eul_wid: ick-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Hymn to Demeter and Persephone by Philicus of Corcyra

The Hymn to Demeter and Persephone is a cult poem by the Hellenistic poet Philicus of Corcyra, composed in the early 3rd century BCE. Written in dactylic hexameter, the work comprises a series of invocations and ritual descriptions honoring the goddesses Demeter and her daughter Persephone. It is distinguished by its use of the literary Doric dialect, a deliberate stylistic choice to evoke an archaic and regionally authentic religious tone. The surviving text is not a continuous poem but a collection of 37 fragments, preserved under the title Apospasmata, or "Extracts." Its content focuses on worship, with clear references to the rites and symbols of the Eleusinian Mysteries, linking the goddesses to the cyclical themes of agricultural renewal, life, and death. The hymn is a sophisticated product of the Alexandrian court, where Philicus served as a priest, likely composed for a specific religious festival or cult setting. It represents a blend of traditional Greek mythological piety with the learned, allusive poetic techniques favoured in Ptolemaic Alexandria. The hymn’s transmission relies entirely on a single, damaged papyrus from the 2nd century BCE, with no complete manuscript tradition, making these fragments a rare and valuable source for the practice of Hellenistic cult poetry.

τῇ χθονίῃ μυστικὰ Δήμητρί τε καὶ Φερσεφόνῃ καὶ Κλυμένῳ τὰ δῶρα
καινογράφου συνθέσεως τῆς Φιλίκου, γραμματικοί, δῶρα φέρω πρὸς ὑμᾶς
[].χρ̣ην̣[
[ ]ρς.[
[ ]σανη.[
[]ταιναρ̣.[
[ ]νδε θυγατ̣ρὸς [
[ ]τερα παισουκ[
[ ]α̣ κ̣ατειλισσομε̣[
[ ]π̣ο̣υδε μετηλλα[
[ ]ασματα ληιστὴν .[
[ ] λαμπάδας υληδ.[
[ ]ωστο̣ χιτὼν ἀμπ[
[ ]ασαδετους̣.ξα.[
[ ]τωι δὲ κόρη[ ]...[
[ ]α τύχην οὔτεγαμ[
[ ]ματος εἰπεῖν ἀναλυ[
[ ].ην οὐρανὸν ἐνδε[
[ ] ἀλύο̣υ̣σ̣[α] δρ....[
[ ]νιδαι τ̣ο̣ιαδεπ.[
[ ].οδεσουκει.[ ]τ̣.[
[ ]θ[..]..ημ.ι̣.[
[ ].ν[.]μοιτ̣.[ ———
[ ]νυ.[
[ ]οχανου.[
[ ].μμ[...]έρριπτο χύδ[ην ⏑––
