ΑΘΗΝΑΣ ΓΟΝΑΙ.
Ἐκεῖνός ἐστι στρογγύλος τὴν ὄψιν ὦ πονηρέ,
ἐντὸς δʼ ἔχων περιέρχεται κύκλῳ τὰ πάντʼ ἐν αὑτῷ,
ἡμᾶς δὲ τίκτει περιτρέχων τὴν γῆν ἁπαξάπασαν·
ὀνομάζεται δʼ ἐνιαυτός, ὢν δὲ περιφερὴς τελευτήν
οὐδεμίαν οὐδʼ ἀρχὴν ἔχει, κυκλῶν δʼ ἀεὶ τὸ σῶμα
οὐ παύσεται διʼ ἡμέρας ὁσημέραι τροχάζων.
Τὴν μὲν διάλεκτον καὶ τὸ πρόσωπον ἀμνίου
ἔχειν δοκεῖς, τὰ δʼ ἔνδον οὐδὲν διαφέρεις
δράκοντος.
Καιροσπάθητον ἀνθέων ὕφασμα καινὸν Ὡρῶν.
Λεπτοὺς διαψαίρουσα πέπλους ἀνθέων γέμοντας.
Ἀπὸ τῆς τραπέζης τουτονὶ τὸν στήμονα
ἄττεσθʼ ἐπινοῶ.
Ὁ Ζεὺς δίδωμι Παλλάς, ἠσί, τοὔνομα.
ΑΡΤΟΠΩΛΙΔΕΣ.
Φέρε νῦν ἀγήλω τοὺς θεοὺς ἰοῦσʼ ἔσω,
καὶ θυμιάσω τοῦ τέκνου σεσωσμένου.
Ὦ σαπρὰ καὶ πασιπόρνη καὶ κάπραινα.
Ἐνέβαινε σιγῇ Πείσανδρος μέγας αὐτός
ὥσπερ Διονυσίοισιν οὑπὶ τῶν ξύλων,
ἐλαίας ἔρεισιν ὄνον κανθήλιον.
ΔΗΜΟΤΑΙ.
Οἴμοι, τί δράσω σύμβολον κεκαρμένος;
Ἔχοντες ἴσον ἀσπίδιον ὀγκίῳ.
Νῦν δʼ οὐδʼ ἀφύην κινεῖν δοκεῖς.
ΕΥΡΩΠΗ.
Ῥυζῶν ἅπαντας ἀπέδομαι τοὺς δακτύλους.
ΘΕΟΙ.
Ἔπειθʼ ὅταν πινώμεθʼ ἢ διψώμεθα,
εὐχόμεθα πρὸς τοῦθʼ ὁ οἶνος ὠκερας γενοῦ.
κἀς τοῦ καπήλου ʼγὼ φέρω παίζων ἅμα.
καὖθις γεγένηται τοῦτο πέντε καὶ δύο.
Ὥσπερ αἱ κανηφόροι
λευκοῖσιν ἀλφίτοισιν ἐντετριμμένοις.
ἐγὼ δʼ ἐνέκαψα λανθάνων τὴν διφροφόρον.
Φήμης ἱερᾶς ἐξοιγνυμένης ὥσπερ πέπονος δοθιῆνος.
Τόν τε κότυλον πρῶτον ἤνεγκʼ ἐνέχυρον τῶν γειτόνων.
Λεπάδας δὲ πετρῶν ἀποκόπτοντες κρεμβαλιάζουσι.
Καὶ πρὸς κύβους ἕστηκʼ ἔχων τὸ κήθιον.
Καί σε τί χρὴ παραταιναρίζειν;
Ἐξ ἀγορᾶς δʼ ἐγώ
ὠνήσομαι λύχνον τίνʼ ἢ στίλβην.
ΚΕΡΚΩΠΕΣ.
Οἱ γὰρ πενόμενοι
ἀνάπηρά σοι θύουσιν ἤδη βοίδια,
Λεωτροφίδου λεπτότερα καὶ Θουμάντιδος.
Χρυσίδʼ οἴνου πανσέληνον ἐκπιὼν ὑφείλετο.
Ἤδη τεθέασαι κόκκον ἐν χιόνι ῥόας;
ΜΟΙΡΑΙ.
Βασιλεῦ Σατύρων, τί ποτʼ οὐκ ἐθέλεις
δόρυ βαστάζειν, ἀλλὰ λόγους μὲν
περὶ τοῦ πολέμου δεινοὺς παρέχει,
ψυχὴν δὲ Τέλητος ὑπέστης;
κἀγχειριδίου δʼ ἀκόνῃ σκληρᾷ
παραθηγομένης βρύχεις κοπίδος,
δηχθεὶς αἴθωνι Κλέωνι.
