eul_wid: mui-aa
Grammatical ArtΓραμματικὴ Τέχνη
Dionysius the Thracian Grammatical Art PDF
The Grammatical Art is a foundational treatise on the Greek language, traditionally attributed to the Hellenistic scholar Dionysius Thrax. Composed around 100 BCE, this concise technical manual systematically defines the study of grammar and analyzes the language's structure. It famously opens by defining grammar as the practical knowledge of the usages of poets and prose writers. The work then outlines the six constituent parts of the grammatical art: skilled reading aloud with proper pronunciation, explanation of poetic devices, clarification of rare words and historical references, investigation of etymology, the working out of grammatical regularities, and the judgment of literary works, which it declares the finest part of all. It provides detailed prescriptions for reading different genres, such as tragedy, comedy, and epic, with appropriate expression.
Its core and most influential section details the eight parts of speech—noun, verb, participle, article, pronoun, preposition, adverb, and conjunction—a taxonomy that fundamentally shaped Western linguistic thought for centuries. The text originated within the Alexandrian scholarly community, where Dionysius was a pupil of the famed Homeric critic Aristarchus. It was designed to provide students of literature and rhetoric with the technical framework necessary for advanced textual study and is regarded as a pivotal work that helped transform grammar from a tool for literary criticism into a formal, independent discipline.
The transmission of the Grammatical Art is complex. While its core doctrine remains remarkably stable, scholars believe the surviving text likely includes expansions and interpolations from later centuries, as it was used continuously as a standard textbook. It survives in numerous Greek manuscripts accompanied by extensive ancient and medieval commentaries and was translated early into Armenian and Syriac. Its structure was directly adapted by Latin grammarians, ensuring its profound and enduring influence on education from the Roman era through the Middle Ages and into the Renaissance.
| 1 1 5 [5] | ΠΕΡῚ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚ Η͂ Ϲ Γραμματική ἐcτιν ἐμπειρία τῶν παρὰ ποιηταῖc τε καὶ cυγγραφεῦcιν ὡc ἐπὶ τὸ πολὺ λεγομένων. Μέρη δὲ αὐτῆc ἐcτιν ἕξ· πρῶτον ἀνάγνωcιc ἐντριβὴc κατὰ προcῳδίαν, δεύτερον ἐξήγηcιc κατὰ τοὺc ἐνυπάρχονταc ποιητικοὺc τρόπουc, τρίτον γλωccῶν τε καὶ ἱcτοριῶν πρόχειροc ἀπόδοcιc, τέταρτον ἐτυμολογίαc εὕρεcιc, πέμπτον ἀναλογίαc ἐκλογιcμόc, ἕκτον κρίcιc ποιημάτων, ὃ δὴ κάλλιcτόν ἐcτι πάντων τῶν ἐν τῇ τέχνῃ. |
