eul_wid: upu-ar
DOI 10.5281/zenodo.20418549

Hymnic Collection Anonymous Hymn 2 To Demeter in Greek

The Homeric Hymn to Demeter is an anonymous Greek narrative poem dating from the 7th or 6th century BCE. Composed in the epic dialect and dactylic hexameter, this substantial work of 495 lines recounts the foundational myth of the Eleusinian Mysteries. It narrates the abduction of Persephone by Hades, the profound grief and wrath of her mother Demeter, and the resulting famine on earth. The story details Demeter’s desperate search, her disguised sojourn in the royal house of Eleusis, and the eventual compromise brokered by Zeus. This decree forces Persephone to spend part of each year in the underworld, a myth that traditionally explains the origin of the seasonal cycle. The poem concludes with Demeter establishing her sacred rites at Eleusis.

Preserved complete in medieval manuscripts among the collection known as the Homeric Hymns, the poem’s primary function was likely ritual performance, serving both to honor the goddess and to provide the authoritative origin story for the Eleusinian Mysteries. This major religious cult promised its initiates a blessed afterlife. Scholars interpret the hymn as a sophisticated theological narrative that negotiates cosmic order and elevates the status of the sanctuary at Eleusis, which by the late Archaic period had come under significant Athenian influence. It remains the most important and complete literary source for this central Greek myth.

1 Δήμητρ’ ἠΰκομον σεμνὴν θεὰν ἄρχομ’ ἀείδειν,
2 αὐτὴν ἠδὲ θύγατρα τανύσφυρον ἣν Ἀϊδωνεὺς
3 ἥρπαξεν, δῶκεν δὲ βαρύκτυπος εὐρυόπα Ζεύς,
4 νόσφιν Δήμητρος χρυσαόρου ἀγλαοκάρπου
5 παίζουσαν κούρῃσι σὺν Ὠκεανοῦ βαθυκόλποις,
6 ἄνθεά τ’ αἰνυμένην ῥόδα καὶ κρόκον ἠδ’ ἴα καλὰ
7 λειμῶν’ ἂμ μαλακὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ’ ὑάκινθον
8 νάρκισσόν θ’, ὃν φῦσε δόλον καλυκώπιδι κούρῃ
9 Γαῖα Διὸς βουλῇσι χαριζομένη πολυδέκτῃ
10 θαυμαστὸν γανόωντα, σέβας τότε πᾶσιν ἰδέσθαι
11 ἀθανάτοις τε θεοῖς ἠδὲ θνητοῖς ἀνθρώποις·
12 τοῦ καὶ ἀπὸ ῥίζης ἑκατὸν κάρα ἐξεπεφύκει,
13 κὦζ’ ἥδιστ’ ὀδμή, πᾶς δ’ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθε
14 γαῖά τε πᾶς’ ἐγέλασσε καὶ ἁλμυρὸν οἶδμα θαλάσσης.
15 ἡ δ’ ἄρα θαμβήσας’ ὠρέξατο χερσὶν ἅμ’ ἄμφω
16 καλὸν ἄθυρμα λαβεῖν· χάνε δὲ χθὼν εὐρυάγυια
17 Νύσιον ἂμ πεδίον τῇ ὄρουσεν ἄναξ πολυδέγμων
18 ἵπποις ἀθανάτοισι Κρόνου πολυώνυμος υἱός.
19 ἁρπάξας δ’ ἀέκουσαν ἐπὶ χρυσέοισιν ὄχοισιν
20 ἦγ’ ὀλοφυρομένην· ἰάχησε δ’ ἄρ’ ὄρθια φωνῇ
21 κεκλομένη πατέρα Κρονίδην ὕπατον καὶ ἄριστον.
22 οὐδέ τις ἀθανάτων οὐδὲ θνητῶν ἀνθρώπων
23 ἤκουσεν φωνῆς, οὐδ’ ἀγλαόκαρποι ἐλαῖαι,
24 εἰ μὴ Περσαίου θυγάτηρ ἀταλὰ φρονέουσα
25 ἄϊεν ἐξ ἄντρου Ἑκάτη λιπαροκρήδεμνος,
26 Ἠέλιός τε ἄναξ Ὑπερίονος ἀγλαὸς υἱός,
27 κούρης κεκλομένης πατέρα Κρονίδην· ὁ δὲ νόσφιν
28 ἧστο θεῶν ἀπάνευθε πολυλλίστῳ ἐνὶ νηῷ
29 δέγμενος ἱερὰ καλὰ παρὰ θνητῶν ἀνθρώπων.
30 τὴν δ’ ἀεκαζομένην ἦγεν Διὸς ἐννεσίῃσι
31 πατροκασίγνητος πολυσημάντωρ πολυδέγμων
32 ἵπποις ἀθανάτοισι Κρόνου πολυώνυμος υἱός.
33 ὄφρα μὲν οὖν γαῖάν τε καὶ οὐρανὸν ἀστερόεντα
34 λεῦσσε θεὰ καὶ πόντον ἀγάρροον ἰχθυόεντα
35 αὐγάς τ’ ἠελίου, ἔτι δ’ ἤλπετο μητέρα κεδνὴν
36 ὄψεσθαι καὶ φῦλα θεῶν αἰειγενετάων,
37 τόφρα οἱ ἐλπὶς ἔθελγε μέγαν νόον ἀχνυμένης περ·
38 ἤχησαν δ’ ὀρέων κορυφαὶ καὶ βένθεα πόντου
39 φωνῇ ὑπ’ ἀθανάτῃ, τῆς δ’ ἔκλυε πότνια μήτηρ.
40 ὀξὺ δέ μιν κραδίην ἄχος ἔλλαβεν, ἀμφὶ δὲ χαίταις
41 ἀμβροσίαις κρήδεμνα δαΐζετο χερσὶ φίλῃσι,
42 κυάνεον δὲ κάλυμμα κατ’ ἀμφοτέρων βάλετ’ ὤμων,
43 σεύατο δ’ ὥς τ’ οἰωνὸς ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρὴν
44 μαιομένη· τῇ δ’ οὔ τις ἐτήτυμα μυθήσασθαι
45 ἤθελεν οὔτε θεῶν οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων,
46 οὔτ’ οἰωνῶν τις τῇ ἐτήτυμος ἄγγελος ἦλθεν.
47 ἐννῆμαρ μὲν ἔπειτα κατὰ χθόνα πότνια Δηὼ
48 στρωφᾶτ’ αἰθομένας δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχουσα,
49 οὐδέ ποτ’ ἀμβροσίης καὶ νέκταρος ἡδυπότοιο
50 πάσσατ’ ἀκηχεμένη, οὐδὲ χρόα βάλλετο λουτροῖς.
