eul_wid: fpa-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments on Feasting by Eubulus the Comic Poet

"Fragments on Feasting" is a modern collective title for the surviving quotations from the comedies of Eubulus, a prominent Athenian playwright of the 4th century BCE. Active during the era of Middle Comedy, Eubulus was a prolific author credited with over 100 plays and several festival victories. Although no complete work of his survives, his output is represented by 342 fragments preserved in later sources. Written in Attic Greek verse, these excerpts predominantly focus on the convivial world of the banquet, offering detailed and humorous observations on food, drink, and the social dynamics of the symposium.

The fragments exemplify the thematic shift characteristic of Middle Comedy, moving away from the direct political satire of earlier Old Comedy toward a greater emphasis on literary parody and depictions of daily life. They contain elaborate gastronomic descriptions, parody lines from renowned tragedians such as Euripides, and often recast mythological figures in gluttonous or otherwise comic scenarios. Stock characters typical of the period, including boastful cooks and obsequious parasites, frequently appear. Scholars value these fragments as important evidence for the evolution of comic theatre, illustrating the genre's increasing preoccupation with social types, domestic settings, and literary allusion. While originally composed for the Athenian public at dramatic festivals, the content reflects broader Hellenic cultural interests in cuisine and social ritual.

The text survives solely through indirect transmission. The fragments were preserved primarily by later ancient authors, most notably Athenaeus in his expansive work "The Learned Banqueters," as well as by various grammarians and commentators. Additional fragments have been recovered from papyri discovered in Egypt. In modern editions, these pieces are collected and organised by play title where identifiable, though many remain unattributed to any specific comedy by Eubulus.

ΑΓΚΥΛΙΩΝ.
Καὶ γὰρ πάλαι πέττει τὰ νικητήρια. …
Ἐξεπήδησʼ ἀρτίως πέττουσα τὸν χαρίσιον. …
Εἶεν, γυναῖκες· νῦν ὅπως τὴν νύχθʼ ὅλην
ἐν τῇ δεκάτῃ τοῦ παιδίου χορεύσετε.
θήσω δὲ νικητήριον τρεῖς ταινίας
καὶ μῆλα πέντε καὶ φιλήματʼ ἐννέα.
Ὀπτήσιμον γογγυλίδα ταυτηνὶ φέρω.
ΑΓΧΙΣΗΣ.
ΑΜΑΛΘΕΙΑ.
Θερμότερον ἢ κραυρότερον ἢ μέσως ἔχον,
τοῦτʼ ἔσθʼ ἑκάστῳ μεῖζον ἢ Τροίαν ἑλεῖν.
κἀγὼ γὰρ οὐ καυλοῖσιν οὐδὲ σιλφίῳ
οὐδʼ ἱεροσύλοις καὶ πικραῖς παροψίσι
βολβοῖς τʼ ἐμαυτὸν χορτάσων ἐλήλυθα.
ἃ δʼ εἴς τʼ ἐδωδὴν πρῶτα καὶ ῥώμης ἀκμήν
καὶ πρὸς ὑγίειαν, πάντα ταῦτʼ ἐδαινύμην,
κρέας βόειον ἑφθὸν ἀσόλοικον μέγα,
ἀκροκώλιόν τε γεννικόν, ὀπτὰ δελφάκια
ἁλίπαστα τρία.
ΑΝΑΣΩΖΟΜΕΝΟΙ.
Ἕτεροι δὲ θεοῖσι συμπεπλεγμένοι
μετὰ Καράβου σύνεισιν, ὃς μόνος βροτῶν
δύναται καταπιεῖν ἐκ ζεόντων λοπαδίων
ἄθρους τεμαχίτας, ὥστʼ ἐνεῖναι μηδὲ ἕν.
ΑΝΤΙΟΠΗ.
Πονεῖν μὲν ἄμμες καὶ φαγεῖν μὲν ἀνδρικοί
καὶ καρτερῆμεν, τοὶ δʼ Ἀθηναῖοι λέγειν
καὶ μικρὰ φαγέμεν, τοὶ δὲ Θηβαῖοι μέγα.
Ζῆθον μὲν ἐλθεῖν ἁγνὸν ἐς Θήβης πέδον
οἰκεῖν κελεύει· καὶ γὰρ ἀξιωτέρους
πωλοῦσιν, ὡς ἔοικε, τοὺς ἄρτους ἐκεῖ·
σὺ δʼ ὀξύπεινος· τὸν δὲ μουσικώτατον
κλεινὰς Ἀθήνας ἐκπερᾶν Ἀμφίονα.
οὗ ῥᾷστʼ ἀεὶ πεινῶσι Κεκροπιδῶν κόροι
κάπτοντες αὔρας ἐλπίδας σιτούμενοι.
Καλλίστρατος τίς ἐστιν … οὗτος οὖν
πυγὴν μεγάλην εἶχʼ ὦ Χαριάδη καὶ καλήν.
Β. τοῦτον καταλεκτέʼ ἐστὶν ἐς τοὺς κόλλοπας
τοὺς ἐκδρομάδας.
ΑΣΤΥΤΟΙ.
Μὴ παρατίθει μοι θριδακίνας, ὦ γύναι,
ἐπὶ τὴν τράπεζαν, ἢ σεαυτὴν αἰτιῶ.