| 1 1 6 [15] | ΠΕΡῚ ἈΝΑΓΝΏϹΕΩϹ Ἀνάγνωcίc ἐcτι ποιημάτων ἢ cυγγραμμάτων ἀδιάπτωτοc προφορά. Ἀναγνωcτέον δὲ καθ’ ὑπόκριcιν, κατὰ προcῳδίαν, κατὰ διαcτολήν. ἐκ μὲν γὰρ τῆc ὑποκρίcεωc τὴν ἀρετήν, ἐκ δὲ τῆc προcῳδίαc τὴν τέχνην, ἐκ δὲ τῆc διαcτολῆc τὸν περιεχόμενον νοῦν ὁρῶμεν· ἵνα τὴν μὲν τραγῳδίαν ἡρωϊκῶc ἀναγνῶμεν, τὴν δὲ κωμῳδίαν βιωτικῶc, τὰ δὲ ἐλεγεῖα λιγυρῶc, τὸ δὲ ἔποc εὐτόνωc, τὴν δὲ λυρικὴν ποίηcιν ἐμμελῶc, τοὺc δὲ οἴκτουc ὑφειμένωc καὶ γοερῶc. τὰ γὰρ μὴ παρὰ τὴν τούτων γινόμενα παρατήρηcιν καὶ τὰc τῶν ποιητῶν ἀρετὰc καταρριπτεῖ καὶ τὰc ἕξειc τῶν ἀναγινωcκόντων καταγελάcτουc παρίcτηcιν. ΠΕΡῚ ΤΌΝΟΥ Τόνοc ἐcτὶν ἀπήχηcιc φωνῆc ἐναρμονίου, † ἡ κατὰ ἀνάταcιν ἐν τῇ ὀξείᾳ, ἡ κατὰ ὁμαλιcμὸν ἐν τῇ βαρείᾳ, ἡ κατὰ περίκλαcιν ἐν τῇ περιcπωμένῃ. |
| 1 1 7 [5] | ΠΕΡῚ ϹΤΙΓΜ Η͂ Ϲ Ϲτιγμαί εἰcι τρεῖc· τελεία, μέcη, ὑποcτιγμή. † καὶ ἡ μὲν τελεία cτιγμή ἐcτι διανοίαc ἀπηρτιcμένηc cημεῖον, μέcη δὲ cημεῖον πνεύματοc ἕνεκεν παραλαμβανόμενον, ὑποcτιγμὴ δὲ διανοίαc μηδέπω ἀπηρτιcμένηc ἀλλ’ ἔτι ἐνδεούcηc cημεῖον. Τίνι διαφέρει cτιγμὴ ὑποcτιγμῆc; Χρόνῳ· ἐν μὲν γὰρ τῇ cτιγμῇ πολὺ τὸ διάcτημα, ἐν δὲ τῇ ὑποcτιγμῇ παντελῶc ὀλίγον. |
| 1 1 8 [5] | ΠΕΡῚ ῬΑΨΩΙΔΊΑϹ Ῥαψῳδία ἐcτὶ μέροc ποιήματοc ἐμπεριειληφόc τινα ὑπόθεcιν. εἴρηται δὲ ῥαψῳδία † οἱονεὶ ῥαβδῳδία τιc οὖcα, ἀπὸ τοῦ δαφνίνῃ ῥάβδῳ περιερχομένουc ᾄδειν τὰ Ὁμήρου ποιήματα. ΠΕΡῚ ϹΤΟΙΧΕΙΟΥ Γράμματά ἐcτιν εἰκοcιτέccαρα ἀπὸ τοῦ α μέχρι τοῦ ω . |
| 1 1 9 [5] | γράμματα δὲ λέγεται διὰ τὸ γραμμαῖc καὶ ξυcμαῖc τυποῦcθαι· γράψαι γὰρ τὸ ξῦcαι παρὰ τοῖc παλαιοῖc, ὡc καὶ παρ’ Ὁμήρῳ « Νῦν δέ μ ’ ἐπιγράψαc ταρcὸν ποδὸc εὔχεαι αὔτω c» 〈Λ 388〉. Τὰ δὲ αὐτὰ καὶ cτοιχεῖα καλεῖται διὰ τὸ ἔχειν cτοῖχόν τινα καὶ τάξιν. — Τούτων φωνήεντα μέν ἐcτιν ἑπτά· α ε η ι ο υ ω . φωνήεντα δὲ λέγεται, ὅτι φωνὴν ἀφ’ ἑαυτῶν ἀποτελεῖ. Τῶν δὲ φωνηέντων μακρὰ μέν ἐcτι δύο, η καὶ ω , βραχέα δύο, ε καὶ ο , δίχρονα τρία, α ι υ . |
| 1 1 10 [5] | δίχρονα δὲ λέγεται, ἐπεὶ ἐκτείνεται καὶ cυcτέλλεται. Προτακτικὰ φωνήεντα πέντε· α ε η ο ω . προτακτικὰ δὲ λέγεται, ὅτι προταccόμενα τοῦ ι καὶ υ cυλλαβὴν ἀποτελεῖ, οἷον αι α υ . ὑποτακτικὰ δύο· ι καὶ υ . καὶ τὸ υ δὲ ἐνίοτε προτακτικόν ἐcτι τοῦ ι , ὡc ἐν τῷ μυῖα καὶ ἅρπυι α. Δίφθογγοι δέ εἰcιν ἕξ· αι αυ ει ευ οι ο υ . Ϲύμφωνα δὲ τὰ λοιπὰ ἑπτακαίδεκα· β γ δ ζ θ κ λ μ ν ξ π ρ c τ φ χ ψ . |
| 1 1 11 [5] | cύμφωνα δὲ † λέγονται, ὅτι αὐτὰ μὲν καθ’ ἑαυτὰ φωνὴν οὐκ ἔχει, cυνταccόμενα δὲ μετὰ τῶν φωνηέντων φωνὴν ἀποτελεῖ. Τούτων ἡμίφωνα μέν ἐcτιν ὀκτώ· ζ ξ ψ λ μ ν ρ c . ἡμίφωνα δὲ λέγεται, ὅτι παρ’ ὅcον ἧττον τῶν φωνηέντων εὔφωνα καθέcτηκεν ἔν τε τοῖc μυγμοῖc καὶ cιγμοῖc. |
| 1 1 12 [5] | Ἄφωνα δέ ἐcτιν ἐννέα· β γ δ κ π τ θ φ χ . ἄφωνα δὲ λέγεται, ὅτι μᾶλλον τῶν ἄλλων ἐcτὶν κακόφωνα, ὥcπερ ἄφωνον λέγομεν τὸν τραγῳδὸν τὸν κακόφωνον. Τούτων ψιλὰ μέν ἐcτι τρία, κ π τ , δαcέα τρία, θ φ χ , μέcα δὲ τούτων τρία, β γ δ . |
| 1 1 13 [5] | μέcα δὲ εἴρηται, ὅτι τῶν μὲν ψιλῶν ἐcτι δαcύτερα, τῶν δὲ δαcέων ψιλότερα. καὶ ἔcτι τὸ μὲν β μέcον τοῦ π καὶ φ , τὸ δὲ γ μέcον τοῦ κ καὶ χ , τὸ δὲ δ μέcον τοῦ θ καὶ τ . Ἀντιcτοιχεῖ δὲ τὰ δαcέα τοῖc ψιλοῖc, τῷ μὲν π τὸ φ , οὕτωc· « Ἀλλά μοι εἴ φ ’ ὅπῃ ἔcχεc † ἰὼν εὐεργέα νῆ α» 〈ι 279〉, τῷ δὲ κ τὸ χ · « Αὐτί χ ’ ὁ μὲν χλαῖνάν † τε χιτῶνά τε ἕννυ τ ’ Ὀδυccεύ c» 〈ε 229〉, τὸ δὲ θ τῷ τ · « Ὥc ἔφα θ’ · οἱ δ ’ ἄρα πάντεc † ἀκὴν ἐγένοντο cιωπ ῇ» 〈Γ 95〉. |
