀπολαβόντων μισθόν.
Τί δʼ αἰσχρόν, ἂν μὴ τοῖσι χρωμένοις δοκῇ: τοῦτʼ Εὐριπίδου· οὗ ἐναντίον· Αἰσχρὸν τό γʼ αἰσχρὸν κἂν δοκῇ κἂν μὴ δοκῇ· τοῦτο Διογένους.
Τί τὸ στέρεσθαι πατρίδος; ἦ κακὸν μέγα⁝ Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;
τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι⁝ Μιμνέρμου ἡ γνώμη.
Τὸ γὰρ εὖ πράττειν παρὰ τὴν ἀξίαν ἀφορμὴ τοῦ κακῶς φρονεῖν τοῖς ἀνοήτοις γίνεται.
Τὸ δὲ χρυσίον ὀδοῦσι καὶ ὄνυξι καὶ πάσῃ μηχανῇ ἐφύλαττον⁝ Λουκιανοῦ.
Τὸ μὲν φάσθαι, τὸ δὲ κεκρυμμένον εἶναι.
Τὸ γνῶθι σαυτὸν πανταχοῦ ʼστὶ χρήσιμον.
Τὸ μὲν πάρεργον ἔργον ὡς ποιούμεθα,
τὸ δʼ ἔργον ὡς πάρεργον ἐκπονούμεθα⁝ Ἀγάθωνος.
Τοῦτο δέ ἐστιν ὃ λέγουσιν, ὡς φίλος αὑτῷ πᾶς ἄνθρωπος φύσει τέ ἐστι καὶ ὀρθῶς ἔχει⁝ Πλάτων ἐν τοῖς νόμοις.
Τὸν περὶ ψυχῆς δρόμον τρέχει.
Τὸ τῆς παροιμίας ποιεῖς τῆς ἐν τῇ φάτνῃ κειμένης, ἣ οὔτε αὐτὴ τῶν κριθῶν ἐσθίει οὔτε τῷ ἵππῳ δυναμένῳ φαγεῖν ἐπιτρέπει.
Τὸ γὰρ ἔαρ οὔτε μία χελιδὼν ποιεῖ οὔτε μία ἡμέρα⁝ Ἀριστοτέλης Ἠθικῆς
Τὸν ἐν ἀλλοτρίῳ χορῷ πόδα τιθέντα περίεργον ἡ παροιμία καὶ γελοῖον ἀποδείκνυσι⁝ Πλουτάρχου.
Τὸ φῶς δʼ ἀνθρώποισιν ἥδιστον βλέπειν⁝ Εὐριπίδης Ἰφιγενείᾳ ἐν Αὐλίδι.
Τὸν γὰρ γυναικὸς ὅρκον εἰς οἶνον γράφε.
Τὸν καυλὸν οἶσθʼ ἐκεῖνον τοῦ σιλφίου τὸν ἄξιον λεγόμενον⁝ Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι.
Τὸν αὐτὸν αἰνεῖν καὶ ψέγειν ἀνδρὸς κακοῦ.
Τὸν ἕβδομον βοῦν ἡ σοφὴ παροιμία.
Τράγον ἀμέλγειν: ἐπὶ τῶν ἀνάρμοστόν τι ποιούντων καὶ ἀνόητον. ὅθεν καὶ Διογενιανός· πότερον ὁ τὸν τράγον ἀμέλγων ἢ ὁ τὸ κόσκινον ὑποτιθεὶς ἀφρονέστερος;
Τῷ οἰκείῳ μέτρῳ παραμέτρει.
Τῷ δὲ Ἀγαμέμνονι τῆς Θερσίτου παῤῥησίας ἧττον ἔμελεν ἢ χελώνη μυιῶν τὸ τῆς παροιμίας.
Τῷ γὰρ πονοῦντι καὶ θεὸς συλλαμβάνει: Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Τῶν δυστυχούντων οὐδὲ εἷς φίλος.
Τῶν δυνατῶν τι κέλευʼ· οὐ γὰρ παρὰ Κενταύροις.
Τῷ γὰρ ὄντι ἡ νεότης εἰς πᾶν ἐπίδοσιν ἔχει⁝ Πλάτων.
Τῶν δὲ σωμάτων θηλυνομένων καὶ αἱ ψυχαὶ ἐπὶ πολὺ ἀῤῥωστότεραι γίνονται⁝ Ξενοφῶντος.
Τῶν γὰρ πλούτων ὅδʼ ἄριστος γενναῖον λέχος εὑρεῖν⁝ Εὐριπίδου.
Τῶν γὰρ καλῶν παράλειψις οὐχ ἧττον ἢ τῶν βλαβερῶν ἡ πρᾶξις ἀνιαρόν ἐστι καὶ ταραχῶδες⁝ Πλουτάρχου ἡ γνώμη.
Τῷ πονοῦντι δʼ ἐκ θεῶν
ὀφείλεται τέκνωμα τοῦ πόνου κλέος⁝ Αἰσχύλου.
Ὕβριν τε τίκτει πλοῦτος ἢ φειδὼ βίου: Εὐριπίδου.
Ὕβρις καὶ οἶνος ἀποκαλύπτειν εἰώθασι φίλοις τὰ ἤθη τῶν φίλων.
Ὕβρις μικρῶν κρατοῦντα φυσᾶσθαι μέγα.
Ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρί. Δεύτερον δὲ φυὰν καλὸν γενέσθαι. Τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως⁝ Σιμωνίδου αὗται αἱ παροιμιώδεις γνῶμαι.
Ὑγίεντα δʼ εἴ τις ὄλβον ἄρδει ἐξαρκῶν κτεάτεσσι καὶ εὐλογίαν προστιθεὶς μὴ ματεύσῃ θεὸς γενέσθαι.
Ὑγιέστερος κολοκύντης: παρόσον ἡ κολόκυντα ἐν πολλοῖς χρησιμεύει.
Ὑγιαίνειν μὲν ἄριστον ἀνδρὶ θνατῷ, δεύτερον δὲ φυὰν καλὸν γενέσθαι, τρίτον δὲ πλουτεῖν ἀδόλως, εἶτα τέταρτον ἡβᾶν μετὰ τῶν φίλων.