51 ἀλλ’ ὅτε δὴ δεκάτη οἱ ἐπήλυθε φαινολὶς Ἠὼς
52 ἤντετό οἱ Ἑκάτη σέλας ἐν χείρεσσιν ἔχουσα,
53 καί ῥά οἱ ἀγγελέουσα ἔπος φάτο φώνησέν τε·
54 πότνια Δημήτηρ ὡρηφόρε ἀγλαόδωρε
55 τίς θεῶν οὐρανίων ἠὲ θνητῶν ἀνθρώπων
56 ἥρπασε Περσεφόνην καὶ σὸν φίλον ἤκαχε θυμόν;
57 φωνῆς γὰρ ἤκους’, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν
58 ὅς τις ἔην· σοὶ δ’ ὦκα λέγω νημερτέα πάντα.
59 ὣς ἄρ’ ἔφη Ἑκάτη· τὴν δ’ οὐκ ἠμείβετο μύθῳ
60 Ῥείης ἠϋκόμου θυγάτηρ, ἀλλ’ ὦκα σὺν αὐτῇ
61 ἤϊξ’ αἰθομένας δαΐδας μετὰ χερσὶν ἔχουσα.
62 Ἠέλιον δ’ ἵκοντο θεῶν σκοπὸν ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,
63 στὰν δ’ ἵππων προπάροιθε καὶ εἴρετο δῖα θεάων·
64 Ἠέλι’ αἴδεσσαί με θεὰν σύ περ, εἴ ποτε δή σευ
65 ἢ ἔπει ἢ ἔργῳ κραδίην καὶ θυμὸν ἴηνα.
66 κούρην τὴν ἔτεκον γλυκερὸν θάλος εἴδεϊ κυδρὴν
67 τῆς ἁδινὴν ὄπ’ ἄκουσα δι’ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο
68 ὥς τε βιαζομένης, ἀτὰρ οὐκ ἴδον ὀφθαλμοῖσιν.
69 ἀλλὰ σὺ γὰρ δὴ πᾶσαν ἐπὶ χθόνα καὶ κατὰ πόντον
70 αἰθέρος ἐκ δίης καταδέρκεαι ἀκτίνεσσι,
71 νημερτέως μοι ἔνισπε φίλον τέκος εἴ που ὄπωπας
72 ὅς τις νόσφιν ἐμεῖο λαβὼν ἀέκουσαν ἀνάγκῃ
73 οἴχεται ἠὲ θεῶν ἢ καὶ θνητῶν ἀνθρώπων.
74 Ὣς φάτο, τὴν δ’ Ὑπεριονίδης ἠμείβετο μύθῳ·
75 Ῥείης ἠϋκόμου θυγάτηρ Δήμητερ ἄνασσα
76 εἰδήσεις· δὴ γὰρ μέγα ἅζομαι ἠδ’ ἐλεαίρω
77 ἀχνυμένην περὶ παιδὶ τανυσφύρῳ· οὐδέ τις ἄλλος
78 αἴτιος ἀθανάτων εἰ μὴ νεφεληγερέτα Ζεύς,
79 ὅς μιν ἔδωκ’ Ἀΐδῃ θαλερὴν κεκλῆσθαι ἄκοιτιν
80 αὐτοκασιγνήτῳ· ὁ δ’ ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα
81 ἁρπάξας ἵπποισιν ἄγεν μεγάλα ἰάχουσαν.
82 ἀλλὰ θεὰ κατάπαυε μέγαν γόον· οὐδέ τι σὲ χρὴ
83 μὰψ αὔτως ἄπλητον ἔχειν χόλον· οὔ τοι ἀεικὴς
84 γαμβρὸς ἐν ἀθανάτοις πολυσημάντωρ Ἀϊδωνεὺς
85 αὐτοκασίγνητος καὶ ὁμόσπορος· ἀμφὶ δὲ τιμὴν
86 ἔλλαχεν ὡς τὰ πρῶτα διάτριχα δασμὸς ἐτύχθη·
87 τοῖς μεταναιετάει τῶν ἔλλαχε κοίρανος εἶναι.
88 Ὣς εἰπὼν ἵπποισιν ἐκέκλετο, τοὶ δ’ ὑπ’ ὀμοκλῆς
89 ῥίμφ’ ἔφερον θοὸν ἅρμα τανύπτεροι ὥς τ’ οἰωνοί·
90 τὴν δ’ ἄχος αἰνότερον καὶ κύντερον ἵκετο θυμόν.
91 χωσαμένη δ’ ἤπειτα κελαινεφέϊ Κρονίωνι
92 νοσφισθεῖσα θεῶν ἀγορὴν καὶ μακρὸν Ὄλυμπον
93 ᾤχετ’ ἐπ’ ἀνθρώπων πόλιας καὶ πίονα ἔργα
94 εἶδος ἀμαλδύνουσα πολὺν χρόνον· οὐδέ τις ἀνδρῶν
95 εἰσορόων γίγνωσκε βαθυζώνων τε γυναικῶν
96 πρίν γ’ ὅτε δὴ Κελεοῖο δαΐφρονος ἵκετο δῶμα,
97 ὃς τότ’ Ἐλευσῖνος θυοέσσης κοίρανος ἦεν.
98 ἕζετο δ’ ἐγγὺς ὁδοῖο φίλον τετιημένη ἦτορ
99 Παρθενίῳ φρέατι ὅθεν ὑδρεύοντο πολῖται
100 ἐν σκιῇ, αὐτὰρ ὕπερθε πεφύκει θάμνος ἐλαίης,
101 γρηῒ παλαιγενέϊ ἐναλίγκιος, ἥ τε τόκοιο
102 εἴργηται δώρων τε φιλοστεφάνου Ἀφροδίτης,
103 οἷαί τε τροφοί εἰσι θεμιστοπόλων βασιλήων
104 παίδων καὶ ταμίαι κατὰ δώματα ἠχήεντα.
105 τὴν δὲ ἴδον Κελεοῖο Ἐλευσινίδαο θύγατρες
106 ἐρχόμεναι μεθ’ ὕδωρ εὐήρυτον ὄφρα φέροιεν
107 κάλπισι χαλκείῃσι φίλα πρὸς δώματα πατρός,
108 τέσσαρες ὥς τε θεαὶ κουρήϊον ἄνθος ἔχουσαι,
109 Καλλιδίκη καὶ Κλεισιδίκη Δημώ τ’ ἐρόεσσα
110 Καλλιθόη θ’, ἣ τῶν προγενεστάτη ἦεν ἁπασῶν·
111 οὐδ’ ἔγνων· χαλεποὶ δὲ θεοὶ θνητοῖσιν ὁρᾶσθαι.
112 ἀγχοῦ δ’ ἱστάμεναι ἔπεα πτερόεντα προσηύδων·
113 Τίς πόθεν ἐσσὶ γρηὺ παλαιγενέων ἀνθρώπων;
114 τίπτε δὲ νόσφι πόληος ἀπέστιχες οὐδὲ δόμοισι
115 πιλνᾷς; ἔνθα γυναῖκες ἀνὰ μέγαρα σκιόεντα
116 τηλίκαι ὡς σύ περ ὧδε καὶ ὁπλότεραι γεγάασιν,
117 αἵ κέ σε φίλωνται ἠμὲν ἔπει ἠδὲ καὶ ἔργῳ.
