Praise of a Smyrnaean Professor Teaching at Berytus UniversityἘγκώμιον Σμυρναίου Καθηγητοῦ ἐν Βηρύτῳ
Epic Work Anonymous Praise of a Smyrnaean Professor Teaching at Berytus University PDF
The Praise of a Smyrnaean Professor Teaching at Berytus University is an anonymous Greek verse encomium celebrating an unnamed professor from Smyrna who taught at the University of Berytus. The text survives only in five fragmentary passages, indicating its transmission was likely indirect, possibly within an anthology or rhetorical handbook, with no known manuscript tradition or early editions. The work functions as both an encomium, praising the individual, and an ekphrasis, offering a detailed rhetorical description. The extant fragments suggest a structured praise of the professor’s intellectual virtues and eloquence, his teaching skill and professional merit as a law professor, the civic glory of Berytus as a premier center for Roman legal study, and the cultural prestige of Smyrna, reflecting the intellectual networks of the late Roman East. This encomium exemplifies the ceremonial literature surrounding late antique higher education, highlighting the social status of professors and the culture of advanced learning within the prestigious scholarly environment of Berytus, which flourished as a law school from the 3rd to the 6th centuries CE.
| unit_1 | καίτοι .[] εἰ γὰρ τρ[] ὅμως [...... τ]ῆς φύσεως τ̣[] λυπη[σό]μεσθα μὴ βλέποντες ἐνθ̣[άδε] τὸν το̣[ῦ θε]άτρου δεσπότην, τὸν ῥήτο[ρα,] οὗ χ[ωρὶς] οὐδεὶς σύλλογος ἐγεγόν[ει] ποτέ, δι’ ὅν τε δεῦρο συνελέγημεν πολλάκις. ὑ[με]ῖς τε πάντες ὑποθέσεως ἄλλης ὅ̣ρ̣ο̣ν̣ [ο]ὐκ ἂν προθύμως ἡδέως τ’ ἠκ[ού]ετε, εἰ μὴ τὸν ἄνδρα [τ]ουτονὶ τεθνηκότ[α] λόγοις [ἐτί]μων, οἷς ἐτ[ί]μα πολλάκις ἄλλ[ο]υ̣ς̣ [ἐκ]εῖνος· καὶ γὰρ ἦν δεινὸς λέγειν. οὐκ ἴστε, πρῴη̣ν̣ πῶς ἑτέραν ᾑρημένος [ὁ]δὸν τραπέσθαι τ[..]να τῆς εὐφ[η]μ̣ίας δα̣σκεν .θ̣η̣νκα[...]ψ̣ε̣υ[.]α̣μμα[] [] [] [] ἐπαινετέον δὲ τῶν μαθητῶν τὸν χορόν εὐγνωμοσύνης τῆς ἀμφὶ τὸν διδάσκαλον. ἄλλως γὰρ αὐτὸν οὐκ ἔχοντες εἰσορᾶν [ἔσ]τησαν ἐν γραφαῖσιν εἰκόνων δύο, |
| unit_2 | [ὧ]ν τ̣[ὴ]ν μὲν ἠργάσαντο παῖδες ζω[γ]ρά[φων,] [ἣ] δ’ [ἦ]ν ἐν ἑκάστῳ κατὰ φύσιν γεγραμμένη [ἐ]ν τῇ δ[ι]ανοίᾳ. νῦν δ’ ἐγὼ ταύτην τρίτην [ἔ]μπνουν ἀναθήσω καὶ λαλοῦσαν εἰκόνα, οὔτοι διατήξας κηρόν, ἀλλ’ ε[ἰ]πὼν ἔπη. ἐὰν δὲ δόξω τῷ πάθει νικώμενος [π]ολλαῖς ἐπαίνων ἐμπεσεῖν ὑπερβολαῖς [τι]μῶν τὸν ἄνδρα, μηδὲ εἷς βασκαινέτω· [φ]θ̣όνος γὰρ οὐδείς, φησί που Δημοσθένης [ἐκ] τοῦ παλαιοῦ συγγραφέως ἀποσπάσας, [πρὸς τ]οὺς θανόντας τοῖς ἔτι ζῶσιν τέως. [καὶ νῦ]ν̣ ἰά[μ]βων κωμικῶν πεπαυμέν[ος] [ἡρῷ’ ἔπη τ]ὸ̣ λοιπὸν εἰσκυκλήσομ[αι.] [] [] [] [] [] [] το [........... π]εριδέξι[] Βη[ρυτῷ .....] ἀγαλλομένηι [] νῦ[ν ..... ῥητῆρ]ος ἐυγλώσσοιο θαν̣ό̣ντ̣ο̣ς̣ ε[ὐεπίης τε λόγ]ων, οὓς ἐς χθόνα πᾶσαν ἴα[λλεν] ι̣[............] μέγα φρονέοι πολί[ε]σσι π̣[........ π]ε̣ρ̣ι̣κ̣[α]λλὲς ἑὸν φαίνουσα πρό[σωπον] α[.......]νος· ἀτὰρ Ἀτθίδος εἶπε καμού̣[ση]ς̣ [............]μ̣ίαν γλήνην ὀλέσασα [............]σιν ἐπ’ ὄφρυσι π[έ]πλον ἐρύσσει [............]λ̣[.] σὲ δ’ οὐ τόσον εἵλετο πένθος οὐδ’ [ὅτε σὸν κατὰ κύκ]λ̣ον ὑπώκλασε γαῖα χανο[ῦσα] |
| unit_3 | καὶ σέο πάντα τίναξε θεμείλια· σοῖς δ’ ἐπὶ λαοῖς πολλοῖς ἔπλεο τύμβος ἐρικλαύτοισι πεσοῦσα· ὡς ὁπότ’ [ἀγγ]ελίη χαλεπὴ σέο τύψεν ἀκουάς [δῖον ἐς] Ἕρμ̣ο̣ν ἰοῦσα νεοκτιμένη[ς] ἀπὸ Ῥώμης [κλεινοτάτο]υ̣ ναετῆρος ἀπαγγέλλουσα τελευτήν. [τοῦ γὰρ θε]σπέσιον κλέος ἤραο, τῷ ἐπὶ μούν[ῳ] [πρόσ]θ̣ε̣ μέγα φρονέεσκες ἐν ἀντολί̣η̣ι̣ περ ἐόντι ἀλλοδαπὴν ἀ̣νὰ γα[ῖ]αν· ἐπεί καὶ τοῖο ἕκητι εἰ̣σ̣έτ’ ἀριστοτόκον σε βροτοὶ καλέεσκον ἅπαντες. τρε̣ῖς γὰρ σεῖο γένοντο περικληέστατοι υἷες, εἷς μὲν ἀοιδοπόλος, δύο δὲ ῥητῆρες ἀγαυοί. ἦ τοι ὃ μὲν φίλος υἱὸς ἐυρρείταο Μέλητος [κῆρ]υξ ἀθανάτων τε καὶ ἀνδρῶν θεῖος Ὅμηρος, [Ἴλι]ον ὅστις ἔθηκεν ὑπ’ ὀφθαλμοῖσιν ἁπάν̣[των] [πλ]αγκτοσύνην τ’ Ὀδυσῆος ἰδεῖν ὑποφ[ή]τ[ορι Μούσῃ,] [οἳ] δὲ δύω ῥητῆρες Ἀριστείδης τε καὶ α[ὐτός,] [πάντα μάλ’ ἀ]λλήλοισιν ὁμοίιοι, ἶσα δὲ [δῶρα] [Ἀτθίδος ἀμφ]οτέροισι, δι’ ἧς ῥέεν ὡ[ς μέλι φωνή.] [ἀμφοτέρους δ’] ἐσιδοῦσα θεὰ θάμα[] |
| unit_4 | [] [] [] ἢ ποτ̣[αμοῦ .....]ο[ς] ἐυρρόου̣ [..]ο[] ὕ[δωρ] εἰς ἑὸν ἦτορ ἀπειρέσιο̣ν [] ἢ [καὶ ἀ]π̣ οὐρανίης ἐσκέπτετο [] ι.....α̣ν θ̣εσμούς τε καὶ ἤθε[] μ[ούσαι]ς̣ εὐφραδέεσσι Πλ̣ατώνια [] ἀ[λλά ο]ἱ οὐ τάδε πάντα κακὴν ἀπέερ̣[γε τελευτήν,] [ο]ὐδ’ ὁ πολὺς γλώσσης ῥόος ἤρκεσε̣ν̣ [ὥστ’ ἀπαμῦναι] μ̣οῖ̣ραν νηλεόθυμον ἀμειδέ[ος Αἰδωνῆος,] ἀλλά ἑ χαλκ[εί]η θανάτ[ου] κοίμ̣[ησεν ἀνάγκη] Κ[ωνστ]αντινιάδος νεο[θή]λε[ο]ς [ἐν χθονὶ Ῥώμης.] τὸ[ν] δ̣ὲ̣ πόλις βασιλῆος ἐμύρ[α]τ[ο νεκρὸν ἰδοῦσα] ἀχνυμένη, πᾶσαι δὲ γόῳ πλήμυρον ἀ[γυι]α[ί,] τοῖον ἐπεὶ σίγησε λιγὺ στόμα, τοῦ κλέ̣ο̣ς εὐρύ τηλόθεν α̣[ἰ]ὲν ἄκουσε, λ[ι]λαίετο δ’ ἐγγ[ὺς] ἀκούειν φθεγγομένου, καὶ ἔμελλεν ἀκούεμ̣[εν]· ἦ[λθε γὰρ αὐτός] Θρηικίην ποτὶ γαῖα[ν], ἑὸν χρέος ὥς κε [τελέσσῃ·] τὸν δὲ μετὰ χρειὼ ζαθέη πόλις αὖ[θι κατασχεῖν] ἤθελε παρπεπιθ[ο]ῦσα, νέων ἵνα πῶυ̣ [νομεύσῃ,] ἀνθρώπων εὐη[γ]ε[ν]έων ἀγανόφ[ρ]ονας υἷα[ς,] ο̣ἵ̣ μιν ναιετάουσιν, ἀπειρεσίαις ἐνὶ τιμαῖς πολλοὺς κυδιόωντες ἀριζήλοισι θοώκοις. ἀλλὰ τά γ’ οὐκ ἐτ̣ε̣[λεῖ]το· τὸ καὶ νέκυν ἀνδρὸς ἰδοῦσ[α] ἡ πάρος αἰὲν ἄδακρυς ἐδάκρυσεν τότε Ῥ̣ώμη, |
| unit_5 | Θρηικίαι δὲ γόων ἁλιμυρέες ἔκλυον ἀκταί [μυρία] κοπτόμεναι{ς} ῥοθίῳ πλήσσοντ̣[ι θ]αλάσ[σης] [κλυζομένης] παρὰ θῖνα ῥοώδεος Ἑλλ[ησ]πόντου. [ὥς ποτ’ Ὀ]λυμπιάδες κοῦραι Διὸς ἐννέα Μοῦσα[ι] [πενθάδε]ς ἀμφὶ Θέτιν Νηρηίδα κωκύεσκον [υἱέα Μυρμ]ιδόνων ἡγήτορα δα[κρυχέουσαι] []ν̣η̣υ̣· .[.....]ε̣[] |