Ὑγίεια μὲν ἡγεῖται, κάλλος δὲ δεύτερον, τὸ δὲ τρίτον ἰσχὺς, τέταρτον δὲ πλοῦτος οὐ τυφλός, ἀλλʼ ὀξὺ βλέπων.
Ὑγίεια καὶ νοῦς ἐσθλὰ τῷ βίῳ δύο.
Ὑιὸν τρέφει τις, κἂν πένης τις ὢν τύχῃ·
θυγατέρα δʼ ἐκτίθησι κἂν ᾖ πλούσιος⁝ Ἑρμαφροδίτου.
Ὕλη ἐστὶ τὸ ὑποκείμενον γενέσει καὶ φθορᾷ καὶ ταῖς ἄλλαις μεταβολαῖς. οἱ ἀπὸ Θάλεω καὶ Πυθαγόρου καὶ οἱ Στωϊκοὶ τρεπτὴν καὶ ἀλλοιωτὴν καὶ ῥευστὴν ὅλην διʼ ὅλων τὴν ὕλην. Οἱ δʼ ἀπὸ Δημοκρίτου ἀπαθῆ τὰ πρῶτα, τὴν ἄτομον καὶ τὸ κενὸν τὸ ἀσώματον. Ἀριστοτέλης καὶ Πλάτων τὴν ὕλην σωματοειδῆ ἄμορφον ἀνείδεον ἀσχημάτιστον ἄποιον, ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει, δόξαι κενὴν δὲ τῶν εἰδῶν, οἷον τιθηνὴν καὶ ἐκμαγεῖον καὶ μητέρα γενέσθαι. οἱ δὲ ὕδωρ λέγοντες ἢ πῦρ ἢ ἀέρα ἢ γῆν τὴν ὕλην, οὐκέτι ἄμορφον αὐτὴν λέγουσιν, ἀλλὰ σῶμα. οἱ δὲ τὰ ἀμερῆ καὶ τὰς ἀτόμους ἄμορφον.
Ὑμεῖς οὔτε τρίτοι, οὔτε τέταρτοι: ἐπὶ τῶν οὐδενὸς λόγου ἀξίων.
Ὑπερήφανόν που γίνεθʼ ἡ λίαν τρυφή.
Ὑπόπτερος δʼ ὁ πλοῦτος· οἷς γὰρ ἦν ποτε,
ἐξ ἐλπίδων πίπτοντας ὑπτίους ὁρῶ⁝ Εὐριπίδου.
Ὑπέκκαυμα γὰρ ἐπιθυμίας λόγος τρωτικός⁝ Ἀρικλείας.
Ὑπʼ οὐδενὸς φιλεῖσθαι δοκήσῃ τις μηδένα φιλῶν⁝ Ἰσοκράτους.
Ὑπὸ πολλῶν διαβάλλεσθαι κακῶν οὔτε ἀληθὲς οὔτε βλαβερόν· τὸ δὲ ὑφʼ ἑνὸς ἀγαθοῦ ψέγεσθαι καὶ ἀληθὲς καὶ λυσιτελές⁝ Μοσχίωνος.
Ὑπὸ γυναικὸς ἄρχεσθαι ὕβρις ἂν εἴη ἐσχάτη⁝ Δημοκρίτου.
Ὑπὲρ τὸν Ἐπιμενίδην κεκοίμησαι.
Ὑπηνέμια ὀνείρατα καὶ ἐπαίνων σκιαί: ἐπὶ τῶν μάτην ἐλπιζόντων.
Ὑπὲρ κάρα πτύει: ἐπὶ τῶν ἐπαιρομένων καὶ ὑπερηφανῶν.
Ὑπὸ τοῦ δικαίου δʼ ἐστὶν ἡττᾶσθαι καλόν⁝ Φιλωνίδου ἡ ὑποθήκη.
Ὑπέρῳ ὕδωρ πλήττει.
Ὑπʼ αἰδοῦς δʼ οὐ λίαν ἀσπάζομαι: ἐπὶ τῶν ἄγαν σωφρόνων, τοῦτʼ ἔφησεν Εὐριπίδης ἐν τραγῳδίᾳ Ἐρεχθειδῶν, ᾧδέ πη λέγων· Ἀλλʼ ὦ τέκνον μοι δὸς χεῖρʼ, ὡς θίγῃ πατήρ, καὶ χαῖρʼ· ὑπʼ αἰδοῦς δʼ οὐ λίαν ἀσπάζομαι· γυναικόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρὸς οὐ σοφοῦ.
Ὑψοῖ δὲ τὸ μέλαθρον ὑμήναον. ἀείρα τε
τέκτονες ἄνδρες· ὑμήναον, γαμβρὸς
ἔρχεται ἶσος Ἄρει⁝ Σαπφοῦς.
Φασὶ δὲ δυσβουλίαν τῇδε τῇ πόλει προσεῖναι.
Φέρει καὶ ὄρνις γάλα: ἐπὶ τῶν ἄγαν εὐδαιμόνων.
Φεύγειν τὴν ἀδικίαν ὡς δέσποιναν ἀσεβεστάτην καὶ χαλεπωτάτην, ἱκετεύοντα τοὺς θεοὺς συναποτρέπειν αὐτήν⁝ Ζαλεύκου.
Φάρμακα πολλὰ μὲν ἐσθλὰ μεμιγμένα, πολλὰ δὲ λυγρά.
Φάτταν ἀντὶ περιστερᾶς, ἑταίραν ἀντὶ νύμφης.
Φεῦ φεῦ· παλαιὸς αἶνος ὡς καλῶς ἔχει,
οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός⁝ Εὐριπίδου.
Φεῦ· ὅσῳ τὸ θῆλυ δυστυχέστερον γένος
πέφυκεν ἀνδρῶν, ἔν τε τοῖσι γὰρ καλοῖς
πολλῷ λέλειπται κἀπὶ τοῖς αἰσχροῖς πλέον⁝ τοῦ αὐτοῦ Οἰνεῖ.
