eul_wid: fci-ae
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Against Philippides by Hypereides the Orator

Against Philippides is a forensic prosecution speech composed by the Athenian orator Hypereides. Surviving only in fragmentary form across twenty-one papyrus sections, the oration was delivered in an Athenian court to prosecute a citizen named Philippides for the illegal proposal of a decree. In the extant portions, Hypereides mounts a vigorous attack on the defendant’s character, accusing him of servile flattery toward foreign rulers and a lack of patriotism, while simultaneously highlighting his own client’s exemplary service to Athens. The speech is generally dated to the period between 336 and 324 BCE, when Athenian autonomy was increasingly constrained under Macedonian hegemony following the conquests of Alexander the Great. Scholars view the legal charge as a vehicle for political antagonism, using judicial rhetoric to insinuate that Philippides was unduly sympathetic to Macedonian interests. The work exemplifies the intensely personal and politically charged nature of Athenian litigation, where legal argumentation seamlessly blended with character assassination. Typical of Hypereides’ direct and forceful style, the speech was lost for centuries and is known almost exclusively from modern papyrus discoveries, such as those found within the Archimedes Palimpsest. Its fragmentary preservation is common for the works of orators outside the canonical circle of figures like Demosthenes. Despite its incomplete state, the oration remains a valuable source for understanding the interplay of law, politics, and rhetoric in Athens during its era of declining independence.

ΚΑΤΑ ΦΙΛΛΙΠΠΙΔΟΥ.

.....ἐν̣] ἐλευθέρᾳ πόλει τὰ τ]ο̣ῖς τυράννοις συμφέρο]ν̣τα πράττοντ̣[. .......ν̣ εἰς δουλεία[ν̣ ———

—θη— —γα— —γο— —σ μοι κατ— —ν τῶν ψηφισμάτων —ἐκείνοις— —πάντα— —ν σὺ δὲ— —δικαστ— —ουσηλω— —δικα— —αλλο— —σωτ— —τι σοι— —τας τε— —νιασε— —τοῦ δήμου— —οὐκ—

—καιρὸν ... —ἡμᾶς ἀ ... —ἀπαιτ... —παντὸς ... —Ἀθηναίοις ἀποδιδόναι χάριν —τις παρὰ —χάριτας —τ εἰλήφοι —πόλει τῇ ἀν —ν —ωι —ε —ην —ν

—τα πρα— —ὑπὲρ αὐτοῦ— —ορ—

… πρὸς … καλῶν πραγμάτων καὶ τῆι πόλει καὶ τοῖς Ἕλλησιν αἴτιος ἐγένετο. τοιγαροῦν καὶ παρʼ ἡμῖν καὶ παρὰ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν τῶν μεγίστων δωρεῶν ἔτυχεν … δικαίως … γὰρ ὡς ὑπὸ …

—πο— —εριας ει— —νου το—

.......οὐδ]ε̣μιᾷ πόλει ...........δύνα]μ̣ιν .........ας ἀν[άγ]κηι ........τ]ῶν ἐπιθυ[μιῶν.....] ἐφʼ ἑκάστωι .........σίαις ὀνει[δ........]ειν....ν .....δεῖ χάρι[ν ἡμᾶ]ς ἀποδιδ]όναι Ἀλεξ̣[άνδ]ρωι διὰ τοὺ]ς τελευτή[σαντ]ας ........ἐγὼ δὲ [οἶμ]α̣ι ———

ἐκεῖνος. ἔπειθʼ οὗτοι ἐπεμβαίνουσιν τῶι δήμωι ἐν ταῖς ἀτυχίαις. διόπερ καὶ πολὺ μᾶλλον ἄξιοί εἰσιν μισεῖσθαι. ὥσπερ γὰρ τὰ σώματα πλείστης ἐπιμελείας ἐν ταῖς ἀρρωστίαις δεῖται, οὕτως καὶ αἱ πόλεις πλείστης θεραπείας ἐν ταῖς ἀτυχίαις δέονται. μόνοις δὲ τούτοις … το ——— … δη-

⸏μοκρ̣[ατία....... ἀλλὰ περὶ̣............ ρει Φιλι[ππ.. καὶ ἐστρατεύσατ[ο....... ἐπὶ τὴν χώ̣[ραν.......... ⸏τοῦτο δ[.......... Φίλιππο̣[ς .... ἐστρατεύσατο ἐφʼ [ἡμᾶς καὶ τοὺς συμμάχους ........ [ἀκριβῶς γε δ̣............ ———

