ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ
Ἐτεοκλῆς Κάδμου πολῖται, χρὴ λέγειν τὰ καίρια
ὅστις φυλάσσει πρᾶγος ἐν πρύμνῃ πόλεως
οἴακα νωμῶν, βλέφαρα μὴ κοιμῶν ὕπνῳ.
εἰ μὲν γὰρ εὖ πράξαιμεν, αἰτία θεοῦ·
εἰ δʼ αὖθʼ, ὃ μὴ γένοιτο, συμφορὰ τύχοι,
Ἐτεοκλέης ἂν εἷς πολὺς κατὰ πτόλιν
ὑμνοῖθʼ ὑπʼ ἀστῶν φροιμίοις πολυρρόθοις
οἰμώγμασίν θʼ—ὧν Ζεὺς Ἀλεξητήριος
ἐπώνυμος γένοιτο Καδμείων πόλει.
ὑμᾶς δὲ χρὴ νῦν, καὶ τὸν ἐλλείποντʼ ἔτι
ἥβης ἀκμαίας καὶ τὸν ἔξηβον χρόνῳ,
ὥραν τʼ ἔχονθʼ ἕκαστον, ὥς τε συμπρεπὲς
βλαστημὸν ἀλδαίνοντα σώματος πολύν,
πόλει τʼ ἀρήγειν καὶ θεῶν ἐγχωρίων
βωμοῖσι, τιμὰς μὴ ʼξαλειφθῆναί ποτε,
τέκνοις τε, Γῇ τε μητρί, φιλτάτῃ τροφῷ·
ἡ γὰρ νέους ἕρποντας εὐμενεῖ πέδῳ,
ἅπαντα πανδοκοῦσα παιδείας ὄτλον,
ἐθρέψατʼ οἰκητῆρας ἀσπιδηφόρους,
πλείους ὅπως γένοισθε πρὸς χρέος τόδε.
καὶ νῦν μὲν ἐς τόδʼ ἦμαρ εὖ ῥέπει θεός·
χρόνον γὰρ ἤδη τόνδε πυργηρουμένοις
καλῶς τὰ πλείω πόλεμος ἐκ θεῶν κυρεῖ.
νῦν δʼ ὡς ὁ μάντις φησίν, οἰωνῶν βοτήρ,
ἐν ὠσὶ νωμῶν καὶ φρεσίν, πυρὸς δίχα,
χρηστηρίους ὄρνιθας ἀψευδεῖ τέχνῃ·
οὗτος τοιῶνδε δεσπότης μαντευμάτων
λέγει μεγίστην προσβολὴν Ἀχαιίδα
νυκτηγορεῖσθαι κἀπιβούλευσιν πόλει.
ἀλλʼ ἔς τʼ ἐπάλξεις καὶ πύλας πυργωμάτων
ὁρμᾶσθε πάντες, σοῦσθε σὺν παντευχίᾳ,
πληροῦτε θωρακεῖα, κἀπὶ σέλμασιν
πύργων στάθητε, καὶ πυλῶν ἐπʼ ἐξόδοις
μίμνοντες εὖ θαρσεῖτε, μηδʼ ἐπηλύδων
ταρβεῖτʼ ἄγαν ὅμιλον· εὖ τελεῖ θεός.
σκοποὺς δὲ κἀγὼ καὶ κατοπτῆρας στρατοῦ
ἔπεμψα, τοὺς πέποιθα μὴ ματᾶν ὁδῷ·
καὶ τῶνδʼ ἀκούσας οὔ τι μὴ ληφθῶ δόλῳ.
Ἄγγελος κατάσκοπος Ἐτεόκλεες, φέριστε Καδμείων ἄναξ,
ἥκω σαφῆ τἀκεῖθεν ἐκ στρατοῦ φέρων,
αὐτὸς κατόπτης δʼ εἴμʼ ἐγὼ τῶν πραγμάτων·
ἄνδρες γὰρ ἑπτά, θούριοι λοχαγέται,
ταυροσφαγοῦντες ἐς μελάνδετον σάκος
καὶ θιγγάνοντες χερσὶ ταυρείου φόνου,
Ἄρη τʼ, Ἐνυώ, καὶ φιλαίματον Φόβον
ὡρκωμότησαν ἢ πόλει κατασκαφὰς
θέντες λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ,
ἢ γῆν θανόντες τήνδε φυράσειν φόνῳ·
μνημεῖά θʼ αὑτῶν τοῖς τεκοῦσιν ἐς δόμους
πρὸς ἅρμʼ Ἀδράστου χερσὶν ἔστεφον, δάκρυ
λείβοντες· οἶκτος δʼ οὔτις ἦν διὰ στόμα.
σιδηρόφρων γὰρ θυμὸς ἀνδρείᾳ φλέγων
ἔπνει, λεόντων ὣς Ἄρη δεδορκότων.
καὶ τῶνδε πύστις οὐκ ὄκνῳ χρονίζεται.
κληρουμένους δʼ ἔλειπον, ὡς πάλῳ λαχὼν
ἕκαστος αὐτῶν πρὸς πύλας ἄγοι λόχον.
πρὸς ταῦτʼ ἀρίστους ἄνδρας ἐκκρίτους πόλεως
πυλῶν ἐπʼ ἐξόδοισι τάγευσαι τάχος·
ἐγγὺς γὰρ ἤδη πάνοπλος Ἀργείων στρατὸς
χωρεῖ, κονίει, πεδία δʼ ἀργηστὴς ἀφρὸς
χραίνει σταλαγμοῖς ἱππικῶν ἐκ πλευμόνων.
σὺ δʼ ὥστε ναὸς κεδνὸς οἰακοστρόφος
φράξαι πόλισμα, πρὶν καταιγίσαι πνοὰς
Ἄρεως· βοᾷ γὰρ κῦμα χερσαῖον στρατοῦ·
καὶ τῶνδε καιρὸν ὅστις ὤκιστος λαβέ·
κἀγὼ τὰ λοιπὰ πιστὸν ἡμεροσκόπον
ὀφθαλμὸν ἕξω, καὶ σαφηνείᾳ λόγου
εἰδὼς τὰ τῶν θύραθεν ἀβλαβὴς ἔσῃ.
Ἐτεοκλῆς ὦ Ζεῦ τε καὶ Γῆ καὶ πολισσοῦχοι θεοί,
Ἀρά τʼ Ἐρινὺς πατρὸς ἡ μεγασθενής,
μή μοι πόλιν γε πρυμνόθεν πανώλεθρον
ἐκθαμνίσητε δῃάλωτον, Ἑλλάδος
φθόγγον χέουσαν, καὶ δόμους ἐφεστίους·
ἐλευθέραν δὲ γῆν τε καὶ Κάδμου πόλιν
ζεύγλῃσι δουλίῃσι μήποτε σχεθεῖν·
γένεσθε δʼ ἀλκή· ξυνὰ δʼ ἐλπίζω λέγειν·
πόλις γὰρ εὖ πράσσουσα δαίμονας τίει.
Χορός — θρεῦμαι φοβερὰ μεγάλʼ ἄχη·
μεθεῖται στρατὸς στρατόπεδον λιπών·
ῥεῖ πολὺς ὅδε λεὼς πρόδρομος ἱππότας·
αἰθερία κόνις με πείθει φανεῖσʼ,
ἄναυδος σαφὴς ἔτυμος ἄγγελος,
ἕλε δὲ γᾶς ἐμᾶς πεδίʼ· ὁπλῶν κτύπος,
ἒ ἕ, χρίμπτεται.
— ποτᾶται, βρέμει δʼ
ἀμαχέτου δίκαν ὕδατος ὀροτύπου.
ἰώ, — ἰὼ ἰὼ θεοὶ θεαί τʼ, ὀρόμενον
κακὸν ἀλεύσατε.
— ὑπὲρ τειχέων
ὁ λεύκασπις ὄρνυται λαὸς εὐ-
τρεπὴς ἐπὶ πόλιν διώκων πόδα.
— τίς ἄρα ῥύσεται, τίς ἄρʼ ἐπαρκέσει
θεῶν ἢ θεᾶν;
πότερα δῆτʼ ἐγὼ πάτρια προσπέσω
βρέτη δαιμόνων;
— ἰώ, μάκαρες εὔεδροι·
ἀκμάζει βρετέων ἔχεσθαι· τί μέλ-
λομεν ἀγάστονοι;
— ἀκούετʼ ἢ οὐκ ἀκούετʼ ἀσπίδων κτύπον;
— πέπλων καὶ στεφέων πότʼ εἰ μὴ νῦν ἀμ-
φὶ λιτάνʼ ἕξομεν;
— κτύπον δέδοικα· πάταγος οὐχ ἑνὸς δορός.
— τί ῥέξεις; προδώσεις, παλαίχθων
Ἄρης, τὰν τεάν;
— ὦ χρυσοπήληξ δαῖμον, ἔπιδʼ ἔπιδε πόλιν
ἅν ποτʼ εὐφιλήταν ἔθου.
— θεοὶ πολιάοχοι χθονὸς ἴτʼ, ἴτε, πάντες. στρ. α.
ἴδετε παρθένων
ἱκέσιον λόχον δουλοσύνας ὕπερ.
κῦμα περὶ πτόλιν δοχμολόφων ἀνδρῶν
καχλάζει πνοαῖς Ἄρεος ὀρόμενον.
ἀλλʼ, ὦ Ζεῦ φεῦ φεῦ πάτερ παντελές,
πάντως ἄρηξον δαΐων ἅλωσιν.
Ἀργέϊοι γὰρ πόλισμα Κάδμου
κυκλοῦνται· φόβος δʼ ἀρείων ὅπλων.
διὰ δέ τοι γενύων ἱππίων
κινύρονται φόνον χαλινοί.
ἑπτὰ δʼ ἀγήνορες πρέποντες στρατοῦ
δορυσσοῖς σαγαῖς
πύλαις ἑβδόμαις προσίστανται πάλῳ λαχόντες.
