The Mimiambs are a collection of eight short dramatic poems by the Hellenistic poet Herodas, who flourished in the 3rd century BCE. Composed in a distinctive "limping" iambic meter, these works represent a literary form of mime, presenting vivid and often humorous vignettes of everyday life in verse. Each poem is a self-contained dialogue populated by ordinary, frequently lower or middle-class characters engaged in coarse and realistic scenarios. The subjects range from a procuress negotiating for a client and a woman prosecuting a cobbler for faulty shoes to a mother chastising a schoolmaster and temple devotees admiring votive offerings.
The work survives only in a fragmentary state. Its primary source is a papyrus codex discovered in Egypt in 1890, which preserves eight complete poems alongside fragments of others. While the openings of the poems are generally well-preserved, the conclusions of many are damaged or lost, necessitating considerable scholarly reconstruction. Prior to this discovery, Herodas was known merely through passing references in later ancient literature.
Modern interpretation views the Mimiambs as a sophisticated literary experiment characteristic of the Hellenistic age. They are believed to have been composed for an educated audience capable of appreciating the deliberate contrast between the refined, allusive poetic style—which draws on Homeric echoes and the tradition of earlier iambic poets—and the deliberately vulgar, realistic subject matter. As such, the collection offers a unique window into the social history, colloquial language, and material culture of the period.
| book 1 | ΜΗΤΡΙΧΗ |
| book 1.1 | Θ[ρέισ]σα, ἀράσσει τὴν θύρην τις· οὐκ ὄψηι μ[ή] τ[ις] παρ’ ἠμέων ἐξ ἀγροικίης ἤκει; ΘΡΕΙΣΣΑ |
| book 1.3 | τίς τ[ὴν] θύρην; ΓΥΛΛΙΣ ἐγὦδε. ΘΡ. τίς σύ; δειμαίνεις ἆσσον προσελθεῖν; ΓΥ. ἢν ἰδού, πάρειμ’ ἆσσον. |
| book 1.5 | 〈ΘΡ.〉τίς δέ εἰ〈σ〉 σύ; 〈ΓΥ.〉 Γυλλίς, ἠ Φιλαινίδος μήτηρ. ἄγγειλον ἔνδον Μητρίχηι παρεῦσάν με. ΘΡ.καλεῖ— 〈ΜΗ.〉 τίς ἐστιν; 〈ΘΡ.〉 Γυλλίς. 〈ΜΗ.〉 ἀμμίη |
| book 1.7 | Γυλλίς. στρέψον τι, δούλη. τίς σε μοῖρ’ ἔπεις’ ἐλθεῖν, Γυλλίς, πρὸς ἠμέας; τί σὺ θεὸς πρὸς ἀνθρώπους; |
| book 1.10 | ἤδη γάρ εἰσι πέντε κου, δοκέω, [μ]ῆν[ε]ς ἐξ οὖ σε, Γυλλίς, οὐδ’ ὄναρ, μὰ τὰς Μοίρας, πρὸς τὴν θύρην ἐλθοῦσαν εἶδέ τις ταύτην. ΓΥ.μακρὴν ἀποικέω, τέκνον, ἐν δὲ τῆις λαύρηις ὀ πηλὸς ἄχρις ἰγνύων προσέστηκεν, |
| book 1.15 | ἐγὼ δὲ δραίνω μυῖ’ ὄσον· τὸ γὰρ γῆρας ἠμέας καθέλκει καὶ σκιὴ παρέστηκεν. [ΜΗ.]...].ε καὶ μὴ τοῦ χρόνου καταψεύδεο· |
| book 1 | ......]. γὰρ, Γυλλί, κἠτέρους ἄγχειν. ΓΥ.σίλλ[α]ινε· ταῦτα τῆις νεωτέρηις ὖμιν |
| book 1.20 | πρόσεστιν. 〈ΜΗ.〉 ἀλλ’ οὐ τοῦτο μή σε θερμήνηι. 〈ΓΥ.〉ἀλλ’ ὦ τέκνον, κόσον τιν’ ἤδη χηραίνεις χρόνον μόνη τρύχουσα τὴν μίαν κοίτην; ἐξ οὖ γὰρ εἰς Αἴγυπτον ἐστάλη Μάνδρις δέκ’ εἰσὶ μῆνες, κοὐδὲ γράμμα σοι πέμπει, |
| book 1.25 | ἀλλ’ ἐκλέλησται καὶ πέπωκεν ἐκ καινῆς. κεῖ δ’ ἐστὶν οἶκος τῆς θεοῦ· τὰ γὰρ πάντα, ὄσς’ ἔστι κου καὶ γίνετ’, ἔστ’ ἐν Αἰγύπτωι· πλοῦτος, παλαίστρη, δύναμι[ς], εὐδίη, δόξα, θέαι, φιλόσοφοι, χρυσίον, νεηνίσκοι, |
| book 1.30 | θεῶν ἀδελφῶν τέμενος, ὀ βασιλεὺς χρηστός, Μουσῆιον, οἶνος, ἀγαθὰ πάντ’ ὄς’ ἂν χρήιζηι, γυναῖκες, ὀκόσους οὐ μὰ τὴν Ἄιδεω Κούρην ἀστέρας ἐνεγκεῖν οὐραν[ὸ]ς κεκαύχηται, τὴν δ’ ὄψιν οἴαι πρὸς Πάρι[ν] κοτ’ ὤρμησαν |
| book 1.35 | .... κρι]θῆναι καλλονήν—λάθοιμ’ αὐτάς ......]. κο[ί]ην οὖν τάλαιν[α] σὺ ψυχήν ἔ]χο[υσ]α θάλπεις τὸν δίφρον; κατ’ οὖν λήσεις ......] καί σευ τὸ ὤριον τέφρη κάψει. .....]νον ἄλληι κἠμέρας μετάλλαξον |
| book 1.40 | τὸ]ν νοῦν δύ’ ἢ τρεῖς, κἰλαρὴ κατάστηθι (.).....ις ἄλλον· νηῦς μιῆς ἐπ’ ἀγκύρης οὐκ] ἀσφαλὴς ὀρμεῦσα· κεῖνος ἢν ἔλθηι ........]..[..]ν[.] μηδὲ εἶς ἀναστήσηι ἠ]μέας ....τοδινα δὲ ἄγριος χειμών |
| book 1.45 | ..[.............].. κοὐδὲ εἶς οἶδεν .......]ν ἠμέων ἄστατος γὰρ ἀνθρώποις ......].λη[.]ς. ἀλλὰ μήτις ἔστηκε |
| book 1 | σύνεγγυς ἦμιν; 〈ΜΗ.〉 οὐδὲ ε[ἶ]ς. 〈ΓΥ.〉 ἄκουσον δή ἄ σοι χρ[εΐ]ζους’ ὦδ’ ἔβην ἀπαγγεῖλαι· |
| book 1 | ὀ Ματαλ[ί]νης τῆς Παταικίου Γρύλλος, ὀ πέντε νικέων ἆθλα, παῖς μὲν ἐν Πυθοῖ, δὶς δ’ ἐν Κορίνθωι τοὺς ἴουλον ἀνθεῦντας, ἄνδρας δὲ Πίσηι δὶς καθεῖλε πυκτεύσας, πλουτέων τὸ καλόν, οὐδὲ κάρφος ἐκ τῆς γῆς |
| book 1.55 | κινέων, ἄθικτος ἐς Κυθηρίην σφρηγίς, ἰδών σε καθόδωι τῆς Μίσης ἐκύμηνε τὰ σπλάγχν’ ἔρωτι καρδίην ἀνοιστρηθείς, καί μευ οὔτε νυκτὸς οὔτ’ ἐπ’ ἠμέρην λείπει τὸ δῶμα, [τέ]κνον, ἀλλά μευ κατακλαίει |
| book 1.60 | καὶ ταταλ[ί]ζει καὶ ποθέων ἀποθνήισκει. ἀλλ’, ὦ τέκνον μοι Μητρίχη, μίαν ταύτην ἀμαρτίην δὸς τῆι θεῶι· κατάρτησον σαυτήν, τὸ [γ]ῆρας μὴ λάθηι σε προσβλέψαν. καὶ δοιὰ πρήξεις· ἠδε.[.]..[.].[..].[ |