—ου— —νιν— —του—

—τοις— —ουδι— —ο— —θρ—

—τοθ— —γυναι— —ομη— —οντ— —γιν— δί-

δ̣[ω̣]σ̣ι̣ν ἕκαστος αὐτῶν, ὁ μ̣[ὲ]ν ἐν Θή̣[β]αις, ὁ δʼ ἐν Τα[ν]ά̣γραι, ὁ̣ [δʼ] ἐν τῆι ἐλευθε[ρ........τ̣]ατα τῶν —των. η —κρατησαν —ον τὴν —τες. καὶ —αιων τα —ιει του —ἔ̣χ̣οντες —ωκεν —νος —ν̣α —ς ἐξ —ουσε —αυ —χ̣ω —ειρι —θε —τον — — —κτήτ[ο]υς —ν̣ειν̣ ο̣ —ουτ. ἀ-

⸏παλλα[γ]έ̣ντα; ἢ οὐκ εὔχεσθαι κα[ὶ τ]ἆ̣λλα πάντα τὰ ἐν τῆι [Ἑλ]λάδι ἀνατραπῆναι, οἵ γ̣ʼ ἀπὸ τῶ̣ν ἀναιρουμένων πό[λ]εων ἀπαρχὰς [λα]μ̣[βά]νουσιν; καὶ ὑμ[ᾶς μὲν ἀ]εὶ βούλεσθαι ἐν φ[όβωι καὶ] κ̣ινδύνοις εἶν̣[αι.........] ἀνα̣β[η̣... α.........τ̣ου ουν̣.τ̣. τι̣.........η̣ ταῖς̣... αι.........π̣όλει̣... μ̣.........μ̣ε̣θ̣... κλ........ντω... .................. β.......ων ἤδη φι... τ..... ἀκρ̣]ιβεῖ χ̣αι... αζω.....ματα...... ⸏σουδε̣.... ἀ̣]μ̣φ̣οτερ... μεις ........μ̣ο̣ι̣.... οιεις̣............ ηγων.............. μι αὐτο̣............ ⸏ὡς παρ̣............. οι αὐτῷ............ νων π̣.............. ———

κατηγορίας ποιοῦνται. καὶ φανερὸν ποιοῦσιν, ὅτι οὐδὲ τότε φίλοι ὄντες Λακεδαιμονίων ὑπὲρ ἐκείνων ἔλεγον, ἀλλὰ τὴν πόλιν μισοῦντες καὶ τοὺς ἰσχύοντας ἀεὶ καθʼ ὑμῶν θεραπεύοντες. ἐπεὶ δὲ νῦν ἡ ἐκείνων δύναμις εἰς τοῦτον μετέστη, τότε δὴ κολακεύειν προείλοντο καὶ Δημοκράτης αὐτοῖς ὁ Ἀφιδναῖος ἀεὶ παρακαθήμενος καὶ … ον ἱστὰς γελωτοποιεῖ ἐπὶ τοῖς τῆς πόλεως ἀτυχήμασιν καὶ λοιδορεῖθʼ ὑμῖν μεθʼ ἡμέραν ἐν τῆι ἀγορᾶι, εἰς ἑσπέραν δὲ δειπνήσων ὡς ὑμᾶς ἔρχεται. καίτοι ὦ Δημόκρατες μόνωι σοὶ οὐκ ἔνι λέγειν περὶ τοῦ δήμου φλαῦρον οὐδέν. διὰ τί; ὅτι πρῶτον μὲν οὐ παρʼ ἑ-

τέρου σʼ ἔδει μαθεῖν, ὅτι ὁ δῆμος χάριτας ἀποδίδωσιν τοῖς εὐεργέταις, ἀλλὰ παρὰ σαυτοῦ· αὐτὸς γὰρ ὑπὲρ ὧν ἕτεροι εὐεργέτησαν νῦν τὰς τιμὰς κομίζει. ἔπειθʼ ὅτι ἐν νόμωι γράψας ὁ δῆμος ἀπεῖπεν μήτε λέγειν ἐξεῖναι μηδενὶ κακῶς Ἁρμόδιον καὶ Ἀριστογείτονα μήτʼ ἆισαι ἐπὶ τὰ κακίονα. ᾗ καὶ δεινόν ἐστιν, εἰ τοὺς μὲν σοὺς προγόνους ὁ δῆμος οὐδὲ μεθυσθέντι ᾤετο δεῖν ἐξεῖναι κακῶς εἰπεῖν, σὺ δὲ νήφων τὸν δῆμον κακῶς λέγεις. Βραχέα δʼ ἔτι πρὸς ὑμᾶς εἰπὼν ὦ ἄνδρες δικασταὶ καὶ ἀναλογισάμενος καταβήσομαι. γραφὴ παρανόμων ἐστίν, ὑπὲρ ἧς τὴν ψῆφον μέλλετε φέρειν, τὸ δὲ ψήφισμα