σύ τʼ, ὦ Διογενὲς φιλόμαχον κράτος, ἀντ. α.
ῥυσίπολις γενοῦ,
Παλλάς, ὅ θʼ ἵππιος ποντομέδων ἄναξ
ἰχθυβόλῳ μαχανᾷ Ποσειδάν,
ἐπίλυσιν φόβων, ἐπίλυσιν δίδου.
σύ τʼ, Ἄρης, φεῦ, φεῦ, πόλιν ἐπώνυμον
Κάδμου φύλαξον κήδεσαί τʼ ἐναργῶς.
καὶ Κύπρις, ἅτʼ εἶ γένους προμάτωρ,
ἄλευσον· σέθεν γὰρ ἐξ αἵματος
γεγόναμεν· λιταῖς θεοκλύτοις
ἀυτοῦσαι πελαζόμεσθα.
καὶ σύ, Λύκειʼ ἄναξ, Λύκειος γενοῦ
στρατῷ δαΐῳ.
σύ τʼ, ὦ Λατογένεια κούρα, τόξον εὐτυκάζου.
ἒ ἕ, ἒ ἕ, στρ. β.
ὄτοβον ἁρμάτων ἀμφὶ πόλιν κλύω·
ὦ πότνιʼ Ἥρα.
ἔλακον ἀξόνων βριθομένων χνόαι·
Ἄρτεμι φίλα.
δοριτίνακτος αἰθὴρ ἐπιμαίνεται.
τί πόλις ἄμμι πάσχει, τί γενήσεται;
ποῖ δʼ ἔτι τέλος ἐπάγει θεός;
ἒ ἕ, ἒ ἕ, ἀντ. β. ἀκροβόλων ἐπάλξεις λιθὰς ἔρχεται·
ὦ φίλʼ Ἄπολλον.
κόναβος ἐν πύλαις χαλκοδέτων σακέων·
παῖ Διός, ὅθεν
πολεμόκραντον ἁγνὸν τέλος ἐν μάχᾳ,
σύ τε, μάκαιρʼ ἄνασσʼ Ὄγκα, πρὸ πόλεως
ἑπτάπυλον ἕδος ἐπιρρύου.
ἰὼ παναρκεῖς θεοί, στρ. γ.
ἰὼ τέλειοι τέλειαί τε γᾶς
τᾶσδε πυργοφύλακες,
πόλιν δορίπονον μὴ προδῶθʼ
ἑτεροφώνῳ στρατῷ.
κλύετε παρθένων κλύετε πανδίκως
χειροτόνους λιτάς.
ἰὼ φίλοι δαίμονες, ἀντ. γ.
λυτήριοί τʼ ἀμφιβάντες πόλιν
δείξαθʼ ὡς φιλοπόλεις,
μέλεσθέ θʼ ἱερῶν δημίων,
μελόμενοι δʼ ἄλξατε·
φιλοθύτων δέ τοι πόλεος ὀργίων
μνήστορες ἐστέ μοι.
Ἐτεοκλῆς ὑμᾶς ἐρωτῶ, θρέμματʼ οὐκ ἀνασχετά,
ἦ ταῦτʼ ἀρωγὰ καὶ πόλει σωτήρια,
στρατῷ τε θάρσος τῷδε πυργηρουμένῳ,
βρέτη πεσούσας πρὸς πολισσούχων θεῶν
αὔειν, λακάζειν, σωφρόνων μισήματα;
μήτʼ ἐν κακοῖσι μήτʼ ἐν εὐεστοῖ φίλῃ
ξύνοικος εἴην τῷ γυναικείῳ γένει.
κρατοῦσα μὲν γὰρ οὐχ ὁμιλητὸν θράσος,
δείσασα δʼ οἴκῳ καὶ πόλει πλέον κακόν.
καὶ νῦν πολίταις τάσδε διαδρόμους φυγὰς
θεῖσαι διερροθήσατʼ ἄψυχον κάκην·
τὰ τῶν θύραθεν δʼ ὡς ἄριστʼ ὀφέλλετε,
αὐτοὶ δʼ ὑπʼ αὐτῶν ἔνδοθεν πορθούμεθα.
τοιαῦτά τἂν γυναιξὶ συνναίων ἔχοις.
κεἰ μή τις ἀρχῆς τῆς ἐμῆς ἀκούσεται,
ἀνὴρ γυνή τε χὤ τι τῶν μεταίχμιον,
ψῆφος κατʼ αὐτῶν ὀλεθρία βουλεύσεται,
λευστῆρα δήμου δʼ οὔ τι μὴ φύγῃ μόρον.
μέλει γὰρ ἀνδρί—μὴ γυνὴ βουλευέτω—
τἄξωθεν· ἔνδον δʼ οὖσα μὴ βλάβην τίθει.
ἤκουσας, ἢ οὐκ ἤκουσας; ἢ κωφῇ λέγω;
Χορός ὦ φίλον Οἰδίπου τέκος, ἔδεισʼ ἀκού- στρ. α.
σασα τὸν ἁρματόκτυπον ὄτοβον ὄτοβον,
ὅτε τε σύριγγες κλάγξαν ἑλικότροχοι,
ἱππικοί τʼ ἄπυον πηδαλίων διὰ στόμια
πυριγενετᾶν χαλινοί.
Ἐτεοκλῆς τί οὖν; ὁ ναύτης ἆρα μὴ ʼς πρῷραν φυγὼν
πρύμνηθεν ηὗρε μηχανὴν σωτηρίας,
νεὼς καμούσης ποντίῳ πρὸς κύματι;
Χορός ἀλλʼ ἐπὶ δαιμόνων πρόδρομος ἦλθον ἀρ- ἀντ. α.
χαῖα βρέτη, θεοῖς πίσυνος, ὅτʼ ὀλοᾶς
νειφομένας βρόμος λιθάδος ἐν πύλαις·
δὴ τότʼ ἤρθην φόβῳ πρὸς μακάρων λιτάς, πόλεος
ἵνʼ ὑπερέχοιεν ἀλκάν.
Ἐτεοκλῆς πύργον στέγειν εὔχεσθε πολέμιον δόρυ.
οὐκοῦν τάδʼ ἔσται πρὸς θεῶν. ἀλλʼ οὖν θεοὺς
τοὺς τῆς ἁλούσης πόλεος ἐκλείπειν λόγος.
Χορός μήποτʼ ἐμὸν κατʼ αἰῶνα λίποι θεῶν στρ. β.
ἅδε πανάγυρις, μηδʼ ἐπίδοιμι τάνδʼ
ἀστυδρομουμέναν πόλιν καὶ στράτευμʼ
ἁπτόμενον πυρὶ δαΐῳ.
Ἐτεοκλῆς μή μοι θεοὺς καλοῦσα βουλεύου κακῶς·
πειθαρχία γάρ ἐστι τῆς εὐπραξίας
μήτηρ, γυνὴ Σωτῆρος· ὧδʼ ἔχει λόγος.
Χορός ἔστι· θεοῦ δʼ ἔτʼ ἰσχὺς καθυπερτέρα· ἀντ. β.
πολλάκι δʼ ἐν κακοῖσι τὸν ἀμήχανον
κἀκ χαλεπᾶς δύας ὕπερθʼ ὀμμάτων
κριμναμενᾶν νεφελᾶν ὀρθοῖ.
Ἐτεοκλῆς ἀνδρῶν τάδʼ ἐστί, σφάγια καὶ χρηστήρια
θεοῖσιν ἔρδειν, πολεμίων πειρωμένων·
σὸν δʼ αὖ τὸ σιγᾶν καὶ μένειν εἴσω δόμων.
Χορός διὰ θεῶν πόλιν νεμόμεθʼ ἀδάματον, στρ. γ.
δυσμενέων δʼ ὄχλον πύργος ἀποστέγει.
τίς τάδε νέμεσις στυγεῖ;
Ἐτεοκλῆς οὔτοι φθονῶ σοι δαιμόνων τιμᾶν γένος·
ἀλλʼ ὡς πολίτας μὴ κακοσπλάγχνους τιθῇς,
εὔκηλος ἴσθι μηδʼ ἄγαν ὑπερφοβοῦ.
Χορός ἅμα ποταίνιον κλύουσα πάταγον ἀντ. γ.
ταρβοσύνῳ φόβῳ τάνδʼ ἐς ἀκρόπτολιν,
τίμιον ἕδος, ἱκόμαν.
Ἐτεοκλῆς μή νυν, ἐὰν θνῄσκοντας ἢ τετρωμένους
πύθησθε, κωκυτοῖσιν ἁρπαλίζετε.
τούτῳ γὰρ Ἄρης βόσκεται, φόνῳ βροτῶν.
Χορός καὶ μὴν ἀκούω γʼ ἱππικῶν φρυαγμάτων.
Ἐτεοκλῆς μή νυν ἀκούουσʼ ἐμφανῶς ἄκουʼ ἄγαν.
Χορός στένει πόλισμα γῆθεν, ὡς κυκλουμένων.
Ἐτεοκλῆς οὐκοῦν ἔμʼ ἀρκεῖ τῶνδε βουλεύειν πέρι;
Χορός δέδοικʼ, ἀραγμὸς δʼ ἐν πύλαις ὀφέλλεται.
Ἐτεοκλῆς οὐ σῖγα μηδὲν τῶνδʼ ἐρεῖς κατὰ πτόλιν;
Χορός ὦ ξυντέλεια, μὴ προδῷς πυργώματα.
Ἐτεοκλῆς οὐκ ἐς φθόρον σιγῶσʼ ἀνασχήσῃ τάδε;
Χορός θεοὶ πολῖται, μή με δουλείας τυχεῖν.
Ἐτεοκλῆς αὐτὴ σὺ δουλοῖς κἀμὲ καὶ πᾶσαν πόλιν.