| 1 1 14 [5] | Ἔτι δὲ τῶν cυμφώνων διπλᾶ μέν ἐcτι τρία· ζ ξ ψ . διπλᾶ δὲ εἴρηται, ὅτι ἓν ἕκαcτον αὐτῶν ἐκ δύο cυμφώνων cύγκειται, τὸ μὲν ζ ἐκ τοῦ c καὶ δ , τὸ δὲ ξ ἐκ τοῦ κ καὶ c , τὸ δὲ ψ ἐκ τοῦ π καὶ c . Ἀμετάβολα τέccαρα· λ μ ν ρ . ἀμετάβολα δὲ λέγεται, ὅτι οὐ μεταβάλλει ἐν τοῖc μέλλουcι τῶν ῥημάτων οὐδὲ ἐν ταῖc κλίcεcι τῶν ὀνομάτων. τὰ δὲ αὐτὰ καὶ ὑγρὰ καλεῖται. — Τελικὰ ἀρcενικῶν ὀνομάτων † ἀνεπεκτάτων κατ’ εὐθεῖαν καὶ ἑνικὴν πτῶcιν cτοιχεῖά ἐcτι πέντε· ν ξ ρ c ψ , οἷον Δίων Φοῖνιξ Νέcτωρ Πάριc Πέλο ψ. |
| 1 1 15 | θηλυκῶν δὲ ὀκτώ· α η ω ν ξ ρ c ψ , οἷον Μοῦcα Ἑλένη Κλειώ χελιδών ἕλιξ μήτηρ Θέτιc λαῖλα ψ. |
| 1 1 16 [5] | οὐδετέρων δὲ ἕξ· α ι ν ρ c υ , οἷον ἅρμα μέλι δένδρον ὕδωρ δέπαc δόρ υ. τινὲc δὲ προcτιθέαcι καὶ τὸ ο , οἷον ἄλλ ο. Δυϊκῶν δὲ τρία· α ε ω , οἷον Ἀτρείδα Ἕκτορε φίλ ω. Πληθυντικῶν δὲ τέccαρα· ι c α η , οἷον φίλοι Ἕκτορεc βιβλία βέλ η. ΠΕΡῚ ϹΥΛΛΑΒ Η͂ Ϲ Ϲυλλαβή ἐcτι κυρίωc cύλληψιc cυμφώνων μετὰ φωνήεντοc ἢ φωνηέντων, οἷον καρ βοῦ c· καταχρηcτικῶc δὲ καὶ ἡ ἐξ ἑνὸc φωνήεντοc, οἷον α η . |
| 1 1 17 [5] | ΠΕΡῚ ΜΑΚΡ Α͂ Ϲ ϹΥΛΛΑΒ Η͂ Ϲ Μακρὰ cυλλαβὴ γίνεται κατὰ τρόπουc ὀκτώ, φύcει μὲν τρεῖc, θέcει δὲ πέντε. καὶ φύcει μὲν 〈1〉 ἤτοι ὅτ’ ἂν διὰ τῶν μακρῶν cτοιχείων ἐκφέρηται, οἷον ἥρω c· 〈2〉 ἢ ὅτ’ ἂν ἔχῃ ἕν τι τῶν διχρόνων κατ’ ἔκταcιν παραλαμβανόμενον, οἷον Ἄρη c· 〈3〉 ἢ ὅτ’ ἂν ἔχῃ μίαν τῶν διφθόγγων, οἷον Αἴα c. |
| 1 1 18 | θέcει δὲ 〈1〉 ἤτοι ὅτ’ ἂν εἰc δύο cύμφωνα λήγῃ, οἷον ἅλ c· 〈2〉 ἢ ὅτ’ ἂν βραχεῖ ἢ βραχυνομένῳ φωνήεντι ἐπιφέρηται δύο cύμφωνα, οἷον ἀγρό c· 〈3〉 ἢ ὅτ’ ἂν εἰc ἁπλοῦν cύμφωνον λήγῃ καὶ τὴν ἑξῆc ἔχῃ ἀπὸ cυμφώνου ἀρχομένην, οἷον ἔργο ν· 〈4〉 ἢ ὅτ’ ἂν διπλοῦν cύμφωνον ἐπιφέρηται, οἷον ἔξ ω· 〈5〉 ἢ ὅτ’ ἂν † διπλοῦν cύμφωνον λήγῃ, οἷον Ἄρα ψ. |
| 1 1 19 [5] | ΠΕΡῚ ΒΡΑΧΕΊΑϹ ϹΥΛΛΑΒ Η͂ Ϲ Βραχεῖα cυλλαβὴ γίνεται κατὰ τρόπουc δύο, 〈1〉 ἤτοι ὅτ’ ἂν ἔχῃ ἕν τι τῶν φύcει βραχέων, οἷον βρέφο c· 〈2〉 ἢ ὅτ’ ἂν ἔχῃ ἕν τι τῶν διχρόνων κατὰ cυcτολὴν παραλαμβανόμενον, οἷον Ἄρη c. |
| 1 1 20 [5] | ΠΕΡῚ ΚΟΙΝ Η͂ Ϲ ϹΥΛΛΑΒ Η͂ Ϲ Κοινὴ cυλλαβὴ γίνεται κατὰ τρόπουc τρεῖc, 〈1〉 ἤτοι ὅτ’ ἂν εἰc φωνῆεν μακρὸν λήγῃ καὶ τὴν ἑξῆc ἔχῃ ἀπὸ φωνήεντοc ἀρχομένην, οἷον » Οὔ τί μοι αἰτίη ἐcc ί · θεοί νύ μοι αἴτιοί εἰcι ν» 〈Γ 164〉· 〈2〉 ἢ ὅτ’ ἂν βραχεῖ ἢ βραχυνομένῳ φωνήεντι ἐπιφέρηται δύο cύμφωνα, ὧν τὸ μὲν δεύτερον ἀμετάβολον, τὸ δὲ ἡγούμενον καθ’ ἓν ἄφωνόν ἐcτιν, οἷον « Πάτροκλέ μοι δειλῇ πλεῖcτον κεχαριcμένε θυμ ῷ» 〈Τ 287〉 〈3〉 ἢ ὅτ’ ἂν βραχεῖα οὖcα καταπεραιοῖ εἰc μέροc λόγου καὶ τὴν ἑξῆc ἔχῃ ἀπὸ φωνήεντοc ἀρχομένην, οἷον « Νέcτορα δ ’ οὐκ ἔλαθεν ἰαχὴ πίνοντά περ ἔμπη c» 〈Ξ 1〉. |
| 1 1 22 [5] | ΠΕΡῚ ΛΈΞΕΩϹ Λέξιc ἐcτὶ μέροc ἐλάχιcτον τοῦ κατὰ cύνταξιν λόγου. Λόγοc δέ ἐcτι πεζῆc λέξεωc cύνθεcιc διάνοιαν αὐτοτελῆ δηλοῦcα. Τοῦ δὲ λόγου μέρη ἐcτὶν ὀκτώ· ὄνομα, ῥῆμα, μετοχή, ἄρθρον, ἀντωνυμία, πρόθεcιc, ἐπίρρημα, cύνδεcμοc. |
| 1 1 23 [5] | ἡ γὰρ προcηγορία ὡc εἶδοc τῷ ὀνόματι ὑποβέβληται. † ἈΡΧῊ Τ Ω͂ Ν ὈΚΤῺ ΜΕΡ Ω͂ Ν ΤΟ Υ͂ ΛΌΓΟΥ ΠΕΡῚ ὈΝΌΜΑΤΟϹ Ὄνομά ἐcτι μέροc λόγου πτωτικόν, cῶμα ἢ πρᾶγμα cημαῖνον, cῶμα μὲν οἷον λίθο c, πρᾶγμα δὲ οἷον παιδεί α, κοινῶc τε καὶ ἰδίωc λεγόμενον, κοινῶc μὲν οἷον ἄνθρωποc ἵππο c, ἰδίωc δὲ οἷον Ϲωκράτη c. |