| book 1.65 | δοθήσεταί τι μέζον ἢ δοκεῖς· σκέψαι, πείσθητί μευ· φιλέω σε, να[ὶ] μὰ τὰς Μοίρας. ΜΗ.Γυλλί, τὰ λευκὰ τῶν τριχῶν ἀπαμβλύνει τὸν νοῦν· μὰ τὴν γὰρ Μάνδριος κατάπλωσιν καὶ τὴν φίλην Δήμητρα, ταῦτ’ ἐγὼ [ἐ]ξ ἄλλης |
| book 1.70 | γυναικὸς οὐκ ἂν ἠδέως ἐπήκουσα, χωλὴν δ’ ἀείδειν χώλ’ ἂν ἐξεπαίδευσα καὶ τῆς θύρης τὸν οὐδὸν ἐχθρὸν ἠγεῖσθαι. σὺ δ’ αὖτις ἔς με μηδὲ ἔν〈α〉, φίλη, τοῖον φέρουσα χώρει μῦθον· ὂν δὲ γρήιηισι |
| book 1.75 | πρέπει γυναιξὶ τῆις νέηις ἀπάγγελλε· τὴν Πυθέω δὲ Μητρίχην ἔα θάλπειν τὸν δίφρον· οὐ γὰρ ἐνγελᾶι τις εἰς Μάνδριν. ἀλλ’ οὐχὶ τούτων, φασί, τῶν λόγων Γυλλίς |
| book 1 | δεῖται· Θρέισσα, τὴν μελαινίδ’ ἔκτ[ρ]ιψον |
| book 1.80 | κἠκτημόρους τρεῖς ἐγχέασ[α τ]οῦ [ἀ]κρήτου καὶ ὔδωρ ἐπιστάξασα δὸς πιεῖ[ν]. ΓΥ. καλῶς. 〈ΜΗ.〉τῆ, Γυλλί, πῖθι. 〈ΓΥ.〉 δεῖξον οὐ[.]......πα.[ πείσουσά ς’ ἦλθον, ἀλλ’ ἔκη[τι] τῶν ἰρῶν. 〈ΜΗ.〉ὦν οὔνεκέν μοι, Γυλλί, ὠνα[ |
| book 1.85 | 〈ΓΥ.〉οσσοῦ γένοιτο, μᾶ, τέκνον π[.].......... ἠδύς γε· ναὶ Δήμητρα, Μητρ[ί]χη, τούτ[ου ἠδίον’ οἶνον Γυλλὶς οὐ πέ[π]ωκέν [κω. σὺ δ’ εὐτύχει μοι, τέκνον, ἀσ[φα]λίζ[ε]υ [δέ σαυτήν· ἐμοὶ δὲ Μυρτάλη τε κ[αὶ Σ]ίμη |
| book 1.90 | νέαι μένοιεν, ἔστ’ ἂν ἐνπνέη[ι] Γυλλίς. |
| book 2 | ΒΑΤΤΑΡΟΣ |
| book 2.1 | ἄνδρες δικασταί, τῆς γενῆς μ[ὲ]ν οὐκ ἐστέ ἠμέων κριταὶ δήκουθεν οὐδὲ [τ]ῆς δόξης, οὐδ’ εἰ Θαλῆς μὲν οὖτος ἀξίην τὴ[ν] νηῦν ἔχει ταλάντων πέντ’, ἐγὼ δὲ μ[η]δ’ ἄρτους, |
| book 2.5 | ....].περέξει Βάτταρόν [τι π]ημήνας· ....]...κ.ι..[.]ωλυκον γὰρ [..]κλαυσαι ....].ιησομαστοσηιασ[..]νχωρη ....].σμε..ι.. ἐστὶ τῆς [πό]λιος κἠγώ, ... ζ]ῶμεν οὐκ ὠς βουλό[με〈σ〉]θ’ ἀλλ’ ὠς ἠμέας |
| book 2.10 | ....]ρος ἔλκει. προστάτην [..]ει Μέννην ἐγὼ] δ’ Ἀρι[στοφ]ῶντα· πὺξ [νε]νίκηκεν |
| book 2 | Μέν]νης, [Ἀρισ]τοφῶν δὲ κ[...] νῦν ἄγχει· ...]η ἐστ’ [ἀλη]θέα ταῦτα, το[ῦ ἠ]λίου δύντος ...].θετωσ[..]ων ἄνδρες .[..]ιχε χλαῖναν |
| book 2.15 | ...].νωσε..ιω προστάτ[ηι τ]εθώρηγμαι ...]..χ...ν “ἐξ Ἄκης ἐλήλουθα πυρ]οὺς ἄγων κἤστησα τὴν κακὴν λιμόν,” ....]ε πό[ρ]νας ἐκ Τύρου· τί τῶι δήμωι ........; ] δωρεὴν γὰρ οὔτ’ οὖτος πυρούς |
| book 2.20 | ........]θιν οὔτ’ ἐγὼ πάλιν κείνην. εἰ δ’ οὔνεκεν πλεῖ τὴν θάλασσαν ἢ χλαῖναν ἔχει τριῶν μνέων Ἀττικῶν, ἐγὼ δ’ οἰκέω ἐν γῆι τρίβωνα καὶ ἀσκέρας σαπρὰς ἔλκων, βίηι τιν’ ἄξει τῶν ἐμῶν ἔμ’ οὐ πείσας, |
| book 2.25 | καὶ ταῦτα νυκτός, οἴχετ’ ἦμιν ἠ ἀλεωρή τῆς πόλιος, ἄνδρες, κἀπ’ ὄτ〈ε〉ωι σεμνύνεσθε, τὴν αὐτονομίην ὐμέων Θαλῆς λύσει. ὂν χρῆν ἐαυτὸν ὄστις ἐστὶ κἀκ ποίου πηλοῦ πεφύρητ’ εἰδότ’ ὠς ἐγὼ ζώειν |
| book 2.30 | τῶν δημοτέων φρίσσοντα καὶ τὸν ἤκιστον. νῦν δ’ οἰ μὲν ἐόντες τῆς πόλιος καλυπτῆρες καὶ τῆι γενῆι φυσῶντες οὐκ ἴσον τούτωι πρὸς τοὺς νόμους βλέπουσι κἠμὲ τὸν ξεῖνον οὐδεὶς πολίτης ἠλόησεν οὐδ’ ἦλθεν |
| book 2.35 | πρὸς τὰς θύρας μευ νυκτὸς οὐδ’ ἔχων δᾶιδας τὴν οἰκίην ὐφῆψεν οὐδὲ τῶν πορνέων β[ί]ηι λαβὼν οἴχωκεν· ἀλλ’ ὀ Φρὺξ οὖτος, ὀ νῦν Θαλῆς ἐών, πρόσθε δ’, ἄνδρες, Ἀρτίμμης, ἄπαντα ταῦτ’ ἔπρηξε κοὐκ ἐπηιδέσθη |
| book 2.40 | οὔτε νόμον οὔτε προστάτην οὔτ’ ἄρχοντα. καίτοι λαβών μοι, γραμματεῦ, τῆς αἰκείης τὸν νόμον ἄνειπε, καὶ σὺ τὴν ὀπὴν βῦσον |
| book 2 | τῆς κλεψύδρης, βέλτιστε, μέχρις οὖ 〈’ν〉είπηι, μὴ προστε κῦσος φῆι τι κὠ τάπης ἦμιν, |
| book 2.45 | τὸ τοῦ λόγου δὴ τοῦτο, ληίης κύρσηι. ΓΡΑΜΜΑΤΕΥΣ |
| book 2.46 | ἐπὴν δ’ ἐλεύθερός τις αἰκίσηι δούλην ἢ ἔ〈λ〉κων ἐπίσπηι, τῆς δίκης τὸ τίμημα διπλοῦν τελείτω. ΒΑ. ταῦτ’ ἔγραψε Χαιρώνδης, ἄνδρες δικασταί, καὶ οὐχὶ Βάτταρος χρήιζων |
| book 2 | Θαλῆν μετελθεῖν. ἢν θύρην δέ τις κόψηι, μνῆν τινέτω, φησί· ἢν δὲ πὺξ ἀλοιήσηι, ἄλλην πάλι μνῆν· ἢν δὲ τὰ οἰκί’ ἐμπρήσηι ἢ ὄρους ὐπερβῆι, χιλίας τὸ τίμημα ἔνειμε, κἢν βλάψηι τι, διπλόον τίνειν. |
| book 2.55 | ὤικει πόλιν γάρ, ὦ Θάλης, σὺ δ’ οὐκ οἶσθας οὔτε πόλιν οὔτε πῶς πόλις διοικεῖται, οἰκεῖς δὲ σήμερον μὲν ἐν Βρικινδήροις ἐχθὲς δ’ ἐν Ἀβδήροισιν, αὔριον δ’ ἤν σοι ν[α]ῦλον διδοῖ τις, ἐς Φασηλίδα πλώσηι. |
| book 2.60 | ἐ[γ]ὼ δ’ ὄκως ἂν μὴ μακρηγορέων ὐμέας, ὦνδρες δικασταί, τῆι παροιμίηι τρύχω, πέπονθα πρὸς Θάλητος ὄσσα κἠμ πίσσηι μῦς· πὺξ ἐπλήγην, ἠ θύρη κατήρηκται τῆς οἰκίης μευ, τῆς τελέω τρίτην μισθόν, |
| book 2.65 | τὰ ὐπέρθυρ’ ὀπτά. δεῦρο, Μυρτάλη, καὶ σύ· δεῖξον σεωυτὴν πᾶσι· μηδέν’ αἰσχύνευ· νόμιζε τούτου[ς] οὒς ὀρῆις δικάζοντας πατέρας ἀδελφοὺς ἐμβλέπειν. ὀρῆτ’ ἄνδρες, τὰ τίλματ’ αὐτῆς καὶ κάτωθεν κἄνωθεν |
| book 2.70 | ὠς λεῖα ταῦτ’ ἔτιλλεν ὠναγὴς οὖτος, ὄτ’ εἶλκεν αὐτὴν κἀβιάζετ’—ὦ γῆρας, σοὶ θυέτω ἐπ[εὶ] τὸ αἶμ’ ἂν ἐξεφύσησεν |
| book 2 | ὤσπερ Φίλι[π]πος ἐν Σάμωι κοτ’ ὀ βρεγκος. γελᾶις; κίν[α]ιδός εἰμι καὶ οὐκ ἀπαρνεῦμαι, |