Χορός ὦ παγκρατὲς Ζεῦ, τρέψον εἰς ἐχθροὺς βέλος.
Ἐτεοκλῆς ὦ Ζεῦ, γυναικῶν οἷον ὤπασας γένος.
Χορός μοχθηρόν, ὥσπερ ἄνδρας ὧν ἁλῷ πόλις.
Ἐτεοκλῆς παλινστομεῖς αὖ θιγγάνουσʼ ἀγαλμάτων;
Χορός ἀψυχίᾳ γὰρ γλῶσσαν ἁρπάζει φόβος.
Ἐτεοκλῆς αἰτουμένῳ μοι κοῦφον εἰ δοίης τέλος.
Χορός λέγοις ἂν ὡς τάχιστα, καὶ τάχʼ εἴσομαι.
Ἐτεοκλῆς σίγησον, ὦ τάλαινα, μὴ φίλους φόβει.
Χορός σιγῶ· σὺν ἄλλοις πείσομαι τὸ μόρσιμον.
Ἐτεοκλῆς τοῦτʼ ἀντʼ ἐκείνων τοὔπος αἱροῦμαι σέθεν.
καὶ πρός γε τούτοις, ἐκτὸς οὖσʼ ἀγαλμάτων,
εὔχου τὰ κρείσσω, ξυμμάχους εἶναι θεούς·
κἀμῶν ἀκούσασʼ εὐγμάτων, ἔπειτα σὺ
ὀλολυγμὸν ἱερὸν εὐμενῆ παιώνισον,
Ἑλληνικὸν νόμισμα θυστάδος βοῆς,
θάρσος φίλοις, λύουσα πολέμιον φόβον.
ἐγὼ δὲ χώρας τοῖς πολισσούχοις θεοῖς,
πεδιονόμοις τε κἀγορᾶς ἐπισκόποις,
Δίρκης τε πηγαῖς ὕδατί τʼ Ἰσμηνοῦ λέγω,
εὖ ξυντυχόντων καὶ πόλεως σεσωμένης,
μήλοισιν αἱμάσσοντας ἑστίας θεῶν,
ταυροκτονοῦντας θʼ οἷσιν ὧδʼ ἐπεύχομαι,
θήσειν τροπαῖα, καὶ λάφυρα δαΐων
στέψω πρὸ ναῶν δουρίπληχθʼ ἁγνοῖς δόμοις.
τοιαῦτʼ ἐπεύχου μὴ φιλοστόνως θεοῖς,
μηδʼ ἐν ματαίοις κἀγρίοις ποιφύγμασιν·
οὐ γάρ τι μᾶλλον μὴ φύγῃς τὸ μόρσιμον.
ἐγὼ δέ γʼ ἄνδρας ἓξ ἐμοὶ σὺν ἑβδόμῳ
ἀντηρέτας ἐχθροῖσι τὸν μέγαν τρόπον
εἰς ἑπτατειχεῖς ἐξόδους τάξω μολών,
πρὶν ἀγγέλους σπερχνούς τε καὶ ταχυρρόθους
λόγους ἱκέσθαι καὶ φλέγειν χρείας ὕπο.
Χορός μέλει, φόβῳ δʼ οὐχ ὑπνώσσει κέαρ· στρ. α.
γείτονες δὲ καρδίας
μέριμναι ζωπυροῦσι τάρβος
τὸν ἀμφιτειχῆ λεών,
δράκοντας ὥς τις τέκνων
ὑπερδέδοικεν λεχαί-
ων δυσευνήτορας
πάντρομος πελειάς.
τοὶ μὲν γὰρ ποτὶ πύργους
πανδημεὶ πανομιλεὶ
στείχουσιν. τί γένωμαι;
τοὶ δʼ ἐπʼ ἀμφιβόλοισιν
ἰάπτουσι πολῖται
χερμάδʼ ὀκριόεσσαν.
παντὶ τρόπῳ, Διογενεῖς
θεοί, πόλιν καὶ στρατὸν
Καδμογενῆ ῥύεσθε.
ποῖον δʼ ἀμείψεσθε γαίας πέδον ἀντ. α.
τᾶσδʼ ἄρειον, ἐχθροῖς
ἀφέντες τὰν βαθύχθονʼ αἶαν,
ὕδωρ τε Διρκαῖον, εὐ-
τραφέστατον πωμάτων
ὅσων ἵησιν Ποσει-
δὰν ὁ γαιάοχος
Τηθύος τε παῖδες;
πρὸς τάδʼ, ὦ πολιοῦχοι
θεοί, τοῖσι μὲν ἔξω
πύργων ἀνδρολέτειραν
κάκαν, ῥίψοπλον ἄταν,
ἐμβαλόντες ἄροισθε
κῦδος τοῖσδε πολίταις.
καὶ πόλεως ῥύτορες ἔστʼ
εὔεδροί τε στάθητʼ
ὀξυγόοις λιταῖσιν.
οἰκτρὸν γὰρ πόλιν ὧδʼ ὠγυγίαν στρ. β.
Ἀίδᾳ προϊάψαι, δορὸς ἄγραν
δουλίαν, ψαφαρᾷ σποδῷ
ὑπʼ ἀνδρὸς Ἀχαιοῦ θεόθεν
περθομέναν ἀτίμως,
τὰς δὲ κεχειρωμένας ἄγεσθαι,
ἒ ἔ, νέας τε καὶ παλαιὰς
ἱππηδὸν πλοκάμων, περιρ-
ρηγνυμένων φαρέων. βοᾷ
δʼ ἐκκενουμένα πόλις,
λαΐδος ὀλλυμένας μειξοθρόου·
βαρείας τοι τύχας προταρβῶ.
κλαυτὸν δʼ ἀρτιδρόποις ὠμοδρόπων ἀντ. β.
νομίμων προπάροιθεν διαμεῖψαι
δωμάτων στυγερὰν ὁδόν·
τί; τὸν φθίμενον γὰρ προλέγω
βέλτερα τῶνδε πράσσειν·
πολλὰ γάρ, εὖτε πτόλις δαμασθῇ,
ἒ ἔ, δυστυχῆ τε πράσσει.
ἄλλος δʼ ἄλλον ἄγει, φονεύ-
ει, τὰ δὲ πυρφορεῖ· καπνῷ
χραίνεται πόλισμʼ ἅπαν·
μαινόμενος δʼ ἐπιπνεῖ λαοδάμας
μιαίνων εὐσέβειαν Ἄρης.
κορκορυγαὶ δʼ ἀνʼ ἄστυ, ποτὶ δʼ ὁρκάνα στρ. γ.
πυργῶτις,
πρὸς ἀνδρὸς δʼ ἀνὴρ δόρει καίνεται·
βλαχαὶ δʼ αἱματόεσσαι
τῶν ἐπιμαστιδίων
ἀρτιτρεφεῖς βρέμονται.
ἁρπαγαὶ δὲ διαδρομᾶν ὁμαίμονες·
ξυμβολεῖ φέρων φέροντι,
καὶ κενὸς κενὸν καλεῖ,
ξύννομον θέλων ἔχειν,
οὔτε μεῖον οὔτʼ ἴσον λελιμμένοι.
τί ἐκ τῶνδʼ εἰκάσαι λόγος πάρα;
παντοδαπὸς δὲ καρπὸς χαμάδις πεσὼν ἀντ. γ.
ἀλγύνει κυρήσας, πικρὸν δʼ
ὄμμα θαλαμοπόλων·
πολλὰ δʼ ἀκριτόφυρτος
γᾶς δόσις οὐτιδανοῖς
ἐν ῥοθίοις φορεῖται.
δμωίδες δὲ καινοπήμονες νέαι
τλήμονες εὐνὰν αἰχμάλωτον
ἀνδρὸς εὐτυχοῦντος, ὡς
δυσμενοῦς ὑπερτέρου,
ἐλπίς ἐστι νύκτερον τέλος μολεῖν,
παγκλαύτων ἀλγέων ἐπίρροθον.
— ὅ τοι κατόπτης, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, στρατοῦ
πευθώ τινʼ ἡμῖν, ὦ φίλαι, νέαν φέρει,
σπουδῇ διώκων πομπίμους χνόας ποδῶν.
— καὶ μὴν ἄναξ ὅδʼ αὐτὸς Οἰδίπου τόκος
ἐς ἀρτίκολλον ἀγγέλου λόγον μαθεῖν·
σπουδὴ δὲ καὶ τοῦδʼ οὐκ ἀπαρτίζει πόδα.
Ἄγγελος κατάσκοπος λέγοιμʼ ἂν εἰδὼς εὖ τὰ τῶν ἐναντίων,
ὥς τʼ ἐν πύλαις ἕκαστος εἴληχεν πάλον.
Τυδεὺς μὲν ἤδη πρὸς πύλαισι Προιτίσιν
βρέμει, πόρον δʼ Ἰσμηνὸν οὐκ ἐᾷ περᾶν
ὁ μάντις· οὐ γὰρ σφάγια γίγνεται καλά.
Τυδεὺς δὲ μαργῶν καὶ μάχης λελιμμένος
μεσημβριναῖς κλαγγαῖσιν ὡς δράκων βοᾷ·
θείνει δʼ ὀνείδει μάντιν Οἰκλείδην σοφόν,
σαίνειν μόρον τε καὶ μάχην ἀψυχίᾳ.
τοιαῦτʼ ἀυτῶν τρεῖς κατασκίους λόφους
σείει, κράνους χαίτωμʼ, ὑπʼ ἀσπίδος δὲ τῷ
χαλκήλατοι κλάζουσι κώδωνες φόβον·
ἔχει δʼ ὑπέρφρον σῆμʼ ἐπʼ ἀσπίδος τόδε,
φλέγονθʼ ὑπʼ ἄστροις οὐρανὸν τετυγμένον·
λαμπρὰ δὲ πανσέληνος ἐν μέσῳ σάκει,
πρέσβιστον ἄστρων, νυκτὸς ὀφθαλμός, πρέπει.