| 1 1 24 | —Παρέπεται δὲ τῷ ὀνόματι πέντε· γένη, εἴδη, cχήματα, ἀριθμοί, πτώcειc. Γένη μὲν οὖν εἰcι τρία· ἀρcενικόν, θηλυκόν, οὐδέτερον. ἔνιοι δὲ προcτιθέαcι τούτοιc ἄλλα δύο, κοινόν τε καὶ ἐπίκοινον, κοινὸν μὲν οἷον ἵπποc κύω ν, ἐπίκοινον δὲ οἷον χελιδών ἀετό c. |
| 1 1 25 [5] | Εἴδη δὲ δύο, πρωτότυπον καὶ παράγωγον. πρωτότυπον μὲν οὖν ἐcτι τὸ κατὰ τὴν πρώτην θέcιν λεχθέν, οἷον Γ ῆ. παράγωγον δὲ τὸ ἀφ’ ἑτέρου τὴν γένεcιν ἐcχηκόc, οἷον Γαιήϊοc 〈η 324〉. Εἴδη δὲ παραγώγων ἐcτὶν ἑπτά· πατρωνυμικόν, κτητικόν, cυγκριτικόν, ὑπερθετικόν, ὑποκοριcτικόν, παρώνυμον, ῥηματικόν. 〈1〉 Πατρωνυμικὸν μὲν οὖν ἐcτι τὸ κυρίωc ἀπὸ πατρὸc ἐcχηματιcμένον, καταχρηcτικῶc δὲ καὶ τὸ ἀπὸ προγόνων, οἷον Πηλείδη c , Αἰακίδηc ὁ Ἀχιλλεύc. |
| 1 1 26 [5] | —Τύποι δὲ τῶν πατρωνυμικῶν ἀρcενικῶν μὲν τρεῖc, ὁ εἰc δηc , ὁ εἰc ων , ὁ εἰc αδιοc , οἷον Ἀτρείδη c , Ἀτρείω ν, καὶ ὁ τῶν Αἰολέων ἴδιοc τύποc Ὑρράδιο c· Ὕρρα γὰρ παῖc ὁ Πιττακόc. θηλυκῶν δὲ οἱ ἴcοι τρεῖc, ὁ εἰc ιc , οἷον Πριαμί c, καὶ ὁ εἰc αc , οἷον Πελιά c, καὶ ὁ εἰc νη , οἷον Ἀδρηcτίνη 〈Ε 412〉. —Ἀπὸ δὲ μητέρων οὐ cχηματίζει πατρωνυμικὸν εἶδοc ὁ Ὅμηροc, ἀλλ’ οἱ νεώτεροι. 〈2〉 Κτητικὸν δέ ἐcτι τὸ ὑπὸ τὴν κτῆcιν πεπτωκόc, ἐμπεριειλημμένου τοῦ κτήτοροc, οἷον † Νηλήϊοι ἵπποι 〈Λ 597〉, Ἑκτόρεοc χιτών 〈Β 416〉, Πλατωνικὸν βιβλίο ν. |
| 1 1 27 [5] | 〈3〉 Ϲυγκριτικὸν δέ ἐcτι τὸ τὴν cύγκριcιν ἔχον ἑνὸc πρὸc ἕνα ὁμοιογενῆ, ὡc Ἀχιλλεὺc ἀνδρειότεροc Αἴαντο c, ἢ ἑνὸc πρὸc πολλοὺc ἑτερογενεῖc, ὡc Ἀχιλλεὺc ἀνδρειότεροc τῶν Τρώω ν. Τῶν δὲ cυγκριτικῶν τύποι εἰcὶ τρεῖc, ὁ εἰc τεροc , οἷον ὀξύτεροc βραδύτερο c, καὶ ὁ εἰc ων † καθαρόc, οἷον βελτίων καλλίω ν, καὶ ὁ εἰc ων , οἷον κρείccων ἥccω ν. |
| 1 1 28 [5] | 〈4〉 Ὑπερθετικὸν δέ ἐcτι τὸ κατ’ ἐπίταcιν ἑνὸc πρὸc πολλοὺc παραλαμβανόμενον ἐν cυγκρίcει. Τύποι δὲ αὐτοῦ εἰcι δύο, ὁ εἰc τατοc , οἷον ὀξύτατοc βραδύτατο c, καὶ ὁ εἰc τοc , οἷον ἄριcτοc μέγιcτο c. 〈5〉 Ὑποκοριcτικὸν δέ ἐcτι τὸ μείωcιν τοῦ πρωτοτύπου ἀcυγκρίτωc δηλοῦν, οἷον ἀνθρωπίcκοc λίθαξ μειρακύλλιο ν. 〈6〉 Παρώνυμον δέ ἐcτι τὸ παρ’ ὄνομα ποιηθέν, οἷον Θέων † Τρύφω ν. |
| 1 1 29 [5] | 〈7〉 Ῥηματικὸν δέ ἐcτι τὸ ἀπὸ ῥήματοc παρηγμένον, οἷον Φιλήμων Νοήμω ν. Ϲχήματα δὲ ὀνομάτων ἐcτὶ τρία· ἁπλοῦν, cύνθετον, παραcύνθετον· ἁπλοῦν μὲν οἷον Μέμνω ν, cύνθετον δὲ οἷον Ἀγαμέμνω ν, παραcύνθετον δὲ οἷον Ἀγαμεμνονίδηc † Φιλιππίδη c. — Τῶν δὲ cυνθέτων διαφοραί εἰcι τέccαρεc. |
| 1 1 30 [5] | ἃ μὲν γὰρ αὐτῶν † εἰcιν ἐκ δύο τελείων, ὡc Χειρίcοφο c, ἃ δὲ ἐκ δύο ἀπολειπόντων, ὡc Ϲοφοκλῆ c, ἃ δὲ ἐξ ἀπολείποντοc καὶ τελείου, ὡc Φιλόδημο c, ἃ δὲ ἐκ τελείου καὶ ἀπολείποντοc, ὡc Περικλῆ c. Ἀριθμοὶ τρεῖc· ἑνικόc, δυϊκόc, πληθυντικόc· ἑνικὸc μὲν ὁ Ὅμηρο c, δυϊκὸc δὲ τὼ Ὁμήρ ω, πληθυντικὸc δὲ οἱ Ὅμηρο ι. |
| 1 1 31 [5] | —Εἰcὶ δέ τινεc ἑνικοὶ χαρακτῆρεc καὶ κατὰ πολλῶν λεγόμενοι, οἷον δῆμοc χορόc ὄχλο c· καὶ πληθυντικοὶ κατὰ ἑνικῶν τε καὶ δυϊκῶν, ἑνικῶν μὲν ὡc Ἀθῆναι Θῆβα ι, δυϊκῶν δὲ ὡc ἀμφότερο ι. Πτώcειc ὀνομάτων εἰcὶ πέντε· ὀρθή, γενική, δοτική, αἰτιατική, κλητική. Λέγεται δὲ ἡ μὲν ὀρθὴ ὀνομαcτικὴ καὶ εὐθεῖα, ἡ δὲ γενικὴ κτητική τε καὶ πατρική, ἡ δὲ δοτικὴ ἐπιcταλτική, ἡ δὲ αἰτιατικὴ † κατ’ αἰτιατικήν, ἡ δὲ κλητικὴ προcαγορευτική. |
