eul_wid: qnq-aq
On the Odyssean ProsodyΠερὶ Ὀδυσσειακῆς προσῳδίας
Herodian of Alexandria On the Odyssean Prosody PDF
On the Odyssean Prosody is a grammatical treatise by the 2nd-century CE Alexandrian scholar Aelius Herodianus. The work systematically analyzes the prosody and accentuation of words in Homer's Odyssey, examining 37 specific passages to establish rule-based principles. It forms part of Herodian's broader project to codify Greek accentuation, building upon the earlier scholarship of figures such as Aristarchus of Samothrace. The treatise focuses on applying prosodic rules to Homeric vocabulary, reflecting the Alexandrian tradition of textual criticism in which correct accentuation was considered vital for establishing a word's proper form and meaning. It represents an advancement toward a structured, scientific approach to grammar beyond ad-hoc observation.
Herodian's vast output, including his major work General Prosody, is lost in its original form. On the Odyssean Prosody survives only in fragments and references within later Byzantine grammatical manuals and scholia, which preserve its known structure of 37 passages. Herodian's systematic work became the foundation for Byzantine grammatical teaching, transmitted by scholars such as Theodosius of Alexandria and George Choiroboskos. His codification of accentuation rules was crucial for preserving knowledge of Greek prosody and remains the basis for the standard rules taught today.
| 3,2 129 (1t) | ΕΚ ΤΩΝ ΗΡΩΔΙΑΝΟΥ ΠΕΡΙ ΟΔΥΣΣΕΙΑΚΗΣ ΠΡΟΣΩιΔΙΑΣ. ΕΙΣ ΤΗΝ Α. 1. ἄνδρα μο ι : ἔδει μὲν ἐν τῷ ἄνδρα δύο εἶναι ὀξείας ὡς τὸ «ἄνδρά τε καὶ οἶκον» (ζ 181), ἀλλ’ ἐφυλάξατο ὁ Ἀρίσταρχος διὰ τὸ μὴ ἐν τῇ εἰσβολῇ τῶν λέξεων κακοφωνίαν ποιῆσαι. M. †8. νήπιοι οἳ κατὰ βοῦς Ὑπερίονος Ἠελίοιο ἤσθιο ν : ἡ κατά τὸν ἴδιον τόνον φυλάξει· πᾶσα γὰρ πρόθεσις ἔχουσα σύνταξιν πρὸς ἐπιφερόμενόν τι τὸν ἴδιον τόνον φυλάσσει. Il. Pros. Α 258, Γ 440, Θ 4. †15. ἐν σπέσσ ι : ἀπορεῖ ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Α τῆς Ὀδυσσειακῆς προσῳδίας λέγων οὕτως, ὅτι ὥσπερ τὸ ἀνδρός καὶ πατρός καὶ μητρός ὠξύνθησαν πρὸς τὸν χαρακτῆρα, φημὶ δὲ ὁμοίως τοῦ μηνός, χηνός, γραός, διὰ τί μὴ τὸν αὐτὸν τρόπον ὠξύνθη τὸ σπέσσιν, ἀπὸ τοῦ σπέεσσι γενόμενον κατὰ συγκοπὴν πρὸς τὸν χαρακτῆρα τοῦ μησί, Τρωσί, βουσί; καὶ ἐπιλύεται λέγων, ὅτι ὁ διπλασιασμὸς τοῦ ς ἴδιός ἐστι τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς δοτικῶν πληθυντικῶν, αἵ τινες καὶ μόνως βαρύνονται οἷον κύνεσσι, θήρεσσιν. οὕτως οὖν καὶ σπέεσσι· τοῦτο τοίνυν συγκοπὲν καὶ γενόμενον σπέσσι διὰ μὲν τὴν δισυλλαβίαν ὤφειλεν ὀξύνεσθαι, διὰ δὲ τὸν διπλασιασμὸν τοῦ ς , ὅστις ἀεὶ ἐν βαρυνομέναις δοτικαῖς θεωρεῖται, κατὰ τοῦτο ἐβαρύνθη. τὸ «ποσσὶ δ’ ὑπὸ λιπαροῖσιν ἐδήσατο» (Il. Ξ 186) ἔχει διπλασιασμὸν τοῦ ς καὶ οὐ βαρύνεται, ἀλλ’ οὐ παραλήγοντος τοῦ ε , ὥσπερ ἐπὶ τῶν προλεχθέντων παραδειγμάτων οἷον τοῦ κύνεσσι, θήρεσσι καὶ τῶν τοιούτων. Choer. Gaisf. 462, 30, Bekk. An. 1266. 27. |
| 3,2 130 | ἁθρόο ι : δασυντέον τὸ α . καὶ πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα, ἐπειδὴ σημαίνει ὁμοῦ. H. 30. τηλεκλυτό ς : ὀξυτονητέον τὸ τηλεκλυτός ὡς ἀγακλυτός. εἰ μὲν πτωτικὸν κατ’ ἀρχὴν συντεθείη, βαρύνεται ὡς τοξόκλυτος. εἰ δὲ ἄλλο τι τῶν ὑπὲρ μίαν συλλαβήν, ὀξύνεται. διὸ σημειούμεθα τὸ ναυσικλυτός ὀξυνόμενον. τὸ δὲ δουρὶ κλυτός ἐν παραθέσει ἐστίν. HQ. 34. ὑπὲρ μόρο ν : οὐ σύνθετον τὸ ὑπὲρ μόρον. MQ. 49. φίλων ἀπὸ πήματα πάσχε ι : ἀντὶ τοῦ ἄποθεν. διὸ ἐγκλίνεται. H. 52. ὀλοόφρονο ς : Κλεάνθης δασύνει τοῦ περὶ τῶν ὅλων φρονοῦντος ἴδιον οὕτως νοήσας. ἄμεινον δὲ ψιλοῦντας ἀκούειν τοῦ τὰ ὀλέθρια καὶ δεινὰ φρονήσαντος· εἷς γὰρ τῶν Τιτάνων ὁ Ἄτλας ἱστορεῖται. H. †66. περὶ μὲν νόο ν : τὸ περί φυλάσσει τὸν τόνον, ὅτε σημαίνει τὸ περισσῶς. Il. Pr. Δ 46, Β 831. 70. ὅο υ : παροξυτονητέον τὸ ὅου· τὸ γὰρ οὗ διῄρηται, ὡς τὸ «ἕης τὸ πρίν γ’ ἐράασθε» (Π 208). καὶ καθόλου τὰ μὲν ἄρθρα διαιροῦνται, αἱ δὲ ἀντωνυμίαι πλεονάζουσιν. καὶ τὰ μὲν βαρύνονται, αἱ δὲ ἐπὶ τέλους ἔχουσι τὸν τόνον οἷον ὅου ἄρθρον, ἑοῦ ἀντωνυμία, ἕης ἄρθρον, ἑῆς ἀντωνυμία. HM. 109. αὐτοῖσ ι : Νικίας δύο μέρη λόγου ποιεῖ αὖ καὶ τοῖσι. Ἀρίσταρχος δὲ ἕν, ὃ καὶ ἄμεινον. EMQ. 112. νίζον καὶ προτίθεντ ο , ἰδ έ : ἄμεινόν φησιν Ἡρωδιανὸς ἀναγινώσκειν «καὶ πρότιθεν, τοὶ δὲ» καὶ γὰρ ὁ λόγος οὕτως μᾶλλον ἀκόλουθος. οἱ μὲν οἶνον ἔμισγον, οἱ δὲ σπόγγοισι νίζον, οἱ δὲ κρέα ἐμέριζον· καὶ ἄλλως τὸν παρατατικὸν τοῦ τίθημι ἐνεργητικῶς οἶδε λεγόμενον ὁ ποιητής, οὐ παθητικῶς· «παρὰ δέ σφι τίθει» (Od. α 142). ἀκόλουθον πληθυντικὸν «νίζον καὶ πρότιθεν». EM. †118. τὰ φρονέων μνηστῆρσι μεθήμενος εἴσι δ ’ Ἀθήνην προπαροξυτόνως ἀνέγνωμεν τὸ εἴσιδε, πᾶς γὰρ παρῳχημένος δισύλλαβος παθὼν κατὰ τὴν ἀρχὴν καὶ βραχεῖαν ἀναδεξάμενος ἀναδίδωσι τὸν τόνον· εἰσεῖδε (Il. |
| 3,2 131 | Ξ 158) εἴσιδε. Il. Pr. Ζ 244. 130. ὑπολῖτ α : προπερισπαστέον· ἑνικὸν γάρ ἐστι μεταπλασθὲν ἀπὸ τοῦ λιτόν. PQ. 134. ἀδήσειε ν : ψιλωτέον ἀηδήσειεν· ὅταν γὰρ ἐν συναλοιφῇ τὸ ψιλούμενον ἐν ἀρχῇ φωνῆεν ἐπικρατήσῃ, καὶ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ κρατεῖ, οἷον ὦ ἑταῖρε, ὦταιρε. Q. ? 162. κυλίνδε ι : παρὰ τῷ ποιητῇ βαρύνεται ἀεί· δῆλον ἐκ τοῦ «προπροκυλινδόμενος» (Od. ρ 525) καὶ «ἥ τε κυλινδομένῃ» (Il. Π 794). M. 165. ἢ ἀφνειότερο ι : κοιμιστέον τὸν ἤ· διασαφητικὸς γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ ἤπερ, οὐ διαζευκτικός. εὔξονται μᾶλλον ταχεῖς εἶναι ἤπερ πλούσιοι. HQ. 168. φῇσι ν : τὸ φῇσιν σὺν τῷ ι ὡς τὸ «δῷσι πόλιν Τροΐην» (Α 129). προπερισπαστέον. ἐν παρολκῇ γάρ ἐστιν ἡ σιν . HMQ. 170. πόθεν εἰ ς : ἐγκλιτέον τὴν εἰς. ἀλλ’ οὐκ ἐγείρει τὴν θεν συλλαβήν. πυρριχιακὴ γάρ ἐστι. M. 174. εὖ εἰδ ῶ : τὸ εἰδῶ Τυραννίων μὲν βαρύνει, Ἀρίσταρχος δὲ περισπᾷ, ᾧ καὶ πειστέον. MQ. 175. ἠὲ νέον μεθέπεις ἦ καὶ πατρώϊός ἐσσ ι : ὁ δεύτερος η περισπᾶται. ἐρωτηματικὸς γάρ ἐστι. —καὶ τὸ ἐσσί ἐγκλιτέον. EM. 185. νηῦς δέ μοι ἧ δ’ : προπερισπαστέον τὸ ἧδε· ἔστι γὰρ ἀντωνυμία ἀναφορική. HMQR. * 186. ὑπὸ Νηΐῳ ὑλήεντ ι : ὁ Ἀπίων συνθέτως ἀνέγνω, ὁ δὲ Ἡλιόδωρος διαιρεῖ, ἵν’ ᾖ ὑπὸ τῷ Νηΐῳ. Bekk. An. 1158, Cr. An. Ox. IV 310. 192. |
| 3,2 132 | παρτιθε ῖ : ἐνεστὼς χρόνος ἀπὸ τοῦ τιθῶ, διὸ περισπᾶται. P. 212. οὔ τ ’ ἐμὲ κεῖνο ς : πλήρης ἡ ἐμέ ἀντωνυμία. πρὸς γὰρ ἀντιδιαστολὴν παρείληπται. M. 214. τοιγὰρ ἐγώ το ι : τὸ πρῶτον τοί οὐκ ἔστιν ἀντωνυμία· οὐδέποτε γὰρ ἀρκτικὸν τὸ τοί· ἀλλ’ ἔστιν ἀντὶ τοῦ δή. BM. 215. μήτηρ μέν τέ μέ φησ ι : ἡ μὲν μέ ἀπόλυτος, ἡ δὲ ἐγώ ἀντιδιαστολὴν ἔχει πρὸς τὴν μητέρα. HM. 218. ὃν κτεάτεσσιν ἑοῖς ἐπὶ γῆρας ἔτετμε ν : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἐπί. BE. †247. Ἰθάκην κατακοιρανέουσι ν : εἰ μὲν πρὸς Ἰθάκην συντάττοις τὴν κατά, ἵνα τοπικὴν δηλώσῃς σχέσιν κατὰ Ἰθάκην, ἀναστρέψεις τὴν πρόθεσιν· εἰ δὲ πρὸς τὸ κοιρανέουσιν, ἵνα ἔμφασιν δηλώσῃς τῆς τῶν μνηστήρων ἐπικρατείας, ὅπερ καὶ μᾶλλον δοκεῖ, ὀρθοτονήσεις τὴν πρόθεσιν. Herod. ap. Io. Al. 26, 15. †251. τάχα δή με διαρραίσουσι καὶ αὐτό ν : ἐχρῆν ὀρθοτονεῖσθαι τὴν ἀντωνυμίαν. ἀλλὰ τῷ μὴ ὁρᾶσθαι κατ’ ἀρχὴν τὸ ε οὕτως ἀνέγνωσαν. τοῦτο γὰρ ἐπακολουθεῖ τοῖς πρωτοτύποις. ἐχρῆν δὲ αὐτοὺς ἐπιγνῶναι ὅτι κρᾶσις δύναται ἐπακολουθεῖν (sc. δὴ ’μέ) καὶ οὕτως ῥῶσαι τὴν ὑγιῆ ἀνάγνωσιν. Il. Pr. Ι 614. 252. τὸν δ ’ ἐπαλαστήσασ α : τὸ ἐπαλαστήσασα δηλοῖ τὸ ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσιν ὡς ἀλάστοις καὶ δεινοῖς οὖσι δεινοπαθήσασα. ἐὰν δὲ ᾖ χωρὶς τοῦ ε παλαστήσασα, ἔσται τῷ παλαιστῇ, ὅ ἐστι τῷ ἀγκῶνι τῆς χειρός, νύξασα. EVQ. 272. αὔριο ν : ψιλωτέον τὸ αὔριον. ἡ μὲν γὰρ αυ δίφθογγος πρὸ συμφώνου ψιλοῦται αὐλός αὔρα, αὔω τὸ φωνῶ. αὕω δὲ τὸ ξηραίνω δασύνεται. E. 276. ἕεδν α : δασύνεται τὸ ἕεδνα ὡς τὸ ἕερσα. M. 300. ἔκτ α : πολλοὶ συστέλλουσι τὸ α τοῦ ἔκτα νομίζοντες ἀποκοπὴν εἶναι τοῦ ἔκτανε. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ἐκτείνει. MQ. 313. διδοῦσ ι : ἀπὸ τοῦ διδῶ. οἶδε δὲ αὐτοῦ τὴν κλίσιν ὁ ποιητής «δῶρα μὲν οὐκέτ’ ὀνοστὰ διδοῖς» (Il. Ι 164)· οἶδε δὲ καὶ τὸ δίδωμι. EQ. 320. |