τοιαῦτʼ ἀλύων ταῖς ὑπερκόμποις σαγαῖς
βοᾷ παρʼ ὄχθαις ποταμίαις, μάχης ἐρῶν,
ἵππος χαλινῶν ὣς κατασθμαίνων μένει,
ὅστις βοὴν σάλπιγγος ὁρμαίνει κλύων.
τίνʼ ἀντιτάξεις τῷδε; τίς Προίτου πυλῶν
κλῄθρων λυθέντων προστατεῖν φερέγγυος;
Ἐτεοκλῆς κόσμον μὲν ἀνδρὸς οὔτινʼ ἂν τρέσαιμʼ ἐγώ,
οὐδʼ ἑλκοποιὰ γίγνεται τὰ σήματα·
λόφοι δὲ κώδων τʼ οὐ δάκνουσʼ ἄνευ δορός.
καὶ νύκτα ταύτην ἣν λέγεις ἐπʼ ἀσπίδος
ἄστροισι μαρμαίρουσαν οὐρανοῦ κυρεῖν—
τάχʼ ἂν γένοιτο μάντις ἡ ἀνοία τινί.
εἰ γὰρ θανόντι νὺξ ἐπʼ ὀφθαλμοῖς πέσοι,
τῷ τοι φέροντι σῆμʼ ὑπέρκομπον τόδε
γένοιτʼ ἂν ὀρθῶς ἐνδίκως τʼ ἐπώνυμον,
καὐτὸς καθʼ αὑτοῦ τήνδʼ ὕβριν μαντεύσεται.
ἐγὼ δὲ Τυδεῖ κεδνὸν Ἀστακοῦ τόκον
τόνδʼ ἀντιτάξω προστάτην πυλωμάτων,
μάλʼ εὐγενῆ τε καὶ τὸν Αἰσχύνης θρόνον
τιμῶντα καὶ στυγοῦνθʼ ὑπέρφρονας λόγους.
αἰσχρῶν γὰρ ἀργός, μὴ κακὸς δʼ εἶναι φιλεῖ.
σπαρτῶν δʼ ἀπʼ ἀνδρῶν, ὧν Ἄρης ἐφείσατο,
ῥίζωμʼ ἀνεῖται, κάρτα δʼ ἔστʼ ἐγχώριος,
Μελάνιππος· ἔργον δʼ ἐν κύβοις Ἄρης κρινεῖ·
Δίκη δʼ ὁμαίμων κάρτα νιν προστέλλεται
εἴργειν τεκούσῃ μητρὶ πολέμιον δόρυ.
Χορός τὸν ἁμόν νυν ἀντίπαλον εὐτυχεῖν στρ. α.
θεοὶ δοῖεν, ὡς δικαίως πόλεως
πρόμαχος ὄρνυται· τρέμω δʼ αἱματη-
φόρους μόρους ὑπὲρ φίλων
ὀλομένων ἰδέσθαι.
Ἄγγελος κατάσκοπος τούτῳ μὲν οὕτως εὐτυχεῖν δοῖεν θεοί·
Καπανεὺς δʼ ἐπʼ Ἠλέκτραισιν εἴληχεν πύλαις,
γίγας ὅδʼ ἄλλος, τοῦ πάρος λελεγμένου
μείζων, ὁ κόμπος δʼ οὐ κατʼ ἄνθρωπον φρονεῖ,
πύργοις δʼ ἀπειλεῖ δείνʼ, ἃ μὴ κραίνοι τύχη·
θεοῦ τε γὰρ θέλοντος ἐκπέρσειν πόλιν
καὶ μὴ θέλοντός φησιν, οὐδὲ τὴν Διὸς
Ἔριν πέδοι σκήψασαν ἐμποδὼν σχεθεῖν
τὰς δʼ ἀστραπάς τε καὶ κεραυνίους βολὰς
μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν προσῄκασεν·
ἔχει δὲ σῆμα γυμνὸν ἄνδρα πυρφόρον,
φλέγει δὲ λαμπὰς διὰ χερῶν ὡπλισμένη·
χρυσοῖς δὲ φωνεῖ γράμμασιν «Πρήσω πόλιν.»
τοιῷδε φωτὶ πέμπε—τίς ξυστήσεται,
τίς ἄνδρα κομπάζοντα μὴ τρέσας μενεῖ;
Ἐτεοκλῆς καὶ τῷδε κόμπῳ κέρδος ἄλλο τίκτεται.
τῶν τοι ματαίων ἀνδράσιν φρονημάτων
ἡ γλῶσσʼ ἀληθὴς γίγνεται κατήγορος.
Καπανεὺς δʼ ἀπειλεῖ, δρᾶν παρεσκευασμένος,
θεοὺς ἀτίζων, κἀπογυμνάζων στόμα
χαρᾷ ματαίᾳ θνητὸς ὢν εἰς οὐρανὸν
πέμπει γεγωνὰ Ζηνὶ κυμαίνοντʼ ἔπη·
πέποιθα δʼ αὐτῷ ξὺν δίκῃ τὸν πυρφόρον
ἥξειν κεραυνόν, οὐδὲν ἐξῃκασμένον
μεσημβρινοῖσι θάλπεσιν τοῖς ἡλίου.
ἀνὴρ δʼ ἐπʼ αὐτῷ, κεἰ στόμαργός ἐστʼ ἄγαν,
αἴθων τέτακται λῆμα, Πολυφόντου βία,
φερέγγυον φρούρημα, προστατηρίας
Ἀρτέμιδος εὐνοίαισι σύν τʼ ἄλλοις θεοῖς.
λέγʼ ἄλλον ἄλλαις ἐν πύλαις εἰληχότα.
Χορός ὄλοιθʼ ὃς πόλει μεγάλʼ ἐπεύχεται, ἀντ. α.
κεραυνοῦ δέ νιν βέλος ἐπισχέθοι,
πρὶν ἐμὸν ἐσθορεῖν δόμον, πωλικῶν θʼ
ἑδωλίων μʼ ὑπερκόπῳ
δορί ποτʼ ἐκλαπάξαι.
Ἄγγελος κατάσκοπος
λέξω· τρίτῳ γὰρ Ἐτεόκλῳ τρίτος πάλος
ἐξ ὑπτίου ʼπήδησεν εὐχάλκου κράνους,
πύλαισι Νηίστῃσι προσβαλεῖν λόχον.
ἵππους δʼ ἐν ἀμπυκτῆρσιν ἐμβριμωμένας
δινεῖ, θελούσας πρὸς πύλαις πεπτωκέναι.
φιμοὶ δὲ συρίζουσι βάρβαρον βρόμον,
μυκτηροκόμποις πνεύμασιν πληρούμενοι.
ἐσχημάτισται δʼ ἀσπὶς οὐ σμικρὸν τρόπον·
ἀνὴρ ὁπλίτης κλίμακος προσαμβάσεις
στείχει πρὸς ἐχθρῶν πύργον, ἐκπέρσαι θέλων.
βοᾷ δὲ χοὖτος γραμμάτων ἐν ξυλλαβαῖς,
ὡς οὐδʼ ἂν Ἄρης σφʼ ἐκβάλοι πυργωμάτων.
καὶ τῷδε φωτὶ πέμπε τὸν φερέγγυον
πόλεως ἀπείργειν τῆσδε δούλιον ζυγόν.
Ἐτεοκλῆς πέμποιμʼ ἂν ἤδη τόνδε, σὺν τύχῃ δʼ ἴτω,
Μεγαρεύς, Κρέοντος σπέρμα τοῦ σπαρτῶν γένους,
ὃς οὔτι μάργων ἱππικῶν φρυαγμάτων
βρόμον φοβηθεὶς ἐκ πυλῶν χωρήσεται,
ἀλλʼ ἢ θανὼν τροφεῖα πληρώσει χθονί,
ἢ καὶ δύʼ ἄνδρε καὶ πόλισμʼ ἐπʼ ἀσπίδος
ἑλὼν λαφύροις δῶμα κοσμήσει πατρός.
κόμπαζʼ ἐπʼ ἄλλῳ, μηδέ μοι φθόνει λόγων.
Χορός ἐπεύχομαι δὴ τὰ μὲν εὖ τυχεῖν, ἰὼ στρ. β.
πρόμαχʼ ἐμῶν δόμων, τοῖσι δὲ δυστυχεῖν.
ὡς δʼ ὑπέραυχα βάζουσιν ἐπὶ πτόλει
μαινομένᾳ φρενί, τώς νιν
Ζεὺς νεμέτωρ ἐπίδοι κοταίνων.
Ἄγγελος κατάσκοπος τέταρτος ἄλλος, γείτονας πύλας ἔχων
Ὄγκας Ἀθάνας, ξὺν βοῇ παρίσταται,
Ἱππομέδοντος σχῆμα καὶ μέγας τύπος·
ἅλω δὲ πολλήν, ἀσπίδος κύκλον λέγω,
ἔφριξα δινήσαντος· οὐκ ἄλλως ἐρῶ.
ὁ σηματουργὸς δʼ οὔ τις εὐτελὴς ἄρʼ ἦν
ὅστις τόδʼ ἔργον ὤπασεν πρὸς ἀσπίδι,
Τυφῶνʼ ἱέντα πύρπνοον διὰ στόμα
λιγνὺν μέλαιναν, αἰόλην πυρὸς κάσιν·
ὄφεων δὲ πλεκτάναισι περίδρομον κύτος
προσηδάφισται κοιλογάστορος κύκλου.
αὐτὸς δʼ ἐπηλάλαξεν, ἔνθεος δʼ Ἄρει
βακχᾷ πρὸς ἀλκὴν θυιὰς ὥς, φόβον βλέπων.