ἐν τῷ λαχάνῳ τούτῳ γάρ, ὡς ὁ λόγος, ποτέ
τὸν Ἄδωνιν ἀποθανόντα προὔθηκεν Κύπρις·
ὥστʼ ἐστὶ νεκύων βρῶμα.
ΑΥΓΗ.
Τί, ὦ πόνηρʼ, ἕστηκας ἐν πύλαις ἔτι,
ἀλλʼ οὐ βαδίζεις; τοῖς δὲ γενναίως πάλαι
διεσπάρακται θερμὰ χηνίσκων μέλη,
διερράχισται σεμνὰ δελφάκων κρέα,
κατηλόηται γαστρὸς ἐν μέσῳ κύκλος,
κατῃσίμωται πάντα τἀκροκώλια,
ἐνωγάλισται σεμνὸς ἀλλᾶντος τόμος,
παρεντέτρωκται τευθὶς ἐξωπτημένη,
παρεγκέκαπταί τʼ ἀρνίʼ ἐννέʼ ἢ δέκα.
ὥστʼ εἴ τι βούλει τῶν λελειμμένων φαγεῖν,
ἔπειγʼ ἔπειγε, μή ποθʼ ὡς λύκος χανών
καὶ τῶνδʼ ἁμαρτὼν ὕστερον συχνὸν δράμῃς.
ΒΕΛΛΕΡΟΦΟΝΤΗΣ.
Τίς ἂν λάβοιτο τοῦ σκέλους κάτωθέ μοι;
ἄνω γὰρ ὥσπερ κοττάβειον αἴρομαι.
ΓΑΝΥΜΗΔΗΣ.
Ὕπνος αὐτὸν ὄντα κακόσιτον τρέφει.
Διπύρους τε θερμούς. Β. οἱ δίπυροι δʼ εἰσὶν τίνες;
Α. ἄρτοι τρυφῶντες.
ΓΛΑΥΚΟΣ.
Καὶ νᾶπυ Κύπριον καὶ σκαμωνίας ὀπόν,
καὶ κάρδαμον Μιλήσιον, καὶ κρόμμυον
Σαμοθρᾴκιον, καὶ καυλὸν ἐκ Καρχηδόνος,
καὶ σίλφιον θύμον τε τῶν Ὑμηττίων,
ὀρίγανόν τε Τενέδιον.
Ἡμεῖς ποτʼ ἄνδρας Κεκροπίδας ἐπείσαμεν
λαβόντας εἰς Ὑμηττὸν ἐξελθεῖν ὅπλα
καὶ σιτίʼ ἐπὶ μύρμηκας ἡμερῶν τριῶν,
ὡς χρυσοτεύκτου ψήγματος πεφηνότος.
ΔΑΙΔΑΛΟΣ.
Ἐθέλει δʼ ἄνευ
μισθοῦ παρʼ αὐτοῖς καταμένειν ἐπισίτιος.
ΔΑΜΑΛΕΙΑ.
Καὶ πρός γε τούτοις ἀσκὸν εἰς μέσον …
καταθέντες εἰσάλλεσθε καὶ καχάζετε
ἐπὶ τοῖς καταρρέουσιν ἀπὸ κελεύσματος.
ΔΕΥΚΑΛΙΩΝ.
Ἡπάτια, νῆστις, πλεύμονες, μήτρα.
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ.
Ἀλλʼ ἔστι τοῖς σεμνοῖς μὲν αὐθαδέστερος,
καὶ τοῖς κόλαξι πᾶσι τοῖς σκώπτουσί τε
εἰς αὐτὸν εὐόργητος· ἡγεῖται δὲ δή
τούτους μόνους ἐλευθέρους, κἂν δοῦλος ᾖ.
Εὐριπίδου δʼ ἔσωσας ὡς ἴσασί σοι. …
Παρθενεύσεις ἕξεις μοι χάριν,
καὶ τοῖς ἐμοῖσιν ἐγγελῶσι πήμασιν
τὰ σῖγμα συλλέξαντες, ὡς αὐτοὶ σοφοί.
Χαἱ Προκλέους ἵπποι χλωρὰν ψαλάκανθαν ἔδουσιν.
ΔΟΛΩΝ.
Ἐγὼ κεχόρτασμαι μέν, ἄνδρες, οὐ κακῶς,
ἀλλʼ εἰμὶ πλήρης, ὥστε καὶ μόλις πάνυ
ὑπεδησάμην ἅπαντα δρῶν τὰς ἐμβάδας.
Διένιψα δʼ οὐδὲν σκεῦος οὐδεπώποτε·
καθαρώτερον γὰρ τὸν κέραμον εἰργαζόμην
ἢ Θηρικλῆς τὰς κύλικας, ἡνίκʼ ἦν νέος.
ΕΙΡΗΝΗ.
ΕΥΡΩΠΗ.
Κτίζε Βοιωτῶν πόλιν
ἀνδρῶν ἀρίστων ἐσθίειν διʼ ἡμέρας.
ΗΧΩ.
Νύμφα δʼ ἀπειρόγαμος τεύτλῳ περὶ σῶμα καλυπτά
λευκόχρως παρέσται,
ἔγχελυς, ὦ μέγα μοι μέγα σοι φῶς … ἐναργές.
ΙΞΙΩΝ.
Ἐν ταῖς γεννικαῖς εὐωχίαις
ἀμύλων παρόντων ἐσθίουσʼ ἑκάστοτε
ἄνηθα καὶ σέλινα καὶ φλυαρίας
καὶ κάρδαμʼ ἐσκευασμένα.