| 3,2 133 | ὄρνις δ ’ ὡς ἀνόπαι α : ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἀνόπαια προπαροξυτόνως ἀναγινώσκει ὄνομα ὄρνιθος λέγων· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀνοπαῖα ἀντὶ τοῦ ἀοράτως, ἵν’ ᾖ οὐδέτερον πληθυντικὸν ὡς τὸ «πυκνὰ μάλα στενάχων» (Il. Σ 318). διὸ καὶ προπερισπαστέον φησίν. EHQR. 326. εἵα τ ’ ἀκούοντε ς : δασυντέον τὸ εἵατο. ἕατο γάρ ἐστι. τὸ δὲ ι προσελθὸν τηρεῖ τὸ αὐτὸ πνεῦμα ἕως εἵως, ἕνεκα εἵνεκα. EHMQ. 379. δῷσ ι : ὡς τὸ «δῷσι πόλιν Τροΐην» (Α 129). M. τὸ σι κατ’ ἐπέκτασιν. B. †395. πολλαὶ ἐν ἀμφιἅλῳ Ἰθάκ ῃ : ἡ ἁλός γενικὴ ἐν τῇ συνθέσει ἐπὶ μὲν κυρίων ψιλὸν ἀποφέρεται τὸ πνεῦμα Εὐρύαλος, Ἀμφίαλος, Ἀστύαλος· ἐπὶ δὲ ἐπιθετικῶν τὸ ἴδιον τηρεῖ πνεῦμα «πολλαὶ ἐν ἀμφιἅλῳ Ἰθάκῃ» «ἀγχίἁλόν τ’ Ἀντρῶνα» (Β 697), ὕφαλος. Il. Pros. Ο 705. 415. ἥντινα μήτη ρ : τινὲς ψιλοῦσι τὸ «ἥντινα μήτηρ», ἵν’ ᾖ εἴ τινα. ἄμεινον δέ ἐστι δασύνειν. EQS. 428. δαΐδα ς : δαΐς ὀξυτόνως ἡ λαμπάς, δάϊς δὲ βαρυτόνως ἡ μάχη. S. 429. Εὐρύκλε ι ’ Ὦπος θυγάτη ρ : Ὦπος προπερισπαστέον διὰ τὴν ἀντέκφρασιν πρὸς τὸν ὀφθαλμόν. V. 443. † οἰὸς ἀώτ ῳ : δισυλλάβως τὸ οἰός ἕνεκα μέτρου. Il. Pr. Γ 198. ΕΙΣ ΤΗΝ Β. 1. ἦμο ς : τὸ ἦμος τροχαϊκόν ἐστι καὶ διὰ τοῦτο ψιλοῦται. E. 23. ἀλ λ ’ οὐ δ ’ ὧ ς : περισπαστέον τὸ ὧς. H. 28. νῦν δὲ τίς ὧ δ ’ ἤγειρ ε : τὸ τίς πυσματικὸν ἐνθάδε τυγχάνον φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον. HMQS. 29. ἠὲ νέων ἀνδρῶν ἢ οἳ προγενέστεροί εἰσι ν; 30. ἦε τι ν ’ ἀγγελίην στρατοῦ ἔκλυεν ἐρχομένοι ο; 32. ἦέ τι δήμιον ἄλλο πιφαύσκεται ἠ δ ’ ἀγορεύε ι; οὗτοι (sc. v. 29) μὲν ἐγκλίνονται διαζευκτικοὶ ὄντες, οἱ δὲ ἑξῆς (v. 30 et 32) περισπῶνται· ἐρωτηματικοὶ γάρ. HS. 31. ἥν χ ’ ἥμιν σάφα εἴπο ι : ἀπολύτως ἡ ἀντωνυμία, διὸ τὴν προτέραν ὀξυντέον. HS. 33. εἴθε οἱ αὐτ ῷ : ἀπολύτως ἡ οἱ. H. †58. |
| 3,2 134 | οὐ γὰρ ἔ π ’ ἀνὴρ οἷος Ὀδυσσεύ ς : τὴν ἐπί πρόθεσιν κατὰ τὴν ἄρχουσαν ὀξυτονητέον. ἔστι γὰρ σημαντικὴ ῥήματος ἡ πρόθεσις. Il. Pros. Α 174. 60. ἦ καὶ ἔπειτ α : οἱ μὲν γράφουσι περισπωμένως· οἱ δὲ ὀξυτόνως. καλῶς δὲ ἔχουσι καὶ τὰ δύο. H. 88. ἥ τοι περὶ κέρδεα οἶδε ν : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν περί. ἔστι γὰρ περίοιδεν. M. 89. ἤδη γὰρ τρίτον ἐστὶν ἔτο ς , τάχα δ ’ εἶσι τέταρτο ν : προπερισπαστέον τὸ εἶσι· σημαίνει γὰρ τὸ διελεύσεται. M. 106. τρίετε ς : προπαροξυτόνως. H. 114. τῷ ὅτε ῳ : ὅτεῳ ὡς Πηνέλεῳ. τὸ γὰρ τῷ μετὰ τὸ γενέσθαι ὅτῳ διῃρέθη ὡς τὸ ὅτου ὅτεο καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ τ «εἰρήσεται ὅττεό σε χρή» (α 124). EM. †119. ἐϋπλοκαμῖδες Ἀχαια ί : τὰ εἰς ις λήγοντα θηλυκὰ ὀξυνόμενα, εἰ ἐν τῇ συνθέσει φυλάσσοι μόνον τὸ θηλυκὸν γένος, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει, πλοκαμίς «ἐϋπλοκαμῖδες Ἀχαιαί». Il. Pr. Β 175. 139. δαῖτα ς : ἀπὸ τοῦ δαίς δαιτός προπερισπωμένως, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ δαίτη δαίτης παροξυτόνως. S. 146. τὼ δ ’ αἰετ ώ : τινὲς τὸ τω περισπῶσιν ἐπὶ τοῦ Τηλεμάχου ἀκούοντες. HQS. †153. παρειά ς : Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ βίβλῳ φησὶ τῆς Ὀδυσσειακῆς προσῳδίας τὸ φορβειά διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι καὶ ὀξυτόνως. Schol. ad Aristoph. Av. 861. 157. Ἀλιθέρση ς : τὸ Ἀλιθέρσης ψιλωτέον, εἰ καὶ παρὰ τὸ ἅλς ἐγένετο, εἰς ἰδιότητα τοῦ ὀνόματος. EM. 185. ἀνἱείη ς : δασυντέον· ἔστι γὰρ ἀντὶ τοῦ ἀναπείθοις, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνηγῶν τῶν ἐφιέντων τοὺς ἱμάντας τοῖς κυσί. ψιλοῖ δὲ Ἑλλάνικος παρὰ τὴν ἀνίαν ἐκδεχόμενος τὸ λυποίης. εἰ δὲ τοῦτο, ἐχρῆν γράφειν ἀνιῴης· τοιαύτη γὰρ ἡ δευτέρα συζυγία. HMQRV. 210. ταῦτα μὲν οὐχ ὑμέας ἔτι λίσσομα ι : παροξυτόνως ἡ ὑμέας ἀντωνυμία. ἔστι γὰρ ἀντιδιασταλτική. M. 222. |
| 3,2 135 | χεύ ω : Ἡρωδιανὸς χεύω, ἵν’ ᾖ ἐνεστὼς ἀντὶ τοῦ μέλλοντος. HM. 237. σφὰς γὰρ παρθέμενο ι : ὀξυτονητέον τὴν σφάς. κτητικὴ γὰρ ἀντὶ τοῦ σφετέρας. BMQS. 240. ἄνε ῳ : σὺν τῷ ι τὸ ἄνεῳ· εὐθεῖά ἐστι πληθυντικὴ ἀπὸ τοῦ ἄνεως. HM. 281. τ ῶ : γράφεται καὶ τώ μετὰ ὀξείας. H. 300. ἀνιεμένου ς : δασέως ἀπὸ τοῦ ἵημι. QER. 325. ἦ μάλα Τηλέμαχος φόνον ἥμιν μερμηρίζε ι . ἤ τινας ἐκ Πύλυ ἄξει ἀμύντορας ἠμαθόεντο ς , ἢ ὅγε καὶ Σπάρτηθε ν , ἐπεί νύ περ ἵεται αἰνῶ ς · ἠὲ καὶ εἰς Ἐφύρην ἐθέλε ι. Ὁ μὲν πρῶτος η περισπᾶται, οἱ δὲ ἑξῆς ἅπαντες ἐγκλίνονται πλὴν τοῦ δευτέρου, ὃς ὀξύνεται διὰ τὸ τινάς. M. 370. οὐ δ ’ ἀλάλησθα ι : προπαροξυτόνως. δηλοῖ γὰρ τὸ πλανᾶσθαι. MS. 434. πεῖρε κέλευθο ν : τὸ πεῖρε ἀντὶ τοῦ ἐπέρα. ἔνθεν καὶ τὸ «ἀλεγεινά τε κύματα πείρων» (Od. θ 183). EBQ. ΕΙΣ ΤΗΝ Γ. 7. πεντακόσιο ι : οὕτω διὰ τοῦ α πεντακόσιοι Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. HMQS. 8. ἑκάστοθ ι : ἐν ἑκάστῳ τόπῳ Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. τινὲς δὲ ἑκάστοθεν, ὅ ἐστιν ἐξ ἑκάστης πεντηκοστύος. προπαροξύνεται δὲ ἀμφότερα. HMQS. 10. οἳ δ ’ ἰθὺς καταγοντο ἰ δ ’ ἱστί α : Ἀρίσταρχος κάταγον, εἶτα τοὶ δ’ ἱστία. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς κατάγοντο· ὅμοιον καὶ ἐπὶ τοῦ «νίζον καὶ προτίθεντο ἰδὲ κρέα πολλὰ δατεῦντο» (Od. α 112). HM. 14. |
| 3,2 136 | οὐδηβαιό ν : ἄδηλον πότερον ἐκ συναλοιφῆς ἐστι τὸ η ἢ τοῦ ἠβαιόν τρισυλλάβου. οἱ δὲ νεώτεροι βαιόν φασι. HMQ. 28. γενέσθαί τε τραφέμεν τ ε : οὐκ ἔστιν ἀναδιπλασιασμὸς τὸ «τε τραφέμεν», ἀλλὰ σύνδεσμος. MQ. 34. αθροο ι : ἁθρόοι Ἀρίσταρχος, τινὲς δὲ τὸ ἄθροοι ὡς ἄχροοι τῇ προσῳδίᾳ ἀναγινώσκουσιν. HM. 35. ἑδριάασθα ι : τὸ δεύτερον συνέσταλται α ἐν τῷ ἑδριάασθαι. H. †46. δέπᾳ μελιηδέος οἴνο υ : σὺν τῷ ι γράφεται. Il. Pr. Λ 385. μελιηδέο ς : δασυντέον τὸ μελιηδέος. H. 50. τοὔνεκά σο ι : ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν σοί. Ζηνόδοτος δέ «τοὔνεκά τοι» γράφει ἀγνοῶν ὅτι ἐπὶ τῆς διαστολῆς οὐ λαμβάνεται ἡ τοι. HMQ. 59. σύμπασι ν : σύνθετον τὸ σύμπασι· διὸ προπαροξύνεται. H. †69. μεταλλῆσαι καὶ ἔρεσθα ι : ἐν ἑτέροις διαλαμβάνων περὶ τοῦ «μεταλλῆσαι καὶ ἔρεσθαι» ἀξιούντων πάντων τὸ ἐρέσθαι ὁμοίως τῷ πυθέσθαι, ἐπειδήπερ ὁ δεύτερος ἀόριστός ἐστιν, ἀπεφηνάμην ὡς ἡ παράδοσις τρίτην ἀπὸ τέλους ἐποίησε τὴν ὀξεῖαν οὐ τῷ σημαινομένῳ πεισθεῖσα ἀλλὰ τῷ χαρακτῆρι τῆς φωνῆς, ἐπεὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ἀπαρεμφάτων προπαροξύνεται ὄντα ἐνεστῶτος οἷον φέρεσθαι δέρεσθαι, ἃ εἶχε τὴν ρε συλλαβὴν πρὸ τέλους τῆς ἀρχούσης συλλαβῆς εἰς τὸ ε ληγούσης —οὕτως καὶ τὸ ἔρεσθαι ἀναδεξάμενον τὸν αὐτὸν χαρακτῆρα προπαρωξύνετο οὐ τῷ λόγῳ τοῦ ἀορίστου, τῇ δὲ ὁμοιότητι τῆς φωνῆς. Il. Pr. Π 47. 72. ἤ τι κατὰ πρῆξιν ἦ : ὁ πρῶτος η σύνδεσμος ὀξύνεται διὰ τὸ τι, ὁ δὲ δεύτερος περισπᾶται. ἐρωτηματικὸς γάρ. PM. 134. τῶ σφεων πολέε ς : ἐγκλιτικὴ μὲν ἡ σφέων. ὅμως τὸ τῶ πάλιν περισπασθήσεται. 137. ἀγορὴν ἐς πάντας Ἀχαιού ς : βούλονται τῆς ἐς προθέσεως ῥωννύναι τὸν τόνον ἵνα δυνάμει ἀναστροφὴ γένηται κατὰ τὸ ὄρνιθες ὥς. EH. 149. ἕστασα ν : δασύνεται· ἀντὶ γὰρ τοῦ εἱστήκεισαν ἐστί. M. 170. |
| 3,2 137 | ἢ καθύπερθ ε : ὁ ἤ σύνδεσμος δύο τόνω ἐπιδέχεται ἢ περισπωμένην ἢ βαρεῖαν, ὅπερ κάλλιον. E. 179. μῆ ρ’ : μῆρα ὡς μῆλα. HQ. 195. ἐπισμυγερῶ ς : περισσὴ ἡ ἐπί ὡς ἐν τῷ «βοῶν ἐπιβουκόλος» (422). BEHQ. 214. εἰπέ μοι ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι ἦ σέ γε λαο ί : ὁ μὲν πρῶτος ἤ ὀξύνεται, ὁ δὲ δεύτερος περισπᾶται. H. 219. περικήδετ ο : ὑφ’ ἓν τὸ περικήδετο ἀντὶ τοῦ ὑπερεκήδετο· οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. HM. †247. σὺ δ ’ ἀληθὲς ἐνίσπε ς : τὸ προστακτικὸν πρὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν, τὸ δὲ ὁριστικὸν προπαροξύνεται. Il. Pr. Ω 388. 255. ἤτοι μὲν τάδε κ ’ αὐτὸς ὀΐεα ι : τὸ πλῆρές ἐστι τῆς συναλοιφῆς κέν ἀντὶ τοῦ δή. τὸ δὲ ὅμοιον ἐν Ἰλιάδι (Ζ 260) «ἔπειτα δέ κ’ αὐτὸς ὀνήσεαι». HM. 268. εἴρυσθα ι : ὥσπερ γίνεται ἀπὸ τοῦ εἰλίσσω εἰλίξας, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἰρύω εἴρυμι τὸ εἴρυσθαι. B. 272. τὴν δ ’ ἐθέλω ν : Ὅμηρος τρισυλλάβως. H. †296. ἐς Φαιστό ν : ὀξύνεται τὸ Φαιστόν ἐπὶ τῆς πόλεως, ἐπὶ δὲ τοῦ ἥρωος προπερισπᾶται. Il. Pr. Ε 43. 380. ἵληθ ι : ἀπὸ τοῦ ἵλημι. διὰ τὸ μέτρον ἐκτέταται ἡ παραλήγουσα ὡς ἐν τῷ «δίδωθι δέ μοι κλέος ἐσθλόν». ὑγιῶς οὖν Καλλίμαχος ἔκλινεν «ἵλαθί μοι, φαλαρῖτι πυλαιμάχε». 391. ενδεκάτῳ ἐνιαυτ ῷ : ἀμφίβολον κἄν τε δεκάτῳ κἄν τε ἑνδεκάτῳ. E. 392. ὤϊξε ν : τὸ ι προσγεγραμμένον· ἐξεφωνήθη δὲ καὶ τὸ ι . E. 402. αὐτὸς δ ’ αὖτε καθεῦδ ε : γράφεται καὶ «αὐτὸς δ’ αὖτ’ ἐκάθευδε. H. †411. Νέστωρ δ ’ αὐτὸς ἔφιζ ε : συστέλλειν δεῖ τὸ ι καὶ προπαροξύνειν τὸ ἔφιζε. Il. Pr. Γ 426. †422. ἐπιβουκόλος ἀνή ρ : παρέλκει ἡ ἐπί, διὸ φυλάσσεται ὁ τόνος ὁ αὐτός. Il. Pr. Ι 456. †441. ἑτέρῃ δ ’ ἔχεν οὔλα ς : τὸ οὔλη τὸ ἐπὶ τῶν κριθῶν ἴσως βεβαρυτόνηται μονογενὲς ὂν πρὸς μονογενὲς ὀξυνόμενον τὸ οὐλή (Od. ω 331). Il. Pr. Τ 26. 444. |