118 Ὣς ἔφαθ’, ἡ δ’ ἐπέεσσιν ἀμείβετο πότνα θεάων·
119 τέκνα φίλ’ αἵ τινές ἐστε γυναικῶν θηλυτεράων
120 χαίρετ’, ἐγὼ δ’ ὑμῖν μυθήσομαι· οὔ τοι ἀεικὲς
121 ὑμῖν εἰρομένῃσιν ἀληθέα μυθήσασθαι.
122 Δὼς ἐμοί γ’ ὄνομ’ ἐστί· τὸ γὰρ θέτο πότνια μήτηρ·
123 νῦν αὖτε Κρήτηθεν ἐπ’ εὐρέα νῶτα θαλάσσης
124 ἤλυθον οὐκ ἐθέλουσα, βίῃ δ’ ἀέκουσαν ἀνάγκῃ
125 ἄνδρες ληϊστῆρες ἀπήγαγον. οἱ μὲν ἔπειτα
126 νηῒ θοῇ Θορικὸν δὲ κατέσχεθον, ἔνθα γυναῖκες
127 ἠπείρου ἐπέβησαν ἀολλέες ἠδὲ καὶ αὐτοὶ
128 δεῖπνον ἐπηρτύνοντο παρὰ πρυμνήσια νηός·
129 ἀλλ’ ἐμοὶ οὐ δόρποιο μελίφρονος ἤρατο θυμός,
130 λάθρῃ δ’ ὁρμηθεῖσα δι’ ἠπείροιο μελαίνης
131 φεῦγον ὑπερφιάλους σημάντορας, ὄφρα κε μή με
132 ἀπριάτην περάσαντες ἐμῆς ἀποναίατο τιμῆς.
133 οὕτω δεῦρ’ ἱκόμην ἀλαλημένη, οὐδέ τι οἶδα
134 ἥ τις δὴ γαῖ’ ἐστὶ καὶ οἵ τινες ἐγγεγάασιν.
135 ἀλλ’ ὑμῖν μὲν πάντες Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντες
136 δοῖεν κουριδίους ἄνδρας καὶ τέκνα τεκέσθαι
137 ὡς ἐθέλουσι τοκῆες· ἐμὲ δ’ αὖτ’ οἰκτείρατε κοῦραι
138 προφρονέως φίλα τέκνα τέων πρὸς δώμαθ’ ἵκωμαι
139 ἀνέρος ἠδὲ γυναικός, ἵνα σφίσιν ἐργάζωμαι
140 πρόφρων οἷα γυναικὸς ἀφήλικος ἔργα τέτυκται·
141 καί κεν παῖδα νεογνὸν ἐν ἀγκοίνῃσιν ἔχουσα
142 καλὰ τιθηνοίμην καὶ δώματα τηρήσαιμι
143 καί κε λέχος στορέσαιμι μυχῷ θαλάμων εὐπήκτων
144 δεσπόσυνον καί κ’ ἔργα διαθρήσαιμι γυναικός.
145 Φῆ ῥα θεά· τὴν δ’ αὐτίκ’ ἀμείβετο παρθένος ἀδμὴς
146 Καλλιδίκη Κελεοῖο θυγατρῶν εἶδος ἀρίστη·
147 Μαῖα θεῶν μὲν δῶρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ
148 τέτλαμεν ἄνθρωποι· δὴ γὰρ πολὺ φέρτεροί εἰσιν.
149 ταῦτα δέ τοι σαφέως ὑποθήσομαι ἠδ’ ὀνομήνω
150 ἀνέρας οἷσιν ἔπεστι μέγα κράτος ἐνθάδε τιμῆς,
151 δήμου τε προὔχουσιν, ἰδὲ κρήδεμνα πόληος
152 εἰρύαται βουλῇσι καὶ ἰθείῃσι δίκῃσιν.
153 ἠμὲν Τριπτολέμου πυκιμήδεος ἠδὲ Διόκλου
154 ἠδὲ Πολυξείνου καὶ ἀμύμονος Εὐμόλποιο
155 καὶ Δολίχου καὶ πατρὸς ἀγήνορος ἡμετέροιο
156 τῶν πάντων ἄλοχοι κατὰ δώματα πορσαίνουσι·
157 τάων οὐκ ἄν τίς σε κατὰ πρώτιστον ὀπωπὴν
158 εἶδος ἀτιμήσασα δόμων ἀπονοσφίσσειεν,
159 ἀλλά σε δέξονται· δὴ γὰρ θεοείκελός ἐσσι.
160 εἰ δὲ θέλεις, ἐπίμεινον, ἵνα πρὸς δώματα πατρὸς
161 ἔλθωμεν καὶ μητρὶ βαθυζώνῳ Μετανείρῃ
162 εἴπωμεν τάδε πάντα διαμπερές, αἴ κέ ς’ ἀνώγῃ
163 ἡμέτερον δ’ ἰέναι μηδ’ ἄλλων δώματ’ ἐρευνᾶν.
164 τηλύγετος δέ οἱ υἱὸς ἐνὶ μεγάρῳ εὐπήκτῳ
165 ὀψίγονος τρέφεται, πολυεύχετος ἀσπάσιός τε.
166 εἰ τόν γ’ ἐκθρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο
167 ῥεῖά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων
168 ζηλώσαι· τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίη.
169 Ὣς ἔφαθ’· ἡ δ’ ἐπένευσε καρήατι, ταὶ δὲ φαεινὰ
170 πλησάμεναι ὕδατος φέρον ἄγγεα κυδιάουσαι.
171 ῥίμφα δὲ πατρὸς ἵκοντο μέγαν δόμον, ὦκα δὲ μητρὶ
172 ἔννεπον ὡς εἶδόν τε καὶ ἔκλυον. ἡ δὲ μάλ’ ὦκα
173 ἐλθούσας ἐκέλευε καλεῖν ἐπ’ ἀπείρονι μισθῷ.
174 αἱ δ’ ὥς τ’ ἢ ἔλαφοι ἢ πόρτιες ἤαρος ὥρῃ
175 ἅλλοντ’ ἂν λειμῶνα κορεσσάμεναι φρένα φορβῇ,
176 ὣς αἱ ἐπισχόμεναι ἑανῶν πτύχας ἱμεροέντων
177 ἤϊξαν κοίλην κατ’ ἀμαξιτόν, ἀμφὶ δὲ χαῖται
178 ὤμοις ἀΐσσοντο κροκηΐῳ ἄνθει ὁμοῖαι.
179 τέτμον δ’ ἐγγὺς ὁδοῦ κυδρὴν θεὰν ἔνθα πάρος περ
180 κάλλιπον· αὐτὰρ ἔπειτα φίλα πρὸς δώματα πατρὸς
181 ἡγεῦνθ’, ἡ δ’ ἄρ’ ὄπισθε φίλον τετιημένη ἦτορ
182 στεῖχε κατὰ κρῆθεν κεκαλυμμένη, ἀμφὶ δὲ πέπλος
183 κυάνεος ῥαδινοῖσι θεᾶς ἐλελίζετο ποσσίν.
