Questions Among the Attic OratorsΠαρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ῥήτορσι ζητούμενα
Claudius Casilon the Grammarian Questions Among the Attic Orators PDF
The grammatical treatise Questions Among the Attic Orators is attributed to Claudius Casilon the Grammarian. Its title indicates a collection of specific linguistic or interpretive problems found within the texts of canonical Attic orators. The work is known only from limited metadata, which suggests it originally comprised two passages, though their precise nature and length remain unspecified. Based on its title and genre, the treatise's content likely addressed matters of textual criticism concerning variant readings or corruptions in the orators' manuscripts, along with linguistic analysis of rare Attic vocabulary, grammar, and idiom. It may also have included rhetorical interpretation of historical references, legal points, or argumentative strategies. The work and its author, Claudius Casilon, lack attestation in major scholarly sources, and its manuscript tradition and preservation status are unknown; the reference to two passages may signify that only two fragments survive. As a work of problemata, it would have participated in the ancient philological tradition of explicating classical texts, aimed at advanced students and scholars of rhetoric. Its existence underscores the detailed scholarly attention devoted to the Attic orators within the educational curriculum of the period.
| 243 (1t) | ἘΚ ΤΩΝ ΚΛΑΥΔΙΟΥ ΚΑΣΙΛΩΝΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΙΣ ἈΤΤΙΚΟΙΣ ῬΗΤΟΡΣΙ ΖΗΤΟΥΜΕΝΩΝ. Τίς (f. τί) ὁ ὀροσάγγης, καὶ τί σαγγάδης, καὶ τί παρασάγγης, καὶ τί ἄγγαρος. Ὀροσάγκαι (l. Ὀροσάγγαι) μὲν οἱ σωματοφύλακες, ὡς Σοφοκλῆς, Ἑλένης γάμῳ καὶ Τροΐλῳ· Ἡρόδοτος δὲ (viii, lxxxv)· “οἱ εὐεργέται βασιλέως, ὀροσάγγαι καλέονται περσιστί.” Νύμφις δὲ ὁ Ἡρακλεώτης ἐν δευτέρῳ Περὶ Ἡρακλείας, τοὺς ὀροσάγγας λέγει παρὰ Πέρσαις τὴν μεγίστην ἔχειν προεδρίαν, καλεῖσθαι δὲ κατὰ γλῶτταν ξένους βασιλείους. Σαγγάνδαι δὲ οἱ ἀποστελλόμενοι καλοῦνται· Σοφοκλῆς δὲ ἐν Ποιμέσι, καὶ Εὐριπίδης ἐν Σκυρίαις παρασάγγοις (l. παρασάγγας) αὐτοὺς κεκλήκασιν· ἐχρῆν δὲ εἰπεῖν σαγγάδοις (l. σαγγάδας), οἱ γὰρ παρασάγγαι μέτρον ἐστὶν ὁδοῦ, ὡς Ἡρόδοτος ἐν τῇ βʹ (c. vi) οὕτως· “δύναται μὲν οὖν ὁ παρασάγγης τριήκοντα σταδίους, ὁ δὲ σχοῖνος ἕκαστος, μέτρον αἰγύπτιον, ἑξήκοντα στάδια. Ἄγγαροι δὲ οἱ πρεσβευταὶ, ὡς Θεόπομπος ἐν τῇ ιγʹ οὕτως· “κατέπεμψε πρέσβεις, οὓς ἀγγάρους καλοῦσιν ἐκεῖνοι.” Εἰρηναῖος δὲ ἐν τῷ Ὑπομνήματι τῷ εἰς Ἡρόδοτον, φησὶ καλεῖσθαι τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματηφόρους, ἀγγάρους· ὅθεν καὶ τὸ εἰς βασιλικὰς ἀπάγειν τι χρείας, ἀγγαρεύειν λέγομεν, καὶ τὸν ἀγγεληφόρον ἄγγαρον, καὶ ἀγγάριον (f. |
| 244 | ἀγγάρειον) ἐντεῦθεν, καὶ τὸ ὑπηρετεῖν ἀναγκάζειν, ἀγγαρεύειν. Ὀργὰς, λοχμῶδες καὶ ὄρειον χωρίον οὐκ ἐπεργαζόμενον· λέγεται δὲ οὕτως παρὰ τὸ ὀργᾶν εἰς βλάστησιν τὰς ὕλας καὶ τὰ ἄλση. Ὀστρακισμοῦ τρόπος. Φιλόχορος ἐκτίθεται τὸν ὀστρακισμὸν ἐν τῇ γʹ, γράφων οὕτως· “Προχειροτονεῖ μὲν ὁ δῆμος πρὸ τῆς ὀγδόης πρυτανείας εἰ δοκεῖ τὸ ὄστρακον εἰσφέρειν· ὅτε δὲ δοκεῖ, ἐφράσσετο σανίσιν ἡ ἀγορὰ, καὶ κατελείποντο εἴσοδοι δέκα, δι’ ὧν εἰσιόντες κατὰ φυλὰς ἐτίθεσαν τὰ ὄστρακα, στρέφοντες τὴν ἐπιγραφήν· ἐπεστάτουν δὲ οἵ τε ἐννέα ἄρχοντες καὶ ἡ βουλή· διαριθμηθέντων δὲ, ὅτῳ πλεῖστα γένοιτο, καὶ μὴ ἐλάττω ἑξακισχιλίων, τοῦτον ἔδει, τὰ δίκαια δόντα καὶ λαβόντα ὑπὲρ τῶν ἰδίων συναλλαγμάτων, ἐν δέκα ἡμέραις μεταστῆναι τῆς πόλεως ἔτη δέκα· ὕστερον δὲ ἐγένοντο πέντε, καρπούμενον τὰ ἑαυτοῦ, μὴ ἐπιβαίνοντα ἐντὸς, πέρα τοῦ Εὐβοίας ἀκρωτηρίου· μόνος δὲ Ὑπέρβολος ἐκ τῶν ἀδόξων ἐξωστρακίσθη, διὰ μοχθηρίαν τρόπων, οὐ δι’ ὑποψίαν τυραννίδος. Μετὰ τοῦτον δὲ κατελύθη τὸ ἔθος ἀρξάμενον νομοθετήσαντος Κλεισθένους, ὅτε τοὺς τυράννους κατέλυσεν ὅπως συνεκβάλλῃ (l. συνεκβάλῃ) καὶ τοὺς φίλους αὐτῶν.” Πενέσται· οἷοίπερ ἦσαν παρὰ Λακεδαιμονίοις Εἵλωτες, τοιοῦτοι παρὰ Θετταλοῖς οἱ πενέσται· εἰσὶ δὲ οἱ ἐν τοῖς πολέμοις ἑαλωκότες, καὶ διὰ τοῦτο δουλεύειν βεβιασμένοι τοῖς κεκρατηκόσιν. |