Φιλεῖ γὰρ τὸ δαιμόνιον πολλάκις ἀνθρώποις τὸ μέλλον νύκτωρ λαλεῖν, οὐχ ἵνα φυλάξωνται μὴ παθεῖν· οὐ γὰρ εἱμαρμένης δύνανται κρατεῖν, ἀλλʼ ἵνα κουφότερον πάσχοντες φέρωσι⁝ Λευκίππου.
Φιλονεικίη πᾶσα ἀνόητος· τὸ γὰρ κατὰ τοῦ δυσμενοῦς βλαβερὸν θεωρεῦσα, τὸ ἴδιον συμφέρον οὐ βλέπει⁝ Δημοκρίτου.
Φιλοχρηματίη τοῦ κτήσασθαι εὑρεῖν ἀρκέοντα οὖρον οὐκ οἶδεν⁝ Εὐσεβίου.
Φιλοχρηματίην ἐφʼ ἡμέρῃ ἑκάστῃ ἐπιῤῥέων πλοῦτος οὐχ ἵστησιν, ὥσπερ οὐδὲ πυρκαϊὴν ὕλη ἐπιβαλλομένη· ἐπιγινόμενος δʼ ἀεὶ ἐς τοῦ πλεῦνος τὴν ἐπιθυμίην ἐξάπτει μειζόνως. νόος δὲ μοῦνος παραστὰς καὶ τοῦτο οἶδεν ἀκέσασθαι.
Φιλεῖ δὲ τῷ κάμνοντι συσπεύδειν θεός: Εὐριπίδου ἡ γνώμη.
Φιλέει γὰρ θεὸς τὰ ὑπερέχοντα πάντα κωλούειν: Ἡροδότου.
Φιλάργυρος οὐδεὶς ἀγαθὸς οὔτε βασιλεὺς οὔτε ἐλεύθερος⁝ Δημοκρίτου.
Φιλήδονον καὶ φιλοσώματον καὶ φιλοχρήματον καὶ φιλόθεον τὸν αὐτὸν οὐ δύναται εἶναι· ὁ γὰρ φιλήδονος πάντως καὶ φιλοσώματος· ὁ δὲ φιλοσώματος πάντως καὶ φιλοχρήματος· ὁ δὲ φιλοχρήματος ἐξ ἀνάγκης καὶ ἄδικος· ὁ δὲ ἄδικος εἰς μὲν θεὸν ἀνόσιος, εἰς δὲ ἀνθρώπους παράνομος⁝ Πυθαγόρου.
Φιλονεικότερος τῶν ἀλεκτρυόνων.
Φιλεῖ δʼ ἑκάστου πλεῖον οὐδεὶς οὐδένα.
Φοίνικος παλαιότερος: μακρόβιον γὰρ τὸ ζῷον.
Φρονεῖ γὰρ ὡς γυνὴ μέγα⁝ Εὐριπίδου.
Φρονεῖν γὰρ οἱ ταχεῖς οὐκ ἀσφαλεῖς⁝ Σοφοκλῆς Οἰδίποδι.
Φράζεο δὴ σπουδὴν ἐντυνάμενος μύθων διʼ ἀκουῆς
ἡμετέρων, ἀτραπὸν περὶ παντὸς ἀληθῆ,
κῆρας ἀπωσάμενος πολυπήμονας, αἵ τε βεβήλων
ὄχλον ἀνιστῶσαι, ἄτας περὶ πάντα πεδῶσι
παντοίας ἰδέαις, μορφῶν ἀπατήματʼ ἔχουσαι.
τοὺς μὲν ἀπὸ ψυχῆς εἴργειν φυλακαῖς νόοιο.
οὗτος γάρ σε καθαρμὸς ὄντως δικαίως ὁσιεύσει,
εἴ κεν ἀληθείῃ μισέῃς ὀλοὸν γένος αὐτῶν,
ἤδη μὲν πρώτιστα αἰσχρῶν δότειραν ἁπάντων,
ἣν ἐπιθυμία ἡνιοχεῖ μάργοισι χαλινοῖς.
Ἐκ μὲν τῆς προμαντικῆς πρόνοιαν ἔφασαν δεῖν ἐπιζητεῖν· ἐκ δὲ τῆς ἰατρικῆς τῆς τε προνοίας ἐπανόρθωσιν· ταῦτα γὰρ εἶναι πέρατα τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης· ἐκ δὲ τῆς μουσικῆς αἴσθησιν ἀκριβῆ τε καὶ ἐπιστημονικήν· ἐκ δὲ τῶν μαθηματικῶν ὀνομαζομένων συλλογισμόν τε καὶ ἀπόδειξιν τῶν διʼ αὐτῶν νοημάτων⁝ Λίνου ὑποθήκη.
Φύλασσε τρόπον καλοκἀγαθίαν ὅρκου πιστοτέραν⁝ Σόλων.
Φύσει γὰρ ἐχθρὸν τὸ δοῦλον τοῖς δεσπόταις⁝ Εὐριπίδου.
Φύσει γυνὴ δυσήνιον καὶ πικρόν⁝ Μενάνδρου.
Φύσει μὲν γὰρ δυσχαλίνωτον ὄρεξις· προσλαβοῦσα δὲ καὶ πλούτου χορηγίαν, ἀχαλίνωτον⁝ Πλουτάρχου.
Φύσις εὐγενὴς μετρίαν ἄσκησιν προσλαβοῦσα ῥᾳδίως ἔρχεται πρὸς τὴν τελείαν ἀνάληψιν τῆς ἀρετῆς⁝ Ζήνωνος.
Φύσις ἀνθρώπων ἀσκοὶ πεφυσημένοι.
Φύρουσιν αὔθʼ οἱ θεοὶ πάλιν τε καὶ πρόσω: πρὸς τοὺς τὰ πάντα συγχέοντας.
Ἔστι φωνὴ ἀνὴρ πεπληγμένος.
Χαλεπὸν τὸ εὖ γνῶναι⁝ τὸ ἀπόφθεγμα Πιττακοῦ.