| 3,2 138 | Περσεὺς δ ’ ἀμνίον εἶχ ε : ἀμνίον ὡς πηνίον. HM. Ζηνόδοτος δὲ ἐν ταῖς ἀπὸ τοῦ δ γλώσσαις τίθησι τὴν λέξιν. M. καὶ Νίκανδρος δὲ καὶ Θεοδωρίδας ἀπὸ τοῦ δάμνασθαι προφέρονται ἀσυνδέτως δαμνίον· Πορσίλος (?) δὲ ὁ Ἱεραπύτνιος παρὰ Ἱεραπυτνίοις ἔτι σώζεσθαι τὴν φωνὴν αἱμνίον δασέως μετὰ τοῦ ι κατ’ ἀρχὴν προφερομένην παρὰ τὸ αἷμα. καὶ Ἀπολλόδωρός φησιν ὡς εἰκὸς ἦν καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ οὕτως αὐτὸ προφέρεσθαι, ὑπὸ δέ τινων περιῃρῆσθαι τὸ ι . HMQR. 490. νύκ τ ’ ἄεσα ν : συνέσταλται τὸ α · ἀλλαχοῦ δὲ «νύκτα μὲν ἀέσαμεν» (Od. γ 151). HQ. ΕΙΣ ΤΗΝ Δ. 1. κητώεσσα ν : ὥσπερ τὸ ἡβώωσα ἐκτείνει διὰ τὸ εἶναι τὸ πρὸ αὐτῆς μακρὸν τὸ η καὶ τὸ τηλεθόωσα σμικρύνει διὰ τὸ εἶναι τὴν πρὸ αὐτῆς συλλαβὴν βραχεῖαν ἤτοι τὸ λε —οὕτω κητώεις καὶ ὠτώεις καὶ κηώεις καὶ ὅσα τοιαῦτα ἐκτείνει, συστέλλει δὲ τὸ ἐρόεις κερόεις ἐρόεσσα κερόεσσα ἠερόεσσα καὶ ὅσα τοιαῦτα. E. 3. ἔτῃσι ν : ψιλῶς ἔτῃσιν εἴτε ἐπὶ τοῦ πολίτου εἴτε ἐπὶ τοῦ ἑταίρου. M. 10. υἱέ ϊ : τρισυλλάβως· «υἱέϊ σῷ ἑπόμην» (Il. Γ 174). Q. 26. τώδ ε : παροξυτονητέον, ἵνα νοηθῇ δυϊκόν. M. 28. ἀλ λ ’ εἴ π ’ ἤ σφωϊ ν : ἐγκλιτέον τὸ σφωϊν, ἵνα τρίτον γένηται πρόσωπον. M. 29. ἦ ἄλλο ν : περισπαστέον τὸν ἦ ἐρωτηματικόν. B. 31. Βοηθοίδ η : τετρασυλλάβως· ὅμοιον δέ ἐστι τοῦ «Πανθοίδης Εὔφορβος» (Π 808). HM. 62. οὐ γὰρ σφῶν γε γένο ς : χωρὶς τοῦ ι ἡ σφῶν, ὡς Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. Ἀπολλώνιος δὲ ἐν τῷ περὶ ἀντωνυμιῶν (p. 110) γράφει αὐτὴν μετὰ τοῦ ι , ἵν’ ᾖ δευτέρου προσώπου κατὰ συναίρεσιν. ἀλλ’ οὐκ ἔστι ποτὲ παρὰ τῷ ποιητῇ γενικὴ καὶ δοτικὴ μὴ ἐκφωνοῦσα τὸ ι . |
| 3,2 139 | τὸ γὰρ ὤμοιν καὶ ποδοῖν λέγει ὤμοιϊν καὶ ποδοῖϊν καὶ τὸ τοῖν μετὰ τοῦ ι λέγει τοῖιν δισυλλάβως. HM. 70. ἵνα μὴ πευθοία θ ’ οἱ ἄλλο ι : οὕτως Ζηνόδοτος. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος πευθοίατο ἄλλοι χωρὶς τοῦ ἄρθρου ὡς Ἡρωδιανός φησιν. HM. 83. καὶ Αἰγυπτίους ἐπαληθεί ς : ἐπαληθείς πλανηθείς. οἱ δὲ «ἐπ’ ἀληθεῖς» ἐπὶ τοὺς ἀληθεῖς Αἰγυπτίους ὅτι μαντικῆς ἔμπειροι. V. 94. ὔμμι ν : Αἰολικῶς ψιλοῦται. E. 119. ἕκαστα τε πειρήσαιτ ο : ἔνιοι γράφουσι κακῶς ἕκαστα τ’ ἐπειρήσαιτο ἀντὶ τοῦ ἐπερωτήσειεν. HMQ. 123. ἅ μ ’ Ἀδρήστ η : τρισυλλάβως τὸ Ἀδρήστη ὡς Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀρίσταρχος καὶ κύριον ἀκουστέον· τινὲς δὲ δρήστη οἱονεὶ θεράπαινα (sc. ἅμα δρήστη). HM. †131. ὑπόκυκλο ν : κατὰ σύνθεσιν ἀναγνωστέον. Il. Pr. Σ 375. 165. ἔωσι ν : ὡς λέγωσι, τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. σημαίνει γὰρ ὑπάρχωσιν· ὅτε δὲ ἀπὸ τοῦ ἐῶ ἐᾷς κέκλιται, προπερισπαστέον «οὐ μέν ς’ οὐδ’ ἐῶσιν» (δ 805). HQR. 166. οὐδέ οἱ ἄλλο ι : ἐγκλιτικὴ νῦν ἐστιν ἡ οἱ, διὸ τοῦ συνδέσμου φυλακτέον τὸν τόνον. H. 221. κακῶν ἐπίληθον ἁπάντω ν : ὁ Ἀσκαλωνίτης προπερισπᾷ μετοχὴν ἀκούων. Ἀρίσταρχος δὲ προπαροξύνει ὄνομα ἐκδεχόμενος. οὕτω δὲ καὶ ἡμῖν ἀρέσκει, ἐπεὶ καὶ τὰ προκείμενα ἐπίθετα ἦν «νηπενθές τ’ ἄχολόν τε». HQ. 228. Πολύδαμν α : εἴτε κύριόν ἐστιν ὄνομα ἡ Πολύδαμνα ὡς Μήθυμνα, εἴτε ἐπιθετικὸν τῶν φαρμάκων, τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. βέλτιον δὲ ὄνομα κύριον αὐτὸ δέχεσθαι, ἐπεὶ καὶ Εὐφορίων ἐν Διονύσῳ φησὶ «βλαψίφρονα φάρμακα χεῦεν, ὅσς’ ἐδάη Πολύδαμνα, Κυτηϊὰς ἢ ὅσα Μήδη». HQ. Θῶνος παράκοιτι ς : ἀπὸ τοῦ Θόωνος (sc. κατὰ κρᾶσιν)· τὸν αὐτὸν δὲ λέγουσιν εἶναι τὸν Θῶνιν (sc. sic ut Θῶνος per syncopen ex Θώνιος factum esse sumatur). Q. 242. ἀλ λ ’ οἷον τό δ ’ ἔρεξ ε : Παρμενίσκος ἐψίλου τὸ οἶον, ἵν’ ᾖ τοῦτο μόνον ἐρῶ. ἄμεινον δὲ θαυμαστικῶς ἀναγινώσκειν. HPQ. 244. |
| 3,2 140 | αὐτόν μι ν : ψιλῶς. οὐκ οἶδε τὴν αὑτὸν σύνθετον ὁ ποιητής. H. 260. χαῖ ρ ’ ἐπεὶ ἤδη μο ι : ἄμεινον τὸν ἤδη χρονικῶς δέχεσθαι κατὰ Ἀρίσταρχον. Κράτης δὲ δύο ποιεῖ ἦ καὶ δή, διὸ καὶ περισπᾷ τὸ η . οὐδέποτε δὲ ὁ ἦ ὢν βεβαιωτικὸς μεταξὺ τοῦ ἐπεί καὶ τοῦ δή εὑρέθη. HQ. 294. τράπε θ ’ ἥμεα ς : ἀπόλυτος ἡ ἥμεας. διὸ τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. H. 304. καθεῦδ ε : προπερισπωμένως τὸ καθεῦδε. H. 311. Τηλεμάχῳ δὲ πάριζε ν : ἐὰν ἓν μέρος λόγου ᾖ τὸ πάριζεν, προπαροξυνθήσεται ὡς «Νέστωρ αὖ τότ’ ἔφιζεν» (γ 411). ἐὰν δὲ ἡ παρά πρὸς τῷ Τηλεμάχῳ συντάσσηται, προπερισπᾶται. οὐκ ἀναστρέφεται δὲ ἡ παρά, ἐπεὶ κατ’ ἔκθλιψίν ἐστιν. ἄλλως τε καὶ μέσον πέπτωκεν ὁ δέ. Q. 371. νήπιός εἰ ς : ἐγκλιτικὸν τὸ εἰς. E. 372. ἠὲ ἑκὼν μεθίει ς : ἄμεινον κοιμίζειν τοῦ ἠέ τὴν ἐπὶ τέλους ὀξεῖαν, ἵνα γένηται διαζευκτικός. ὅτε γάρ ἐστι διαπορητικὸς ὁ η , περισπᾶται ὡς τὸ «ἦε χόλον παύσειεν ἐρητύσειέ τε θυμόν» (Α 192). EQ. 386. ὑποδμώ ς : παρέλκει ἡ ὑπό, διαφυλάττει δὲ τὴν ὀξεῖαν. EQ. †396. μή πως με προϊδώ ν : τὸ πῶ καὶ πῶς ἐμελέτησεν ἐγκλιτικῶν ἐπιφερομένων μὴ ὀξυτονεῖσθαι. Il. Pr. Υ 464. 419. πιέζει ν : πιέζειν ὡς δικάζειν. φησὶ γοῦν «ἐπὶ μάστακα χειρὶ πίεζε» (287). Ἀπίων μέντοι περισπᾷ «χερσὶ στιβαρῇσι πιέζευν» (μ 174). Q. 423. εἴρεσθαι ὡς φθείρεσθαι, ἔστι γὰρ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. P. †500. Γυρῇσίν μιν πρῶτα Ποσειδάων ἐπέλασσ ε : τὸ Γυρῇσιν εἰ καὶ ἰδίως λέγεται, ἀλλ’ ὅμως ἔχει τάξιν ἐπιθετικήν. Mon. 17, 30. 527. μή ἑ: νῦν ἐγκλιτική ἐστιν ἡ ἑ. P. 545. πείρ α : βαρυτόνως καὶ χωρὶς τοῦ ι . προστακτικὸν γάρ ἐστιν. PT. 546. ἢ γάρ μιν ζωόν γε κιχήσεαι ἤ κεν Ὀρέστη ς : διαζευκτικοί εἰσιν οἱ δύο σύνδεσμοι. διὸ ὁ μὲν πρῶτος βαρεῖαν δέχεται, ὁ δὲ δεύτερος διὰ τὸν κέ ἐγκλιτικὸν ὄντα τηρεῖ τὴν ὀξεῖαν. Q. 619. |
| 3,2 141 | κεῖ ς ’ ἐμ έ : ὀρθοτονητέον τὸ ἐμέ. HP. 642. καὶ τίνε ς : οἱ μὲν τὸν καί ὀξύνουσιν, ἵν’ ᾖ καί τινες αὐτῷ. κακῶς· ἐγράφετο γὰρ ἂν κ’ εἴ τινες. HP. 643. ἦ ἑο ί : ὁ μὲν ἦ περισπᾶται. διαπορητικὸς γάρ. ἡ δὲ ἑοί ἀντωνυμία κτητική ἐστιν ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε . P. 652. με θ ’ ἡμέα ς : πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. ὀρθοτονεῖται γὰρ διὰ τὴν πρόθεσιν καὶ τὴν ἔμφασιν. P. 659. ἄμυδι ς : ψιλωτέον τὸ ἄμυδις. δῆλον κἀκ τῆς συναλοιφῆς «οἵ τ’ ἄμυδις κονίης» (Ν 336). PQ. †664. φάμεν δέ οἱ οὐ τελέεσθα ι : τὸ ἔφαμεν ἐντελές ἐστιν. Il. Pr. Ο 735. 665. ἐκ τοσσωνδ ε : οἱ πλείους ὡς δύο μέρη τοῦ λόγου ἀνέγνωσαν ἐν δυσὶ ὀξείαις ὡς τὸ «τοίῃ δ’ ἀμφὶ γυναικί» (Γ 157). ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης περισπωμένως κατ’ ἐπέκτασιν. PQ. 667. ἀλλὰ οἷ αὐτ ῷ : ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν οἱ. ἔστι γὰρ ἀντιδιασταλτικὴ καὶ προηγεῖται τῆς αὐτός. ἀλλ’ ὅμως ἐγκλιτικῶς ἀνεγνώσθη. H. †683. σφίσι δ ’ αὐτοῖς δαῖτα πένεσθα ι : ἡ σφίσι καίπερ εἰς ἁπλῆν μεταλαμβανομένη ὀρθοτονεῖται· οὐ γὰρ δὴ οἱ μνηστῆρες τὴν δαῖτα ἑαυτοῖς παρεσκεύαζον, ἕτεροι δὲ αὐτοῖς. Il. Pr. Δ 2. 686. οἳ θά μ ’ ἀγειρόμενο ι : διχῶς οἵ θ’ ἅμα καὶ οἳ θαμά, ὃ καὶ ἄμεινον ὡς καλά. HP. †728. ἀκλέα ἐν μεγάρῳ (nunc ἐκ μεγάρων): συσταλτέον τὴν τελευταίαν τοῦ ἀκλέα ὁμοίως τῷ «δυσκλέα Ἄργος ἱκέσθαι» (Β 115). Il. Pr. Β 115. 744. ἢ ἔα ἐν μεγάρ ῳ : τινὲς δασύνουσι τὸ ἥ ὡς ἄρθρον. τὸ δὲ ἔα ῥῆμα πρώτου προσώπου φασίν, ἵν’ ᾖ, ἥτις ἤμην ἐν τῷ μεγάρῳ. PQ. 753. ἡ γάρ κέν μι ν : δασυντέον τὸ ἡ. ἔστι γὰρ ἀντὶ ἀντωνυμίας τῆς αὕτη. P. σαώσα ι : πρὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. ἔστι γὰρ εὐκτικόν. P. 782. τροποῖ ς : περισπωμένως. δηλοῖ γὰρ τοὺς τροπωτῆρας, περὶ οὓς αἱ κῶπαι τρέπονται καὶ στρέφονται ἐν ἱμᾶσι τοῖς περιδεδεμένοις ταῖς κώπαις. V. 800. εἵω ς : δασυντέον τὸ εἵως. H. 806. ἀκάχησθα ι : οἱ πλείους ἀκάχησθαι ὡς λέγεσθαι ὡς Αἰολικῆς τῆς κλίσεως οὔσης. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης ὡς πεποιῆσθαι. HP. 807. |