| 1 1 32 [5] | Ὑποπέπτωκε δὲ τῷ ὀνόματι ταῦτα, ἃ καὶ αὐτὰ εἴδη προcαγορεύεται· κύριον, προcηγορικόν, ἐπίθετον, πρόc τι ἔχον, ὡc πρόc τι ἔχον, ὁμώνυμον, cυνώνυμον, † διώνυμον, ἐπώνυμον, ἐθνικόν, ἐρωτηματικόν, ἀόριcτον, ἀναφορικόν ὃ καὶ ὁμοιωματικὸν καὶ δεικτικὸν καὶ ἀνταποδοτικὸν καλεῖται, περιληπτικόν, ἐπιμεριζόμενον, περιεκτικόν, πεποιημένον, γενικόν, † ἰδικόν, τακτικόν, ἀριθμητικόν, ἀπολελυμένον, † μετουcιαcτικόν. |
| 1 1 33 | 〈1〉 Κύριον μὲν οὖν ἐcτι τὸ τὴν ἰδίαν οὐcίαν cημαῖνον, οἷον Ὅμηροc Ϲωκράτη c. 〈2〉 Προcηγορικὸν δέ ἐcτι τὸ τὴν κοινὴν οὐcίαν cημαῖνον, οἷον ἄνθρωποc ἵππο c. |
| 1 1 34 [5] | 〈3〉 Ἐπίθετον δέ ἐcτι τὸ ἐπὶ κυρίων ἢ προcηγορικῶν † ὁμωνύμωc τιθέμενον καὶ δηλοῦν ἔπαινον ἢ ψόγον. λαμβάνεται δὲ τριχῶc, ἀπὸ ψυχῆc, ἀπὸ cώματοc, ἀπὸ τῶν ἐκτόc· ἀπὸ μὲν ψυχῆc ὡc cώφρων ἀκόλαcτο c, ἀπὸ δὲ cώματοc ὡc ταχύc βραδύ c, ἀπὸ δὲ τῶν ἐκτὸc ὡc πλούcιοc πένη c. |
| 1 1 35 | 〈4〉 Πρόc τι ἔχον δέ ἐcτιν ὡc πατήρ υἱόc φίλοc δεξιό c. 〈5〉 Ὡc πρόc τι ἔχον δέ ἐcτιν ὡc νύξ ἡμέρα † θάνατοc ζω ή. 〈6〉 Ὁμώνυμον δέ ἐcτιν † ὄνομα τὸ κατὰ πολλῶν ὁμωνύμωc τιθέμενον, † οἷον ἐπὶ μὲν κυρίων, ὡc Αἴαc ὁ Τελαμώνιοc καὶ Αἴαc ὁ Ἰλέω c, ἐπὶ δὲ προcηγορικῶν, ὡc μῦc θαλάccιοc καὶ μῦc γηγενή c. |
| 1 1 36 [5] | 〈7〉 Ϲυνώνυμον δέ ἐcτι τὸ ἐν διαφόροιc ὀνόμαcι τὸ αὐτὸ δηλοῦν, οἷον ἄορ ξίφοc μάχαιρα cπάθη φάcγανο ν. 〈8〉 Φερώνυμον δέ ἐcτι τὸ ἀπό τινοc cυμβεβηκότοc τεθέν, ὡc Τιcαμενόc καὶ Μεγαπένθη c. |
| 1 1 37 | 〈9〉 Διώνυμον δέ ἐcτιν ὀνόματα δύο καθ’ ἑνὸc κυρίου τεταγμένα, οἷον Ἀλέξανδροc ὁ καὶ Πάρι c, οὐκ ἀναcτρέφοντοc τοῦ λόγου· οὐ γάρ, εἴ τιc Ἀλέξανδροc, οὗτοc καὶ Πάριc. |
| 1 1 38 [5] | 〈10〉 Ἐπώνυμον δέ ἐcτιν, ὃ καὶ διώνυμον καλεῖται, τὸ μεθ’ ἑτέρου κυρίου καθ’ ἑνὸc λεγόμενον, ὡc Ἐνοcίχθων ὁ Ποcειδῶν καὶ Φοῖβοc ὁ Ἀπόλλων. 〈11〉 Ἐθνικὸν δέ ἐcτι τὸ ἔθνουc δηλωτικόν, ὡc Φρύξ Γαλάτη c. 〈12〉 Ἐρωτηματικὸν δέ ἐcτιν, ὃ καὶ πευcτικὸν καλεῖται, τὸ κατ’ ἐρώτηcιν λεγόμενον, οἷον τίc ποῖοc πόcοc πηλίκο c. |
| 1 1 39 | 〈13〉 Ἀόριcτον δέ ἐcτι τὸ τῷ ἐρωτηματικῷ ἐναντίωc λεγόμενον, οἷον ὅcτιc ὁποῖοc ὁπόcοc ὁπηλίκο c. 〈14〉 Ἀναφορικὸν δέ ἐcτιν, ὃ καὶ ὁμοιωματικὸν καὶ δεικτικὸν καὶ ἀνταποδοτικὸν καλεῖται, τὸ ὁμοίωcιν cημαῖνον, οἷον τοιοῦτοc τοcοῦτοc τηλικοῦτο c. |
| 1 1 40 | 〈15〉 Περιληπτικὸν δέ ἐcτι τὸ τῷ ἑνικῷ ἀριθμῷ πλῆθοc cημαῖνον, οἷον δῆμοc χορόc ὄχλο c. |
| 1 1 41 | 〈16〉 Ἐπιμεριζόμενον δέ ἐcτι τὸ ἐκ δύο ἢ καὶ πλειόνων ἐπὶ ἓν ἔχον τὴν ἀναφοράν, οἷον ἑκάτεροc ἕκαcτο c. 〈17〉 Περιεκτικὸν δέ ἐcτι τὸ ἐμφαῖνον ἐν ἑαυτῷ τι περιεχόμενον, οἷον δαφνών παρθενώ ν. |
| 1 1 42 | 〈18〉 Πεποιημένον δέ ἐcτι τὸ παρὰ τὰc τῶν ἤχων ἰδιότηταc μιμητικῶc εἰρημένον, οἷον φλοῖcβοc ῥοῖζοc † ὀρυγμαδό c. 〈19〉 Γενικὸν δέ ἐcτι τὸ δυνάμενον εἰc πολλὰ εἴδη διαιρεθῆναι, οἷον ζῶον φυτό ν. |
| 1 1 43 | 〈20〉 † Ἰδικὸν δέ ἐcτι τὸ ἐκ τοῦ γένουc διαιρεθέν, οἷον βοῦc ἵπποc ἄμπελοc ἐλαί α. |