Χαλεπὸν ἄρχεσθαι ὑπὸ χείρονος⁝ Δημοκρίτου ἡ γνώμη.
Χαλεπὸν ὅταν τις ὧν πίνει πλέον λαλῇ,
μηδὲν κατειδὼς, ἀλλὰ προσποιούμενος⁝ Μενάνδρου.
Χαλεπὸν τὸ ἑαυτὸν γνῶναι, ἀλλὰ μακάριον· ζῆ γὰρ κατὰ φύσιν⁝ Θάλεω.
Χαλεπαὶ δέ τʼ ἀνάκτων εἰσὶν ὁμοκλαί.
Χαρτοῖσι χαῖρε καὶ κακοῖσιν ἄσχαλλε μὴ λίην·
γίνωσκε δʼ οἷος ῥυσμὸς ἀνθρώπους ἔχει⁝ Ἀρχιλόχου.
Χαίρει ταῖς κατάραις τὸ κύμινον: ἐπὶ τῶν μηδὲν ἀπὸ κατάρας βλαπτομένων.
Χαῖρʼ, εἰ τὸ χαίρειν ἐστί που κάτω χθονός⁝ Ἀστυδάμαντος.
Χαίρετε δαίμονες, οἳ Λεβάδειαν Βοιώτιον οὖθαρ ἀρούρης⁝ Κρατίνου.
Χαίρειν χρὴ τοῖς ἐλέγχουσιν ἢ τοῖς κολακεύουσιν· οἱ μὲν γὰρ ἡμᾶς λυποῦντες διεγείρουσιν, οἱ δὲ χαριζόμενοι ἐκλύουσι καὶ ὑποσκελίζουσιν⁝ Πλουτάρχου.
Χαῖρε παλαιογόνων ἀνδρῶν θεατῶν ξύλλογε πανσόφων⁝ Πλάτων ἐν Ξαντρίαις.
Χαίρω σʼ ὁρῶν φθονοῦντα, τοῦτʼ εἰδὼς ὅτι
ἓν δρᾷ μόνον ἴδιον ὧν ποιεῖ φθόνος·
λυπεῖ γὰρ αὐτὸ τὸ κτῆμα τοὺς κεκτημένους⁝ Καρκίνου.
Χάους ἀρχαιότερος.
Χαλεπὸν τύχης τι πρᾶγμα, χαλεπόν· ἀλλὰ δεῖ αὐτὴν φέρειν κατὰ τρόπον ὥσπερ φορτίον⁝ Ἀπολλοδώρου.
Χαλεπὸν θυγάτηρ κτῆμα καὶ δυσδιάθετον⁝ Μενάνδρου.
Χαβρίας εἶπε, φοβερώτερον ἐστι στρατόπεδον ἐλάφων ἡγουμένου λέοντος, ἢ λεόντων ἐλάφου.
Χαῖρε δὶς ἡβήσας καὶ δὶς τάφου ἀντιβολήσας,
Ἡσίοδʼ, ἀνθρώποις μέτρον ἔχων σοφίης⁝ Πίνδαρος εἰς Ἡσίοδον.
Χάριτας μὲν τὸ δίκαιον ὑπερβαινούσας οὐδʼ ὀνομαστέον ἐμοὶ δοκεῖν χάριτας· τὰς δὲ τῆς δικαιοσύνης φίλας οὐδεὶς ἂν, ὃς οὐκ ἀπὸ δρυός ἐστιν ἢ πέτρας ἑκὼν ἀρνησάμενος τύχοι⁝ Σωπάτρου.
Χαίροις νῦν φιλότητι· περιπλομένου δʼ ἐνιαυτοῦ
τέξεις ἀγλαὰ τέκνʼ· ἐπεὶ οὐκ ἀποφώλιοι εὐναί
ἀθανάτων.
Χειμὼν κατʼ οἴκους ἐστὶν ἀνδράσι γυνή.
Χείλεα μέν τʼ ἐδίηνʼ, ὑπερῴην δʼ οὐκ ἐδίηνε: ἐπὶ τῶν σμικρὰ δῶρα διδόντων.
Χῖος παραστὰς οὐκ ἐᾷ Κῷον λέγειν: παρόσον οἱ Χῖοι λογιώτεροι τῶν Κῴων ἦσαν καὶ δυνατώτεροι.
Χοροῦ μὲν ἀναρμοστία ποιεῖ γέλωτα, πολιτῶν δὲ ἀναρμοστία ποιεῖ δάκρυα.
Χορεῖός ἐστι ποῦς συγκείμενος ἐκ τριῶν βραχειῶν, οἷον δόλιος· χορεῖος δὲ ἐκλήθη, ὅτι ἐν χοροῖς τοιούτῳ μέτρῳ ἐχρῶντο.
Χρὴ δὲ καθʼ αὑτὸν ἀεὶ παντὸς ὁρᾶν μέτρον.
Χρήματα γὰρ ψυχὴ πέλεται δειλοῖσι βροτοῖσι⁝ Ἡσιόδου.
Χρὴ δʼ οὔποτʼ εἰπεῖν ὄλβιον οὐδένα βροτῶν
πρὶν ἂν θανόντος τὴν τελευταίαν ἴδῃς,
ὅπως περάσας ἡμέραν ἥξει κάτω⁝ Εὐριπίδου.
Χρὴ ψυχὴν λιπεῖν μηδʼ ἀνίζειν δακρύοις καὶ θρήνοις· τὸ δὲ χρεὼν ἀνδρὸς ἀγαθοῦ φέρειν⁝ Σωκράτους.
Χρηστότης τυγχάνουσα μὲν χάριτος ἔτι μᾶλλον αὔξεται· προπηλακισθεῖσα δὲ εἰς ὀργὴν ἐρεθίζεται⁝ Λευκίππου.
Χρηΐζων παθέεσσιν ἀκέστορος, ἢν κακὰ κεύθῃς,
οὔποτε σηπεδόνα φεύξεαι ἀργαλέην.
Χρὴ πάντας τοὺς λόγους ἄνω καὶ κάτω μεταστρέφοντα ἐπισκοπεῖν⁝ Πλάτωνος.