| book 2.75 | καὶ Βάτταρός μοι τοὔνομ’ ἐστὶ κὠ πάππος ἦν μοι Σισυμβρᾶς κὠ πατὴρ Σισυμβρίσκος, κἠπορνοβόσ[κ]ευν πάντες, ἀλλ’ ἔκητ’ ἀλκῆς θαρσέων λε.[.].α.[.]οιμαν εἰ Θαλῆς εἴη. ἐρᾶις σὺ μὲν ἴσω[ς] Μυρτάλης; οὐδὲν δεινόν· |
| book 2.80 | ἐγὼ δὲ πυρέων· ταῦτα δοὺς ἐκεῖν’ ἔξεις. ἢ νὴ Δί’, εἴ σευ θ[ά]λπεταί τι τῶν ἔνδον, ἔμβυσον εἰς τὴν χεῖρα Βατταρίωι τιμήν, καὐτὸς τὰ σαυτοῦ θλῆ λαβὼν ὄκως χρήιζεις. ἒν δ’ ἔστιν, ἄνδρες—ταῦτα μὲν γὰρ εἴρηται |
| book 2.85 | πρὸς τοῦτον—ὐμεῖς δ’ ὠς ἀμαρτύρων εὔντων γνώμηι δικαίηι τὴν κρίσιν διαιτᾶτε. ἢν δ’ οἶον ἐς τὰ δοῦλα σώματα σπεύδηι κἠς βάσανον αἰτῆι, προσδίδωμι κἀμαυτόν· λαβών, Θαλῆ, στρέβλου με· μοῦνον ἠ τιμή |
| book 2.90 | ἐν τῶι μέσωι ἔστω· ταῦτα τρυτάνηι Μίνως οὐκ ἂν δικάζων βέλτιον διήιτησε. τὸ λοιπόν, ἄνδρες, μὴ δοκεῖτε τὴν ψῆφον τῶι πορνοβοσκῶι Βαττάρωι φέρειν, ἀλλά ἄπασι τοῖς οἰκεῦσι τὴν πόλιν ξείνοις. |
| book 2.95 | νῦν δείξετ’ ἠ Κῶς κὠ Μέροψ κόσον δραίνει, κὠ Θεσσαλὸς τίν’ εἶχε κἠρακλῆς δόξαν, κὠσκληπιὸς κῶς ἦλθεν ἐνθάδ’ ἐκ Τρίκκης, κἤτικτε Λητοῦν ὦδε τεῦ χάριν Φοίβη. ταῦτα σκοπεῦντες πάντα τὴν δίκην ὀρθῆι |
| book 2 | γνώμηι κυβερνᾶτ’, ὠς ὀ Φρὺξ τὰ νῦν ὖμιν πληγεὶς ἀμείνων ἔσσετ’, εἴ τι μὴ ψεῦδος |
| book 2 | ἐκ τῶν παλαιῶν ἠ παροιμίη βάζει. |
| book 3 | ΜΗΤΡΟΤΙΜΗ |
| book 3.1 | οὔτω τί σοι δοίησαν αἰ φίλαι Μοῦσαι, Λαμπρίσκε, τερπνὸν τῆς ζοῆς τ’ ἐπαυρέσθαι, τοῦτον κατ’ ὤμου δεῖρον, ἄχρις ἠ ψυχή αὐτοῦ ἐπὶ χειλέων μοῦνον ἠ κακὴ λειφθῆι. |
| book 3.5 | ἔκ μευ ταλαίνης τὴν στέγην πεπόρθηκεν χαλκίνδα παίζων· καὶ γὰρ οὐδ’ ἀπαρκεῦσιν αἰ ἀστραγάλαι, Λαμπρίσκε, συμφορῆς δ’ ἤδη ὀρμᾶι ἐπὶ μέζον. κοῦ μὲν ἠ θύρη κεῖται τοῦ γραμματιστέω—καὶ τοιηκὰς ἠ πικρή |
| book 3.10 | τὸν μισθὸν αἰτεῖ κἢν τὰ Ναννάκου κλαύσω— οὐκ ἂν ταχέως λήξειε· τήν γε μὴν παίστρην, ὄκουπερ οἰκίζουσιν οἴ τε προύνεικοι κοἰ δρηπέται, σάφ’ οἶδε κἠτέρωι δεῖξαι. κἠ μὲν τάλαινα δέλτος, ἢν ἐγὼ κάμνω |
| book 3.15 | κηροῦς’ ἐκάστου μηνός, ὀρφανὴ κεῖται πρὸ τῆς χαμεύνης τοῦ ἐπὶ τοῖχον ἐρμῖνος, ἢν μήκοτ’ αὐτὴν οἶον Ἀίδην βλέψας γράψηι μὲν οὐδὲν καλόν, ἐκ δ’ ὄλην ξύσηι· αἰ δορκαλῖδες δὲ λιπαρώτεραι πολλόν |
| book 3.20 | ἐν τῆισι φύσηις τοῖς τε δικτύοις κεῖνται τῆς ληκύθου ἠμέων τῆι ἐπὶ παντὶ χρώμεσθα. ἐπίσταται δ’ οὐδ’ ἄλφα συλλαβὴν γνῶναι, ἢν μή τις αὐτῶι ταὐτὰ πεντάκις βώσηι. τριτἠμέρηι Μάρωνα γραμματίζοντος |
| book 3.25 | τοῦ πατρὸς αὐτῶι, τὸν Μάρωνα ἐποίησεν οὖτος Σίμωνα ὀ χρηστός· ὤστ’ ἔγωγ’ εἶπα ἄνουν ἐμαυτήν, ἤτις οὐκ ὄνους βόσκειν αὐτὸν διδάσκω, γραμμάτων δὲ παιδείην, δοκεῦς’ ἀρωγὸν τῆς ἀωρίης ἔξειν. |
| book 3.30 | ἐπεὰν δὲ δὴ καὶ ρῆσιν οἶα παιδίσκον ἢ ’γώ μιν εἰπεῖν ἢ ὀ πατὴρ ἀνώγωμεν, γέρων ἀνὴρ ὠσίν τε κὤμμασιν κάμνων, ἐνταῦθ’ ὄκως νιν ἐκ τετρημένης ἠθεῖ “Ἄπολλον ... Ἀγρεῦ ...”, “τοῦτο” φημὶ “κἠ μάμμη, |
| book 3.35 | τάλης, ἐρεῖ σοι—κἠστὶ γραμμάτων χήρη— κὠ προστυχὼν Φρύξ.” ἢν δὲ δή τι καὶ μέζον γρῦξαι θέλωμεν, ἢ τριταῖος οὐκ οἶδεν τῆς οἰκίης τὸν οὐδόν, ἀλλὰ τὴν μάμμην, γρηῢν γυναῖκα κὠρφανὴν βίου, κείρει, |
| book 3.40 | ἢ τοῦ τέγευς ὔπερθε τὰ σκέλεα τείνας κάθητ’ ὄκως τις καλλίης κάτω κύπτων. τί μευ δοκεῖς τὰ σπλάγχνα τῆς κάκης πάσχειν ἐπεὰν ἴδωμι; κοὐ τόσος λόγος τοῦδε· ἀλλ’ ὀ κέραμος πᾶς ὤσπερ ἴτ〈ρ〉ια θλῆται, |
| book 3.45 | κἠπὴν ὀ χειμὼν ἐγγὺς ἦι, τρί’ ἤμαιθα κλαίουσα ἐκάστου τοῦ πλατύσματος τίνω· ἒν γὰρ στόμ’ ἐστὶ τῆς συνοικίης πάσης, “τοῦ Μητροτίμης ἔργα Κοττάλου ταῦτα”, κἀληθίν’ ὤστε μηδ’ ὀδόντα κινῆσαι. |
| book 3 | ὄρη δὲ κοίως τὴν ράκιν λελέπρηκε πᾶσαν, κατ’ ὔλην, οἶα Δήλιος κυρτεύς ἐν τῆι θαλάσσηι, τὠμβλὺ τῆς ζοῆς τρίβων. τὰς ἐβδόμας δ’ ἄμεινον εἰκάδας τ’ οἶδε τῶν ἀστροδιφέων, κοὐδ’ ὔπνος νιν αἰρεῖται |
| book 3.55 | νοεῦντ’ ὄτ’ ἦμος παιγνίην ἀγινῆτε. ἀλλ’ εἴ τί σοι, Λαμπρίσκε, καὶ βίου πρῆξιν ἐσθλὴν τελοῖεν αἴδε κἀγαθῶν κύρσαις, μἤλασσον αὐτῶι— ΛΑΜΠΡΙΣΚΟΣ Μητροτίμη, 〈μὴ〉 |
| book 3.58 | ἐπεύχεο· ἔξει γὰρ οὐδὲν μεῖον. Εὐθίης κοῦ μοι, |
| book 3.60 | κοῦ Κόκκαλος, κοῦ Φίλλος; οὐ ταχέως τοῦτον |
| book 3 | ἀρεῖτ’ ἐπ’ ὤμου τῆι Ἀκέσεω σεληναίηι δείξοντες; αἰνέω τἄργα, Κότταλ’, ἂ πρήσσεις· οὔ σοι ἔτ’ ἀπαρκεῖ τῆισι δορκάσιν παίζειν ἀστράβδ’ ὄκωσπερ οἴδε, πρὸς δὲ τὴν παίστρην |
| book 3.65 | ἐν τοῖσι προ〈υ〉νείκοισι χαλκίζεις φοιτέων; ἐγώ σε θήσω κοσμιώτερον κούρης, κινεῦντα μηδὲ κάρφος, εἰ τό γ’ ἤδιστον. κοῦ μοι τὸ δριμὺ σκῦτος, ἠ βοὸς κέρκος, ὦι τοὺς πεδήτας κἀποτάκτους λωβεῦμαι; |
| book 3.70 | δότω τις εἰς τὴν χεῖρα πρὶν χολη βῆξαι. ΚΟΤΤΑΛΟΣ |
| book 3.71 | μή μ’ ἰκετεύω, Λαμπρίσκε, πρός σε τῶν Μουσέων καὶ τοῦ γενείου τῆς τε Κόττιδος ψυχῆς μὴ τῶι με δριμεῖ, τῶι ’τέρωι δὲ λώβησαι. 〈ΛΑ.〉ἀλλ’ εἲς πονηρός, Κότταλε, ὤ〈σ〉τε καὶ περνάς |
| book 3.75 | οὐδείς ς’ ἐπαινέσειεν, οὐδ’ ὄκου χώρης οἰ μῦς ὀμοίως τὸν σίδηρον τρώγουσιν. ΚΟ.κόσας, κόσας, Λαμπρίσκε, λίσσομαι, μέλλεις ἔς μ’ ἐνφορῆσαι; 〈ΛΑ.〉 μὴ ’μέ, τήνδε δ’ εἰρώτα. 〈ΚΟ.〉τατα〈ῖ〉, κόσας μοι δώσετ’; 〈ΜΗ.〉 εἴ τί σοι ζώιην, |