| 1 1 44 [5] | 〈21〉 Τακτικὸν δέ ἐcτι τὸ τάξιν δηλοῦν, οἷον πρῶτοc δεύτεροc τρίτο c. 〈22〉 Ἀριθμητικὸν δέ ἐcτι τὸ ἀριθμὸν cημαῖνον, οἷον εἷc δύο τρεῖ c. 〈23〉 Ἀπολελυμένον δέ ἐcτιν ὃ καθ’ ἑαυτὸ νοεῖται, οἷον θεόc λόγο c. 〈24〉 † Μετουcιαcτικὸν δέ ἐcτι τὸ μετέχον οὐcίαc τινόc, οἷον πύρινοc δρύϊνοc ἐλάφινο c. |
| 1 1 45 | — Τοῦ δὲ ὀνόματοc διαθέcειc εἰcὶ δύο, ἐνέργεια καὶ πάθοc, ἐνέργεια μὲν ὡc κριτήc ὁ κρίνων, πάθοc δὲ ὡc κριτόc ὁ κρινόμενοc. |
| 1 1 46 [5] | ΠΕΡῚ ῬΉΜΑΤΟϹ Ῥῆμά ἐcτι λέξιc ἄπτωτοc, ἐπιδεκτικὴ χρόνων τε καὶ προcώπων καὶ ἀριθμῶν, ἐνέργειαν ἢ πάθοc παριcτᾶcα. Παρέπεται δὲ τῷ ῥήματι ὀκτώ, ἐγκλίcειc, διαθέcειc, εἴδη, cχήματα, ἀριθμοί, πρόcωπα, χρόνοι, cυζυγίαι. |
| 1 1 47 | Ἐγκλίcειc μὲν οὖν εἰcι πέντε, ὁριcτική, προcτακτική, εὐκτική, ὑποτακτική, ἀπαρέμφατοc. Διαθέcειc εἰcὶ τρεῖc, ἐνέργεια, πάθοc, μεcότηc· ἐνέργεια μὲν οἷον τύπτ ω, πάθοc δὲ οἷον τύπτομα ι, μεcότηc δὲ ἡ ποτὲ μὲν ἐνέργειαν ποτὲ δὲ πάθοc παριcτᾶcα, οἷον πέπηγα διέφθορα ἐποιηcάμην ἐγραψάμη ν. |
| 1 1 50 | Εἴδη δὲ δύο, πρωτότυπον καὶ παράγωγον· πρωτότυπον μὲν οἷον ἄρδ ω, παράγωγον δὲ οἷον ἀρδεύ ω. Ϲχήματα τρία, ἁπλοῦν, cύνθετον, παραcύνθετον· ἁπλοῦν μὲν οἷον φρον ῶ, cύνθετον δὲ οἷον καταφρον ῶ, παραcύνθετον δὲ οἷον ἀντιγονίζω φιλιππίζ ω. |
| 1 1 51 [5] | Ἀριθμοὶ τρεῖc, ἑνικόc, δυϊκόc, πληθυντικόc· ἑνικὸc μὲν οἷον τύπτ ω, δυϊκὸc δὲ οἷον τύπτετο ν, πληθυντικὸc δὲ οἷον τύπτομε ν. Πρόcωπα τρία, πρῶτον, δεύτερον, τρίτον· πρῶτον μὲν ἀφ’ οὗ ὁ λόγοc, δεύτερον δὲ πρὸc ὃν ὁ λόγοc, τρίτον δὲ περὶ οὗ ὁ λόγοc. Χρόνοι τρεῖc, ἐνεcτώc, παρεληλυθώc, μέλλων. |
| 1 1 53 [5] | τούτων ὁ παρεληλυθὼc ἔχει διαφορὰc τέccαραc, παρατατικόν, παρακείμενον, ὑπερcυντέλικον, ἀόριcτον· ὧν cυγγένειαι τρεῖc, ἐνεcτῶτοc πρὸc παρατατικόν, παρακειμένου πρὸc ὑπερcυντέλικον, ἀορίcτου πρὸc μέλλοντα. ΠΕΡῚ ϹΥΖΥΓΊΑϹ Ϲυζυγία ἐcτὶν ἀκόλουθοc ῥημάτων κλίcιc. Εἰcὶ δὲ cυζυγίαι βαρυτόνων μὲν ῥημά των ἕξ, ὧν 〈1〉 ἡ μὲν πρώτη ἐκφέρεται διὰ τοῦ β ἢ † φ ἢ π ἢ πτ , οἷον λείβω † γράφω τέρπω κόπτ ω· 〈2〉 ἡ δὲ δευτέρα διὰ τοῦ γ ἢ κ ἢ χ ἢ κτ , οἷον λέγω πλέκω τρέχω τίκτ ω· 〈3〉 ἡ δὲ τρίτη διὰ τοῦ δ ἢ θ ἢ τ , οἷον ᾄδω πλήθω ἀνύτ ω· 〈4〉 ἡ δὲ τετάρτη διὰ τοῦ ζ ἢ τῶν δύο σς , οἷον φράζω † νύσσω ὀρύσσ ω· 〈5〉 ἡ δὲ πέμπτη διὰ τῶν τεσσάρων ἀμεταβόλων, λ μ ν ρ , οἷον πάλλω νέμω κρίνω σπείρ ω· 〈6〉 ἡ δὲ ἕκτη διὰ καθαροῦ τοῦ ω , οἷον ἱππεύω πλέω † βασιλεύ ω. |
| 1 1 57 [5] | Τινὲς δὲ καὶ ἑβδόμην συζυγίαν εἰσάγουσιν διὰ τοῦ ξ καὶ ψ , οἷον ἀλέξω ἕψ ω. — Περισπωμένων δὲ ῥημάτων συζυγίαι εἰσὶ τρεῖς, ὧν 〈1〉 ἡ μὲν πρώτη ἐκφέρεται ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου προςώπου διὰ τῆς ει διφθόγγου, οἷον νοῶ νοεῖς νοε ῖ· 〈2〉 ἡ δὲ δευτέρα διὰ τῆς α ͅ διφθόγγου, προςγραφομένου τοῦ ι , μὴ συνεκφωνουμένου δέ, οἷον βοῶ βοᾷς βο ᾷ· 〈3〉 ἡ δὲ τρίτη διὰ τῆς οι διφθόγγου, οἷον χρυσῶ χρυσοῖς χρυσο ῖ. |
| 1 1 59 [10] | — Τῶν δὲ εἰς μι ληγόντων ῥημάτων συζυγίαι εἰσὶ τέσσαρες, ὧν 〈1〉 ἡ μὲν πρώτη † ἐκφέρεται ἀπὸ τῆς πρώτηc τῶν περιcπωμένων, ὡc ἀπὸ τοῦ τιθῶ γέγονε τίθημ ι· 〈2〉 ἡ δὲ δευτέρα ἀπὸ τῆc δευτέραc, ὡc ἀπὸ τοῦ ἱcτῶ γέγονεν ἵcτημ ι· 〈3〉 ἡ δὲ τρίτη ἀπὸ τῆc τρίτηc, ὡc ἀπὸ τοῦ διδῶ γέγονε δίδωμ ι· 〈4〉 ἡ δὲ τετάρτη ἀπὸ τῆc ἕκτηc τῶν βαρυτόνων, ὡc ἀπὸ τοῦ πηγνύω γέγονε πήγνυμ ι. ΠΕΡῚ ΜΕΤΟΧ Η͂ Ϲ Μετοχή ἐcτι λέξιc μετέχουcα τῆc τῶν ῥημάτων καὶ τῆc τῶν ὀνομάτων ἰδιότητοc. |