Χρὴ δʼ ἐπʼ ἀξίοις πονεῖν
ψυχὴν προσβάλλοντʼ ἐν κύβοισι δαίμονος⁝ Εὐριπίδου ἐν κροις.
Χρὴ μὴ θαυμάζειν εἰ πεπεδημένοι τὴν γλῶττάν τινες καὶ βοῦν ἀφωνίας ἐπʼ αὐτὴν βεβλημένοι.
Χρὴ τὴν ἀρετὴν μὴ χωλεύειν καθʼ ἕτερον, ἀλλʼ ἔργῳ καὶ λόγῳ ὀρθὴν καὶ ἀπηρτισμένην κατʼ ἀμφότερα εἶναι.
Χρυσὲ, κακῶν ἀρχηγὲ, βιοφθόρε, πάντα χαλέπτων,
εἴθε σε μὴ θνητοῖσι γενέσθαι πῆμα ποθεινόν·
σοῦ γὰρ ἕκητι μάχαι τε, λεηλασίαι τε, φόνοι τε
ἐχθρὰ δὲ τέκνα γονεῦσιν ἀδελειοί τε συναίμοις⁝ Φωκυλλίδου.
Ὄνειδος χρυσοῦ.
χρυσὲ διῶκτα, τύραννε, πάντολμε, δολοπλόκε,
πάντων κακῶν ἀκρόπολις, φρούριον ἀπωλείας,
ἑλέπολις, ῥιψέπαλξις, σπαράκτρια τειχέων,
πόλεων τειχοσείστρια, τινάκτρια δωμάτων,
οἵοις κακοῖς τοὺς γηγενεῖς κρεωκοπεῖς καὶ τρύχεις.
οὐδὲν ἀνθαμιλλᾶταί σοι πραγμάτων τῶν ἐν βίῳ,
οὐδὲν ἀντιφαρίζει σοι πάντων τῶν ἐπιγείων.
μαλθάσσεις τὸν ἀμάλακτον, τὸν μαλακὸν σκληρύνεις·
γλῶσσαν ἀνοίγεις ἄφωνον, λάλον ἐπιστομίζεις·
ποιεῖς βραδὺν τὸν δρομικόν, πτηνόπουν τὸν ἀργόπουν.
πειῤῥάζεις μὲν καὶ θελγητρὸν ἐπάγεις τὴν καρδίαν,
καὶ γοητεύεις ἴυγξιν ἀφύκτοις τὰς αἰσθήσεις,
ἀλλά σου τὸ καλλίχροον ὡς ἔχιδνα μαρμάσσει.
θεσμοὺς καὶ νόμους συμπατεῖς καὶ τὴν αἰδῶ διώκεις.
τυμβωρυχεῖς, τοιχωρυχεῖς, ἀπεμπωλεῖς, προδίδως. λῆρος τὸ κομψευόμενον, ὡς ἔοικε, καὶ μῦθος, ὡς ἄρα τὸν ἀδάμαντα μόνον αἷμα μαλθάσσει· τί γάρ σου δραστικώτερον καὶ λίθους ἁπαλεύειν; τί δὲ τὴν ὑπερίσχυον ἰσχύν σου διαφεύγει;
Χρυσὸς μὲν οἶδε δοκιμάζεσθαι πυρί,
ἡ δὲ πρὸς φίλους εὔνοια καιρῷ κρίνεται⁝ Μενάνδρου.
Χρόνος δὲ φευγέτω σε μηδὲ εἷς ἀργός⁝ Δημώνακτος.
Χρεία διδάσκει κἂν βραδύς τις, ἢ σοφόν⁝ Εὐριπίδου.
Χρόνος εὐμαρὴς θεός: ὅτι εὐκόλως πάντα μαλάττει καὶ πάντα δαπανᾷ.
Χρόνος σοφώτατον ἁπάντων· εὑρίσκει γὰρ τὰ πάντα.
Χρὴ γὰρ ποιητὴν ἄνδρα πρὸς τὰ δράμματα
ἃ δεῖ ποιεῖν, πρὸς ταῦτα τοὺς τρόπους ἔχειν⁝ Ἀριστοφάνους.
Χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσι μόνος
κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μόνη⁝ Σοφοκλέους.
Χρυσίῳ παρὰ βαρβάροις οἱ κακοῦργοι ἐδέδεντο.
Ψεύδεσιν Ἄρης φίλος⁝ Εὐριπίδου.
Ψεύδεσθαι ἀνελεύθερον, ἀλήθεια γενναῖον.
Ψιττακὸς τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ἀνθρώπων θεοῦ τι μέρος ἔλεγεν ἔχειν.
Ψίθυρον καὶ διάβολον ἄνδρα μὴ προσδέχου· οὐ γὰρ ἕνεκεν εὐνοίας τοῦτο ποιεῖ· ὡς γὰρ τὰ τῶν ἄλλων ἀποῤῥήματα ἀπεκάλυψε σοί, ὡσαύτως καὶ τὰ ὑπό σου λεγόμενα ἑτέροις ἀναθήσεται.
Ψυχὴ τελεωτάτη σκήνεος μοχθηρίαν ὀρθοῖ· σκήνεος δὲ ἰσχὺς ἄνευ λογισμοῦ ψυχὴν οὐδέν τι ἀμείνω τίθησιν⁝ Δημοκρίτου.
Ψυχῆς μέγας χαλινός ἐστιν ὁ νοῦς⁝ Βίαντος.
Ψυχῇ ζῶντας ἡμᾶς, τῇ ταύτης ἀρετῇ ῥητέον εὖ ζῆν. ὡς ὀφθαλμοῖς ὁρῶντας τῇ τούτων ἀρετῇ καλῶς ὁρᾷν⁝ Βίαντος.
Ψυχῆς γὰρ οὐδέν ἐστι τιμιώτερον⁝ Εὐριπίδου.
Ψυχῆς γὰρ ἀγαθῆς πατρὶς ὁ ξύμπας κόσμος⁝ Ἐξ ἀποφθέγματος.
Ψωλὸν γενέσθαι δεῖ σε μέχρι μυῤῥίνου.
