eul_wid: iso-ah
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Lyric Poems by Callimachus of Cyrene the Poet and Scholar

The Lyric Poems is a lost work attributed to the Hellenistic poet and scholar Callimachus of Cyrene. While Callimachus is renowned for his elegiac poetry, epigrams, and scholarly prose, a specific, discrete collection bearing the title Lyric Poems is not directly attested in the surviving testimonia or major manuscript traditions. The term likely serves as a modern descriptive label for poems he composed in traditional lyric metres, such as those used by earlier poets like Sappho and Alcaeus. These works would have been characterized by Callimachus's characteristically refined, allusive, and learned style, intended for a sophisticated readership rather than for actual musical performance. The probable themes of such poems can be inferred from his extant fragments and the conventions of Hellenistic lyric, encompassing poetic craft and aesthetic theory, erotic and mythological narratives, and allusions to contemporary courtly life, particularly that of the Ptolemaic dynasty in Alexandria.

The work survives only in scant fragments recovered from papyri, such as those referencing a hymn to Apollo and a poem on the deification of Queen Arsinoe. There is no continuous manuscript tradition for this collection, and its contents remain largely speculative. Despite the loss of his lyric output, Callimachus's overarching poetic principles—his advocacy for concise, meticulously polished composition over lengthy epic narratives—exerted a profound influence on subsequent literary history. His aesthetic shaped the Roman neoteric poets, most notably Catullus, and through them left an enduring mark on the European poetic tradition. The significance of the Lyric Poems, therefore, is subsumed within this broader legacy of Callimachean artistry and erudition.