τοιοῦδε φωτὸς πεῖραν εὖ φυλακτέον·
Φόβος γὰρ ἤδη πρὸς πύλαις κομπάζεται.
Ἐτεοκλῆς πρῶτον μὲν Ὄγκα Παλλάς, ἥτʼ ἀγχίπτολις
πύλαισι γείτων, ἀνδρὸς ἐχθαίρουσʼ ὕβριν,
εἴρξει νεοσσῶν ὡς δράκοντα δύσχιμον·
Ὑπέρβιος δέ, κεδνὸς Οἴνοπος τόκος,
ἀνὴρ κατʼ ἄνδρα τοῦτον ᾑρέθη, θέλων
ἐξιστορῆσαι μοῖραν ἐν χρείᾳ τύχης,
οὔτʼ εἶδος οὔτε θυμὸν οὐδʼ ὅπλων σχέσιν
μωμητός· Ἑρμῆς δʼ εὐλόγως ξυνήγαγεν.
ἐχθρὸς γὰρ ἁνὴρ ἀνδρὶ τῷ ξυστήσεται,
ξυνοίσετον δὲ πολεμίους ἐπʼ ἀσπίδων
θεούς· ὁ μὲν γὰρ πύρπνοον Τυφῶνʼ ἔχει,
Ὑπερβίῳ δὲ Ζεὺς πατὴρ ἐπʼ ἀσπίδος
σταδαῖος ἧσται, διὰ χερὸς βέλος φλέγων·
κοὔπω τις εἶδε Ζῆνά που νικώμενον.
Χορός πέποιθα δὴ τὸν Διὸς ἀντίτυπον ἔχοντʼ ἀντ. β.
ἄφιλον ἐν σάκει τοῦ χθονίου δέμας
δαίμονος, ἐχθρὸν εἴκασμα βροτοῖς τε καὶ
δαροβίοισι θεοῖσιν,
πρόσθε πυλᾶν κεφαλὰν ἰάψειν.
Ἄγγελος κατάσκοπος οὕτως γένοιτο. τὸν δὲ πέμπτον αὖ λέγω,
πέμπταισι προσταχθέντα Βορραίαις πύλαις,
τύμβον κατʼ αὐτὸν Διογενοῦς Ἀμφίονος·
ὄμνυσι δʼ αἰχμὴν ἣν ἔχει, μᾶλλον θεοῦ
σέβειν πεποιθὼς ὀμμάτων θʼ ὑπέρτερον,
ἦ μὴν λαπάξειν ἄστυ Καδμείων βίᾳ
Διός· τόδʼ αὐδᾷ μητρὸς ἐξ ὀρεσκόου
βλάστημα καλλίπρῳρον, ἀνδρόπαις ἀνήρ.
στείχει δʼ ἴουλος ἄρτι διὰ παρηίδων,
ὥρας φυούσης, ταρφὺς ἀντέλλουσα θρίξ.
ὁ δʼ ὠμόν, οὔτι παρθένων ἐπώνυμον,
φρόνημα, γοργὸν δʼ ὄμμʼ ἔχων, προσίσταται
Παρθενοπαῖος Ἀρκάς· ὁ δὲ τοιόσδʼ ἀνὴρ
μέτοικος, Ἄργει δʼ ἐκτίνων καλὰς τροφάς.
οὐ μὴν ἀκόμπαστός γʼ ἐφίσταται πύλαις·
τὸ γὰρ πόλεως ὄνειδος ἐν χαλκηλάτῳ
σάκει, κυκλωτῷ σώματος προβλήματι,
Σφίγγʼ ὠμόσιτον προσμεμηχανημένην
γόμφοις ἐνώμα, λαμπρὸν ἔκκρουστον δέμας,
φέρει δʼ ὑφʼ αὑτῇ φῶτα Καδμείων ἕνα,
ὡς πλεῖστʼ ἐπʼ ἀνδρὶ τῷδʼ ἰάπτεσθαι βέλη.
ἐλθὼν δʼ ἔοικεν οὐ καπηλεύσειν μάχην,
μακρᾶς κελεύθου δʼ οὐ καταισχυνεῖν πόρον.
Ἐτεοκλῆς εἰ γὰρ τύχοιεν ὧν φρονοῦσι πρὸς θεῶν,
αὐτοῖς ἐκείνοις ἀνοσίοις κομπάσμασιν·
ἦ τἂν πανώλεις παγκάκως τʼ ὀλοίατο.
ἔστιν δὲ καὶ τῷδʼ, ὃν λέγεις τὸν Ἀρκάδα,
ἀνὴρ ἄκομπος, χεὶρ δʼ ὁρᾷ τὸ δράσιμον,
Ἄκτωρ, ἀδελφὸς τοῦ πάρος λελεγμένου·
ὃς οὐκ ἐάσει γλῶσσαν ἐργμάτων ἄτερ
εἴσω πυλῶν ῥέουσαν ἀλδαίνειν κακά,
οὐδʼ εἰσαμεῖψαι θηρὸς ἐχθίστου δάκος
ἔξωθεν εἴσω. τῷ φέροντι μέμψεται,
πυκνοῦ κροτησμοῦ τυγχάνουσʼ ὑπὸ πτόλιν.
θεῶν θελόντων κἂν ἀληθεύσαιμʼ ἐγώ.
Χορός ἱκνεῖται λόγος διὰ στηθέων, στρ. γ.
τριχὸς δʼ ὀρθίας πλόκαμος ἵσταται·
μεγάλα μεγαληγόρων κλύοντες
ἀνοσίων ἀνδρῶν, εἰ θεοὶ θεοί,
τούσδʼ ὀλέσειαν ἐν γᾷ.
Ἄγγελος κατάσκοπος ἕκτον λέγοιμʼ ἂν ἄνδρα σωφρονέστατον
ἀλκήν τʼ ἄριστον, μάντιν, Ἀμφιάρεω βίαν·
Ὁμολωίσιν δὲ πρὸς πύλαις τεταγμένος
κακοῖσι βάζει πολλὰ Τυδέως βίαν·
τὸν ἀνδροφόντην, τὸν πόλεως ταράκτορα,
μέγιστον Ἄργει τῶν κακῶν διδάσκαλον,
Ἐρινύος κλητῆρα, πρόσπολον Φόνου,
κακῶν δʼ Ἀδράστῳ τῶνδε βουλευτήριον.
καὶ τὸν σὸν αὖθις πρὸς μόραν ἀδελφεόν,
ἐξυπτιάζων ὄνομα, Πολυνείκους βίαν
καλεῖ. λέγει δὲ τοῦτʼ ἔπος διὰ στόμα·
«Ἦ τοῖον ἔργον καὶ θεοῖσι προσφιλές,
καλόν τʼ ἀκοῦσαι καὶ λέγειν μεθυστέροις,
πόλιν πατρῴαν καὶ θεοὺς τοὺς ἐγγενεῖς
πορθεῖν, στράτευμʼ ἐπακτὸν ἐμβεβληκότα;
μητρός τε πηγὴν τίς κατασβέσει δίκη;
πατρίς τε γαῖα σῆς ὑπὸ σπουδῆς δορὶ
ἁλοῦσα πῶς σοι ξύμμαχος γενήσεται;
ἔγωγε μὲν δὴ τήνδε πιανῶ χθόνα,
μάντις κεκευθὼς πολεμίας ὑπὸ χθονός.
μαχώμεθʼ, οὐκ ἄτιμον ἐλπίζω μόρον.»
τοιαῦθʼ ὁ μάντις ἀσπίδʼ εὐκήλως ἔχων
πάγχαλκον ηὔδα· σῆμα δʼ οὐκ ἐπῆν κύκλῳ.
οὐ γὰρ δοκεῖν ἄριστος, ἀλλʼ εἶναι θέλει,
βαθεῖαν ἄλοκα διὰ φρενὸς καρπούμενος,
ἐξ ἧς τὰ κεδνὰ βλαστάνει βουλεύματα.
τούτῳ σοφούς τε κἀγαθοὺς ἀντηρέτας
πέμπειν ἐπαινῶ. δεινὸς ὃς θεοὺς σέβει.
Ἐτεοκλῆς φεῦ τοῦ ξυναλλάσσοντος ὄρνιθος βροτοῖς
δίκαιον ἄνδρα τοῖσι δυσσεβεστέροις.
ἐν παντὶ πράγει δʼ ἔσθʼ ὁμιλίας κακῆς
κάκιον οὐδέν, καρπὸς οὐ κομιστέος.
ἢ γὰρ ξυνεισβὰς πλοῖον εὐσεβὴς ἀνὴρ
ναύτῃσι θερμοῖς καὶ πανουργίᾳ τινὶ
ὄλωλεν ἀνδρῶν σὺν θεοπτύστῳ γένει,
ἢ ξὺν πολίταις ἀνδράσιν δίκαιος ὢν
ἐχθροξένοις τε καὶ θεῶν ἀμνήμοσιν,
ταὐτοῦ κυρήσας ἐκδίκως ἀγρεύματος,
πληγεὶς θεοῦ μάστιγι παγκοίνῳ ʼδάμη.
οὕτως δʼ ὁ μάντις, υἱὸν Οἰκλέους λέγω,
σώφρων δίκαιος ἀγαθὸς εὐσεβὴς ἀνήρ,
μέγας προφήτης, ἀνοσίοισι συμμιγεὶς
θρασυστόμοισιν ἀνδράσιν βίᾳ φρενῶν,
τείνουσι πομπὴν τὴν μακρὰν πάλιν μολεῖν,
Διὸς θέλοντος ξυγκαθελκυσθήσεται.
δοκῶ μὲν οὖν σφε μηδὲ προσβαλεῖν πύλαις,
οὐχ ὡς ἄθυμον οὐδὲ λήματος κάκῃ,
ἀλλʼ οἶδεν ὥς σφε χρὴ τελευτῆσαι μάχῃ,
εἰ καρπὸς ἔσται θεσφάτοισι Λοξίου·
φιλεῖ δὲ σιγᾶν ἢ λέγειν τὰ καίρια.