ΙΩΝ.
Τρύβλια δὲ καὶ βατάνια καὶ κακκάβια καί
λοπάδια καὶ πατάνια πυκινὰ ταρφέα
κοὐδʼ ἂν λέγων λέξαιμι.
Μετὰ ταῦτα θύννων μεγαλόπλουτʼ ἐπεισέπλει
ὑπογάστριʼ ὀπτῶν, αἵτε λιμνοσώματοι
Βοιώτιαι παρῆσαν ἐγχέλεις θεαί
τεῦτλʼ ἀμπεχόμεναι.
Οὕτω σφόδρʼ ἐστὶ τοὺς τρόπους Βοιώτιος,
ὥστʼ οὐδὲ δειπνῶν, ὡς λέγουσʼ, ἐμπίμπλαται.
ΚΑΛΑΘΗΦΟΡΟΙ.
ΚΑΜΠΥΛΙΩΝ.
Τήν τʼ εὐπρόσωπον λοπάδα τοῦ θαλαττίου
γλαύκου φέρουσαν εὐγενέστερον …
λάβρακά θʼ ἑφθὸν … ἅλμῃ μίαν.
Ὦ γαῖα κεραμί, τίς σε Θηρικλῆς ποτε
ἔτευξε κοίλης λαγόνος εὐρύνας βάθος;
ἦ που κατειδὼς τὴν γυναικείαν φύσιν
ὡς οὐχὶ μικροῖς ἥδεται ποτηρίοις.
Τίς ἦν ὁ γράψας πρῶτος ἀνθρώπων ἄρα
ἢ κηροπλαστήσας Ἔρωθʼ ὑπόπτερον;
ὡς οὐδὲν ᾔδει πλὴν χελιδόνας γράφειν,
ἀλλʼ ἦν ἄπειρος τῶν τρόπων τῶν τοῦ θεοῦ.
ἔστιν γὰρ οὔτε κοῦφος, οὔτε ῥᾴδιος
ἀπαλλαγῆναι τῷ φέροντι τὴν νόσον,
βαρὺς δὲ κομιδῇ· πῶς ἂν οὖν ἔχοι πτερά
τοιοῦτο πρᾶγμα; λῆρος, εἰ κἄφησέ τις.
Ὡς δʼ ἐδείπνει κοσμίως,
οὐχ ὥσπερ ἄλλαι, τῶν πράσων ποιούμεναι
τολύπας, ἔσαττον τὰς γνάθους καὶ τῶν κρεῶν
ἀπέβρυκον αἰσχρῶς, ἀλλʼ ἑκάστου μικρὸν ἂν
ἀπεγεύεθʼ ὥσπερ παρθένος Μιλησία.
Τραγημάτων δʼ ἔσθʼ ἡ τράπεζά σοι πλέα.
Β. οὐ φιλοτραγήμων εἰμί πως ἑκάστοτε.
ΚΑΤΑΚΟΛΛΩΜΕΝΟΣ.
Ἀλλὰ παραλαβὼν ἀκράτῳ κροῦε καὶ δίδου πυκνάς
καὶ βότρυς τρώγειν ἀνάγκαζʼ αὐτὸν ἐξ οἴνου συχνούς.
Καὶ πνικτὰ Σικελὰ πατανίων σωρεύματα.
Ἀλλʼ εἰσὶ φιάλαι πέντε, τραγέλαφοι δύο.
ΚΕΡΚΩΠΕΣ.
Κόρινθον ἦλθον· ἡδέως ἐνταῦθά πως
λάχανόν τι τρώγων ὤκιμον διεφθάρην.
κἀνταῦθα κατελήρησα τὴν ἐξωμίδα.
Μετὰ ταῦτα Θήβας ἦλθον, οὗ τὴν νύχθʼ ὅλην
τήν θʼ ἡμέραν δειπνοῦσι καὶ κοπρῶνʼ ἔχει
ἐπὶ ταῖς θύραις ἕκαστος, οὗ πλήρει βροτῷ
οὐκ ἐστὶ μεῖζον ἀγαθόν· ὡς χεζητιῶν
μακρὰν βαδίζων, πολλὰ δʼ ἐσθίων ἀνήρ,
δάκνων τὰ χείλη, παγγέλοιός ἐστʼ ἰδεῖν.
ΚΟΡΥΔΑΛΟΣ.
Ἴθι δεῦρʼ ἀφελοῦ τʼ ὦ λάγνα ταχὺ τὰ ποικίλα.
ΚΥΒΕΥΤΑΙ.
Ἄρτι μὲν μάλʼ ἀνδρικήν
τῶν θηρικλείων ὑπεραφρίζουσαν παρά,
κωθωνόχειλον, ψηφοπεριβομβήτριαν,
μέλαιναν, εὐκύκλωτον, ὀξυπύνδακα,
στίλβουσαν, ἀνταυγοῦσαν, ἐκνενιμμένην,
κισσῷ κάρα βρύουσαν, ἐπικαλούμενος
εἷλκον Διὸς σωτῆρος.