184 αἶψα δὲ δώμαθ’ ἵκοντο διοτρεφέος Κελεοῖο,
185 βὰν δὲ δι’ αἰθούσης ἔνθα σφίσι πότνια μήτηρ
186 ἧστο παρὰ σταθμὸν τέγεος πύκα ποιητοῖο
187 παῖδ’ ὑπὸ κόλπῳ ἔχουσα νέον θάλος· αἱ δὲ παρ’ αὐτὴν
188 ἔδραμον, ἡ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἔβη ποσὶ καί ῥα μελάθρου
189 κῦρε κάρη, πλῆσεν δὲ θύρας σέλαος θείοιο.
190 τὴν δ’ αἰδώς τε σέβας τε ἰδὲ χλωρὸν δέος εἷλεν·
191 εἶξε δέ οἱ κλισμοῖο καὶ ἑδριάασθαι ἄνωγεν.
192 ἀλλ’ οὐ Δημήτηρ ὡρηφόρος ἀγλαόδωρος
193 ἤθελεν ἑδριάασθαι ἐπὶ κλισμοῖο φαεινοῦ,
194 ἀλλ’ ἀκέουσα ἔμιμνε κατ’ ὄμματα καλὰ βαλοῦσα,
195 πρίν γ’ ὅτε δή οἱ ἔθηκεν Ἰάμβη κέδν’ εἰδυῖα
196 πηκτὸν ἕδος, καθύπερθε δ’ ἐπ’ ἀργύφεον βάλε κῶας.
197 ἔνθα καθεζομένη προκατέσχετο χερσὶ καλύπτρην·
198 δηρὸν δ’ ἄφθογγος τετιημένη ἧστ’ ἐπὶ δίφρου,
199 οὐδέ τιν’ οὔτ’ ἔπεϊ προσπτύσσετο οὔτε τι ἔργῳ,
200 ἀλλ’ ἀγέλαστος ἄπαστος ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος
201 ἧστο πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός,
202 πρίν γ’ ὅτε δὴ χλεύῃς μιν Ἰάμβη κέδν’ εἰδυῖα
203 πολλὰ παρασκώπτους’ ἐτρέψατο πότνιαν ἁγνὴν
204 μειδῆσαι γελάσαι τε καὶ ἵλαον σχεῖν θυμόν·
205 ἣ δή οἱ καὶ ἔπειτα μεθύστερον εὔαδεν ὀργαῖς.
206 τῇ δὲ δέπας Μετάνειρα δίδου μελιηδέος οἴνου
207 πλήσας’, ἡ δ’ ἀνένευς’· οὐ γὰρ θεμιτόν οἱ ἔφασκε
208 πίνειν οἶνον ἐρυθρόν, ἄνωγε δ’ ἄρ’ ἄλφι καὶ ὕδωρ
209 δοῦναι μίξασαν πιέμεν γλήχωνι τερείνῃ.
210 ἡ δὲ κυκεῶ τεύξασα θεᾷ πόρεν ὡς ἐκέλευε·
211 δεξαμένη δ’ ὁσίης ἕνεκεν πολυπότνια Δηὼ
212 τῇσι δὲ μύθων ἦρχεν ἐΰζωνος Μετάνειρα·
213 Χαῖρε γύναι, ἐπεὶ οὔ σε κακῶν ἄπ’ ἔολπα τοκήων
214 ἔμμεναι ἀλλ’ ἀγαθῶν· ἐπί τοι πρέπει ὄμμασιν αἰδὼς
215 καὶ χάρις, ὡς εἴ πέρ τε θεμιστοπόλων βασιλήων.
216 ἀλλὰ θεῶν μὲν δῶρα καὶ ἀχνύμενοί περ ἀνάγκῃ
217 τέτλαμεν ἄνθρωποι· ἐπὶ γὰρ ζυγὸς αὐχένι κεῖται.
218 νῦν δ’ ἐπεὶ ἵκεο δεῦρο, παρέσσεται ὅσσα τ’ ἐμοί περ.
219 παῖδα δέ μοι τρέφε τόνδε, τὸν ὀψίγονον καὶ ἄελπτον
220 ὤπασαν ἀθάνατοι, πολυάρητος δέ μοί ἐστιν.
221 εἰ τόν γε θρέψαιο καὶ ἥβης μέτρον ἵκοιτο
222 ἦ ῥά κέ τίς σε ἰδοῦσα γυναικῶν θηλυτεράων
223 ζηλώσαι· τόσα κέν τοι ἀπὸ θρεπτήρια δοίην.
224 Τὴν δ’ αὖτε προσέειπεν ἐϋστέφανος Δημήτηρ·
225 καὶ σὺ γύναι μάλα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ἐσθλὰ πόροιεν.
226 παῖδα δέ τοι πρόφρων ὑποδέξομαι ὥς με κελεύεις·
227 θρέψω, κοὔ μιν ἔολπα κακοφραδίῃσι τιθήνης
228 οὔτ’ ἄρ’ ἐπηλυσίη δηλήσεται οὔθ’ ὑποτάμνον·
229 οἶδα γὰρ ἀντίτομον μέγα φέρτερον ὑλοτόμοιο,
230 οἶδα δ’ ἐπηλυσίης πολυπήμονος ἐσθλὸν ἐρυσμόν.
231 Ὣς ἄρα φωνήσασα θυώδεϊ δέξατο κόλπῳ
232 χερσίν τ’ ἀθανάτοισι· γεγήθει δὲ φρένα μήτηρ.
233 ὣς ἡ μὲν Κελεοῖο δαΐφρονος ἀγλαὸν υἱὸν
234 Δημοφόωνθ’, ὃν ἔτικτεν ἐΰζωνος Μετάνειρα,
235 ἔτρεφεν ἐν μεγάροις· ὁ δ’ ἀέξετο δαίμονι ἶσος
236 οὔτ’ οὖν σῖτον ἔδων, οὐ θησάμενος 〈γάλα μητρὸσ〉
237 Δημήτηρ
238 χρίεσκ’ ἀμβροσίῃ ὡς εἰ θεοῦ ἐκγεγαῶτα,
239 ἡδὺ καταπνείουσα καὶ ἐν κόλποισιν ἔχουσα·
240 νύκτας δὲ κρύπτεσκε πυρὸς μένει ἠΰτε δαλὸν
241 λάθρα φίλων γονέων· τοῖς δὲ μέγα θαῦμ’ ἐτέτυκτο
242 ὡς προθαλὴς τελέθεσκε, θεοῖσι δὲ ἄντα ἐῴκει.