τὸ κρινόμενον ἔπαινος προέδρων. ὅτι δὲ προσήκει τοὺς προέδρους κατὰ τοὺς νόμους προεδρεύειν, οὗτοι δὲ παρὰ τοὺς νόμους προηδρεύκασιν, αὐτῶν τῶν νόμων ἠκούετε ἀναγιγνωσκομένων. τὸ λοιπὸν ἤδη ἐστὶν παρʼ ὑμῖν· δείξετε γὰρ πότερα τοὺς παράνομα γράφοντας τιμωρήσεσθε, ἢ τὰς τοῖς εὐεργέταις ἀποδεδειγμένας τιμάς, ταύτας δώσετε τοῖς ἐναντία τοῖς νόμοις προεδρεύουσιν, καὶ ταῦτα ὀμωμοκότες κατὰ τοὺς νόμους ψηφιεῖσθαι. ἀλλὰ μὴν οὐδʼ ἐξαπατηθῆναι ὑμῖν ἔνεστιν ὑπὸ τοῦ λόγου αὐτῶν, ἂν φῶσιν ἀναγκαῖα εἶναι τῶι δήμωι τὰ περὶ τῶν ἐπαίνων ψηφίζεσθαι· τοὺς γὰρ προέδρους

οὐκ ἔνεστιν εἰπεῖν ὡς ἀνάγκη τις ἦν στεφανῶσαι. πρὸς δὲ τούτοις αὐτὸς ὑμῖν οὗτος ῥαιδίαν πεποίηκεν τὴν γνῶσιν· ἔγραψεν γὰρ ὧν ἕνεκα ἐστεφάνωσεν τοὺς προέδρους, δικαιοσύνης τε τῆς εἰς τὸν δῆμον τὸν Ἀθηναίων, καὶ διότι κατὰ τοὺς νόμους προηδρεύκασιν. ἐπὶ δὴ ταῦτʼ ἄγετʼ αὐτὸν ἀπολογησόμενον, καὶ σὺ ὦ Φιλιππίδη δείξας ἀληθῆ εἶναι τὰ περὶ τῶν προέδρων, ἃ ὑπέθου ἐν τῷ ψηφίσματι, ἀπόφευγε. εἰ δʼ οἴει κορδακίζων καὶ γελωτοποιῶν, ὅπερ ποιεῖν εἴωθας ἐπὶ τῶν δικαστηρίων, ἀποφεύξεσθαι, εὐήθης εἶ, ἢ παρὰ τούτοις συγγνώμην ἢ ἔλεόν τινα παρὰ τὸ δίκαιον ὑπάρχειν. πολλοῦ γε δεῖ· οὐ γὰρ

ἀπέθου σαυτῶι εὔνοιαν παρὰ τῶι δήμωι, ἀλλʼ ἑτέρωθι, οὐδὲ τοὺς σῶσαί σε δυναμένους ὤιου δεῖν κολακεύειν ἀλλὰ τοὺς τῶι δήμωι φοβεροὺς ὄντας. καὶ ἓν μὲν σῶμα ἀθάνατον ὑπείληφας ἔσεσθαι, πόλεως δὲ τηλικαύτης θάνατον κατέγνως, οὐδʼ ἐκεῖνο συνιδών, ὅτι τῶν μὲν τυράννων οὐδεὶς πώποτε τελευτήσας ἀνεβίωσεν, πόλεις δὲ πολλαὶ ἄρδην ἀναιρεθεῖσαι πάλιν ἴσχυσαν. οὐδὲ τὰ ἐπὶ τῶν τριάκοντα ἐλογίσασθε, οὐδʼ ὡς καὶ τῶν ἐπιστρατευσάντων καὶ τῶν ἔνδοθεν συνεπιθεμένων αὐτῆι περιεγένετο, ἀλλὰ φανεροὶ ἐγένεσθε καιροφυλακοῦντες τὴν πόλιν, εἴ ποτε δοθήσεται ἐξουσία λέγειν τι ἢ πράττειν κατὰ τοῦ δήμου. εἶτα περὶ

