The History of Heracles, also referenced as the Alban Tablet, is an anonymous historical or mythographical compilation. Its title indicates an epitomized account of the stories surrounding the hero Heracles, likely derived from earlier traditions that treated mythological narratives as a form of pseudo-history. The significance of the designation "Alban Tablet" remains unclear, though it may obliquely refer to a legendary record from Alba Longa in Latium, a connection otherwise unattested in surviving sources concerning Heracles. The work's specific content is not preserved in any known manuscript tradition or major collection of Greek fragments, rendering its precise nature and transmission history uncertain. It may represent a completely lost work or a modern scholarly grouping of disparate excerpts. Based on its title, it would have encompassed core themes of the Heracles cycle, including his labors and ancillary deeds, his apotheosis and establishment of cult, his role as a civilizing hero, and foundation myths, potentially with an Italian focus. While this particular compilation itself lacks a demonstrable historical influence, it exemplifies the enduring antiquarian practice of systematizing heroic myth, reflecting the figure of Heracles as a pan-Mediterranean cultural icon whose legends were extensively adopted and adapted, particularly within Roman historiography and foundation narratives.
| 1a,40,F 1a | I G XIV 1293: Ἡρακλέους πράξεις. / Ἡρακλῆς . νν . α γενόμενος / Μινυᾶν (?) Ὀρχομενὸν εἷλε τὰν / πόλιν Ἐργῖνον φονεύσας τὸν / βασιλέα καὶ τὰν λίμναν ἐπὶ / τοῦ πεδίου ........ αὐτοῖς ἀπο/φράξας [ποτα]μόν. καὶ εἰς Λυ/δίαν ἐστρατεύσατο ποτ’ Ὀμ/φάλαν τὰν Ἰαρδάνου καὶ Μαί/ονας α[ὐτᾶι] ὑπακόους ἐποίη/σε Κ[ίον τ]ε ἔκτισε (?) πόλιν Πολύ/φαμο[ν βασιλέ]α [ἐ]πιστάσα/ς. Λαομέδοντι [δὲ] ἐβοάθ/ησε Τ[ρωάδος β]ασιλεῖ πολι[ορκουμένωι ὑπὸ] κήτεος· καὶ / ἀτε[ιμασθεὶς] Ἡρακλῆς ὑπὸ Λα/ομέδοντος εἰς Ἄργος ἀπελύ/[θη. ἱδρυ]σάμενος δ’ ἐν Τίρυνθι τέ/μενος Ἐνυαλίου μετὰ / Τελαμῶνος τε καὶ Πη/λέως [καὶ] Ὀικλέος ἐπὶ / Τροίαν στρατευσάμε/νος εἷλεν τὰν πόλιν, / Λαομέδοντα καὶ τοὺς υἱ/οὺς ἀποκτείνας πλὰν Πριάμου· [Τελαμ]ών τε Ἡσιόναν ἔλαβεν τὰν / Πριάμου ἀδελφάν, ἐξ / ἇς Τ[εῦκρον υἱὸν ἔ]θετο. / ἐπ ** οπλο / ωνα . α .... ἔλαβε / [Κῶ τὴν Μερο]πίδα φο/νεύσας [Εὐρύπυλο]ν, καὶ / [Χαλκιόπαι μιγεὶς ἐξ] αὐτᾶς [υἱὸν ἔθετο] Θεσσαλόν. / ** Ἴφιτος / ** εἰς] Τίρυνθα / πόλιν ..... ιους ολε/θριας ...... ος . ορ / εις ** ατιοτοκ / νς ** λονοψοι μετὰ δὲ / * λαον Ἡρακλῆς. ἐπὶ / τὸν * εύσας ὕδωρ / προ ** εἰς Αἰτωλίαν ἐλθὼν / ... ε ... εσεν τοὺς π[α]ῖδ[ας] / ** τιων μά[χ]αι / ** καιροις οἵτινες / ** το κατὰ κρά/τ[ος * Αὐγέ]αν ἀ[πέ]κτ[ει]/[νε καὶ τοὺς] υἱοὺς πλὰμ Φυλέ/ως. [ἑλὼν δὲ] καὶ Πύλον Ἡρακ[λῆς] / [κατὰ κράτος] καὶ Μεσσάναν / [Νηλέα] καὶ τοὺς υἱοὺς ἀπές/φαξε πλὰν Νέστορος· Σπά/ρταν τε λαβὼν δορυάλωτ/ον, Ἱπποκόωντα καὶ τοὺς / παῖδας φονεύσας, Τυν[δάρεων σὺν] / Κάστορι καὶ Πολυδεύκαι / φεύγοντα κατάγαγε καὶ / ἔδωκε Λακεδαίμονα. / τουτῶ δὲ πάλιν εἰς Πί/σαν ἐλθὼν Διὸς Ὀλυμ/πίου ἀγωνίσσατο ⟦ καὶ ⟧ ἀγῶνα τὰ Ὀλύμπια πρῶτος ἀγωνιστάς· Δρύοπάς τε ἀπος/τάντας ἔλαβε καὶ / Φύλαντα τὸν / βασιλέα ἀπ/οσφάξας ἐκ / τᾶς θυγατέρος / αὐτοῦ / Μήδας υἱὸν ἔθετο Κτήσιπ/πον. Ἡρακλῆς μὲν οὖν Τραχ/εῖνα ὠικοδόμησε πόλιν καὶ Τι/ρυνθίους ἐν αὐτᾶι κατώικισε. το/υτῶ δ’ ἐπὶ Θράικαν στρατευσάμ/ενος Διομήδη ἐφόνευσε καὶ / Θράικας ἐκυρίευσε Αἶνόν τε λα/βὼν Σαρπαδόνα τὸν ἄρχοντα ἀ/πέσφαξε· καὶ Θάσον ἑλὼν * / ωι καὶ Ἀλκαίωι παρέδωκε· Τορών/αν τε εἷλε, Πολύγονον καὶ Τηλέ/γονον ἀπέκτεινε· πόλιν τε / Ἄβδηρα ἐπὶ Θράικας Ἡρακλῆς ὤι/κισε τοῦ Θρονικοῦ υἱοῦ ἐπώνυ/μον Ἀβδήρου. καὶ Ζάταν καὶ / Κάλαιν υἱὼ Βορέα τοῦ Θραικὸς / Δικαιο[πολίτ]ας ἐπιβουλεύσαν[τας] / αὐτῶι παραδιώκων (?) κατάντεις (?) / αὐτοὺς εἰς θάλασσαν ἔρρειψεν. του/τῶ δὲ ἐπὶ Σκυθίαν διαβὰς Ἀρά[ξ]ην / μάχαι ἐνίκασε, τᾶι δὲ θυγατρὶ αὐτοῦ / συνγενόμενος Ἐχίδναι υἱοὺς Ἀ/γάθυρσον ἔθετο καὶ Σκύθαν. του/τῶ δ’ ἐπ’ Ἀμαζόνας ἦλθε καὶ ἐ/πὶ τὸν Θερμώδοντα ποταμόν, / ἐνίκασε μάχαι φονεύσας ⟦ α μά/χαι φονεύσας α ⟧ Ἱππολύταν· [Σιν]/ώπαν τε πόλιν