eul_wid: grm-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Lament for Baukis by Erinna of Telos

The Lament for Baukis is a fragmentary epicedium, or funeral song, composed in the fourth century BCE by the poet Erinna of Telos. Written in dactylic hexameter, the metre of epic poetry, the work is a personal lament mourning the untimely death of the poet’s childhood friend Baukis shortly after her marriage. The poem’s language is a literary blend, primarily employing the Doric dialect with admixtures of Aeolic and Homeric Greek. Its text survives only in fragments, approximately thirty-four in number, preserved through later ancient quotations and on papyrus. These fragments indicate a poem that intertwined vivid, tactile recollections of shared childhood—such as games with dolls and play at the seaside—with expressions of profound, immediate grief, creating a poignant contrast between the warmth of memory and the finality of loss.

Erinna’s composition was an innovation within the Hellenistic literary landscape. By adopting the stately hexameter, traditionally reserved for epic and didactic poetry, for an intimate, female-authored lament focused on private emotion and domestic life, she created a novel bridge between public literary tradition and personal experience. The work provides a rare and valuable window into the spheres of female friendship and socialization in the ancient Greek world, as well as the emotional impact of marriage and mortality. Highly esteemed in antiquity, Erinna was compared by contemporaries such as Asclepiades to Sappho. However, the poem did not survive intact through the medieval manuscript tradition, and its modern appreciation depends on the careful reconstruction of its evocative fragments.

ΑΛΑΚΑΤΑ …
τουτόθεν εἰς Ἀίδαν κενεὰ διανήχεται ἀχώ·
σιγὰ δʼ ἐν νεκύεσσι, τὸ δὲ σκότος ὄσσε κατέρρει
…
… κ …
… ἐοίσας
… ε κώρας
… σι νύμφαι·
… χελύνναν
σελάννα·
χελύννα·
… τε λῆς …
… ώικει·
… α φύλλοις
μαλάσσει·
σελάνναν
ἀμνίδα πέξαι
ἐς βαθὺ κῦμα
λευκᾶν μαινομένοισιν ἐσάλατο ποσσὶν ἀφʼ ἵππων·»
« … λισχω» μέγʼ ἄϋσα· φ … χελύννα
ἁλλομένα μεγάλας μαλακὸν περὶ χορτίον αὐλᾶς.
ταῦτά τυ, Βαυκὶ τάλαινα, βαρὺ στοναχεῖσα γόημι·
ταῦτά μοι ἐν κραδίαι παίχνια κεῖται
θέρμʼ ἔτι· τῆνα δὲ τοῖσιν ἀθύρομες ἄνθρακες ἤδη,
δαγύδων τε χ … ίδες ἐν θαλάμοισι
νύμφαισιν … έες· ἅ τε πὸτ ὄρθρον
μάτηρ ἀείδοισα οισιν ἐρείθοις
τήνας ἦλθε μένα ἀμφʼ ἁλίπαστον,
ἇι μικρᾶι στ … ν φόβον ἄγαγε Μορμώ,
τᾶς ἐν μὲν κορυφᾶι μεγάλʼ ὤατα, ποσσὶ δὲ φοιτῆι
τέτρασιν· ἐκ δʼ ἑτέρας ἑτέραν μετεβάλλετʼ ὀπωπάν.
ἁνίκα δʼ ἐς λέχος ἀνδρὸς ἔβας, τόκα πάντʼ ἐλέλασο,
ἅσσʼ ἔτι νηπιάσασα τεᾶς παρὰ ματρὸς ἄκουσας,
Βαυκὶ φίλα· λάθαν … ε … Ἀφροδίτα.
τῷ τυ κατακλαίοισα τα … λείπω·
οὐ γάρ μοι πόδες ἐντὶ λιπῆν ἄπο δῶμα βέβαλοι,
οὐδʼ ἐσιδῆν φαέεσσι θέλω νέκυν, οὐδὲ γοᾶσαι
γυμναῖσιν χαίταισιν, ἐπεὶ φοινίκεος αἰδώς
δρύπτει μʼ ἀμφιχυθεῖσα
αἰεὶ δὲ προπάροιθε
ἐννεακαιδέκατος ἐνιαυτός
Ἠρίνναι τε φίλαι π …
ἀλακάταν ἐσορεῖσα
γνῶθʼ ὅτι τοι κ …
ἀμφέλικες γελ …
ταῦτʼ αἰδώς μʼ …
παρθενίοισι …
δερκομένα δʼ ἐγ …
καὶ χαίταν αν …
πραϋλόγοι πολιαί, ταὶ γήραος ἄνθεα θνατοῖς·
τῷ τυ, φίλα, φο …
Βαυκί, κατακλαί,
ἃν φλόγα μιν τ …
ὠρυγᾶς ἀΐοισα ο …
ὦ πολλὰν Ὑμέναιε
πολλὰ δʼ ἐπιψαύοισα
πάνθʼ ἑνός, ὦ Ὑμέναιε,
αἰαῖ, Βαυκὶ τάλαινα.
ΕΙΣ ΠΟΜΠΙΛΟΝ
Πομπίλε, ναύταισιν πέμπων πλόον εὔπλοον, ἰχθύ,
πομπεύσαις πρύμναθεν ἐμὰν ἁδεῖαν ἑταίραν.
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ
Ἐξ ἀταλᾶν χειρῶν τάδε γράμματα, λῶιστε Προμαθεῦ,
ἐντὶ καὶ ἄνθρωποι τὶν ὁμαλοὶ σοφίαν.
ταύταν γοῦν ἐτύμως τὰν παρθένον ὅστις ἔγραψεν,
αἰ καὐδὰν ποτέθηκʼ, ἦς κʼ Ἀγαθαρχὶς ὅλα.
Νύμφας Βαυκίδος εἰμί. πολυκλαύταν δὲ παρέρπων
στάλαν τῶι κατὰ γᾶς τοῦτο λέγοις Ἀίδαι·
«βάσκανος ἔσσʼ, Ἀίδα.» τὰ δέ τοι καλὰ σάμαθʼ ὁρῶντι
ὠμοτάταν Βαυκοῦς ἀγγελέοντι τύχαν,
ὡς τὰν παῖδʼ, ὑμέναιος ἐφʼ αἷς ἀείδετο πεύκαις,
τᾶσδʼ ἐπὶ καδεστὰς ἔφλεγε πυρκαϊᾶς.
καὶ σὺ μέν, ὦ Ὑμέναιε, γάμων μολπαῖον ἀοιδάν
ἐς θρήνων γοερὸν φθέγμα μεθαρμόσαο.
Στᾶλαι καὶ σειρῆνες ἐμαὶ καὶ πένθιμε κρωσσέ,
ὅστις ἔχεις Ἀίδα τὰν ὀλίγαν σποδιάν,
τοῖς ἐμὸν ἐρχομένοισι παρʼ ἠρίον εἴπατε χαίρειν,
αἴτʼ ἀστοὶ τελέθωντʼ, αἴθʼ ἑτεροπτόλιες.
χὤτι με νύμφαν εὖσαν ἔχει τάφος, εἴπατε καὶ τό·
χὤτι πατήρ μʼ ἐκάλει Βαυκίδα, χὤτι γένος
Τηλία, ὡς εἰδῶντι, καὶ ὅττι μοι ἁ συνεταιρίς
Ἤριννʼ ἐν τύμβωι γράμμʼ ἐχάραξε τόδε.