Ὦ ἄνα, Λητοῦς ὑιὲ, Διὸς τέκος, οὔποτε σεῖο
λήσομαι ἀρχόμενος οὐδʼ ἀποπαυόμενος,
ἀλλʼ αἰεὶ πρῶτόν τε καὶ ὕστατον ἔν τε μέσοισιν
ἀείσω· σὺ δέ μευ κλῦθι καὶ ἐσθλὰ δίδου⁝ Θεόγνιδος.
Ὦ βασιλεῦ καὶ τόδε ἐς θυμὸν βάλλε, ὡς τοῖσι μὲν χρηστοῖσι τῶν ἀνθρώπων κακοὶ δοῦλοι φιλέουσι γίγνεσθαι, τοῖσι δὲ κακοῖσι χρηστοί⁝ Ἡροδότου.
Ὦ γάμοι, γάμοι: ἐπὶ τῶν δυστυχούντων.
Ὦ γῆρας, οἵαν ἐλπίδʼ ἡδονῆς ἔχεις
καὶ πᾶς τις εἴς σε βούλετʼ ἀνθρώπων μολεῖν·
λαβὼν δὲ πεῖραν, μεταμέλειαν λαμβάνει⁝ Εὐριπίδου.
Ὦ γῆρας ὡς ἅπασιν ἀνθρώποισιν εἶ
ποθεινόν, ὡς εὐδαῖμον· εἶθʼ ὅταν παρῇς
ἀχθηρὸν ὡς μοχθηρόν· εὖ λέγει τέ σε
οὐδείς· κακῶς πᾶς τις, ὃς σοφὸς λέγει⁝ Ἀντιφάνους.
Ὦ γῆρας ὡς ἅπασι τοῖς ζητοῦσί σε
ψέγειν ἀφορμὰς παραδίδως τοῦ πράγματος.
Ὦ δαιμόνιʼ ἀνδρῶν μὴ μεγάλα λίαν λέγε.
Ὦ δέσποτʼ, οὐδεὶς οἶδεν ἄνθρωπος γεγώς
οὔτʼ εὐτυχοῦς ἀριθμὸν οὔτε δυστυχοῦς⁝ Εὐριπίδου.
Ὦ ζαθέης γεγαῶτες ἐριχθόνιοι γενέθλης,
ἔτλητʼ ἐλθέμεναι καὶ ἐμὴν ἐρεεινέμεν ὀμφήν,
ὁππόθι δῃωθῇ περικαλλέος ἕδρα σηκοῦ.
κλῦτε δαφνηρεφέων μυχάτων ἄπο θέσκελον ὀμφήν.
εὖτʼ ἂν ἄνω πνείοντες ὑπʼ ἠέριοι κελάδοντες
τρίβωνται πατάγοισιν ἐναντία δηριόωντες,
κρυμὸς δʼ αὖ περὶ κόσμον ἀπείρονα νήνεμος ἔσται,
μηδὲ δὴ ἐξερύγησεν ἔχῃ κεκακωμένος αἰθήρ.
αἰθαλόεις περὶ γαῖαν, ὅπη τύχεν, ἔκπεσε πυρσός·
τὸν μὲν δὴ θῆρές τε κατʼ οὔρεα δειμαίνοντες
φεύγουσι πυμάτοις ὑπὸ κεύθεσιν· οὐδὲ μένουσιν
εἰσιδέειν ὄσσοισι καταιβάσιον Διὸς ἔγχος.
τοῦ μὲν καὶ νηοὶ μακάρων, καὶ δένδρεα μακρά,
ἠλιβάτων δʼ ὀρέων κορυφαί, νῆές τʼ ἐνὶ πόντῳ,
δάμνονται ζωοπύροις ποτήμασιν ἐμπελάοντες·
καὶ δʼ αὐτὴ πληγεῖσα Ποσειδαῶνος ἑταίρη,
πολλάκις ἠχήεσσʼ ἀναχάζεται Ἀμφιτρίτη.
ὑμεῖς οὖν καὶ ἄτλητον ἐνὶ φρεσὶν ἄλγος ἔχοντες,
τέτλατε Μοιράων ἀμετάτροπα δήνεα θυμῷ·
ταῖσιν Οὐρανίδαο Διὸς κατένευσε κάρηνον,
ὅττι κε δινήσωσι μένειν ἀσάλευτον ἀτράκτοις.
αἴσια γὰρ ἦν δολιχοῖσι χρόνος περικαλλέα σηκὸν
πυρσῶν αἰωρήσεσι διηπετέεσσι δαμῆναι⁝ Χρησμὸς Ἀπόλλωνος.
Ὦ Ζεῦ, τί λέξω; πότερά σʼ ἀνθρώπους ὁρᾶν; ἢ δόξαν ἄλλως τήνδε κεκτῆσθαι μάτην, ψευδῆ, δοκοῦντας δαιμόνων εἶναι γένος, τύχην δὲ πάντα τἀν βροτοῖς ἐπισκοπεῖν.
Ὦ Ζεῦ πολυτίμηθʼ οἷόν ἐστιν ἐλπὶς κακόν.
Ὦ Ἡράκλεις, τί μαίνῃ: ἐπὶ τῶν θυμουμένων.
Ὦ Ἡράκλεις, ἀπόλωλε ἀνδρὸς ἀρετά: Ἀρχίδαμος ὁ Ἀγησιλάου, ἰδὼν βέλος τότε πρῶτον ἐκ Σικελίας κομισθὲν ἐς Λακεδαίμονα ἀναβοήσας ἔφη τοῦτο. Τί δʼ ἂν φαίῃ, εἰ τὴν νῦν βολίδα ἑώρα;
Ὦ θνητὰ πράγματʼ, ὦ γυναικεῖαι φρένες,
ὅσον νόσημα τὴν Κύπριν κεκτήμεθα⁝ Εὐριπίδου.
Ὧι ἱκανὸν οὐδέν, τούτῳ γε αἰσχρὸν οὐδέν: Τιμόθεος ὁ Κόνωνος εἶπε τοῦτο πρὸς Ἀριστοφῶντα τὸν Ἀζηνιέα πάντων ἄριστα ἔχοντα λόγον, πλήν γε ἄσωτον ὄντα.