| 3,2 142 | ἀλιτήμενο ς : τὸ ἀλιτήμενος εἰ μὲν παροξύνεται, παρακείμενός ἐστι κατὰ συστολὴν τῆς ἀρχούσης· εἰ δὲ προπαροξύνεται, ἐνεστώς ἐστιν Αἰολικὸς ὡς ἀλαλήμενος καὶ ἀκαχήμενος. T. 846. ἔν ι : ἔνεισι. διὸ ἀναστρέφεται. P. ΕΙΣ ΤΗΝ Ε. 16. οὐ γάρ οἱ πάρα νῆε ς : ἀναστρεπτέον τὴν πάρα. ἀντὶ γὰρ τοῦ πάρεισι ἐστίν. P. 27. παλιμπετέ ς : ἀντὶ τοῦ παλιμπετεῖς ὡς «ἐς δ’ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν» (Α 142). BP. 38. ἐσθῆτά τε δόντε ς : ψιλωτέον τὸ ἐσθῆτα. πᾶν γὰρ φωνῆεν τὸ ς ἔχον ἐπιφερομένου δασέος ψιλοῦται, ἀσχάλλων, ἄσθμα, ἐσθλός, ὄσχος. BHP. 39. Τροίης ἐξήρατ ο : Τροίης δισυλλάβως, ἵνα τὴν χώραν ἀκούσωμεν. P. 40. λαχὼν ἀπὸ ληΐδος αἶσα ν : ἡ ἀπό παρέλκει. διὸ τηρεῖ τὸν τόνον. P. 47. εἵλετο δὲ ῥάβδο ν : βραχὺ τὸ α τοῦ ῥάβδον. P. †51. λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώ ς : τὸ λάρος βαρυνόμενον συστέλλειν θέλει τὸ α . Mon. 35, 16. 71. ἄλλυδις ἄλλ η : τὸ ἄλλη εὐθεῖα, ὅθεν οὐδὲ τὸ ἰῶτα προσγραπτέον. P. 72. λειμῶνες μαλακοὶ ἴο υ : τινὲς περισπῶσιν, ἵν’ ᾖ κατὰ συναλοιφὴν (sc. μαλακοῖ’ ἴου), οὐκ εὖ. H. 83. ἐρέχθω ν : ὡς κατέσθων. δῆλον δὲ ἐκ τοῦ «νῆα θοὴν ἐρεχθομένην ἀνέμοισι» (Ψ 317). P. 106. ἄστυ πέρ ι : ἀναστρεπτέον. ἔστι γὰρ περὶ ἄστυ ὡς «ἀμφὶ πόλιν Καλυδῶνα» (Ι 530). HP. 110. ἀπέφθιθε ν : ὡς κόσμηθεν. HPQ. 123. ἐν Ὀρτυγίῃ χρυσόθρονος Ἄρτεμις ἁγν ή : Ἀπίων τὸ ἁγνή περισπᾷ κατὰ δοτικὴν ἀκούων ἐν Ὀρτυγίῃ ἁγνῇ. HPQ. 129. ἄγασθ ε : ὡς δύνασθε τοῦ δευτέρου α συστελλομένου. δυνατὸν δὲ καὶ ὡς ἠγᾶσθε. οἶδε γὰρ αὐτοῦ καὶ τὸ κατὰ διαίρεσιν ὡς τὸ «θεαῖς ἀγάασθε» (119) καὶ «τόφρα οἱ ἠγάασθε θεοί» (122). P. 146. νῦ ν· τὸ νῦν ἔφαμεν ἐκτείνεσθαι παρὰ τῷ ποιητῇ, εἰ μὴ μέτρον κωλύοι. P. 163. |
| 3,2 143 | ἴκρι α : ὡς ἴχνια. HP. 182. ἦ δ ὴ : περισπαστέον τὸν η . ἔστι γὰρ βεβαιωτικός. P. 196. ἐτίθει πάρα πᾶσα ν : ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν. P. †208. ἔνθα δέ κ ’ αὖθι μένω ν : ἔνθα δὲ δύο μέρη λόγου Il. Pr. Ι 398. ἔστι δεικτικὸν τῆς ἐν τόπῳ σχέσεως, ὥστε πρὸ τῆς δε συλλαβῆς ἡ ὀξεῖα. Il. Pr. Υ 390. 236. στειλειό ν : ὀξυτονητέον τὸ στειλειόν. PQ. 240. περίκηλ α : Ἀρίσταρχος ὥσπερ ξηρὰ ἐκδεχόμενος τὰ περικεκαυμένα ὑπὸ ἡλίου· Χρύσιππος δὲ διῄρει, περὶ κῆλα περισσῶς ξηρά. P. 248. ἁρμονιῇσι ν : προπερισπωμένως. ἔστι γὰρ Ἰώνων ὁ καταβιβασμός. HP. †272. ὀψὲ δύοντα Βοώτη ν : τὸ ὀψὲ δύοντα ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου. εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, διὰ τοῦ ι ἐγράφετο. Il. Pr. Φ 232. 281. εἴσατο δ ’ ὡς ὅτε ῥινό ν : οἱ μὲν ἀναγινώσκουσι ὡς ὅτε ῥινόν ἐκδεχόμενοι ὡσανεὶ δέρμα βοὸς ἐφηπλωμένον τοῖς ὕδασι. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ὡς ὅ τ ’ ἐρινόν ἐρινὸν παραλαμβανόμενος αὐτὴν τὴν συκῆν κατὰ μεταβολὴν γένους ὡς ὁ δίφρος τὸ δίφρον. τὸν γὰρ καρπὸν μὴ νοεῖσθαι, ἐπεὶ βραχύς ἐστι πάνυ. οὐ μέντοι Ἀριστάρχῳ συγκατατίθεμαι. VPT. 290. ἅδη ν : δασέως τὸ ἅδην. BPQ. 319. τὸν δ ’ ἄ ρ ’ ὑπόβρυχα θῆκ ε : εἴτε ἐπίρρημα εἴτε ἀπὸ τοῦ ὑπόβρυξ, προπαροξυνθήσεται. BEPQ. 329. 330. καὶ τὸ ἀμπεδίον καὶ τὸ ἀμπέλαγος διὰ τοῦ μ γραπτέον. P. 335. θεῶν ἐξέμμορε τιμῆ ς : δύναται πρὸς ἀμφοτέρας χωρεῖν ἡ λέξις. 346. |
| 3,2 144 | τανύσσα ι : τὸ τανύσσαι ἀπαρέμφατον διὰ τὸ βαλέειν. P. 357. ὅτε με σχεδίης ἀποβῆναι ἀνώγε ι : χωρίζει Ἀριστοφάνης ὅ τε ἀντὶ τοῦ διό τε. HP. 364. πάρ α : ἀναστρεπτέον τὴν πάρα. δηλοῖ γὰρ τὸ πάρεστιν. HMT. 368. ὡς δ ’ ἄνεμος ζαὴς ἠΐω ν : ὀξυτόνως τὸ ζαής. BHPT. 377. ἀλό ω : διαίρεσίς ἐστι τοῦ ἀλῶ, διὸ βαρυτόνως ἀναγνωστέον. PT. 389. πλάζετ ο : ὁ μὲν Ἀρίσταρχος τὸ πλάζετο Αἰολικῶς ἐκτείνων τὸ α ἐπὶ τοῦ ἐπλήσσετο λαμβάνει, ἔνιοι δὲ ἐπὶ τοῦ ἐπλανᾶτο. PQ. 391. αὐτί κ ’ ἔπει τ ’ ἄνεμος μὲν ἐπαύσατ ο , ἡ δὲ γαλήν η : Ἀρίσταρχος ἡ δέ ἄρθρον δεχόμενος τὸ η . οἱ δὲ ἀντὶ τοῦ καί. H. 402. ξερό ν : συστολὴ τοῦ η εἰς ε . E. 418. ἠϊόνας τε παραπλῆγα ς : ὀξυτόνως τὸ παραπλήξ. EPQT. 430. καὶ τὸ μὲν ὧς ὑπάλυξ ε : τινὲς περιέσπασαν τὸ ὧς, ἵνα σημαίνῃ τὸ ὅμως, ἔνιοι δὲ ὤξυναν. BPT. 433. πρὸς κοτυληδονόφι ν : ὡς χαλκόφιν. PQ. 436. ὑπὲρ μόρο ν : δύο εἰσὶ μέρη λόγου. 439. νῆχε παρέ ξ : ὀξύτονον τὸ παρέξ. P. 478. τοὺς μέ ν : συνέσταλται Ἰακῶς. P. 481. ἔφυ ν : τὸ ἔφυν συσταλτέον. P. † ἐπαμοιβαδί ς : ὀξύνεται. Il. Pr. Ξ 463. †484. ἠὲ δύω ἠὲ τρεῖς ἄνδρας ἔρυσθα ι : παραδιαζευκτικὸς ὁ ἤ. Il. Pr. Θ 290. ἔρυσθα ι : προπαροξυτόνως, ἵνα σημαίνῃ παρατατικόν. P. ΕΙΣ ΤΗΝ Ζ. 6. οἵ σφεα ς : ὀξυτονητέον τὸ οἱ ἄρθρον. ἐγκλιτικὸν γάρ ἐστι νῦν ἡ σφέας. P. †12. θεῶν ἄπο μήδεα εἰδώ ς : ἀναστρέφεται ἡ ἀπό. τὸ γὰρ ἑξῆς ἐστιν ἀπὸ θεῶν εἰδὼς μήδεα. Io. Al. 27, 10. 15. |
| 3,2 145 | ᾧ ἔνι κούρ η : ἀναστρεπτέον τὴν ἔνι, ἔστι γὰρ ἐν ᾧ. P. 18. χαρίτων ἄπο κάλλος ἔχουσα ι : ἀναστρέφεται ἡ ἀπό. τὸ γὰρ ἑξῆς ἐστιν ἀπὸ χαρίτων κάλλος ἔχουσαι. H. 22. εἰδομένη κούρῃ ναυσικλειτοῖο Δύμαντο ς : περισπωμένου τοῦ ναυσικλειτοῖο. τινὲς δὲ Ναυσικλειτοῖ ὡς Καλυψοῖ. ἔνιοι δὲ ναυσὶ κλειτεῖο ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου. ἀμείνων δὲ ἡ πρώτη ναυσικλειτοῖο ἐν τοῖς κατὰ ναυτικὴν ἔργοις ἐνδόξου. PQ. †32. καί τοι ἐγὼ συνέριθο ς : ἡ τοί ἐγκλιτική ἐστιν. Il. Pr. Α 294. 33. ἐντύνεα ι : συστολὴ ἐγένετο ἢ μεταβολὴ ἐγκλίσεως ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ «ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων» (Ι 409) καὶ «ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπεύειν» (ξ 400). P. 40. ἄπο πλυνοί εἰσι πόληο ς : βαρυτονητέον τὴν ἀπό καίπερ σημαίνουσαν τὸ ἄποθεν, οὐ γὰρ ἐπλησίασε τῇ γενικῇ, ἀλλὰ μεταξὺ ἐδέξατο λέξεις. P. 89. ποταμὸν πάρα δινήεντ α : Ἀρίσταρχος ἀναστρέφει τοῖς κυριωτέροις συντάσσων τὰς προθέσεις. P. 93. κάθηράν τε ῥύπα πάντ α : κάθηραν ὡς ἤγειραν. τὸ δὲ ῥύπα οἱ μὲν αἰτιατικὴν ἐν μεταπλασμῷ φασιν, οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ῥύπον. βαρύνεται δὲ ὡς τὰ λύχνα καὶ τὰ δίφρα. BPQ. 106. ἀγρονόμο ι : παροξυτόνως αἱ ἐν ἀγρῷ νέμουσαι. οὐ γὰρ νεμόμεναι. τινὲς δὲ ἀγρόνομοι λέγουσι. HPQ. 120. ἦ ῥ’ οἵ γ’ : ὡς διαπορητικὸν περισπᾶται. P. 125. ἦ νύ που ἀνθρώπων εἰμὶ σχεδό ν : ὁ ἦ περισπᾶται. τὸ δὲ εἰμί ἐγκλίνεται σημαῖνον τὸ ὑπάρχω. P. 138. ἄλλυδις ἄλλ η : χωρὶς τοῦ ι τὸ ἄλλη. P. 149. θεός νύ τις ἦ βροτός ἐσσ ι : τὸν η ὁ Ἀσκαλωνίτης περισπᾷ ἐρωτηματικὸν νομίζων, ὃ καὶ χαριέστερον. οἱ δὲ ἐνέκλιναν ὡς εἰ ἔλεγεν εἴτε θεὸς εἴτε ἄνθρωπος. P. 159. ὅς κέ ς ’ ἑέδνοισι βρίσα ς : ἄμεινον ἐγκλίνειν τὴν σε. H. 200. ἦ μή πο υ : περισπᾶται τὸ ἠ, τὸ δὲ μή ὀξύνεται. PH. δυσμενέων φάσ θ ’ ἔμμενα ι : Τυραννίων εὐστέλλει ἀπὸ τοῦ φημί ὁμοίως τῷ «καὶ ἀγγελίην ἀπόφασθε» (Ι 649). τινὲς δὲ ὁμοίως τῷ νικᾶσθε, ὡς καὶ ἐπεκράτησεν. HQ. 264. εἰσίθμ η : τὸ εἰσίθμη βαρύνεται ὡς στάθμη. BHQ. 265. |
| 3,2 146 | ἐπίστιο ν : Ἰακὴ ἡ συναλοιφή. τῷ δὲ τόνῳ ὡς ἐπίκριον. Q. 278. ἦ: βεβαιωτικῶς ἀναγνωστέον. H. 280. ἤ: οὗτος ὀξύνεται, ὁ δὲ ἑξῆς (v. 283) περισπᾶται. H. 297. ἥμεα ς : ἀπόλυτος ἡ ἥμεας. H. 330. ζαφελῶ ς : Ἀρίσταρχος περισπᾷ τὸ ζαφελῶς καὶ οὕτως ἐπεκράτησεν. ἔδει δὲ βαρυτόνως. P. ΕΙΣ ΤΗΝ Η. 39. ναυσικλυτο ί : ὡς ἀγακλυτοί ἐν συνθέσει καὶ κατ’ ὀξεῖαν τάσιν. ἡ γὰρ ναυσὶ δοτικὴ παρὰ τῷ ποιητῇ, ὅταν κατ’ ἰδίαν λέγηται, διὰ τοῦ η γράφεται «ὡς οἱ μὲν παρὰ νηυσί» (Υ 1) «νηυσὶ θοῇσι τοίγε πεποιθότες» (η 34), διὰ τοῦ α , ὅτε ἐν συνθέσει Ναυσικάα Ναυσίθοος. HPQT. 40. διὰ σφέα ς : ὀρθοτονητέον τὴν ἀντωνυμίαν διὰ τὴν πρόθεσιν. P. †114. ἀμφὶ δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασ ι : τὰ εἰς σι λήγοντα ῥήματα τὴν πρὸ τέλους ἔχει φύσει μακρὰν ἑστήκασι, βεβασιλεύκασι, τετύφασι, γεγράφασι, νενοήκασιν. οἱ μέντοι ποιηταὶ πολλάκις ἐπὶ τούτοις συστολὰς ποιοῦται. τοιοῦτον καὶ τὸ «ἀμφὶ δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασι». Mon. 29, 6. 115. μηλέα ι : τὸ μηλέαι ὡς ἰτέαι καὶ συκέαι, ὃ κατὰ κρᾶσιν γέγονε καὶ συκαῖ ὡς γαλαῖ. P. 152. φίλων ἀπὸ πήματα πάσχ ω : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἀπό. δηλοῖ γὰρ τὸ ἄποθεν. P. 197. κατὰ κλῶθές τε βαρεῖαι—νήσαντ ο : τὸ κατά πρὸς τὸ νήσαντο. τὸ δὲ κλῶθες μεταπλασμός ἐστι τοῦ κλωθοί ἀπ’ εὐθείας τῆς κλωθώ ὡς Σαπφώ, κλωθοί ὡς Σαπφοί. BHPQT. 200. ἄλλο τ ι : ἐχρῆν δύο εἶναι τὰς ὀξείας ἐν τῷ ἄλλο τι. P. 204. ξύμβλητα ι : προπαροξύτονον. P. 217. ἕ ο : δασυντέον τὴν ἕο. πρωτότυπος γάρ ἐστι γενικῆς πτώσεως. P. 221. ληθάνε ι : τὸ ληθάνει ὡς τὸ «μελάνει δὲ πόντος ὑπ’ αὐτῆς» (Η 64). P. 223. ὥς κ ’ ἐμ έ : ἄμεινον ὀρθοτονεῖν τὴν ἐμέ. HP. 225. δμῶα ς : διχῶς δμῳάς καὶ δμῶας. P. 239. οὐ δὴ φῄ ς : ἔνιοι γράφουσι οὐ δὴ φῆς ἀντὶ τοῦ οὐ δὴ ἔφης. HP. |