ὅμως δʼ ἐπʼ αὐτῷ φῶτα, Λασθένους βίαν,
ἐχθρόξενον πυλωρὸν ἀντιτάξομεν·
γέροντα τὸν νοῦν, σάρκα δʼ ἡβῶσαν φύει,
ποδῶκες ὄμμα, χειρὶ δʼ οὐ βραδύνεται
παρʼ ἀσπίδος γυμνωθὲν ἁρπάσαι δόρυ.
θεοῦ δὲ δῶρόν ἐστιν εὐτυχεῖν βροτούς.
Χορός κλύοντες θεοὶ δικαίας λιτὰς ἀντ. γ.
ἡμετέρας τελεῖθʼ, ὡς πόλις εὐτυχῇ,
δορίπονα κάκʼ ἐκτρέποντες ἐς γᾶς
ἐπιμόλους· πύργων δʼ ἔκτοθεν βαλὼν
Ζεύς σφε κάνοι κεραυνῷ.
Ἄγγελος κατάσκοπος τὸν ἕβδομον δὴ τόνδʼ ἐφʼ ἑβδόμαις πύλαις
λέξω, τὸν αὐτοῦ σου κασίγνητον, πόλει
οἵας ἀρᾶται καὶ κατεύχεται τύχας·
πύργοις ἐπεμβὰς κἀπικηρυχθεὶς χθονί,
ἁλώσιμον παιῶνʼ ἐπεξιακχάσας,
σοὶ ξυμφέρεσθαι καὶ κτανὼν θανεῖν πέλας,
ἢ ζῶντʼ, ἀτιμαστῆρα τὼς ἀνδρηλάτην,
φυγῇ τὸν αὐτὸν τόνδε τείσασθαι τρόπον.
τοιαῦτʼ ἀυτεῖ καὶ θεοὺς γενεθλίους
καλεῖ πατρῴας γῆς ἐποπτῆρας λιτῶν
τῶν ὧν γενέσθαι πάγχυ Πολυνείκους βία.
ἔχει δὲ καινοπηγὲς εὔκυκλον σάκος
διπλοῦν τε σῆμα προσμεμηχανημένον.
χρυσήλατον γὰρ ἄνδρα τευχηστὴν ἰδεῖν
ἄγει γυνή τις σωφρόνως ἡγουμένη.
Δίκη δʼ ἄρʼ εἶναί φησιν, ὡς τὰ γράμματα
λέγει· «Κατάξω δʼ ἄνδρα τόνδε καὶ πόλιν
ἕξει πατρῴαν δωμάτων τʼ ἐπιστροφάς.»
τοιαῦτʼ ἐκείνων ἐστὶ τἀξευρήματα.
σὺ δʼ αὐτὸς ἤδη γνῶθι τίνα πέμπειν δοκεῖ·
ὡς οὔποτʼ ἀνδρὶ τῷδε κηρυκευμάτων
μέμψῃ—σὺ δʼ αὐτὸς γνῶθι ναυκληρεῖν πόλιν.
Ἐτεοκλῆς ὦ θεομανές τε καὶ θεῶν μέγα στύγος,
ὦ πανδάκρυτον ἁμὸν Οἰδίπου γένος·
ὤμοι, πατρὸς δὴ νῦν ἀραὶ τελεσφόροι.
ἀλλʼ οὔτε κλαίειν οὔτʼ ὀδύρεσθαι πρέπει,
μὴ καὶ τεκνωθῇ δυσφορώτερος γόος.
ἐπωνύμῳ δὲ κάρτα, Πολυνείκη λέγω,
τάχʼ εἰσόμεσθα τοὐπίσημʼ ὅποι τελεῖ,
εἴ νιν κατάξει χρυσότευκτα γράμματα
ἐπʼ ἀσπίδος φλύοντα σὺν φοίτῳ φρενῶν.
εἰ δʼ ἡ Διὸς παῖς παρθένος Δίκη παρῆν
ἔργοις ἐκείνου καὶ φρεσίν, τάχʼ ἂν τόδʼ ἦν·
ἀλλʼ οὔτε νιν φυγόντα μητρόθεν σκότον,
οὔτʼ ἐν τροφαῖσιν, οὔτʼ ἐφηβήσαντά πω,
οὔτʼ ἐν γενείου ξυλλογῇ τριχώματος,
Δίκη προσεῖδε καὶ κατηξιώσατο·
οὐδʼ ἐν πατρῴας μὴν χθονὸς κακουχίᾳ
οἶμαί νιν αὐτῷ νῦν παραστατεῖν πέλας.
ἦ δῆτʼ ἂν εἴη πανδίκως ψευδώνυμος
Δίκη, ξυνοῦσα φωτὶ παντόλμῳ φρένας.
τούτοις πεποιθὼς εἶμι καὶ ξυστήσομαι
αὐτός· τίς ἄλλος μᾶλλον ἐνδικώτερος;
ἄρχοντί τʼ ἄρχων καὶ κασιγνήτῳ κάσις,
ἐχθρὸς σὺν ἐχθρῷ στήσομαι. φέρʼ ὡς τάχος
κνημῖδας, αἰχμῆς καὶ πέτρων προβλήματα.
Χορός μή, φίλτατʼ ἀνδρῶν, Οἰδίπου τέκος, γένῃ
ὀργὴν ὁμοῖος τῷ κάκιστʼ αὐδωμένῳ·
ἀλλʼ ἄνδρας Ἀργείοισι Καδμείους ἅλις
ἐς χεῖρας ἐλθεῖν· αἷμα γὰρ καθάρσιον.
ἀνδροῖν δʼ ὁμαίμοιν θάνατος ὧδʼ αὐτοκτόνος—
οὐκ ἔστι γῆρας τοῦδε τοῦ μιάσματος.
Ἐτεοκλῆς εἴπερ κακὸν φέροι τις, αἰσχύνης ἄτερ
ἔστω· μόνον γὰρ κέρδος ἐν τεθνηκόσι·
κακῶν δὲ κᾀσχρῶν οὔτινʼ εὐκλείαν ἐρεῖς.
Χορός τί μέμονας, τέκνον; μή τί σε θυμοπλη- στρ. α.
θὴς δορίμαργος ἄτα φερέτω· κακοῦ δʼ
ἔκβαλʼ ἔρωτος ἀρχάν.
Ἐτεοκλῆς ἐπεὶ τὸ πρᾶγμα κάρτʼ ἐπισπέρχει θεός,
ἴτω κατʼ οὖρον, κῦμα Κωκυτοῦ λαχόν,
Φοίβῳ στυγηθὲν πᾶν τὸ Λαΐου γένος.
Χορός ὠμοδακής σʼ ἄγαν ἵμερος ἐξοτρύ- ἀντ. α.
νει πικρόκαρπον ἀνδροκτασίαν τελεῖν
αἵματος οὐ θεμιστοῦ.
Ἐτεοκλῆς φίλου γὰρ ἐχθρά μοι πατρὸς μέλαινʼ Ἀρὰ
ξηροῖς ἀκλαύτοις ὄμμασιν προσιζάνει,
λέγουσα κέρδος πρότερον ὑστέρου μόρου.
Χορός ἀλλὰ σὺ μὴ ʼποτρύνου· κακὸς οὐ κεκλή- στρ. β.
σῃ βίον εὖ κυρήσας· μελάναιγις οὐκ
εἶσι δόμων Ἐρινύς, ὅταν ἐκ χερῶν
θεοὶ θυσίαν δέχωνται.
Ἐτεοκλῆς θεοῖς μὲν ἤδη πως παρημελήμεθα,
χάρις δʼ ἀφʼ ἡμῶν ὀλομένων θαυμάζεται·
τί οὖν ἔτʼ ἂν σαίνοιμεν ὀλέθριον μόρον;
Χορός νῦν ὅτε σοι παρέστακεν· ἐπεὶ δαίμων ἀντ. β.
λήματος ἂν τροπαίᾳ χρονίᾳ μεταλ-
λακτὸς ἴσως ἂν ἔλθοι θελεμωτέρῳ
πνεύματι· νῦν δʼ ἔτι ζεῖ.
Ἐτεοκλῆς ἐξέζεσεν γὰρ Οἰδίπου κατεύγματα·
ἄγαν δʼ ἀληθεῖς ἐνυπνίων φαντασμάτων
ὄψεις, πατρῴων χρημάτων δατήριοι.
Χορός πιθοῦ γυναιξί, καίπερ οὐ στέργων ὅμως.
Ἐτεοκλῆς λέγοιτʼ ἂν ὧν ἄνη τις· οὐδὲ χρὴ μακράν.
Χορός μὴ ἔλθῃς ὁδοὺς σὺ τάσδʼ ἐφʼ ἑβδόμαις πύλαις.
Ἐτεοκλῆς τεθηγμένον τοί μʼ οὐκ ἀπαμβλυνεῖς λόγῳ.
Χορός νίκην γε μέντοι καὶ κακὴν τιμᾷ θεός.
Ἐτεοκλῆς οὐκ ἄνδρʼ ὁπλίτην τοῦτο χρὴ στέργειν ἔπος.
Χορός ἀλλʼ αὐτάδελφον αἷμα δρέψασθαι θέλεις;
Ἐτεοκλῆς θεῶν διδόντων οὐκ ἂν ἐκφύγοις κακά.
Χορός πέφρικα τὰν ὠλεσίοικον στρ. α.
θεόν, οὐ θεοῖς ὁμοίαν,
παναληθῆ, κακόμαντιν,
πατρὸς εὐκταίαν Ἐρινὺν
τελέσαι τὰς περιθύμους
κατάρας Οἰδιπόδα βλαψίφρονος·
παιδολέτωρ δʼ ἔρις ἅδʼ ὀτρύνει.