243 καί κέν μιν ποίησεν ἀγήρων τ’ ἀθάνατόν τε
244 εἰ μὴ ἄρ’ ἀφραδίῃσιν ἐΰζωνος Μετάνειρα
245 νύκτ’ ἐπιτηρήσασα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο
246 σκέψατο· κώκυσεν δὲ καὶ ἄμφω πλήξατο μηρὼ
247 δείσας’ ᾧ περὶ παιδὶ καὶ ἀάσθη μέγα θυμῷ,
248 καί ῥ’ ὀλοφυρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
249 Τέκνον Δημοφόων ξείνη σε πυρὶ ἔνι πολλῷ
250 κρύπτει, ἐμοὶ δὲ γόον καὶ κήδεα λυγρὰ τίθησιν.
251 Ὣς φάτ’ ὀδυρομένη· τῆς δ’ ἄϊε δῖα θεάων.
252 τῇ δὲ χολωσαμένη καλλιστέφανος Δημήτηρ
253 παῖδα φίλον, τὸν ἄελπτον ἐνὶ μεγάροισιν ἔτικτε,
254 χείρεσς’ ἀθανάτῃσιν ἀπὸ ἕο θῆκε πέδον δὲ
255 ἐξανελοῦσα πυρὸς θυμῷ κοτέσασα μάλ’ αἰνῶς,
256 καί ῥ’ ἄμυδις προσέειπεν ἐΰζωνον Μετάνειραν·
257 Νήϊδες ἄνθρωποι καὶ ἀφράδμονες οὔτ’ ἀγαθοῖο
258 αἶσαν ἐπερχομένου προγνώμεναι οὔτε κακοῖο·
259 καὶ σὺ γὰρ ἀφραδίῃσι τεῇς μήκιστον ἀάσθης.
260 ἴστω γὰρ θεῶν ὅρκος ἀμείλικτον Στυγὸς ὕδωρ
261 ἀθάνατόν κέν τοι καὶ ἀγήραον ἤματα πάντα
262 παῖδα φίλον ποίησα καὶ ἄφθιτον ὤπασα τιμήν·
263 νῦν δ’ οὐκ ἔσθ’ ὥς κεν θάνατον καὶ κῆρας ἀλύξαι.
264 τιμὴ δ’ ἄφθιτος αἰὲν ἐπέσσεται οὕνεκα γούνων
265 ἡμετέρων ἐπέβη καὶ ἐν ἀγκοίνῃσιν ἴαυσεν.
266 ὥρῃσιν δ’ ἄρα τῷ γε περιπλομένων ἐνιαυτῶν
267 παῖδες Ἐλευσινίων πόλεμον καὶ φύλοπιν αἰνὴν
268 αἰὲν ἐν ἀλλήλοισι συνάξους’ ἤματα πάντα.
269 εἰμὶ δὲ Δημήτηρ τιμάοχος, ἥ τε μέγιστον
270 ἀθανάτοις θνητοῖσί τ’ ὄνεαρ καὶ χάρμα τέτυκται.
271 ἀλλ’ ἄγε μοι νηόν τε μέγαν καὶ βωμὸν ὑπ’ αὐτῷ
272 τευχόντων πᾶς δῆμος ὑπαὶ πόλιν αἰπύ τε τεῖχος
273 Καλλιχόρου καθύπερθεν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ·
274 ὄργια δ’ αὐτὴ ἐγὼν ὑποθήσομαι ὡς ἂν ἔπειτα
275 εὐαγέως ἕρδοντες ἐμὸν νόον ἱλάσκοισθε.
276 Ὣς εἰποῦσα θεὰ μέγεθος καὶ εἶδος ἄμειψε
277 γῆρας ἀπωσαμένη, περί τ’ ἀμφί τε κάλλος ἄητο·
278 ὀδμὴ δ’ ἱμερόεσσα θυηέντων ἀπὸ πέπλων
279 σκίδνατο, τῆλε δὲ φέγγος ἀπὸ χροὸς ἀθανάτοιο
280 λάμπε θεᾶς, ξανθαὶ δὲ κόμαι κατενήνοθεν ὤμους,
281 αὐγῆς δ’ ἐπλήσθη πυκινὸς δόμος ἀστεροπῆς ὥς.
282 βῆ δὲ διὲκ μεγάρων, τῆς δ’ αὐτίκα γούνατ’ ἔλυντο,
283 δηρὸν δ’ ἄφθογγος γένετο χρόνον, οὐδέ τι παιδὸς
284 μνήσατο τηλυγέτοιο ἀπὸ δαπέδου ἀνελέσθαι.
285 τοῦ δὲ κασίγνηται φωνὴν ἐσάκουσαν ἐλεεινήν,
286 κὰδ δ’ ἄρ’ ἀπ’ εὐστρώτων λεχέων θόρον· ἡ μὲν ἔπειτα
287 παῖδ’ ἀνὰ χερσὶν ἑλοῦσα ἑῷ ἐγκάτθετο κόλπῳ,
288 ἡ δ’ ἄρα πῦρ ἀνέκαι’, ἡ δ’ ἔσσυτο πόσς’ ἁπαλοῖσι
289 μητέρ’ ἀναστήσουσα θυώδεος ἐκ θαλάμοιο.
290 ἀγρόμεναι δέ μιν ἀμφὶς ἐλούεον ἀσπαίροντα
291 ἀμφαγαπαζόμεναι· τοῦ δ’ οὐ μειλίσσετο θυμός·
292 χειρότεραι γὰρ δή μιν ἔχον τροφοὶ ἠδὲ τιθῆναι.
293 Αἱ μὲν παννύχιαι κυδρὴν θεὸν ἱλάσκοντο
294 δείματι παλλόμεναι· ἅμα δ’ ἠοῖ φαινομένηφιν
295 εὐρυβίῃ Κελεῷ νημερτέα μυθήσαντο,
296 ὡς ἐπέτελλε θεὰ καλλιστέφανος Δημήτηρ.
297 αὐτὰρ ὅ γ’ εἰς ἀγορὴν καλέσας πολυπείρονα λαὸν
298 ἤνωγ’ ἠϋκόμῳ Δημήτερι πίονα νηὸν
299 ποιῆσαι καὶ βωμὸν ἐπὶ προὔχοντι κολωνῷ.
300 οἱ δὲ μάλ’ αἶψ’ ἐπίθοντο καὶ ἔκλυον αὐδήσαντος,
301 τεῦχον δ’ ὡς ἐπέτελλ’· ὁ δ’ ἀέξετο δαίμονος αἴσῃ.
302 αὐτὰρ ἐπεὶ τέλεσαν καὶ ἐρώησαν καμάτοιο
303 βάν ῥ’ ἴμεν οἴκαδ’ ἕκαστος· ἀτὰρ ξανθὴ Δημήτηρ
304 ἔνθα καθεζομένη μακάρων ἀπὸ νόσφιν ἁπάντων
305 μίμνε πόθῳ μινύθουσα βαθυζώνοιο θυγατρός.
306 αἰνότατον δ’ ἐνιαυτὸν ἐπὶ χθόνα πουλυβότειραν
307 ποίης’ ἀνθρώποις καὶ κύντατον, οὐδέ τι γαῖα
308 σπέρμ’ ἀνίει· κρύπτεν γὰρ ἐϋστέφανος Δημήτηρ.