| book 3.80 | φέρειν ὄσας ἂν ἠ κακὴ σθένηι βύρσα. 〈ΚΟ.〉παῦσαι· ἰκαναί, Λαμπρίσκε. ΛΑ. καὶ σὺ δὴ παῦσαι κάκ’ ἔργα πρήσσων. 〈ΚΟ.〉 οὐκέτ’ οὐκέτι πρήξω, ὄμνυμί σοι, Λαμπρίσκε, τὰς φίλας Μούσας. ΛΑ.ὄσσην δὲ καὶ τὴν γλάσσαν, οὖτος, ἔσχηκας· |
| book 3.85 | πρός σοι βαλέω τὸν μῦν τάχ’ ἢν πλέω γρύξηις. ΚΟ.ἰδού, σιωπῶ· μή με, λίσσομαι, κτείνηις. ΛΑ.μέθεσθε, Κόκκαλ’, αὐτόν. ΜΗ. οὐ δ〈εῖ σ’〉 ἐκλῆξαι, |
| book 3 | Λαμπρίσκε· δεῖρον ἄχρις ἤλιος δύσηι. |
| book 3.88a | 〈ΛΑ.ἀλλ’ ..............................〉 |
| book 3.89 | ΜΗ.ἀλλ’ ἐστὶν ὔδρης ποικιλώτερος πολλῶι |
| book 3.90 | καὶ δεῖ λαβεῖν νιν—κἀπὶ βυβλίωι δήκου, τὸ μηδέν—ἄλλας εἴκοσίν γε, καὶ ἢν μέλληι αὐτῆς ἄμεινον τῆς Κλεοῦς ἀναγνῶναι. 〈ΚΟ.〉ἰσσαῖ. 〈ΛΑ.〉 λάθοις τὴν γλάσσαν ἐς μέλι πλύνας. 〈ΜΗ.〉ἐρέω ἐπιμηθέως τῶι γέροντι, Λαμπρίσκε, |
| book 3.95 | ἐλθοῦς’ ἐς οἶκον ταῦτα, καὶ πέδας ἤξω φέρους’ ὄκως νιν σύμποδ’ ὦδε πηδεῦντα αἰ πότνιαι βλέπωσιν ἂς ἐμίσησεν. |
| book 4 | ΚΥΝΝΩ |
| book 4.1 | χαίροις, ἄναξ Παίηον, ὂς μέδεις Τρίκκης καὶ Κῶν γλυκεῖαν κἠπίδαυρον ὤικηκας, σὺν καὶ Κορωνὶς ἤ ς’ ἔτικτε κὠπόλλων χαίροιεν, ἦς τε χειρὶ δεξιῆι ψαύεις |
| book 4.5 | ᾿Υγίεια, κὦνπερ οἴδε τίμιοι βωμοί Πανάκη τε κἠπιώ τε κἰησὼ χαίροι, κοἰ Λεωμέδοντος οἰκίην τε καὶ τείχεα πέρσαντες, ἰητῆρες ἀγρίων νούσων, Ποδαλείριός τε καὶ Μαχάων χαιρόντων, |
| book 4.10 | κὤσοι θεοὶ σὴν ἐστίην κατοικεῦσιν καὶ θεαί, πάτερ Παίηον· ἴλεωι δεῦτε τοῦ ἀλέκτορος τοῦδ’, ὄντιν’ οἰκίης τοίχων κήρυκα θύω, τἀπίδορπα δέξαισθε. οὐ γάρ τι πολλὴν οὐδ’ ἔτοιμον ἀντλεῦμεν, |
| book 4.15 | ἐπεὶ τάχ’ ἂν βοῦν ἢ νενημένην χοῖρον |
| book 4 | πολλῆς φορίνης, κοὐκ ἀλέκτορ’, ἴητρα νούσων ἐποιεύμεσθα τὰς ἀπέψησας ἐπ’ ἠπίας σὺ χεῖρας, ὦ ἄναξ, τείνας. ἐκ δεξιῆς τὸν πίνακα, Κοκκάλη, στῆσον |
| book 4.20 | τῆς ᾿Υγιείης. 〈ΦΙΛΗ〉 ἆ, καλῶν, φίλη Κυννοῖ, ἀγαλμάτων· τίς ἦρα τὴν λίθον ταύτην τέκτων ἐπο〈ί〉ει καὶ τίς ἐστιν ὀ στήσας; 〈ΚΥ.〉οἰ Πρηξιτέλεω παῖδες· οὐκ ὀρῆις κεῖνα ἐν τῆι βάσι τὰ γράμματ’; Εὐθίης δ’ αὐτήν |
| book 4.25 | ἔστησεν ὀ Πρήξωνος. 〈ΦΙ.〉 ἴλεως εἴη καὶ τοῖσδ’ ὀ Παιὼν καὶ Εὐθίηι καλῶν ἔργων. 〈ΚΥ.〉ὄρη, Φίλη, τὴν παῖδα τὴν ἄνω κείνην βλέπουσαν ἐς τὸ μῆλον· οὐκ ἐρεῖς αὐτήν ἢν μὴ λάβηι τὸ μῆλον ἐκ τάχα ψύξει〈ν〉; |
| book 4.30 | 〈ΦΙ.〉κεῖνον δέ, Κυννοῖ, τὸν γέροντ’— 〈ΚΥ.〉 ἆ πρὸς Μοιρέων τὴν χηναλώπεκα ὠς τὸ παιδίον πνίγει. πρὸ τῶν ποδῶν γοῦν εἴ τι μὴ λίθος, τοὔργον, ἐρεῖς, λαλήσει. μᾶ, χρόνωι κοτ’ ὤνθρωποι κἠς τοὺς λίθους ἔξουσι τὴν ζοὴν θεῖναι. |
| book 4.35 | ΦΙ.τὸν Βατάλης γὰρ τοῦτον οὐκ ὀρῆις, Κυννοῖ, ὄκως βέβηκεν ἀνδρ[ι]άντα τῆς Μύττεω; εἰ μή τις αὐτὴν εἶδε Βατάλην, βλέψας ἐς τοῦτο τὸ εἰκόνισμα μὴ ἐτύμης δείσθω. ΚΥ.ἔπευ, Φίλη, μοι καὶ καλόν τί σοι δείξω |
| book 4.40 | πρῆγμ’ οἶον οὐκ ὤρηκας ἐ[ξ] ὄτευ ζώεις. Κύδιλλ’, ἰοῦσα τὸν νεωκόρον βῶσον. οὐ σοὶ λέγω, αὔτη, τῆι ὦδε κὦδε χασκεύσηι; μᾶ, μή τιν’ ὤρην ὦν λέγω πεποίηται, ἔστηκε δ’ εἴς μ’ ὀρεῦσα καρκ[ί]νου μέζον. |
| book 4.45 | ἰοῦσα, φημί, τὸν νεωκόρον βῶσον. |
| book 4 | λαίμαστρον, οὔτ’ ὀργή σ[ε] κ[ρ]ηγύην οὔτε βέβηλος αἰνεῖ, πανταχῆι δ’ ἴση κεῖσαι. μαρτύρομαι, Κύδιλλα, τὸν θεὸν τοῦτον, ὠς ἔκ με κα〈ί〉εις οὐ θέλουσαν οἰδῆσαι· |
| book 4 | μαρτύρομαι, φημί· ἔσσετ’ ἠμέρη κείνη ἐν ἦι τὸ βρέγμα τοῦτο τωυσυρες κνήσηι. ΦΙ.μὴ πάντ’ ἐτοίμως καρδιηβολεῦ, Κυννοῖ· δούλη ’στι, δούλης δ’ ὦτα νωθρίη θλίβει. ΚΥ.ἀλλ’ ἠμέρη τε κἠπὶ μέζον ὠθεῖται· |
| book 4.55 | αὔτη σύ, μεῖνον· ἠ θύρη γὰρ ὤϊκται κἀνεῖτ’ ὀ παστός. 〈ΦΙ.〉 οὐκ ὀρῆις, φίλη Κυννοῖ; οἶ’ ἔργα κεῖ ’νῆν· ταῦτ’ ἐρεῖς Ἀθηναίην γλύψαι τὰ καλά—χαιρέτω δὲ δέσποινα. τὸν παῖδα δὴ 〈τὸν〉 γυμνὸν ἢν κνίσω τοῦτον |
| book 4.60 | οὐκ ἔλκος ἔξει, Κύννα; πρὸς γάρ οἰ κεῖνται αἰ σάρκες οἶα θερμὰ θερμὰ πηδῶσαι ἐν τῆι σανίσκηι. τὠργύρευν δὲ πύραυστρον οὐκ ἢν ἴδη〈σι〉 Μύλλος ἢ Παταικίσκος ὀ Λαμπρίωνος, ἐκβαλεῦσι τὰς κούρας |
| book 4.65 | δοκεῦντες ὄντως ἀργύρευν πεποιῆσθαι; ὀ βοῦς δὲ κὠ ἄγων αὐτὸν ἤ τ’ ὀμαρτεῦσα κὠ γρυπὸς οὖτος κὠ [ἀν]άσιλλος ἄνθρωπος οὐχὶ ζοὴν βλέπουσι κἠμέρην πάντες; εἰ μὴ ἐδόκευν τι μέζον ἢ γυνὴ πρήσσειν, |
| book 4.70 | ἀνηλάλαξ’ ἄν, μή μ’ ὀ βοῦς τι πημήνηι· οὔτω ἐπιλοξοῖ, Κυννί, τῆι ἐτέρηι κούρηι. ΚΥ.ἀληθιναί, Φίλη, γὰρ αἰ Ἐφεσίου χεῖρες ἐς πάντ’ Ἀπελλέω γράμματ’· οὐδ’ ἐρεῖς “κεῖνος ὤνθρωπος ἒν μὲν εἶδεν, ἒν δ’ ἀπηρνήθη”, |
| book 4.75 | ἀλλ’ ὦι ἐπὶ νοῦν γένοιτο καὶ θέων ψαύειν ἠπείγετ’. ὂς δ’ ἐκεῖνον ἢ ἔργα τὰ ἐκείνου μὴ παμφαλήσας ἐκ δίκης ὀρώρηκεν, ποδὸς κρέμαιτ’ ἐκεῖνος ἐν γναφέως οἴκωι. ΝΕΩΚΟΡΟΣ |
| book 4.79 | κάλ’ ὖμιν, ὦ γυναῖκες, ἐντελέως τὰ ἰρά |
| book 4.80 | καὶ ἐς λῶιον ἐμβλέποντα· μεζόνως οὔτις ἠρέσατο τὸν Παιήον’ ἤπερ οὖν ὐμεῖς. ἰὴ ἰὴ Παίηον, εὐμενὴς εἴης καλοῖς ἐπ’ ἰροῖς τῆισδε κεἴ τινες τῶνδε ἔας’ ὀπυιηταί τε καὶ γενῆς ἆσσον. |
