eul_wid: ppu-ae
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Scholia on Paeans by Pindar Commentary

The Scholia to the Paeans are a body of ancient and Byzantine marginal annotations that comment upon the choral hymns composed by Pindar. These scholia represent a multi-layered compilation of grammatical, historical, and mythological explanations, accumulated by scholars over many centuries and transmitted alongside the poetic texts in manuscripts. They serve to elucidate Pindar's paeans, which were hymns composed primarily for Apollo in the early fifth century BCE. The exegetical notes address matters of textual criticism, including variant readings and proposed emendations, while also elaborating on the poet's dense mythological and historical references. They provide analysis of Pindar's complex Doric dialect and syntax and offer valuable context concerning the original performance circumstances of the hymns. The scholia survive within the medieval manuscript tradition of Pindar's works, notably in codices such as the thirteenth-century Laurentian manuscript 32.52, and are also preserved on papyri fragments. This scholiastic material is a fundamental resource for modern Pindaric scholarship, providing direct access to ancient interpretive traditions. It forms the essential basis for the textual and explanatory notes found in contemporary critical editions, thereby shaping all modern understanding of the poet's allusive and intricate style.

μετρίως

θώρακος χαλκοῦ μέτοχος

πατρίου

σέθεν: ἀπὸ σοῦ τὴν ἀρχὴν λαβὼν οἷον ἀπαρχόμενος Ἰάονι: ἄποικοι γάρ εἰσιν οἱ Ἀβδηρῖται Τηΐων, Τέως δʼ ἐστὶ τῆς Ἰωνίας πόλις, ἣν ἔκτισαν οἱ Ἀθηναῖοι

Δηρηνὸν Ἀπόλλωνα: τόπος ἐν Ἀβδήροις οὕτω καλούμενος, ὅπου …

κάμοι: ἐλινύοι

τὴν τεκοῦσαν τὴν Τέω πόλιν λέγει, τὴν ἐμπρησθεῖσαν ὑπὸ Περσῶν, ἡνίκα ἐπορεύθησαν ἐπὶ τὴν Ἑλλάδα· πρότερον δὲ ἔκτισαν οἱ Ἀθηναῖοι Τέω

ἐὰν ἐν καιρῶι τις τοῖς φίλοις ἐπαρκῆι καὶ τοὺς πολεμίους ἀμύνηται

δύναται· ὁ μόχθος ἡσυχίαν φέρει εἰς τὸν λοιπὸν χρόνον καὶ τὰ κακὰ ἔρρει

δύναται· ὁ μόχθος ἡ …

ἀλκαὶ: δύναται· ἡ τῶν ἀνδρῶν ὠφέλεια ἢ ὃ αὐχοῦσιν ἢ τὸ λῆμα και Θέων ὅμοιον τῶι· «πότερον δίκα τεῖχος ὕψιον ἢ σκολιαῖς ἀπάταις»

τὸ νόημα τοιοῦτο· ἐν οἷς γὰρ διαφέρειν δοκοῦσιν οἱ ἀντίπαλοι κατὰ πόλεμον, ταῦτα ἐκπονεῖν ἀγαθὰς ὑποτίθεται νίκης ἐλπίδας. ἢ ἡ ἵππος εὐθετεῖ πρὸς τὴν τῶν ἀντιπάλων παντοδαπὴν ἔφοδον, οἷον οἷον ἐάν τε πεζεύωσιν ἐάν τε μεθʼ ἵππων παρατυγχάνωσιν, τρεψόμεθα αὐτοὺς τῶι ἱππικῶι

δάιοις

φθονεῖ

μὴ εἴη ὑβρίσαι τοὺς ἐν τῆι πόλει, στασιάζοντας δὲ καὶ διαπολιτεύοντας πολλῶι μᾶλλον τοὺς ἐπήλυδας ἐπιτίθεσθαι ἂν ἢ ὀξέως

ἀεί

οἷον οὐκέτι δεῖ ἡμᾶς φθονεῖσθαι γονέων ἡμῶν προθανόντων, ἀλλʼ οὐδὲ καὶ ἀνδρείας· ἔθανον γάρ

δεῖ τοῖς ἄθλοις τῆς ἀνδρείας ἐνμογῆσαι, ὡς συμφέρουσιν πρὸς τοὺς μέλλοντας πολέμους εἰ γένοιντο

ἐνκατέθηκαν: γ Ἀρίσταρχος

ὑπὲρ τὸν Ἄθω ἐκβληθέντες οἱ ἐνοικοῦντες ἐπῆλθον, ἀμυνούμενοι τοὺς ἐκβαλόντας, καὶ ἐνίκησαν

ὑπομεινάντων

οἱ θεοὶ τέλος ἐπέθηκαν

τόπος οὗτος ἐν Ἀβδήροις Μελάμφυλλον

δύναται φύρσει ἀποκτενεῖ·

ὁ ἡμέτερος στρατὸς τῶν γονέων

ἐν δὲ Ἀριστοφάνης: ἓν δέ:

προέλεγεν τὴν μέλλουσαν μάχην νίκην τοῖς ἡμετέροις

ἀντὶ τοῦ ὃν ἤθελεν γενέσθαι

τὴν ὠιδὴν

οὗτος καὶ ὁ …

ἴσως τῆι νίκηι

–σατο. ἀν(τὶ τοῦ) ὑμνηθή[σεται]

πόλ[ις αὕτη] μία τῆς πενταπόλεως τῆς [Κέω]

[...] αισ[..]μὴ τίθεσθαι | [...]ει πεδίων ἐπὶ τῶν νή[σ]ων | [...]