309 πολλὰ δὲ καμπύλ’ ἄροτρα μάτην βόες ἕλκον ἀρούραις,
310 πολλὸν δὲ κρῖ λευκὸν ἐτώσιον ἔμπεσε γαίῃ.
311 καί νύ κε πάμπαν ὄλεσσε γένος μερόπων ἀνθρώπων
312 λιμοῦ ὑπ’ ἀργαλέης, γεράων τ’ ἐρικυδέα τιμὴν
313 καὶ θυσιῶν ἤμερσεν Ὀλύμπια δώματ’ ἔχοντας,
314 εἰ μὴ Ζεὺς ἐνόησεν ἑῷ τ’ ἐφράσσατο θυμῷ.
315 Ἶριν δὲ πρῶτον χρυσόπτερον ὦρσε καλέσσαι
316 Δήμητρ’ ἠΰκομον πολυήρατον εἶδος ἔχουσαν.
317 ὣς ἔφαθ’· ἡ δὲ Ζηνὶ κελαινεφέϊ Κρονίωνι
318 πείθετο καὶ μεσσηγὺ διέδραμεν ὦκα πόδεσσιν.
319 ἵκετο δὲ πτολίεθρον Ἐλευσῖνος θυοέσσης,
320 εὗρεν δ’ ἐν νηῷ Δημήτερα κυανόπεπλον,
321 καί μιν φωνήσας’ ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
322 Δήμητερ καλέει σε πατὴρ Ζεὺς ἄφθιτα εἰδὼς
323 ἐλθέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν αἰειγενετάων.
324 ἀλλ’ ἴθι, μηδ’ ἀτέλεστον ἐμὸν ἔπος ἐκ Διὸς ἔστω.
325 Ὣς φάτο λισσομένη· τῆς δ’ οὐκ ἐπεπείθετο θυμός.
326 αὖτις ἔπειτα πατὴρ μάκαρας θεοὺς αἰὲν ἐόντας
327 πάντας ἐπιπροΐαλλεν· ἀμοιβηδὶς δὲ κιόντες
328 κίκλησκον καὶ πολλὰ δίδον περικαλλέα δῶρα,
329 τιμάς θ’ ἅς κ’ ἐθέλοιτο μετ’ ἀθανάτοισιν ἑλέσθαι·
330 ἀλλ’ οὔ τις πεῖσαι δύνατο φρένας οὐδὲ νόημα
331 θυμῷ χωομένης, στερεῶς δ’ ἠναίνετο μύθους.
332 οὐ μὲν γάρ ποτ’ ἔφασκε θυώδεος Οὐλύμποιο
333 πρίν γ’ ἐπιβήσεσθαι, οὐ πρὶν γῆς καρπὸν ἀνήσειν,
334 πρὶν ἴδοι ὀφθαλμοῖσιν ἑὴν εὐώπιδα κούρην.
335 Αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς
336 εἰς Ἔρεβος πέμψε χρυσόρραπιν Ἀργειφόντην,
337 ὄφρ’ Ἀΐδην μαλακοῖσι παραιφάμενος ἐπέεσσιν
338 ἁγνὴν Περσεφόνειαν ἀπὸ ζόφου ἠερόεντος
339 ἐς φάος ἐξαγάγοι μετὰ δαίμονας, ὄφρα ἑ μήτηρ
340 ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα μεταλήξειε χόλοιο.
341 Ἑρμῆς δ’ οὐκ ἀπίθησεν, ἄφαρ δ’ ὑπὸ κεύθεα γαίης
342 ἐσσυμένως κατόρουσε λιπὼν ἕδος Οὐλύμποιο.
343 τέτμε δὲ τόν γε ἄνακτα δόμων ἔντοσθεν ἐόντα
344 ἥμενον ἐν λεχέεσσι σὺν αἰδοίῃ παρακοίτι
345 πόλλ’ ἀεκαζομένῃ μητρὸς πόθῳ· ἡ δ’ ἀποτηλοῦ
346 ἔργοις θεῶν μακάρων – μητίσετο βουλῇ.
347 ἀγχοῦ δ’ ἱστάμενος προσέφη κρατὺς Ἀργειφόντης·
348 Ἅιδη κυανοχαῖτα καταφθιμένοισιν ἀνάσσων
349 Ζεύς σε πατὴρ ἤνωγεν ἀγαυὴν Περσεφόνειαν
350 ἐξαγαγεῖν Ἐρέβευσφι μετὰ σφέας, ὄφρα ἑ μήτηρ
351 ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς
352 ἀθανάτοις παύσειεν· ἐπεὶ μέγα μήδεται ἔργον
353 φθῖσαι φῦλ’ ἀμενηνὰ χαμαιγενέων ἀνθρώπων
354 σπέρμ’ ὑπὸ γῆς κρύπτουσα, καταφθινύθουσα δὲ τιμὰς
355 ἀθανάτων. ἡ δ’ αἰνὸν ἔχει χόλον, οὐδὲ θεοῖσι
356 μίσγεται, ἀλλ’ ἀπάνευθε θυώδεος ἔνδοθι νηοῦ
357 ἧσται, Ἐλευσῖνος κραναὸν πτολίεθρον ἔχουσα.
358 Ὣς φάτο· μείδησεν δὲ ἄναξ ἐνέρων Ἀϊδωνεὺς
359 ὀφρύσιν, οὐδ’ ἀπίθησε Διὸς βασιλῆος ἐφετμῆς.
360 ἐσσυμένως δ’ ἐκέλευσε δαΐφρονι Περσεφονείῃ·
361 ἔρχεο Περσεφόνη παρὰ μητέρα κυανόπεπλον
362 ἤπιον ἐν στήθεσσι μένος καὶ θυμὸν ἔχουσα,
363 μηδέ τι δυσθύμαινε λίην περιώσιον ἄλλων.
364 οὔ τοι ἐν ἀθανάτοισιν ἀεικὴς ἔσσομ’ ἀκοίτης
365 αὐτοκασίγνητος πατρὸς Διός· ἔνθα δ’ ἐοῦσα
366 δεσπόσσεις πάντων ὁπόσα ζώει τε καὶ ἕρπει,
367 τιμὰς δὲ σχήσησθα μετ’ ἀθανάτοισι μεγίστας,
368 τῶν δ’ ἀδικησάντων τίσις ἔσσεται ἤματα πάντα
369 οἵ κεν μὴ θυσίαισι τεὸν μένος ἱλάσκωνται
370 εὐαγέως ἔρδοντες ἐναίσιμα δῶρα τελοῦντες.
371 Ὣς φάτο· γήθησεν δὲ περίφρων Περσεφόνεια,
372 καρπαλίμως δ’ ἀνόρους’ ὑπὸ χάρματος· αὐτὰρ ὅ γ’ αὐτὸς
373 ῥοιῆς κόκκον ἔδωκε φαγεῖν μελιηδέα λάθρῃ
374 ἀμφὶ ἓ νωμήσας, ἵνα μὴ μένοι ἤματα πάντα
375 αὖθι παρ’ αἰδοίῃ Δημήτερι κυανοπέπλῳ.