| book 4.85 | ἰὴ ἰὴ Παίηον, ὦδε ταῦτ’ εἴη. 〈ΚΥ.〉εἴη γάρ, ὦ μέγιστε, κὐγίηι πολλῆι ἔλθοιμεν αὖτις μέζον’ ἴρ’ ἀγινεῦσαι σὺν ἀνδράσιν καὶ παισί. Κοκκάλη, καλῶς τεμεῦσα μέμνεο τὸ σκελύδριον δοῦναι |
| book 4.90 | τῶι νεωκόρωι τοὔρνιθος· ἔς τε τὴν τρώγλην τὸν πελανὸν ἔνθες τοῦ δράκοντος εὐφήμως, καὶ ψαιστὰ δεῦσον· τἄλλα δ’ οἰκίης ἔδρηι δαισόμεθα, καὶ ἐπὶ μὴ λάθηι φέρειν, αὔτη τῆς ὐγιίης λωι πρόσδος· ἦ γὰρ ἰροῖσιν |
| book 4.95 | με.ων αμαρτιησηυγιηστι τῆς μοίρης. |
| book 5 | ΒΙΤΙΝΝΑ |
| book 5.1 | λέγε μοι σύ, Γάστρων, ἤδ’ ὐπερκορὴς οὔτω ὤστ’ οὐκέτ’ ἀρκεῖ τἀμά σοι σκέλεα κινεῖν |
| book 5 | ἀλλ’ Ἀμφυταίηι τῆι Μένωνος ἔγκεισαι; ΓΑΣΤΡΩΝ |
| book 5.4 | ἐγὼ Ἀμφυταίηι; τὴν λέγεις ὀρώρηκα |
| book 5.5 | γυναῖκα; 〈ΒΙ.〉 προφάσις πᾶσαν ἠμέρην ἔλκεις. 〈ΓΑ.〉Βίτιννα, δοῦλός εἰμι· χρῶ ὄτι βούληι 〈μοι〉 καὶ μὴ τό μευ αἶμα νύκτα κἠμέρην π[ῖ]νε. ΒΙ.ὄσην δὲ καὶ τὴν γλάσσαν, οὖτος, ἔσχηκας. Κύδιλλα, κοῦ ’στι Πυρρίης, κάλει μ’ αὐτόν. |
| book 5.10 | ΠΥΡΡΙΗΣ |
| book 5.10 | τί ἐστι; ΒΙ. τοῦτον δῆσον—ἀλλ’ ἔτ’ ἔστηκας; — τὴν ἰμανήθρην τοῦ κάδου ταχέως λύσας. ἢν μὴ καταικίσασα τῆι ς’ ὄληι χώρηι παράδειγμα θῶ, μᾶ, μή με θῆις γυναῖκ’ εἶναι. ἦρ’ οὐχὶ μᾶλλον Φρύξ; ἐγὼ αἰτίη τούτων, |
| book 5.15 | ἐγὦιμι, Γάστρων, ἤ σε θεῖσα ἐν ἀνθρώποις. ἀλλ’ εἰ τότ’ ἐξήμαρτον, οὐ τὰ νῦν εὖσαν μώρην Βίτινναν, ὠς δοκεῖς, ἔτ’ εὐρήσεις. φέρ’, εἶς σύ, δῆσον, τὴν ἀπληγίδ’ ἐκδύσας. ΓΑ.μὴ μή, Βίτιννα, τῶν σε γουνάτων δεῦμαι. |
| book 5.20 | ΒΙ.ἔκδυθι, φημί. δεῖ ς’ ὀτεύνεκ’ εἰ〈σ〉 δοῦλος καὶ τρεῖς ὐπέρ σευ μνᾶς ἔθηκα γινώσκειν. ὠς μὴ καλῶς γένοιτο τἠμέρηι κείνηι ἤτις ς’ ἐσήγαγ’ ὦδε. Πυρρίη, κλαύσηι· ὀρῶ σε δήκου πάντα μᾶλλον ἢ δεῦντα· |
| book 5.25 | σύσσφιγγε τοὺς ἀγκῶνας, ἔκπρισον δήσας. ΓΑ.Βίτιννα, ἄφες μοι τὴν ἀμαρτίην ταύτην. ἄνθρωπός εἰμι, ἤμαρτον· ἀλλ’ ἐπὴν αὖτις ἔληις τι δρῶντα τῶν σὺ μὴ θέληις, στίξον. ΒΙ.πρὸς Ἀμφυταίην ταῦτα, μὴ ’μὲ πληκτίζευ, |
| book 5.30 | μετ’ ἦς ἀλινδῆι καὶ εμ..(.)η ποδόψηστρον 〈ΠΥ.〉δέδεται καλῶς σοι. ΒΙ. μὴ λάθηι λυθεὶς σκέψαι. ἄγ’ αὐτὸν εἰς τὸ ζήτρειον πρὸς Ἔρμωνα καὶ χιλίας μὲν ἐς τὸ νῶτον ἐγκόψαι αὐτῶι κέλευσον, χιλίας δὲ τῆι γαστρί. |
| book 5.35 | ΓΑ.ἀποκτενεῖς, Βίτιννα, μ’ οὐδ’ ἐλέγξασα εἴτ’ ἔστ’ ἀληθέα πρῶτον εἴτε καὶ ψευδέα; ΒΙ.ἂ δ’ αὐτὸς εἶπας ἄρτι τῆι ἰδίηι γλάσσηι, “Βίτινν’, ἄφες μοι τὴν ἀμαρτίην ταύτην”; ΓΑ.τήν σευ χολὴν γὰρ ἤθελον κατασβῶσαι. |
| book 5.40 | ΒΙ.ἔστηκας ἐμβλέπων σύ, κοὐκ ἄγεις αὐτόν ὄκου λέγω σοι; θλῆ, Κύδιλλα, τὸ ρύγχος τοῦ παντοέρκτεω τοῦδε. καὶ σύ μοι, Δρήκων, ἤδη ’φαμάρτει 〈τῆι〉 σοι ἂν οὖτος ἠγῆται. δώσεις τι, δούλη, τῶι κατηρήτωι τούτωι |
| book 5.45 | ράκος καλύψαι τὴν ἀνώνυμον κέρκον, ὠς μὴ δι’ ἀγορῆς γυμνὸς ὢν θεωρῆται. τὸ δεύτερόν σοι, Πυρρίη, πάλιν φωνέω, ὄκως ἐρεῖς Ἔρμωνι χιλίας ὦδε καὶ χιλίας ὦδ’ ἐμβαλεῖν· ἀκήκουκας; |
| book 5 | ὠς ἤν τι τούτων ὦν λέγω παραστείξηις, αὐτὸς σὺ καὶ τἀρχαῖα καὶ τόκους τείσεις. βάδιζε καὶ μὴ παρὰ τὰ Μικκάλης αὐτόν ἄγ’, ἀλλὰ τὴν ἰθεῖαν. οὖ δ’ ἐπεμνήσθην— κάλει, κάλει δραμεῦσα, πρὶν μακρήν, δούλη, |
| book 5.55 | αὐτο〈ὺ〉ς γενέσθαι. ΚΥΔΙΛΛΑ Πυρρίης, τάλας, κωφέ, καλεῖ σε. μᾶ, δόξει τις οὐχὶ σύνδουλον αὐτὸν σπαράσσειν ἀλλὰ σημάτων φῶρα. ὀρῆις ὄκως νῦν τοῦτον ἐκ βίης ἔλκεις ἐς τὰς ἀνάγκας, Πυρρίη; 〈σ〉έ, μᾶ, τούτοις |
| book 5.60 | τοῖς δύο Κύδιλλ’ ἐπόψετ’ ἠμερέων πέντε παρ’ Ἀντιδώρωι τὰς Ἀχαϊκὰς κείνας, |
| book 5 | ἂς πρῶν ἔθηκας, τοῖς σφυροῖσι τρίβοντα. ΒΙ.οὖτος σύ, τοῦτον αὖτις ὦδ’ ἔχων ἦκε δεδεμένον οὔτως ὤσπερ ἐξάγεις αὐτόν, |
| book 5.65 | Κόσιν τέ μοι κέλευσον ἐλθεῖν τὸν στίκτην ἔχοντα ραφίδας καὶ μέλαν. μιῆι δεῖ σε ὀδῶι γενέσθαι ποικίλον. κατηρτήσθω οὔτω κατάμυος ὤσπερ ἠ Δάου τιμή. ΚΥ.μή, τατί, ἀλλὰ νῦν μὲν αὐτόν—οὔτω σοι |
| book 5.70 | ζώιη Βατυλλὶς κἠπίδοις μιν ἐλθοῦσαν ἐς ἀνδρὸς οἶκον καὶ τέκν’ ἀγκάληις ἄραις— ἄφες, παραιτεῦμαί σε· τὴν μίαν ταύτην ἀμαρτίην ... ΒΙ. Κύδιλλα, μή με λύπει τι ἢ φεύξομ’ ἐκ τῆς οἰκίης. ἀφέω τοῦτον |
| book 5.75 | τὸν ἐπτάδουλον; καὶ τίς οὐκ ἀπαντῶσα ἔς μευ δικαίως τὸ πρόσωπον ἐμπτύοι; οὐ τὴν Τύραννον, ἀλλ’ ἐπείπερ οὐκ οἶδεν, ἄνθρωπος ὤν, ἐωυτόν, αὐτίκ’ εἰδήσει ἐν τῶι μετώπωι τὸ ἐπίγραμμα ἔχων τοῦτο. |
| book 5.80 | ΚΥ.ἀλλ’ ἔστιν εἰκὰς καὶ Γερήνι’ ἐς πέμπτην. ΒΙ.νῦν μέν ς’ ἀφήσω, καὶ ἔχε τὴν χάριν ταύτηι, ἢν οὐδὲν ἦσσον ἢ Βατυλλίδα στέργω, ἐν τῆισι χερσὶ τῆις ἐμῆισι θρέψασα. ἐπεὰν δὲ τοῖς καμοῦσιν ἐγχυτλώσωμεν |
| book 5.85 | ἄξεις τότ’ ἀμελι〈τῖ〉τιν ἐορτὴν ἐξ ἐορτῆς. |
| book 6 | ΚΟΡΙΤΤΩ |
| book 6.1 | κάθησο, Μητροῖ. τῆι γυναικὶ θὲς δίφρον ἀνασταθεῖσα· πάντα δεῖ με προστάσσειν |
| book 6 | αὐτήν· σὺ δ’ οὐδὲν ἄν, τάλαινα, ποιήσαις αὐτὴ ἀπὸ σαυτῆς· μᾶ, λίθος τις, οὐ δούλη |