Κεντρωτός, ἱερός, ἅρμʼ ὑπερβάλλον πόδας,
κήρυνος, εὐδαίμων, κυνῶτας, ἄρτια,
Λάκωνες, ἀντίτευχος, Ἀργεῖος, δάκνων,
Τιμόκριτος, ἐλλείπων, πυαλίτης, ἐπίθετος,
σφάλλων, ἀγύρτης, οἶστρος, ἀνακάμπτων, δορεύς,
Λάμπων, Κύκλωπες, ἐπιφέρων, Σόλων, Σίμων.
ΛΑΚΩΝΕΣ Η ΛΗΔΑ.
Πρὸς τούτοισιν δὲ παρέσται σοι
θύννου τέμαχος, κρέα δελφακίων,
χορδαί τʼ ἐρίφων, ἧπάρ τε κάπρου,
κριοῦ τʼ ὄρχεις, χόλικές τε βοός,
κρανία τʼ ἀρνῶν, νῆστίς τʼ ἐρίφου,
γαστήρ τε λαγώ, φύσκη, χορδή,
πνεύμων, ἀλλᾶς τε.
Οὐκ ᾤου σύ με
χολὴν ἔχειν, ὡς δʼ ἡπάτῳ μοι διελέγου,
ἐγὼ δέ γʼ εἰμὶ τῶν μελαμπύγων ἔτι.
Ἀλλʼ ἠκούσαμεν
καὶ τοῦτο, νὴ τὴν Ἑστίαν, οἴκοι ποθʼ ὡς
ὅσʼ ἂν ὁ μάγειρος ἐξαμάρτῃ, τύπτεται,
ὥς φασιν, αὑλητὴς παρʼ ὑμῖν.
Ὡσπερεὶ σπονδὴν διδούς
ἐν τῷ κυλικείῳ συντέτριφεν τὰ ποτήρια.
ΜΗΔΕΙΑ.
Τεῦτλʼ ἀμπεχομένης παρθένου Βοιωτίας
Κωπᾷδος· ὀνομάζειν γὰρ αἰδοῦμαι θεάν.
ΜΥΛΩΘΡΙΣ.
Καὶ πιεῖν χωρὶς μέτρῳ
ὀξύβαφον εἰς τὸ κοινόν. εἶθʼ ὑπώμνυτο
ὁ μὲν οἶνος ὄξος αὑτὸν εἶναι γνήσιον,
τὸ δʼ ὄξος οἶνον αὑτὸ μᾶλλον θατέρου.
ΜΥΣΟΙ.
Σὺ μὲν τὸ Θήβης, ὡς λέγεις, πέδον λιπών,
ἀνδρῶν ἀρίστων ἐσθίειν διʼ ἡμέρας
ὅλης τραχήλους καὶ κοπρῶνος πλησίον.
ΝΑΝΝΙΟΝ.
Ὅστις λέχη γὰρ σκότια νυμφεύει λάθρᾳ,
πῶς οὐχὶ πάντων ἐστὶν ἀθλιώτατος;
ἐξὸν θεωρήσαντι πρὸς τὸν ἥλιον
γυμνὰς ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,
ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας
Ἠριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει κόρας,
μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν,
καὶ μὴ λαθραίαν κύπριν, αἰσχίστην νόσων
πασῶν, διώκειν, ὕβρεος οὐ πόθου χάριν.
Ἑλλάδος ἔγωγε τῆς ταλαιπώρου στένω,
ἣ Κυδίαν ναύαρχον ἐξεπέμψατο.
ΝΑΥΣΙΚΑΑ.
Ὃς νῦν τετάρτην ἡμέραν βαπτίζεται
νῆστιν πονήρου κεστρέως τρίβων βίον.
ΝΕΟΤΤΙΣ.
Μισῶ κάκιστον γραμματικὸν ἔκπωμʼ ἀεί,
ἀτὰρ ὡς ὅμοιον οὑμὸς υἱὸς ᾤχετο
ἔχων φιάλιον· τῷ δὲ πολλὰ γίγνεται
ὅμοια.
ΞΟΥΘΟΣ.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ Η ΠΑΝΟΠΤΑΙ.
Ὁ δʼ ἱερεὺς εὐηγορῶν
ἐν μέσοις αὐτοῖσιν ἑστὼς τὴν καλὴν σκευὴν ἔχων
οἶνον ἐξέσπενδε κοτύλῳ.
ΟΙΔΙΠΟΥΣ.
Ὁ πρῶτος εὑρὼν τἀλλότρια δειπνεῖν ἀνήρ
δημοτικὸς ἦν τις, ὡς ἔοικε, τοὺς τρόπους.
ὅστις δʼ ἐπὶ δεῖπνον ἢ φίλον τινʼ ἢ ξένον
καλέσας ἔπειτα συμβολὰς ἐπράξατο,
φυγὰς γένοιτο μηδὲν οἴκοθεν λαβών.
ΟΙΝΟΜΑΟΣ Η ΠΕΛΟΨ.
Περιφοραῖς κυκλούμενος,
ὥσπερ κυλιστὸς στέφανος.
ΟΛΒΙΑ.
Ἐν τῷ γὰρ αὐτῷ πάνθʼ ὁμοῦ πωλήσεται
ἐν ταῖς Ἀθήναις· σῦκα, κλητῆρες, βότρυς,
γογγυλίδες, ἄπιοι, μῆλα, μάρτυρες, ῥόδα,
μέσπιλα, χόρια, σχαδόνες, ἐρέβινθοι, δίκαι,
πῦος, πυριάτη, μύρτα, κληρωτήρια,
ὑάκινθος, ἄρνες, κλεψύδραι, νόμοι, γραφαί.