376 ἵππους δὲ προπάροιθεν ὑπὸ χρυσέοισιν ὄχεσφιν
377 ἔντυεν ἀθανάτους πολυσημάντωρ Ἀϊδωνεύς.
378 ἡ δ’ ὀχέων ἐπέβη, παρὰ δὲ κρατὺς Ἀργειφόντης
379 ἡνία καὶ μάστιγα λαβὼν μετὰ χερσὶ φίλῃσι
380 σεῦε διὲκ μεγάρων· τὼ δ’ οὐκ ἄκοντε πετέσθην.
381 ῥίμφα δὲ μακρὰ κέλευθα διήνυσαν, οὐδὲ θάλασσα
382 οὔθ’ ὕδωρ ποταμῶν οὔτ’ ἄγκεα ποιήεντα
383 ἵππων ἀθανάτων οὔτ’ ἄκριες ἔσχεθον ὁρμήν,
384 ἀλλ’ ὑπὲρ αὐτάων βαθὺν ἠέρα τέμνον ἰόντες.
385 στῆσε δ’ ἄγων ὅθι μίμνεν ἐϋστέφανος Δημήτηρ
386 νηοῖο προπάροιθε θυώδεος· ἡ δὲ ἰδοῦσα
387 ἤϊξ’ ἠΰτε μαινὰς ὄρος κάτα δάσκιον ὕλῃς.
388 Περσεφόνη δ’ ἑτέρ[ωθεν ἐπεὶ ἴδεν ὄμματα καλὰ]
389 μητρὸς ἑῆς κατ’ [ἄρ’ ἥ γ’ ὄχεα προλιποῦσα καὶ ἵππους]
390 ἆλτο θέει[ν, δειρῇ δέ οἱ ἔμπεσεν ἀμφιχυθεῖσα·]
391 τῇ δὲ [φίλην ἔτι παῖδα ἑῇς μετὰ χερσὶν ἐχούσῃ]
392 α[ἶψα δόλον θυμός τιν’ ὀΐσατο, τρέσσε δ’ ἄρ’ αἰνῶς]
393 πα[υ]ομ[ένη φιλότητος, ἄφαρ δ’ ἐρεείνετο μύθῳ·]
394 Τέκνον μή ῥά τί μοι σ[ύ γε πάσσαο νέρθεν ἐοῦσα]
395 βρώμης; ἐξαύδα, [μὴ κεῦθ’, ἵνα εἴδομεν ἄμφω·]
396 ὣς μὲν γάρ κ’ ἀνιοῦσα π[αρὰ στυγεροῦ Ἀΐδαο]
397 καὶ παρ’ ἐμοὶ καὶ πατρὶ κελ[αινεφέϊ Κρονίωνι]
398 ναιετάοις πάντεσσι τετιμ[ένη ἀθανάτοι]σιν.
399 εἰ δέ, πτᾶσα πάλιν 〈σύ γ’〉 ἰοῦς’ ὑπ[ὸ κεύθεσι γαίης]
400 οἰκήσεις ὡρέων τρίτατον μέρ[ος εἰς ἐνιαυτόν,]
401 τὰς δὲ δύω παρ’ ἐμοί τε καὶ [ἄλλοις ἀθανά]τοισιν.
402 ὁππότε δ’ ἄνθεσι γαῖ’ εὐώδε[σιν] ἠαρινο[ῖσι]
403 παντοδαποῖς θάλλει, τότ’ ἀπὸ ζόφου ἠερόεντος
404 αὖτις ἄνει μέγα θαῦμα θεοῖς θνητοῖς τ’ ἀνθρώποις.
405 καὶ τίνι ς’ ἐξαπάτησε δόλῳ κρατερ[ὸς Πολυδ]έγμων;
406 Τὴν δ’ αὖ Περσεφόνη περικαλλὴς ἀντίον ηὔδα·
407 τοιγὰρ ἐγώ σοι μῆτερ ἐρέω νημερτέα πάντα·
408 εὖτέ μοι Ἑρμῆς ἦ[λθ]’ ἐριούνιος ἄγγελος ὠκὺς
409 πὰρ πατέρος Κρονίδαο καὶ ἄλλων οὐρανιώνων
410 ἐλθεῖν ἐξ Ἐρέβευς, ἵνα μ’ ὀφθαλμοῖσιν ἰδοῦσα
411 λήξαις ἀθανάτοισι χόλου καὶ μήνιος αἰνῆς,
412 αὐτὰρ ἐγὼν ἀνόρους’ ὑπὸ χάρματος, αὐτὰρ ὁ λάθρῃ
413 ἔμβαλέ μοι ῥοιῆς κόκκον, μελιηδέ’ ἐδωδήν,
414 ἄκουσαν δὲ βίῃ με προσηνάγκασσε πάσασθαι.
415 ὡς δέ μ’ ἀναρπάξας Κρονίδεω πυκινὴν διὰ μῆτιν
416 ᾤχετο πατρὸς ἐμοῖο φέρων ὑπὸ κεύθεα γαίης
417 ἐξερέω καὶ πάντα διίξομαι ὡς ἐρεείνεις.
418 ἡμεῖς μὲν μάλα πᾶσαι ἀν’ ἱμερτὸν λειμῶνα,
419 Λευκίππη Φαινώ τε καὶ Ἠλέκτρη καὶ Ἰάνθη
420 καὶ Μελίτη Ἰάχη τε Ῥόδειά τε Καλλιρόη τε
421 Μηλόβοσίς τε Τύχη τε καὶ Ὠκυρόη καλυκῶπις
422 Χρυσηΐς τ’ Ἰάνειρά τ’ Ἀκάστη τ’ Ἀδμήτη τε
423 καὶ Ῥοδόπη Πλουτώ τε καὶ ἱμερόεσσα Καλυψὼ
424 καὶ Στὺξ Οὐρανίη τε Γαλαξαύρη τ’ ἐρατεινὴ
425 Παλλάς τ’ ἐγρεμάχη καὶ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα
426 παίζομεν ἠδ’ ἄνθεα δρέπομεν χείρεσς’ ἐρόεντα,
427 μίγδα κρόκον τ’ ἀγανὸν καὶ ἀγαλλίδας ἠδ’ ὑάκινθον
428 καὶ ῥοδέας κάλυκας καὶ λείρια, θαῦμα ἰδέσθαι,
429 νάρκισσόν θ’ ὃν ἔφυς’ ὥς περ κρόκον εὐρεῖα χθών.
430 αὐτὰρ ἐγὼ δρεπόμην περὶ χάρματι, γαῖα δ’ ἔνερθε
431 χώρησεν, τῇ δ’ ἔκθορ’ ἄναξ κρατερὸς πολυδέγμων.
432 βῆ δὲ φέρων ὑπὸ γαῖαν ἐν ἅρμασι χρυσείοισι
433 πόλλ’ ἀεκαζομένην, ἐβόησα δ’ ἄρ’ ὄρθια φωνῇ.