| book 6.5 | ἐν τῆι οἰκίηι 〈κ〉εῖς’· ἀλλὰ τἄλφιτ’ ἢν μετρέω τὰ κρίμν’ ἀμιθρεῖς, κἢ〈ν〉 τοσοῦτ’ ἀποστάξηι τὴν ἠμέ[ρ]ην ὄλην σε τονθορύζουσαν καὶ πρημονῶσαν οὐ φέρουσιν οἰ τοῖχοι. νῦν αὐτὸν ἐκμάσσεις τε καὶ ποεῖς λαμπρόν |
| book 6.10 | ὄτ’ ἐστὶ χρ[εί]η, ληιστρί; θῦέ μοι ταύτηι ἐπεί ς’ ἔγευς’ ἂν τῶν ἐμῶν ἐγὼ χειρέων. ΜΗΤΡΩ |
| book 6.12 | φίλη Κοριττοῖ, ταὔτ’ ἐμοὶ ζυγὸν τρίβεις· κἠγὼ ἐπιβρύχουσα ἠμέρην τε καὶ νύκτα κύων ὐλακτέω τῆι[ς] ἀνωνύμοις ταύτηις. |
| book 6.15 | ἀλλ’ οὔνεκεν πρός ς’ ἦλ[θ]ον—ἐκποδὼν ἦμιν φθείρεσθε, νώβυστρα, ὦτ[α] μοῦνον καὶ γλάσσαι τὰ δ’ ἄλλ’ ἐορτή—λίσσομα[ί σ]ε, μὴ ψεύσηι, φίλη Κοριττοῖ, τίς κοτ’ ἦν ὄ σοι ράψας τὸν κόκκινον βαυβῶνα; ΚΟ. κοῦ δ’ ὀρώρηκας, |
| book 6.20 | Μητροῖ, σὺ κεῖνον; ΜΗ. Νοσσὶς ε[ἶ]χεν ἠρίννης τριτημέρηι νιν· μᾶ, καλόν τι δώρημα. ΚΟ.Νοσσίς; κόθεν λαβοῦσα; ΜΗ. διαβαλεῖς ἤν σοι εἴπω; ΚΟ. μὰ τούτους τοὺς γλυκέας, φίλη Μητροῖ, ἐκ τοῦ Κοριττοῦς στόματος οὐδεὶς μὴ ἀκούσηι |
| book 6.25 | ὄς’ ἂν σὺ λέξηις. ΜΗ. ἠ Βιτᾶδος Εὐβούλη ἔδωκεν αὐτῆι καὶ εἶπε μηδέν’ αἰσθέσθαι. ΚΟ.γυναῖκες. αὔτη μ’ ἠ γυνή κοτ’ ἐκτρίψει. ἐγὼ μὲν αὐτὴν λιπαρεῦσαν ἠιδέσθην κἤδωκα, Μητροῖ, πρόσθεν ἢ αὐτὴ χρήσασθαι· |
| book 6.30 | ἢ δ’ ὤ〈σ〉περ εὔρημ’ ἀρπάσα〈σα〉 δωρεῖται |
| book 6 | καὶ τῆισι μὴ δεῖ. χαιρέτω φίλη πολλά ἐοῦσα τοίη, κἠτέρην τιν’ ἀντ’ ἠμέων φίλην ἀθρείτω. τἀμὰ Νοσσίδι χρῆσαι τῆι μὴ δοκέω—μέζον μὲν ἢ δίκη γρύζω, |
| book 6.35 | λάθοιμι δ’, Ἀδρήστεια—χιλίων εὔντων ἔνα οὐκ ἂν ὄστις σαπρός ἐστι προσδώσω. ΜΗ.μὴ δή, Κοριττοῖ, τὴν χολὴν ἐπὶ ρινός ἔχ’ εὐθύς, ἤν τι ρῆμα μὴ σοφὸν πεύθηι. γυναικός ἐστι κρηγύης φέρειν πάντα. |
| book 6.40 | ἐγὼ δὲ τούτων αἰτίη λαλεῦς’ εἰμι πόλλ’, ἀ〈λλὰ〉 τήν μευ γλάσσαν ἐκτεμεῖν δεῖται. ἐκεῖνο δ’ οὖ σοι καὶ μάλιστ’ ἐπεμνήσθην, τίς ἔστ’ ὀ ράψας αὐτόν; εἰ φιλεῖς μ’, εἶπον. τί μ’ ἐνβλέπεις γελῶσα; νῦν ὀρώρηκας |
| book 6.45 | Μητροῦν τὸ πρῶτον; ἢ τί τἀβρά σοι ταῦτα; ἐνεύχομαι, Κοριττί, μή μ’ ἐπιψεύσηι, ἀλλ’ εἰπὲ τὸν ράψαντα. ΚΟ. μᾶ, τί μοι ἐνεύχηι; Κέρδων ἔραψε. 〈ΜΗ.〉 κοῖος, εἰπέ μοι, Κέρδων; δύ’ εἰσὶ γὰρ Κέρδωνες· εἶς μὲν ὀ γλαυκός |
| book 6 | ὀ Μυρταλίνης τῆς Κυλαιθίδος γείτων, ἀλλ’ οὖτος οὐδ’ ἂν πλῆκτρον ἐς λύρην ράψαι· ὀ δ’ ἔτερος ἐγγὺς τῆς συνοικίης οἰκέων τῆς Ἐρμοδώρου τὴν πλατεῖαν ἐκβάντι, ἦν μέν κοτ’ ἦν τις, ἀλλὰ νῦν γεγήρακε· |
| book 6.55 | τούτωι Κυλαιθὶς ἠ μακαρῖτις ἐχρῆτο— μνησθεῖεν αὐτῆς οἴτινες προσήκουσι. ΚΟ.οὐδέτερος αὐτῶν ἐστιν, ὠς λέγεις, Μητροῖ· ἀλλ’ οὖτος οὐκ οἶδ’ ἢ 〈’χ〉 Χίου τις ἢ ’ρυθρέων ἤκει, φαλακρός, μικκός· αὐτὸ ἐρεῖς εἶναι |
| book 6.60 | Πρηξῖνον, οὐδ’ ἂν σῦκον εἰκάσαι σύκωι ἔχοις ἂν [οὔτ]ω· πλὴν ἐπὴν λαλῆι, γνώσηι Κέρδων ὀτεύνεκ’ ἐστὶ καὶ οὐχὶ Πρηξῖνος. κατ’ οἰκίην δ’ ἐργάζετ’ ἐνπολέων λάθρη, τοὺς γὰρ τελώνας πᾶσα νῦν θύρη φρίσσει. |
| book 6.65 | ἀλλ’ ἔργα, κοῖ’ ἐστ’ ἔργα· τῆς Ἀθηναίης αὐτῆς ὀρῆν τὰς χεῖρας, οὐχὶ Κέρδωνος, δόξεις. ἐ[γὼ] μὲν—δύο γὰρ ἦλθ’ ἔχων, Μητροῖ— ἰδοῦς’ ἄμ’ ἰδμῆι τὤμματ’ ἐξεκύμηνα· τὰ βαλλί’ οὔτως ἄνδρες οὐχὶ ποιεῦσι |
| book 6.70 | —αὐταὶ γάρ εἰμεν—ὀρθά· κοὐ μόνον τοῦτο, ἀλλ’ ἠ μαλακότης ὔπνος, οἰ δ’ ἰμαντίσκοι ἔρι’, οὐκ ἰμάν[τες]. εὐνοέστερον σκυτέα γυναικ[ὶ] διφῶς’ ἄλλον οὐκ ἀνευρ[ή]σ[εις. ΜΗ.κῶς οὖν ἀφῆκας τὸν ἔτερον; 〈ΚΟ.〉 τ[ί] δ’ οὐ, Μητροῖ, |
| book 6.75 | ἔπρηξα; κοίην δ’ οὐ προσήγαγ[ο]ν πειθοῦν αὐτῶι; φιλεῦσα, τὸ φαλακρὸν κ[α]ταψῶσα, γλυκὺν πιεῖν ἐγχεῦσα, ταταλίζ[ο]υσα, τὸ σῶμα μοῦνον οὐχὶ δοῦσα χρήσασθαι. ΜΗ.ἀλλ’ εἴ σε καὶ τοῦτ’ ἠξίως’, ἔδει δοῦ[ν]αι. |
| book 6.80 | ΚΟ.ἔδει γάρ· ἀλλ’ ἄκαιρον οὐ πρέποντ’ εἶναι· ἤληθεν ἠ Βιτᾶδος ἐν μέσωι 〈Εὐ〉βούλη· αὔτη γὰρ ἠμέων ἠμέρην τε κα[ὶ] νύκτα τρίβουσα τὸν ὄνον σκωρίην πεποίηκεν, ὄκως τὸν ωὐτῆς μὴ τετρωβόλου κόψηι. |
| book 6.85 | ΜΗ.κῶς δ’ οὖτος εὖρε πρός σε τὴν ὀδ[ὸ]ν ταύτην, φίλη Κοριττοῖ; μηδὲ τοῦτό με ψεύσηι. ΚΟ.ἔπεμψεν αὐτὸν Ἀρτεμεὶς ἠ Κανδᾶδος τοῦ βυρσοδέψεω τὴν στέγην σημήνασα. ΜΗ.αἰεὶ μὲν Ἀρτεμείς τι καινὸν εὐρίσ[κ]ει, |
| book 6.90 | πρόσω πιεῦσα τὴν προκυκλίην θα...ν. ἀλλ’ οὖν γ’ ὄτ’ οὐχὶ τοὺς δύ’ εἶχες ἐγλῦσαι |
| book 6 | ἔδει πυθέσθαι τὸν ἔτερον τίς ἠ ἐγδοῦσα. ΚΟ.ἐλιπάρεον, ὀ δ’ ὤ[μ]νυε οὐκ ἂν εἰπεῖν μοι· ταύτηι γὰρ καὶ ἠγάπησεν Μητροῖ. |
| book 6.95 | 〈ΜΗ.〉λέγεις ὀδόν μοι· νῦν πρὸς Ἀρτεμεῖν εἶμι, ὄκως ὀ Κέρδων ὄστις ἐστὶν εἰδ[ή]σω. ὐγίαινέ μο[ι, Κοριτ]τί. λαιμᾶι τ[ις], κὤρη ἠμῖ[ν] ἀφ[......] ἐστί. ΚΟ. τὴν θύρην κλεῖσον, αὔτ[η σ]ύ, .[..]..οπῶλι, κἀξαμίθρησαι |
| book 6 | αἰ ἀλεκτο[ρῖ]δες εἰ [σ]όαι εἰσί, τῶν τὲ αἰρέων αὐτῆισ[......]ν· οὐ γὰρ ἀλλὰ πορθεῦ[σ]ι ὠρν[ι]θο[κ]λέ[π]ται, κἢν τρέφηι τις ἐν κόλπωι. |
| book 7 | ΜΗΤΡΩ |
| book 7.1 | Κέρδων, ἄγω σοι τάσδε τὰς .[.....] τι τῶν σῶν ἔχεις αὐτῆισιν ἄξιον δεῖ[ξ]αι χειρέων νοῆρες ἔργον. ΚΕΡΔΩΝ οὐ μάτην, Μητροῖ, ἐγὼ φ[ι]λ〈έ〉ω σε. τῆις γυναιξὶν οὐ θήσεις |