ΜΕΛΗ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΩΡΑΙΟΥΣ
Ἡ Λῆμνος τὸ παλαιόν, εἴ τις ἄλλη
ΠΑΝΝΥΧΙΣ
Ἔνεστʼ Ἀπόλλων τῷ χορῷ· τῆς λύρης ἀκούω·
καὶ τῶν Ἐρώτων ᾐσθόμην· ἔστι κἀφροδίτη. . . . . . . . .
. . . . … την … λ
θυμηδίην τ … δεῦτε παννυχ
ὁ δʼ ἀγρυπνήσας συνεχὲς μέχρι τῆς κορώνης
τὸν πυραμοῦντα λήψεται καὶ τὰ κοττάβεια
καὶ τῶν παρουσῶν ἣν θέλει χὢν θέλει φιλήσει.
ὦ Κάστορ … καὶ σὺ Πωλύδευκες
καὶ τῶν ἀ … καὶ ξενω …
ΕΚΘΕΩΣΙΣ ΑΡΣΙΝΟΗΣ
Ἀγέτω θεός, οὐ γὰρ ἐγὼ δίχα τῶνδʼ ἀείδειν
προποδεῖν Ἀπόλλων
κεν δυναίμαν
κατὰ χεῖρα βᾶσαι.
νύμφα, σὺ μὲν ἀστερίαν ὑπʼ ἄμαξαν ἤδη
κλεπτομένα παρέθει σελάνᾳ
ἀτενεῖς ὀδυρμοί
μία τοῦτο φωνά
ἁμετέρα βασίλεια φρούδα
τί παθὼν ἀπέσβη;
ἁ δὲ χύδαν ἐδίδασκε λύπα
μέγας γαμέτας ὁμεύνῳ
αν πρόθεσιν πύρʼ αἴθειν
λεπτὸν ὕδωρ
Θέτιδος τὰ πέραια βωμῶν
… ωδε Θήβα …
… ας
σὺ δὲ καὶ … η·
φερτα
… θη·
τόλμας
α·
ρειδης·
νύμφας
πλοις
αι
ει·
στόματʼ οἷς … ου
ας
αντῶν
βας
μον·
πόλις ἄλλα τευξεῖ·
φέρει θάλασσαν
ᾶ παναγὴς ε … ς·
ν τὰ τάλαντα …
ων τὰ καλὰ πτ … ᾶ
Πρωτῆϊ μὲν ὧδʼ ἐτύμοι κατάγοντο φᾶμαι.
σαμάντριαν ἃ δὲ πυρᾶς ἐνόησʼ ἰωάν,
ἃν οὖλα κυλινδομέναν ἐδίωκον αὖραι …
ἠδʼ ἂμ μέσα Θρηϊκίου κατὰ νῶτα πόντου
Φιλωτέρα· ἄρτι γάρ οἱ Σικελὰ μὲν Ἔννα
κατελείπετο, Λαμνιακοὶ δʼ ἐπατεῦντο βουνοί
Δηοῦς ἄπο νεισομένᾳ· σέο δʼ ἦν ἄπυστος
ὦ δαίμοσιν ἁρπαγίμα, φάτο δʼ ημιδ
«ἕζευ Χάρι τὰν ὑπάταν ἐπʼ Ἄθω κολώναν,
ἀπὸ δʼ αὔγασαι, ἐκ πεδίου τὰ πύρʼ αἰ σαπ
τίς ἀπώλετο, τίς πολίων ὁλόκαυτος αἴθει.
ἔνι μοι φόβος· ἀλλὰ ποτεῦ· νότος αὐ
νότος αἴθριος· ἦρά τι μοι Λιβύα κακοῦται;»
τάδʼ ἔφα· θεὸς ἀλλʼ ὁπότε σκοπιὰν ἐπέπτα
χιονώδεα, τὰν ἀπέχειν ἐλάχιστον ἄρκτου
ἥκει λόγος, ἐς δὲ Φάρου περίσαμον ἀκτάν
ἐσκέψατο, θυμολιπὴς ἐβόασε
«ναὶ ναὶ μέγα δή τι
ἁ λίγνυς ἀφʼ ὑμετέρας πόλιος φορεῖται.»
ἃ δʼ ἤνεπε ταῦτα
τάν μοι πόλιν ᾇ με
κείρουσιν· ὃ δʼ ἐς φιλι
πόσις ᾤχετο πενθερ
ἄκουσά τε Μακροβίων
ὄφρα δύσποδας ὥς ἑ π
θεὸς ἔδραμεν· αὐτίκα
ἡξεῖ δόμον.» ἃ μὲν
οὐκ ᾔδεε· τᾷ δὲ Χάρις βαρὺν εἶπε μῦθον·
«μή μοι χθονός—οὐχὶ τεὰ Φάρος ᾀθάλωται—
περικλαίεο· μηδέ τι
ἄλλα μέ τις οὐκ ἀγαθὰ φάτις οὔαθʼ ἥκει.
θρῆνοι πόλιν ὑμετέραν
οὐχ ὡς ἐπὶ δαμοτέρων
χθών· ἀλλά τι τῶν μεγάλων ἐ,
τάν τοι μίαν οἰχομέναν ὁμόδελφυν αὐτάν
κλαίοντι· τὰ δʼ ᾇ κεν ἴδῃς, μέλαν ἀμφίεσται
χθονὸς ἄστεα· νωϊτέρων τὸ κρατ
ΒΡΑΓΧΟΣ
Δαίμονες εὐυμνότατοι, Φοῖβέ τε καὶ Ζεῦ, Διδύμων γενάρχα . . . . . . . . . . .
].π̣οδων̣ λοιμὸς ἐπέλθῃ κα̣τ̣άρατος ἅρ̣παξ,
]ω̣τρισ̣εμο̣.χ.μεν̣[..]λείτα̣ς ἀπό κεν τ̣ρ̣άπ̣ο̣ιτο
].πε..ησπέ..α χ̣λ̣ω̣ρὴν̣ β̣ο̣τ̣άνην νέμο̣ι̣τ̣ο̣
].ι..[.]ετ̣.ρ̣[.] τ̣ῆσδε μελέσ̣θω· [σὺ] δὲ καὶ προπ̣ά̣π̣π̣ων
]ο̣δ.κ̣[.]υσλ̣.[.]θ̣ιν ὁμ̣αρτ̣εῖν· ἐτ[εὸ]ν γάρ ἐστιν
]σοι πατρόθεν τῶν̣ ἀ̣π̣ὸ̣ Δαί̣τ̣ε[ω], τὸ δὲ πρὸς τεκούσης
].Λαπίθην α̣[...].δ̣.κ̣ειο̣μ.[.] εὐγένει[ο]ν.
]το[..]δʼ ἔφ.[...]υδ..ι̣δω̣..ἀ̣νέπαλτ̣[ο θ]υμός·
]οι τέμ̣[ε]ν̣[ο]ς [κα]λ̣ὸν̣ ἐν ὕλῃ, τόθ̣ι̣ πρῶτον ὤ̣φθης,
κρην]έ̣ων δ[ιδύ]μων ἐγγύθι δάφνη̣ς̣ κ̣ατὰ κλ̣ῶνα πήξας.
χαῖρε δὲ Δελφ]ί̣ν̣ιʼ ἄ[ν]αξ, οὔν[ο]μα γά[ρ] τοι τόδʼ ἐγὼ κατάρχω,
εἵνεκεν Οἰκούσ]ι̣ον εἰς ἄ[σ]τυ σε δε̣λ̣φὶς ἀπʼ ἔβ̣ησε̣ Δήλου,
].[..].[..].[.......]α̣ τιμᾷ, μετὰ δʼ ἂψ̣ [ἐ]ς ἄλλον
]υ̣μω[ ]ον Ὀλύμπ[ο]υ θυόεν[τα] ν̣ηόν
]ο̣υσο.[ φ]ι̣λήτωρ.[.]..εξεφο̣[.]β̣.[
]α̣τʼ ἀν̣ά̣κτων ἱερὴν γενέθλην
]ρις ἕξει
]α̣στηρ
]αρησμ.·
]π̣.·
].αοιδη̣[
]ναι.