δώρημα τῶι βίωι

καινῶς [λέγει περὶ τῶν ἓξ υἱῶν? ἐ]πεὶ ο[ὐ τῆς] Πα[σ]ιφά[ης ἦσαν πάντες?]

τὴν Κρήτην ἐπεὶ πολλαὶ ἐκεῖ [κυ]πάρισσοι γίγνονται

[..δέ]δοται θά[μνος] | [...] λάχον θ[...]

Ζη(νόδοτος) κεδνὸν ἥρωʼ

[τινὲ]ς τῶν Εὐξαντίου πα[ίδω]ν τὴν Κέον [κατ]ώικησαν [ἀ]ν(τὶ τοῦ?) οἴχομαι υἱὸς Τηλ[...] ο( ) Ὀνειτ[..]

πολυμαλους

Πάνδωρον Ἐρεχθέως, Αἶκλον

ἐπεὶ διὰ χαλκῶν λεοντοχα[σμα]τίων ῥεῖ εἰς αὐτὴν ὁ Κηφισός, [λέγει] τὸν ἐπὶ τῶι χαλκοπύλωι [ὕ]δατι ψόφον

κατὰ κοιν[ο]ῦ ἐμαῖς τιμαῖς· ἔλεξεν μέντοι ἵνα δηλονότι ἔντιμος ὦ

κλυτὸν ἄλσος

πι[θεῖν?]

[Ζ]η(νόδοτος) [κ]ελα[ινεφέϊ]

Ζ(ηνόδοτος) ἄ[ωτ]ον [...] ἀν(τὶ τοῦ) ἀώτου

ητ[.] τὴν Ἑλλάδα | περὶ ε[ὐ]ετηρίας |αν ἃς καὶ μέχρι | [τοῦ νῦν?] ἑκάστ[ο]υ ἔτους | [...]

κυα[ν]οκόμοιο

ἀόριστος τοῦ ἐρίζω

Ἀ(ριστοφά)ν(ης) ὅσσα

Αἰγ[ινήτα]ις

Ζ(ηνόδοτος) Πυθιᾶν

Ζ(ηνόδοτος) κτανεμεν γρ(άφεται) [κταν]έν

ἤτοι τῶν κ[ρ]εῶν ἃ διαρπαζόντων συνήθως τῶν Δ[ελφ]ῶν ἐδυσχέραινε καὶ ἐκώλυε, διὸ καὶ ἀνήιρηται· ἢ τῶν χρημάτων, ἃ διαρπάζων εἰς ἐκδικίαν τοῦ πατρὸς ἀνηιρέθη

γρ(άφεται) ἰῆ ἰῆ τε

γρ(άφεται) [ἰ]ῆ ἰῆ τε νέοι

ἐν τῶι [πόντωι] πρ[ότερο]ν φέρεται

ἱερὸν Διὸς Ἑλ[λ]ηνίου [ἐ]ν Αἰ[γ]ίνηι, ὅπου συνελθόντες εὔξα[ν]το περὶ τοῦ αὐχμοῦ

[τὴν Αἴγιναν δι]ατρίβου[σαν ἐπὶ τῶν προ]θύρων ἐλ[θὼν ἀπεσπάσατ]ο

προστακτικῶς

στεφάνοισί νιν[...]

Ἀρ(ιστοφά)ν(ης?) κ̣[...]|ο̣ιτ̣[...]

τῶν ἀπὸ τῶν ἐ[νδί]κ̣ων

ἔπεσ[ι]

[...]ως τὸν ἀν[.]ιο[...],

… τῶι δὲ Ἐργίνωι ὁ θεὸς ἔχρησεν μαντευομένωι· Ἐργῖνε Κλυμένοιο πάϊ Πρεσβωνιάδαο, ἐξῆλθες γενεὴν διζήμενος, ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν ἱστοβοῆι γέροντι νέην περίβαλλε κορώνην· ὁ δὲ Πίνδαρος … λέγει, ὅτι ἔχρησε ταῦτα αὐτῶι ὁ θεός, ἡνίκα … ι … μενον τόν ποτε ἐλευσόμενον … μοι

τὸ πάθος τοῦτο πλῆρες … ἐπιτελέσεις εὐθέως, τοῖς δὲ Τρωσὶ τὸ Ἑκάβης ἐνύπνιον αὖ τελέως ἐπιτελεσθήσεται

ἀντ(ὶ τοῦ) πᾶσα[ν τὴν ἀλήθειαν?]

ἐγὼ Χρύσ(ιππος) μήποθʼ ὁ λόγος ἐκ τ[...]

ὠκεανοῦ θέμιδος, ἐπεὶ κα[...] πάντας κατείρηκε τοὺς [...]

[ἀκτὶς ἀελίου | Σοφοκλῆ]ς | [καὶ Πίν]δαρος

ἢ νότιον θέρος· ἐν [ὧι νότος πνεῖ?] ἢ μεγαλοκότωι [ὕδατι ...] ἢ παρὰ τὸ νοτε[ρὸν ...]

ἐπ[ε]τ[ε]λέσθην

ἀντὶ τοῦ ἐγγ[ὺς τοῦ ἱεροῦ?] τῶι [Ἰσ]μηνίωι λέγει

μ[ε]τʼ αὐλοῦ τὴν ὠιδὴν 〈ἀ〉π[ο]διδούς

ἐν τούτω[ι τῶι ἱερῶι τὴν] Με[λίαν τεκεῖν φασι] Τή[νερον Ἀπόλλωνι]

τοῖς ποιήμασι

μεταπο[ρευθῆναι λέγεται?],