ξένος δὲ κλήρους ἐπινωμᾷ ἀντ. α.
Χάλυβος Σκυθῶν ἄποικος,
κτεάνων χρηματοδαίτας
πικρός, ὠμόφρων σίδαρος,
χθόνα ναίειν διαπήλας
ὁπόσαν καὶ φθιμένοισιν κατέχειν,
τῶν μεγάλων πεδίων ἀμοίρους.
ἐπεὶ δʼ ἂν αὐτοκτόνως στρ. β.
αὐτοδάικτοι θάνω-
σι, καὶ γαΐα κόνις
πίῃ μελαμπαγὲς αἷμα φοίνιον,
τίς ἂν καθαρμοὺς πόροι,
τίς ἄν σφε λούσειεν; ὦ
πόνοι δόμων νέοι παλαι-
οῖσι συμμιγεῖς κακοῖς.
παλαιγενῆ γὰρ λέγω ἀντ. β.
παρβασίαν ὠκύποι-
νον, αἰῶνα δʼ ἐς τρίτον
μένειν, Ἀπόλλωνος εὖτε Λάιος
βίᾳ, τρὶς εἰπόντος ἐν
μεσομφάλοις Πυθικοῖς
χρηστηρίοις θνῄσκοντα γέν-
νας ἄτερ σῴζειν πόλιν.
κρατηθεὶς δʼ ἐκ φιλᾶν ἀβουλιᾶν στρ. γ.
ἐγείνατο μὲν μόρον αὑτῷ,
πατροκτόνον Οἰδιπόδαν,
ὅστε ματρὸς ἁγνὰν
σπείρας ἄρουραν, ἵνʼ ἐτράφη,
ῥίζαν αἱματόεσσαν
ἔτλα· παράνοια συνᾶγε
νυμφίους φρενώλης.
κακῶν δʼ ὥσπερ θάλασσα κῦμʼ ἄγει· ἀντ. γ.
τὸ μὲν πίτνον, ἄλλο δʼ ἀείρει
τρίχαλον, ὃ καὶ περὶ πρύμ-
ναν πόλεως καχλάζει.
μεταξὺ δʼ ἀλκὰ διʼ ὀλίγου
τείνει, πύργος ἐν εὔρει.
δέδοικα δὲ σὺν βασιλεῦσι
μὴ πόλις δαμασθῇ.
τέλειαι γὰρ παλαιφάτων ἀρᾶν στρ. δ.
βαρέαι καταλλαγαί· τὰ δʼ ὀλο-
ὰ πενομένους παρέρχεται,
πρόπρυμνα δʼ ἐκβολὰν φέρει
ἀνδρῶν ἀλφηστᾶν
ὄλβος ἄγαν παχυνθείς.
τίνʼ ἀνδρῶν γὰρ τοσόνδʼ ἐθαύμασαν ἀντ. δ.
θεοὶ ξυνέστιοι πόλεος
ὁ πολύβοτός τʼ αἰὼν βροτῶν,
ὅσον τότʼ Οἰδίπουν τίον,
τὰν ἁρπαξάνδραν
κῆρʼ ἀφελόντα χώρας;
ἐπεὶ δʼ ἀρτίφρων στρ. ε.
ἐγένετο μέλεος ἀθλίων
γάμων, ἐπʼ ἄλγει δυσφορῶν
μαινομένᾳ κραδίᾳ
δίδυμα κάκʼ ἐτέλεσεν·
πατροφόνῳ χερὶ τῶν
κρεισσοτέκνων ὀμμάτων ἐπλάγχθη·
τέκνοις δʼ ἀρχαίας ἀντ. ε.
ἐφῆκεν ἐπίκοτος τροφᾶς,
αἰαῖ, πικρογλώσσους ἀράς,
καί σφε σιδαρονόμῳ
διὰ χερί ποτε λαχεῖν
κτήματα· νῦν δὲ τρέω
μὴ τελέσῃ καμψίπους Ἐρινύς.
Ἄγγελος κατάσκοπος θαρσεῖτε, παῖδες μητέρων τεθραμμέναι.
πόλις πέφευγεν ἥδε δούλιον ζυγόν·
πέπτωκεν ἀνδρῶν ὀβρίμων κομπάσματα·
πόλις δʼ ἐν εὐδίᾳ τε καὶ κλυδωνίου
πολλαῖσι πληγαῖς ἄντλον οὐκ ἐδέξατο.
στέγει δὲ πύργος, καὶ πύλας φερεγγύοις
ἐφραξάμεσθα μονομάχοισι προστάταις·
καλῶς ἔχει τὰ πλεῖστʼ ἐν ἓξ πυλώμασιν·
τὰς δʼ ἑβδόμας ὁ σεμνὸς ἑβδομαγέτας
ἄναξ Ἀπόλλων εἵλετʼ, Οἰδίπου γένει
κραίνων παλαιὰς Λαΐου δυσβουλίας.
Χορός τί δʼ ἐστὶ πρᾶγος νεόκοτον πόλει πλέον;
Ἄγγελος κατάσκοπος πόλις σέσωται· βασιλέῳν δʼ ὁμοσπόροιν—
Χορός οἲ ʼγὼ τάλαινα· μάντις εἰμὶ τῶν κακῶν.
Ἄγγελος κατάσκοπος πέπωκεν αἷμα γαῖʼ ὑπʼ ἀλλήλων φόνῳ.
Χορός τί δʼ ἐστὶ πρᾶγος νεόκοτον πόλει πλέον;
Ἄγγελος κατάσκοπος ἅνδρες τεθνᾶσιν ἐκ χερῶν αὐτοκτόνων.
Χορός τίνες; τί δʼ εἶπας; παραφρονῶ φόβῳ λόγου.
Ἄγγελος κατάσκοπος φρονοῦσα νῦν ἄκουσον· Οἰδίπου γένος—
Χορός ἐκεῖθι κἦλθον; βαρέα δʼ οὖν ὅμως φράσον.
Ἄγγελος κατάσκοπος οὕτως ἀδελφαῖς χερσὶν ἠναίρονθʼ ἅμα;
Χορός οὐδʼ ἀμφιλέκτως μὴν κατεσποδημένοι—
Ἄγγελος κατάσκοπος οὕτως ὁ δαίμων κοινὸς ἦν ἀμφοῖν ἄγαν,
αὐτὸς δʼ ἀναλοῖ δῆτα δύσποτμον γένος.
τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι πάρα,
πόλιν μὲν εὖ πράσσουσαν, οἱ δʼ ἐπιστάται,
δισσὼ στρατηγώ, διέλαχον σφυρηλάτῳ
Σκύθῃ σιδήρῳ κτημάτων παμπησίαν.
ἕξουσι δʼ ἣν λάβωσιν ἐν ταφῇ χθονός,
πατρὸς κατʼ εὐχὰς δυσπότμως φορούμενοι.
Χορός ὦ μεγάλε Ζεῦ καὶ πολιοῦχοι
δαίμονες, οἳ δὴ Κάδμου πύργους
τούσδε ῥύεσθε·
πότερον χαίρω κἀπολολύξω
πόλεως ἀσινεῖ σωτῆρι ...
ἢ τοὺς μογεροὺς καὶ δυσδαίμονας
ἀτέκνους κλαύσω πολεμάρχους;
οἳ δῆτʼ ὀρθῶς κατʼ ἐπωνυμίαν
κλεινοί τʼ ἐτεὸν καὶ πολυνεικεῖς
ὤλοντʼ ἀσεβεῖ διανοίᾳ.
ὦ μέλαινα καὶ τελεία στρ. α.
γένεος Οἰδίπου τʼ Ἀρά,
κακόν με καρδίαν τι περιπίτνει κρύος.
ἔτευξα τύμβῳ μέλος
θυιὰς αἱματοσταγεῖς
νεκροὺς κλύουσα δυσμόρως
θανόντας· ἦ δύσορνις ἅ-
δε ξυναυλία δορός.
ἐξέπραξεν, οὐδʼ ἀπεῖπεν ἀντ. α.
πατρόθεν εὐκταία φάτις·
βουλαὶ δʼ ἄπιστοι Λαΐου διήρκεσαν.
μέριμνα δʼ ἀμφὶ πτόλιν·
θέσφατʼ οὐκ ἀμβλύνεται.
ἰὼ πολύστονοι, τόδʼ εἰρ-
γάσασθʼ ἄπιστον· ἦλθε δʼ αἰ-
ακτὰ πήματʼ οὐ λόγῳ.
— τάδʼ αὐτόδηλα, προῦπτος ἀγγέλου λόγος·
διπλαῖ μέριμναι, διδύμα δʼ ἀνορέα·
κάκʼ αὐτοφόνα δίμοιρα τέλεα τάδε πάθη.
τί φῶ; —τί δʼ ἄλλο γʼ ἢ πόνοι
πόνων δόμων ἐφέστιοι; —
— ἀλλὰ γόων, ὦ φίλαι, κατʼ οὖρον
ἐρέσσετʼ ἀμφὶ κρατὶ πόμπιμον χεροῖν
πίτυλον, ὃς αἰὲν διʼ Ἀχέροντʼ ἀμείβεται,
τὰν ἄστονον μελάγκροκον ναύστολον θεωρίδα,
τὰν ἀστιβῆ ʼπόλλωνι, τὰν ἀνάλιον,
πάνδοκον εἰς ἀφανῆ τε χέρσον.
— ἀλλὰ γὰρ ἥκουσʼ αἵδʼ ἐπὶ πρᾶγος
πικρὸν Ἀντιγόνη τʼ ἠδʼ Ἰσμήνη,
θρῆνον ἀδελφοῖν· οὐκ ἀμφιβόλως
οἶμαί σφʼ ἐρατῶν ἐκ βαθυκόλπων
στηθέων ἥσειν ἄλγος ἐπάξιον.