| 3,2 147 | τὸ γὰρ φης, ὅτε σὺν τῷ ι γράφεται, ἐνεστῶτός ἐστι καὶ ὀξύνεται· ὅτε δὲ ἄνευ τοῦ ι , παρατατικός ἐστι ἰακῶς ἐκ τοῦ ἔφης γεγονὼς καὶ περισπᾶται. PQ. 251. ἀπέφθιθε ν : ὡς κόσμηθεν. HP. 317. εἰδῇ ς : Ἀριστοφάνης περισπᾷ τὸ εἰδῇς. P. ΕΙΣ ΤΗΝ Θ. 35. πρωτόπλοο ν : τὸ πρωτόπλοος προπαροξύνεται, ὁπότερον ἂν σημαίνῃ, εἰς ἀποφυγὴν τῶν οὕτως παραγομένων διπλόος τριπλόος. Q. 88. κεφαλῆς ἀπὸ φᾶρος ἕλεσκε ν : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἀπό. H. 114. Ἀμφίαλο ς : τινὲς ψιλοῦσι τὸ Ἀμφίαλος, δύναται μέντοι καὶ δασύνεσθαι. 119. Ἅλιο ς : προπαροξύνει ἡ συνήθης ἀνάγνωσις Ἡρωδιανοῦ. M. τὸ Ἅλιος προπαροξύνεται ὡς τὸ Ἄνιος Ξένιος Κρόνιος. H. †145. δεῦ ρ ’ ἄγε καὶ σὺ ξεῖνε πείρησαι ἀέθλω ν : ἐνθάδε κατὰ λόγον δοκεῖ ἡ προστακτικὴ ἀνάγνωσις (sc. προπαροξυτόνησις) κεῖσθαι· εἰ γὰρ τὸ ἄγε παρακελευστικὸν ἐπίρρημα, ὅπερ σημεῖόν ἐστι προστακτικῆς ἐγκλίσεως, οἰκείως καὶ τὰ τῆς ἀναγνώσεως ἐνεγένετο. Il. Pros. Α 302. 161. ὅς θ ’ ἅμα νηῒ πολυκληΐδι θαμίζω ν : γράφεται θαμά. H. 183. πείρω ν : οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ περῶ πλεονασμῷ τοῦ ι . οἶδε γὰρ καὶ τὸ «πεῖρε κέλευθον» (β 242). Q. 188. ἢ οἵῳ Φαίηκε ς : ἤπερ ᾧ Φαίηκες. διασαφητικὸς ὁ η . BQ. 224. οὔ θ ’ Ἡρακλῆ ϊ : οὐκ ἀναγκαῖον ἐκτείνειν τὸ ι . ἀπήρτισε γὰρ εἰς μέρος λόγου καὶ ἐπέχει τόπον μακρᾶς. Q. 285. χρυσἥνιο ς : δασύνεται τὸ χρυσἥνιος. H. 307. ἔργα γελαστ ά : γελαστὰ οὕτως ὀξυτόνως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. H. †317. ἀλλά σφωε δόλος καὶ δεσμό ς : ἡ σφωέ τρίτου προσώπου ἐγκλιτική ἐστι, σημαίνουσα τὸ αὐτούς· «τίς τ’ ἄρ σφωε θεῶν» (Α 8), «ἀλλά σφωε δόλος καὶ δεσμός». Il. Pr. Κ 546. †318. ἀποδῷσι ν : ἐνταῦθα ἀποδῷ, διὸ καὶ τὸ ι ἔχει προσκείμενον. Il. Pr. Α 129. 329. |
| 3,2 148 | οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργ α : ἔστι ῥῆμα δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων ὡς ἀπατᾷς. ἀρετάω ἀρετῶ τὸ δεύτερον ἀρετάεις. ἀρετᾷς, τὸ τρίτον ἀρετάει ἀρετᾷ. οἶδε δὲ αὐτὸ καὶ πληθυντικῶς «ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπ’ αὐτοῦ» (τ 114). EQ. 370. Ἅλιο ν : προπαροξύτονον. H. 371. μουνά ξ : ὀξυτόνως. H. 384. ἑτοῖμ α : οὕτως ὁ τόνος, οὐ προπαροξυτόνως. H. 396. Εὐρύαλος δέ ἑ αὐτό ν : Ἀρίσταρχος τὴν ἑ ἐγκλίνει καὶ Ἡρωδιανός. H. 491. ὥς τέ που ἢ αὐτὸς παρεὼν ἢ ἄλλου ἀκούσα ς : γράφεται καὶ ᾗ αὐτὸς ἀντὶ τοῦ καθά. H. 506. τρίχ α : βαρυτόνως τὸ τρίχα. H. 531. εἶβε ν : ψιλῶς τὸ εἶβεν. H. ΕΙΣ ΤΗΝ Ι. 11. τοῦτό τι μοι κάλλιστο ν : ἐγκλιτέον τὸ τι. H. 21. Ἰθάκην εὐδείελο ν : εὐδείελος εἰ μὲν τὴν εὔδηλον ἢ εὐόρατον σημαίνει, ψιλοῦται (sc. εὐδείἐλος), εἰ δὲ τὴν εὖ πρὸς δείλην κειμένην, δασύνεται. ἐτυμολογεῖται γὰρ τὸ δείλη παρὰ τὸ ἐνδεῖν τῇ ἕλῃ δεέλη. * 39. ἄνεμος Κικόνεσσι πέλασσε ν : οὐ κανονικῶς γράφεται διὰ τοῦ ο οἱ Κίκονες. λέγει γὰρ Ἡρωδιανὸς διὰ τοῦ ω κλίνονται Λάκωνος Κίκωνος. τὸ μέντοι «Κικόνεσσι πέλασσεν» διὰ τὸ μέτρον φησὶ οὕτω κλιθῆναι. Eustath. ad h. l. p. 1615, 12. * 116. νῆσος ἔπειτα λάχει α : τινὲς μὲν τὸ λάχεια ὄνομα τῆς νήσου ὑπώπτευσαν ὡς γνωσθὲν ἐκ Κίρκης Ὀδυσσεῖ, ἕτεροι δὲ λάχειαν τὴν εὔγεων φασὶ καὶ ἐπιτηδείαν λαχαίνεσθαι ἤτοι σκάπτεσθαι. εἰ δὲ γράφεται τετρασυλλάβως ἐλάχεια, εἴη ἂν ὥσπερ λιγύς λίγεια οὕτω καὶ ἐλαχύς ἐλάχεια ἡ ἐλαχίστη. Eustath. ad h. l. p. 1619, 13 coll. Scholio P ad h. l. †135. εἰς ὥρας ἀμῷε ν : σημειῶδες τὸ ἀμῶ ῥῆμα. οὐδέποτε γὰρ τὸ α πρὸ τοῦ μ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον ἐκτεταμένον ἐστὶν ἐν ἀρχῇ οἷον ἅμα ἀμύσσω ἄμεινον ἅμιλλα ἀμίς ἀμύνω ἄμαθος. |
| 3,2 149 | Mon. 43, 4. †184. μῆ λ ’ ὄϊές τε καὶ αἶγε ς : ὄιες τρισυλλάβως. οὐδέποτε γὰρ ὁ ποιητὴς μονοσυλλάβως εἶπε τὴν εὐθεῖαν. Il. Pr. Γ 198. 221. ἔρχατ ο : ψιλωτέον τὸ ἔρχατο. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἶρκτο ἐστὶ κατὰ Ἰωνικὸν ὑπερσυντέλικον παθητικῶς γενόμενον. H. 223. γαυλοί τ ε : νῦν μὲν ὀξυτόνως τὸ γαυλοί, ἐπὶ δὲ τοῦ πλοίου βαρυτόνως. QV. †268. ἥ τε ξείνων θέμις ἐστί ν : τὸ η δασυντέον. ἔστι γὰρ ἰσοδυναμοῦν τῷ ὥς, διὸ καὶ ὁ τέ προστίθεται σύνδεσμος πολλάκις. ὡς γὰρ λέγομεν «ὥς τε γὰρ παῖδες νεαροί» (Il. Β 209) οὕτως «ἥ τε ξείνων θέμις ἐστίν». Il. Pr. Ι 134. 273. νήπιός εἰ ς , ὦ ξεῖ ν’ , ἢ τήλοθεν εἰλήλουθα ς : βαρυντέον τὸν η . διαζευκτικὸς γάρ ἐστι. οὐ γὰρ ἐρωτᾷ, ἀλλ’ ἀποφαίνεται ὅτι δι’ ἀφροσύνην ἢ δι’ ἀπειρίαν ὡς ἂν μακρόθεν ἐληλυθὼς τὰ Κυκλώπων ἀγνοεῖ. HT. 280. ἤ που ἐ π ’ ἐσχατιῆς ἦ καὶ σχεδό ν : περισπαστέον τὸν δεύτερον ἠ. τινὲς δὲ ὤξυναν. H. †347. ἀνδρόμεα κρέ α : δεῖ συστέλλειν τὸ κρέα, ἵνα δάκτυλος γένηται ὡς τὸ «πὺξ ἀγαθὸν Πολυδεύκεα» (Il. Γ 237). Il. Pr. Ο 187. 353. ἥσατ ο : δασύνεται τὸ ἥσατο. ἔστι γὰρ ἀπὸ τοῦ ἥδω. Q. 366. Οὖτις ἔμοι γ ’ ὄνομ α : προπερισπαστέον νῦν τὸ ὄνομα. ἐπὶ τοῦ «οὔτις με κτείνει» (408) παροξυντέον. ὡς γὰρ δύο μέρη λόγου παραλαμβάνεται. Q. 387. πυριήκεα ὡς τανυήκεα. HQ. ΕΙΣ ΤΗΝ Κ. 39. ὅτεω ν : διχῶς ὅτεων καὶ ὁτέων. ἐκράτησε δὲ ὅτεων προπαροξυτόνως. Q. 43. τά δ ’ ἔδωκε ν : οὕτως Ἀρίσταρχος· ἄλλοι δὲ τὰ δέδωκε καὶ τάγ’ ἔδωκεν καὶ τάγε δῶκεν. Ἡρωδιανός. H. 52. |
| 3,2 150 | ἦ ἀκέων τλαίη ν : ὁ δεύτερος η περισπασθήσεται. H. 69. δύναμις γὰρ ἐν ὑμῖ ν : ὀρθοτονητέον τὸ ὑμῖν. τὸ δὲ ἐν οὐ σημαίνει τὸ ἔνεστι. H. 169. καταλοφάδει α : ὑφ’ ἓν ἀναγνωστέον ὡς τὸ κατωμάδεια καὶ τόνῳ καὶ σημαινομένῳ. BQ. 290. κυκε ῶ : κυκεῶνα κατὰ συγκοπήν. V. 362. θυμῆρε ς : τὸ μὲν θυμῆρες προπερισπωμένως, τὸ δὲ θυμαρές ὀξυτόνως. γράφεται γὰρ ἀμφότερον. P. 379. βρώμη ς : ὡς ῥώμης· ὅμοιον δὲ αὐτῷ ἐστι καὶ τρώμη. καὶ Ἀρίσταρχος παροξύνει. H. 380. ἦ τινά που δόλον ἄλλον ὀΐεα ι : περισπαστέον τὸ η . διαπορητικὸν γάρ ἐστι. H. 417. ἵνα τε τράφεν ἠδὲ γένοντ ο : ΕΙΣ ΤΗΝ Λ. 7. ἴκμενον οὖρο ν : ψιλωτέον τὸ ἴκμενον. H. 74. κακκεῖα ι : προπερισπωμένως. ἀπαρέμφατον γάρ ἐστιν. HQ. 120. ἠὲ δόλῳ ἢ ἀμφαδό ν· οὐ διστάζει, ἀλλ’ ὁ ἤ ἀντὶ τοῦ καί. H. 128. ἀθηρηλοιγό ν : ὀξυτόνως. Q. 134. θάνατος δέ τοι ἔξαλος αὐτ ῷ : τὸ ἔξαλος ὡς ἔκβιος οἷον ἠπειρωτικὸς καὶ οὐ θαλάσσιος. ἔνιοι δὲ κατὰ παράθεσιν ἐξ ἁλός οἷον ἀπὸ θαλάσσης ὡς τὸ «ἐπισσεύῃ μέγα δαίμων ἐξ ἁλός» (ε 421) καί φασιν ὡς τὸ δόρυ, ὃ ἐντεύξει τῆς Κίρκης Ἥφαιστος κατεσκεύασε Τηλεγόνῳ ἐκ τρυγόνος θαλασσίας, ἣν Φόρκυς ἀνεῖλεν ἐσθίουσαν τοὺς ἐν τῇ Φορκίδι λίμνῃ ἰχθῦς, οὗ τὴν μὲν ἐπιδορατίδα ἀδαμαντίνην, τὸν δὲ στύρακα χρυσοῦν εἶναι, τὸν Ὀδυσσέα ἀνεῖλεν. ἀλλ’ εἴγε καὶ ἐν παραθέσει εἴη ἡ ἐξ, δύναται τὸ ἔξω δηλοῦν ὡς τὸ «ἔκ τ’ ἀνδροκτασίης» (Λ 164). ὁ μέντοι Ἀσκαλωνίτης τὸ πλῆρες ἔξω ἡγεῖται, ἵν’ ᾖ ἔκθλιψις τοῦ ω ὡς ἐν τῷ «βαθέης ἐξάλλεται αὐλῆς» (Ε 142). |
| 3,2 151 | οὐκ ἀναγκαῖον δὲ τῆς ἐξ ἤδη τὸ ἔξω σημαινούσης. HQ. †148. ὁ δέ τοι νημερτὲς ἐνίψε ι : ὁ δέ ἄμεινον δύο μέρη λόγου ποιεῖν. Il. Pr. Α 239. 160. ἦ νῦν δὴ Τροίηθε ν : τινὲς ὡς ἓν μέρος λόγου παροξύνουσιν ἀντὶ τοῦ ἀρτίως ὁμοίως τῷ «οὗτος ἀνὴρ νῦν δὴ ξυμβλήμενος» (ω 260). HQ. †172. ἢ δολιχὴ νοῦσος ἦ Ἄρτεμις ἰοχέαιρ α : ἐν τοιαύταις συντάξεσι ὁ μὲν πρότερος ἤ ἐγκλίνεται, ὁ δὲ δεύτερος περισπᾶται. Il. Pr. Υ 17. 221. δαμν ᾷ , ἐπεί κεν πρῶτα λίπ ῃ : δαμνᾷ ὡς κιρνᾷ. οἱ δὲ «δάμναται ὥς κεν πρῶτα λίπῃ» ὡς Κράτης. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης βαρύνει δάμνα, ἵν’ ᾖ τοῦ δάμναται ἀποκοπή. ἔξεστιν δὲ ἀναγινώσκειν περισπωμένως ἀπὸ τοῦ δαμνῶμαι ὡς πειρῶμαι «πειρᾷ ἐμεῖο γεραιέ» (Ω 390) μὴ ἐκφωνουμένου τοῦ ι ὡς τὸ δύνᾳ παρ’ Ἀττικοῖς. H. 233. ἠδ έ : τὸ ἠδέ Ἀρίσταρχος καὶ οἱ ἄλλοι. H. 274. ἀνάπυστ α : προπαροξυτόνως φησὶν (sc. Ἡρωδιανὸς) ἐν τῇ καθόλου περιττῆς οὔσης τῆς ἀνά ἀντὶ τοῦ πυστά ἐξακουστά. BQ. 285. ἡ δὲ Πύλου βασίλευ ε : τὸ «ἠδὲ Πύλου» σύνδεσμον ἐπὶ Νηλέως ἀκουστέον ὃς Ὀρχομενοῦ καὶ Πύλου ἐβασίλευσεν. οὕτως Ἀρίσταρχος. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς (sc. ἡ δὲ scribens) ἐπὶ Χλωρίδος φησὶν ἀντιδιαστέλλων τῷ πατρὶ καὶ ἐπὶ θηλειῶν δὲ τάσσει τὸ βασιλεύει «μητέρα δ’ ἣ βασίλευεν» (Ζ 425). H. * 286. Χρομίο ς : ὁ Χρομίος παροξύνεται ὁμοίως τῷ Δολίος Τυχίος καὶ τοῖς τοιούτοις ὡς τρίβραχυ. Eustath. ad h. l. 1685, 61. 299. ἥ ῥ’ ὑπὸ Τυνδαρέ ῳ : παροξυτόνως τὸ Τυνδαρέῳ ἀκολούθως τῷ «οὐχ ὡς Τυνδαρέου κούρη κακὰ μήσατο» (ω 199). HQ. 320. γένυ ς : πληθυντικῶς αἰτιατικῆς ὡς τὸ «ἐκ δὲ νέκυς οἴκων φόρεον» (ω 417). H. 367. |