ΟΡΘΑΝΗΣ.
Πᾶσα δʼ εὔμορφος γυνή
ἐρῶσα φοιτᾷ τηγάνων τε σύντροφα
τριβαλλοποπανόθρεπτα μειρακύλλια·
ὁμοῦ δὲ τευθὶς καὶ Φαληρικὴ κόρη
σπλάγχνοισιν ἀρνείοισι συμμεμιγμένη
πηδᾷ χορεύει, πῶλος ὣς ἀπὸ ζυγοῦ.
ῥιπὶς δʼ ἐγείρει φύλακας Ἡφαίστου κύνας,
θερμῇ παροξύνουσα τηγάνων πνοῇ.
ὀσμὴ δὲ πρὸς μυκτῆρας ἠρεθισμένη
ᾄσσει. μεμαγμένη δὲ Δήμητρος κόρη
κοίλην φάραγγα δακτύλου πιάσματι
σύρει, τριήρους ἐμβολὰς μιμουμένη,
δείπνου πρόδρομον ἄριστον.
Δεινὸν μὲν ἰδόντα παριππεῦσαι
Κυπρίους ἄρτους· μαγνῆτις γάρ
λίθος ὣς ἕλκει τοὺς πεινῶντας.
Ὡς εὖ νεναυάγηκεν ἐπὶ τοῦ τηγάνου
ὁ θεοῖσιν ἐχθρὸς Μυρτίλος.
Καρῖδα καθῆκα κάτω κἀνέσπασʼ αὖθις.
ΠΑΜΦΙΛΟΣ.
Ἐγὼ δέ, καὶ γὰρ ἔτυχεν ὂν κατʼ ἀντικρύ
τῆς οἰκίας καινὸν καπηλεῖον μέγα,
ἐνταῦθʼ ἐπετήρουν τὴν τροφὸν τῆς παρθένου
κεράσαι κελεύσας τὸν κάπηλόν μοι χόα
ὀβολοῦ, παραθεῖναι θʼ ὡς μέγιστον κάνθαρον. …
Ὁ δὲ κάνθαρος πάλαι κενὸς ὡς ξηραίνεται. …
Ἅμα δὲ λαβοῦσʼ ἠφάνικε πηλίκον τινά
οἴεσθε μέγεθος, Ἀρεσία; μέγαν πάνυ,
καὶ ξηρὸν ἐποίησʼ εὐθέως τὸν κάνθαρον.
Πρῶτον μὲν αὐτοῦ παραλαβὼν τὼ χαλκίω
τὸν ἰὸν ἐκ τῆς χειρὸς ἐξεσπόγγισεν.
ΠΑΝΝΥΧΙΣ.
Φιλῳδοὺς κερμάτων παλευτρίας,
… πώλους Κύπριδος ἐξησκημένας,
γυμνάς, ἐφεξῆς ἐπὶ κέρως τεταγμένας,
ἐν λεπτοπήνοις ὕφεσιν ἑστώσας, οἵας
Ἠριδανὸς ἁγνοῖς ὕδασι κηπεύει κόρας·
παρʼ ὧν βεβαίως ἀσφαλῶς τʼ ἔξεστί σοι
μικροῦ πρίασθαι κέρματος τὴν ἡδονήν.
ΠΑΡΜΕΝΙΣΚΟΣ.
Ἀπὸ τῶν ἐκείνου καὶ τὰ κυντατώτατα.
ΠΛΑΓΓΩΝ.
ΠΟΡΝΟΒΟΣΚΟΣ.
Τρέφει με Θετταλός τις, ἄνθρωπος βαρύς,
πλουτῶν, φιλάργυρος δὲ κἀλιτήριος,
ὀψοφάγος, ὀψωνῶν δὲ μέχρι τριωβόλου.
Οὐκ ἂν δυναίμην ἐμφαγεῖν ἄρτον τινά·
παρὰ Γναθαινίῳ γὰρ ἄρτι κατέφαγον
ἕψουσαν αὐτὴν καταλαβὼν γηθυλλίδας.
ΠΡΟΚΡΙΣ.
Οὐκοῦν ὑποστορεῖτε μαλακῶς τῷ κυνί;
κάτω μὲν ὑποβαλεῖτε τῶν Μιλησίων
ἐρίων, ἄνωθεν δʼ ἐπιβαλεῖτε ξυστίδα.
Β. Ἄπολλον. Α. εἶτα χόνδρον αὐτῷ δεύσετε
γάλακτι χηνός. Β. Ἡράκλεις. Α. καὶ τοὺς πόδας
ἀλείψατʼ αὐτοῦ τῷ Μεγαλλίῳ μύρῳ.
Ἡμεῖς δʼ οὐδέπω δεδείπναμεν.
Ὃν χρὴ δεδειπνάναι πάλαι.
ΠΡΟΣΟΥΣΙΑ Η ΚΥΚΝΟΣ.
Ἀγαπῶν τε κἂν ἑψητὸν ἐν τεύτλοις ἕνα
διὰ δωδεκάτης ἑψόμενον ἡμέρας ἴδῃ.
ΣΕΜΕΛΗ Η ΔΙΟΝΥΣΟΣ.