ἡμᾶς δὲ δίκη πρότερον φήμης
τὸν δυσκέλαδόν θʼ ὕμνον Ἐρινύος
ἀχεῖν Ἀίδα τʼ
ἐχθρὸν παιᾶνʼ ἐπιμέλπειν.
— ἰώ. δυσαδελφόταται πασῶν ὁπόσαι
στρόφον ἐσθῆσιν περιβάλλονται,
κλαίω, στένομαι, καὶ δόλος οὐδεὶς
μὴ ʼκ φρενὸς ὀρθῶς με λιγαίνειν.
Ἀντιγόνη ἰὼ ἰὼ δύσφρονες, στρ. α.
φίλων ἄπιστοι καὶ κακῶν ἀτρύμονες,
δόμους ἑλόντες πατρῴ-
ους μέλεοι σὺν ἀλκᾷ.
Χορός μέλεοι δῆθʼ οἳ μελέους θανάτους
ηὕροντο δόμων ἐπὶ λύμῃ.
Ἰσμήνη ἰὼ ἰὼ δωμάτων ἀντ. α.
ἐρειψίτοιχοι καὶ πικρὰς μοναρχίας
ἰδόντες, ἤδη διήλ-
λαχθε σὺν σιδάρῳ.
Χορός κάρτα δʼ ἀληθῆ πατρὸς Οἰδιπόδα
πότνιʼ Ἐρινὺς ἐπέκρανεν.
Ἀντιγόνη διʼ εὐωνύμων τετυμμένοι, στρ. β.
τετυμμένοι δῆθʼ, ὁμο-
σπλάγχνων τε πλευρωμάτων
. . . . .
αἰαῖ δαιμόνιοι,
αἰαῖ δʼ ἀντιφόνων
ἐκ θανάτων ἀραί.
Χορός διανταίαν λέγεις δόμοισι καὶ
σώμασιν πεπλαγμένους,
ἀναυδάτῳ μένει
ἀραίῳ τʼ, ἐκ πατρὸς
δʼ οὐ διχόφρονι πότμῳ.
Ἰσμήνη διήκει δὲ καὶ πόλιν στόνος, ἀντ. β.
στένουσι πύργοι, στένει
πέδον φίλανδρον· μένει
δὲ κτέανʼ ἐπιγόνοις,
διʼ ὧν αἰνομόροις,
διʼ ὧν νεῖκος ἔβα καὶ θανάτου τέλος.
Χορός ἐμοιράσαντο δʼ ὀξυκάρδιοι
κτήμαθʼ, ὥστʼ ἴσον λαχεῖν.
διαλλακτῆρι δʼ οὐκ
ἀμεμφεία φίλοις,
οὐδʼ ἐπίχαρις Ἄρης.
Ἀντιγόνη σιδηρόπληκτοι μὲν ὧδʼ ἔχουσιν στρ. γ.
σιδηρόπληκτοι δὲ τοὺς μένουσι—
τάχʼ ἄν τις εἴποι, τίνες;
τάφων πατρῴων λαχαί.
Χορός δόμων μάλʼ ἀχάεσσα τοὺς προπέμπει
δαϊκτὴρ γόος αὐ- τόστονος, αὐτοπήμων,
δαϊόφρων, οὐ φιλογα-
θής, ἐτύμως δακρυχέων
ἐκ φρενός, ἃ κλαιομένας
μου μινύθει,
τοῖνδε δυοῖν ἀνάκτοιν.
Ἰσμήνη πάρεστι δʼ εἰπεῖν ἐπʼ ἀθλίοισιν ἀντ. γ. ὡς ἐρξάτην πολλὰ μὲν πολίτας,
ξένων τε πάντων στίχας
πολυφθόρους ἐν δαΐ.
Χορός δυσδαίμων σφιν ἁ τεκοῦσα
πρὸ πασᾶν γυναικῶν ὁπόσαι
τεκνογόνοι κέκληνται.
παῖδα τὸν αὑτᾶς πόσιν αὑ- τᾷ θεμένα τούσδʼ ἔτεχʼ, οἱ
δʼ ὧδʼ ἐτελεύτασαν ὑπʼ ἀλ-
λαλοφόνοις
χερσὶν ὁμοσπόροισιν.
Ἀντιγόνη ὁμόσποροι δῆτα καὶ πανώλεθροι, στρ. δ.
διατομαῖς οὐ φίλαις,
ἔριδι μαινομένᾳ,
νείκεος ἐν τελευτᾷ.
Χορός πέπαυται δʼ ἔχθος, ἐν δὲ γαίᾳ
ζόα φονορύτῳ
μέμεικται· κάρτα δʼ εἴσʼ ὅμαιμοι.
πικρὸς λυτὴρ νεικέων ὁ πόντιος
ξεῖνος ἐκ πυρὸς συθεὶς
θηκτὸς σίδαρος· πικρὸς δὲ χρημάτων
ἴσος δατητὰς Ἄρης ἀρὰν πατρῴ-
αν τιθεὶς ἀλαθῆ.
Ἰσμήνη ἔχουσι μοῖραν λαχόντες οἱ μέλεοι ἀντ. δ.
διοδότων λάξεων·
ὑπὸ δὲ σώματι γᾶς
πλοῦτος ἄβυσσος ἔσται.
Χορός ἰὼ πολλοῖς ἐπανθίσαντες
πόνοισι γενεάν·
τελευταῖαι δʼ ἐπηλάλαξαν
Ἀραὶ τὸν ὀξὺν νόμον, τετραμμένου
παντρόπῳ φυγᾷ γένους.
ἕστακε δʼ Ἄτας τροπαῖον ἐν πύλαις,
ἐν αἷς ἐθείνοντο, καὶ δυοῖν κρατή-
σας ἔληξε δαίμων.
Ἀντιγόνη παιθεὶς ἔπαισας. Ἰσμήνη σὺ δʼ ἔθανες κατακτανών.
Ἀντιγόνη δορὶ δʼ ἔκανες. Ἰσμήνη δορὶ δʼ ἔθανες.
Ἀντιγόνη μελεοπόνος Ἰσμήνη μελεοπαθής
— Ἀντιγόνη ἴτω γόος, Ἰσμήνη ἴτω δάκρυ, —
Ἀντιγόνη πρόκεισαι, Ἰσμήνη κατακτάς.
Ἀντιγόνη ἠέ. Ἰσμήνη ἠέ. στρ. α.
Ἀντιγόνη μαίνεται γόοισι φρήν.
Ἰσμήνη ἐντὸς δὲ καρδία στένει.
Ἀντιγόνη ἰωιὼ πανδάκρυτε σύ.
Ἰσμήνη σὺ δʼ αὖτε καὶ πανάθλιε.
Ἀντιγόνη πρὸς φίλου ἔφθισο. Ἰσμήνη καὶ φίλον ἔκτανες.
Ἀντιγόνη διπλόα λέγειν. Ἰσμήνη διπλόα δʼ ὁρᾶν.
Ἀντιγόνη ἀχέων τοίων τάδʼ ἐγγύθεν.
Ἰσμήνη πέλας δʼ αἵδʼ ἀδελφαὶ ἀδελφεῶν.
Χορός ἰὼ Μοῖρα βαρυδότειρα μογερά,
πότνιά τʼ Οἰδίπου σκιά·
μέλαινʼ Ἐρινύς, ἦ μεγασθενής τις εἶ.
Ἀντιγόνη ἠέ. Ἰσμήνη ἠέ. ἀντ. α. Ἀντιγόνη δυσθέατα πήματα—
Ἰσμήνη ἐδείξατʼ ἐκ φυγᾶς ἐμοί.
Ἀντιγόνη οὐδʼ ἵκεθʼ ὡς κατέκτανεν.
Ἰσμήνη σωθεὶς δὲ πνεῦμʼ ἀπώλεσεν.
Ἀντιγόνη ὤλεσε δῆθʼ ὅδε— Ἰσμήνη καὶ τὸν ἐνόσφισεν.
Ἀντιγόνη ὀλοὰ λέγειν. Ἰσμήνη ὀλοὰ δʼ ὁρᾶν.
Ἀντιγόνη δύστονα κήδεʼ ὁμώνυμα.
Ἰσμήνη δίυγρα τριπάλτων πημάτων.
Χορός ἰὼ Μοῖρα βαρυδότειρα μογερά,
πότνιά τʼ Οἰδίπου σκιά·
μέλαινʼ Ἐρινύς, ἦ μεγασθενής τις εἶ.
Ἀντιγόνη σὺ τοί νιν οἶσθα διαπερῶν,
Ἰσμήνη σὺ δʼ οὐδὲν ὕστερος μαθών,
Ἀντιγόνη ἐπεὶ κατῆλθες ἐς πόλιν,
Ἰσμήνη δορός γε τῷδʼ ἀντηρέτας.
Ἀντιγόνη τάλαν γένος, Ἰσμήνη τάλανα παθόν.
Ἀντιγόνη ἰὼ πόνος, Ἰσμήνη ἰὼ κακά,
Ἀντιγόνη δώμασι, Ἰσμήνη καὶ χθονί,
Ἀντιγόνη πρὸ πάντων δʼ ἐμοί.
Ἰσμήνη καὶ τὸ πρόσω γʼ ἐμοί.
Ἀντιγόνη ἰὼ ἰώ, δυστόνων κακῶν ἄναξ,
Ἐτεόκλεις ἀρχαγέτα . . . . . .
Ἰσμήνη ἰώ, πάντων πολυπονωτάτω.
Ἀντιγόνη ἰώ, δαιμονῶντʼ ἐν ἄτᾳ.
Ἰσμήνη ἰώ, ποῦ σφε θήσομεν χθονός;
Ἀντιγόνη ἰώ, ὅπου τιμιώτατον.
Ἰσμήνη ἰὼ ἰώ, πῆμα πατρὶ πάρευνον.