| 3,2 152 | σοὶ δ ’ ἔπι μὲν μορφὴ ἐπέω ν , ἔνι δὲ φρένες ἐσθλα ί : ἀναστρεπτέον τὴν ἔπι καὶ τὴν ἔνι. H. 392. πιτνά ς : ὀξυτόνως τὸ πιτνάς. H. 403. ἠὲ περὶ πτόλιος μαχεούμενο ν : ἐνταῦθα διαζευκτικῶς νοεῖται. παράλογος ἡ διαίρεσις. θέλει γὰρ εἰπεῖν μαχόμενον. ἐπέκτασις οὖν γέγονε διὰ τὸ μέτρον. H. †410. ἔκτα σὺν οὐλομένῃ ἀλόχ ῳ : κατὰ συστολὴν ἀναγνωστέον. ἔστι δὲ ἀποκοπὴ τοῦ ἔκτανε. Il. Pr. Β 662. 459. ἤ που ἐν Ὀρχομενῷ ἢ ἐν Πύλ ῳ : ὀξυτονητέον τοὺς συνδέσμους. διαζευκτικοὶ γάρ εἰσιν. H. 502. τῷ κέ τε ῳ : ὁ Ἀρίσταρχος καὶ ἐγκλίνει τὸ τέῳ. H. 510. πόλιν Τροΐη ν : τρισυλλάβως τὸ Τροΐην, ὡς καὶ Ἀρίσταρχός φησι. Vind. 133. 519. ἀλ λ ’ οἷο ν : θαυμαστικῶς οἷον. Q. 521. κήτειο ι : προπαροξυτόνως. καὶ τοὺς μεγάλους ἀκουστέον παρὰ τὸ κῆτος, ὡς καὶ Ἀρίσταρχος. BHQ. 539. κα τ ’ ἀσφοδελὸν λειμῶν α : ὀξυτόνως. ἄδηλον δὲ πότερον σφοδελόν ἢ ἀσφοδελόν. λέγεται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ α . τινὲς δὲ γράφουσι σποδελόν διὰ τὴν σποδὸν τῶν καιομένων νεκρῶν. ἄμεινον δὲ ἀσφοδελόν διὰ τὸ Περσεφόνης εἶναι λειμῶνα τὸν τόπον. εἶπε δὲ ἀσφοδελὸν τὸν τόπον τὸν ἔχοντα ἀσφόδελον, ἥτις ἐστὶ βοτάνη ὁμοία σκίλλῃ. BHQ. 540. γηθοσύν ῃ , ὅ οἱ υἱὸν ἔφην ἀριδείκετον εἶνα ι : χωρὶς τοῦ ι γηθοσύνη ἀντὶ τοῦ χαίρουσα (H) Ἀρίσταρχος· εἰσὶ μέντοι οἳ ἀναγινώσκουσι γηθοσύνῃ καὶ δοτικὴν πτῶσιν ἐκδέχονται, οἷς συγκατατίθεμαι. Il. Pr. Ν 29. 565. ἔνθα χ ’ ὁμῶ ς : περισπαστέον. ἐπίρρημα γάρ. τῷ συνδέσμῳ οὐ χρῆται, ἀλλ’ ἀντ’ αὐτοῦ τῷ ἔμπης. διὸ καὶ τὸ «ὅμως δ’ οὐ λήθετο χάρμης» (Μ 393) οἱ πλείους περισπῶσιν. Q. †580. Ληθὼ γὰρ δ ’ ἥλκησε —581 Πυθὼ δ ’ ἐρχομένη ν : Πάμφιλος περισπᾷ, Ἀρίσταρχος δὲ ἀνέγνωκε κατ’ ὀξεῖαν τάσιν. Il. Pr. Β 262. 588. |
| 3,2 153 | κατὰ κρῆθε ν : δισυλλάβως καὶ προπερισπωμένως τὸ κατὰ κρῆθεν. H. 597. τό τ ’ ἀπεστρέψασκε κραταιΐ ς : ὁ μὲν Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανὸς ὀξυτόνως κατὰ συστολὴν ὡς λικριφίς, ἀμφουδίς ἐπιρρηματικῶς. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης τὸ πλῆρες κραταιὰ ἴς οἷον ἰσχυρὰ δύναμις. ᾧ ἐπείσθη καὶ ἡ συνήθεια. BHQ. ΕΙΣ ΤΗΝ Μ. 22. δὶς θανέε ς : οὕτως ἐν δυσὶ μέρεσι λόγου. φησὶ γὰρ Ἀπολλώνιος ὡς ὅτι δίς καὶ τρίς ἐν συνθέσει ἐκβάλλει τὸ ς δίπους τρίπους. Q. 33. ἡ δ’ ἐμ έ : ἀντιδιασταλτικὴ ἡ ἐμέ. H. 40. ὅτί σφεα ς : ὅτε ἡ διὰ τοῦ σφ ἀντωνυμία ἐπιφέρεται, ἐγείρει τὴν πρὸ αὐτῆς ὀξεῖαν καὶ ἐπὶ σπονδείου καὶ ἐπὶ πυρριχίου καὶ ἐπὶ ἰάμβου. διὸ ἐπιστατέον τῷ «οὐ γάρ τ’ οἶδ’ εἰ ἔτι σφιν ὑπότροπος ἵξομαι αὖτις» (Il. Ζ 367). H. 47. ἀλεῖψα ι : περισπωμένως, ἵν’ ἦ ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ προστακτικοῦ τοῦ ἄλειψον. H. 70. πασιμέλουσ α : ὑφ’ ἓν πασιμέλουσα. HQ. †79. περιξέστ η : κρεῖττον βαρυτόνως γράφειν περιξέστη ὁμοίως τῷ ἀσβέστη. τὸ γὰρ περισπᾶν ἔχει καί τι ἀντιλογίας. Eustath. ad h. l. 1714, 5. 89. τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωρο ι : ψιλωτέον τὰς δύο συλλαβάς· ἔστι γὰρ δυσφύλακτοι, οὓς οὐκ ἄν τις δυνηθείη φυλάξασθαι· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάσσειν. ἔνιοι δὲ δασέως ἀνέγνωσαν ἄὡροι ὠμοὶ ἄγριοι ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀώρων καὶ μὴ πεπείρων καρπῶν. Ἀρίσταρχος δὲ ἀκώλους· τοὺς γὰρ Ἴωνας λέγειν φησὶ τὴν κωλῆν ὥρην καὶ ὡραίαν. οὐκ ἔχοντας οὖν ὀστᾶ ἀκώλους καὶ ἀνάρθρους λέγεσθαι. ἔνιοι δὲ ἀώρους τοὺς ἐμπροσθίους ὡς καὶ παρὰ τῷ κωμικῷ (sc. Φιλήμονι) «οὐ τοὺς ἀώρους εἶπά σοι, μαστιγία, πόδας κομίζειν; σὺ δὲ φέρεις ὀπισθίους». ἄμεινον δὲ ἀποδιδόναι τοὺς δυσφυλάκτους. HQV. 98. πώποτ ε : ὑφ’ ἓν τὸ πώποτε. H. 104. τῷ δ ’ ὑπὸ δῖα Χάρυβδις ἀναρροιβδε ῖ : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ὑπό πρόθεσιν. H. τὸ δὲ ἀναρροιβδεῖ περισπωμένως. τινὲς δὲ τὴν λέξιν περὶ τὸ ἀναρριπτεῖ ἔταξαν. H. 116. |
| 3,2 154 | καὶ δ ’ αὖ το ι : ὁ μὲν αὖ σύνδεσμος, ἡ δὲ τοι ἀντωνυμία. BQ. 124. βωστρεῖν δὲ Κράταιιν μητέρα τῆς Σκύλλη ς : ἄμεινον γράφειν κραταιίς ἀντὶ τοῦ ἰσχυρῶς ὡς ἀλλαχοῦ «τότ’ ἀποστρέψασκε κραταιΐς» (λ 579), ἵνα λέγῃ, κραταιῶς ἐπιβοῶ τὴν μητέρα τῆς Σκύλλης καὶ ὀξύνεται. ἐὰν δὲ ᾖ κύριον, προπαροξύνεται. BHQ. 168. ἡ δ ὲ : δασέως τὸ ἡ δέ. H. 205. προήκε α : ὡς τανυήκεα. BHQ. 209. οὐ μὴν δὴ τόδε μεῖζον ἕπει κακό ν : ῥῆμά ἐστι ἕπω ἕπεις ἕπει ἀντὶ τοῦ περιέπει. δασέως οὖν. H. Vind. 133. ? 246. ἓξ ἕλε θ’ : τὸ ἕξ δασυντέον. ἀριθμητικὸν γάρ ἐστιν. H. 256. κεκληγῶτα ς : ἐὰν διὰ τοῦ ω , προπερισπᾶται, ἐὰν δὲ διὰ τοῦ ντ , ὡς λέγοντας. H. †283. λαρὸν τετυκοίμεθα δόρπο ν : λαρός ὀξυνόμενον ἔχει ἐκτεινόμενον τὸ α . Mon. 35, 13. 284. ἀλάλησθα ι : ὁ Ἀσκαλωνίτης περισπᾷ, ἵν’ ᾖ παρακειμένου χρόνου ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ὡς πεποιῆσθαι. δύναται προπαροξύνεσθαι ὡς Αἰολικόν, ἵν’ ᾖ ἀλάλησθαι ἐνεστῶτος χρόνου. τὸ θέμα ἄλημι ὡς τίθημι ἄλεμαι ὡς τίθεμαι καὶ διπλασιασμὸς μετ’ ἐπεκτάσεως Αἰολικῆς ἀλάλημαι ἀλάλησαι ἀλάληται. HQ. 313. ὦρσεν ἔπι ζαῆν ἄνεμο ν : οὕτως χωρὶς τοῦ δέ Ἀρίσταρχος γράφει, καὶ ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν. ἐὰν δὲ μετὰ τοῦ δέ, οὐκ ἀναστρέφεται. H. ἔδει χωρὶς τοῦ ν ζαῆ ὡς «ἀκραῆ Ζέφυρον» (β 421). ἔστιν οὖν Αἰολικὸν τὸ μετὰ τοῦ ν καὶ ἔδει αὐτὸ Αἰολικῶς βαρύνεσθαι ὡς τὸ «αἰνοπάθην πατρίδ’ ἐπόψομαι» παρὰ Ἀνακρέοντι. ὁ δὲ Ἀρίσταρχός φησι περισπᾶσθαι καὶ οὕτως ἔχει ἡ παράδοσις. H. ΕΙΣ ΤΗΝ Ν. |
| 3,2 155 (1t) | 14. ἀνδρακά ς : ὡς ἑκάς καὶ ἐντυπάς. H. 31. πανῆμα ρ : ὁ Ἀριστοφάνης οὐκ ἐν συνθέσει φησὶ τὸ πανῆμαρ, ἀλλὰ πάν, εἶτα κατ’ ἰδίαν τὸ ἦμαρ. H. 98. ἀκταὶ ἀπορρῶγε ς : προπερισπαστέον τὸ ἀπορρῶγες. BQ. 110. καταιβατα ί : ὀξυτόνως τὸ καταιβαταί. H. 138. λαχὼν ἀπὸ ληΐδος αἶσα ν : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν πρόθεσιν. πρὸς γὰρ τὸ ἑξῆς ἐστιν ἢ παρέλκει. H. 177. μέγα δ ’ ἧμιν ὄρος πόλι ἀμφικαλύψει ν : βαρυντέον τὴν ἥμιν. H. 183. μη δ ’ ἥμιν περίμηκες ὄρος πόλι ἀμφικαλύψ ῃ : ἀπόλυτος ἡ ἡμῖν. H. 196. πέτραι τ ’ ἠλίβατο ι : τινὲς (inter eos Herodianus cf. Il. Pr. Ο 619) παρὰ τὸ ἀλιτεῖν τοὺς ἐπιβαίνοντας. BQ. 213. Ζεύς σφεας τίσαιτ ο : ἀπόλυτος ἡ σφεας. H. 228. ἐπεί σε πρῶτα κιχάν ω : ὀρθοτονητέον τὴν σέ, ὡς καὶ Ἡρωδιανός. H. 234. ἦ που τις νήσων εὐδείελος ἦέ τις ἀκτ ή : ἐνθάδε ὁ ἠ ἐρωτηματικός, διὸ περισπασθήσεται· ἐπὶ δὲ τοῦ Κύκλωπος ἀποφαντικός, διὸ ὀξύνεται. H. 247. ἀρδμο ί : ἀρδμός, ἐκτατέον τὸ α . ὁμοίως καὶ τὸ ἄρδω ὁ Ἀριστοφάνης. H. 258. χρήμασι σὺν τοίσδεσσ ι : προπαροξυτονητέον τὸ τοίσδεσσι. H. †269. νὺξ δὲ μάλα στυγερὴ κάτε χ ’ οὐρανό ν : προπαροξύνειν δεῖ τὸ κάτεχε. Il. Pr. Γ 426. 276. ἄλ λ ’ ἤτοί σφεα ς : ἐγκλιτικὴ ἡ σφεας. διὸ τὴν τοι συλλαβὴν ἐγερτέον. H. †293. ποικιλομῆτ α : προπερισπαστέον τὸ ποικιλομῆτα ὁμοίως τῷ δολομῆτα (Α 50). Il. Pr. h. l. 332. |
| 3,2 156 | οὕνε κ ’ ἐπητής ἐσσ ι : τῇ προσῳδίᾳ ὡς ἀεικής, φησὶν Ἀρίσταρχος. οὕτω δὲ καὶ Ἡρωδιανός. H. 357. ὔμ μ’ : ὑμᾶς Αἰολικῶς. H. 405. ὅς τοι ὑῶν ἐπίουρο ς : ἐπίσκοπος. δύναται ἡ πρόθεσις εἶναι καὶ ἐν πλεονασμῷ, ἵν’ ᾖ ἐφορῶν καὶ ἐπιβλέπων· ἢ παρέλκει ὡς τὸ βοῶν ἐπιβουκόλος. Q. † ὁμῶς δέ τοι ἤπια οἶδε ν : τῷ ἐπιθετικῷ ὁμὸς παράκειται τὸ ἐπίρρημα εἰς ως λῆγον περισπώμενον ὡς θερμῶς. Il. Pr. Ο 209. ΕΙΣ ΤΗΝ Ξ. 30. οἱ μὲν κεκλήγοντε ς : κεκληγῶτες καὶ κεκλήγοντες διχῶς αἱ Ἀριστάρχου. εἰ μὲν διὰ τοῦ ω , περισπᾶται, εἰ δὲ διὰ τοῦ ντ , προπαροξύνεται. HQ. 33. μετασπώ ν : ὀξυτονητέον. ἔστι γὰρ δεύτερος ἀόριστος καὶ μετασπόντος ἡ γενική. H. 38. καί κέν μο ι : ἀπόλυτος ἡ μοι. B. 65. θεὸς δ ’ ἔπι ἔργον ἀέξ ῃ : ἀναστρεπτέον τὴν ἐπί. H. 73. ἔθνεα ἔρχατ ο : ψιλωτέον τὸ ἔθνεα καὶ τὸ ἔρχατο. H. 99. ἔσ τ ’ ἄφενο ς : ὅτε ἐστὶν ἐν ἀρχῇ στίχου, παροξύνεται. H. 103. ἐνθάδε τ ε : διχῶς ἐνθάδε καὶ ἔνθα δέ. H. 113. ἐνίπλειο ν : προπαροξυτόνως. H. 161. τοῦ δ ’ αὖ τοῦ λυκάβαντο ς : τοῦδ’ αὖ τοῦ τρεῖς τόνοι. οὐ δύναται γὰρ εἶναι ἡ αὐτοῦ ἀντωνυμία. τὸ γὰρ αὐτοῦ οὐ λέγει Ὅμηρος εἰ μὴ ἐπὶ εἰρημένοις τισὶν ἀναφορικῶς. HQ. 185. ἐνίσπε ς : σπές ἐνίσπες ὡς θές ἐπίθες, σχές ἐπίσχες. ἔνισπε δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνίσπω ὡς ἔλαυνε ἀπὸ τοῦ ἐλαύνω. HQ. †222. τοῖος ἔα ἐν πολέμ ῳ : τὸ ἔα Ἰωνικόν ἐστιν ἐκ τοῦ ἦν γεγονός. διὸ συσταλτέον τὸ α . λέγεται καὶ διὰ τοῦ η «οὐκ ἀποφώλιος ἦα οὐδὲ φυγοπτόλεμος» (213). Il. Pr. Ε 887. 260. ἔρυσθα ι : ἐνεστῶτός ἐστιν ὡς πήγνυσθαι, παρακειμένου δὲ εἰρύσθαι. Q. †272. |