Τρεῖς γὰρ μόνους κρατῆρας ἐγκεραννύω
τοῖς εὖ φρονοῦσι· τὸν μὲν ὑγιείας ἕνα,
ὃν πρῶτον ἐκπίνουσι, τὸν δὲ δεύτερον
ἔρωτος ἡδονῆς τε, τὸν τρίτον δʼ ὕπνου,
ὃν ἐκπιόντες οἱ σοφοὶ κεκλημένοι
οἴκαδε βαδίζουσʼ. ὁ δὲ τέταρτος οὐκ ἔτι
ἡμέτερός ἐστʼ, ἀλλʼ ὕβρεος· ὁ δὲ πέμπτος βοῆς·
ἕκτος δὲ κώμων· ἕβδομος δʼ ὑπωπίων·
ὁ δʼ ὄγδοος κλητῆρος· ὁ δʼ ἔνατος χολῆς·
δέκατος δὲ μανίας, ὥστε καὶ βάλλειν ποιεῖ·
πολὺς γὰρ εἰς ἓν μικρὸν ἀγγεῖον χυθείς
ὑποσκελίζει ῥᾷστα τοὺς πεπωκότας.
Ἑρμῆς ὁ Μαίας λίθινος, ὃν προσεύγμασιν
ἐν τῷ κυλικείῳ λαμπρὸν ἐκτετριμμένον.
Πρῶτον μὲν ὅταν ἐμοί τι θύωσίν τινες,
αἷμα, κύστιν, μὴ καρδίαν μηδʼ ἐπιπόλαιον.
ἐγὼ γὰρ οὐκ ἐσθίω γλυκεῖαν οὐδὲ μηρία.
ΣΤΕΦΑΝΟΠΩΛΙΔΕΣ.
Μὰ Δίʼ οὐχὶ περιπεπλασμέναι ψιμυθίοις,
οὐδʼ ὥσπερ ὑμεῖς συκαμίνῳ τὰς γνάθους
κεχριμέναι. κἂν ἐξίητε τοῦ θέρους,
ἀπὸ τῶν μὲν ὀφθαλμῶν ὑδρορρόαι δύο
ῥέουσι μέλανος, ἐκ δὲ τῶν γνάθων ἱδρὼς
ἐπὶ τὸν τράχηλον ἄλοκα μιλτώδη ποιεῖ,
ἐπὶ τῷ προσώπῳ δʼ αἱ τρίχες φορούμεναι
εἴξασι πολιαῖς, ἀνάπλεῳ ψιμυθίου.
Ὦ μάκαρ ἥτις ἔχουσʼ ἐν δώματι
… στρούθιον ἀεροφόρητον
λεπτότατον περὶ σῶμα συνίλλεσται τε
ἡδυπότατον περὶ νυμφίον εὔτριχα,
κισσὸς ὅπως καλάμῳ περιφύεται
αὐξόμενος ἔαρος ὀλολυγόνος
ἔρωτι κατατετηκώς.
Αἰγίδιον, σὺ δὲ τόνδε φορήσεις
στέφανον πολυποίκιλον ἀνθέων,
γρυπότατον, χαριέστατον, ὦ Ζεῦ.
τί γάρ; αὐτὸν ἔχουσα φιλήσει. …
Στεφάνους ἴσως βούλεσθε· πότερʼ ἑρπυλλίνους
ἢ μυρτίνους ἢ τῶν διεξηνθισμένων;
Β. τῶν μυρτίνων βουλόμεθα τουτωνί· σὺ δὲ
τά γʼ ἄλλα πώλει πάντα πλὴν τῶν μυρτίνων.
Εἰ μὴ σὺ χηνὸς ἧπαρ ἢ ψυχὴν ἔχεις.
Αἰγυπτίῳ ψάγδανι τρὶς λελουμένη.
Λῦε τἀλαβάστια
θᾶττον σὺ καὶ τῇ σπαθίδι τὸν πώγωνά μου
καὶ τὴν ὑπήνην μύρισον.
Εὔχρων τι κιλλόν, μανθάνεις; θερίστριον.
ΣΦΙΓΓΟΚΑΡΙΩΝ.
Ἔστι λαλῶν ἄγλωσσος, ὁμώνυμος ἄρρενι θῆλυς,
οἰκείων ἀνέμων ταμίας, δασύς, ἄλλοτε λεῖος,
ἀξύνετα ξυνετοῖσι λέγων, νόμον ἐκ νόμου ἕλκων.
ἓν δʼ ἐστὶν καὶ πολλά, καὶ ἂν τρώσῃ τις ἄτρωτος.
Β. τί ἐστὶ τοῦτο; Α. τί ἀπορεῖς; Β. Καλλίστρατος.
Α. πρωκτὸς μὲν οὖν οὗτος. Β. σὺ δὴ ληρεῖς ἔχων.
Α. οὗτος γὰρ αὑτός ἐστιν ἄγλωττος, λάλος,
ἓν ὄνομα πολλοῖς, τρωτός, ἄτρωτος, δασύς,
λεῖος· τί βούλει; πνευμάτων πολλῶν φύλαξ.
Ἀττελεβόφθαλμος, μὴ πρόστομος, ἀμφικέφαλλος,
αἰχμητής, παίδων ἀγόνων γόνον ἐξαφανίζων.
ἰχνεύμων Αἰγύπτιος.