Ὦ κρονικαῖς λήμαις λημῶντε τὰς φρένας ἄμφω.
Ὤικτειρʼ ἀκούσας· οἰκτρὰ γὰρ τὰ δυστυχῆ.
Ὦ μεγίστη τῶν θεῶν νῦν οὖσʼ ἀναίδεια
εἰ θεὸν καλεῖν σε δεῖ· δεῖ δέ· τὸ κρατοῦν
γὰρ νῦν νομίζεται θεός· ἐφʼ ὅσον
βαδίζεις; ἐφʼ ὅσον ἥξειν μοι δοκεῖς⁝ Μενάνδρου.
Ὦ μῶρε, θυμὸς ἐν κακοῖς οὐ ξύμφορος⁝ Σοφοκλέους.
Ὤμοσεν ἀλλὰ λέγουσιν ἀλαθέα, τοὺς ἐν ἔρωτι ὅρκους μὴ δύνειν οὔατʼ ἐς ἀθανάτων⁝ Καλλιμάχου.
Ὧν τοῖς θεοῖς ἄνθρωπος εὔχεται τυχεῖν
τῆς ἀθανασίας κρεῖττον οὐδὲν εὔχεται⁝ Ποσειδίππου.
Ὠνείδισάς μοι γῆρας ὡς κακὸν μέγα, ᾧ μὴ τυχόντι, θάνατός ἐσθʼ ἡ ζημία, οὗ πάντες ἐπιθυμοῦμεν· ἂν δʼ ἔλθῃ ποτέ, ἀνιώμεθʼ· οὕτως ἐσμὲν ἀχάριστοι φύσει· τοῦ ζῆν γὰρ οὐδεὶς ὡς ὁ γηράσκων ἐρᾷ.
Ὧν ἕνεκα ζῆν ἐθέλεις, τούτων χάριν καὶ ἀποθανεῖν μὴ κατόκνει.
Ὧν πρόχειρος ὁ πορισμὸς, τούτων ἡ κτῆσις εὐκαταφρόνητος.
Ὧν τοῦ σώματος ἀπαλλαγεὶς οὐ δεήσῃ, ἐκείνων καταφρόνει πάντων· καὶ ὧν ἀπαλλαγεὶς δεήσῃ, πρὸς ταῦτά σοι ἀσκουμένῳ τοὺς θεοὺς παρακάλει γενέσθαι σοι συλλήπτορας⁝ Πυθαγόρου.
Ὧν γάρ τις γλίχεται τυχεῖν, ἐκεῖνα καὶ δοξάζει· καὶ ταῦτα πᾶσι κατὰ νοῦν, ὅσα καὶ κατὰ γνώμην. ἀλλʼ ἄρα δυσποτμότερον οὐδέν ἐστιν ἀνθρώπου ἔχοντος τοὺς ἐχθραίνοντας οἰκείους ταυτοστέγους. ἂν ἔνδον ἔχῃς τοὺς ἐχθρούς, ἂν ἐφεστίους τρέφῃς, οὐ ῥύσονται κινδύνων σε τὰ Βαβυλῶνος τείχη, οὐ πύργοι Σεμιράμιδος, οὐ πυραμίδων πάχος. ἂν τὴν προδότριαν ψυχὴν σύνοικον δυστυχήσῃς, ἂν συνοικοίης μετʼ αὐτῶν ἐν ἀῤῥαγεῖ φρουρίῳ, ἁλώσιμον τὸ φρούριον, ἀφύλακτος ἡ πόλις.
Ὦ παῖ, σιώπα, πόλλʼ ἔχει σιωπὴ καλά⁝ Μενάνδρου ἡ παραίνεσις.
Ὦ πᾶσιν ἀνθρώποισιν ἔχθιστοι βροτῶν,
Σπάρτης ἔνοικοι, δόλια βουλευτήρια,
ψευδῶν ἄνακτες μηχανοῤῥάφοι κακῶν
ἑλικτὰ κοὐδὲν ὑγιές.
Ὦ πάλαι ποτʼ ὄντες ἄλκιμοι μὲν ἐν χοροῖς, ἄλκιμοι δʼ ἐν
μάχαισιν
καὶ κατʼ αὐτὸ δὴ τοῦτο μόνον ἄνδρες μαχιμώτατοι,
πρίν ποτʼ ἦν, πρὶν ταῦτα. νῦν δʼ οἴχεταί γε κύκνου πολιώτεροι δή⁝ Ἀριστοφάνους Σφιγξί.
Ὦ παῖ Τισάνδρου, ἀπορχήσαό γε μὴν τὸν γάμον.
Ὦ πόλις, πόλις, ὡς εὐτυχὴς εἶ μᾶλλον ἢ καλῶς φρονεῖς⁝
Εὐπόλιδος.
Ὦ παῖ Κρέοντος, ὡς ἀληθὲς ἦν ἄρα,
ἐσθλῶν ἀπʼ ἀνδρῶν ἐσθλὰ γίγνεσθαι τέκνα·
κακῶν δʼ ὅμοια τῇ φύσει τῇ τοῦ πατρός.
ὅταν δὲ κρηπὶς μὴ καταβληθῇ γένους
ὀρθῶς, ἀνάγκη δυστυχεῖν τοὺς ἐκγόνους⁝ Εὐριπίδου.
Ὥρα σε θυμοῦ κρείσσονα γνώμην ἔχειν⁝ Εὐριπίδου.
Ὡραῖος δὲ γυναῖκα τεὸν ποτὶ οἶκον ἄγεσθαι,
μήτε τριηκόντων ἐτέων μάλα πόλλʼ ἀπολείπων,
μήτʼ ἐπιθεὶς μάλα πολλά· γάμος δέ τοι ὥριος οὗτος,
ἡ δὲ γυνὴ τέτορʼ ἡβώῃ, πέμπτῳ δὲ γαμοῖτο⁝ Ἡσιόδου.
Ὦργος ἀρχηγὸς ναυπηγίας.