| 1 1 60 | Παρέπεται δὲ αὐτῇ ταὐτὰ ἃ καὶ τῷ ὀνόματι καὶ τῷ ῥήματι δίχα προcώπων τε καὶ ἐγκλίcεων. ΠΕΡῚ ἌΡΘΡΟΥ Ἄρθρον ἐcτὶ μέροc λόγου πτωτικόν, προταccόμενον † καὶ ὑποταccόμενον τῆc κλίcεωc τῶν ὀνομάτων. |
| 1 1 61 | καὶ ἔcτι προτακτικὸν μὲν ὁ, ὑποτακτικὸν δὲ ὅ c. Παρέπεται δὲ αὐτῷ τρία· γένη, ἀριθμοί, πτώcειc. |
| 1 1 62 [5] | Γένη μὲν οὖν εἰcι τρία· ὁ ποιητή c , ἡ ποίηcι c , τὸ ποίημ α. Ἀριθμοὶ τρεῖc· † ἑνικόc, δυϊκόc, πληθυντικόc· ἑνικὸc μὲν ὁ ἡ τ ό, δυϊκὸc δὲ τώ τά †, πληθυντικὸc δὲ οἱ αἱ τ ά. Πτώcειc δὲ ὁ τοῦ τῷ τόν ὦ , † ἡ τῆc τῇ τήν ὦ. ΠΕΡῚ ἈΝΤΩΝΥΜΊΑϹ Ἀντωνυμία ἐcτὶ λέξιc ἀντὶ ὀνόματοc παραλαμβανομένη, προcώπων ὡριcμένων δηλωτική. |
| 1 1 64 | Παρέπεται δὲ τῇ ἀντωνυμίᾳ ἕξ· πρόcωπα, γένη, ἀριθμοί, πτώcειc, cχήματα, εἴδη. Πρόcωπα πρωτοτύπων μὲν ἐγώ cύ ἵ, παραγώγων δὲ ἐμόc cόc ὅ c. |
| 1 1 65 | Γένη τῶν μὲν πρωτοτύπων διὰ μὲν τῆc φωνῆc οὐ διακρίνεται, διὰ δὲ τῆc ὑπ’ αὐτῶν δείξεωc, οἷον ἐγ ώ· τῶν δὲ παραγώγων, οἷον ὁ ἐμόc ἡ ἐμή τὸ ἐμό ν. |
| 1 1 66 | Ἀριθμοὶ πρωτοτύπων μὲν ἑνικὸc ἐγώ cύ ἵ, δυϊκὸc νῶϊ cφῶ ϊ, πληθυντικὸc ἡμεῖc ὑμεῖc cφεῖ c· παραγώγων δὲ ἑνικὸc ἐμόc cόc ὅ c, δυϊκὸc ἐμώ cώ ὥ, πληθυντικὸc ἐμοί cοί ο ἵ. |
| 1 1 67 [5] | Πτώcειc πρωτοτύπων μὲν ὀρθῆc ἐγώ cύ ἵ, γενικῆc ἐμοῦ cοῦ ο ὗ, δοτικῆc ἐμοί cοί ο ἷ, αἰτιατικῆc ἐμέ cέ ἕ, κλητικῆc c ύ· παραγώγων δὲ ἐμόc cόc ὅ c, γενικῆc ἐμοῦ cοῦ ο ὗ, δοτικῆc ἐμῷ cῷ ᾧ, αἰτιατικῆc ἐμόν cόν ὅ ν. Ϲχήματα δύο, ἁπλοῦν, cύνθετον· ἁπλοῦν μὲν οἷον ἐμοῦ cοῦ ο ὗ, cύνθετον δὲ ἐμαυτοῦ cαυτοῦ αὑτο ῦ. |
| 1 1 68 | Εἴδη δέ, ὅτι αἱ μέν εἰcι πρωτότυποι, ὡc ἐγώ cύ ἵ, αἱ δὲ παράγωγοι, ὡc πᾶcαι αἱ κτητικαί, αἳ καὶ διπρόcωποι καλοῦνται. παράγονται δὲ οὕτωc· ἀπὸ μὲν ἑνικῶν αἱ ἕνα κτήτορα δηλοῦcαι, ὡc ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ ὁ ἐμό c· ἀπὸ δὲ δυϊκῶν αἱ δύο, ὡc ἀπὸ τοῦ νῶϊ νωΐτερο c· ἀπὸ δὲ πληθυντικῶν αἱ πολλούc, ὡc ἀπὸ τοῦ ἡμεῖc ἡμέτερο c. |
| 1 1 69 [5] | Τῶν δὲ ἀντωνυμιῶν αἱ μέν εἰcιν ἀcύναρθροι, αἱ δὲ cύναρθροι· ἀcύναρθροι μὲν οἷον ἐγ ώ, cύναρθροι δὲ οἷον ὁ ἐμό c. ΠΕΡῚ ΠΡΟΘΈϹΕΩϹ Πρόθεcίc ἐcτι λέξιc προτιθεμένη πάντων τῶν τοῦ λόγου μερῶν ἔν τε cυνθέcει καὶ cυντάξει. |
| 1 1 71 | Εἰcὶ δὲ αἱ πᾶcαι προθέcειc ὀκτὼ καὶ δέκα, ὧν μονοcύλλαβοι μὲν ἕξ· ἐν εἰc ἐξ cύν πρό πρό c, αἵτινεc οὐκ ἀναcτρέφονται· διcύλλαβοι δὲ δύο καὶ δέκα· ἀνά κατά διά μετά παρά ἀντί ἐπί περί ἀμφί ἀπό ὑπό ὑπέ ρ. |
| 1 1 72 [5] | ΠΕΡῚ ἘΠΙΡΡΉΜΑΤΟϹ Ἐπίρρημά ἐcτι μέροc λόγου ἄκλιτον, κατὰ ῥήματοc λεγόμενον ἢ ἐπιλεγόμενον ῥήματι. Τῶν δὲ ἐπιρρημάτων τὰ μέν ἐcτιν ἁπλᾶ, τὰ δὲ cύνθετα· ἁπλᾶ μὲν ὡc πάλα ι, cύνθετα δὲ ὡc πρόπαλα ι. |
| 1 1 73 | 〈1〉 Τὰ δὲ χρόνου δηλωτικά, οἷον νῦν τότε αὖθι c· τούτοιc δὲ ὡc εἴδη ὑποτακτέον τὰ καιροῦ παραcτατικά, οἷον cήμερον αὔριον τόφρα τέωc πηνίκ α. |
| 1 1 74 | 〈2〉 Τὰ δὲ μεcότητοc, οἷον καλῶc cοφῶ c. 〈3〉 Τὰ δὲ ποιότητοc, οἷον πύξ λάξ βοτρυδόν 〈Β 89〉 ἀγεληδόν 〈Π 160〉. |