| 3,2 157 | τοὺς δ ’ ἄναγον ζωοὺς σφίσιν ἐργάζεσθα ι : ἡ σφίσιν ὀρθοτονεῖται εἰς σύνθετον μεταλαμβανομένη. ἔστι δὲ καὶ ὅτε εἰς ἁπλῆν μεταλαμβανομένη ὀρθοτονεῖται «τοὺς δ’ ἄναγον ζωοὺς σφίσιν ἐργάζεσθαι». οὐ γὰρ δὴ καὶ οἱ αἰχμάλωτοι ἄγονται ἑαυτοῖς ἐργάζεσθαι, ἀλλ’ αὐτοῖς τοῖς ἄγουσιν. Il. Pr. Δ 2. 290. παρπεπιθώ ν : ὀξυτόνως ἡ μετοχή, δευτέρου γὰρ ἀορίστου. BQ. 328. ἐπακούσα ι : παροξυτόνως τὸ ἐπακούσαι. H. 332. κατειρύσθα ι : παρακειμένου ἐστί. διὸ παροξύνεται. H. †400. ὄφρα καὶ ἄλλος πτωχὸς ἀλεύεται ἠπεροπευτή ς : συστολὴ ἐγένετο ἢ μεταβολὴ ἐγκλίσεως ὁμοίως τῷ «ἐπεὶ ἄρ κεν ἀμείψεται ἕρκος ὀδόντων» (Il. Ι 409). Il. Pr. Λ 192. 411. ἔρξα ν : ψιλωτέον τὸ ἔρξαν ἀντὶ τοῦ κατέκλεισαν, τὸ γὰρ δασυνόμενον ἀντὶ τοῦ ἔθυσαν. ἐτυμολογεῖται δὲ τὸ ἔρξαν ἀντὶ τοῦ κατέκλεισαν ἀπὸ τοῦ εἴργω τὸ κωλύω, τὸ δὲ ἕρξαν ἀντὶ τοῦ ἔθυσαν ἀπὸ τοῦ ἕρδω τὸ θύω. BQ. 432. βάλλον δ ’ εἰν ἑλεοῖσι ν : δασύνεται τὸ ἑλεοῖσιν. H. ? 476. πηγυλί ς : ὀξυτόνως τὸ πηγυλίς ἀντὶ τοῦ παγετώδης. BQ. 533. Βορέω ὑπιωγ ῇ : σύνθετόν ἐστι τὸ ὄνομα ἀντὶ τοῦ σκέποντι καὶ ἀπείργοντι τὸν βορρᾶν τόπῳ. B. ΕΙΣ ΤΗΝ Ο. 10. δόμων ἄπο τῆ λ ’ ἀλάλησα ι : τὸ ἀπὸ ἀναστρεπτέον. τὸ δὲ ἀλάλησαι προπαροξυτόνως, ὅτι ἀπὸ τοῦ παρακειμένου ἀλάλημαι, ἢ ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀλάλημι. H. 19. μή νύ τι σεῦ ἀέκητι δόμων ἐκ κτῆμα φέρητα ι : ὀρθοτονητέον τὴν σεῦ καὶ τὴν ἐκ τῷ δόμων συναπτέον. H. 27. ἄλλο δέ τοι τι ἔπος ἐρέ ω : οὐ δύναται τὸ τοι ὀξύνεσθαι. ἴαμβος γάρ ἐστι τὸ δέ τοι . H. ? 58. Ἑλένης πάρα καλλικόμοι ο : ἀναστρεπτέον τὴν παρά. H. 105. ἔν θ ’ ἔσάν οἱ πέπλο ι : τρεῖς ὀξεῖαι. καὶ εἴπομεν ἐν τῇ Ἰλιάδι (Β 255) τὸ αἴτιον. H. 168. ἢ— ἦ ε : τὸ δεύτερον περισπαστέον ὡς ἐρωτηματικόν. H. 242. Μάντιο ν : ὡς Φήμιον. H. 260. |
| 3,2 158 | ἐπεί σε θύοντα κιχάν ω : ἀπολύτως ἡ σέ. H. †277. ἐπεί σε φυγὼν ἱκέτευσ α; τὴν σε ἀντωνυμίαν ἐγκλιτικῶς ἀναγνωστέον. Il. Pr. Ζ 355. 285. πὰρ δέ οἷ αὐτ ῷ : ἀεὶ ἡ οἱ προτασσομένη τῆς ἐπιταγματικῆς ὀρθοτονεῖται, σεσημειωμένου τοῦ «ἀλλά οἱ αὐτῷ Ζεὺς ὀλέσειε βίην» (δ 667). H. 297. Φερά ς : τὰς Φηρὰς εἶπε διὰ τὸ μέτρον Φεράς. H. Vind. 133. 309. ἵνα μή σε κατατρύχ ω : ἀπολύτως ἡ σε. H. 312. πύρνο ν : τὸ μὲν γένος ἄδηλον παρὰ τῷ ποιητῇ, ὁ δὲ τόνος ὡς τόρνος. BHQ. 317. μετὰ σφίσι ν : τὴν σφίσιν ὀρθοτονητέον καίπερ ἀπόλυτον οὖσαν. Q. ὅτ τ ’ ἐθέλοιε ν : τρισυλλάβως τὸ ἐθέλω. H. 324. οἷά τε τοῖς ἀγαθοῖσι πάρα δρώωσι χέρειε ς : ἀναστρεπτέον τὴν παρά. H. 333. ὅ σφιν ὑποδρώωσι ν : ἐχρῆν ἀναστρέφεσθαι τὴν ὑπό, ἵνα ᾖ ὑπό σφισιν. Q. τινὲς δέ φασι παρέλκειν τὴν πρόθεσιν. Il. Pr. Δ 423. †370. ἀγρὸν δὲ προΐαλλ ε : τὸ ἀγρὸν δὲ δύο μέρη λόγου τὴν ἰδίαν ἕκαστον ἔχον προσῳδίαν. Io. Al. 34, 4. 409. πόλιν κάτ α : ἀναστρεπτέον τὴν κατά. H. †410. ἐλθὼν δ ’ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύ ν : τὰς μονοσυλλάβους προθέσεις, ἐὰν ἐπὶ τέλει ὦσι στίχου, ἀναστρέφουσιν οἷον «ἐλθὼν—Ἀρτέμιδι ξύν». ῥώννυται γὰρ ὁ τόνος τῆς ξύν προθέσεως, ἵνα νόηται ἡ ἀναστροφή. Io. Al. 27, 34. 426. ῥυδό ν : ὀξυτόνως τὸ ῥυδόν. H. 451. ἁματροχόωντ α : γράφεται καὶ ἅμα τροχόωντα. V. 452. ὁ δ’ ὕμιν μυρίον ὦνο ν : ἀπόλυτος ἡ ὑμῖν. H. 466. ἠμὲν δέπα ἠδὲ τραπέζα ς : ἐκτατέον τὸ δέπα. H. 473. ὠκύαλο ς : ὠκεῖα. παραγώγως. V. διὸ ψιλοῦται. Il. Pr. Ο 705. 488. ἀλ λ ’ ἤτοι σοὶ μὲν παρ ὰ : οὐκ ἀναστρεπτέον. H. 539. Πείραιο ν : προπαροξυτόνως. οὕτως Ἀρίσταρχος. H. †546. τόνδε δ ’ ἐγὼ κομι ῶ : ἀναγνωστέον τὸ τόνδε ὀξύνοντα τὴν πρώτην, ἵν’ ᾖ ἐπέκτασις ἡ διὰ τοῦ δε . Il. Pr. Ω 17. † κομι ῶ : ἡ τοιαύτη ὕφεσις τοῦ ς Ἀττική ἐστι καὶ περισπᾷ τοὺς μέλλοντας διά τι αἴτιον, εἰ παραλήγοιτο τῷ ι συνεσταλμένως ὅπερ καὶ ἐπὶ τοῦ «τόνδε δ’ ἐγὼ κομιῶ». Il. Pr. Λ 454. ΕΙΣ ΤΗΝ Π. |
| 3,2 159 (1t) | 19. τῷ ἐ π ’ ἄλγεα πολλὰ μογήσ ῃ : οὐκ ἀναστρεπτέον τὴν ἐπί πρόθεσιν. H. 28. εὔαδ ε : ἔστιν ἧδον ἧδες ἧδε κατὰ διάλυσιν ἕαδε καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ εὔαδε. Ms. Barn. διὸ ψιλοῦται Eustath. ad h. l. ἡ δὲ συνήθης ἀνάγνωσις δασύνει τὸ α , ψιλοῖ δὲ τὴν ευ δίφθογγον (Il. Pr. Ξ 340) ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ ἁδῶ τὸ ἀρέσκω. BQ. †45. πάρα δ ’ ἀνὴρ ὃς καταθήσε ι : τὸ παρά ἀντὶ τοῦ πάρεστι. διὸ καὶ τὴν πρώτην ὀξυτονητέον. Il. Pr. Ψ 479. 47. χεῦεν ὕπ ο : ἀναστρεπτέον τὴν ὑπό. H. 72. ὅ τε τις πρότερος χαλεπήν ῃ : δύο μέρη λόγου τὸ ὅ τε· σημαίνει δὲ ὅς τε, ἵν’ ᾖ, τὸν ἄνδρα ὃς ἂν πρῶτος ᾖ χαλεπώτερος. H. 79. ἕσσωμ ι : τηρητέον τοῦ ἕσσω τὸν τόνον. πλεονάζει γὰρ τὸ μι ὡς κτείνωμι, ἀγάγωμι, τύχωμι. H. 91. ἐπεί θήν μοι καὶ ἀμείψασθαι θέμις ἐστί ν : τὴν τελευταίαν τοῦ ἐπεί ὀξυτονητέον, διὰ τὴν μοι ἐγκλιτικὴν οὖσαν. H. 93. οἷά φατ ε : ὀξυτόνως τὸ φατέ. H. ? 95. ἠὲ ἑκὼν ὑποδάμνασαι ἦ σέ γε λαο ί : ὁ δεύτερος ἦ περισπᾶται. H. 128. τάχα δή με διαρραίσουσι καὶ αὐτό ν : ἐχρῆν ὀρθοτονεῖσθαι τὴν με. H. 171. ἀπὸ σφῶϊ ν : ὀρθοτονητέον τὴν σφῶϊν. H. 175. μελαγχροιή ς : ὀξυτόνως. τοῦτο δὲ κατὰ συγκοπὴν Ἀττικοὶ μελαγχρής φασιν ὡς Εὔπολις. HQ. καὶ τὸ οὐδέτερον Μένανδρος εἴρηκε «μελαγχρὲς μειράκιον». H. 234. φόνου πέρι βουλεύσωμε ν : ἀναστρεπτέον τὴν περί. H. 255. πολύπικρ α : σύνθετον τὸ πολύπικρα καὶ ἔστιν ἀντὶ τοῦ πολυπίκρως. H. 305. καί κέ τεο δμώω ν : τὸ τεο ἀόριστον. διὸ καὶ ἐπὶ τοῦ κέ ὁ τόνος. ὁ δὲ Ἀσκαλωνίτης ἐτεοδμώων τῶν ἀγαθῶν θεραπόντων. τινὲς δὲ οὕτως ἐτεοδμώων τῶν ὄντων ἡμετέρων δμώων. HQ. †316. |
| 3,2 160 | ἀλ λ ’ ἤτοι σε γυναῖκας ἐγὼ δεδάασθαι ἄνωγ α : τὸ δεύτερον α (sc. τοῦ δεδάασθαι) συστέλλεται καὶ τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα. Il. Pr. Ζ 268. 347. φάμε ν : παροξυτόνως, ἵν’ ᾖ παρατατικός. B. 418. καὶ δέ σέ φασι ν : ἄμεινόν ἐστιν ὀρθοτονεῖν τὴν σέ. H. 421. μάργ ε : βαρυτονητέον τὸ μάργε, ἔδει δὲ ὀξύνεσθαι. H. 427. οἱ δ ’ ἥμιν ἄρθμιοι ἦσα ν : πολλοὶ ὀρθοτονοῦσι τὴν ἥμιν, κακῶς. H. 466. ἄστυ κάτα βλώσκοντ α : ἀναστρεπτέον τὴν κατά. H. †471. Ἕρμαιος λόφο ς : τὸ «ὅθι θ’ Ἕρμαιος λόφος ἐστίν» ὡς εἰς ἰδιότητα καὶ ἐπὶ τοῦ κυρίου. πρὸς ἀντιδιαστολὴν διάφορον τόνον ἀνεδέξατο ὡς Ἀθηναῖος καὶ Ἀθήναιος, ἀγοραῖος καὶ ἀγόραιος. Il. Pr. Ν 791. ΕΙΣ ΤΗΝ Ρ. 51. ἄντιτ α : ἀνάτιτα. ἔστι δὲ συγκοπή. Q. 81. αὐτὸν ἔχοντά σ ε : ἐχρῆν ὀρθοτονεῖν τὴν σέ. H. 170. ἀλ λ ’ ὅτε δὴ δείπνητος ἔη ν : ὀξυτόνως μὲν τὸ δεῖπνον, βαρυτόνως δὲ ὁ καιρὸς τοῦ δείπνου. BHQ. †199. σκῆπτρον θυμαρέ ς : τῇ ψυχῇ ἀρέσκον. σύνθετον δέ ἐστι παρὰ τὸ ἄρω θυμαρές καὶ οὕτως ἀνέγνωμεν διὰ τοῦ α ὀξυτόνως. οὐ γάρ ἐστι παρώνυμον διὰ τοῦ ηρης , τὰ γὰρ διὰ τοῦ ηρης καὶ ωδης παρώνυμα βαρύνεται. Il. Pr. Ι 336. †218. ὣς ἀεὶ τὸν ὅμοιον ἄγει θεὸς ὣς τὸν ὅμοιο ν : τὸ ὥς ὀξύνεται κἂν ἐν ἀρχῇ κἂν ἐν μέσῳ κἂν ἐν τέλει ᾖ πλὴν μόνον ὅτε σημαίνει τὸ ὅμως. ὀξύνεται μὲν ἐν ἀρχῇ οὕτως «ὣς δὲ λέων ἐχάρη» (Γ 23) καὶ ἐν μέσῳ (h. l.) καὶ ἐν τέλει «ὄρνιθες ὥς» (Γ 2). Io. Al. 31, 21. 225. καί κεν ὀρὸν πίνω ν : ὀρός ψιλῶς καὶ ὀξέως. H. 228. γαστέ ρ ’ ἄναλτο ν : ὁ Ἡρωδιανὸς τὴν γαστέρα ἀναύξητον ἄναλδόν τινα οὖσαν τὴν ἀεὶ ξηρὰν καὶ ταπεινήν. BQ. Vind. 133. 231. ἀμφὶ κάρη σφέλ α : ὁ μὲν Ἀσκαλωνίτης ἀμφικαρῆ σφέλα τὰ μικρὰ ὑποπόδια διὰ τὰς βάσεις· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἀμφὶ κάρη ὡς εἰ ἔλεγε πεμπόμενα ἐπὶ τὸ κάρη καὶ κατερχόμενα εἰς τὰς πλευρὰς συντρίψουσι αἱ πλευραί. |