| book 7.5 | τὴν μέζον’ ἔξω σανίδα; Δριμύλωι φωνέω· πάλιν καθεύδεις; κόπτε, Πίστε, τὸ ρύγχος αὐτοῦ, μέχρις τὸν ὔπνον ἐκχέηι πάντα· μᾶλλον δὲ τὴν ἄκανθα[ν] ὠς ἐχ[...].καληι ἐκ τοῦ τραχήλου δῆσο[ν. εἶ]α δή, [.....]ψ, |
| book 7.10 | κίνει ταχέως τὰ γοῦνα· [μ]έζον [....].. τρίβειν ψοφεῦντα νουθ[........] τῶνδε. νῦν ἔκ μιν αὐτὴν λε[..........]ρυνις |
| book 7 | κ..ψ[..].[...] σευ τη.[..........]ψήσω. ἔζεσ[θ]ε, Μητροῖ. Πίστ[ε, ........ ο]ιξας |
| book 7.15 | πυργῖδα, μὴ τὴν ὦδ[ε, ..........]ν τὰ χρήσιμ’ ἔργα τοῦ τρ[..........]ος ταχέως ἔνεγκ’ ἄνωθ[εν ....... Μη]τροῖ, οἶ’ ἔργ’ ἐπόψεσθ’. ἠσυχῆ [.........]ον τὴν 〈σ〉αμβαλούχην οἶγ[ε .......] πρῶτον |
| book 7.20 | Μητροῖ, τελέων ἄρη[ρε ......]εων ἴχνος. θηεῖσθε κὐμε[ῖ]ς, ὦ γυ[ναῖκες· ἠ πτ]έρνη ὀρῆτ’ ὄπως πέπηγε, χ[....]φην.[..]οις ἐξηρτίωται πᾶσα, κο[ὐ τ]ὰ μὲν κ[αλ]ῶς τὰ δ’ οὐχὶ καλῶς, ἀλλὰ πα[ν]τ’ ἴσαι χ[εῖρε]ς. |
| book 7.25 | τὸ χρῶμα δ’ οὔτως ὖμ[ι]ν ἠ Πα[...] δοίη .[.........]ερ ἰχανᾶσθ’ ἐπαυρέσθαι .[...........]λο τῶιδ’ ἴσον χρῶμα κ[............]ωκουδε κηρὸς ἀνθήσει χ[............]ς τρεῖς ἔδωκε Κανδᾶτ[.]. |
| book 7.30 | κ[............] τοῦτο κἤτερον χρῶμα β[............]μι πάντ’ ὄς’ ἐστὶ ἰ[ρ]ά κω[..........] τὴν ἀληθ[ε]ι[η]ν βάζειν ............] οὐδ’ ὄσον ροπὴν ψεῦδος ...........] Κέρδωνι μὴ βίου ὄνησις |
| book 7.35 | μ[.........]ων γίνοιτο κα[ὶ] χάριν πρός με .........]αρ ἀλλὰ μεζόνων ἤδη .........] κερδέων ὀριγνῶνται ............] τὰ ἔργα τῆς τέχνης ἠμ〈έ〉ων .....πί]συγγος δὲ δειλαίην οἰζύν |
| book 7.40 | .....].ναν[..]εων νύκτα κἠμέρην θάλπω .....]ς ἠμέων ἄχρι〈σ〉 ἐσπέρης κάπτει ....]αι πρ[ὸς] ὄρθρον οὐ δοκέω τόσ〈σ〉ον τὰ Μικίωνος κηρί’ εὐπ[ ] |
| book 7 | κοὔπω λέγω, τρισκαίδε[κ...... β]όσκω, |
| book 7.45 | ὀτεύνεκ’, ὦ γυναῖκες, ἀργ[.......]ς οἴ, κἢν ὔηι Ζεύς, τοῦτο μοῦ[νον .....]. φέρ’ εἰ φέρεις τι, τἄλλα δ’ ἀ[.].[.....].ται ὄκως νεοσσο[ὶ] τὰς κοχώνας θά[λ]π[ο]ντες. ἀλλ’ οὐ λόγων γάρ, φασίν, ἠ ἀγορὴ δεῖται |
| book 7 | χαλκῶν δέ, τοῦτ’ ἢν μὴ ὖμιν ἀ[ν]δάνηι, Μητρ[οῖ, τὸ ζεῦγος, ἔτερον κἄτε[ρ]ον μάλ’ ἐξοίσει, ἔστ’ ἂν νόωι πεισθῆτε [μὴ λ]έγει[ν] ψευδέα Κέρδωνα. τάς μοι σα[μβα]λουχίδας πάσας ἔνεγκε, Πίστε ...αλισγ.ννηθεισας |
| book 7.55 | ὐμέας ἀπελθεῖν, ὦ γυναῖκες, εἰς οἶκον. θήσεσθε δ’ ὐμ[εῖς·] γένεα ταῦτα πα[ν]τοῖα· Σικυώνι’, Ἀμβρακίδια, Νοσσίδες, λεῖαι, ψιττάκια, κανναβίσκα, Βαυκίδ[ες], βλαῦται, Ἰωνίκ’ ἀμφίσφαιρα, νυκτιπήδηκες, |
| book 7.60 | ἀκροσφύρια, καρκίνια, σάμβαλ’ Ἀργεῖα, κοκκίδες, ἔφηβοι, διάβαθρα· ὦν ἐρᾶι θυμός ὐμέων ἐκάστης εἴπατ’, ὠς ἂν αἴσθοισθε σκύτεα γυναῖκες καὶ κύνες τί βρώζουσιν. ΜΗ.κόσου χρεΐζεις κεῖν’ ὂ πρόσθεν ἤειρας |
| book 7.65 | ἀπεμπολῆ〈σαι〉 ζεῦγος; ἀλλὰ μὴ βροντέων οὖτος σὺ τρέψηις μέζον εἰς φυγὴν ἠμέας. ΚΕ.αὐτὴ σὺ καὶ τίμησον, εἰ θέλεις, αὐτό καὶ στῆσον ἦς κότ’ ἐστιν ἄξιον τιμῆς. ὀ τοῦτο ἐῶν γὰρ οὔ σε ρηιδίως ρινᾶι. |
| book 7.70 | ζευγέων, γύναι, τὠληθὲς ἢν θέληις ἔργον, ἐρεῖς τι—ναὶ μὰ τήνδε τὴν τεφρὴν κόρσην, ἐπ’ ἦς ἀλώπηξ νοσσίην πεποίητα[ι— τάχ’ ἀλφιτηρὸν ἐργα[λ]εῖα κινεῦσι. |
| book 7 | Ἐρμῆ τε Κερδέων καὶ σὺ Κερδείη Πειθοῖ, |
| book 7.75 | ὠς, ἤν τι μὴ νῦν ἦμιν ἐς βόλον κύρσηι, οὐκ οἶδ’ ὄκως ἄμεινον ἠ χύτρη πρήξει. ΜΗ.τί τονθορύζεις κοὐκ ἐλευθέρηι γλάσσηι τὸν τῖμον ὄστις ἐστὶν ἐξεδίφησας; ΚΕ.γύναι, μιῆς μνῆς ἐστιν ἄξιον τοῦτο |
| book 7.80 | τὸ ζεῦγος· ἢ ἄνω ’σ〈τ〉’ ἢ κάτω βλέπειν· χαλκοῦ ρίνημ’ ὂ δήκοτ’ ἐστὶ τῆς Ἀθηναίης ὠνευμένης αὐτῆς ἂν οὐκ ἀποστάξαι. ΜΗ.μάλ’ εἰκότως σευ τὸ στεγύλλιον, Κέρδων, πέπληθε δαψιλέων τε καὶ καλῶν ἔργων. |
| book 7.85 | φύλασσε κάρτα ς’ αὐτά· τῆι γὰρ εἰκοστῆι τοῦ Ταυρεῶνος ἠκατῆ γάμον ποιεῖ τῆς Ἀρτακηνῆς, κὐποδημάτων χρείη· τάχ’ οὖν, τάλης, ἄιξουσι σὺν τύχηι πρός σε, μᾶλλον δὲ πάντως. ἀλλὰ θύλακον ράψαι |
| book 7.90 | τὰς μνέας ὄκως σοι μὴ αἰ γαλαῖ διοίσουσι. ΚΕ.ἤν τ’ ἠκατ〈ῆ〉 ἔλθηι, μνῆς ἔλασσον οὐκ οἴσει, ἤν τ’ ἠ Ἀρτακηνή. πρὸς τάδ’, εἰ θέλεις, σκέπτευ. ΜΗ.οὔ σοι δίδωσιν ἠ ἀγαθὴ τύχη, Κέρδων, ψαῦσαι ποδίσκων ὦν Πόθοι τε κἤρωτες |
| book 7.95 | ψαύουσιν; ἀλλ’ εἲς κνῦσα καὶ κακὴ λώβη ὤστ’ ἐκ μὲν ἠμέων λιολεοσεω πρήξεις. ταύτηι δὲ δώσεις κε[ῖ]νο τὸ ἔτερον ζεῦγος κόσου; πάλιν πρήμηνον ἀξίην φωνήν σεωυτοῦ. 〈ΚΕ.〉 στατῆρας πέντε, ναὶ μὰ θεούς, φο[ι]τᾶι |
| book 7 | ἠ ψάλτρι’ 〈Εὐ〉ετηρὶς ἠμέρην πᾶσαν λαβεῖν ἀνώγους’, ἀλλ’ ἐγώ μιν [ἐ]χθ[α]ίρω, κἢν τέσσαρας μοι Δαρικοὺς ὐπόσχηται, ὀτεύνεκέν μευ τὴν γυναῖκα τωθάζει κακοῖσι δέννοις· εἰ δ[.......].ι χρείη |
| book 7.105 | φερευλαβου〈 〉 τῶν τριῶν [....] δοῦναι καὶ ταῦτα καὶ ταῦτ’ ἦι ὖμιν ἐπτὰ Δαρεικῶν ἔκητι Μητροῦς τῆσδε· μηδὲν ἀντείπηις. δύ]ναιτό μ’ ἐλάσαι σαν[..] τὸν πίσ[υγγον ἐόντα λίθινον ἐς θεοὺς ἀναπτῆναι· |
| book 7.110 | ἔχεις γὰρ οὐχὶ γλάσσαν, ἠδονῆς δ’ ἠθμόν. ἆ, θεῶν ἐκεῖνος οὐ μακρὴν ἀπ..[...].. ὀτέωι σὺ χείλεα νύκτα κἠμέρην οἴγ[εις. φέρ’ ὦδε τὸν ποδίσκον· εἰς ἴ〈χ〉νος θῶ.... πάξ· μήτε προσθῆις μήτ’ ἀπ’ οὖν ἔληι[ς] μηδέν· |