Ἡρακλῆς ἑλὼν Ἀμ/αζόνας ἐξέβαλε καὶ Ἕλλανας / ἐν αὐτᾶι κατώικισε. ⟦ τουτῶ δ’ ἐπὶ / Θράικαν στρατευσάμενος Δι/ομήδην ἐφόνευσε ⟧ . Κάστωρ δὲ / καὶ Πολυδεύκα/[ς] Ἡρακλ * / * Ἄμυκον ἐνίκασα/ν μάχαι τὸν Βεβρύκων βασιλέα. / Ἡρακλῆς δ’ ἐπὶ τὸν Ἰνδὸν ἦλθε / ποταμὸν καὶ πόλιν Ἡράκλειαν / τὰν ἐν Σίβαις οἰκίζει. Ἀμαζό/νες δ’ ἐς τὰν Ἀττικὰν εἰσ[έβα]/λον· Θησεὺς δὲ καὶ Πιρ[ίθο]/ος αὐτὰς ἐνίκασαν [μάχαι]· / καὶ ἔλαβεν Θησεὺς αἰ[χμάλωτον] / τὰν Ἱππολύταν (?), ἐξ ἇ[ς υἱὸν] / Ἱππόλυτον ποιεῖται. Ἡρακλῆς δὲ ἐπὶ τὸ Κάλ[πεον] / ὄρος ἦλθε καὶ ⟦ ἐπὶ τὸ .... / εον ὄρος ἦλθε καὶ ⟧ * / νοει πολέμου λαβ * / οαρπειωνιαιτου * / ωσλιετιουεπισκο * / τουτῶ δὲ εἰς Αἰθιο[πίαν] / ἦλθε καὶ Ἠμαθίων[α ἐφό]/νευσε τὸν Λαομέ[δον]/τος υἱὸν Τιθωνο[ῦ, καὶ] / Ἠμαθίωνος ἀπέ[δωκε] / τὰν βασιλήαν [Μέμν]/ονι τῶι Τι[θωνοῦ * ]. / εἰς δὲ Αἴγ[υπτον ἦλθε καὶ] / ἀπέκτε[ινε Βούσειριν· ἐλ]/θὼν ὁ **** |
| 1a,40,F 1b | ‘Ἀμφιτρύων ὑπὲρ / Ἀλκαίου τρίπο/δ’ Ἀπόλλωνι.‘ / τοῦτον ὑπὲρ Ἡρακλέους / φασὶν δαφνηφορή/σαντος ἀνατεθῆναι· / τὸ γὰρ ἐξ ἀρχῆς οὐχ Ἡ/ρακλῆ ἀλλ’ Ἀλκαῖον / αὐτὸν καλεῖσθαι. |
| 1a,40,F 1c | οὕς ποθ’ ὑπ’ Εὐρυσθεῖος ἀναγκασθεὶς [τέλες’ ἄθλους]· / πρῶτα μὲν ἐν Νεμέαι βριερὸν κατέπεφνε λέοντα· / δεύτερον ὕδραν Λερναίαν ἔκτεινε· τρίτον δὲ / κάπρον ἐν Ἀρκαδίαι· στικτὴν ἔλαφον δὲ τέταρτον· / πέμπτον δὲ στρουθοὺς Στυμφαλίδος ἤλασε λίμνης· / ἕκτον θ’ Αὐγείαο ἐφόρει κόπρον· ἕβδομον ἐλθὼν / ἐκ Κρήτης ταῦρον μέγαν ἤγαγεν· ὄγδοον ἵππους / Θρήικης ἐξέλασεν Διομήδεος, Ἱππολύτης τε / ζωστῆρα ἐξεκόμισσεν Ἀμαζονίδος· δέκατον δὲ / [Γηρυό]νην ἔκτεινε [καὶ ἤ]γαγε βοῦς ἀγελαίας· / ἑνδέκατον δ’ ἐξ Ἅιδου ἀνήγαγε [Κέρβερον αἰνόν·] / Ἑσπερίδων δ’ ἤνεγκε μολὼν [ἐπὶ τέρματα γαίης] / χρύσεα μῆλα, δράκοντα λαθ[ὼν * ] / δώδεκα μὲν τούσδ’ ἐξε[τέλεσσε τότ’, αὐτὰρ ἔπειτα] / Βούσειριν μὲν ἐν Αἰγύπτ[ωι κτάνεν, ἐν Λιβύηι δὲ] / Ἀνταῖον· Φολόην Κεντ[αύρων ἐξεκάθηρεν]· / Κύκνον ἰδ’ ἀε/τόν, ὃς τὸ [Προμηθέος ἤσθιεν ἧπαρ·] / ἐν Λυδοῖς πύματον ** |
| 1a,40,F 1d | Ἥρας Ἀργείας ἱέρεια / Ἀδμάτα Εὐρυσθέως / καὶ Ἀδμάτας τᾶς Ἀμφι/δάμαντος ἔτη νη . |