Χλανίδες δʼ οὖλαι καταβέβληνται,
θώρακα δʼ ἅπας ἐμπερονᾶται,
κνημῖδε περὶ σφυρὸν ἀρθροῦνται,
βλαύτης δʼ οὐδεὶς ἔτʼ ἔρως λευκῆς,
ῥάβδον δʼ ὄψει τὴν κοτταβικήν
ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην,
Μανῆς δʼ οὐδὲν λατάγων ἀΐει,
τὴν δὲ τάλαιναν πλάστιγγʼ ἂν ἴδοις
παρὰ τὸν στροφέα τῆς κηπαίας
ἐν τοῖσι κορήμασιν οὖσαν.
Εἰ δʼ ἦν τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων τῶν νῦν τοιόνδε μά- χεσθαι,
καὶ βατὶς αὐτῶν ἡγεῖτʼ ὀπτὴ μεγάλη καὶ πλευρὸν ὕειον,
τοὺς μὲν ἄρʼ ἄλλους οἰκουρεῖν χρῆν, πέμπειν δὲ Νόθιπ- πον ἕνʼ ὄντα·
εἷς γὰρ μόνος ὢν κατεβρόχθισεν ἂν τὴν Πελοπόννησον ἅπασαν.
Ὁ Ζεὺς δὲ τούτων οὐδὲν ἐνθυμούμενος
μύων ξυνέπλαττε Θετταλικὴν τὴν ἔνθεσιν.
Οἶσθα νῦν ὅ μοι ποίησον; τήνδε νῦν μή μοι δίδου,
ἐκ δὲ τοῦ κέρατος αὖ μοι δὸς πιεῖν ἅπαξ μόνον.
Ἢν ἐγὼ πάθω τι τήνδε τὴν λεπαστὴν ἐκπιών,
τῷ Διονύσῳ πάντα τἀμαυτοῦ δίδωμι χρήματα.
Μείζων γὰρ ἢ νῦν δὴ '́στι, καὶ δοκεῖ δέ μοι,
ἐὰν τοσοῦτον ἐπιδιδῷ τῆς ἡμέρας,
μείζων ἔσεσθαι Διαγόρου τοῦ Τερθρέως.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΙ.
Α. Χαῖρʼ ὦ διαπόντιον
στράτευμα, τί πράττομεν;
τὰ μὲν πρὸς ὄψιν μαλακῶς
ἔχειν ἀπὸ σώματος,
κόμῃ τε νεανικῇ
σφρίγει τε βραχιόνων.
Β. ᾔσθου τὸν Ἄβυδον ὡς
ἀνὴρ γεγένηται;
Ῥάβδον δʼ ὄψει τὴν κοτταβικήν
ἐν τοῖς ἀχύροισι κυλινδομένην.
Χία δὲ κύλιξ ὑψοῦ κρέμαται
περὶ πασσαλόφιν.
Νικᾷ δʼ ᾤα λιθίνην μάκτραν.
Ὥρα τοίνυν μετʼ ἐμοῦ χωρεῖν τὸν κωπητῆρα λαβόντα
καὶ προσκεφάλαιον, ἵνʼ ἐς τὴν ναῦν ἐμπηδήσας ῥοθιάζῃς.
Β. ἀλλʼ οὐ δέομαι πανικτὸν ἔχων τὸν πρωκτὸν προσκε- φαλαίου.
Ὥρα μάττειν ἐπὶ τοῖς ἱεροῖς καὶ τὴν ᾤαν περιδεῖσθαι
περὶ τὴν ὀσφύν.
Οἴμοι τάλας, δάκνει, δάκνει,
ἀπεσθίει μου τὴν ἀκοήν.
Τίς ἔσθʼ ὁ πωλῶν τἀνδράποδʼ; Β. ὅδʼ ἐγὼ πάρα.
Τῶν φιβάλεων μάλιστʼ ἂν ἢ τῶν κοράκεων.
Ἠριστάναι καὶ παριστάναι τουτί.
ΦΟΡΜΟΦΟΡΟΙ.
Ἔσπετε νῦν μοι Μοῦσαι Ὀλύμπια δώματʼ ἔχουσαι,
ἐξ οὗ ναυκληρεῖ Διόνυσος ἐπʼ οἴνοπα πόντον,
ὅσσʼ ἀγάθʼ ἀνθρώποις δεῦρʼ ἤγαγε νηῒ μελαίνῃ.