[ ]μασι θερμη δʼ ἐπέκαενα[ –
[ ]δε μύθου προλαβοῦσα .[ ––
[ ν]ικηφόρον οἰωνὸν ἔκρινον [ ––
[ ].θι λιτὰς μητρόθεν αὐταδέλφους
[ ]ις ὁμόσπλαγχνον ἔθρεψα κύπριν
[ ].ινη γάλα σοι, μητρὶ δʼ ἐγὼ σύναιμος
[ μ]εγάλας κοινοπάτωρ λοχεύει
[ μεγ]άλαυχόν τε Βίαν ἔτικτεν
[ ] μοιριδία πᾶσις, ἐμοὶ δὲ πείθειν
[ ]ου μετέχειν, μηδὲ μόνημ με τοὐμόν
[ ]..εις..ι̣.ησασα λόγοις, αἱ δὲ θεαὶ σ̣εκ̣ … [
[ ]αρες[..]..μεθα τιμὴν μίʼ ἐγὼ σὺγ Χαρ̣[..]..τ...[
[ ].αισιον, [ἄ]λλας δὲ σὺ τιμὰς ἀνελοῦ πα[ρʼ ἡ]μῶν
[ ]α καὶ μ̣[εί]ζο̣ν̣ας ἀντʼ οὐ μεγάλης, ἃς διελοῦσα λέξω
[ ]ησοι.[.].ε..τις φίλος, ἀεὶ δὲ πλέον φιλήσω
[ ]ν̣ωρα̣... Ἐ̣λ̣ευσῖνάδε μυστηλασίαις ἰάκχων
[ ]τε π̣ολ̣λ̣[ὴ] π̣ολὺν ἐγδεξαμένη τὸμ παρὰ κῦμα νήσ̣την̣
[ ]μ̣η̣τ̣. υ..ρ̣ους τροφίμη σοι λιπανοῦσι κλῶνας
[ ].[.]ς δ..[.] κ̣ρηναῖον ἑκάστης ἓν ὕδωρ ὁρισθέν
[ ].πουδ[....]ν̣ου σοῖς προσανήσεις δακρύοισι πηγήν
[ ]λει̣τ̣αι βασ[ί]λεια κρήνη
[ ]νδε λόγων τείσομεν ἔργα κρείσσω
[ ].ελέγξαι προλαβεῖν ἀπ[ί]στους
[ ]ν ἱκτῆρα φέρουσι μὲν νῦν
[ ].ι̣δε πάλιν χέονται
[ ].ομένην σῆι τελετὴν ἑορτῆι
[ ]...λοτύπωι κρατῆσαι
[ ]..τρον ἄγου Φερσεφόνην ὑπʼ ἄσ̣τ̣ρ̣α
[ ].λ̣.σιν ἡγησαμένης οὐθὲν ἐμοῦ σφαλήσει
.[ ]υ̣ πεύκας ἀνελοῦ, λῦε βαρεῖαν ὀφρύν.
ἡ μὲν [ἔ]ληγεν...[.]..[ ]δ̣ε Νύμφαι τε δικαίας Χάρι̣τ̣έ̣ς τε πειθοῦς
πᾶς δὲ γυναικῶν α[.]..[ π]έριξ θʼ ἑσμὸς ἐθώπευσε πέδον μετώποις
φυλλοβολῆσαι δ[ὲ] θ̣εὰν̣ [–⏑] ἀ̣ν̣έσχον τὰ μόνα ζώφυτα γῆς ἀκάρπου,
τὴν δὲ γεραιὰν πα.[⏑–].τον μὲν ὀρείοις Ἁλ̣ιμοῦς ἤθεσι, καιρίαν δέ,
ἔ̣κ τινος ἔστειλε τύχ[ης –⏑⏑]. σεμνοῖς ὁ γελοῖος λόγος ἆρʼ ἀκερδή〈ς〉;
σ̣τᾶσα γὰρ ἐφθεγξατ[⏑––]ρ̣.α̣λεον καὶ μέγα· μὴ βάλλετε χόρτον αἰγῶν,
οὐ τόδε πεινῶντι θεῶ̣ι̣ [ ]..κον, ἀλλʼ ἀμβροσία γαστρὸς ἔρεισμα λεπτῆς.
καὶ σὺ δὲ τῆς Ἀτθίδος, ὦ δ.[ ]ον̣, Ἰάμβης ἐπάκουσον βραχύ μού τι κέρδος·
ειμι δʼ ἀπαίδευτα χεα[–⏑]ν̣ ἀ̣π̣οικοῦσα λάλος δημότις· αἱ θ̣εαὶ μέ̣ν̣
αιδεθε..σοι κύλικας..[ ]ε̣ κ̣αὶ σ̣τ̣έμ̣ματα κα..α̣πτον ὕδω[ρ] ἐν ὑγρῶι̣
ἐγ δὲ γυναικῶν π[⏑⏑–].ν βοτάνη δῶρον ὀκνηρᾶς ἐλάφου δί̣α̣ιτα,
οὐθὲν ἐμοὶ τῶνδε[ ⏑––]ε̣ρα. ἀλλʼ εἰ χαλάσε̣ι̣ς̣ π[έ]νθος ἐγὼ δὲ λύσω