Ὥσπερ θνητὸν καὶ τὸ σῶμʼ ἡμῶν, ἔφη
οὕτω προσήκει μηδὲ τὴν ὀργὴν ἔχειν
ἀθάνατον, ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται.
Ὡς ἀγαθόν ἐστʼ ἐπωνυμίας πολλὰς ἔχειν.
Ὡς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος ἠδὲ τοκήων.
Ὡς οὐδὲν ἀτεχνῶς ἐστὶν ὑγιὲς οὐδενός,
ἀλλʼ εἰσὶ τοῦ κέρδους ἅπαντες ἥττονες.
Ὡς οὐκ ἔστι λέουσι καὶ ἀνδράσιν ὅρκια πιστά.
Ὡς ἡδὺ τῷ φύσαντι πείθεσθαι τέκνα⁝ Εὐριπίδου.
Ὡς μέγα τὸ μικρόν ἐστιν ἐν καιρῷ δοθέν.
Ὡς εὐτυχεῖν γε μᾶλλον ἢ καλῶς φρονεῖν.
Ὡς σὺν θεοῖσι τοὺς σοφοὺς κινεῖν δόρυ
στρατηλάτας χρὴ, τῶν θεῶν δὲ μὴ βίᾳ⁝ Εὐριπίδου.
Ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ.
Ὥς μʼ ὄφελʼ Ἕκτωρ κτεῖναι, ὃς ἐνθάδε τέτραφʼ ἄριστος·
τῷ κἀγαθὸς μὲν ἔπεφνʼ, ἀγαθὸν δέ κεν ἐξενάριξε.
νῦν δέ με λευγαλέῳ θανάτῳ εἵμαρτο ἁλῶναι.
Ὥς ἐστι τὸ γαμεῖν ἔσχατον τοῦ δυστυχεῖν.
Ὡς τὴν ἐν Ἄγρει ἀσπίδα καθελὼν σεμνύνεται.
Ὡς χρὴ Μεγαρέας μήτʼ ἐν γῇ μήτʼ ἐν ἀγορῇ
μήτʼ ἐν θαλάττῃ μήτʼ ἐν ἠπείρῳ μένειν⁝ Ἀριστοφάνους
Ἀχαρνέων.
Ὡς τοῖς κακῶς πράσσουσιν ἡδὺ καὶ βραχύν
χρόνον λαθέσθαι τῶν παρεστώτων κακῶν⁝ Σοφοκλέους.
Ὥσπερ γὰρ τὸ σῶμα στερηθὲν ψυχῆς πίπτει, οὕτω καὶ πόλις, μὴ ὄντων νόμων, οὐχ ἵσταται⁝ Δημοσθένους.
Ὡς οὐδὲν ὑγιές φασι μητρυιὰς φρονεῖν
νόθοισι παισίν, ὧν φυλάξομαι ψόγον.
Ὡς τὰ κακὰ συνάγει τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν ᾖ ταυτὸν βλαβερὸν ἀμφοῖν⁝ Ἀριστοτέλης ἐν ῥητορικῇ.
Ὥστε ὁ λόγος ἡμῖν ὀρθός, ὡς οὐκ εἰσὶν οἱ παμπλούσιοι ἀγαθοί⁝ Πλάτων Νόμοις.
Ὡς ἡδὺ δούλοις δεσπότας χρηστοὺς λαβεῖν,
καὶ δεσπόταισι δοῦλον εὐμενῆ δόμοις⁝ Εὐριπίδου.
Ὡς μὴ βασκανθῶ δὲ, τρὶς εἰς ἐμὸν ἔπτυσα κόλπον.
Ὥσπερ ὁ ἥλιος οὐ περιμένει λιτὰς καὶ γοητείας ἵνα ἀνατείλῃ, ἀλλʼ εὐθὺς λάμπει καὶ πρὸς ἁπάντων ἀσπάζεται· οὕτω μηδὲ σὺ περίμενε κρότους καὶ ψόφους καὶ ἐπαίνους, ἵνʼ εὖ ποιήσῃς, ἀλλʼ ἑκοντὴς εὐεργέτει, καὶ ἴσα τῷ ἡλίῳ φιληθήσῃ⁝ Ἐπικτήτου.
Ὡς ἡδὺ τῷ μισοῦντι τοὺς φαύλους ἐρημία⁝ Μενάνδρου.
Ὡς ἂν ἔνδοθεν τὸ δὴ λεγόμενον ἐξ ὀνύχων ἀγαπῶσα τὰ τέκνα⁝ Πλουτάρχου.
Ὡς οὐδὲν ἐν τῷ παρόντι δεῖ προτιμᾶν βραχυλογίαν μᾶλλον ἢ μῆκος· οὐδεὶς γὰρ ἡμᾶς, τὸ λεγόμενον, ἐπείγων διώκει⁝ Πλάτων ἐν Νόμοις.
Ὥσπερ γὰρ ἀνθρώπῳ νοσοῦντι τὴν ψυχήν, γέμοντί γε πονηρῶν ἐπιθυμιῶν, κρεῖττον ἀπελθεῖν ἢ ζῆν τυραννουμένου τοῦ ἐν τῇ ψυχῇ βελτίονος ὑπὸ τοῦ φαυλοτέρου, οὕτω καὶ τῇ γῇ μᾶλλον ἂν ἐλυσιτέλει, κρυφῆναι συνεχέσιν ὄβροις ἢ πεπολίσθαι τε καὶ τρέφειν γένος ἀνθρώπων, ἐν ᾧ κακία τίμιον, ἀρετὴ δὲ ἄτιμον.
Ὥσπερ εἴ τις ἐς ὅλμον ὕδωρ ἐγχέας ὑπέρῳ σιδηρῷ πλήττοι⁝ Λουκιανός.
Ὡς ἄρα οἱ εἰπόντι ἐπέπτατο δεξιὸς ὄρνις.
Ὦ τὰς φρένας μὲν ἄρσενας κεκτημένη,
τὸ σῶμα δʼ ἐν γυναιξὶ θηλείαις πρέπον⁝ Εὐριπίδου.