| book 7.115 | τὰ καλὰ πάντα τῆις καλῆισιν ἀρμόζει· αὐτὴν ἐρεῖς τὸ πέλμα τὴν Ἀθηναίην τεμεῖν. δὸς αὔτη καὶ σὺ τὸν πόδ’· ἆ, ψωρή ἄρηρεν ὀπλή· βοῦς ὀ λακτίσας ὐμ〈έ〉ας. εἴ τις πρ[ὸ]ς ἴχνος ἠκόνησε τὴν σμίλην, |
| book 7.120 | οὐκ ἄν, μὰ τὴν Κέρδωνος ἐστίην, οὔτω τοὔργον σαφέως ἔκειτ’ ἂν ὠς σαφ〈έ〉ως κεῖται. αὔτη σύ, δώσεις ἐπτὰ Δαρικοὺς τοῦδε, ἠ μέζον ἴππου πρὸς θύρην κιχλίζουσα; γυναῖκες, ἢν ἔχητε κἠτέρων χρείην |
| book 7.125 | ἢ σαμβαλίσκων ἢ ἂ κατ’ οἰκίην ἔλκειν εἴθισθε, τήν μοι δουλ[ίδ]’ ὦδε 〈δεῖ〉 πέμπειν. σὺ δ’ ἦκε, Μητροῖ, πρός με τῆι ἐνάτηι πάντως ὄκως λάβηις καρκίνια· τὴν γὰρ οὖν βαίτην θάλπουσαν εὖ δεῖ ’νδον φρονεῦντα καὶ ράπτειν. |
| book 8 | ἄστηθι, δούλη Ψύλλα· μέχρι τέο κείσηι |
| book 8 | ρέγχουσα; τὴν δὲ χοῖρον αὐονὴ δρύπτει· ἢ προσμένεις σὺ μέχρις εὖ ἤλιος θάλψηι τὸ]ν κῦσον ἐσδύς; κῶς δ’, ἄτρυτε, κοὐ κάμνεις |
| book 8.5 | τὰ πλ]ευρὰ κνώσσους’; αἰ δὲ νύκτες ἐννέωροι. ἄστη]θι, φημί, καὶ ἄψον, εἰ θέλεις, λύχνον, καὶ τ]ὴν ἄναυλον χοῖρον ἐς νομὴν πέμψ[ον. τ]όνθρυζε καὶ κνῶ, μέχρις εὖ παραστά[ς σοι τὸ] βρέγμα τῶι σκίπωνι μαλθακὸν θῶμα[ι. |
| book 8.10 | δει]λὴ Μεγαλλί, κα[ὶ] σὺ Λάτμιον κνώσσεις; οὐ] τὰ ἔριά σε τρύχ[ο]υσιν· ἀλλὰ μὴν στέμμ[α ἐπ’ ἰρὰ διζόμεσ[θ]α· βαιὸς οὐκ ἦμιν ἐν τῆι οἰκίηι ἔτι μα[λ]λὸς εἰρίων. δειλή, ἄστηθι. σύ τε μοι τ[οὖ]ναρ, εἰ θέλεις, Ἀννᾶ, |
| book 8.15 | ἄκουσον· οὐ γὰρ νη[πία]ς φρένας βόσκεις. τράγον τιν’ ἔλκειν [διὰ] φάραγγος ὠιήθη[ν μακρῆς, ὀ δ’ εὐπώ[γω]ν τε κεὔκερως [ . ἐπεὶ δὲ δὴ [.]..[.......]. τῆς βήσσης η[..]σφα[..........] γὰρ ἔσσωμαι |
| book 8.20 | συ[...............].ες αἰπόλοι πλε[ τη[...............].ριωντεποιευ[ κἠγὼ οὐκ ἐσύλευν [....].(.)[ καὶ ἄλλης δρυὸς [...].ε.[ οἰ δ’ ἀμφικαρτα.[...]τεσ[ |
| book 8.25 | τὸν αἶγ’ ἐποίευν [....]π[ καὶ [π]λησίον με[....]..[ κ[.....].νμα.[....].ω[ σχ[.....] κροκωτ[....]φι[ ω[.....] λεπτῆς ἄντυγος ....[ |
| book 8.30 | σ[.....]ς δὲ νεβροῦ χλαν[ι]δίω[ι] κατέζω[στ]ο |
| book 8 | κ[......].ν κύπα[σσι]ν ἀμ[φ]ὶ τοῖ[ς] ὤμοις κο[......] ἀμφὶ κρ[ητὶ κ]ίσσι[ν]’ ἔστεπτο ..... κο]θόρνου[....]η κα[τ]αζώστρηι ........]ωμεντο[....].α.[.....] φρίκη[. |
| book 8.35 | ........]ωρηνιχ[...].θι[ ] .......]ο λῶπο[ς ...]κον [πε]ποιῆσθαι ...... Ὀδ]υσσέως ω[....] Αἰόλ[ου] δῶρον .........]φ.[.......]το.[...]α λακτίζειν ........]εγ[......].εν[..] λῶιστον |
| book 8.40 | ὤσπερ τελεῦμεν ἐγ χοροῖς Διωνύσου. κοἰ μὲν μετώποις ἐ[ς] κόνιν κολυμβῶ[ντες ἔκοπτον ἀρνευτῆρ[ε]ς ἐκ βίης οὖδας, οἰ δ’ ὔπτι’ ἐρριπτεῦντο· πάντα δ’ ἦν, Ἀνν[ᾶ, εἰς ἒν γέλως τε κἀνίη [......]εντα. |
| book 8.45 | κἀγὼ δόκεον δὶς μ..[..]. ἐκ τ[ό]σης λείης ἐπ’ οὖν ἀλέσθαι, κἠλάλαξαν ὤνθρωπ[οι ὤς μ’ εἶδ[ον ..]ως τὴν δο[ρὴ]ν πιεζεῦσαν καὶ φ[....................]τ[ οιδε[ |
| book 8 | γρυπ[ ρυπ[ τ[ τ[ [ |
| book 8.55 | [ [ [ τὰ δεινὰ πνεῦσαι λὰξ πατε[ ἔρρ’ ἐκ προσώπου μή σε καίπερ ὢν πρέσβυς |
| book 8.60 | οὔληι κατ’ ἰθὺ τῆι βατηρίηι κό[ψω. κἠγὼ μεταῦτις· ὦ παρεόν[τες θανεῦμ’ ὐπὲρ γῆς, εἰ ὀ γέρων μ[ μαρτύρ[ο]μαι δὲ τὸν νεην[ίην ὀ δ’ εἶπεν [ἄ]μφω τὸν δορέα .[ |
| book 8.65 | καὶ τοῦτ’ ἰ[δ]ὼν ἔληξα. τὸ ἔνδυ[τον ...]ναδ[..] ὦδε. τὦναρ ὦδ’ ἰ[ .......]ν αἶγα τῆς φ[άραγγος] ἐξεῖλκον ..... κ]αλοῦ δῶρον ἐκ Δ[ιων]ύσου ..... αἰ]πόλοι μιν ἐκ βίης [ἐδ]αιτρεῦντο |
| book 8.70 | τ]ὰ ἔνθεα τελεῦντες καὶ κρεῶ[ν] ἐδαίνυντο, τὰ μέλεα πολλοὶ κάρτα, τοὺς ἐμοὺς μόχθους, τιλεῦσιν ἐν Μούσηισιν. ωδεγω[ ]το. τὸ μὴν ἄεθλον ὠς δόκευν ἔχ[ει]ν μοῦνος πολλῶν τὸν ἄπνουν κώρυκον πατησάντων, |
| book 8.75 | κἠ τῶι γέροντι ξύν’ ἔπρηξα ὀρινθέντι, ..] κλέος, ναὶ Μοῦσαν, ἤ μ’ ἔπεα κ[ .]εγ’ ἐξ ἰάμβων, ἤ με δευτέρη γν[ .]... μετ’ Ἰππώνακτα τὸν παλαι[ τ]ὰ κύλλ’ ἀείδειν Ξουθίδηις επιουσι. |
| book 9 | .]ζεσθε πᾶσαι. κοῦ τὸ παιδίον; δεξ[ .]αιπ[.]ος Εὐέτειραν καὶ Γλύκην .[ .]ιτ[....]αιδρη τὴν ἐτοῖμον ου[ ........].ισμησε[..]ισματων[ |
| book 9.5 | .......].ινατ[.....]νηνυτω[ ........].η[......]αχηπεπο[ ......]..[.......]φερεσκο.[ .ρ[..]οδ.[............]α δειλαίοις βλε[ φερω...[.........].ακαιτανυ[ |
| book 9.10 | αυτησυ.[..........].εται νο[ ουπροσθα[.........]νισηξ[ τίθεσθ’ α.[........ ἄ]εθλον ἐξοι[ γληχ[...............]κεῦσί ς’ ἤειρα |
| book 10 | ἐπὴν τὸν ἐξηκοστὸν ἤλιον κάμψηις, ὦ Γρύλλε, Γρύλλε, θνῆισκε καὶ τέφρη γίνευ· ὠς τυφλὸς οὐπέκεινα τοῦ βίου καμπτήρ· ἤδη γὰρ αὐγὴ τῆς ζοῆς ἀπήμβλυνται. |
| book 11 | προσφὺς ὄκως τις χοιράδων ἀνηρίτης |
| book 12 | ἢ χαλκέην μοι μυῖαν ἢ κύθρην παίζει ἢ τῆισι μηλάνθηισιν ἄμματ’ ἐξάπτων τοῦ κεσκίου μοι τὸν γέροντα λωβᾶται. |
| book 13 | ὠς οἰκίην οὐκ ἔστιν εὐμαρέως εὐρεῖν ἄνευ κακῶν ζώουσαν· ὂς δ’ ἔχει μεῖον, |
| book 13 | τοῦτόν τι μέζον τοῦ ἐτέρου δόκει πρήσσειν. |
Also published as PDF.