ἐκ μὲν Κυρήνης καυλὸν καὶ δέρμα βόειον·
ἐκ δʼ Ἑλλησπόντου σκόμβρους καὶ πάντα ταρίχη·
ἐκ δʼ αὖ Ἰταλίας χόνδρον καὶ πλευρὰ βόεια·
καὶ παρὰ Σιτάλκου ψώραν Λακεδαιμονίοισιν,
καὶ παρὰ Περδίκκου ψεύδη ναυσὶν πάνυ πολλαῖς.
αἱ δὲ Συράκουσαι σῦς καὶ τυρὸν παρέχουσιν.
καὶ Κερκυραίους ὁ Ποσειδῶν ἐξολέσειεν
ναυσὶν ἐπὶ γλαφυραῖς, ὁτιὴ δίχα θυμὸν ἔχουσιν.
ταῦτα μὲν ἐντεῦθεν. ἐκ δʼ Αἰγύπτου τὰ κρεμαστά
ἱστία καὶ βύβλους, ἀπὸ δʼ αὖ Συρίας λιβανωτόν.
ἡ δὲ καλὴ Κρήτη κυπάριττον τοῖσι θεοῖσιν·
ἡ Λιβύη δʼ ἐλέφαντα πολὺν παρέχει κατὰ πρᾶσιν·
ἡ Ῥόδος ἀσταφίδας τε καὶ ἰσχάδας ἡδυονείρους.
αὐτὰρ ἀπʼ Εὐβοίας ἀπίους καὶ ἴφια μῆλα·
ἀνδράποδʼ ἐκ Φρυγίας, ἀπὸ δʼ Ἀρκαδίας ἐπικούρους.
αἱ Παγασαὶ δούλους καὶ στιγματίας παρέχουσιν.
τὰς δὲ Διὸς βαλάνους καὶ ἀμύγδαλα σιγαλόεντα
Παφλαγόνες παρέχουσι· τὰ γάρ τʼ ἀναθήματα δαιτός.
Φοινίκη καρπὸν φοίνικος καὶ σεμίδαλιν·
Καρχηδὼν δάπιδας καὶ ποικίλα προσκεφάλαια.
Μενδαίῳ μὲν ἐνουροῦσιν καὶ θεοὶ αὐτοί
στρώμασιν ἐν μαλακοῖς. Μάγνητα δὲ μειλιχόδωρον
καὶ Θάσιον, τῷ δὴ μήλων ἐπιδέδρομεν ὀδμή,
τοῦτον ἐγὼ κρίνω πολὺ πάντων εἶναι ἄριστον
τῶν ἄλλων οἴνων, μετʼ ἀμύμονα Χῖον ἄλυπον.
ἔστι δέ τις οἶνος, τὸν δὴ σαπρίαν καλέουσιν,
οὗ καὶ ἀπὸ στόματος στάμνων ὑπανοιγομενάων
ὄζει ἴων, ὄζει δὲ ῥόδων, ὄζει δʼ ὑακίνθου
ὀδμὴ θεσπεσίη, κατὰ πᾶν δʼ ἔχει ὑψερεφὲς δῶ
ἀμβροσία καὶ νέκταρ ὁμοῦ. τοῦτʼ ἐστὶ τὸ νέκταρ,
τούτου χρὴ παρέχειν πίνειν ἐν δαιτὶ θαλείῃ
τοῖσιν ἐμοῖσι φίλοις, τοῖς δʼ ἐχθροῖς ἐκ Πεπαρήθου.
Τῇδʼ ἐξιόντι δεξιᾷ, ὦ λυχνίδιον.
Παρὰ τῶν καπήλων λήψομαι τὸ σύμβολον.
Μὰ τὸν Δίʼ οὐ μέντοι μεθύειν τὸν ἄνδρα χρή
τὸν ἀγαθὸν οὐδὲ θερμολουτεῖν, ἃ σὺ ποιεῖς.
Ὥστε Μαραθῶνος τὸ λοιπὸν ἐπʼ ἀγαθῷ μεμνημένοι
πάντες ἐμβάλλουσιν ἀεὶ μάραθον εἰς τὰς ἁλμάδας.
Ἐγώ σου σήμερον
τύπτων τὸ πρόσωπον αἱμορυγχιᾶν ποιῶ.
Σὺ δὲ τὴν κεφαλὴν ψάθαλλέ μου.
Ἃ τόθʼ ἥσθην, ταῦτα νῦν ἀνήδομαι.
Τὴν κεφαλὴν ὅσην ἔχει.
ὅσην κολοκύντην.