434 ταῦτά τοι ἀχνυμένη περ ἀληθέα πάντ’ ἀγορεύω.
435 Ὣς τότε μὲν πρόπαν ἦμαρ ὁμόφρονα θυμὸν ἔχουσαι
436 πολλὰ μάλ’ ἀλλήλων κραδίην καὶ θυμὸν ἴαινον
437 ἀμφαγαπαζόμεναι, ἀχέων δ’ ἀπεπαύετο θυμός.
438 γηθοσύνας δὲ δέχοντο παρ’ ἀλλήλων ἔδιδ[όν τε.]
439 τῇσιν δ’ ἐγγύθεν ἦλθ’ Ἑκάτη λιπαροκρήδεμνος,
440 πολλὰ δ’ ἄρ’ ἀμφαγάπησε κόρην Δημήτερος ἁγνῆς·
441 ἐκ τοῦ οἱ πρόπολος καὶ ὀπάων ἔπλετ’ ἄνασσα.
442 ταῖς δὲ μετάγγελον ἧκε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς
443 Ῥείην ἠΰκομον ἣν μητέρα κυανόπεπλον
444 ἀξέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς
445 δωσέμεν, ἅς κεν ἕλοιτο μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι·
446 νεῦσε δέ οἱ κούρην ἔτεος περιτελλομένοιο
447 τὴν τριτάτην μὲν μοῖραν ὑπὸ ζόφον ἠερόεντα,
448 τὰς δὲ δύω παρὰ μητρὶ καὶ ἄλλοις ἀθανάτοισιν.
449 ὣς ἔφατ’· οὐδ’ ἀπίθησε θεὰ Διὸς ἀγγελιάων.
450 ἐσσυμένως δ’ ἤϊξε κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων,
451 εἰς δ’ ἄρα Ῥάριον ἷξε, φερέσβιον οὖθαρ ἀρούρης
452 τὸ πρίν, ἀτὰρ τότε γ’ οὔ τι φερέσβιον, ἀλλὰ ἕκηλον
453 ἑστήκει πανάφυλλον· ἔκευθε δ’ ἄρα κρῖ λευκὸν
454 μήδεσι Δήμητρος καλλισφύρου· αὐτὰρ ἔπειτα
455 μέλλεν ἄφαρ ταναοῖσι κομήσειν ἀσταχύεσσιν
456 ἦρος ἀεξομένοιο, πέδῳ δ’ ἄρα πίονες ὄγμοι
457 βρισέμεν ἀσταχύων, τὰ δ’ ἐν ἐλλεδανοῖσι δεδέσθαι.
458 ἔνθ’ ἐπέβη πρώτιστον ἀπ’ αἰθέρος ἀτρυγέτοιο·
459 ἀσπασίως δ’ ἴδον ἀλλήλας, κεχάρηντο δὲ θυμῷ.
460 τὴν δ’ ὧδε προσέειπε Ῥέη λιπαροκρήδεμνος·
461 Δεῦρο τέκος, καλέει σε βαρύκτυπος εὐρύοπα Ζεὺς
462 ἐλθέμεναι μετὰ φῦλα θεῶν, ὑπέδεκτο δὲ τιμὰς
463 [δωσέμεν, ἅς κ’ ἐθέλῃσθα] μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι.
464 [νεῦσε δέ σοι κούρην ἔτεος π]εριτελλομένοιο
465 [τὴν τριτάτην μὲν μοῖραν ὑπὸ ζόφον ἠ]ερόεντα,
466 [τὰς δὲ δύω παρὰ σοί τε καὶ ἄλλοις] ἀθανάτοισιν.
467 [ὣς ἄρ’ ἔφη τελέ]εσθαι· ἑῷ δ’ ἐπένευσε κάρητι.
468 [ἀλλ’ ἴθι τέκνον] ἐμὸν καὶ πείθεο, μηδέ τι λίην
469 ἀ[ζηχὲς μεν]έαινε κελαινεφέϊ Κρονίωνι·
470 α[ἶψα δὲ κα]ρπὸν ἄεξε φερέσβιον ἀνθρώποισιν.
471 Ὣ[ς ἔφατ’, οὐ]δ’ ἀπίθησεν ἐϋστέφανος Δημήτηρ,
472 αἶψα δὲ καρπὸν ἀνῆκεν ἀρουράων ἐριβώλων.
473 πᾶσα δὲ φύλλοισίν τε καὶ ἄνθεσιν εὐρεῖα χθὼν
474 ἔβρις’· ἡ δὲ κιοῦσα θεμιστοπόλοις βασιλεῦσι
475 δ[εῖξε,] Τριπτολέμῳ τε Διοκλεῖ τε πληξίππῳ,
476 Εὐμόλπου τε βίῃ Κελεῷ θ’ ἡγήτορι λαῶν,
477 δρησμοσύνην θ’ ἱερῶν καὶ ἐπέφραδεν ὄργια πᾶσι,
478 Τριπτολέμῳ τε Πολυξείνῳ τ’, ἐπὶ τοῖς δὲ Διοκλεῖ,
479 σεμνά, τά τ’ οὔ πως ἔστι παρεξ[ίμ]εν [οὔτε πυθέσθαι,]
480 οὔτ’ ἀχέειν· μέγα γάρ τι θεῶν σέβας ἰσχάνει αὐδήν.
481 ὄλβιος ὃς τάδ’ ὄπωπεν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων·
482 ὃς δ’ ἀτελὴς ἱερῶν, ὅς τ’ ἄμμορος, οὔ ποθ’ ὁμοίων
483 αἶσαν ἔχει φθίμενός περ ὑπὸ ζόφῳ εὐρώεντι.
484 Αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ πάνθ’ ὑπεθήκατο δῖα θεάων,
485 βάν ῥ’ ἴμεν Οὔλυμπον δὲ θεῶν μεθ’ ὁμήγυριν ἄλλων.
486 ἔνθα δὲ ναιετάουσι παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ
487 σεμναί τ’ αἰδοῖαί τε· μέγ’ ὄλβιος ὅν τιν’ ἐκεῖναι
488 προφρονέως φίλωνται ἐπιχθονίων ἀνθρώπων·
489 αἶψα δέ οἱ πέμπουσιν ἐφέστιον ἐς μέγα δῶμα
490 Πλοῦτον, ὃς ἀνθρώποις ἄφενος θνητοῖσι δίδωσιν.
491 Ἀλλ’ ἄγ’ Ἐλευσῖνος θυοέσσης δῆμον ἔχουσαι
492 καὶ Πάρον ἀμφιρύτην Ἄντρωνά τε πετρήεντα,
493 πότνια ἀγλαόδωρ’ ὡρηφόρε Δηοῖ ἄνασσα
494 αὐτὴ καὶ κούρη περικαλλὴς Περσεφόνεια
495 πρόφρονες ἀντ’ ᾠδῆς βίοτον θυμήρε’ ὀπάζειν.
496 αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.