| 3,2 161 | BHQ. 237. ἦ πρὸς γῆν ἐλάσειε κάρη ἀμφουδὶς ἀείρα ς : τὸ η τὸ δεύτερον περισπαστέον. τὸ δὲ ἀμφουδίς ὀξύνεται ὡς λικριφίς. H. 246. ἄστυ κά τ’ : εἰ καὶ συναλοιφή, ὅμως δύναται ἀναστρέφεσθαι διὰ τὴν ἀνάπαυσιν. H. 317. περιῄδ η : περισσῶς ᾔδη. B. †330. νεῦ ς ’ ἐπὶ οἷ καλέσα ς : ἔστι καὶ ἐγκλιτικὴν εὑρέσθαι τὴν οἷ ἀντὶ γενικῆς κειμένην ἐπὶ τοῦ «οἱ δ’ οἱ ἐβλάφθησαν» (Il. Ψ 387)· ἔστι δὲ καὶ ὀρθοτονουμένην ἀντὶ αἰτιατικῆς ὥσπερ ἐπὶ τοῦ «νεῦς’ ἐπὶ οἷ καλέσας». Il. Pr. Τ 384. 343. οὖλο ν : ὅλον κατὰ ἐπένθεσιν τοῦ υ V. τὸ δὲ ἐπεντιθέμενον υ ψιλοῖ τὰ δασυνόμενα φωνήεντα, ὅρος οὖρος, ὅλος οὖλος. Il. Pr. Α 554. 352. ἀνδρὶ προΐκτ ῃ : ἴκτης ψιλωτέον, παρὰ γὰρ τὸ παραβάλλειν τὴν χεῖρα καὶ αἰτεῖν δωρεάν. ἢ ὁ πρὸ τοῦ αἰτεῖν ἱκετεύων, εἰ δασύνεται. Q. 365. ἐνδέξι α : διχῶς ἐνδέξια καὶ ἐν δεξιά. H. 379. καί ποθ ι : ἐγκλιτικὸν τὸ ποθι. H. 398. δίεσθα ι : προπαροξυτόνως ἀπὸ τοῦ δίημι. οἶδε δὲ τὸ δίω καὶ διῶ καὶ δίημι. H. †441. τοὺς δ ’ ἄναγον ζωοὺς σφίσιν ἐργάζεσθαι ἀνάγκ ῃ : εἰ καὶ μὴ εἰς σύνθετον ἡ μετάληψις, ὅμως ἡ πρώτη τοῦ σφίσιν ὀρθοτονεῖται. Il. Pr. Α 368. 455. οὐ δ ’ ἅλ α : οὕτως Ἀρίσταρχος ἀνέγνωκε καὶ ἀπέδωκε τοὺς ἅλας. ὁ δὲ Καλλίστρατος οὔδαλα τὰ κόπρια παρὰ τὸ ἐν τῷ οὐδῷ κεῖσθαι. οὐδὸς δὲ ὁ βατήρ. BHMQ. 530. ἑψιαάσθω ν : παιζέτωσαν. ἀπὸ τοῦ ἕπω ἕψω ἑψιάω. BQ. διὸ δασυντέον. Eustath. ad h. l. 1831, 1. ΕΙΣ ΤΗΝ Σ. †1. ἦλθε δ ’ ἐπὶ πτωχὸς πανδήμιο ς : οὐκ ἀναστρέφεται ἡ πρόθεσις διὰ τὸ μεσοσυλλαβῆσαι τὸν δέ. Io. Al. 27, 19. 5. Ἀρναῖος δ ’ ὄνο μ ’ ἔσκ ε : γέγονε τὸ ὄνομα παρὰ τὴν ἀρὰν ἀραῖος καὶ πλεονασμὸς τοῦ ν ἀρναῖος ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος Q. προπερισπᾶται δέ· τὰ γὰρ διὰ τοῦ αιος τρισύλλαβα, ἔχοντα τὴν πρώτην συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν, προπερισπᾶσθαι θέλει. |
| 3,2 162 | Il. Pr. Ν 791. 27. γρηῒ καμινο ῖ : τῇ καμινοκαυστρίᾳ, τῇ φρυττούσῃ τὰς κριθὰς πρὸς τὸ ποιῆσαι ἄλευρα. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. ὁ δὲ Κομανὸς τῇ καμούσῃ τὰς ἶνας διὰ τὸ γῆρας. BHQ. Vind. 133. 70. μέλ ε ’ ἤλδαν ε : ψιλῶς ἀπὸ τοῦ ἀλδαίνω. καὶ Αἰολεῖς ἄλματα καλοῦσι τοὺς κλάδους οἷον ἀλδήματα καὶ αὐξήματα. BQ. 128. ἐπητ ῇ : περισπωμένως. B. 184. οὐ κεῖ ς ’ εἶμ ι : τὸ πλῆρες οὐ κεῖσε εἶμι· τινὲς δὲ οὐκ εἴσειμι. ἄμεινον δὲ τὸ πρῶτον. H. 238. λελῦτο δὲ γυῖα ἑκάστο υ : προπερισπωμένως τὸ λελῦτο. H. 257. λιπὼν κάτα πατρίδα γαῖα ν : ἀναστρεπτέον τὴν κατά. Q. 282. τῶν μὲν δῶρα παρέλκετ ο : εἰ μὲν ὑπὸ ἓν παρέλκετο, παρολκὴν ἐλάμβανεν· εἰ δὲ διῃρημένως, παρὰ τούτων ἐλάμβανε καὶ ἀνεπλήρου τὰ ἀναλώματα. HQV. 289. πρίν γέ σέ τῳ γήμασθαι Ἀχαιῶ ν , ὅστις ἄριστο ς : ἐγκλιτικὸν τὸ τῷ. H. 373. ἥλικες ἰσοφόρο ι : παροξυτονητέον τὸ ἰσοφόροι· κατὰ γὰρ ἐνέργειαν ἡ σύνθεσις. H. 404. ἦδο ς : ψιλωτέον τὸ ἦδος. H. ΕΙΣ ΤΗΝ Τ. †44. ἀλλὰ σὺ μὲν κατάλεξα ι : τὸ προστακτικὸν φυλάξει τὸν ἴδιον τόνον. Il. Pr. Α 302. 61. ᾕρεο ν : δασέως τὸ ᾕρεον. H. 62. καὶ δέπ α , ἔνθε ν : ἐκτατέον τὸ δέπα. H. 121. δμῳῶ ν : δμῳῶν σὺν τῷ ι καὶ περισπωμένως. θηλυκὸν γάρ ἐστι. οὕτως Ἀρίσταρχος καὶ Ἡρωδιανός. H. 122. δακρυπλώει ν : σύνθετον τὸ δακρυπλώειν. BHQ. †183. ἐμοὶ δ ’ ὄνομα κλυτὸς Αἴθω ν : ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ (h. l.) κατὰ παράθεσιν ἀναγνωστέον «ἐμοὶ δ’ ὄνομα κλυτὸς Αἴθων». ἰδίᾳ συστῆσαι γὰρ αὐτοῦ βούλεται τὸ ὄνομα, ἐπεί τοι ἔσται κρεμάμενος λόγος. Il. Pr. Χ 51. †320. λοέσσαί τε χρῖσαί τ ε : ἐν τῇ τ τῆς Ὀδυσσείας (h. l.) παραλόγως ἐνεκλίναμεν ἐν τῷ «ἠῶθεν δὲ μάλ’ ἦρι λοέσσαί τε χρῖσαί τε», ἵνα μὴ πληθυντικὸν ῥῆμα ὑπολάβωμεν. Il. Pr. Η 199. * 343. |
| 3,2 163 | ἐπιήρανα θυμ ῷ : κρεῖττον οὕτω γράφεσθαι ἤπερ ἐπίηρ’ ἀνὰ θυμῷ. ἡ γὰρ ἀνά πρόθεσις οὐκ εἴωθεν ἁπλῶς ἐπὶ τοιούτων σημαινομένων δοτικῇ συντάττεσθαι. Eustath. ad h. l. 1867, 29. †478. ἡ δ’ οὔ τ ’ ἀθρῆσαι δύνατα ι : πρόδηλον ἐκ τῆς συναλοιφῆς, ὅτι ψιλοῦται. Il. Pr. Μ 391. ΕΙΣ ΤΗΝ Υ. 106. εἵατ ο : ψιλῶς, ἵν’ ᾖ ἦσαν (V) Ἀρίσταρχος. ἔχει δὲ ἐπίστασιν, εἰ τοῦ εἰμί τὰ παθητικὰ δύναται συστῆναι κατὰ σημαινόμενον ἢ χρῆσιν Ἑλληνικήν. διὸ ἄμεινον δασύνειν καὶ ἐκδέχεσθαι ἐκάθηντο. Il. Pr. Ο 10. †131. μήτηρ πινυτ ή : πινυτή τὸ ἐπίθετον ὀξύνεται, μένει δὲ καὶ τὸ κύριον ὁμοτόνως. Il. Pr. Ι 150. 166. ξεῖ ν ’ ἢ ἄρ τ ι : δύο μέρη λόγου τὸ ἄρ καὶ τὸ τί. B. 204. ἴδιον ὡς ἐνόησ α : ψιλωτέον τὸ ἴδιον. B. †227. βουκόλε ἐπεὶ οὔτε κακ ῷ : ἀναγκαίως ἐκ πλήρους γράφειν τὴν λέξιν βουκόλε δεῖ, ἵνα καὶ ἡ στιγμὴ καὶ ὁ τόνος ἀναλόγως καὶ Ἑλληνικῶς ἔχῃ. τὸ δὲ μέτρον οὐκ ἂν δόξαι βλάπτεσθαι τοῦ στοιχείου προστιθέντος, ἐπεί, ὅταν δέῃ ὑγιὲς αὐτὸ παριστάναι, πάλιν ἀφαιρεθήσεται. Il. Pr. Λ 441. 311. τέτλαμε ν : προπαροξυτόνως εἴτε κίνημά ἐστιν ἀπὸ τοῦ τέτλημι εἴτε ἀπὸ τοῦ τετλήκαμεν συγκέκοπται. B. ΕΙΣ ΤΗΝ Φ. 20. ἐξἑσίη ν : δημοσίαν ἔκπεμψιν, παρὰ τὸν ἥσω ἑσία καὶ ἐξεσία. BHQ. †45. ἐς δὲ σταθμοὺς ἄρσ ε : ψιλωτέον. τὰ γὰρ φωνήεντα καταλήγοντα εἰς ρ ἐπιφερομένου τοῦ ς ψιλοῦσθαι φιλεῖ. Il. Pr. Ζ 348. 61. ὄγκιο ν : παροξυτόνως τὸ ὀγκίον. B. †331. εὐκλεῖα ς : προπερισπαστέον. ἐκ γὰρ τοῦ εὐκλέας ἐγένετο κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ι . Il. Pr. Κ 281. ΕΙΣ ΤΗΝ Χ. * 136. οὔ πως ἐσ τ ’ Ἀγέλαε διοτρεφέ ς : οὐχ ὃν τρόπον οἴεται ὁ Ἀσκαλωνίτης τὸ πῶς πάντως ὀξυτονηθήσεται, ἐπεὶ ἤδη ἐμελέτησε καὶ ἄλλων ἐγκλιτικῶν ἐπιφερομένων τὸ πῶ καὶ τὸ πῶς τοῦτο μὴ πάσχειν. |
| 3,2 164 | «οὔ πως ἐστ’ Ἀγέλαε διοτρεφές» «μήπως με προϊδών» (Od. δ 396). Il. Pr. Υ 464. †188. κουρί ξ : ὀξύνεται· τὰ γὰρ εἰς ιξ ἐπιρρήματα ὀξύνεται, σημαινομένου τοῦ πέριξ βαρυνομένου. Il. Pr. Ξ 60. †213. 214. Μέντορ μή ς ’ ἐπέεσσι παραπεπίθῃσιν Ὀδυσσεύς—μνηστήρεσσι μάχεσθα ι , ἀμυνέμεναι δὲ οἷ αὐτ ῷ : ἐπὶ τούτου κατ’ ὀρθὸν τόνον ἀνέγνωμεν· καὶ τὸ ἑξῆς ἐστι τοιοῦτον μὴ πεισάτω σε Ὀδυσσεὺς ἡμῖν μάχεσθαι, αὐτῷ δὲ ἀμύνειν. καὶ καθόλου ἡ οἷ ὁπότε προηγεῖται τῆς αὐτός ἀντωνυμίας κατὰ δοτικὴν πτῶσιν, ὀρθοτονεῖσθαι θέλει εἴτε εἰς ἁπλῆν εἴη ἡ μετάληψις εἴτε καὶ εἰς σύνθετον. Il. Pr. Ο 226. ΕΙΣ ΤΗΝ Ψ. 3. ὑπερικταίνοντ ο : Ἀρίσταρχος μὲν ἄγαν ἐπάλλοντο καὶ ἐκινοῦντο προθυμουμένης αὐτῆς βαδίζειν ταχέως, μὴ δυναμένης δέ, ἀλλὰ κατὰ βραχὺ διὰ τὸ γῆρας. οἱ δὲ ὑπερεξετείνοντο. ἄμεινον δῆθεν ἐκινοῦντο παρὰ τὸ ἴκταρ, ὅ ἐστιν ἐγγύς. καὶ γὰρ προείρηκε «γούνατα δ’ ἐρρώσαντο». ταχέως οὖν ὑπερικνοῦντο, ὅ ἐστι παρεγίνοντο. MS Barnes. †62. ὡς οὐκ ἔσ θ ’ ὅδε μῦθο ς : τὸ ἔστι ἐπὶ τῆς πρώτης συλλαβῆς ἔχει τὴν ὀξεῖαν, ὅταν ἄρχηται «ἔστι δέ τις προπάροιθε πόλιος» (Β 811) καὶ ὅταν ὑποτάσσηται τῇ οὐ ἀποφάσει (h. l. c.)· εἰ μέντοι γε μὴ εἴη τὸ τοιοῦτο, οὐκέτι ἐπὶ τῆς πρώτης συλλαβῆς ἔχει τὴν ὀξεῖαν οἷον «ὃ δὴ τετελεσμένον ἐστίν». Il. Pr. Ζ 152. 191. ἀκμηνὸς θαλέθω ν : ὁ ἀκμὴν ἔχων τοῦ θάλλειν. HQV. ἐπὶ μὲν τούτου ὠξυτόνησεν Ἀρίσταρχος, ἐπὶ δὲ τοῦ ἐν Ἰλιάδι (Τ 163; 346) ἐβαρυτόνησεν· οἱ δὲ τὰ δύο προπαρωξυτόνησαν. V. 220. εἰ ᾔδ η : Ἡρωδιανὸς τὸν εἰ ἀντὶ τοῦ ἐπεί φησιν εἶναι καὶ συνάπτει ὅλον τὸν νοῦν οὕτως· εἰ μὴ ἠπατήθη ἡ Ἑλένη ὑπὸ τῆς Ἀφροδίτης, οὐκ ἂν ἄλλῳ ἠκολούθησεν ἀνδρί. καὶ πόθεν δῆλον ὅτι δι’ ἀπάτην ἠκολούθησε καὶ οὐχ ἑκουσίως; ἐπειδὴ ᾔδη μάλιστα ὅτι οὐκ ἔχει καταφρονηθῆναι τοῖς Ἕλλησιν ἡ αὐτῆς ἁρπαγή. Q. Vind. 56. 281. θάνατος δέ μοι ἐξ ἁλὸς αὐτ ῷ : γρ. ἔξαλος ἤγουν ἔξω τῆς θαλάσσης. Vind. 133. ΕΙΣ ΤΗΝ Ω. 10. ἀκάκητ α : προπαροξυτόνως. H. †221. ἄσσον ἴεν πολυκάρπου ἀλωῆ ς : ἴεν ψιλωτέον, ἔστι γὰρ ἑνικὸν ἀντὶ τοῦ ἐπορεύετο. Il. Pr. Μ 33. * 229. |
| 3,2 165 | γραπτῦ ς : ἐν τῇ Ὀδυσσειακῇ προσῳδίᾳ φανερῶς τὸ γραπτῦς περισπᾷ καί φησιν, ὅτι εἴη εἰρηκὼς ὡς καὶ τὸ κλιτῦς (Π 390) δεῖ περισπᾶσθαι. Schol. ad Il. Π 390. 242. κα τ ’ ἔχων κεφαλή ν : κάτω ἔχων νενευκώς· δύναται δὲ καὶ ὑφ’ ἓν κατέχων. V. †331. οὐλὴν μὲν πρῶτο ν : οὐλή ὡς αὐλή. τὰ γὰρ εἰς λη λήγοντα θηλυκὰ μονογενῆ διφθόγγῳ παραληγόμενα ὀξύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ ἔχοι ἔννοιαν συνθέσεως οὐλή αὐλή, ἀπειλή, ὠτειλή. τὸ μέντοι «ἑτέρῃ δ’ ἔχεν οὔλας» (γ 441), λέγω δὲ ἐπὶ τῶν κριθῶν ἴσως βεβαρυτόνηται μονογενὲς ὂν πρὸς μονογενὲς ὀξυνόμενον τὸ οὐλή. Il. Pr. Τ 26. †417. ἐκ δὲ νέκυς οἴκων φόρεο ν : οὐκ ἀήθης ἡ τοιαύτη συναλοιφή. τὸ «ἄρχετε νῦν νέκυας φορέειν» (Od. χ 437) ἐν τοῖς ἐφεξῆς ἔφη «ἐκ δὲ νέκυς οἴκων φόρεον» (h. l.). Il. Pr. Μ 286. |