τῶν γὰρ κροκοδείλων οὗτος ᾠὰ λαμβάνων,
πρὶν θηριοῦσθαι τὸν γόνον καταγνύει,
ἔπειτʼ ἀφανίζει· διότι δʼ ἔστʼ ἀμφίστομος,
κεντεῖ κάτωθεν, τοῖς δὲ χείλεσιν δάκνει.
Οἶδʼ ἐγὼ ὃς νέος ὢν ἐστὶν βαρύς, ἂν δὲ γέρων ᾖ,
ἄπτερος ὢν κούφως πέτεται καὶ γῆν ἀφανίζει.
πάππος ἀπʼ ἀκάνθης· οὗτος γάρ
νέος μὲν ὢν ἕστηκεν ἐν τῷ σπέρματι·
ὅταν δʼ ἀποβάλῃ τοῦτο, πέτεται κοῦφος ὤν,
δήπουθεν ὑπὸ τῶν παιδίων φυσώμενος.
Ἔστιν ἄγαλμα βεβηκὸς ἄνω, τὰ κάτω δὲ κεχηνός,
εἰς πόδας ἐκ κεφαλῆς τετρημένον, ὀξὺ διαπρό,
ἀνθρώπους τίκτον κατὰ τὴν πυγὴν ἕνʼ ἕκαστον·
ὧν οἱ μὲν μοίρας ἔλαχον βίου, οἱ δὲ πλανῶνται.
αὐτὸ δʼ ἕκαστος ἔχων αὐτόν, καλέω δὲ φυλάττειν.
Ἐν θαλάμῳ μαλακῶς κατακείμενον. ἐν δὲ κύκλῳ νιν
παρθενικαὶ τρυφεραὶ χλανίσιν μαλακαῖς κατάθρυπτοι
τὸν πόδʼ ἀμαρακίνοισι μύροις τρίψουσι τὸν ἐμόν.
Νὴ τὸν Δίʼ ἠσθένουν γάρ, ὦ βέλτιστε σύ,
φαγοῦσα πρώην σῦκα τῆς μεσημβρίας.
ΤΙΤΘΑΙ.
Μὴ πολυτελῶς, ἀλλὰ καθαρείως ὅ τι ἂν ᾖ,
ὁσίας ἕνεκα, σηπίδιʼ ἢ τευθίδια,
πλεκτάνια μικρὰ πουλύποδος, νῆστίν τινα,
μήτραν, χόρια, πῦον, λάβρακος κρανίον
εὐμέγεθες.
Ὡς γὰρ εἰσῆλθε τὰ γερόντια τότʼ εἰς δόμους,
εὐθὺς ἀνεκλίνετο· παρῆν στέφανος ἐν τάχει·
ᾔρετο τράπεζα. παρέκειθʼ ἅμα τετριμμένη
μᾶζα χαριτοβλέφαρος.
ΤΙΤΑΝΕΣ.
Προσγελῶσά τε
λοπὰς παφλάζει βαρβάρῳ λαλήματι,
πηδῶσι δʼ ἰχθῦς ἐν μέσοισι τηγάνοις.
ΦΟΙΝΙΞ.
Καὶ γὰρ ὁ ταὧς διὰ τὸ σπάνιον θαυμάζεται.
ΧΑΡΙΤΕΣ.
Καὶ γὰρ πόσῳ κάλλιον, ἱκετεύω, τρέφειν
ἄνθρωπον ἔστʼ ἄνθρωπον, ἂν ἔχῃ βίον,
ἢ χῆνα πλατυγίζοντα καὶ κεχηνότα,
ἢ στρουθόν, ἢ πίθηκον, ἐπίβουλον κακόν.
ΧΡΥΣΙΛΛΑ.
Κακὸς
κακῶς ἀπόλοιθʼ ὅστις γυναῖκα δεύτερον
ἔγημε· τὸν γὰρ πρῶτον οὐκ ἐρῶ κακῶς·
ὁ μὲν γὰρ ἦν ἄπειρος, οἶμαι, τοῦ κακοῦ,
ὁ δʼ οἷον ἦν γυνὴ κακὸν πεπυσμένος. …
Ὦ Ζεῦ πολυτίμητʼ, εἶτʼ ἐγὼ κακῶς ποτε
ἐρῶ γυναῖκας; νὴ Δίʼ ἀπολοίμην ἄρα,
πάντων ἄριστον κτημάτων. εἰ δʼ ἐγένετο
κακὴ γυνὴ Μήδεια, Πηνελόπεια δέ
μέγα πρᾶγμʼ. ἐρεῖ τις ὡς Κλυταιμνήστρα κακή·
Ἄλκηστιν ἀντέθηκα χρηστήν. ἀλλʼ ἴσως
Φαίδραν ἐρεῖ κακῶς τις· ἀλλὰ νὴ Δία
χρηστὴ τίς ἦν μέντοι, τίς; οἴμοι δείλαιος,
ταχέως γέ μʼ αἱ χρησταὶ γυναῖκες ἐπέλιπον,
τῶν δʼ αὖ πονηρῶν ἔτι λέγειν πολλὰς ἔχω.
ΨΑΛΤΡΙΑ.
Τὰ κυλικεῖα δέ
ἐξεῦρεν ἡμῖν.
Εἰσὶν ἡμῖν τῶν κεκλημένων δύο
ἐπὶ δεῖπνον ἄμαχοι, Φιλοκράτης καὶ Φιλοκράτης.