| 1 1 75 | 〈4〉 Τὰ δὲ ποcότητοc, οἷον πολλάκιc ὀλιγάκι c. 〈5〉 Τὰ δὲ ἀριθμοῦ δηλωτικά, οἷον δίc τρίc τετράκι c. |
| 1 1 76 | 〈6〉 Τὰ δὲ τοπικά, οἷον ἄνω κάτ ω· ὧν cχέcειc εἰcὶ τρεῖc, ἡ ἐν τόπῳ, ἡ εἰc τόπον, ἡ ἐκ τόπου, οἷον οἴκοι οἴκαδε οἴκοθε ν. 〈7〉 Τὰ δὲ εὐχῆc cημαντικά, οἷον εἴθε αἴθε ἄβαλ ε. 〈8〉 Τὰ δὲ cχετλιαcτικά, οἷον παπαῖ ἰού φε ῦ. |
| 1 1 78 | 〈9〉 Τὰ δὲ ἀρνήcεωc ἢ ἀποφάcεωc, οἷον οὔ οὐχί οὐδῆτα οὐδαμῶ c. 〈10〉 Τὰ δὲ cυγκαταθέcεωc, οἷον ναί ναίχ ι. 〈11〉 Τὰ δὲ ἀπαγορεύcεωc, οἷον μή μηδῆτα μηδαμῶ c. |
| 1 1 79 | 〈12〉 Τὰ δὲ παραβολῆc ἢ ὁμοιώcεωc, οἷον ὡc ὥcπερ ἠΰτε καθάπε ρ. 〈13〉 Τὰ δὲ θαυμαcτικά, οἷον βαβα ῖ. |
| 1 1 80 | 〈14〉 Τὰ δὲ εἰκαcμοῦ, οἷον ἴcωc τάχα τυχό ν. 〈15〉 Τὰ δὲ τάξεωc, οἷον ἑξῆc ἐφεξῆc χωρί c. 〈16〉 Τὰ δὲ ἀθροίcεωc, οἷον ἄρδην ἅμα ἤλιθ α. |
| 1 1 82 | 〈17〉 Τὰ δὲ παρακελεύcεωc, οἷον εἶα ἄγε φέρ ε. 〈18〉 Τὰ δὲ cυγκρίcεωc, οἷον μᾶλλον ἧττο ν. |
| 1 1 83 | 〈19〉 Τὰ δὲ ἐρωτήcεωc, οἷον πόθεν πηνίκα πῶ c. 〈20〉 Τὰ δὲ ἐπιτάcεωc, οἷον λίαν cφόδρα πάνυ ἄγαν μάλιcτ α. |
| 1 1 84 [5] | 〈21〉 † Τὰ δὲ cυλλήψεωc, οἷον ἅμα ὁμοῦ ἄμυδι c. 〈22〉 Τὰ δὲ ἀπωμοτικά, οἷον μ ά. 〈23〉 Τὰ δὲ κατωμοτικά, οἷον ν ή. 〈24〉 Τὰ δὲ βεβαιώcεωc, οἷον δηλαδ ή. |
| 1 1 85 | 〈25〉 Τὰ δὲ θετικά, οἷον γαμητέον πλευcτέο ν. 〈26〉 Τὰ δὲ θειαcμοῦ, οἷον εὐοἵ εὔἁ ν. |
| 1 1 86 | ΠΕΡῚ ϹΥΝΔΈϹΜΟΥ Ϲύνδεcμόc ἐcτι λέξιc cυνδέουcα διάνοιαν μετὰ τάξεωc καὶ τὸ τῆc ἑρμηνείαc κεχηνὸc δηλοῦcα. Τῶν δὲ cυνδέcμων οἱ μέν εἰcι cυμπλεκτικοί, οἱ δὲ διαζευκτικοί, οἱ δὲ cυναπτικοί, οἱ δὲ παραcυναπτικοί, οἱ δὲ αἰτιολογικοί, οἱ δὲ † ἀπορρηματικοί, οἱ δὲ cυλλογιcτικοί, οἱ δὲ παραπληρωματικοί. |
| 1 1 88 | 〈1〉 Ϲυμπλεκτικοὶ μὲν οὖν εἰcιν ὅcοι τὴν ἑρμηνείαν ἐπ’ ἄπειρον ἐκφερομένην cυνδέουcιν. |
| 1 1 89 | εἰcὶ δὲ οἷδε· μέν δέ τέ καί ἀλλά ἠμέν ἠδέ ἰδέ ἀτάρ αὐτάρ ἤτοι κέν ἄ ν. 〈2〉 Διαζευκτικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι τὴν μὲν φράcιν ἐπιcυνδέουcιν, ἀπὸ δὲ πράγματοc εἰc πρᾶγμα διιcτᾶcιν. |
| 1 1 91 | εἰcὶ δὲ οἷδε· ἤ ἤτοι ἠ έ. 〈3〉 Ϲυναπτικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι ὕπαρξιν μὲν οὐ δηλοῦcι, cημαίνουcι δὲ ἀκολουθίαν. |
| 1 1 92 | εἰcὶ δὲ οἷδε· εἴ εἴπερ εἰδή εἰδήπε ρ. 〈4〉 Παραcυναπτικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι μεθ’ ὑπάρξεωc καὶ τάξιν δηλοῦcιν. εἰcὶ δὲ οἷδε· ἐπεί ἐπείπερ ἐπειδή ἐπειδήπε ρ. 〈5〉 Αἰτιολογικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι ἐπ’ ἀποδόcει αἰτίαc † ἕνεκεν παραλαμβάνονται. |
| 1 1 93 | εἰcὶ δὲ οἷδε· ἵνα ὄφρα ὅπωc ἕνεκα οὕνεκα διὅ διὅτι κα θ ’ ὅ κα θ ’ ὅτι κα θ ’ ὅcο ν. |
| 1 1 94 | 〈6〉 † Ἀπορρηματικοὶ δέ εἰcιν † ὅcοι ἐπαποροῦντεc εἰώθαcι cυνδεῖν. |
| 1 1 95 | εἰcὶ δὲ οἷδε· ἆρα κᾶτα μῶ ν. 〈7〉 Ϲυλλογιcτικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι πρὸc τὰc ἐπιφοράc τε καὶ cυλλήψειc τῶν ἀποδείξεων εὖ διάκεινται. |
| 1 1 96 | εἰcὶ δὲ οἷδε· ἄρα ἀλλά ἀλλαμήν τοίνυν τοιγάρτοι τοιγαροῦ ν. 〈8〉 Παραπληρωματικοὶ δέ εἰcιν ὅcοι μέτρου ἢ κόcμου ἕνεκεν παραλαμβάνονται. |
| 1 1 97 | εἰcὶ δὲ οἷδε· δή ῥά νύ ποῦ τοί θήν ἄρ δῆτα πέρ πώ μήν ἄν αὖ νῦν οὖν κέν γ έ. |
| 1 1 100 | Τινὲc δὲ προcτιθέαcι καὶ ἐναντιωματικούc, οἷον ἔμπηc ὅμω c. |