καιρῶν αὐτίκα δὴ τολμήσετε λέγειν τοὺς κατὰ τῆς πόλεως καιροὺς παραφυλάξαντες; καὶ τὰ παιδία ἥκεις ἔχων εἰς τὸ δικαστήριον, καὶ ἀναβιβάσας αὐτίκα δὴ ἀξιώσεις ὑπὸ τούτων ἐλεεῖσθαι; ἀλλʼ οὐ δίκαιον. ὅτε γὰρ ἡ πόλις ὑπὸ τῶν ἄλλων ᾠκτίρετο διὰ τὰ συμβάντα, τόθʼ ὑφʼ ὑμῶν ἐξυβρίζετο. καίτοι οὗτοι μὲν τὴν Ἑλλάδα σῴζειν προελόμενοι ἀνάξια τῶν φρονημάτων ἔπασχον, σὺ δὲ τὴν πόλιν εἰς τὰς ἐσχάτας αἰσχύνας ἀδίκως καθιστὰς νυνὶ δικαίως τιμωρίας τεύξῃ. διὰ τί γὰρ ἂν τούτου φείσαισθε; πότερα διότι δημοτικός ἐστιν; ἀλλὰ ἴστʼ αὐτὸν τοῖς μὲν τυράννοις δουλεύειν προελόμενον, τῶι δὲ δήμωι προστάττειν ἀξιοῦντα. ἀλλʼ ὅτι χρηστός; ἀλλὰ δὶς

αὐτοῦ ἀδικίαν κατέγνωτε. ναί, ἀλλὰ χρήσιμος. ἀλλʼ εἰ χρήσεσθε τῷ ὑφʼ ὑμῶν ὁμολογουμένως πονηρῶι κριθέντι, ἢ κρίνειν κακῶς δόξετε ἢ πονηρῶν ἀνθρώπων ἐπιθυμεῖν. οὐκοῦν οὐκ ἄξιον τὰ τούτου ἀδικήματα αὐτοὺς ἀναδέχεσθαι, ἀλλὰ τιμωρεῖσθαι τὸν ἀδικοῦντα. καὶ ἂν ἄρα λέγῃ τις ἀναβὰς ὡς δὶς ἥλωκεν πρότερον παρανόμων, καὶ διὰ τοῦτο φῇ δεῖν ὑμᾶς ἀποψηφίσασθαι, τοὐναντίον ποιεῖτε κατʼ ἀμφότερα. πρῶτον μέν, ὅτι εὐτύχημά ἐστιν τὸν ὁμολογουμένως τὰ παράνομα γράφοντα τὸ τρίτον κρινόμενον λαβεῖν· οὐ γὰρ ὥσπερ ἀγαθοῦ τινος φείδεσθαι προσήκει τούτου, ἀλλὰ τὴν ταχίστην ἀπηλλάχθαι, ὅς γε τοῦ τρόπου δὶς ἤδη ἐν ὑμῖν

βάσανον δέδωκεν. ἔπειτα δὲ ὥσπερ τοῖς τῶν ψευδομαρτυρίων δὶς ἡλωκόσιν δεδώκατε ὑμεῖς τὸ τρίτον μὴ μαρτυρεῖν, μηδʼ οἷς ἂν παραγένωνται, ἵνα μηδενὶ τῶν πολιτῶν ᾖ τὸ ὑμέτερον πλῆθος αἴτιον τοῦ ἠτιμῶσθαι, ἀλλʼ αὐτὸς αὑτῶι, ἂν μὴ παύηται τὰ ψεύδη μαρτυρῶν, οὕτω καὶ τοῖς ἡλωκόσι παρανόμων ἔξεστιν μηκέτι γράφειν, εἰ δὲ μή, δῆλόν ἐστιν ὅτι ἰδίου τινὸς ἕνεκα τοῦτο ποιοῦσιν· ὥστε οὐκ οἴκτου οἱ τοιοῦτοι ἄξιοί εἰσιν, ἀλλὰ τιμωρίας. Ἵνα δὲ μὴ προθέμενος πρὸς ἀμφορέα ὕδατος εἰπεῖν μακρολογῶ, ὁ μὲν γραμματεὺς ὑμῖν ἀναγνώσεται τὴν γραφὴν πάλιν, ὑμεῖς δὲ τῶν τε κατηγορημένων

μεμνημένοι καὶ τῶν νόμων ἀκούσαντες ἀναγιγνωσκομένων, τά τε δίκαια καὶ τὰ συμφέροντα ὑμῖν αὐτοῖς ψηφίζεσθε.