ἕνα γὰρ ἐκεῖνον ὄντα δύο λογίζομαι,
μεγάλους, μᾶλλον δὲ τρεῖς.
ὅν φασί ποτε κληθέντʼ ἐπὶ δεῖπνον πρὸς φίλου τινός
εἰπόντος αὐτῷ τοῦ φίλου, ὁπηνίκʼ ἄν
εἴκοσι ποδῶν μετροῦντι τὸ στοιχεῖον ᾖ,
ἥκειν, ἕωθεν αὐτὸν εὐθὺς ἡλίου
μετρεῖν ἀνέχοντος· μακροτέρας δʼ οὔσης ἔτι
πλεῖν ἢ δυοῖν ποδοῖν παρεῖναι τῆς σκιᾶς·
ἔπειτα φάναι, μικρὸν ὀψιαίτερον
διʼ ἀσχολίαν ἥκειν, παρόνθʼ ἅμʼ ἡμέρᾳ.
Ἰχθὺν δʼ Ὅμηρος ἐσθίοντʼ εἴρηκε ποῦ
τίνα τῶν Ἀχαιῶν; κρέα δὲ μόνον ὤπτων, ἐπεί
ἕψοντά γʼ οὐ πεποίηκεν αὐτῶν οὐδένα.
ἀλλʼ οὐδὲ μίαν ἄλλην ἑταίραν εἶδέ τις
αὐτῶν, ἑαυτοὺς δʼ ἔδεφον ἐνιαυτοὺς δέκα,
πικρὰν στρατείαν δʼ εἶδον, οἵτινες πόλιν
μίαν λαβόντες, εὐρυπρωκτότεροι πολύ
τῆς πόλεος ἀπεχώρησαν, ἧς εἷλον τότε.
Ἄτοπόν γε τὸν μὲν οἶνον εὐδοκιμεῖν ἀεί
παρὰ ταῖς ἑταίραις τὸν παλαιόν, ἄνδρα δέ
μὴ τὸν παλαιὸν ἀλλὰ τὸν νεώτερον.
Θάσιον ἢ Χῖον λαβών
ἢ Λέσβιον γέροντα νεκταροσταγῆ.
Σίκων ἐγώ
βεβρεγμένος ἥκω καὶ κεκωθωνισμένος.
Β. πέπωκας οὗτος; Α. ναὶ μὰ Δία πέπωκʼ ἐγώ
Μενδαῖον.
Οἶνον γάρ με Ψίθιον γεύσας
ἡδὺν ἄκρατον, διψῶντα λαβών
ὄξει παίει πρὸς τὰ στήθη.
Κνίδια κεράμια, Σικελὰ βατάνια,
Μεγαρικὰ πιθάκνια.
Ὁ Λευκάδιος πάρεστι καὶ Μιλήσιος
οἰνίσκος οὔπω πότιμος.
Γύναι,
ῥάφανόν με νομίσασʼ εἰς ἐμὲ σὺ τὴν κραιπάλην
μέλλεις ἀφεῖναι πᾶσαν, ὡς ἐμοὶ δοκεῖς.
Ἐπεὶ δὲ σηκῶν περιβολὰς ἠμείψαμεν,
ὕδωρ τε ποταμοῦ σῶμα διεπεράσαμεν,
καὶ ἡμῶν δὲ πᾶσα δύναμις ὑδάτων ἄρδεται.
Α. Θὲς ἑπτάκλινον. Β. ἑπτάκλινος οὑτοσί.
Α. καὶ πέντε κλίνας Σικελικάς. Β. λέγʼ ἄλλο τι.
Α. Σικελικὰ προσκεφάλαια πέντε.
Φηγούς, κάρυα Καρύστια.
Ἀμφιδρομίων ὄντων, ἐν οἷς νομίζεται
ὀπτᾶν τε τυροῦ Χερρονησίτου τόμον,
ἕψειν τʼ ἐλαίῳ ῥάφανον ἠγλαϊσμένην,
πνίγειν τε παχέων ἀρνίων στηθύνια,
τίλλειν τε φάττας καὶ κίχλας ὁμοῦ σπίνοις,
ὁμοῦ τε χναύειν μαινίσιν σηπίδια,
πιλοῦν τε πολλὰς πλεκτάνας ἐπιστρεφῶς,
πίνειν τε πολλὰς κύλικας εὐζωρεστέρας.
Κόκκον λαβοῦσα κνίδιον ἢ τοῦ πεπέριδος
τρίψασʼ ὁμοῦ σμύρνῃ διάπαττε τὴν ὁδόν.
Οὗτοι ἀνιπτόποδες χαμαιευνάδες ἀερίοικοι,
ἀνόσιοι λάρυγγες,
ἀλλοτρίων κτεάνων παραδειπνίδες, ὦ λοπαδάγχαι
λευκῶν ὑπογαστριδίων.
Πολλοί, φυγόντες δεσπότας, ἐλεύθεροι
ὄντες πάλιν ζητοῦσι τὴν αὐτὴν φάτνην.
Αὐτοῖς δὲ τοῖς θεοῖσι τὴν κέρκον μόνην
καὶ μηρὸν ὥσπερ παιδερασταῖς θύετε.
Ταῖς ξυστίσιν ταῖς χρυσοπάστοις στρώννυται.
καὶ μὴν οἴκαδε
… πολλοσταῖος ἀποτρέχω, γύναι.