ΕΤΥΜΟΛΟΓΙΚΟΝ ΜΕΓΑ ΚΑΤΑ ΑΛΦΑΒΗΤΟΝ.
ἄλφα τὸ στοιχεῖον, παρὰ τὸ ἄλφω τὸ εὑρίσκω· πρῶτον γὰρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη. Ἢ ἀπὸ τοῦ κατὰ ἀμοιβὰς πολιτεύεσθαι· ἄλφειν γὰρ τὸ ἀμείβειν. Ἄατος: Ἄνευ ἄτης· ὅ ἐστιν ἀβλαβής. Δύναται δὲ καὶ ὁ χαλεπὸς καὶ βλαβερὸς ἀκούεσθαι. Ἴσως καὶ αὐτὸ παρὰ τὴν ἄτην, ἐπιτάσει τοῦ ἄλφα. Οὕτως Μεθόδιος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω τὸ βλάπτω, ἄσω ἄτος καὶ ἄατος· Ἄγρει δή μοι ὄμοσσον ἀάατον Στυγὸς ὕδωρ. Τὸ ἀβλαβὲς, ἢ πολυβλαβές. Ἀβλαβὲς μὲν, τοῖς εὐόρκοις· πολυβλαβὲς δὲ, τοῖς ἐπιόρκοις. Ἄασας: Ἔβλαψας· ἐπιτάσει τοῦ α. Καὶ Ἀασάμην, ἐβλάβην. Ἄω τὸ βλάπτω, ὁ μέλλων, ἄσω· ὁ ἀόριστος, ἄσα, ἐπιτάσει τοῦ α, ἄασα, ἀντὶ τοῦ ἔβλαψα. Ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακὴ, καὶ ἀθέσφατος οἶνος. Ὁ μέσος ἀόριστος, ἀσάμην, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δευτέρου α, ἀασάμην. Ἀάσχετον: Μητρός τοι μένος αἰὲν ἀάσχετον οὐκ ἐπιεικτόν. Ἀκατάσχετον, ἀκατακράτητον, μέγα. Ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχῆμι, ἔσχηκα, ἔσχεμαι, ἔσχεσαι, ἔσχεται, σχετὸς, καὶ ἄσχετος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀάσχετος. Ἄαπτος: Ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἁπτοὺς, καὶ ἀάπτους, ἤγουν τὰς ἄγαν ἁπτομένας· ἢ ὧν οὐκ ἄν τις ἅψαιτο, οἱονεὶ ἀπροσίτους, ἀπροσπελάστους. Τὸ δὲ, Καθαπτὸς ἐν πεύκαισι Παρνασοῦ, παρʼ Εὐριπίδῃ. Ἐκ τοῦ καθάπτω γέγονε καθαπτός. Οὕτω Φιλόξενος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, τὰς μὴ δυναμένας φθαρῆναι λέγει σημαίνειν τὸ ὄνομα, κατασκευάζων οὕτως· ἔστιν ἲψ ζῷον ἐσθίον τὰ ξύλα, καὶ κλίνεται ἰπός· ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα, ἰάπτω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα, ἰαπτούς· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀϊάπτους· καὶ κατʼ ἔλλειψιν τοῦ ι, ἀάπτους. Οἱ μὲν οὖν δασύνουσι τὴν δευτέραν, ἀποδιδόντες ἀπροσπελάστους· οἱ δὲ ψιλοῦσιν, ἀπτοήτους· ἔνιοι δὲ, ἀνεφίκτους, ἢ χαλεπάς· ἵνʼ ᾖ τὸ μὲν πρῶτον, ἐκτεταμένον· τὸ δὲ δεύτερον, συγκεκομμένον. Ἀαγές: Ἄθραυστον, ἀπὸ τοῦ ἄγω τὸ κλάνω, ἀγής· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἀαγής· τὸ οὐδέτερον, ἀαγές. Ἢ τὸ ἄθραυστον κατὰ στέρησιν, ἢ τὸ πολύθραυστον. Ἄβαλ: Ἐπίρρημα. Παρὰ τὸ βάλλω, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ λ καὶ τοῦ ω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἄβαλ, καὶ ἄβελ, παρὰ τὸ ἀβάλε ἐπίρρημα, ὡς τὸ, Ἀβάλε σοι, Στέφανε· εἰδωλολάτρησας. Ἄβαξ: Κυρίως ὁ μὴ ἔχων βάσιν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ οἱουδήποτε σανιδίου. Οὕτως Ὠρίων. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω. Ἀβαρνίδα: Οἷον, Περκώτην δʼ ἐπὶ τῇ καὶ Ἀβαρνίδα ἠμαθόεσσαν. Περκώτη δέ ἐστι πόλις Τροίας· Ἀβαρνὶς δὲ, πόλις Λαμψάκου. Ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοιαύτης αἰτίας· Διονύσου ἐρασθεῖσα Ἀφροδίτη, ἐμίγη αὐτῷ· ἀναχωρήσαντος δὲ τούτου εἰς τὴν Μηδικὴν, ἐγαμήθη Ἀδώνιδι. Ὡς δὲ ἦλθεν ὁ Διόνυσος, στέφανον ποιήσασα ἀπήντησεν αὐτῷ. Ἠιδεῖτο δὲ ἀκολουθῆσαι αὐτῷ, διὰ τὸ γεγαμῆσθαι· εἰς δὲ Λάμψακον ἀναχωρήσασα, τὸν ἐξ αὐτοῦ κυοφορούμενον ἐβούλετο ἀνελεῖν. Ἡ δὲ Ἥρα ζηλοτυπήσασα, μεμαγευμένῃ τῇ χειρὶ ἐφήψατο τῆς γαστρὸς αὐτῆς, καὶ ἐποίησεν αὐτὴν τεκεῖν παῖδα, ὃν Πρίηπον ὀνομασθῆναι φασὶν, ἄσχημον, καὶ βαθυαιδοῖον· καὶ τοῦτον ἀπαρνήσασθαι τὴν Ἀφροδίτην· καὶ ἀπὸ τούτου Ἀπαρνίδα κληθῆναι, κατὰ δὲ ἐναλλαγὴν τοῦ στοιχείου, Ἀβαρνίδα. Οὕτως Ὦρος ὁ Θηβαῖος ἐτυμολόγος. Τὸ ἐθνικὸν, Ἀβαρναῖος καὶ τὸ θηλυκὸν, Ἀβαρναίη. Ἀβάκησαν: Τῷ δʼ ἴκελος κατέδυ Τρώων πόλιν· οἱ δʼ ἀβάκησαν, ἠγνόησαν καὶ ἠσυνέτησαν. Ἔστιν δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Οἱ δὲ τὸ ἡσύχασαν. Ἔστι βάζω τὸ λέγω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, βέβακται· οἷον, ἔπος δʼ εἴπερ τι βέβακται. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φυλάσσω πεφύλακται φυλακτὸς, καὶ τέτακται τακτὸς, ἐξ οὗ τὸ ἄτακτος ἀτακτῶ, οὕτως καὶ βέβακται βακτός· καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ ἀβακτῶ, ὡς ἄτακτος ἀτακτῶ· καὶ ὑφαιρέσει τοῦ τ, ἀβακῶ· ὅθεν τὸ ἀβακῆσαι· σημαίνει δὲ τὸ ἀγνοῆσαι. Οἱ γὰρ ἀγνοοῦντες οὐκ ἔχουσιν ὅ τι λέγωσιν. Ἔστιν οὖν τὸ τοιοῦτον, ὅτι ἄφωνοι διʼ ἄγνοιαν ἐγένοντο. Ἀβακής: Βάζω τὸ λέγω· οἷον, εὖ μὲν βάζουσι, κακῶς δʼ ὄπιθεν φρονέουσιν. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἀβακής. Κέχρηται δὲ αὐτῷ Σαπφώ· οἷον, Ἀλλά τις οὐκ ἔμμιν παλιγκότων ὀργάνων· ἀλλʼ ἀβακὴν τὰν φρένα ἔχω. Ἀντὶ τοῦ ἡσύχιον καὶ πρᾶον. Παρὰ τὸ ἀβακὴς οὖν γίνεται ἀβακῶ, ὥσπερ εὐσεβὴς εὐσεβῶ. Γίνεται δὲ καὶ ἀβακίζω. Φησὶν Ἀνακρέων Ἐγὼ δὲ μισέω πάντας, οἳ χθονίους ἔχουσι ῥυθμοὺς καὶ χαλεποὺς μεμαθήκασιν, ὡς μεγίστη τῶν ἀβακιζομένων, ἀντὶ τοῦ, τῶν ἡσυχίων καὶ μὴ θορυβωδῶν. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀβακὴς, ἐπίρρημα, ἀβακέως· Ἀβακέως εὕδοντι, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐσεβὴς, εὐσεβέως. Οἵτως Ἡρωδιανὸς εἰς τοὺς Μεγάλους Ἐπιμερισμούς. ἄβδια καὶ ἄβδηρα, ἡ θάλασσα· Ἔρρει σοι τὸ μειράκιον ὁ Καλλίας, ὦ Πρωταγόρα· καὶ πέπραγε κακῶς, ἐπειδή σοι τὴν ταχίστην Ἀβδήραδε Ἀθήνηθεν ἀναπέπλευκας. Ἔστι καὶ ὄνομα πόλεως. Τὸ ἐθνικὸν Ἀβδηρίτης. Ἀβέλτερος: Ἀνόητος, ὁ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκων. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ βέλτερος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀβέλτερος. Τὸ δὲ βέλτερος, ἀπὸ τοῦ βάλλω, τύπου συγκριτικοῦ, οὐχὶ δὲ συγκριτικόν. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φέρω φέρτερος, οὕτω παρὰ τὸ βάλλω βέλτερος. Ἀβελτερία: Καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἀβελτηρία, ἀνοησία, μωρία, ἡ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκουσα, ἀπὸ τοῦ ἀβέλτερος. Ἀβίων: Ἤτοι βίοις μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι νόμοις καὶ πολιτείαις· ἢ βιοῖς μὴ χρωμένων, ὅ ἐστι τόξοις· ἢ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἵνʼ ᾖ πολυβίων. Ζήτει εἰς τὸ γαλακτοφάγος. Ἢ ἄβιοι, οὐ βίαιοι, οὐκ ἄδικοι. Ἢ μακρόβιοι, μεγαλότοξοι. Ἀβλεμέως: Ἀφροντίστως. Παρὰ τὸ μέλειν, ἀμελέως, καὶ ὑπερθέσει ἀλεμέως· καὶ πλεονασμῷ τοῦ βῆτα, ἀβλεμέως. Οὕτως Ὠρίων. Ἀβληχρόν: Βληχρὸν, τὸ ἀσθενές· καὶ κατὰ ἐπίτασιν τοῦ ἄλφα, ἀβληχρόν. Λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἰσχυροῦ· παρὰ τὸ βάλλειν· ὃ ποτὲ μὲν τὸ καταβάλλειν εἰς γῆν καὶ δύνασθαι ἀναιρεῖν σημαίνει, ποτὲ δὲ τὸ καταβάλλεσθαι εἰς γῆν. Οὕτως Ὠρίων. Ἔστι δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Ἀβλῆτα: Τὸν κακόβλητον, παρὰ τὸ βέβληται· ἢ τὸν καινὸν καὶ μήπω βεβλημένον, ἀλλὰ νεοπαγῆ καὶ ἀκέραιον τὸν ἰὸν ἐν αὐτῷ ἔχοντα. Κλίνεται δὲ διὰ τοῦ ΤΟΣ· οἷον, ἀβλὴς, ἀβλῆτος. Τὰ γὰρ εἰς σ λήγοντα ὀξύτονα σύνθετα ἀπὸ ῥημάτων γινόμενα, μίαν συλλαβὴν φυλάττοντα τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, διὰ καθαροῦ τοῦ ΤΟΣ κλίνονται, εἴτε εἰς ΩΣ ὦσι, εἴτε εἰς ΗΣ, εἴτε εἰς ΑΣ· οἷον, κέκραται, χαλκοκρὰς χαλκοκράτος, ὁ χαλκῷ κεκραμένος· νεοκρὰς νεοκράτος, ὁ νεωστὶ κεκραμένος· βέβληται, ἀβλὴς ἀβλῆτος, ὁ μὴ βληθείς· τέτρωται, ἀτρὼς ἀτρῶτος, ὁ μὴ τρωθείς· πέπτωται, ἀπτὼς ἀπτῶτος, ὁ μὴ πεσών· ἔγνωσται, ἀγνὼς ἀγνῶτος, ὁ ἄγνωστος· τέθνηκα, ἡμιθνὴς ἡμιθνῆτος, ὁ ἡμιθανής. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν τέταρτον κανόνα τῶν ἀρσενικῶν ὀνομάτων. Ἀβολῆτις: Ἔντευξις, ἀπάντησις. Ἀβούλητον: Ἀκούσιον, ἢ οὐ βουλόμενον· ἢ δυσβούλευτον. Ἀβούτης: Ἀκτήμων, ἄπορος· ἀπὸ τοῦ βοτόν. Ἄβολος: Ὁ μηδέπω ἐκβεβληκὼς τοὺς ὀδόντας ἵππος, ἤγουν ὁ πῶλος. Καὶ γνώμων ὁ ὀδούς· ὅτι ἀπὸ τούτου ἡ ἡλικία γνωρίζεται τῶν πώλων τε καὶ μόσχων. Τριάκοντα γὰρ μηνῶν γινόμενοι ἐκβάλλουσι τοὺς πρώτους ὀδόντας· εἶτα ἐνιαυτοῦ παρελθόντος, τοὺς δευτέρους· καὶ μετʼ ἄλλον ἐνιαυτὸν τέλειοι εἰσὶν, οἱ τεττάρων ἡμίσους ἐτῶν. Ἀφʼ οὗ καὶ λειπογνώμονες καλοῦνται, οἱ μηκέτι διὰ τῶν ὀδόντων γνωσθῆναι δυνάμενοι. Ἀβολήτωρ: Βολῶ καὶ ἀντιβολῶ· παρʼ ὃ τὸ ἀβολήτωρ, ὁ μὴ παρακαλῶν. Ἀντίμαχος Ἰαχίνῃ· Τοὶ δʼ ἄρʼ οἱ ἀβολήτορες ἄνδρες ἔασιν, Οὕτως Φίλων εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ. Ἀντὶ τοῦ μάρτυρες συνηλλαχότες καὶ συντυχόντες. Οὕτως εἰς τὸν Διογενίανον. Ἁβρός: Βορὰ βορὸς καὶ ἁβρός· ὁ κούφως βαίνων, κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους. Παρὰ τὸ βάρος καὶ τὸ στερητικὸν ἄλφα, ἄβαρος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁβρός. Τὸ δὲ βάρος, παρὰ τὸ βίᾳ αἴρεσθαι. Ἁβροείμονες: Ἁβροείμονές τε καὶ κατηγλαϊσμένοι· Λαμπροφόροι, ἁπαλοφόροι. Ἁβρὸν γὰρ, τὸ λαμπρὸν, καὶ κοῦφον, καὶ τρυφερόν. Ἁβρὸς οὖν ὁ ἁπαλὸς, παρὰ τὸ ἅπτω, ὁ εὐαφής· ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους, ὁ κοῦφος καὶ ἐλαφρός. Ἄβρα: Οὔτε ἡ ἁπλῶς θεράπαινα, οὔτε ἡ εὔμορφος λέγεται· ἀλλʼ ἡ οἰκότριψ, καὶ παρὰ χεῖρα ἤγουν ἢ σύντροφος θεράπαινα. Ἀβρότων: Κογχυλίου εἶδος· οἱ δὲ, ἀκρίδων, αἵτινες πολλαὶ γενόμεναι τοὺς καρποὺς διαφθείρουσιν· οἱ δὲ, μελιττῶν· οἱ δὲ ἀπρότων φασὶν, ὅ ἐστιν ἀντὶ τοῦ λῃστῶν. Ἀβρότη: εἰς ὅ κεν ἔλθῃ νὺξ ἀβρότη· ἀπρότη τὶς οὖσα, παρὰ τὸ μὴ προϊέναι ἐν αὐτῇ, ἢ ἐν ᾗ βροτὸς οὐ φαίνεται· ἢ κατὰ παράλειψιν τοῦ μ, ἀμβρότη ἤγουν ἀθανάτη· ἢ ἀμβρότη, καθʼ ἣν βροτοὶ οὐ φοιτῶσιν. Ἀβροτάξομεν: Μή πως ἀβροτάξομεν ἀλλήλοιϊν· Κυρίως ἐπὶ τῶν τοξοτῶν, τὸ βροτοῦ ἀποτυχεῖν, ὡς ἐν πολέμῳ· λέγεται δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς ἀποτυχεῖν· ὅ τινες διαμφοδῆσαι φασίν· Ἤμβροτες οὐδʼ ἔτυχες· Τὸ δὲ θέμα, ἀβροτάζω· οὕτως Ὠρίων· ὁ μέλλων, ἀβροτάξω. Ἄβρομοι: Οἱ ἄγαν βρομοῦντες, ὅ ἐστιν ἠχοῦντες. Παρὰ τὸ βρόμος, ὃ σημαίνει τὸν ἦχον, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. Ἔστι καὶ στερητικὸν τοῦτο, παρὰ τὸ βρέμω. Ἄβυσσος: Δύω τὸ ὑπεισέρχομαι· κατὰ τροπὴν, βύω, βύσω βέβυκα βέβυσμαι βέβυσαι, βυσὸς, καὶ ἄβυσσος, ἐν ᾧ οὐδεὶς εἰσέρχεται διὰ τὸ βάθος. Ζήτει εἰς τὸ ἀκρόβυστος. Ἄβρικτον: Ἄγρυπνον. Ἀβρίξ: Ἐγρηγόρως. Ἀβροτῆσαι: Ἀπαντῆσαι νυκτός. Ἀβρότης: Ἀπαλότης, τρυφερότης. Ἀβύρβητον: Πολὺ, μάταιον. Ἀβώβας: Ὁ Ἄδωνις ὑπὸ Περγαίων. Ἄβως: Ἄφαντος. Ἄβωτος: Ἀηδής. ἄβοτοι δὲ, αἱ μὴ κατανεμόμεναι, ἢ βοτάνην φέρουσαι ἄκαρπον. Ἀβυρτάκη: Βαρβαρικόν τι ἔδεσμα ἐκ δριμέων κατασκευαζόμενον, καρδάμων, καὶ σκορόδων, καὶ σινάπεως. Καὶ ἀβυρτακοποιός. Ἀγάζω: Ἐκ τοῦ ἀγῶ ἀγάζω, ὡς σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ δὲ τοῦ ἀγάζω τὸ ἀγασάμεθα. Καὶ ἐκ τοῦ ἀγῶ παράγωγον, ἄγημι, καὶ ἄγαμαι, τὸ παθητικόν. Ἄγαμαι αὐτοῦ· καὶ τοῦτο μᾶλλον οὕτως συντάσσουσι· καὶ τὸ θαυμάζειν πολλάκις· ἀπογνῶναι δὲ αὐτοῦ καὶ αὐτόν. Ὁμοίως καὶ τὸ κρατῆσαι αὐτοῦ, καὶ τὸ ἀφελέσθαι, καὶ τὸ ἀφαιρεῖσθαι, ἐπιλαθέσθαι, ποθεῖν. Σημαίνει καὶ τὸ ζηλοῦν, ὡς ἐν Ὀδυσσείας εʹ. Ὡς δʼ αὖ νῦν μοι ἄγασθε θεοί. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγαίεται: Τῷ δʼ ἤτοι Ζεὺς αὐτὸς ἀγαίεται. Βασκαίνει, ὀργίζεται, χολοῦται. Τίθεται δὲ ἡ λέξις πολλάκις καὶ ἐπὶ τοῦ φθονεῖν καὶ ἐπὶ τοῦ θαυμάζειν. Ἀγαθός: Παρὰ τὸ ἄγαν θέειν ἡμᾶς ἐπʼ αὐτό· ἢ ἐκ τοῦ ἀγάζω τὸ θαυμάζω· ὁ μέλλων, ἀγάσω· ὁ παρακείμενος, ἤγακα· ὁ παθητικὸς, ἤγασμαι ἤγασαι ἤγασται, ἀγαστός· καὶ ἀποβολῇ τοῦ σ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, ἀγαθός· ὡς κρεμάστρα κρεμάθρα. Ἢ ἐκ τοῦ ἄγαμαι. Σύγκρισιν δὲ οὐ ποιεῖ, οὔτε ὑπέρθεσιν, ὡς ἐγκειμένου ἐπιτατικοῦ μορίου, ἵνα μὴ γένωνται δύο ἐπιτάσεις ὁμοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον ἀγαθὸς ὅδε τοῦδε. Ἀγαθόν: Τὸ ἄγαν θεῖον· ἢ τὸ ἀγαπᾶν τὸν θεόν. Ἄγα: Φθόνος καὶ βασκανία. Ἀγάζηλοι: Μεγαλόζηλοι· οἱ δὲ, φθονεροί. Ἀγάζει: Ἀγανακτεῖ, καὶ βαρέως φέρει. Καὶ ἐπὶ τοῦ σέβεσθαι καὶ φθονεῖν παρʼ Ὁμήρῳ, καὶ λυπεῖσθαι. Ἀγαθιζομένη: Συνεχῶς ἀγαθὰ λέγουσα. Ἀγαθίς: Δέσμη· καὶ εἶδος τὶ γράμματος ἢ στήμονος. Ἀγάθοσμον: Πήλινον. Ἄγαλμα: Ἀγαλλίαμα, καλλώπισμα, πᾶν ἐφʼ ᾧ τὶς ἀγάλλεται καὶ χαίρει, κἄν τε ἱμάτιον ᾖ, κἄν τε εἰκών· οἱ δὲ μεθʼ Ὅμηρον ποιηταὶ ἄγαλμα εἶπον τὸ ξόανον. Τὸ δὲ ἄγαλμα παρὰ τὸ ἀγάλλω. Ἀγαλλιῶ: Παρὰ τὸ ἀγλαόν. Τοῦτο παρὰ τὴν αἴγλην· τὸ δὲ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ. Ἀγάλακτες: Οἱ ἀδελφοί· οἱονεὶ ὁμογάλακτες τινὲς ὄντες. Ἢ οἱ τὸ αὐτὸ γάλα σπάσαντες. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγαμέμνων: Παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ μένω. ἄγαν, τὸ ΓΑΝ μακρόν. Τὰ εἰς ΑΝ λήγοντα ἐπιρρήματα μακρὸν ἔχουσι τὸ α· οἷον, πέραν, λίαν, εὐάν· πλὴν τοῦ ὅταν καὶ πάμπαν. Τὸ δὲ ἄγαν συντιθέμενον καθόλου συστέλλει τὸ δεύτερον α, καὶ μονὴν ποιεῖ τοῦ ν, καὶ τροπὴν, καὶ ἀποβολήν· μονὴν μὲν οὖν ποιεῖ, ἐν τῷ ἀγάννιφος· τροπὴν δὲ, ἐν τῷ Ἀγήνωρ: ἀποβολὴν δὲ, ἐν τῷ ἀγακλυτός, ἀγασθενής, Ἀγαμέμνων. Ἔστι δʼ ὅτε καὶ τὸ καταρχὰς α τρέπει, ὡς ἐν τῷ, Κατʼ ἠγάθεον Νυσήϊον. Τοῦτο δὲ πάθος ποιητικόν. Ἀγανοῖς: Σοῖς δʼ ἀγανοῖς ἐπέεσσιν. Προσηνέσι, πραέσιν. Ἀπὸ τοῦ ἀγάζω, τὸ θαυμάζω, γίνεται ἀγανός· ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἄγαν γίνεται, καὶ τοῦ αἰνεῖσθαι. Ὅθεν καὶ ἀγανὴ, ἡ ἀγαθή· καὶ ἀγανῇσι, τὰς σεπτικὰς καὶ ἀγαθὰς εὐχὰς λέγει. Ἀγάπη: Παρὰ τὸ ἄγειν τὸ πᾶν, ἤτοι ἑνοῦν καὶ συνάπτειν πρὸς ὁμόνοιαν· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ποιότητα ἔχειν. Ἀγαπῴην: Ῥῆμα εὐκτικόν. Ἀγαπάω ἀγαπῶ· ἀγαπάοντος ἀγαπῶντος· ἀγαπάοιμι ἀγαπῷμι· τὸ τρίτον, ἀγαπάοι ἀγαπῷ. Καὶ οἱ Ἴωνες ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν εὐκτικῶν εἰώθασιν ἐπεντιθέναι τὸ η· καὶ ἀναλόγως πάλιν τὸ πρῶτον γίνεται ἀγαπῴην. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, πᾶν τρίτον πρόσωπον εἰς η λῆγον προσθήκῃ τοῦ σ ποιεῖ τὸ δεύτερον, καὶ τροπῇ τοῦ σ εἰς ν τὸ πρῶτον. Ἀγαπήνωρ: Ὁ γενναῖος καὶ ἀνδρεῖος, ὁ ἀγαπῶν τὴν ἠνορέην, ὅ ἐστι τὴν ἀνδρείαν. Ἔστι καὶ ὁ ἀγαπώμενος ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων. Ἀγασάμενοι: Θαυμάσαντες· παρὰ τὸ ἀγάζω τὸ θαυμάζω. Ἀγαστόρων: Τῶν ὁμογάστρων, τῶν ἀδελφῶν. Λυκόφρων. Τῶν φιλτάτων σου τῶν ἀγαστόρων τρόφιν. Σημαίνει δὲ τὸν τρόφον, ἢ τὸν εὐτραφῆ· καὶ κλίνεται τρόφις τρόφιδος. Ἀγαυός: Ὁ λαμπρὸς καὶ ἔνδοξος. Ἐκ τοῦ ἀγῶ τὸ θαυμάζω γίνεται ἄγημι, ἄγαμαι, ἄγασαι, ἄγαται, ἀγαὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ἀγαυὸς, Αἰολικῶς, ὡς ναὸς ναυός. Ἢ παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖος· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ὡς δίφρος, δύφρος· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀγαυός. Ἀγαυρός: Κομψὸς, ὁ ἔνδοξος· παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς γῆς αἴρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖος. Ἢ παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, ἀγηρὸς, καὶ ἀγαυρός. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν ὑπερήφανον· ὑπὸ δὲ Ἰώνων, τὸν ἄπορον· ὑπὸ δὲ Ἀττικῶν, τὸν κοῦφον. Ἀγαυρίαμα: Παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῖρος, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ γαῦρος, ὡς κλαίω κλαύσω, καίω καύσω· καὶ ἐπιτάσει τοῦ α ἀγαυρός· καὶ ἀγαυριᾶν, τὸ μεγάλως γαυριᾶν καὶ ἐπαίρεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Ἀγαυγή: Οἷον, Ἀπόλλωνος ἀγαυγή· παρὰ τὸ αὐγή. Ἀγαυότατον: Μέγιστον, ἐνδοξότατον. Ἄγγωνες: Δοράτια οὐ λίαν σμικρὰ, ἀλλʼ οὐδὲ μεγάλα, ἀλλʼ ὅσον ἀκοντίζεσθαι, εἴ που δεήσοι. Ἄγγαροι: Οἱ ἐκ διαδοχῆς γραμματηφόροι. Οἱ δʼ αὐτοὶ καὶ ἀστάνδαι. Λέγεται δὲ καὶ ἀγγαροφορεῖν, ἐπὶ τοῦ φορτία φέρειν κατὰ διαδοχήν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγγριάς: Τοὺς ἐρεθισμούς· οἱ δὲ τὰς ἀνίας· οἱ δὲ συνήθως ἀπὸ τοῦ ἀγγρίζεσθαι. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγγεῖον: Ἀπὸ τοῦ διʼ αὐτοῦ τὶ ἄγειν καὶ φέρειν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγγεῖλαι: Κυρίως τὸ διὰ λόγων κελεύειν. Παρὰ τὸ λέγω ἀνλέγω, καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν ἀγγέλλω, τροπῇ τοῦ ν εἰς γ. Ἀγγελλόντων: Ἀντὶ τοῦ ἀγγελλέτωσαν οἱ Ἀττικοὶ φασί. Οὗτοι γὰρ ἐπὶ τῶν προστακτικῶν τῶν ἀπὸ ὁριστικῶν γινομένων, τῶν μὴ ἐχόντων τὸ μ κλιτικὸν, τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῇ γενικῇ τῶν πληθυντικῶν τῶν ἰδίων μετοχῶν· τύπτετε, τυπτόντων, ἀντὶ τοῦ τυπτέτωσαν. Ἐπὶ δὲ τῶν ἐχόντων τὸ μ κλιτικὸν, τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ὁμοφώνως ποιοῦσι τῷ τρίτῳ τῶν δυϊκῶν· τύπτεσθε τυπτέσθων, ἀντὶ τοῦ τυπτέσθωσαν. Ἀγάλιος: Λοιδορία· καὶ τὸ ἀγαλίζεσθαι, λοιδορεῖσθαι· Ταραντῖνοι. Ἀγάννιφον: Ἄγαν χιονώδη, πολύνιφον, ἄγαν βαλλόμενον νιφετῷ· ἢ πολυνέφελον. Ἀγάννιφον, τὸν πάνυ κατανιφόμενον, ἢ τὸν οὐδόλως νιφόμενον· ἄμφω παρὰ τὸ νείφω. Τινὲς δὲ ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ. Ἀγανακτεῖν: Ἀντὶ τοῦ στένειν παρὰ Πλάτωνι. Ἀγγαρεύω: Τὸ ἐργάτας ἀγείρω, ἀπὸ τοῦ ἄγγαρος, ὃ σημαίνει τὸν ἐργάτην. Ἀγγάρους λέγουσιν, οἱ μὲν τοὺς πρέσβεις, ἢ τοὺς ἀπράκτους καὶ νωθεῖς. Ἔλεγον δὲ καὶ τοὺς σταθμοὺς ἄγγαρα, καὶ τοὺς ἐπὶ τῷ καθοδηγεῖν παραλαμβανομένους ἄκοντας. Αἰσχύλος γοῦν ἐν Ἀγαμέμνονι τὸν ἐκ διαδοχῆς πυρσὸν ἀπʼ ἀγγάρου πυρὸς ἔφη. Ἀγγάρους: Ἡ λέξις Περσική ἐστι· σημαίνει δὲ καὶ τοὺς ἐκ διαδοχῆς βασιλικοὺς γραμματοφόρους. Ὅθεν καὶ τὸ εἰς βασιλικὰς ἀπάγειν τὶ χρείας ἀγγαρεύειν λέγεται· καὶ ἀγγαρεία, δουλεία· καὶ ἀγγάριος, δοῦλος, ἢ ἄγγελος. Ἄγγαρος λέγεται καὶ τὸ εἰς ἀναδενδράδα ξύλον. Ἀγανόν: Καλὸν, ἀγαθὸν, ἱλαρόν· οἱ δὲ ἀθάνατον. Καὶ ἀγανόφρων, πρᾶος καὶ προσηνὴς ταῖς φρεσίν. Ἀγγρίζειν: Ἐρεθίζειν, ὑφαιρεῖσθαι. Ἄγγελος: Ὥσπερ παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὁμοιῶ γίνεται εἴκελος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἄγελος καὶ ἄγγελος. Καὶ τὰ παρʼ αὐτοῦ συγκείμενα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφονται· οἷον, ἀρχάγγελος, εὐάγγελος, χαράγγελος. Ἀγγελίην: Δύο σημαίνει ἡ λέξις παρὰ τῷ ποιητῇ, τὴν πρεσβείαν, ὡς ἐν τῷ, Ἀγγελίην εἴποιμι περίφρονι Πηνελοπείῃ. Καὶ τὸν ἄγγελον ἤτοι πρέσβυν, ὡς ἐνταῦθα, Ἀγγελίην ἐλθόντα. Καὶ ἀγγελιαφόρον, πρεσβευτήν. Ἀγελείη: Ἡ Ἀθηνᾶ, ἡ ἄγουσα λείαν ἀπὸ τοῦ πολέμου, ὅ ἐστιν λαφυραγωγίαν· ἤτοι ἡ λαφυραγωγὸς Ἀθηνᾶ. Ἢ ὅτι ἡγεῖται λαῶν. Ἀγελαῖος: Ἰδιώτης, ῥεμβώδης· παρὰ τὸ ἀγέλη· τὸ δὲ ἀγέλη, ἀπὸ τοῦ ἄγω· διὸ καὶ προπερισπᾶται· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ ΑΙΟΣ γινόμενα προπερισπῶνται· οἷον, Γάζα Γαζαῖος. Τὸ δὲ Ἀγέλαιος, ὄνομα κύριον, προπαροξύνεται· λέγεται δὲ καὶ ὁ εἰκαῖος καὶ εὐτελής. Ἀγέρωχος: Ῥητορικὴ ἡ λέξις· σημαίνει δὲ τὸν αὐθάδη, παρὰ τὸ ἄγαν αὐχεῖν· ἢ ὁ ἔντιμος καὶ ἀνδρεῖος, παρὰ τὸ ἄγαν γερουχεῖν. Ὠρίων. Εἶχεν εἰς τὸ ἄλλο οὕτως· ἡ μὲν συνήθεια τὴν λέξιν ἐπὶ ψόγου τάσσει, τοὺς γὰρ αὐθάδεις καὶ ἀπαιδεύτους ἀγερώχους λέγει· ὁ δὲ Ὅμηρος τοὺς ἄγαν ἐντίμους, ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἐπὶ τὸ γέρας ὀχεῖσθαι· Τρώων ἀγερώχων. Ὁμοίως δὲ καὶ ἐν τῇ Βοιωτίᾳ, Ῥοδίων ἀγερώχων. Ἔνιοι δὲ τῶν γλωσσογράφων ἰδίως τούτους ἔδοξαν ἀγερώχους λέγειν, ἐπεὶ νησιῶται ἐπεισάκτῳ τροφῇ χρῶνται· ἀπὸ τοῦ ἀγείρειν ὀχὴν, τουτέστι τροφὴν, Ὁμήρου μηδέποτε τὴν τροφὴν ὀχὴν εἰρηκότος· ἔπειτα καὶ τοὺς Τρῶας, μηδαμῶς ὄντας νησιώτας, ἀγερώχους λέγει. Ἀγέραστος: Οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ γέρας, ἄνευ γερῶν καὶ τιμῆς· παρὰ τὸ γέρας ἡ τιμὴ γάρ· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ γεράζω γεράσω γεγέρακα γεγέρασμαι γεγέρασαι γεγέρασται, γεραστός καὶ ἀγέραστος. Ἀγερμός: Οὐκ ἀγυρμός. Πλάτων δὲ ἀγυρμὸν εἴ κε τὸν συναθροισμόν. Ἀγερσικύβηλιν: κύβηλις λέγεται ὁ πέλεκυς ὁ μαντικός. Οἱ δὲ, τὸν ἐφʼ ἑαυτὸν ἐγείροντα τὸν πέλεκυν, ἢ θύτην, ἄγερσιν γὰρ ἀγερμὸν ἢ ἀθροισμόν. Κρατῖνος ἐν Δραπέτισιν. Ἀγείρω: Τὸ ΓΕΙ δίφθογγον· ἀγέρρω γὰρ λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς· ἢ ὅτι καὶ ἀγερῶ ὁ μέλλων· ἐκ τοῦ ἄγω γίνεται. Ἀγειρέθω: Ἐκ τοῦ ἀγείρω τὸ συναθροίζω γίνεται ἀγειρέθω, καὶ οὐχὶ ἀγειράθω· ἐπειδὴ τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα, εἰ μὲν μακρᾷ παραλήγονται, διὰ τοῦ ΑΘΩ ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν· οἷον, κίω, κιάθω· εἴκω, εἰκάθω· εἴργω, εἰργάθω· ἀμύνω, ἀμυνάθω· εἰ δὲ βραχείᾳ παραλήγεται, διὰ τοῦ ΕΘΩ ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν· οἷον, φλέγω, φλεγέθω· νέμω, νεμέθω· γέρω, γερέθω· ὅθεν τὸ ἀγειρέθω· καὶ ἀείρω, ἀειρέθω, γενόμενον κατὰ παραγωγὴν Ἀττικήν. Ἀγερέθω καὶ ἀερέθω ἀπέβαλλον τὸ ι, ἵνα μὴ εὑρεθῇ διὰ τοῦ ΑΘΩ γινόμενα, μακρᾶς οὔσης τῆς παραληγούσης. Ἀγείρατον: Γέρας ἡ τιμή· ἀγέρατον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀγείρατον. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Σημαίνει καὶ τὸ ἄτιμον καὶ πολύτιμον. Ἀγερωπεῖ: Ἐφορᾷ. Ἀγήραον: Ἄφθαρτον, ἀθάνατον, μὴ γηράσκοντα. παρὰ τὸ γῆρας. Ἀγεσίλαος: Ἐπώνυμον τοῦ Ἅιδου. Καλλίμαχος, Φοιτάσει μεγάλῳ ἀγεσιλάῳ. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς λαούς· ἄρχει γὰρ τῶν θανόντων. Οὔτω Μεθόδιος. Ἄγη: Ἄγη μʼ ἔχει ὄρχαμε λαῶν. Σημαίνει τὴν ἔκπληξιν καὶ τὸ θαῦμα· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἅζω ἢ ἀγῶ τὸ θαυμάζω. Οἱ γὰρ ἐκπληττόμενοι εἴς τι ὑπερέχον ἄγονται. Ἔστι δὲ ἄκλιτον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΓΗ ἰαμβικὰ οὐδέποτε ἀπὸ φωνήεντος ἄρχονται· οἷον, στέγη, ταγή, φυγή· πρόσκειται «ἰαμβικὰ,» διὰ τὸ ἀγὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἀπόκλασιν τοῦ κύματος. Τοῦτο γὰρ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, ἀλλʼ οὐκ ἔστιν ἰαμβικὸν, ἀλλὰ σπονδειακόν· τὸ γὰρ α μακρὸν ἔχει. Ἐπεὶ οὖν τὸ ἄγη εἰς ΓΗ ἔστιν ἰαμβικὸν καὶ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, εἰκότως, ὡς μὴ ἔχον τὶ μιμήσασθαι, ἄκλιτον ἔμεινεν. Ἢ ἄγη, ἀπὸ τοῦ ἀκή· ἐκ τῆς παρεπομένης ἀφωνίας τῇ ἐκπλήξει· τὸ δὲ ἀγῶ, ἀπὸ τοῦ χῶ χαίνω, κατὰ ἐπίτασιν τοῦ α. Συμβαίνει γὰρ τοῖς ἐκπληττομένοις χαίνειν. Ἀγαί: Ἠϊόνες, καὶ τραύματα καὶ τρώσεις. Λέγονται δὲ καὶ αἱ ζηλώσεις. Καὶ ἀγαῖον, ἐπίφθονον ἢ θαυμαστόν. Ἀγείτης: Ὑβριστής. Ἀγαπησμός: Ἀγάπησις. Ἀγαπητόν: Κεχαρισμένον, μονογενῆ. Ἀγάστονον: Μεγαλόψοφον, ἢ μεγαλοστένακτον. Ἀγεισσώτου: Ἀθριγκώτου, ἀστεγάστου. Ἀγέλη: Βοσκημάτων πλῆθος κυρίως, ἤδη δέ ποτε καὶ ἀνδρῶν. Ἀγεληδὸν, ἅμα. Ἄγη: Θαῦμα, χαρὰ, ἀπιστία, ζῆλος· παρὰ Ἡροδότῳ, βασκανία· παρὰ Ὁμήρῳ, ἔκπληξις, πληγὴ, θραῦσις, κλάσις, ἀπώλεια· ἔνιοι, ἱέρεια. Ἆξον: Ἐκ τοῦ ἄσσω τὸ κλάνω, ὁ μέλλων, ἄξω· ὁ ἀόριστος, ἦξα· καὶ τὸ προστακτικὸν, ἆξον. Διατί περισπᾶται; Διὰ τὴν συνέμπτωσιν· ἔστι γὰρ ἄξον ἀπὸ τοῦ ἄγω τὸ κομίζω. Ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦγον· τὸ παθητικὸν, ἤγην· καὶ τὸ ποιητικὸν, ἄγην. Ἀγή: Ἡ κλάσις τοῦ κύματος· ἀπὸ τοῦ ἀγῶ τὸ κλάνω, ἀγή· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσσω καὶ κατάσσω, τὸ κλῶ. Καὶ ἐαγὸς, τὸ κατεαγὸς καὶ κεκλασμένον. Οὕτως Μεθόδιος. Ἀγηγέρατο: Συνηθροισμένοι ἦσαν. Ἐκ τοῦ ἀγείρω ὁ μέλλων, ἀγερῶ· ὁ παρακείμενος, ἤγερκα· ὁ παθητικὸς, ἤγερμαι· τὸ τρίτον, ἤγερται· καὶ Ἀττικῶς, ἀγήγερται· καὶ Ἰωνικῇ προσόδῳ τοῦ α, ἀγηγέραται, ὡς ἐσπάραται· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἠγέρμην· καὶ Ἀττικῶς, ἀγηγέρμην· ἤγερσο καὶ ἀγήγερσο· ἤγερτο καὶ ἀγήγερτο· καὶ Ἰακῶς, ἀγηγέρατο. Ἰστέον δὲ, ὅτι καὶ τὸ ρ στοιχεῖον ἕν ἐστι τῶν ἀμεταβόλων. Λέγει δὲ ὁ κανὼν, ὅτι πᾶν τρίτον ἑνικῶν ἔχον πρὸ τοῦ τ ψιλὸν, τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ προσθήκῃ τοῦ α, ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν. Καὶ φήσειέ τις διὰ τὸν κανόνα μὴ δύνασθαι ἀγηγέρατο γενέσθαι· οὐ γάρ ἐστι πρὸ τοῦ τ, ρ ψιλόν· μανθανέτω, ὡς κανών ἐστιν ἕτερος ὁ λέγων, τὸ ρ μετὰ τῶν δασέων δασύ ἐστι, καὶ μετὰ τῶν ψιλῶν ψιλόν ἐστιν. Εἰκότως οὖν ἀγηγέρατο γέγονεν, ὡς ἐσπάρατο. Ἐδείχθη γὰρ τὸ ρ ψιλόν. Ἀγήοχα: Ἄγω, ἄξω, ἦχα, ὁ Ἀττικὸς ἄγηχα· καὶ ἐπειδὴ ἔμελλεν ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ τρίτῃ συλλαβῇ ἔχειν τὸ αὐτὸ σύμφωνον, ἐπλεόνασεν ἡ ΓΟ συλλαβὴ, καὶ ἐγένετο ἀγήγοχα· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔδω τὸ ἐσθίω, ἔσω, ἦκα ὁ παρακείμενος, καὶ Ἀττικῶς, ἔδηκα, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΔΟ συλλαβῆς, ἐδήδοκα· καὶ ἀποβολῇ τοῦ γ, ἀγήοχα. Τὸ μέντοι ἀγείοχα Βοιωτῶν ἐστι, τροπῇ τοῦ η εἰς τὴν ΕΙ δίφθογγον. Ἀγήνωρ: Ἐκ τοῦ ἄγαν καὶ τοῦ ἀνὴρ γίνεται ἀγάνωρ· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀγήνωρ. Καὶ ἀποροῦσι τινὲς λέγοντες, ὅτι τροπὴν ἔπαθεν, ἢ ἴδιον σχηματισμόν. Καὶ λέγομεν, ὅτι ἴδιον σχηματισμόν· διότι τὸ ἀνὴρ μετὰ ἄλλης λέξεως καταρχὰς συντιθέμενον τρέπει τὸ α εἰς η, καὶ τὸ η εἰς ω· οἷον, εὐήνωρ, ἀντήνωρ· τὸ δὲ νικάνωρ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν γέγονε τοῦ η εἰς α. Καὶ ὅτε μὲν ἐπὶ ἐπαίνου λαμβάνεται, σημαίνει τὸν ἀνδρεῖον· ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ἄγαν τῇ ἠνορέῃ ὅ ἐστι τῇ ἀνδρείᾳ χρῆσθαι. Ὅμηρος, Ἐνθάδε μοι μάλα πολλὸν ἐπέσσυτο θυμὸς ἀγήνωρ. Ὅτε δὲ ἐπὶ ψόγου, τὸν αὐθάδη, ὡς ἐνταῦθα, Ὁ δʼ ἀγήνωρ ἐστὶ καὶ ἄλλως, Ὁ ἄγαν ὑβριστικὸς, καὶ διὰ τῆς ἀνδρείας ὑποπεπτωκὼς εἰς ὕβριν. Οὕτω Μεθόδιος. Ἕστι καὶ κύριον. Ἀγηνορίαις: Αὐθαδίαις, ὑπερηφανίαις. Οἷον, Νῦν αὖ μιν πολὺ μᾶλλον ἀγηνορίῃσιν ἐνῆκας. Ἀγῆλαι: Ἀναθεῖναι, κοσμῆσαι, εἰς ἄγασιν ἀγαγεῖν καὶ χαρὰν, τιμῆσαι θεὸν, ἀγλαΐσαι. Εὔπολις, Καὶ προσαγήλωμεν ἐπελθόντες. Καὶ Ἀριστοφάνης Καί σε θυσίαις προσόδοις τε μεγάλαις ἀγελοῦμεν. Οἱ δὲ, προσειπεῖν· ὁτὲ δὲ διῶξαι. Καὶ ἀγηλῶ, κοσμήσω. Ἀγηλάτῳ: Λυκόφρων, Ἀγηλάτῳ μάστιγι συνθλάσας κάρα. Λέγει δὲ τῷ κεραυνῷ· ἐὰν μὲν δασέως, τῷ τοὺς ἀσεβεῖς ἐλαύνοντι· ἐὰν δὲ ψιλῶς, τῷ ἄγαν ἐλαυνομένῳ. Ἀγητοί: Θαυμαστοί. Ἀπὸ τοῦ ἀγῶ τὸ θαυμάζω, ἀγὸς ἀγητὸς, εὐδαίμων, ἄμεμπτος, περίβλεπτος· καὶ οὐδέτερον, ἀγητόν. Ἀγινῶ: Ἐκ τοῦ ἄγω τὸ φέρω γίνεται, πλεονασμῷ τοῦ ν. Πέφυκε γὰρ πλεονάζειν τὸ ν ἐν τοῖς ῥήμασι· καὶ εἰ μὲν εὑρεθῇ φωνῆεν ἀλλεπάλληλον, φυλάττεται ἡ βαρεῖα τάσις, οἷον, θύω, θύνω· δύω, δύνω· ἐπὰν δὲ μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον φωνῆεν, ἀλλὰ σύμφωνον πρὸ τοῦ ν, περισπᾶται· οἷον, ἵκω, ἱκνῶ· οἴχω, οἰχνῶ. Οὕτως ἄγω ἀγνῶ, καὶ ἀγινῶ, πλεονασμῷ τοῦ ι. Ἢ ἐκ τοῦ ἄγω, ὃ σημαίνει τὸ ἐκπλήττομαι. Τὸ ι μακρόν. Περὶ δʼ οὐρανὸς αὐτὸν ἀγινεῖ, φησὶν Ἄρατος. Ἅγιος: Παρὰ τὸ ἅζω, τὸ σέβομαι, ἅζιος καὶ ἅγιος, εὐκτὸς, τίμιος, καθαρὸς, εὐσεβής. Ὁτὲ δὲ μιαροὶ, ἄγιοι. Ἀγκών: Ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι ἑτέρῳ ὀστέῳ τὸ ἕτερον, ἐγκὼν καὶ ἀγκών. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω τὸ ἐξέχω, ὁ ἐξέχων. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀγκὼν Ἀγκώνη καὶ ἀγκοίνη. Ἀγκονίδες: Αἱ ὑπηρέτιδες. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐγκονεῖν, ὅ ἐστι μετὰ σπουδῆς ἐνεργεῖν. Ἁγιστία: Ἁγιάζω, ἁγιάσω, ἡγίακα, ἡγίασμαι, ἡγίασαι, ἡγίασται· ἁγιαστὸς, ἁγιαστία, ἡ ἁγιωσύνη, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁγιστία. Ἀγκύλη: Διὰ τὸ ἄνω αὐτῆς κοῖλον. Ἀγκύρα: Ἡ μὲν πόλις προπαροξύνεται· ἡ δὲ τοῦ πλοίου παροξύνεται. Ἀγηλαμένη: Ἀγαλλομένη, χαίρουσα. Ἀγηλάζειν: Σώζειν. Ἀγηλατίζειν: Διώκειν, φυγαδεύειν, ἐπιτάσσειν· οἱ δὲ, ἀττικίζειν. Ἄγημα: Τὸ προϊὸν τοῦ βασιλέως τάγμα· οἱ δὲ, τὸ ἄριστον τῆς Μακεδονικῆς συντάξεως. Ἀγισμός: Ἀτραπός. Καὶ ἀγιστία καὶ καθάρευσις. Ἀγιάδαι: Τόπος ἐν Λακεδαιμονίᾳ· καὶ οἱ βασιλεῖς ἀπὸ Ἄγιδος. Ἁγίζειν: Τὸ τὰ ἱερὰ ἐσθίειν, ἢ καρποῦν· ἔνιοι τὸ κατατέμνειν τὸ ἀνατιθέμενον δέρμα. Ἀγκάς: Πρὸς τὰς ἀγκάλας. Ἀπὸ τοῦ ἀγκῶνος γίνεται ἀγκάς· ἐξ οὗ τὸ ἀγκαλίζω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀγκὼν, ἀγκάζω καὶ ἀγκαλίζω· ὃ καὶ βέλτιον. Ἄγκη: Τὰ τῶν ὀρῶν κοιλώματα· ἀπὸ τοῦ συγκεκλεῖσθαι καὶ συνάγεσθαι ἐν αὐτοῖς τὰ ξύλα. Παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω, ἄγη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἄγκη. Ἢ παρὰ τὸ κέω κῶ, τὸ δηλοῦν τὸ κεῖσθαι, γέγονεν ἄγκος, ἐν ᾧ ἐστὶ συνάγεσθαί τε καὶ κεῖσθαι. Ἄγκιστρον: Παρὰ τὸ ἄγω ἄγιστρον, καὶ ἄγκιστρον. Ἀγκύλον: Στρεβλόν. Ἀγκιστρουμένος: Κατεχόμενος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἰχθύων τῶν κατεχομένων ἐν τῷ ἀγκίστρῳ. Ἀγκύλον: Παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγκύλος. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀγκύλον σημαίνει τρία· τό τε σκολιὸν ὡς ἐνταῦθα· καὶ τὸ περιφερὲς κατὰ σχῆμα, ὡς ἐν τῷ, Ἀγκύλα τόξα. καὶ τὸ ἰσχυρὸν, ὡς ἐν τῷ, Ἀγκύλον ἅρμα. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Τὸ ΚΤ, ψιλόν. Διατί; τὰ δὲ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ ὀνόματα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφονται· οἷον κρωβύλος, σημαίνει δὲ τὸν πορνοβοσκὸν, Αἰσχύλος, ἀγκύλος· πλὴν τοῦ κοῖλος ὁ βαθὺς τόπος. Ἀγκυλομητέω: Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀγκύλον, ὃ σημαίνει τὸ σκολιὸν, καὶ τοῦ μῆτις· ὅπερ ἀπὸ τοῦ μήδω τὸ βουλεύομαι γέγονεν. Κλίνεται δὲ οὕτως· ἀγκυλομήτης, ἀγκυλομήτου κοινῶς· Δωρικῶς ἀγκυλομήτα· Βοιωτικῶς δὲ καὶ Αἰολικῶς ἀγκυλομήταο· Ἰωνικῶς ἀγκυλομήτεω· οἷον κακοήθης, κακότεχνος, σκολιόβουλος. Οἱ δὲ, τὸν δυνάμενον περὶ τῶν ἀγκύλων καὶ σκολιῶν εὖ βουλεύεσθαι. Ἀγκυλοχείλης: Τινὲς φασὶν, ὅτι ἀπὸ τοῦ χηλὴ, ὃ σημαίνει τὸν ὄνυχα, γίνεται κατὰ τροπὴν Βοιωτῶν τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον. Κακῶς δὲ λέγουσιν· εἰ γὰρ ἦν οὕτως, μέλλει σημαίνειν καὶ αὐτὸ τοὺς ἔχοντας ἐπικεκαμμένους ὄνυχας· ὡς τὸ, Αἰγυπιοὶ γαμψώνυχες ἀγκυλοχεῖλαι. Καὶ εὑρίσκεται ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτὸ σημαῖνον· ὅπερ ἐστὶν ἄτοπον· ἀλλὰ παρὰ τὸ χεῖλος καὶ τὸ ἀγκύλον γίνεται. Σεσημείωται τὸ ἀγκυλόχειλος. Κακῶς δὲ σεσημείωται. Οὐ γὰρ ἔστι σύνθετον, ἀλλὰ παρασύνθετον. Ἀγλαά: Τὰ λαμπρὰ, παρὰ τὴν αἴγλην, ὅ ἐστι τὴν λαμπρότητα, ἐφʼ οἷς τις ἀγάλλεται· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ἅλλεσθαι, ἀγαλαὰ, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγλαά. Ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν τὸ ἀγλαόν· καὶ ἀγλαὴ, καλῶς κεκοσμημένη. Ἀγλαΐα: Παρὰ τὸ ἀγλαός· τὸ δὲ ἀγλαὸς παρὰ τὴν αἴγλην· λαμπρότης, κάλλος. Καὶ ἀγλαϊεῖσθαι τὸ καλλωπίσεσθαι. Ἀγλαΐζω, ἀγλαΐσω, ἀγλαϊῶ, καὶ ἀγλαϊεῖσθαι. Ἀγλευκής: Παρὰ τὸ γλεῦκος ἀγλευκής· ἀγλευκέστατον, ἀντὶ τοῦ ἀηδέστατον. Ἢ παρὰ τὸ γλυκὺς πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀγλευκὴς, ἀηδὴς, ἄκαλος, ἀχάριστος, ἀκαλής. Ἄγλιθες: Ἐξ ὧν ἡ κεφαλὴ τοῦ σκορόδου σύγκειται· ἢ σκορόδων κεφαλαί. Ἀγλίδια: Σκόροδα. Ἀγκαλιαγωγοί: Οἱ ἀγκαλίδας ἄγοντες ἐν πλοίοις· ἢ ἐπὶ θρεμμάτων. Ἀγκαλιδοφόροι δὲ, αὐτοὶ οἱ φέροντες· ἀγκαλιδοπῶλαι δὲ, οἱ πιπράσκοντες. Ἀγλίτης: Οἰκέτης. Ἀγμούς: Τοὺς ὀρεινοὺς καὶ κρημνώδεις τόπους· ἢ ῥαχίαι, περιθραύσεις, ἀπορρῶγες. Καὶ ἄγμα, σύντριμμα. Οἱ δὲ, πάγος. Ἁγνός: Παρὰ τὸ ἅζω τὸ σέβομαι, ἅζος, ἁγὸς, ἁγανὸς, καὶ ἁγνός· καὶ κλίνεται ἁγνοῦ. ἤγουν ὁ καθαρὸς καὶ σεβάσμιος. Τὸν γὰρ ἁγνὸν πάντες σεβόμεθα. Ἀγνώς: Παρὰ τὸ γνόω γνώσω γνὼς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγνώς· οἱονεὶ ὁ ἄγνωστος καὶ ἀμαθής· καὶ κλίνεται ἀγνῶτος. Ἄγνος: Τὸ φυτόν· παρὰ τὸ τοὺς ἐσθίοντας ἀγόνους τηρεῖν, ἄγονον τι ὄν. Ἢ παρὰ τὸ εἰς ἁγνείαν συντελεῖν, ἐσθιόμενον καὶ πινόμενον, ἔτι δὲ καὶ ὑποστρωννύμενον· ὃ καὶ λύγον καλοῦσι· τὸ τῆς σωφροσύνης δηλωτικὸν, καὶ ἡδονῆς σβεστικόν. Φασὶ γὰρ αὐτὸ ἐσθιόμενον σβεννύναι τὴν φλόγα τῶν ἡδονῶν. Ἁγνὸς δὲ λέγεται ὁ καθαρὸς ὀξυτόνως. Παρὰ τὸ ἀγάζω ἀγανὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁγνὸς, ὡς παίζω παιδνός. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγνοῶ: Παρὰ τὸ νοῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνοῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγνοῶ. Οὐδέ μιν Ἥρη ἠγνοίησεν. Οὕτως Ὠρίων. Ἄγνυμι: Οἷον, Πάταγος δέ τε ἀγνυμενάων. Συντριβομένων. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀγνύω. Ἔστιν ἄγω τὸ κλῶ· καὶ ἀγνῶ, ἀγνύω, καὶ ἄγνυμι. Καὶ περιαγνύμενος σημαίνει τὸ περιτριβόμενος, περικλώμενος. Ἀγκαλίδες: Αἱ τῶν φρυγάνων δέσμαι· καὶ Ἀγκάλαι, οἱ βραχίονες· καὶ ἀγκαλὶς, ἄχθος· καὶ Ἀγκαλίζειν, ἄγχειν, ἢ ἀναβαστάζειν. Ἀγκιστροφάγος: Φιλάργυρος. Ἀγκιστρεύει: Θηρεύει. Ἀγκόνους: Διακόνους, ὑπηκόους, δούλους. Ἀγκτήρ: Δεσμός· Καὶ ἀγκτῆρες, οἱ ἐν τραχήλῳ τόποι, διʼ ὧν ἄγχεσθαι συμβαίνει. Ἀγκύλη: Τοῦ ἀγκῶνος ἡ καμπή· καὶ οἱ ἀκοντισταὶ, ἀγκυλισταί. Ἀγνωμοσύνη: Ἀναισθησία, ἄγνοια, ὀλιγωρία· καὶ ἀγνώμων, ἀναίσθητος, ἀνόητος, ἀλόγιστος, ἁμαρτάνων. Ἀγός: Ἡγεμών· παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς ὑποτεταγμένους· Ἀμφὶ δέ μιν Κρητῶν ἀγοὶ ἠγερέθοντο. Ἄγος: Σημαίνει δύο· τό τε καθαρὸν, ὅπερ κυρίως· καὶ τὸ ῥυπαρὸν, κατὰ ἀντίφρασιν. Ἀγοστός: Ὁ ἀγκὼν, ὁ ἄγαν ὀστώδης τόπος· ἢ διὰ τὸ ἐπάγεσθαι τὴν χεῖρα, οἷον ἄγνυσθαι· ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ πολλὸς γίνεται πολλοστὸς, οὕτω παρὰ τὸ ἄγω ἀγὸς καὶ ἀγοστός. Οὕτως Ὠρίων ὁ ἐτυμολόγος. Ἢ τὸ ἐκτὸς τοῦ ἀγκῶνος, παρὰ τὴν συναγωγὴν καὶ τὴν ἐπίκαμψιν τῆς χειρός· ἢ παρὰ τὸ δύνασθαι τούτῳ τινὰ ἄγχειν. Ἄγονος: Ὄνομα· παρὰ τὸ γόνος. Βαρύνεται μὲν ὁ γεννηθεὶς, ὀξύνεται δὲ ὁ γεννήτωρ· ἐξ οὗ, πλεονασμῷ τοῦ υ, γουνὸς, ὁ γεννητικὸς καὶ κάρπιμος τόπος· Γουνῷ ἁλωῆς. Τὸ δὲ Ἄγαμός τʼ ἀπολέσθαι, ὁ ΤΕ σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ ἢ διαζευκτικοῦ παραλαμβάνεται, ἤτοι, ἢ καὶ γεννηθεὶς πρὸ γάμου ἀπολέσθαι. Ἄγον: Ἰωνικῶς ἀντὶ τοῦ ἦγον· ῥῆμα ὁριστικὸν, χρόνου παρατατικοῦ. Ποιητικὸν γάρ ἐστι, καὶ ἔστιν ἀναύξητον, βραχὺ ἔχον τὸ α. Καὶ ἆγον Δωρικῶς τὸ αὐτὸ, κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α μακρόν. Τὸ γὰρ ἀκόλουθον ἔστιν ἦγον. Ἀγορά: Καὶ αὐτὸ τὸ ἄθροισμα, καὶ ὁ τόπος, καὶ ὁ λόγος· παρὰ τὸ ἀγείρω, τὸ συναθροίζω καὶ ἐκκλησιάζω, γίνεται ἀγορή· ὃ σημαίνει ἐκκλησίαν, συνέδριον. Τὸ δὲ ἀγείρω, παρὰ τὸ ἄγω. Ἀγορεύω: Παρὰ τὸ ἀγορά· τοῦτο δὲ, παρὰ τὸ ἀγείρω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω καὶ τὸ εἴρω τὸ λέγω, ἐν ᾗ πρὸς τὸ λέγειν συναθροίζονται. Ἀγοράασθε: Ἐκ τοῦ ἀγορῶ. Καὶ περισπᾶται. Τὰ γὰρ εἰς ΡΩ λήγοντα ῥήματα τῷ ο παραληγόμενα περισπᾶται· οἷον, δημηγορῶ, ἀλληγορῶ, ἐγρηγορῶ. Οὕτως καὶ ἀγορῶ. Ἔστι δὲ τῆς βʹ τῶν περισπωμένων. Ἐξ οὗ Παισὶν ἐοικότες ἀγοράασθε. Δημηγορεῖτε, λέγετε. Καὶ ἀγοράζω, πολὺ μὲν παρʼ αὐτοῖς ἐπὶ τοῦ ἐν ἀγορᾷ ἐμβάλλω καὶ διατρίβω· εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ὠνεῖν. Ἀγορήνδε: Τουτέστιν εἰς τὴν ἀγοράν. Ἐπιρρηματικὴ ἡ σύνταξις, ὥσπερ οἴκαδε, εἰς τὸν οἶκον· καὶ Ἀθήναζε, τουτέστιν εἰς Ἀθήνας. Ἀγορῆθεν: Διατί περισπᾶται; ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων ἢ περισπωμένων παραγόμενα εἰς ΘΕΝ ἐπιρρήματα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· γῆθεν, ἀρχῆθεν ἀγορῆθεν. Ἀγοράνομοι: Οἱ τὰ κατὰ τὴν ἀγορὰν διοικοῦντες ἄρχοντες. Ἀγορὰ ἐφορία: Ἡ σύνοδος ἡ πρὸς τοῖς κοινοῖς ὅροις γινομένη τῶν ἀστυγειτόνων· οὗ οἱ ὅμοροι συνιόντες περὶ τῶν κοινῶν ἐβουλεύοντο. Ἄγρα: Δήμητρος ἱερὸν λέγεται. Καὶ ἡ θήρα. Λέγονται δὲ πληθυντικῶς καὶ οἱ τόποι. Ἀγραφίου: Εἶδος δίκης κατὰ τῶν ὀφειλόντων τι τῷ δημοσίῳ, καὶ ἐπιγεγραμμένων μὲν, ἀπαλειφθέντων δὲ πρὶν ἀποδοῦναι· ἐνίοτε δὲ καὶ κατὰ τῶν ἐγγραφόντων τοὺς μὴ ὀφείλοντας. Ἄγρει: Ἀντὶ τοῦ ἄγε· ἢ λάβε καὶ φέρε. Ἀγρεύς: Ὁ ἥρως· εἴρηται παρὰ τὸ ἐν ἀγρῷ γεγεννῆσθαι. Ἀπὸ γὰρ Κυρήνης καὶ Ἀπόλλωνος ἦν Ἄγριος: Ὁ ἀνήμερος. Προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀπὸ τοῦ ἀγρὸς, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀγρεῖος, ὁ ἐν ἀγρῷ διαιτώμενος, τοῦ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γραφομένου καὶ προπερισπωμένου. Ἀγρυπνία: Παρὰ τὸ ἄϋπνος ἀϋπνία· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ΓΡ ἀγρυπνία. Ἀγρόμενοι: Ἀγειρόμενοι. Ἀγείρω, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄγρω· ὥσπερ παρὰ τὸ ἐγείρω ἔγρω. Ἀγρός: Παρὰ τὴν ἄγραν, ἐν ᾧ γίνεται· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἀροτριῶ, ἀρὸς καὶ ἀγρός. Ἀγροτέρη: Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄγριος· ἀγριώτερος γὰρ ἦν ἄν· ἀλλὰ παρὰ τὸν ἀγρὸν ἀγρότερος πεποίηται. Ἀπαρασχημάτιστον γάρ. Οὕτως Φίλων. Ἀγροτέρας ἐλάφους: Ἀγηροτέρας· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀγροτέρας· διὰ τὸ πολυχρόνιον τοῦ ζώου, ὡς ὁ χρησμὸς δηλοῖ· Ἐννέα γὰρ ζώει γενεὰς λακέρυζα κορώνη ἀνδρῶν γηρώντων· ἔλαφος δέ τε τετρακόρωνος. Ἢ ἀγριωτέρας, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγροτέρας. Ἀγροιώτης: Ὁ ἀγροῖκος. Ἔστιν ἀγρὸς ἀγρότης, ὡς δῆμος δημότης· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀγροίτης· οὕτως Ὠρίων· καὶ κατʼ ἐπένθεσιν τοῦ ω ἀγροιώτης. Ἀγρίφη: Σημαίνει τὴν σκάφην. Ἢ ὑποδοχὴ, ἄμη, σκαφίον. Ἀγρός: Παρὰ τὸν ἄρην, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον· ὁ τῷ σιδήρῳ τεμνόμενος. Ἄγριοι: Οἱ παιδερασταί· ἤτοι ὅτι ἄγριόν ἐστι τὸ πάθος ἡ παιδεραστία, ἢ ὅτι ὁ Πὰν ἔνοχός ἐστι τοῖς τοιούτοις· διὰ τοῦτο γοῦν καὶ τὸ αἰδοῖον ἀνατεταμένον ἔχει. Ἔστι δὲ ὁ Πὰν ἄγριος θεός. Ἀγρεῖοι δὲ καὶ οἱ ἀγροῖκοι. Ἀγόρευσις: Λόγος. Ἀγορήτατος, λογιώτατος. Ἀγορητὰς, τοὺς ἐν ἀγορᾷ ἀναστρεφομένους. Ἀγορητοὺς ὁλκάδας, τὰς ὤνια ἐπαγομένας. Ἄγραυλοι: Οἱ ἐν ἀγρῷ αὐλιζόμενοι ὕπαιθροι, ἔρημοι, ἄξενοι, ποιμένες· καὶ ἀγραυλία, θυραυλία καὶ ἐρημία. Ἀγρεμών: Θηρευτικός. Ἄγρευμα: Εὕρεμα· καὶ τὸ εἰλημμένον σημαίνει καὶ κτήματα, σκῦλα. Καὶ ἀγρεῦσαι τὸ λαβεῖν. Ἠγροικεύσω, ἠγριάνθης. Ἀγρηνόν: Ποικίλον, ἐρεοῦν, δικτυοειδές· καὶ ἔνδυμα δὲ ποιόν. Ἀγρός: Ὁ ἔξω πόλεως χῶρος. Ἀγρώσσω: Παράγωγος ὁ χαρακτήρ. Ἀπὸ τοῦ ἀγρὸς ἀγρώσσω. Τὰ γὰρ δύο ΣΣ τὰ ἓξ λαμβάνουσι φωνήεντα· τὸ δὲ ο οὐ λαμβάνουσιν· οἷον τὸ α, παρὰ τὸ ἄλλος, ἀλλάσσω· τὸ ε, παρὰ τὸ πῦρ πυρὸς, πυρέσσω· πτήσσω, τὸ η· δειδίσσω, τὸ ι· ἀφύσσω, τὸ ἀπαντλῶ, τὸ υ· ὀνειρώσσω, ἀγρώσσω, τὸ ω. Ὥστε ἔχεις μὲν δοῦναι τὸ ο, οὐκ ἐν παραγωγῇ δέ. Τὸ δὲ οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ ὄσσω ἀπὸ τοῦ ὄπτω ἐστίν. Ἀγρωσταί: Οἱ κυνηγέται, ἀπὸ τοῦ ἀγρώσσω. Ἄγρωστις: Εἶδος βοτάνης. Ἔστιν ἔδω τὸ ἐσθίω· ὁ μέλλων, ἔσω· ὁ παρακείμενος, ἦκα· ὁ παθητικὸς, ἦσμαι· τὸ βʹ, ἦσαι· τὸ γʹ, ἦσται· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἦστις. Καὶ ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου γινόμενα ὀνόματα συνάρχεσθαι θέλουσι τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι, γίνεται ἔστις· καὶ μετὰ τοῦ ἀγρὸς, ἀγροέστις· καὶ συναιρέσει τοῦ ε ο, ἀγροῦστις· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ΟΥ διφθόγγου εἰς ω μέγα, ἄγρωστις. Ἀγυιά: Ἡ ὁδός· παρὰ τὸ ἄγω τὸ πορεύομαι. Τὰ διὰ τοῦ ΥΙΑ θηλυκὰ ὀνόματα ὑπὲρ βʹ συλλαβὰς προπαροξύτονα τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι· οἷον, ἅρπυια, αἴθυια, ἄγυια, Ὠρείθυια, Εἰλείθυια. Σεσημείωται τὸ μητρυιὰ παραληγόμενον τῷ ι καὶ ὀξυνόμενον· καὶ ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ ἄγυια. Μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαι. Ἄγυρις: Παρὰ τὸ ἀγείρω· ἐξ οὗ καὶ ἀγορὰ γίνεται, καὶ ἀγορῶ ῥῆμα· ἐξ οὗ ὄνομα θηλυκὸν, ἄγορις· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ, ἄγυρις, ἡ ἄθροισις. Ἀγύρται: Λωποδύται, ἐπαῖται, φιλοκερδεῖς. Καὶ Ἀγύρτης, εἶδος βώλου, καὶ ὁ ἀλαζὼν, καὶ ὁ ἀπατεών· παρὰ τὸ ἀγείρω, τὸ περιϊέναι καὶ περινοστεῖν ἐπὶ νίκῃ, ἢ ἑτέρῳ τινὶ τοιούτῳ. Λέγονται δὲ ἀγυρτικὰ καὶ τὰ χυδαῖα ψεύσματα. Ἀγχίαλος: Ἡ μὲν πόλις ὀξύνεται· ὁ δὲ παραθαλάσσιος τόπος προπαροξύνεται. Ἀγχαυρόν: Οἷον, Ἦμος δʼ ἀνέρες ὕπνον ἀπʼ ὀφθαλμῶν ἐβάλοντο ἀγρόται· οἵτε κύνεσσι πεποιθότες, οὔποτε νύκτα ἀγχαυρὸν κνώσσουσιν, ἀλευάμενοι φάος ἠοῦς. Σημαίνει δὲ τὸ καλούμενον λυκόφως, τὸ ὀρθρινὸν, τὸ πλησίον τῆς αὔρας· ἀγχίαυρος, καὶ ἀγχαυρός. Αὖρα δὲ ἡ ἡμέρα. Οὕτως εὗρον εἰς τὰ σχόλια τῶν Ἀργοναυτικῶν τοῦ Ἀπολλωνίου. Ἀγχιστίνη: Ἀπὸ τοῦ ἄγχιστος ἀγχιστῖνος καὶ ἀγχιστῖναι. Τὸ δὲ ἄγχιστος ἔστιν ὑπερθετικόν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ ἀγχότερος, ἀγχίων, ἄγχιστος. Καὶ ἀγχιστίνδην, τὸ κατὰ ἀγχιστείαν. Ἄγχι: Παρὰ τὸ ἀγχοῦ ἀγχόθι, ἄγχι κατὰ συγκοπήν. Σημαίνει τὸ πλησίον. Τὰ παρὰ τὸ ἄγχι καὶ ἐρι καὶ ἀρι καὶ τὴν ἀμφὶ καὶ ἀντὶ καὶ ἐπὶ προθέσεις διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀρίδηλος, ἐριβρεμέτης, ἀμφίρρυτος, ἀντίθεος, ἀγχίθεος, Ἀγχίσης, ἀγχίμαχος. Τὸ γὰρ ἀγχέμαχος ἐτράπη διʼ εὐφωνίαν τὸ ι εἰς ε. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄγχι σύνθετά εἰσι, χωρὶς τοῦ Ἀγχίσης. Ἀπὸ γὰρ τοῦ ἄγχι παρήχθη, καὶ ἔστιν ἁπλοῦν. Ἄλλως τε τὰ διὰ τοῦ ΙΣΗΣ διὰ τοῦ ι γράφεται, Ἀντίσης, Ἀμφίσης, Ἀγχίσης, Ἐρίσης, ὀνόματα κύρια, Κυρίσης, ποταμὸς Κελτικῆς· Τιπενίσης, ἐθνικόν. Ἀγχινεφὴς ἦν ἡ ἀχλύς. Ἀγχηστίναι: Πλησίον ἀλλήλων καὶ πυκναὶ, παρὰ τὸ ἀγχοῦ. Ἀγχίσης: Παρὰ τὸ ἄγχι τὸ ἐγγὺς γενέσθαι τῆς Ἀφροδίτης. Ἀγχίμολον: Ἐγγὺς, πλησίον· παρὰ τὸ ἄγχι καὶ τὸ μολῶ, τὸ παραγίνομαι. Ἀγχιμαχητής: Συστάδην καὶ ἐκ τοῦ σύνεγγυς μαχόμενος. Ἄγχω: Παρὰ τὸ ἄγω, πλεονασμῷ τοῦ χ. Οὐδὲν γάρ ἐστιν ἄλλο τὸ ἄγχω ἀλλʼ ἢ ἄγω, τὸ τὴν φάρυγγα συνάγω, πνίγω. Ἄγχε δέ μιν πολύκεστος ἱμάς. Ἀγχώμαλον: Παρὰ μικρὸν ἴσα ἐγγὺς τοῦ ὁμαλοῦ, ἀπὸ τοῦ ἄγχι, ὃ σημαίνει τὸ ἐγγὺς, καὶ τοῦ ὁμαλὸν γέγονε. Τὰ δὲ παρὰ τὸ ὁμαλὸς συντιθέμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται· οἷον ἀνώμαλος, κατώμαλος, καὶ ἀγχώμαλος. Ἀγχλάσας: Ἀναχαλάσας, ἀνακουφίσας, ἀναβαστάσας. ἄγω σημαίνει δʹ· τὸ πορεύομαι, ὡς τὸ, Λαοδίκην ἐσάγουσα θυγατρῶν εἶδος ἀρίστην. Καὶ τὸ κλάνω· ὡς τὸ, Ἆξον δὴ ἔγχος Διομήδεος. Καὶ τὸ φέρω, ὡς τὸ, Εἰς Ἀγαμέμνονα δῖον ἄγον κεχαρηότα νίκη. Καὶ ἀγῶ περισπωμένως τὸ ἐκπλήττομαι, συζυγίας βʹ· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν. Τὰ γὰρ τῆς βʹ συζυγίας τῶν περισπωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γίνεται. Ἀγυιεύς: Ὁ πρὸ τῶν θυρῶν ἱστάμενος ἐν σχήματι κίονος βωμός. Ἀγυιῆται: Κωμῆται, γείτονες. Ἄγυρις: Σύνοδος, συναγωγὴ στρατοῦ. Ἀγχήρης: Ἐγγύς. Ἀγχιβαθής: Ἡ μὴ ἔχουσα κλύσμα θάλασσα, ἀλλʼ εὐθὺς βυθόν· ἡ ἐγγὺς τῆς γῆς βαθεῖα. Ἀγχίβοιον: Μέγα ἐγγὺς βοός. Ἀγχιβλώς: Ἄρτι παρών. Ἀγχίστροφος: Εὐμετάβολος. Ἀγωνισμός: Ἀντιλογία, ἀγωνία· καὶ ἡ ἄθλησις. Ἀγώμενος: Θαυμάζων, ἐκπληττόμενος· οἷον, Ἠνορέην ὑπέροπλον ἀγώμενος. Ἐκ τοῦ ἀγάω ἀγῶ τὸ θαυμάζω. Ἀγωνία: Ἐπὶ τοῦ εἰς ἀγῶνα μέλλοντος κατιέναι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἁπλῶς φόβου. Οὕτως Ὠρίων. Ἀγών: Οὐχ εὗρον αὐτοῦ ἐτυμολογίαν· ἐγὼ δέ φημι, παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀγὼν, ὁ φέρων πολλὴν ὄχλησιν καὶ ἀδημονίαν. Σημαίνει εʹ· ἀγὼν, ὁ τόπος· Λείηναν δὲ χορὸν, καλὸν δʼ εὔρυναν ἀγῶνα. Ἀγὼν καὶ τὸ πλῆθος τῶν θεατῶν· Λῦτο δʼ ἀγών. Ἀγὼν καὶ τὸ ἄθροισμα· Ἥρη μὲν μετʼ ἀγῶνα νεῶν, καὶ Παλλὰς Ἀθήνη. Ἀγὼν καὶ τὸ ἆθλον, καὶ ὁ ναός· Θεῖον δύσονται ἀγῶνα. Οὕτως εὗρον σχόλια ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος. Ἐγὼ δὲ εὗρον τὸν ἀγῶνα ἐτυμολογούμενον οὕτως. Ἀγὼν λέγεται ὁ κυκλοτερὴς καὶ γωνίαν οὐκ ἔχων τόπος. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ συνάγεσθαι. Ἀγωνιστήριον: Τόπος ἐν ᾧ ἀγωνίζονται· καὶ ἀγωνίσματα, ἔπαθλα. Ἀδαήμων: Ἄπειρος, ἀνεπιστήμων. Ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω, δαῶ δαήσω δαήμων, καὶ ἀδαήμων· Δαίω δαῶ, συστολῇ τοῦ ι, καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου. Ἀδαξῆσαι: Σημαίνει τὸ κνῆσαι· καὶ ἀδαγμὸς, κνησμός. Ἀδδεές: Ἄφοβε. Ἀπὸ τοῦ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, γίνεται δεὴς, καὶ ἀδεής· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀδεής· τὸ οὐδέτερον, ἀδεὲς, καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου δ, ἀδδεές. Ἀδελφός: δελφὺς λέγεται ἡ μήτρα· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ, γίνεται ἀδελφὸς, οἱονεὶ ὁμόδελφός τις ὢν, ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος, ἤγουν μήτρας. Καὶ ἀδελφίζειν, τὸ ἀδελφὸν καλεῖν. Ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς ΔΟΥΣ λήγοντα εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, οἷον ἀδελφιδοῦς ἀδελφιδοῦ, θυγατριδοῦς θυγατριδοῦ. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἀδελφίδεος καὶ θυγατρίδεος κατὰ συγκοπήν· οὐχ, ὥς τινες λέγουσι, τὸ ἐναντίον, ἀπὸ τοῦ ἀδελφιδοῦς, ἀδελφίδεος. Οὐδέποτε γὰρ ἡ εὐθεῖα διαλύεται. Τὸ γὰρ εἷς ἕεις πλεονασμὸν ἔχει τὸ ε. Πρὸς δὲ τοὺς λέγοντας, ὅτι εἰ γέγονε τὸ ἀδελφιδοῦς καὶ θυγατριδοῦς ἀπὸ τοῦ ἀδελφίδεος καὶ θυγατρίδεος ἔδει ὀξύνεσθαι, λέγομεν, ὅτι πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν εἰς ΟΥΣ ἁπλῶν περισπῶνται. Ἀδέκαστος: Δίκαιος, ἀδωροδόκητος. Παρὰ τὸ δέχω, δέδεγμαι, δεκαστός· καὶ ἀδέκαστος, ὁ μὴ δεχόμενος πρόσωπον ἢ δῶρα. Ἀδευκής: Ὁ ἄγνωστος καὶ ἀπροσδόκητος. Παρὰ τὸ δείκω, τὸ δεικνύω, δεικὴς καὶ ἀδεικής· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ ἀδευκής. Οὕτως Ὠρίων. Οἷον, Ὁ δʼ, ἐνὶ ψαμάθοισιν ἐλυσθεὶς, μοῖραν ἀνέπλησεν· τὴν γὰρ θέμις οὔποτʼ ἀλύξαι θνητοῖσι· πάντη δὲ περὶ μέγα πέπταται ἕρκος. Ὣς τὸν ὀϊόμενόν περ ἀδευκέος ἔκτοθι ἄτης, ἀπεοικυίας, ἢ πικρᾶς. Δεῦκος γὰρ τὸ γλυκύ· ὅθεν καὶ Πολυδεύκης ἐκλήθη. Καὶ γὰρ ζῶν εὐεργετικώτατος ἦν, καὶ ἀπαθανατισθεὶς μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ τοὺς ναυτικοὺς σώζει. Ἀδέψητον: Ὠμὸν, ἀνέργαστον. Ἀπὸ τοῦ δεψῶ, δεψήσω· ἀπὸ τοῦ ἕψω. Ἁδεῖν: Τὸ ἀρέσαι· ἀπὸ τοῦ ἄδω τὸ ἀρέσκω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ βʹ ἀόριστος ἅδον. Ἐξ οὗ Ἅδε δʼ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων. Ὁ μέλλων βʹ ἁδῶ· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἁδεῖν, οἷον τὸ εἰς ἡδονὴν κινεῖν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ πονεῖν. Καὶ ἡ δεῖνα. ἄδην τὸ κεκορεσμένως, καὶ εἰς πλήρωσιν ἄγον. Ἔστιν ἑῶ τὸ δηλοῦν τὸ κορεννύω, ὡς τὸ, Ἐπεί χʼ ἑῶμεν πολέμοιο· ἐξ οὗ παράγωγον ἕδω, καὶ ἥδω καὶ ἄδην ἐξ αὐτοῦ. Δηλοῖ δὲ καὶ τὴν ἡδονὴν, οἷον Ἥσατο δʼ αἰνῶς, ἀντὶ τοῦ ἐτέρφθη. Λαμβάνεται δὲ καὶ τὸ τερφθῆναι ἐπὶ τοῦ κορεσθῆναι· οἷον, Αὐτὰρ ἐπεὶ σίτοιο τάρφθεν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄω ὦ, ἄεις ᾆς, ἄει ᾆ, τὸ δηλοῦν τὸ αὐτό· οἷον, Ἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνας. Γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἦδος, καὶ ἄδος. Καὶ ἄδην ἐξ αὐτοῦ. Οὕτως Ὠρίων. Ἀδάμας: Ἄπονος, ἀπαθής. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἐν τῷ χρόνῳ στερρότατον· καὶ ὁ ὑοσκύαμος παρά τισι, καὶ ὄρος. Ἄδδιξ: Μέτρον τετραχοίνικον. Ἄδεια: Ἀφοβία, εὐδία· καὶ ἀδείη, ἀναίδεια, ἀφοβία. Καὶ ἀδειὴς, ἄφοβος, ἄτρεπτος· καὶ ἀδεισία, ἀφοβία. Ἀδελφά: Ὅμοια. Ἀδελφίζειν: Τὸ τιμᾶν ὡς ἀδελφόν. Ἀδελφὸν, τὸ κοινόν· καὶ ἀδελφιξία, κοινωνία. Ἀδελφιδοῖ, οἱ ἀδελφῶν υἱοί. Ἀδένες: Συστροφαὶ σαρκώδεις περὶ τὸν τράχηλον καὶ βουβῶνας. Ἀδεύητον: Χαλεπὸν, ἢ οὗ ἄν τις ἐπιδεηθείη. Ἀδευκεῖ: Ἀπεοικότι, ἢ ἀδευεῖ, ἢ αἰσχρῷ. ἀδευκὲς, ἄμορφον, ἄγνωμον, οὐκ ἐοικὸς, χαλεπὸν, ἀνόμοιον, ἀνοίκειον. Ἀδημονεῖν: Ἀλύειν καὶ ἀπορεῖν, ἀμηχανεῖν. Ἀδημονίη: Θαῦμα. Ἀδηνέως: Ἀδόλως καὶ ἁπλῶς· ἢ χωρὶς βουλῆς. Ἄδην: εἰς κόρον ἱκανῶς. Καὶ ἀδηκορέας: ὑπερκορεῖς. Ἀδηνές: Ἄκακον, ἀπρονόητον. Ἄδδην: Παρὰ τὸ δὴν τὸ ἐπὶ πολύ· καὶ μετὰ τοῦ ἀθροιστικοῦ α ἄδδην, πλεονασμῷ τοῦ δ. Ἀδηφάγος: Παρὰ τὸ ἄδην τὸ δαψιλῶς, καὶ τὸ φήγω ἢ φαγεῖν, ἀδηφάγος, ὁ δαψιλῶς ἐσθίων. Ἄιδης: Χωρίον ἀφεγγὲς, σκότους αἰωνίου καὶ ζόφου πεπληρωμένον. Παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω, εἴδης· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀείδης, ἐν ᾧ οὐδὲν βλέπομεν. Ἄιδης γάρ ἐστιν ἡ σκοτεινὴ οἰκία. Καὶ κράσει τοῦ ἄλφα καὶ ε εἰς ἄλφα μακρὸν, ᾅδης· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἀδηκότες: Κεκμηκότες, δαμασθέντες, ἀδημονοῦντες, τουτέστιν ὑπὸ κόπου ἀηδῶς διακείμενοι. Ἀηδῶ οὖν ἀηδήσω. Ἀδῄωτον: Ἀπόρθητον· παρὰ τὸ δῃῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ δαίω τὸ κόπτω, τροπῇ τοῦ α εἰς η μετὰ περισπωμένου τόνου δῃῶ. Ἀδινός: Παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα γίνεται ἀδινὸς, ἀδιάλειπτος. Τὸ συγκριτικὸν ἀδινώτερος. Παρὰ τὸ ἄδην ἐπίρρημα, ὂ σημαίνει τὸ ἀδιαλείπτως καὶ πλῆρες, γίνεται ἀδινός· τὸ θηλυκὸν ἀδινή· καὶ ἀδινῶν, καὶ ἀδινάων. Τὰ δὲ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα ἀπὸ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται· ἄδην, ἀδινός· πύκα, πυκινός. Καὶ ἀδινῷ μύθῳ, τῷ οἰκτρῷ, παρὰ τὸ ἄδην, ἢ ἄρδην. Καὶ ἀδινώτερον, τὸ ἀθρόως, ἢ οἰκτρότερον. Μελισσάων ἀδινάων, τῶν ὁμοῦ καὶ ἀθρόως πετομένων. Ἀδινὰ μῆλα, τὰ μὴ μεγάλα. Σημαίνει δὲ ἡ λέξις καὶ ἐλεεινὸν, οἰκτρὸν, ἁπαλόν. Ἀδήριτος: Χωρὶς μάχης καὶ ἀφιλόνεικος. Ἐκ τοῦ δῆρις δηρίω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος δεδήριμαι· τὸ γʹ, δεδήριται· καὶ ἐξ αὐτοῦ δηριτὸς, καὶ ἀδήριτος. Τὰ δὲ διὰ τοῦ ΙΤΟΣ ἀποστρέφονται τὴν ΕΙ δίφθογγον· χωρὶς εἰ μὴ ὦσι σύνθετα παρὰ τὸ κλειτός. Ἀδίοπον: Ἄναρχον καὶ ἀφύλακτον. Ἄδδιξ: Μέτρόν τι οἶμαι τετραχοίνικον. Ἀδικίου: Ὄνομα δίκης κατὰ τῶν ὁπωσοῦν ἀδικούντων. Τῆς δὲ δίκης τὸ τίμημα ἀργύριόν ἐστιν ἀποτιννύμενον ἁπλοῦν. Ἀδμολίη: Παρὰ τὸ εἴδω τὸ γινώσκω, ἴδμων ἴδμονος· ἰδμονία, καὶ ἀϊδμονία· καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ ἀδμολίη, ἡ ἄγνοια. Ἀδμῆτιν: Ἀδάμαστον, νέαν, ἄζευκτον. Παρὰ τὸ δμῶ, ὁ μέλλων δμήσω, δέδμηκα, δέδμημαι· δμήτης, καὶ ἀδμήτης. Ἢ παρθένον ἄζυγα, ἢ πρωτόζευκτον. Καὶ ἀδμῆτες, ἀδάμαστοι, ἄζευκτοι. Ἀδολεσχία: Ἀδολεσχίαν ἐκάλουν μέν τινες καὶ τὴν φλυαρίαν· ἐτάττετο δὲ τοὔνομα ἐπὶ τῶν τὰ μετέωρα λεσχηνευόντων· οὐκ ἀπὸ τῆς ἀηδίας καὶ τῆς λέσχης συγκειμένης, ὥς τινες ἐξεδέξαντο, οὐδὲ τοῦ ἄδην ἐν ποιήμασι πολλοὺς φυσιολογῆσαι, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ ἁδεῖν τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀρέσαι. Ἡ οὖν τῶν ἀρεσκόντων καὶ αὐτοῖς δοκούντων διάλεξις ἀδολεσχία ἐκαλεῖτο· διὰ τὸ μὴ ἐκ κοινῆς ὁρμᾶσθαι δόξης τὴν τοιαύτην ὁμιλίαν, ἀλλʼ ἐξ ἰδίας διαλέξεως καὶ ἀρεσκούσης ὑπολήψεως. Διὸ καὶ ἀδολέσχας τοὺς φυσικοὺς ἐκάλουν. Λέγω δʼ Ὦρον. Καὶ Σωκράτην «πτωχὸν ἀδολέσχην» ἔφη. Καὶ Εὔπολις· Ἀλλʼ ἀδολεσχεῖν αὐτὸν ἐκδίδαξον, ὦ σοφιστά. Ἢ παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνω· οὗ ὁ βʹ ἀόριστος ἅδον· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἅδος ἡ εὐφροσύνη· καὶ ἔστι λέσχη ἡ φλυαρία· καὶ κατὰ σύνθεσιν ἀδόλεσχος, ὁ ἐν τῇ φλυαρίᾳ εὐφραινόμενος. Ἢ ἐκ τοῦ ἅδω τὸ ἀρέσκω, καὶ τοῦ λέσχη. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην· ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν ἔθος ἦν, καὶ τῷ χειμῶνι τόπον εἶχον ἀποκεχωρισμένον, ἐν ᾧ πυρκαϊὰς ποιοῦντες, ἐν αὐτῷ καθεζόμενοι διημέρευον ἀδολεσχοῦντες καὶ φλυαροῦντες. Ἀδολέσχης ἀδολέσχου. Ὁ κανών· Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν εἰς ΗΣ γινόμενα ἀρσενικὰ, μὴ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ΕΣ, εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν. Τὸ δὲ ἀδολεσχῶ σημαίνει δί· τὸ φιλοσοφῶ· Ὁ δὲ δοῦλός σου ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου. Τὸ παίζω· Ἐξῆλθεν Ἰακὼβ ἀδολεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον. Τὸ φλυαρῶ· Τί ἀδολεσχεῖς, ἄνθρωπε; Καὶ τὸ ὀλιγωρῶ· Ἠδολέσχησε καὶ ὠλιγοψύχησε τὸ πνεῦμά μου. Ἀδολέσχης: Μακρολόγος. Ἅδον: Ἀρέσκειαν σημαίνει, καὶ γνώμην· ἢ κόρον, ἢ κόπον. Ἀδίοπον: Ἄναρκτον καὶ ἀφύλακτον. Δίοποι γὰρ λέγονται οἱ τῆς νεὼς φύλακες. Ἀδίστονον: Οἰκτρὸν στένοντα. Ἀδμεύειν: Ὑγιαίνειν. Ἀδμενίδες: Δοῦλαι. Ἀδμωλεῖν: Ἀγνοεῖν, ἢ ἀγανακτεῖν· ἀγνωμονεῖν καὶ ζητεῖν. Ἀδράφαξυς: Λάχανόν τι ἄγριον. Ἁδρεύς: Δαίμων τὶς τῶν περὶ τὴν Δήμητραν, ἀπὸ τῆς τῶν καρπῶν ἁδρύνσεως. Ἀδρακής: Ὁ τυφλός. Ἀδόροις: Ἀντίμαχος· Ἐν δʼ ἀδόροισι χέειν εὐίλατον ἄλφι. Δόρυ γὰρ λέγεται παρὰ τὸ ἐκδεδάρθαι δόρος· καὶ δόροι, κατὰ πλεονασμὸν ἄδοροι. Ἢ ἀντὶ τοῦ κακόδοροι. Οὕτως Ἡρωδιανός. Λέγονται δὲ καὶ κώρυκοι, θύλακοι, ἀσκοί· οἷον οὐ δεδαρμένοι. Ἁδρός: Ὁ χονδρός· παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνω. Ἡδόμεθα γὰρ τοῖς μεγάλοις καὶ χονδροῖς. Ἀδραστειδῶν: Ἄδραστος κύριον· Ἀδραστίδης, Ἀδραστιδῶν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, Ἀδραστεϊδῶν θάλος. Ἁδρύνω: Τὸ αὐξάνω· Τὴν μὲν ὅθʼ ἁδρύνηται· Νίκανδρος. Ἀδρανής: Ὁ ἀνίσχυρος, καὶ μὴ πρᾶξαί τι δυνάμενος· ὅθεν καὶ ἀδράνεια, ἡ ἀσθένεια. Δραίνω τὸ πράττω· Ὅμηρος, Εἴ τι δραίνεις. δρανῶ· ὁ βʹ ἀόριστος, ἔδρανον. Ἐξ αὐτοῦ δρανής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀδρανής. Ἀδρίας: Τὸ πέλαγος. Διονύσιος Σικελίας τύραννος, ὃς πρότερον ἐπὶ τῇ Ὀλυμπιάδι πόλιν ἔκτισεν Ἀδρίαν ἐν τῷ Ἰωνικῷ κόλπῳ, ἀφʼ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Ἀδρίας καλεῖται. Εὔδοξος δὲ ἐν τῷ θʹ τῶν ἱστοριῶν τὸ πέλαγος καὶ τὴν πόλιν ὀνομασθῆναι Ἀδρίαν φησὶν ἀπὸ Ἀδρίου τοῦ Μεσαππίου τοῦ Παύσωνος. Φλέγων ἐν Ὀλυμπιάσιν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀδύτῳ: Τῷ ἐνδοτάτῳ καὶ θειοτάτῳ μέρει τοῦ ναοῦ. Ἄδυτα γὰρ καλοῦνται οἱ τόποι τῶν ἱερῶν, εἰς οὓς οὐκ ἔξεστιν εἰσιέναι οὐδὲ εἰσδῦναι πᾶσιν. Ἀπὸ τοῦ δύω τὸ εἰσέρχομαι, δῦμι δύσω δέδυκα δέδυμαι δέδυται, δυτὸς καὶ ἄδυτος· καὶ τὸ οὐδέτερον ἄδυτον. Ἄδυτα οὖν τὰ ἀφανῆ καὶ μύχια τῶν ἱερῶν, οἷον ὀροφαὶ, οἶκοι ὑπόγειοι σκοτεινοί. Ἄδωνις: Παρὰ τὸ ᾄδω τὸ ψάλλω· ἢ παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι. Τὸ ΔΩ, μέγα. Διατί; Τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων κατὰ πρόσληψιν συλλαβῆς γινόμενα ὀνόματα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· οἷον ζῶ, ζωή· φῶ, φωνή· ᾄδω, Ἄδωνις κύριον. Δύναται καὶ ὁ καρπὸς εἶναι ἄδωνις· οἷον ἀδώνειος καρπὸς, ἀρέσκων. Ἀδωνηΐς: Χελιδὼν, καὶ ἡ θρίδαξ. Ἀδωνιασμός: Ὁ ἐπὶ τῷ Ἀδώνιδι θρῆνος. Ἀδώνεια: Ἑορτὴ ἀγομένη Ἀφροδίτῃ. Ἄεθλον: Ἀπὸ τοῦ ἐθέλω· ἔθελόν τι ὄν· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀέθελον, τὸ πάνυ θελητόν· καὶ συγκοπῇ, ἄεθλον· καὶ κράσει τοῦ α ε ἆθλον. Καὶ τὸ ἀρσενικὸν ὁ ἆθλος λέγεται καὶ ὁ ἄεθλος. Ἢ παρὰ τὸ τλῶ τὸ καρτερῶ, τλὸν καὶ ἆτλον· καὶ τροπῇ ἆθλον. Τὸ δὲ ἄεθλον, ἀρσενικῶς μὲν λεγόμενον, τὸν τόπον καὶ τὸ ἀγώνισμα δηλοῖ· οἷον, Οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἄατος. οὐδετέρως δὲ, τὸ ἐπὶ ἀγῶνος διδόμενον· Νηῶν δʼ ἐκφέρετʼ ἄεθλα, λέβητάς τε, τρίποδάς τε. Καὶ ἀπὸ τούτου γίνεται ἀεθλεύειν τὸ ἀγωνίζεσθαι. Ἀέκητι: Ἀβουλία. Ἔστι ῥῆμα ἀεκάζω· ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα ἀεκαστὶ, ὡς Δωρίζω Δωριστί· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ σ, ἀεκατί· καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ, καὶ ἀναβιβάσει τοῦ τόνου, ἀέκητι. Ἡ γὰρ ἀποβολὴ πολλάκις ἀναβιβάζει τοὺς τόνους. Ἀεκήλια ἔργα: Κατὰ ἀπόφασιν τοῦ ἑκήλου· ἐφʼ οἷς οὐχ οἷόν τε ἡσυχάζειν, οἷον οὐχ ἥσυχα οὐδʼ εἰρηναῖα, ἀλλὰ ταραχώδη· ἢ ἀκούσια, ἃ οὐκ ἄν τις ἑκὼν πάθοι. Ἀέκων: Ἀπὸ τοῦ εἴκω τὸ θέλω, ἡ μετοχὴ ἑκὼν, παραλόγως, καὶ σεσημείωται· ἐν δὲ τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀέκων· καὶ κράσει τοῦ α ε, ἄκων, μὴ θέλων. Ἄελλα: Συστροφὴ ἀνέμου ἡ ἄγαν εἰλοῦσα, ἀπὸ τοῦ ἄειν καὶ εἰλεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ὁ μέλλων, ἀήσω, καὶ ἀέσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄελα καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου λ ἄελλα, ὡς τὸ θύελλα. Ἔστι δὲ ὄνομα προσηγορικὸν καὶ ῥηματικόν· καὶ προπαροξύνεται. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΛΑ ὑπὲρ βʹ συλλαβὰς, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς λ καταλήγουσαν, ἅπαντα προπαροξύνεται· οἷον, δίκελλα, μάκελλα, Σίβυλλα, Πρίσκιλλα, Φαλκώνιλλα. Καὶ ἄελλαι, φωναὶ, παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Φαίδρᾳ. Ἀελλής: Κονίσαλος ὄρνυτʼ ἀελλής. Ἀελλώδης, κονιορτώδης· παρὰ τὸ ἕλλω, ἢ παρὰ τὸ εἰλῶ τὸ συστρέφω, ἀποβολῇ τοῦ ι, γίνεται ἐλλής: καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ὥσπερ ἀτερπής. Ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀολλίζω, τὸ συναθροίζω. Ἀελλάδων: Ταχέων. Ἀέλλεται: Πνεῖ. Ἀέλλας: Ἀνέμους, καὶ ἄτακτα πνεύματα, καὶ αἰγίδας· οἱ δὲ, τὰς μεγάλας εἰλήσεις καὶ συστροφάς. Ἀελλές: Ἀθρόον καὶ ὁμόσε. Ἀεκαζόμενοι: Ἄκοντες ἀρνούμενοι, ἀνιώμενοι. Ἀελλόποδες: Ἐλαφροὶ, κοῦφοι, ταχεῖς, ὀξεῖς, ἀνεμόποδες. Ἄελλον γὰρ τὸ ταχύ. Ἀέναον: Πολλὸν, ἀείρυτον, πολυχρόνιον· καὶ ἀενάων, ἀεὶ ὑπαρχόντων. Ἀερτάζειν: Βαστάζειν. Ἄετμα: Φλόξ· οἱ δὲ, τὸ πνεῦμα. Ἀέσσαμεν: Κατεκοιμήθημεν· καὶ ἀέσκοντας, κοιμωμένους· καὶ ἀέσκοντο, ἀνεπαύοντο. Ἀετώσιον: Λύπῃ μεμιγμένον· οἱ δὲ, οὐ κατὰ προαίρεσιν. Ἀελλόπος: Ἰστέον ὅτι τὰ παρὰ τὸ ποὺς συντεθέντα τὴν τοῦ ἁπλοῦ φυλάττει κλίσιν, καὶ διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· οἷον, ποὺς ποδὸς, Οἰδίπους Οἰδίποδος. Τὰ γὰρ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ σ ποιοῦντα τὴν γενικὴν Ἀττικά εἰσιν· οἷον ὁ τρίπους τοῦ τρίπου, καὶ ὁ Οἰδίπους τοῦ Οἰδίπου. Ἰστέον ὅτι τὰ παρὰ τὸ ποὺς ἀποβάλλει τὸ υ κατὰ τὴν εὐθεῖαν· Ὦρτο δʼ ἀελλόπος· ἢ τρίπος, ἠὲ γυνή. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀελπτέοντες: Ἀνελπιστοῦντες, οὐκ ἐλπίζοντες. Ἀπὸ τοῦ ἔλπω, ἀέλπτω· καὶ ἄελπτον, ἀπροσδόκητον ἐχθρόν. Ἀέντες: Ἔστιν ἀῶ περισπώμενον· καὶ δῆλον ἐκ τοῦ ἄησις καὶ ἄημι. Καὶ οἱ Αἰολεῖς τὴν ἀῶν μετοχὴν, καθὰ ποιῶν καὶ φιλῶν, ἀεὶς ἐροῦσιν, ὡς φιλεὶς καὶ ποιείς. Καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀέντες· ἡ γενικὴ, ἀέντων, ὡς ποιέντων· οἷον καὶ Ἀνέμων μένος ὑγρὸν ἀέντων. Εἰ δὲ ἦν βαρύτονον, ἄεντες ἂν ἐρρήθη. Οὕτω Φίλων εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ. Πνοιῇσι λιγυρῇσι διασκιδνᾶσιν ἀέντες. Ἀέναος: Νάω τὸ ῥέω, νάος· ἐν συνθέσει ἀέναος, ὁ ἀεὶ ῥέων. Ἀέξει: Ἀνδρὶ κεκμηῶτι μένος μέγα οἶνος ἀέξει. Αὔξει. Καὶ ἀέξετο, αὔξησιν ἐλάμβανεν, ᾔρετο, ὑψοῦτο ὁ ἥλιος. Ἀπὸ τοῦ ἔχω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐλαύνω, ὁ μέλλων, ἕξω, καὶ ἀέξω. Ἄερθεν: Ἤιρθησαν. Ἀπὸ τοῦ ἀείρω, ἀερῶ, ἄερκα, ἄερμαι, ἀέρθην, ἀέρθησαν καὶ ἄερθεν, ὡς τὸ κόσμηθεν, ἀντὶ τοῦ ἀνέστησαν, ὥρμησαν. Ἀερσίποδες: Ἵπποι ἀερσίποδες. Αἴροντες εἰς ὕψος τοὺς πόδας, ταχεῖς. Ἀπὸ τοῦ ἀείρω ἀερῶ, ἀερίποδες· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀερσίποδες. Ἢ ἀείρω τὸ κουφίζω, ὁ μέλλων, ἀερῶ· Αἰολικῶς, ἀέρσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀερσίπους. Ἀερσίφρων: Ἐγειρόφρων, ἐπαίρων τὰς φρένας. Ἄεσιν: Πόνον, βλαβήν· καὶ ἀεσίφρων, βλαψίφρων· ἢ ὀξύφρων, κρυφόνους, καὶ κακόφρων. Καὶ ἀεσιφροσύνας ὁμοίως. Ἀεσίφρων: Ὁ μὴ διεγηγερμένας ἔχων τὰς φρένας. Ἀῶ τὸ κοιμῶμαι· ὁ μέλλων, ἀέσω· ὅθεν καὶ ἀέσεται τὸ κοιμᾶται. Οὕτως Ὠρίων. Ἀετός: Παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἀϊτὸς, καὶ ἀετός. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἐτεὸς εἶναι. Λέγεται γὰρ, ὅτι ὁ ἀετὸς ἐπὶ ἀληθοῦς σημείου ἀεὶ παρὰ τοῦ Διὸς πέμπεται. Ἀετὸς καὶ βοτάνη τις, καὶ τῶν κνημῶν τοῦ τροχοῦ ἕκαστον σιδήριον· καὶ στέγασμά τι τῶν οἴκων, ἐμφερὲς τῇ πτήσει τοῦ ζῴου. Ἀείδω: Τὸ ΕΙ δίφθογγον· ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ ἀοιδή. Εἴδω τὸ ἐπίσταμαι· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ μορίου α, ἀείδω, τὸ πάνυ ἐπίσταμαι. Τὸ δὲ εἴδω, συντεθὲν εἰς ὄνομα, ἀποβάλλει τὸ ε· νῆϊς, ὁ ἄπειρος· καὶ πολύϊδος· καὶ παραγόμενον, οἷον ἴδμων, ἴστωρ. Ἰστέον δὲ ὅτι κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τὰ ἀπαθῆ οὐ λέγεται, οἷον τὸ πατέρος καὶ μητέρος καὶ ἀνέρος, ἀλλὰ τὰ πεπονθότα, οἷον τὸ πατρός. Οὕτω καὶ τὸ ἀείδω ᾄδω, εἰς α μακρὸν, κράσει τοῦ ε α, καὶ συναιρέσει τοῦ αϊ εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον. Διατί βαρύνεται; Τὰ εἰς ΔΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς φωνῆεν λήγουσαν, περισπᾶται· εἰ μὴ τύχοι ἡ ΕΙ δίφθογγος· ὀπηδῶ, ἀοιδῶ, ληρωδῶ, καὶ τὰ ὅμοια. Ἐξέφυγεν ἄρα τὸ ἀείδω καὶ ἐρείδω. Ἀειδέμεναι: Παραγωγὴ ποιητικὴ, οὐ Δωρικὴ διάλεκτος. Τὸ α τοῦτο συνεσταλμένον ἐστὶ παρὰ τῷ ποιητῇ· ἅπαξ δὲ ἐκτεταμένον, ἐν τῷ, Ἀείδει δεδαώς. ἀείδελον σημαίνει τὸν ἀόρατον. Ἔστιν εἴδω τὸ γινώσκω· ᾧ ἀντιπαράκειται τὸ οἶδα. Γίνεται εἴδελος, ὡς πέμπω πέμπελος· καὶ συνθέσει ἀείδελος, ὁ μὴ θεωρούμενος. Παρὰ δὲ Νικάνδρῳ ἐπὶ τοῦ ἀεὶ φανεροῦ κεῖται. Περὶ οὗ ἐστὶν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀείδηλον γέγονε κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς ε· Τοῦ δὲ τέρας περίσημον ἀείδελον ἐστήρικτο. Νίκανδρος. Ἐπὶ δὲ τοῦ ἀοράτου ἐχρήσατο τῇ λέξει Ἡσίδος περὶ τοῦ Αὐτολύκου. Φησὶ γὰρ, Ὅττι κε χερσὶ λάβεσκεν, ἀείδελα πάντα τίθεσκεν. Καὶ γὰρ ὁ αὐτὸς, κλέπτης ὢν, ἔκλεπτε τοὺς ἵππους, καὶ ἀλλοιοφανεῖς αὐτοὺς ἀπετέλει· ἐνήλλασσε δὲ τὰς χροιὰς αὐτῶν. Ζήτει εἰς τὸ ἀΐδηλον. Ἄειλα: Τὰ πολύσκια χωρία, κατὰ στέρησιν τῆς εἴλης. Ἀειλογία: Τὸ ἀεὶ λόγους καὶ εὐθύνας ὑπέχειν. Ἀειδέλιον: Κακὸν, κορυφαῖον, ἄδηλον. Ἀειδέλιος, κατάρατος. Ἀείδελον: Οὐ δῆλον, ἄμορφον, φοβερὸν, πονηρόν. Ἀεικέλιον: Δεινὸν, αἰσχρὸν, οἰκτρὸν, εὐτελές. Ἀεικίζει: Ἀπολλύει, φθείρει· οἱ δὲ, αἰκίζεται. Καὶ ἀείκιον, τὴν αἰκίαν. Ἄειλα: Πεδία ἀνήλια. Ἔιλη γὰρ ἡ τοῦ ἡλίου αὐγή. Ἀείλλειν: Θωπεύειν καὶ αἰκάλλειν. Ἀεινεφίς: Τύφλωσις. Ἄειτον: Ταχύ. Ἄειρον: Ἄρρητον, ἀπαραίτητον, ἀθώπευτον. Ἀειτάδος: Ἄειχρος. Ἀείφρουρος: Ἀεὶ διαμένων· ὁμοίως τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ διηνεκοῦς. Ἀεικής: Ὁ σκληρὸς, ὁ μὴ εἴκων. Ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται εἰκής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀεικὴς, ὁ μὴ ὑποχωρῶν καὶ ὑπείκων τινί. Ἀφʼ οὗ τὸ, Ἀεικέα λοιγόν. καὶ αἰκία· τὸ θηλυκὸν, ἡ ἀεικής. Ἔστι δὲ τριγενὲς, ὥσπερ ὁ εὐφυὴς, ἡ εὐφυὴς, τὸ εὐφυές. Καὶ ἀεικέσσι, βʹ ΣΣ ποιητικῶς. Λαμβάνεται δὲ ἐπὶ τοῦ ἀπρεποῦς· Σὸν γένος οὔ οἱ ἀεικὲς ἀνασσέμεν ἀνθρώποισιν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀεικέλιος: Ἀπρεπὴς, σκληρὸς, ἀνόμοιος. Εἴκω τὸ ὁμοιῶ· ἐξ οὗ εἰκὼν, τὸ ὁμοίωμα· εἴκελος, εἰκέλιος, ὡς πέμπω πέμπελος· καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α, ἀεικέλιος. Τὸ δὲ εἴκελος, εἰ μέν ἐστι σύνθετον, πάντοτε διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ ἁπλοῦν, διὰ τοῦ ι. Ἀεικέλιον: Τὸ ἀπεοικὸς καὶ σκληρόν· παρὰ τὸ εἴκω εἴκελον, καὶ ἀεικέλιον. Ἀεικίσσωσιν: Ἀεικίσσωσι δὲ νεκρόν. Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εὐγενὴς γίνεται εὐγενίζω, καὶ ἀπὸ τοῦ εὐτελὴς εὐτελίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς, ἀεικίζω. Ἢ παρὰ τὸ αἰκίζω ἀεικίζω, πλεονασμῷ τοῦ ε· ἀεικίσω. Ἀεικίας: Τὰς ὕβρεις, καὶ ὑβριστικὰς αἰσχύνας· ἀπὸ τοῦ αἰκίας, καὶ πλεονασμῷ του ε, ἀεικίας. Ἄεισιν: Ἀῶ τὸ πνέω· παράγωγον τῶν εἰς ΜΙ, ἄημι· τὸ γʹ, ἄησι· τὸ δυϊκὸν, ἄετον ἄετον, καὶ κατʼ ἔκτασιν ἄητον. Οἷον, Τώ τε Θρῄκηθεν ἄητον. Τὸ γʹ τῶν πληθυντικῶν, ἄεισιν, Αἰολικώτερον· ἐχρῆν γὰρ ἀεῖσιν, ὥσπερ ἱεῖσιν· Ἄλλοτε δʼ ἄλλῃ ἄεισιν. Ἀειρομένη: Ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος, ἀέρω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀείρω· ἡ μετοχὴ ἀειρόμενος ἀειρομένη, κουφιζομένη, ἐπαιρομένη. Καὶ ἀεῖραι τὸ βαστάξαι. Σημαίνει καὶ τὸ πρόσφερε· ὡς τὸ, Μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα. Ἀντὶ τοῦ φέρε· καὶ ἐπὶ τοῦ ἔπαιρε. Ἀείζωτος: Ἄζωστος ναῦς ἔστιν ἡ ἀνυπήλιφος· ἀζώτους δὲ, τὰς ἀνασεσυρμένας γυναῖκας, ἢ ἀνετοίμους, ἢ ἀναισχύντους. Ἅζω: Σημαίνει δύο· τὸ σέβομαι· ὅπερ ἀπὸ τοῦ χάζω τὸ ὑποχωρῶ γίνεται· ὃν γὰρ σεβόμεθα, τοῦτον καὶ ὑποχωροῦμεν. Δασύνεται· ἀναχωρήσαντος οὖν τοῦ χ, ἔμεινεν ἀναλογοῦσα τῷ χ ἡ δασεῖα. Καὶ τὸ ξηραίνω, ὅπερ ψιλοῦται· ἀπὸ τοῦ ζῶ, κατὰ στέρησιν ἄζω· τὰ γὰρ ξηρὰ οὐ ζῇ, τὸ δὲ ζῶν καὶ ὑγρόν ἐστιν. Οὕτως Ὠρίων. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῶ περὶ Παθῶν λέγει, ὅτι παράγωγόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἄγος ἀγίζω καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄζω, ὡς σκέλος σκελίζω, τεῖχος τειχίζω. Πόθεν δὲ δῆλον; Ἐκ τοῦ τὸν Ἀλκμᾶνα εἰπεῖν ἀγίσδεο, ἀντὶ τοῦ ἄζεο. Ἄζη: Λέγεται ἡ ξηρασία, ὅτι τοῦ ζῆν καὶ θάλλειν ἐστέρηται. Οὕτως Ὠρίων. Ἀζήν: Σημαίνει τὸν πώγωνα κατὰ Φρύγας, καὶ κλίνεται ἀζένος. Ἐκ τούτου λέγεται καὶ τὸ αἰζηὸς γίνεσθαι· καὶ ὤφειλε κλίνεσθαι διὰ τοῦ η ὡς μὴ ἔχον τὸ μ ἐπʼ εὐθείας· ἀλλὰ σεσημείωται, ὡς τὸ ἀδὴν ἀδένος· σημαίνει δὲ τὸν βουβῶνα. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΗΝ ὀξύτονα, ἔχοντα ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ α, καὶ μέρος σώματος σημαίνοντα, ἢ πάθος, τρέπει τὸ η εἰς ε· οἷον αὐχένος, ἀδένος, ἀζένος. Τὸ γὰρ λειχὴν οὐκ ἔχει τὸ α. Ἀζηχές: Παρὰ τὸ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸ ἀδιαλείπτως, ἀδηχές· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ Δωρικῶς ἀζηχές. Ἄδην δέ ἐστι τὸ ἀδιάλειπτον. Ἢ μεγαλόηχον· οἷον, Ἀζηχὲς μεμακυῖα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ σκληρὸν ἀπὸ τῆς ἄζης, ὃ σημαίνει τὴν ξηρασίαν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀζαλέην: Ξηρὰν, ἢ σκληράν· παρὰ τὸ ἄζω τὸ ξηραίνω. Ἄζειν: Τὸ στόμα ἀθρόως προσπνεῖν. Ἀζείδαο: Δόμῳ Ἄκτορος Ἀζείδαο. Εἰς τὴν Βοιωτίαν. Εὗρον ἐν ὑπομνήματι Βοιωτίας σχόλιον· Ἀζεὺς, Ἀζείδης τὸ πατρωνυμικόν. Ἀζειρόν: Ἀποίκιλτον· ζεῖρον γὰρ τὸ ποικίλον. Οἱ δὲ, τὸ ἄχρωστον. Ἀζείρου: Ἀζώστου ἢ πολυζώστου· ἀπὸ τοῦ ζειρά. Ἄη: Ὥσπερ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται ἐφίλει διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ Αἰολικὸν ἐφίλη διὰ τοῦ η· οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀῶ ἄει, καὶ κατὰ Αἰολεῖς ἄη. Ὅμηρος, Μῆνα δὲ πάντʼ ἄληκτος ἄη νότος. Ἀήρ: Παρὰ τὸ αἴρω τὸ κουφίζω, ἀήρ. Κουφίζονται γὰρ ἐν αὐτῷ καὶ αἴρονται τινὰ ζῷα. Ἢ ὁ κοῦφος, παρὰ τὸ αἴρω. Ἢ παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ἀήρ· ἡ γὰρ κίνησις αὐτοῦ ποιεῖ τὸν ἄνεμον. Ἄητον: Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται φιλεῖτον, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀῶ ἀεῖτον τὸ δυϊκόν· καὶ παρὰ Αἰολεῦσιν, ἄητον, ὡς ποίητον. Εἰ γὰρ ἦν βαρύτονον, ἄετον ὤφειλεν εἶναι, ὡς τύπτετον. Εἰς τὸ ἄεισιν ἐστίν. Ἄητο: Ὥρμητο. Καὶ ἄηται, πορεύεται, καὶ ἀπαυγάζει. Ἀῆται γὰρ, πνεύματα. Ἄητον: Δεινὸν, εὐρὺ, μέγα· ἐξ οὗ ἄπληστον, ἀκόρητον, καὶ ἀετῷ ὅμοιον. Καὶ ἄησις, πνοὴ, αὖρα. Καὶ ἄητοι, ἀκόρεστοι. Ἀήσυρον: Ἀσθενὲς, κενὸν, ἄκοσμον, μάταιον, ἀκόλαστον· ἔνιοι κοῦφον, ὑπʼ αὔρας φερόμενον. Ἀήσυλον: Ἀλαμπὲς, κακὸν, ἀνόμοιον. Ἄη: Ἔπνει· καὶ ἀήμεναι, πνεῦσαι· καὶ ἀήματα, πνεύματα· καὶ ἀήμενοι, πνέοντες. Ἀηθεῖν: Λανθάνειν, ἀνεπιστημονεῖν. Ἀηδεῖν: Δυσχεραίνειν, κεκμηκέναι· καὶ ἀηδῆσαι, καμεῖν, κοπιάσαι, ὀχληθῆναι. Ἀηδόνα: Ὠιδὴν καὶ γλωσσίδα· οἱ δὲ, χελιδόνα. Ἀήτης: Ὁ ἄνεμος. Παρὰ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀήσω· ὄνομα ῥηματικὸν ἀήτης. Ὁ δὲ τόνος ἡμάρτηται. Καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀήτῃ, τῇ πνοῇ. Ἀήσυλος: Ἀπὸ τοῦ ἄσω μέλλοντος, τοῦ δηλοῦντος τὸ βλάπτω, γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν ἄσυλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ἀήσυλος, ὁ ἡμαρτημένος καὶ ἄτοπος. Οὕτως Ὠρίων. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω ἥσω ἥσυλα, καὶ ἀήσυλα, τὰ μὴ τέρποντα, ἄτακτα, μωρά· ἢ ἄδικα καὶ ἁμαρτωλά. Ἀηδών: Παρὰ τὸ ἀείδω, ἀειδών· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς η, ἀηδών. Οὕτως Ὠρίων. Ἄλλοι δὲ τροπῇ μόνον τοῦ ε εἰς η· τὸ δὲ ι προσγεγραμμένον. Ἀήθεσσον: Ἰστέον ὅτι τὰ ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα ῥήματα χρονικῶς αὔξονται ἐν τῷ παρατατικῷ· οἷον ἄγω ἦγον, αἴρω ᾖρον, αἰτῶ ᾔτουν. Δεῖ δὲ προσθεῖναι, χωρὶς τῶν Ἰωνικῶν, καὶ τῶν ποιητικῶν. Οἱ γὰρ ποιηταὶ καὶ οἱ Ἴωνες συνάρχεσθαι πολλάκις ποιοῦσι τοὺς παρωχημένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσιν· οἷον ἄγω ἄγον· Ἄγεν δέ ἑ μοῖρα βαρεῖα. Καὶ τὸ, Ἅψατο δʼ ἡμιόνων. Ἀντὶ τοῦ ἥψατο. Καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ προθέσεως ἀρχομένων· οἷον ἀναγινώσκω, ἀνεγίνωσκον· ἀνέρχομαι, ἀνηρχόμην· ἐπὶ τούτων γὰρ ἡ ἀρχὴ τοῦ ἐνεστῶτος ἐφυλάχθη καὶ ἐν τῷ παρατατικῷ. Καὶ χωρὶς τοῦ εὐαρεστῶ εὐηρέστουν, εὐορκῶ εὐώρκουν· ἐπὶ τούτων γὰρ ἔσωθεν ἐγένετο ἡ αὔξησις. Δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς τοῦ ἀηθέσσω, ἀήθεσσον· σημαίνει δὲ τὸ ἀήθης ὑπάρχω· καὶ χωρὶς τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένου ἀηδίζομαι ἀηδιζόμην. Ταῦτα μὲν ὁ Χοιροβοσκὸς λέγει δὲ καὶ ὁ Ζηνόβιος εἰς τὸ ῥηματικὸν τοῦ Ἀπολλωνίου, ὅτι καὶ τὸ ἀΐω τὸ ἀκούω, καὶ τὸ ἀῶ τὸ πνέω, οὐ τρέπει τὸ α εἰς η ἐν τῷ παρατατικῷ. Καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ ἀΐω, διὰ τοῦτο οὐ τρέπει τὸ α εἰς η, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἦε ὃ σημαίνει τὸ ὑπῆρχε. Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔω. Τὸ δὲ ἀήθεσσον καὶ ἀηδιζόμην, ἵνα μὴ εὑρεθῇ ἀλλεπάλληλον τὸ η. Ἀήθεσσον δὲ σημαίνει τὸ ἠδημόνουν, ἀσυνήθως εἶχον. Καὶ ἀηθέσσειν, ἀγνοεῖν, ἀπείρως ἔχειν. Ἀθαμάντιον: Καί μιν ἑῶν μήλων θέσαν ἤρανον, ὅσσʼ ἐνέμοντο ἀμπεδίον Φθίης Ἀθαμάντιον. Ἔστι δὲ πεδιὰς ἐν Θεσσαλίᾳ καλουμένη Ἀθαμαντία, διὰ τὸ ἐκεῖσε τὸν Ἀθάμαντα πλανᾶσθαι μετὰ τὸ φονεῦσαι τὸν ἴδιον υἱὸν Κλέαρχον, χόλῳ τῆς Ἥρας, ὅτι ἀνέθρεψε τὸν Διόνυσον. Ἐφόνευσε δὲ αὐτὸν εἰς θήραν μανεὶς δόρατι, νομίσας ἔλαφον εἶναι· ὅθεν καὶ τῆς βασιλείας ἐξέπεσε, καὶ τῆς Ἰνοῦς τῆς γυναικὸς ἐστερήθη, καὶ τοῦ ἰδίου υἱοῦ Μελικέρτου, ἀμφοτέρων εἰς θάλασσαν ἐμπεσόντων, καὶ οἰκησάντων προνοίᾳ Ποσειδῶνος ἐν αὐτῇ. Οὕτως εὗρον σχόλιον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ Ἀπολλωνίου. Ἀθέμιτος: Ἄδικος, ἄνομος· ἀπὸ τοῦ θέμις θέμιτος, θέμιστος, καὶ ἀθέμιτος. Ἀθέσφατος: Πολύς. Ἐκ τοῦ θεὸς καὶ φατός· τοῦτο ἐκ τοῦ φημὶ, τὸ λέγω· θεόφατός τις ὤν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, θέσφατος, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθέσφατος. Ἐξ αὐτοῦ ἀθέσφατον, τὸ πολὺ καὶ δαψιλὲς, ὃ οὐδὲ θεὸς ἑρμηνεύει διὰ τὸ πλῆθος, οἷον θεόφατον καὶ ἄπειρον. Ἀθέριζον: Ἀπεδοκίμαζον. Μεταφορικὴ ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ ἐκρίπτειν καὶ ἀποβάλλειν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων, οἱονεὶ τῶν ἀσταχύων, ἢ τῶν μὴ δυναμένων θερίζεσθαι καρπῶν, τῶν ἐκ τῆς ἅλω ἀπορριπτουμένων, καὶ μὴ συναγομένων πρὸς χρείαν. Οἱ γὰρ λικμῶντες ἐκρίπτουσι τοὺς ἀθέρας, τουτέστι τὰ ἄχυρα. Καὶ γίνεται ἐκ τοῦ θέρος θερίζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀθερίζω· Οὔποτέ μοι γʼ ἀθέριζον. Ἀντὶ τοῦ ἀπέρριπτον. Τὸ δὲ θέρος, παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω· ὁ μέλλων θερῶ, καὶ θέρσω Αἰολικῶς. Ἀφʼ οὗ Θερσίτης καὶ θερμός. Ἄθετος: Ἤτοι ἄσχετος. Ἀθετεῖν: Παρὰ τοῖς Ἴωσι τὸ μὴ ποιεῖσθαι λόγον· οἷον ἀετεῖν καὶ ἀτίζειν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀντὶ τοῦ ἀτιμάζειν, ἀπειθεῖν. Καὶ ἀθέτως καὶ ἀθέσμως. Ἀθηνᾶ: Οἱονεὶ ἀθρηνᾶ τις οὖσα, παρὰ τὸ τὸν νοῦν ἀθρεῖν. Ἢ παρὰ τὸ θῶ τὸ θηλάζω, ὁ μέλλων θήσω· οἷον, Γυναῖκά τε θήσατο μαζόν. Γέγονεν ὄνομα ῥηματικὸν θήνη ἡ θηλάζουσα· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, Ἀθήνη· ἀμήτωρ γὰρ ἡ θεὸς παραδίδοται. Ἐκ γὰρ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διὸς φασὶν αὐτὴν γεννηθῆναι. Ἀθήνη Ἀθηναία, ὡς δίκη δικαία. Καὶ ὥσπερ Ναυσικάα κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ΑΑ εἰς α μακρὸν γίνεται Ναυσικᾶ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀθηναία ἀποβολῇ τοῦ ι γίνεται Ἀθηνάα· καὶ κράσει τῶν δύο ΑΑ εἰς α μακρὸν, Ἀθηνᾶ καὶ περισπᾶται. Λέγεται δὲ ἀθηνᾶ καὶ εἶδος αὐλοῦ. Ἀθηναία: Ἡ θεός· ἡ δὲ γυνὴ, ἀστή. Ἀθαλάττωτος: Ἄπειρος θαλάσσης καὶ πλοῦ. Ἀθηρής: Ἀκριβὴς, θαυμαστὸς, ὑπερόπτης, αὐθάδης. Ἀθηναΐς: Ἡ ἐλαία· καὶ ἀθηναία, ἡ ἀγριελαία. Ἀθειρέως: Ἀκριβῶς· καὶ ἀθειρὲς, τὸ ἀκριβές. Καὶ ἀθηρὴς, ὁ ἄγαν θεριστικός· ἢ ὁ λαμπρὸς, ἢ ὁ μὴ φροντίζων τινὸς, καὶ ὑβριστής· ἢ ὁ διὰ λαμπρότητα ἀθρούμενος. Ἀθερίζειν: Ἄγαν καταφρονεῖν, ἀφροντιστεῖν, μέμφεσθαι. Ἀθερίσαι, καθυπνῶσαι ἢ ὀλιγωρῆσαι. Ἀθέμιτον: Ἄδικον, πονηρὸν, ἄναρχον, ἀσεβῆ, ἢ νόμοις οὐ χρώμενον. Καὶ ἀθεμιστῆσαι, παρανομῆσαι. Ἀθεσμία: Παρανομία. Ἄθικτον: Μιαρὸν, ἀκάθαρτον, καὶ ἡ παρθένος δὲ οὕτως ἐλέγετο. Καὶ ἀθίκτορας, ἀνεπάφους παρθένους, ἀνάνδρους. Ἄθουρον: Ἄπληστον. Ἀθήνηισι καὶ θήβηισι: Τὰ τοιαῦτα ἐπιρρήματα σὺν τῷ ι γράφεται. Μὴ ὤφειλεν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΘΕΝ ἐπιρρήματα ἐπὶ τῶν εἰς ΘΙ τὴν αὐτὴν παραλήγουσαν φυλάττει καὶ τὸν αὐτὸν τόνον· οἷον, οἴκοθεν, οἴκοθι· Λεσβόθεν, Λεσβόθι· Ὀλυμπίαθεν, Ὀλυμπίαθι· θύραθεν, θύραθι. Εἰ οὖν τὸ Ἀθήνηθεν καὶ Θήβηθεν χωρὶς τοῦ ι γράφεται, δῆλον ὅτι καὶ τὸ Ἀθήνῃσι καὶ Θήβῃσι χωρὶς τοῦ ι ὤφειλε γράφεσθαι. Ἀλλὰ γράφεται σὺν τῷ ι διὰ τὸ συνεμπεσεῖν ταῖς τοιαύταις Ἰωνικαῖς δοτικαῖς. Ἔστι γὰρ ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, Θήβαις· καὶ κατʼ ἐπέκτασιν γίνεται Θήβαισι· καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η, Θήβῃσι· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἀθηρηλοιγόν: Τὸ πτύον τὸ τοὺς ἀθέρας διαλέγον καὶ διαχωρίζον· καὶ ἀθερολόγον, τὸ αὐτό. Γίνεται δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, ὑφʼ ἓν δὲ καὶ ὀξυτόνως ἀναγνωστέον. Οὕτως Ὠρίων. Ἀθίγγανος: Ὁ μὴ θέλων τινὶ προσεγγίσαι· ἀπὸ τοῦ θίγω. Οἱ γὰρ τὴν αἵρεσιν ταύτην ἔχοντες οὐδὲν παρʼ ἄλλου λαμβάνουσιν. Ἆθλον: Ἐκ τοῦ τλῶ· τὸ τῷ καρτεροῦντι καὶ νικῶντι διδόμενον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐθέλω, ἔθελον· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀέθελον, τὸ πάνυ ζητούμενον· καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ε, ἆθλον· καὶ ἆθλος τὸ ἀρσενικόν· διὸ καὶ περισπῶνται. Ἀθλῆσαι: Κοπιάσαι. ὅτι μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἐξηργηκότων ἤδη τῶν ἀγώνων, ὡς καὶ τῶν ἄλλων πάντων τῶν ἐν Ἕλλησι καλῶν, ὕστερον Ἀέθλιος ὁ Ἐνδυμίωνος πατὴρ ἐπιμέλειαν ἐποιήσατο τῆς τοῦ Ὀλυμπιακοῦ ἀγῶνος συστάσεως. Ἀπὸ τούτου οὖν γίνεται ἀθλῶ· ἐκ δὲ τοῦ ἀθλῶ, ἆθλα καὶ ἀθληταὶ καλοῦνται. Οὕτως Ὠρίων. καὶ πολλά περ ἀθλήσαντα, ἀντὶ τοῦ κοπιάσαντα, κακοπαθήσαντα. Ἀθριβίς: Πόλις Αἰγύπτου· γράφεται δὲ καὶ ἀθλιβίς· ἧς ὁ πολίτης Ἀθλιβίτης. Νικάνωρ δὲ διὰ τοῦ ρ. Τὸ Δέλτα τῆς νησευομένης Αἰγύπτου ἐστὶ κεφαλὴ, κατὰ καρδίας σχῆμα τῶν περιεχομένων Νείλῳ μεθυσκόμενον. Ὅθεν τὸν νομὸν Ἀθριβὴν προσηγόρευσαν. Ὅπερ εἴτις Ἑλληνιστὶ βούλοιτο φράζειν, οὐκ ἄλλως ἔχοι λέξαι, πλὴν καρδίαν. Ἀππίων. Οὕτως Ὠρίων. Ἀθρόοι: Ἄθροος προπαροξύνεται· σημαίνει τὸν αἰφνίδιον. Παροξύνει δὲ τὸν συνηθροισμένον καὶ δασύνει Ὅμηρος· Ἡμεῖς δʼ ἁθρόοι ὧδε. Τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται. Θροῦς λέγεται τὸ αἰφνίδιον· καὶ κλίνεται θρόος· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθρόοι, ἄνευ θρόου καὶ ἤχου, ἀψόφητοι. ἀθροίζω: Ἐκ τοῦ θροῦς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον Οὐ γὰρ πάντων ἦεν ὁμὸς θρόος γίνεται θροΐζω· καὶ κατὰ συναίρεσιν μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθροίζω. Ἄθηλον: Τὸ μὴ τεθηλακὸς παιδίον. Ἀθέλδεται: Διηθεῖται. Καὶ ἀθέλγειν, τὸ ἀμέλγειν. Ἀθύρ: Ὁ μήν. Καὶ τὴν Ἀφροδίτην Αἰγύπτιοι καλοῦσιν Ἀθώρ· καὶ μῆνά γε τὸν τρίτον τοῦ ἔτους ἐπώνυμον ταύτῃ πεποιήκασιν. Ἀπίων ἐν τῷ περὶ ἀπιδ. Οὕτως Ὠρίων. Ἀθύρματα: Παίγνια· παρὰ τὸ ἀθρεῖν θεάματα. Ἢ παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, θυρῶ καὶ ἀθύρω, καὶ ἄθυρμα. Καὶ ἀθύρει, παίζει καὶ ἀγωνίζεται. Ἀθρεῖν: Τὸ μετʼ ἐπιτάσεως θεωρεῖν. Θεωρῶ γίνεται, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἐπίτασιν ἀθρῶ. Ἢ ἀπὸ τοῦ δρῶ, τὸ βλέπω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀδρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ. Ἄθως: Ἀκρωτήριον Θρᾴκης. Σοφοκλῆς, Ἄθως σκιάζει νῶτα Λημνίας βούς. Ἐν γὰρ τῇ Λήμνῳ βοῦς χαλκῆ ἵδρυται, ἐφʼ ἣν τοῦ Ἄθω ἡ σκιὰ φθάνει. Ἀθῷος: Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ζῶ ζωὴ, ἰῶ ἰωὴ, ἡ ἐκπεμπομένη βοὴ ἢ φωνὴ, οὕτως παρὰ τὸ θῶ, τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ, θωὴ, ἡ ζημία. Ὁ γὰρ ζημιούμενος καταβάλλεταί τι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται θῳός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀθῷος, ὁ ἀζήμιος. Ἔχει δὲ τὸ ι ἐκ παραδόσεως· ἐπειδὴ εὕρηται θωϊὴ, ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ, Ὡς δʼ ἄν σε θωϊὴ λάβοι. Ὤφειλε δὲ προπαροξύνεσθαι. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ ΟΣ γινόμενα ὀνόματα προπαροξύνονται· κεφαλὴ, ἀκέφαλος· ψυχὴ, ἄψυχος· ὥρα, ἄωρος. Πρόσκειται ἐν τῷ κανόνι, «εἰ μὴ χαρακτὴρ κωλύσει,» διὰ τὸ κάρη, ἀκαρός. Ὀξύνεται γὰρ, ὡς τὸ μαδαρός. Ἀλλʼ ἕτερος κανών ἐστιν, ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ΩΙΟΣ ἔχοντα τὸ ι ὑπὲρ βʹ συλλαβὰς προπερισπῶνται· χωρὶς τοῦ κολῳὸς, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον· οἷον, Ἀχελῷος, αἰδῷος, ἠῷος. Οὕτως καὶ ἀθῷος. Πρόσκειται «ἔχοντα τὸ ι,» διὰ τὸ λαγωὸς καὶ πατρωός· σημαίνει δὲ τὸν λεγόμενον πατροιόν. Πρόσκειται, «ὑπὲρ δύο συλλαβὰς,» διὰ τὸ κλῳός· σημαίνει δὲ τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ κατάδικοι, ἃ λέγονται κλοιά. Ἀθῶος: Σημαίνει τὸν ἐν τῷ Ἄθῳ ὄρει τιμώμενον. Κατὰ τὴν ἀκρίβειαν δὲ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι, καὶ προπερισπᾶσθαι· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ Ἄθως τοῦ ὄρους ἐγένετο. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ διὰ τοῦ ΩΟΣ παράγωγα σὺν τῷ ι γράφεται καὶ προπερισπᾶται· οἷον, Μίνως Μινῷος· πάτρως πατρῷος· μήτρως μητρῷος· ἥρως ἡρῷος. Οὕτως καὶ Ἄθως Ἀθῷος ὤφειλεν εἶναι· ἀλλὰ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀθῷος, τοῦ ἐπὶ τοῦ ἀζημίου, καὶ τὸ ι ἀποβάλλει, καὶ προπαροξύνεται. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀθώου διός: Διὸς ἱερὸν ἐν ἄκρῳ Ἄθῳ τῷ ὄρει, Ἀθώου καλουμένου. Ζήτει εἰς τὸ ἐξ ἀθόω ΔΕ. Αἲ: Αἲ γὰρ δὴ οὕτως εἴη φίλος ὦ Μενέλαε. Ἐπίρρημα εὐχῆς σημαντικόν· καὶ σημαίνει τὸ εἴθε· γέγονε δὲ ἐκ τοῦ εἰ τοῦ εὐκτικοῦ ἐπιρρήματος. Ἐστὶν γὰρ ΕΙ, ὃ σημαίνει τὸ εἴθε, οἷον, Εἰ γὰρ ὤφελεν, ἀντὶ τοῦ εἴθε. Καὶ πάλιν, Εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσι καὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσει. Καὶ, Εἴ μοι γένοιτο παρθένος καλή τε καὶ τέρεινα. Τοῦτο τὸ ΕΙ γίνεται ΑΙ τοῦ ε τραπέντος εἰς α. Αἰάζω: Παρὰ τὸ αἲ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα γίνεται αἰάζω, τὸ θρηνῶ, ὡς λίαν λιάζω. Αἰαίη δολόεσσα: Ἡ Μήδεια, ἀπὸ Αἰαίης πόλεως. Καὶ, Αἰαίη Μήδεια Πελασγίδα γαῖαν ἵκηται. Ἀπολλώνιος. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τῆς Κίρκης νῆσος Αἰαίη, ἡ πλησίον τοῦ ᾅδου οὖσα· ἀπὸ τῶν στεναγμάτων τῶν ἐν αὐτῷ· παρὰ τὸ αἲ αἲ θρηνητικὸν ἐπίρρημα. Αἶα: Ἡ γῆ· παρὰ τὸ γαῖα, ἀποβολῇ τοῦ γ. Ἢ ἀπὸ τοῦ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὖα· καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι, αἶα. Αἴγινα: Ὄνομα πόλεως. Τὸ ΓΙ, ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ΙΝΑ διὰ τοῦ ι γράφεται· χωρὶς τοῦ πεῖνα· οἷον, γέρινα, τὸ ἁπαλὸν, Βέμβινα, Καμάρινα, Βέλβινα, ὄνομα πόλεως, Ἅρπινα, ὄνομα ἵππου, ὅπερ τινὲς διὰ δύο ΝΝ γράφουσιν, Καμάρινα, λίμνη δυσώδης, ὡς καὶ ἡ χρῆσις δηλοῖ· Μὴ κίνει Καμάριναν. Οὕτω καὶ Αἴγινα. Αἴας: Ὁ μὲν Λοκρὸς, παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ καὶ πηδῶ, ἀΐξω, ἤϊξα, ἀΐξας, ἡ μετοχὴ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ξ καὶ συναιρέσει, Αἴας. Ἐτυμολογεῖται γὰρ παρὰ τὸ θαρσαλέως καὶ σφοδρῶς αὐτὸν αἴσσειν καὶ ὁρμᾶν ἐν τοῖς πολέμοις. Ὁ δὲ Τελαμώνιος, παρὰ τὸ αἲ αἲ αἰάζω θρηνητικὸν ἐπίρρημα· ὥς φησι Σοφοκλῆς, Αἶ αἶ· τίς ἄν ποτʼ ᾤεθʼ ὧδʼ ἐπώνυμον τοὐμὸν ξυνοίσειν ὄνομα τοῖς ἐμοῖς κακοῖς. Νῦν γὰρ πάρεστι καὶ δὶς αἰάζειν ἐμοὶ, καὶ τρίς· τοιούτοις γὰρ κακοῖς ἐντυγχάνω. Αἶα: Ὑπὸ Κυρηναίων τηθὶς καὶ μαῖα, καὶ ἀδελφὴ Κρήτης. Καλεῖται δὲ καὶ κρήνη ἐν Παιονίᾳ, καὶ φυτόν τι· ἔτι δὲ ὁ καρπὸς αὐτῷ ὁμώνυμος. Αἰγίς: Ἡ τοῦ Διός· ἔνθεν αἰγίοχος· αἰγὶς δέ ἐστιν ὅπλον Διὸς ἡφαιστότευκτον, οὐχ, ὥς τινες φασὶν, ἀπὸ τῆς Ἀμαλθείας αἰγὸς, τῆς ἀναθρεψάσης τὸν Δία, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ τὰς συστροφὰς τῶν ἀνέμων ποιεῖν κινουμένην. Αἰγίδες, καταιγίδες, οἱ ἄνεμοι. Τὸ δὲ αἰγὶς, παρὰ τὸ αἴσσω, τὸ ὁρμῶ. Αἰγίοχος: Παρὰ τὸ ὀχὴ, ὃ σημαίνει τὴν τροφὴν, καὶ τὸ αἲξ αἰγός. Λέγουσι γὰρ αὐτὸν τεθηλακέναι Ἀμάλθειαν τὴν αἶγα. Οἱ δὲ, ὅτι σκεπαστήριον ἦν αὐτῷ αἰγὶς, ἀπὸ Κρητικῆς αἰγὸς ληφθεῖσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ καταιγίζειν τοῖς ἀνέμοις καὶ πνεύμασι· καλεῖται γὰρ αἰγὶς ὁ ἄνεμος. Οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ Αἶγα πρώτην γῆμαι τὴν τοῦ Πανὸς θυγατέρα. Αἰγιαλός: Ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ τὴν αἶαν γείτονα εἶναι τῆς ἁλός· ἢ ἀπὸ τοῦ γαίω· ἢ ἀπὸ τοῦ δίκην αἰγὸς ἅλλεσθαι. Αἰγιόχοιο: Αἱ διὰ τοῦ ΟΙΟ, Θετταλικαὶ γενικαί. Αἰγίλιψ: Ἥ τε κατʼ αἰγίλιπος πέτρης δνοφερὸν χέει ὕδωρ. Δύσβατος καὶ ὑψηλὸς τόπος· γέγονε δὲ παρὰ τὸν λείψω μέλλοντα, λείψ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, λὶψ, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς αἲξ γίνεται αἰγίλιψ, εἰς ἣν καὶ αἲξ οὐ δύναται ἀναβῆναι. Οὕτως Ὠρίων. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Αἰγίλουρος: Αἴλουρος, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΓΙ συλλαβῆς, αἰγίλουρος. Αἰγοφάγος: Ὁ Ζεὺς, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ ἐν Θηριακοῖς. Αἰγιάλεια: Ὄνομα κύριον· Ἀδράστου μὲν θυγάτηρ, Διομήδους δὲ γυνή. Αἴγισθος: Παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, καὶ τὸ αἲξ, Αἴγιθος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, Αἴγισθος. Ἱστοροῦσι γὰρ αὐτὸν αἰγείῳ γάλακτι τροφῇ χρήσασθαι. Οὕτως Ὠρίων. Αἰγάς: Ἑλίκην τε καὶ Αἰγάς. Αἰγὰς δὲ καλοῦσι τὰς ἐν Πελοποννήσῳ πόλεις Εὐβοίας. Τὸ ἐθνικὸν, Αἰγαῖος. Αἰγαίων: Ὁ ἥλιος. Παρὰ τὸ αἴγλη αἰγλαίων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, ὡς παρώνυμον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ταῖς ἀκτῖσιν αἴσσειν. Ἢ ἀπὸ τοῦ γῶ τὸ γαυριῶ, γαίων· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀγαίων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰγαίων. Αἰανόν: Δεινὸν, χαλεπόν. Αἰβετός: Αἰετός. Περγαῖοι. Αἰβοῖ: Ὡς οἴμοι· τίθεται καὶ ἐπὶ θαυμασμοῦ. Αἰγιναῖα: Τὰ ῥωπικὰ φορτία· καὶ οἱ πιπράσκοντες, αἰγιναιοπῶλαι. Ἐλέγετο δὲ καὶ τὰ μεγάλα αἰγιναῖα, ἀπὸ τοῦ νομίσματος· καὶ γὰρ τὸ Αἰγιναῖον τάλαντον πλεῖον ἠδύνατο τοῦ Ἀττικοῦ. Ἔλεγον δὲ τοὺς μὲν πολίτας, Αἰγινήτας· τὰ δὲ ἐκ τῆς νήσου, Αἰγιναῖα· καὶ Αἰγιναῖος ὀβολός. Αἰγιάλεια: Ἡ νῦν Ἀχαΐα καὶ Αἰγιαλεῖς. Αἰγιάδες: Ὑμένες ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς. Καὶ τὰς ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς ὑπολεύκους οὔλας, αἰγιάδας λέγει. Αἰγίλωψ: Πόα τὶς, καὶ πάθος. Αἰγίποψ: Ἀετὸς ὑπὸ Μακεδόνων. Αἰγίς: Ἡ κατάϊξ, καὶ ἡ ὀξεῖα πνοὴ, καὶ αἱ ἀποστίλψεις τῶν ὀφθαλμῶν. Αἰγοθής: Ὁ αἰγοθήλας. Αἰγυλίς: Λυγός. Αἰγαί: Τῆς Εὐβοίας, νῆσος δυσχείμερος· ἀφʼ ἧς καὶ τὸ πέλαγος Αἰγαῖον ἐκλήθη. Οἱ δὲ, ἀπὸ Ποσειδῶνος οὕτως ὠνομάσθη, οὕτως γὰρ λέγεται ὁ θεός· οἱ δὲ, ἀπʼ Αἰγέως, τοῦ πατρὸς Θησέως, κατακρημνίσαντος ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς ἀκροπόλεως εἰς τὴν θάλασσαν. Οὐκ εὖ· πολὺ γὰρ ἀπέχει ἡ ἀκρόπολις τῆς θαλάσσης περιπλέοντι τὴν νῆσον. Αἰγανέα: Ἀκόντιόν τι μικρόν· ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἵεσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι καὶ πέμπεσθαι, ἢ νεῖσθαι, ἢ διὰ τὸ ἀγκύλην τὴν ἐξ αἰγείου δέρματος γεγενημένην. Ἢ διὰ τὰς αἶγας· ἐπʼ αὐτὰς γὰρ μάλιστα ἵενται. Ἢ διὰ τὸ εὐθετεῖν αὐτὰς εἰς αἰγῶν ἄγρας. Αἴγειος: Τὸ ΓΕΙ, δίφθογγον, ὡς μέρος σώματος. Δωρικὸν αἰγαῖος. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ΕΙ ΑΙ λέγουσι. Τὸ γὰρ κύπειρον κύπαιρον λέγουσι, καὶ τὸ αἴγειον αἰγαῖον πέλαγος. Αἴγειρος: Διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι, ὡς τὸ, Καὶ αἰγέρων ἔφυσαν εὐγενέστεραι. Ἤτοι εὐθαλέστεραι καὶ εὐθρεπτότεραι. Καὶ ὅτι τὰ εἰς ΡΟΣ ῥηματικὰ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεται· οἷον, μάσσω, μάγειρος· πέπτω, πέπειρος· ὀνῶ, ὄνειρος· σημαίνει δὲ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ· πολλοὶ γὰρ ἐκ τῶν ἰδίων ὀνείρων ὠφελήθησαν. Οὕτως οὖν καὶ αἴσσω, αἴγειρος· ἢ παρὰ τὸ αἴρω, τουτέστιν εἰς ὕψος αἴρεσθαι καὶ αὐξάνεσθαι· ἐπὶ πολὺ γὰρ ὕψος πρόεισι καὶ αὔξεται τὸ φυτόν. Καὶ Ὅμηρος, Μακεδνῆς αἰγείροιο. Τῇς μηκεδανῆς καὶ ὑψηλῆς· παρὰ τὸ μῆκος, ἢ παρὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας αἴσσειν καὶ κινεῖσθαι, ἢ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων. Τὸ δὲ Κάμιρος οὐκ ἔστι ῥηματικὸν, ἀλλʼ ὄνομα κύριον. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι καὶ τὸ παρὰ Θεοκρίτῳ, οἷον, Καὶ ἀπʼ Αἰγίρω ἰσχάδα τρώγοις, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀπὸ τοῦ Αἴγιρον. Ἔστι δὲ τὸ Ἄγιρον ὄνομα πόλεως. Τινὲς δὲ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν αὐτό· οἷον Ἀπʼ αἰγείρω ἰσχάδα τρώγοις. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ ἀκτῖνα. Αἴγλη: Παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ, καὶ τὸ λίαν γίνεται αἴγλη, πάνυ γάρ ἐστιν ὁρμητικόν. Σημαίνει δὲ τὴν λαμπηδόνα. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμῷ τοῦ ψαλτηρίου. Αἰγλῆντα: Ἀπὸ τοῦ αἴγλη αἰγλήεις αἰγλήεντα, καὶ αἰγλῆντα κατὰ κρᾶσιν. Αἰγυπιός: Οἱ μὲν, εἶδος ἀετοῦ· οἱ δὲ τοὺς γύπας ἐξεδέξαντο. Αἰγυπιὸς οὖν παρὰ τὸ ἀΐσσω. Αἴγυπτος: Ἀπὸ Αἰγύπτου βασιλέως, τοῦ Βήλου. Ἢ ἀπὸ Αἰγύπτου τοῦ Νείλου· ὁ γὰρ Νεῖλος πρότερον Αἴγυπτος ἐκαλεῖτο. Ἢ αἰγίποτος καὶ αἴγιπτος, παρὰ τὸν τράγον, ὃν Αἰγύπτιοι σέβουσιν, ἐξαιρέτως δὲ τοὺς Μενδησίους. Ἢ διὰ τὸ αἶγας πίονας ἔχειν. Ἢ ἐγγύποτος καὶ αἴγυπτος, ὡς ἐγγίζουσα τῷ ποτῷ, ἢ τῷ ποταμῷ. Οὕτως Ὦρος ὁ Θηβαῖος. Ἢ παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω. Οἱ γὰρ ἐν Αἰγύπτῳ ἄνθρωποι κεκαυμένοι εἰσὶν ἐκ τῆς σφοδρᾶς τοῦ ἡλίου φορᾶς. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν χώραν, ὡς τὸ, Αἴγυπτον δέ με θυμὸς ἄγωγε. Καὶ τὸν ποταμὸν τὸν Νεῖλον, ὡς τὸ, Στήσας δʼ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νῆας. Καὶ, Αἰγύπτοιο διϊπετέος ποταμοῖο, τοῦ διαφανοῦς καὶ μεγάλου. Καὶ παρὰ τῷ Θεολόγῳ τὴν ἁμαρτίαν, ὡς Ἐντεῦθεν Αἴγυπτον φεύγομεν τὴν σκυθρωπὴν καὶ διώ-κτριαν ἁμαρτίαν. Αἰγυπτιάζειν: Τὸ πανουργεύειν, καὶ κακοτροπεύεσθαι. Αἰδοῖος: Αἰδοῦς καὶ τιμῆς ἄξιος· οἷον, Αἰδοῖός τέ μοι ἐσσὶ, φίλε ἑκυρὲ, δεινός τε. Ἀπὸ τοῦ αἰδὼς γίνεται αἰδῷος, ὥσπερ ἠῷος καὶ ἡρῷος· καὶ κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τῆς ΩΙ διφθόγγου εἰς ΟΙ, ἠοῖος καὶ αἰδοῖος. Ἔχει δὲ τὸ αἰδῷος τὸ ι προσγεγραμμένον· ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ διὰ τοῦ ΩΟΣ παράγωγα σὺν τῷ ι γράφονται καὶ περισπῶνται· Μίνως, Μινῷος· ἥρως, ἡρῷος· πάτρως, πατρῷος· ἠὼς, ἠῷος· καὶ αἰδὼς, αἰδῷος. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ποσότητος. Ἔστι δὲ εἴδους τῶν παραγώγων κτητικοῦ. Πόσοι τύποι τῶν κτητικῶν; Δύο· ὅ τε εἰς ΚΟΣ, καὶ ὁ εἰς ΟΣ. Καὶ ἄλλως· Πόσας. καταλήξεις ἐπιδέχονται τὰ εἰς ΟΣ κτητικὰ, καὶ πόσας παραλήξεις; καὶ τίνα εἰσὶ τὰ ὄντα καὶ τύπῳ καὶ σημαινομένῳ κτητικά; τίνα μὲν τύπῳ κτητικὰ, σημαινομένῳ δὲ οὐκέτι; Καταλήξεις μὲν, δύο· τήν τε εἰς ΚΟΣ, καὶ τὴν εἰς ΟΣ καθαρόν· ὡς ἀνθρώπειος, ἄρνειος, Ἀριστάρχειος· Πλατωνικὸς, Δημοσθενικός. Παραλήξεις δὲ, ὀκτώ· τῶν εἰς ΚΟΣ, τέσσαρας· καὶ τῶν εἰς ΟΣ, τέσσαρας. Καὶ τῶν μὲν εἰς ΚΟΣ, αὗταί εἰσιν· ἢ γὰρ τῷ ι παραλήγεται, ὡς τὸ Ἑλληνικὸς, Ῥωμαϊκός· ἢ τῷ ἄλφα, ὡς τὸ Ῥοδιακός· ἢ τῷ υ, ὡς τὸ Λιβυκὸς, ἁλυκὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἁλυκρός· ἢ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ Κεραμεικὸς, Δαρεικός. Τῶν δὲ εἰς ΟΣ καθαρὸν, αὗται· ἢ τῇ ΕΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ Ὁμήρειος, Ἑκτόρειος· ἢ τῇ ΑΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ ταλαντιαῖος· ἢ τῇ ΟΙ διφθόγγῳ, ὡς τὸ παντοῖος, ἀλλοῖος· ἢ τῷ ΩΙ, ὡς τὸ πατρῷος, ἡρῷος. Ὅθεν τὸ αἰδοῖος ἐκ τοῦ αἰδῷος κτητικοῦ γίνεται, κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τῆς ΩΙ διφθόγγου εἰς ΟΙ. Ἐκεῖνα δέ ἐστι τῷ τύπῳ καὶ τῷ σημαινομένῳ κτητικὰ, ὅσα εἰς τὴν γενικὴν τοῦ πρωτοτύπου ἀναλύονται· οἷον, γραμματικὸς λόγος, ὁ τοῦ γραμματικοῦ· Ἀριστάρχειος βίβλος, ἡ τοῦ Ἀριστάρχου. Ὅσα δὲ οὐκ ἀναλύονται εἰς τὴν τοῦ πρωτοτύπου γενικὴν, ταῦτα τῷ μὲν τύπῳ εἰσὶ κτητικά· καθότι τὰ εἰς ΚΟΣ κτητικὰ τῷ ι παραλήγεται, πλὴν τοῦ Κεραμεικὸς, Εὐβοεικὸς, Δαρεικὸς, καὶ Δεκελεικός· τῷ δὲ σημαινομένῳ οὐκ ἔστι κτητικά· ὀφθαλμικὸν γὰρ ἰατρὸν, οὐ τὸν τοῦ ὀφθαλμοῦ λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸν ὀφθαλμὸν ἰατρεύοντα, ὁμοίως δὲ καὶ ἡπατικὸν ἄρρωστον, οὐ τὸν τοῦ ἥπατος λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸ ἧπαρ ἀλγοῦντα. Εἴδη δὲ τοῦ κτητικοῦ, τρία· οἰκειωτικὸν, συνεκφαντικὸν, μετουσιαστικόν· οἰκειωτικὸν μὲν, τὸ οἰκείωσιν ἔχον πρὸς τόπον· οἷον, οὐράνιος, ἐπίγειος, θαλάσσιος, Κύπριος, Ῥόδιος, γήϊνος· συνεκφαντικὸν δὲ, τὸ συνεκφαῖνόν τι μεθʼ ἑαυτοῦ· οἷον, γραμματικός· συνεκφαίνει γὰρ τὴν γραμματικήν· καὶ ἀστρονομικὸς ὁμοίως καὶ ῥήτωρ καὶ φιλόσοφος· μετουσιαστικὸν δέ ἐστι, τὸ μετέχον οὐσίας τινός· οἷον κέδρινος, Κέδρινον ὑψόροφον Ὅμηρος· δερμάτινος, χάλκειος, χρύσειος σταυρὸς, βρότειος χείρ. Διαφέρουσι δὲ τὰ μετουσιαστικὰ τῶν μέρος σώματος δηλούντων· ὅτι τὰ μὲν μετουσιαστικὰ, ἀπὸ ἀψύχων· τὰ δὲ δηλοῦντα μέρος σώματος ἀπὸ ἐμψύχων παράγονται. Αἰγυπτῶσαι: Μελᾶναι καὶ ἐπικαῦσαι. Αἰδύλος: Θρασύς. Αἰδώνια: Θανάσιμα. Αἰηνές: Ἀεὶ, διόλου. Αἰηνά: Τὰ μικρὰ τῶν δένδρων, καὶ ἄκαρπα· οἱ δὲ, ξηρά. Ἄλλοι, αἰηνὲς, αἰώνιον, καὶ τὸ βλαβερόν. Αἰητόν: Ἐπὶ τοῦ Ἡφαίστου, πνευστὸν, ἢ πυρῶδες· οἱ δὲ μέγα· ἄλλοι, τὸ μεθʼ ὁρμῆς· οἱ δὲ, ὡς αἰετός. Αἰδώς: Τιμὴ, φόβος, αἰσχύνη, ὄνειδος. Πόθεν αἰδώς; Παρὰ τὸ αἰδῶ, τὸ ἐντρέπομαι· ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀείδω, τὸ οὐ βλέπω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ συναιρέσει τοῦ α ι εἰς τὴν ΑΙ δίφθογγον. Ἢ ἐκ τῆς ἄϊς εὐθείας. Ἢ ἐκ τῆς ᾅδου γενικῆς κατὰ μεταπλασμόν. Αἰδομένω: Αἰδεσθέντε· Τὼ μὲν τάρβησάν τε, καὶ αἰδομένω βασιλῆα στήτην. Αἰδέω αἰδῶ, τὸ ἐντρέπομαι· ἐξ οὗ καὶ αἴδημι. Τοῦτο παρὰ τὸ αἰδώς· τοῦτο παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀειδὼς καὶ αἰδώς. Οἱ γὰρ ἐντρεπόμενοι συστέλλουσι τὰ ὄμματα. Αἰδέομαι: Ἀπὸ τοῦ αἰδῶ· Αἰδέομαι Τρῶας. ὁ μέλλων αἰδέσω, ὁ μέσος μέλλων αἰδέσομαι, τὸ τρίτον αἰδέσεται τὸ αἰδεσθῆ· ἡ μετοχὴ, αἰδεόμενος αἰδούμενος· τὸ δυϊκὸν, αἰδεομένω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, αἰδομένω. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς τῆς α. Αἰδῶ: Ἰστέον ὅτι ἡ αἰδὼ, ὅτε μέν ἐστιν εὐθεῖα, ὀξύνεται, ὡς Λητὼ καὶ Σαπφώ· ὅτε δὲ αἰτιατικὴ, περισπᾶται, ὡς ἐνταῦθα, Τά τʼ αἰδῶ ἀμφικαλύπτει. Οὐ γὰρ πτωτικόν ἐστι τὸ ω, ἀλλʼ ἀπὸ κράσεως· ἀπὸ γὰρ τοῦ αἰδόα γίνεται αἰδῶ. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος. Αἰδοίους: Τοὺς ἱκέτας λέγει, διὰ τὸ ἀξίους εἶναι αἰδοῦς καὶ ἐντροπῆς, ἐν τῷ, Οὐ γὰρ τοὔνεκʼ ἐγώ σʼ αἰδήσομαι. Οὐ διὰ τὸ ψεύδεσθαί σε περὶ Ὀδυσσέως διὰ τοῦτο προσήσομαί σε ὡς ἱκέτην. Αἰδεῖσθαί θʼ ἱερῆα. Καὶ, Αἰδοῖος μέν τʼ ἐστὶ καὶ ἀθανάτοισι θεοῖσι. Προσδεκτὸς μετὰ αἰδοῦς. Ἐξηγεῖται οὖν τί ποτέ ἐστιν ὁ αἰδοῖος, ἐπενεγκὼν, Σόν τε ῥόον, σά τε γούναθʼ ἱκάνω. Ἀντὶ τοῦ, ἱκετεύω. Αἴδω: Ἀπὸ τοῦ εἴδω γίνεται ἀείδω, καὶ κράσει αἴδω. Ἄξιον δέ ἐστι ζητῆσαι, διὰ τί τὸ α, μακρὸν ὂν, τρέπεται ἐν τῷ παρατατικῷ; Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι εἰς τὰ τελεώτατα μεγέθη δεῖ τὰς ἐπεκτάσεις γίνεσθαι, τὰ δὲ φύσει μακρὰ τὸ τελεώτατον ἔχει μέγεθος. Οὕτως Ζηνόβιος. Αἰδοῖα: Παρὰ τὴν αἰδῶ. Γυμνῶσαι γὰρ ἢ ὀνομάσαι ταῦτα αἰδούμεθα. Ἢ παρὰ τὸ ἀνοιδαίνειν ἐν τῇ συνουσίᾳ ὀργῶντα. Ἔστιν οὖν Ἰωνικὸν οἰδοῖα· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ἄλφα, αἰδοῖα. Οὕτως Ὠρίων. Αἰδοιέστατος: Ἰστέον ὅτι τὸ ἀρχέστατον, ὡς παρὰ Αἰσχύλῳ ἐν Πηνελόπῃ, οἷον, Ἐγὼ γένος μέν εἰμι Κρὴς ἀρχέστατον καὶ τὸ αἰδοιέστατον καὶ ἀφθονέστατον, ποιητικά εἰσι, κατʼ ἔθος Ἰώνων γινόμενα. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ο συγκριτικὰ οὗτοι διὰ τοῦ ΕΣ προφέρουσιν· οἷον, δικαιέστερος, καὶ ἀρχέστερος, καὶ ἀφθονέστερος. Ὤφειλον γὰρ τὰ προειρημένα δικαιότερος εἶναι, καὶ αἰδοιότερος, καὶ ἀφθονώτερος, καὶ ἀρχαιότερος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὸ περὶ Συγκριτικῶν. Ὥσπερ δὲ οὗτοι διὰ τοῦ ΕΣ σχηματίζουσιν, οὕτως καὶ οἱ Ἀττικοὶ διὰ τοῦ ΙΣ, ποτίστατον λέγοντες καὶ λαγνίστατον καὶ ψευδίστατον· Ἀριστοφάνης· Ὦ θερμόταται γυναῖκες, ὦ ποτίσταται, καὶ πάλιν, Τῶν ἐμῶν γὰρ οἰκετῶν εὐνούστατον ἡγοῦμαί σε καὶ κλεπτίστατον· καὶ, Λαλίστερον εὕρηκά σε καὶ πτωχίστερον καὶ ψευδίστατον. Ἀριστοφάνης. Πλάτων· Ἵνʼ ἀπαλλαγῶμεν ἀνδρὸς ἁρπαγιστάτου· καὶ κλεπτίστατος καὶ πληκτίστατος λέγουσιν. Ὁμοίως καὶ διὰ τοῦ ΑΙ, ἰσαίτατα, ἀσμεναίτατα, προυργιαίτατα, ἡσυχαίτερον. Ἀσμεναίτατα μέντοι Πλάτων ἐν αʹ Πολιτείας· καὶ ἰσαίτερα, καὶ πλησιαίτερον, καὶ ἡσυχαίτατα. Ξενοφῶν δὲ, καὶ φιλαίτατα. Αἰέλιοι: Οἱ ἀδελφὰς γυναῖκας ἔχοντες· οἱ δὲ συγγενεῖς καλοῦσιν αὐτὰς καὶ ἀελίους. Τοῦ δὲ ἀεὶ δώδεκα εἰσὶν αἱ φωναί· ἃς εὑρήσεις εἰς τὸ ἀκτῖνα. Αἰέν: Ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν· σημαίνει δὲ τὸ διηνεκῶς· καὶ ἔστι ποιητικόν. Τριχῶς δὲ οἶδε τοῦτο ὁ ποιητὴς, αἰὲν, ἀεὶ, αἰεί. Αἰεί: Ἠΰτε ἔθνεα εἶσι μελισσάων ἀδινάων πέτρης ἐκ γλαφυρῆς αἰεὶ νέον ἐρχομενάων. Τὸ δὲ νέον ἐρχομενάων ἀντὶ τοῦ νεωστὶ ἀεὶ ἐρχομενάων, ὡς τὸ, Κεῖνος γὰρ νέον ἄλλοθεν εἰληλούθει. Σημαίνει οὖν τὸ συνεχῶς προΐεσθαι, ὡς δοκεῖν νεωστὶ αὐτὰς ἔρχεσθαι. Καὶ γὰρ τοῖς μὲν ἄλλοις ζώοις ἡ πτῆσις ἀποτεταμένη γίνεται· αἱ δὲ μέλισσαι, βραχεῖαν τὴν κίνησιν ποιούμεναι, ἐφίζουσι τοῖς ἄνθεσι, καὶ ἐπαρθεῖσαι πέτονται πάλιν, καὶ πάλιν ἐφίζουσι. Κατʼ ὀλίγον οὖν ἡ πτῆσις, ὥσπερ ἄρτι ἐρχομένων γίνεται· ὥστε καὶ φαντασίαν ποιεῖν ὡς ἄρτι ἐξορμᾶσθαι. Αἰειγενέτῃσι: Τοῖς ἀεὶ τελεσιουργοῦσιν· ἢ τοῖς ἀεὶ ὑπάρχουσιν. Ἡ εὐθεῖα, αἰειγενέτης, ἐκ τοῦ ἀεὶ καὶ τοῦ γενέτης. Καὶ ἐκ τοῦ γείνω, τὸ ὑπάρχω, γενῶ γενέτης. Ἢ ἐκ τοῦ γείνω τὸ γεννῶ. Αἰένοικος: Ἀΐδιος οἶκος καὶ ἀδιάλειπτος. Αἰέλουρος: Τοῦτο οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλʼ ἀντίθεσις· παρὰ γὰρ τὸ αἰόλον καὶ τὴν οὐρὰν ἐτυμολογεῖται αἰέλουρος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Αἰετός: Οἷον, Αἰετὸς ἀργὴν χῆνα φέρων ὀνύχεσσι πέλωρον. Καὶ, Αὐτίκα δʼ αἰετὸν ἧκε τελειότατον πετεηνῶν. Ἤτοι μέγιστον, ἢ ἐντελῆ σημεῖα φαίνοντα. Γέγονε δὲ αἰετὸς παρὰ τὸ ἀΐσσειν· ὅθεν καὶ ἀναλογώτερον οἱ Ἀττικοὶ ἀετὸς λέγουσι, χωρὶς τοῦ ἰῶτα, ὡς κλαίω, κλάω. Οὕτως Ὠρίων. Αἰετός: Τὸ πτηνὸν ζῷον, καὶ τὸ ὀρόφωμα. Ἀΐζηλον: Ἄφαντον. Αἰζύπη: Ἡ γῆ. Αἰζόκροτον: Ξηρασίαν. Αἰζηός: Νεανίας. Παρὰ τὸ ἀεὶ, καὶ τὸ ζέω, ὁ ἀεὶ ζέων καὶ ἀκμάζων κατὰ τὴν ἡλικίαν, γίνεται αἰζεός· καὶ κατʼ ἐπαύξησιν τοῦ ε εἰς ἦτα, αἰζηός. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀεὶ ζεῖν τὸ αἷμα τῆς ἡλικίας, τουτέστι, θερμὸν εἶναι. Ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα καθαρὸν ἁπλᾶ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον τῷ ἦτα παραληγόμενα οὐκ ἔστιν εὑρεῖν, εἰ μὴ τὸ αἰζηὸς, καὶ πηός· καὶ αὐτὰ ἐκ πάθους. Πρόσκειται, «κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον,» ἐπεὶ τὸ παληὸς, ἀρχηὸς, καὶ Ἀχηὸς, Βοιώτιά εἰσι, κατὰ τροπὴν τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς ἦτα, ὡς τὸ ὄρηος καὶ λύκηος, Λακωνικά. Πρόσκειται «ἁπλᾶ,» διὰ τὸ πολυνηὸς, εὐνηὸς, ἐχενηός· παρὰ γὰρ τὸ νηὸς συνετέθησαν. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι οὐκ ἔχει τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον· Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τοῦ Ἀρχιβίου σὺν τῷ ἰῶτα οἶδεν αὐτὸ, λέγων γεγονέναι ἐκ τοῦ αἰζήϊος. Πρὸς ὃν ἀντιλέγει ὁ τεχνικὸς, ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰζήϊος, οὐκ ὤφειλεν ὀξύνεσθαι, ἀλλὰ προπερισπᾶσθαι. Ἡ γὰρ ὀξεῖα καὶ ἡ βαρεῖα εἰς περισπωμένην συνέρχονται· οἷον, Ἀχελώϊος, Ἀχελῷος· ὑπερώϊον, ὑπερῷον. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Αἰτωλὸς γίνεται Αἰτώλιος κατὰ παραγωγὴν, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου φυλαττομένου, καὶ ἀπὸ τοῦ κάπρος κάπριος· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ αἰζηὸς αἰζήϊος. Αἰήτης: Ὄνομα κύριον κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. Ἀήτης γάρ. Ἀπολλώνιος· Αἰήτη, κείνην μὲν ἄφαρ δείχευαν ἄελλαι. Ἔδει δὲ εἰπεῖν Αἰήτα, ὡς τοξότης τοξότα, Ὀρέστης Ὀρέστα· ἀλλʼ Ἰωνικῶς ἔτρεψε τὸ ἄλφα εἰς ἦτα. Αἰῆται: Ἄνεμοι. Αἰηνές: Τὸ δεινὸν καὶ πολύστονον. Ἀρχίλοχος· Προύθηκε παισὶ δεῖπνον αἰηνὲς φέρων. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ αἲ αἴ. Ἢ τὸ αἰώνιον. Κατὰ τοῦτο γὰρ οὐκ ἔστι φαγεῖν τὸν ἀποθνήσκοντα. Οὕτως Μεθόδιος. Αἶθος: Ἰστέον ὅτι αἶθός ἐστιν ὁ αἴθων, παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω· αἰθὸς δὲ, ὁ αἰθόμενος, τουτέστιν ὁ καιόμενος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὰ ῥηματικὰ αὐτοῦ. Αἴθωνας: Αἰετὸς αἴθων, πυρώδης, καυστικός. Καὶ αἴθωνι σιδήρῳ, τῷ λαμπρῷ καὶ ὀξεῖ. Ἐπὰν γὰρ ὁ σίδηρος ὀξυνθῇ, λαμπρότερος γίνεται· καὶ αἴθωνας λέβητας, τοὺς πρὸς τὸ πῦρ ἐπιτηδείους, τοὺς καλουμένους ἐμπυριβήτας. Αἰθούσῃσι: Στοαῖς ταῖς καταλαμπομέναις ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Ἢ αἴθουσαι, διὰ τὸ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τοῦ χειμῶνος. Ἢ διὰ τὴν τοῦ ἡλίου βολήν. Αἰθιοπία: Παρὰ τὸ αἰθίοψ. Τοῦτο παρὰ τὸ αἴθω· τοῦτο παρὰ τὸ δαίω τὸ καίω ἐστὶν κατὰ τροπήν. Αἴθοπα: Οἶνον τὸν μέλανα, ἢ τὸν ποιοῦντα ἐρυθρούς· ἢ τὸν καυστικόν. Ἐπὶ δὲ τὸν χαλκὸν, σημαίνει τὸν λαμπρὸν καὶ αἰθομένην ὄψιν ἔχοντα. Αἴθουσαι: Αἱ στυλωταὶ καθέδραι, περίστυλα ἔχουσαι· ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι ἐν αὐταῖς τὰ πυρά· οἷον, Πῦρ ἕτερον μὲν ὑπʼ αἰθούσης εὐερκέος αὐλῆς. Ἢ, ὡς ἔνιοι, καταλαμπόμεναι. Σημαίνει οὖν τὴν καταφωτιζομένην στοὰν, καὶ τὴν μετὰ τὸν πυλῶνα παστάδα. Αἰθαλόεν: Λέγεται τὸ καῦμα, καὶ ἡ πυρίκαυστος ὕλη τῶν ὀρῶν. Καὶ αἶθοψ, ὁ διάπυρος, ἢ ἐρυθρός. Αἰθύσσειν καὶ ἀναιθύσσειν: Ῥίπτειν, πλεῖν, φέρεσθαι· ἀπὸ τῆς αἰθυίας, τῆς ἐναλίας κορώνης. Καὶ αἴθυσμα, ὁμοιότητα, ἢ σκίασμα, ἢ κίνημα. Αἴθρα: Τὸ κοινόν· καὶ Ἀττικὸν, αἴθρη. Σημαίνει δὲ δύο· κύριον ὄνομα, Αἴθρη Πιτθῆος θυγάτηρ. καὶ τὴν αἰθρίαν, ἤγουν τὴν κατάστασιν τοῦ ἀέρος· ἤγουν τὸν εὐδιηνόν· Ποίησον δʼ αἴθρην. Αἰθήρ: Παρὰ τὸ ἀεὶ θεῖν κυκλοφορικῶς· φησὶν Ἀριστοτέλης περὶ Κόσμου. Αἰθίοψ: Παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸ πρόσωπον, ὁ κεκαυμένην ἔχων τὴν πρόσοψιν. Λέγεται γὰρ ἐκεῖσε σφοδρότερον αἴθειν τὸν ἥλιον. Αἰθέρα: Τὸν οὐρανὸν καὶ ἀέρα· καὶ ἐπὶ ἐμπρησμοῦ. Καὶ αἰθερίως, καθαρῶς. Αἴθινα: Ξύλα εὔκαυστα· καὶ καπνὸς αἴθινος, ὁ δριμὺς, ἢ μέλας. Αἰθόλικας: Τὰς περὶ τὴν ἐπιφάνειαν φλυκτίδας. Αἴθων: Ἀνδρεῖος, ἢ πολεμικὸς, ἰσχυρός· ἢ ἵππου χρῶμα. Τὸν δὲ λέβητα, ἀπὸ τοῦ αἴθεσθαι. Οἱ δὲ, λαμπρὸν, ἢ μέλανα, καὶ πολιόν. Τὸν δὲ λέοντα, τὸν κατὰ ψυχὴν ἔμπυρον· ἢ δασὺν, ἢ μέγαν. Καὶ λιμὸν αἴθωνα, τὸν μέγαν, ἢ ἑαυτὸν φονεύοντα. Αἴθω: Τὸ καίω ἐκ τοῦ δαίω τὸ καίω, ὑπερβιβασμῷ αἴδω, καὶ τροπῇ τοῦ δέλτα εἰς θῆτα, αἴθω. Ἐκ τούτου ἀιθάλη ὁ καπνός. Αἰθάλη: Αἰθάλη ἐκαλεῖτο ἡ Λῆμνος, ἴσως ἀπὸ τῶν ἀναδιδομένων αἰθαλῶν ἐκ τῶν Ἡφαίστου χαλκείων. Αἰθαλίτης τὸ ἐθνικόν. Ἀπὸ δὲ τοῦ Αἰθάλεια, αἰθαλείτης, ὁ καπνώδης. Αἰθάλη δὲ, παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω γέγονε. Αἰθαλίδης: Οἷον, Αἰθαλίδην κήρυκα θοὸν, τῷ πάρεστι μέλεσθαι ἀγγελίης, καὶ σκῆπτρον ἐπέτραπεν Ἑρμείης. Ὁ Αἰθαλίδης Ἑρμοῦ παῖς ἦν ἑτερήμερος, καὶ μίαν ἡμέραν ὑπὸ τὸν ᾅδην διῆγεν, ἑτέραν δὲ ἐπὶ τὴν γῆν. Αἰθάλειος: Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΛΟΣ βαρυτόνων ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντων μὴ ἐθνικὰ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται· αἴολος αἰόλειος, ὁ ποικίλος· αἴθαλος, αἰθάλειος· σημαίνει δὲ τὸν καπνόν· δαίδαλος, ὁ ποικίλος, δαιδάλειος· μεγάλος, μεγάλειος, ὡς ἀπὸ τοῦ μεγάλεος. «Βαρύτονα» πρόσκειται, διὰ τὸ ὀμφαλὸς, ὀμφάλιος· «μὴ ἐθνικὰ,» διὰ τὸ Εὐαιμόνιος. Αἰθύσσειν: Ἀνασείειν, ἀνακαίειν. Αἰθρηγενέτης: Ὁ βορέας ὁ αἰθρίαν γεννῶν· ἢ ὁ αἴθρου καὶ ψύχους αἴτιος. Αἴθρῳ: Τῷ ψύχει· ἀπὸ τῆς αἰθρίας· Αἴθρῳ καὶ καμάτῳ. Εἰς τὴν Ὀδύσσειαν. Ἢ τὸ ἐξ αἰθρίας πνεῦμα· ὅτι ἐπιμελῶς ἐν ταῖς αἰθρίαις τὸ ψύχος γίνεται. Ἄλλοι δὲ ἀγνοοῦντες γράφουσι, Λύθρῳ καὶ καμάτῳ. Τῷ γὰρ ναυαγῷ οὔτε ἱδρὼς ἁρμόζει, οὔτε αἷμα· ἐκεχώριστο γὰρ ἀμφοῖν· ὑπὸ δὲ τῆς αἰθρίας ἐδεδάμαστο, ὡς ναυαγὸς ἀσκεπής. Κατὰ δὲ τὸ ἀρσενικὸν τὴν αἰθρίαν εἶπεν αἶθρον, ὡς τὴν πύλην πύλον· οἷον, Ἐν πύλῳ ἐν νεκύεσσι βαλών· καὶ τὴν δείλην δείελον, Εἰς ὅ κεν ἔλθῃ δείελος ὀψὲ δύων. Αἶθρον: Τὸ ὀρθρινὸν ψύχος. Αἰκίζω: Ἀπὸ τοῦ ἀεικὴς, ὃ σημαίνει τὸν σκληρὸν καὶ ἀπότομον, ἀεικίζω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, αἰκίζω, καὶ Αἰκία, εἰς τὰς διαφόρους, ὕβρις. Αἴκεν: Ἀντὶ τοῦ ἐάν· ὁ εἰ σύνδεσμος συναπτικός· κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς α· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπουσι· τὸ γὰρ εἴθε αἴθε λέγουσι, καὶ τὸ Ἄρτεμις, Ἄρταμις. Οὕτως καὶ τοῦτο πλεονασμῷ τοῦ ΚΕΝ αἴκεν γέγονεν. Αἰκάλλειν: Σαίνειν, ἀγαπᾶν, θωπεύειν. Αἶκλον: Δεῖπνον δειλινόν. Αἴλιος: Ἀδριανὸς ὁ βασιλεὺς Αἴλιος ἐκαλεῖτο· ὅθεν Αἴλιοι χρηματίζουσι· καὶ Αἰλία, πόλις Παλαιστίνης· ὁ πολίτης Αἰλιώτης. Ὅτι δὲ Αἴλιος ἐκαλεῖτο Διογενιανὸς ἐν τοῖς Χρονικοῖς φησίν. Ἐκ τούτου οὖν Αἴλιαι χρηματίζουσιν αἱ βασιλίδες. Οὕτως Ὠρίων. Αἴλουρος: Τὸ ζῷον, παρὰ τὸ αἰόλειν καὶ ἀνάγειν τὴν οὐρὰν καὶ κινεῖν. Καὶ αἰλούριος, ῥίζα τὶς οὕτω καλουμένη. Αἶλα: Ἀντὶ τοῦ καλὰ Κύπριοι. Αἷμα: Παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος ᾖσμαι, αἶσμα, καὶ αἷμα. Δύο πάθη ἀνεδέξατο, ἔνδειαν, καὶ μετάθεσιν πνεύματος· ἔνδειαν μέν· καθόλου γὰρ ἡ τρίτη συζυγία ἐν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι τὸ σ γεννᾷ· πείθω, πεῖσμα· κλώθω, κλῶσμα· ᾄδω, ᾆσμα· οὕτως οὖν ἔδει καὶ παρὰ τὸ αἴθω αἶσμα· μετάθεσιν δὲ πνεύματος· ἡ γὰρ ΑΙ δίφθογγος πρὸ μὲν ἄλλου συμφώνου ψιλοῦται, πρὸ δὲ τοῦ μ δασύνεται. Αἷμα: Παρὰ τὸ ἅμμα τὶ εἶναι τοῦ σώματος. Ἐμπεδοκλῆς, Αἷμα γὰρ ἀνθρώποισι περικάρδιον νόημα. Αἷμα ἡ ψυχὴ κατὰ Ἐμπεδοκλῆν. Τινὲς δὲ καὶ Ὅμηρον οἴονται ταύτης εἶναι τῆς δόξης, ἐν τῷ λέγειν, Ψυχὴ δὲ κατʼ οὐταμένην ὠτειλὴν ἔσσυτʼ ἐπειγομένη. Οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές. Ὁ γὰρ Ὅμηρος ἀθάνατον αὐτὴν καὶ ἔμφρονα εἶναι λέγει· διὸ καὶ τὰς τῶν τεθνεώτων ψυχὰς ὀδυρομένας παρεισάγει, οὑτωσὶ λέγων, Ὃν πότμον γοόωσα. καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ κολαζομένας τῶν οἰκείων παραπτωμάτων ἕνεκα. Σημαίνει δὲ δύο· τὴν γενεὰν, ὡς τὸ, Αἵματος εἶς ἀγαθοῖο. καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα· ὡς τὸ, Αἷμα δʼ ἀνηκόντιζε διὰ στρεπτοῖο χιτῶνος. Αἱματόεσσα: Ὁ κανών· Πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ΝΤ κλινομένη, τὸ τέλος τῆς γενικῆς τρέπουσα εἰς α, καὶ τὴν παραλήγουσαν φύσει μακρὰν ποιοῦσα, τὸ θηλυκὸν ποιεῖ. Αἱματόεις τὸ ἀρσενικόν. Τὰ εἰς ΕΙΣ πόσας παραλήξεις ἐπιδέχεται; γʹ. Τὰ εἰς ΕΙΣ ὀνόματα μετουσιαστικὰ, πλεονασμῷ τῆς τοῦ πρωτοτύπου γενικῆς συλλαβὴν βαρύτονα, καὶ ἢ τῷ η παραλήγεται, ἢ τῷ ο· σπανίως δὲ τῷ ω, ὅτε ἐν ἐκτάσει ἐστιν· οἷον, τὸ εὐρώεις, ἐρώεις, κητώεις, κηώεις. Καὶ τῷ μὲν ο, οἷον αἱματόεις, τιμιόεις, σκιόεις· τῷ η, οἷον τιμήεις, τελήεις· τὸ δὲ χαρίεις, ἀπὸ τοῦ χαριτόεις κατὰ συγκοπήν· ὅθεν τὸ χαριτόεις ἀναλογώτερόν ἐστι τοῦ χαρίεις. Καὶ πῶς οὐκ ἐγένετο αἱματόεισα; Φασὶν ὅτι, ἵνʼ ἐντεῦθεν τὰς μετοχὰς διακρίνωμεν· ἐκεῖναι γὰρ διʼ ἑνὸς σ ποιοῦσι τὸ θηλυκόν· δαρεὶς, δαρέντος, δαρεῖσα· τούτου χάριν εἰς ε ἐποίησε, χαρίεσσα, τιμήεσσα. Τὸ δὲ ἀμφιγυιήεις, καὶ θυήεις, καὶ τὰ ὅμοια, κατὰ τροπὴν ἐγένοντο τοῦ ο εἰς η. Ἔστι γύον, καὶ σημαίνει τὸ μέλος· ἐξ αὐτοῦ γυόεις· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η, γυήεις, καὶ ἀμφιγυήεις. Καὶ ἔστι θύον, καὶ σημαίνει μυρεψικὸν ἄνθος, ἢ βοτάνην· καὶ γίνεται ἐξ αὐτοῦ θυόεις· καὶ τροπῇ τοῦ ο, θυήεις. Τὸ δὲ αἱματόεις ἐστὶ μετουσιαστικόν· μετέχει γάρ. Ταῦτα γὰρ τὰ εἰς ΕΙΣ ἅπαντα μετουσιαστικά εἰσιν. Ἔστιν καὶ ἰόεις. Τοῦτο εἰ γράφεται διὰ τοῦ ι, ἤγουν ὁ μετέχων ἰοῦ· εἰ δὲ γράφεται διὰ τοῦ η, ἀπὸ τοῦ ᾐὼν, ὃ σημαίνει τὸν αἰγιαλὸν, ἡ γενικὴ ᾐόνος· ἐξ αὐτοῦ ᾐονόεις· καὶ συγκοπῇ ᾐόεις. Ἔστι δὲ καὶ κοτήεις διὰ τοῦ η· γίνεται ἐκ τοῦ κότος, κοτόεις, καὶ κοτήεις. Αἴλινον: Τοῦτο ἐπὶ θρήνου ἐτίθετο, καὶ ἐν τοῖς ἐφυμνίοις δέ. Γέγονε δὲ εἰς τιμὴν Λίνου τοῦ Καλλιόπης. Αἰλότροπος: Ἀλλοιότροπος. Ἁιμάτη: Μάχαιρα παρὰ Σοφοκλεῖ. Ἁιμάτια: Ἀλλάντια. Ἁιμαλεά: Μέλας ζωμός. Ἁιμαλεόν: Ἀσθενῆ. Ἁιμακουρίαι: Τὰ ἐναγίσματα τοῖς κατοιχομένοις. Ἁιματῶσαι: Φονεῦσαι. Αἰμός: Τράχηλος. Αἵμους: Ὀβελίσκους. Αἱμασιά: Τὸ ἐκ χαλίκων ᾠκοδομημένον τειχίον, ἤγουν φραγμός. Ἀπὸ τοῦ αἱμάττεσθαι τοὺς ὑπερβαίνοντας ὑπὸ τῶν ἐπικειμένων ἀκανθῶν τοῖς σωροῖς τῶν λίθων, ὡς παρὰ Νικάνδρῳ, Τρόχμαλά θʼ αἱμασιά τε καὶ ἰλύος ἐρέοντες. Ἔστι δὲ καὶ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Οὕτως Ὠρίων. Αἱμῳδιᾶν: Τὸ τοὺς ὀδόντας ὀδυνᾶσθαι μετὰ κνησμοῦ, ὡς αἱμάσσεσθαι· παρὰ τὸ αἷμα· αἱμωδία γὰρ λέγεται ἡ τῶν ὀδόντων νάρκη. Οὕτως Μεθόδιος. Αἵμων: Ὁ ἔμπειρος. Αἵμονα θήρης. Ἔστι δαίω, τὸ γινώσκω ἢ μανθάνω, ἐξ οὗ δάσκαλος, καὶ διδάσκαλος· καὶ δαίαλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, δαίδαλος, ὁ ἐπιστήμων· καὶ δαίμων ὁ αὐτοδίδακτος· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ δ, αἵμων. Ἔστι καὶ ὄνομα κύριον· Ἀλάστορά τε Χρόμιόν τε· Αἵμονά τε, Κρίοντά τε. Τούτου τὸ ὑποκοριστικὸν Αἱμύλος, τὸ κτητικὸν Αἱμύλιος· καὶ αἱμυλίοις, τουτέστι κολακευτικοῖς, ἐμπείροις, καὶ συνετοῖς, παραλογιστικοῖς· ἢ συγγενικοῖς καὶ εὐνοϊκοῖς· καὶ Ἡσίοδος, Αἱμύλα κωτίλλουσα, ποικίλον, πυκνὸν, πανοῦργον, δολερόν. Αἱμύλος: Ἔμπειρος, συνετὸς, κολακευτικός· ἐκ τοῦ αἵμων, ὃ σημαίνει τὸν εἰδήμονα καὶ ἔμπειρον· καὶ αἱμυλίοισι, κολακευτικοῖς λόγοις. Αἰνείας: Ὁ ἥρως, ὁ υἱὸς Ἀγχίσου. Παρὰ τὸ αἰνὸν τὸ δεινὸν γίνεται Αἰνέας καὶ Αἰνείας· ἢ παρὰ τὸ αἶνος, ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον, Αἰνέας, καὶ Αἰνείας. Ἰστέον δʼ ὅτι τὸ Αἰνείας κλίνεται Αἰνεία, Δωρικῶς· ᾧ προστιθέντες οἱ Βοιωτοὶ τὸ ο λέγουσιν Αἰνείαο. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἐκτείνουσι μὲν τὸ ο τῆς ληγούσης, συστέλλουσι δὲ τὸ α εἰς ε, καὶ λέγουσιν Αἰνείεω. Πᾶσα γὰρ γενικὴ ὀνόματος εἰς φωνῆεν λήγουσα, καὶ περιττοσυλλαβοῦσα τῆς ἰδίας εὐθείας, ἢ ἐκτείνει τὴν παραλήγουσαν καὶ συστέλλει τὴν λήγουσαν, οἷον καλοῖο, σοφοῖο, ἢ ἐκτείνει τὴν λήγουσαν καὶ συστέλλει τὴν παραλήγουσαν, οἷον Ἀτρείδεω, Πριαμίδεω· ἐν οἷς καὶ τὸ Αἰνείεω. Πρόσκειται, «εἰς φωνῆεν λήγουσα,» διὰ τὸ Δημοσθένεος· οὐ λήγει γὰρ εἰς φωνῆεν ἡ γενική. Πρόσκειται «περιττοσυλλαβοῦσα,» διὰ τὸ ἄνθρωπος, ἀνθρώπου. Ἐπὶ τούτου γὰρ ἡ γενικὴ εἰς φωνῆεν λήγει, ἀλλʼ οὐ περιττοσυλλαβεῖ τῆς ἰδίας εὐθείας. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν βʹ αὐτοῦ κανόνα. Αἶνος: Παρὰ τὸ ἰαίων, τὸ τέρπω καὶ εὐφραίων καὶ διαχέω, ἴαινος, ὁ διαχέων τὴν ψυχήν· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ἰῶτα, ὡς ἰήϊος, ἤϊος, γέγονεν αἶνος, ὁ ἔπαινος· καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ αἰνῶ· παρὰ τὸ ἰαίνω· οἷον, Ἰαίνετο δὲ φρένας εἴσω. καὶ, Τοῖσιν ἰάνθη θυμός. Ἔστι δὲ καὶ αἶνος πόλις Θρᾴκης. Αἰνὸς δὲ, ὁ φοβερὸς, ἢ πονηρὸς καὶ κακός· ἀφʼ οὗ αἰνόθεν, καὶ αἰνῶς, καὶ αἰνότατα. Αἰνός: Παρὰ τὸ δεινὸς, τροπῇ τοῦ ε εἰς α, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, αἰνός. Ἢ παρὰ τὸ δαῒς, ὅπερ σημαίνει τὴν μάχην, γέγονε δαϊνὸς καὶ δαινός· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ δ, αἰνὸς, ὁ μάχιμος· Ἀλλά μοι αἰνὸν ἄχος σέθεν ἔσεται, ὦ Μενέλαε, αἴκε θάνῃς. Ἤγουν δεινὴ λύπη. Οὕτως Ὠρίων. Αἰνῶς: Ὡς τὸ, Αἰνῶς ἀκτίνεσσιν ἐοικότες ἠελίοιο. Καὶ, Αἰνῶς ἀθανάτῃσι θεῇς εἰς ὦπα ἔοικεν. Ἀντὶ τοῦ λίαν, πάνυ, ἀληθές. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐκπληκτικῶς. Αἰναρέτη: Ἐπὶ κακῷ κεκτημένη τὴν ἀρετήν. Αἰνὸν γὰρ τὸ χαλεπὸν καὶ δεινὸν καὶ κακόν. Ἡ δὲ κλητικὴ ὡσαύτως ἔχει τὸ η τῇ εὐθείᾳ. Οὕτως εὗρον σχόλιον Ἰλιάδος πʹ. Αἰνίζομαι: Ἐπαινῶ· Ὀθρυονεῦ, πέρι δή σε βροτῶν αἰνίζομʼ ἁπάντων. Αἴνεσις: Παρὰ τὸ αἰνῶ αἰνέσω· τοῦτο παρὰ τὸ αἶνος· τοῦτο παρὰ τὸ ἰαίνω· ὁ μέλλων, ἰανῶ· ἐξ αὐτοῦ ἴανος, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ κράσει, αἶνος, γνώμη, παροιμία, παράδειγμα, ἔπαινος· καὶ ἡ χειροτονία καὶ ψήφισμα. Αἰνεῖν: Τὸ ἀναβράττειν τὸν ἀληλεσμένον σῖτον, τουτέστιν ἀναδεύειν καὶ ἀνακινεῖν τὰς κριθὰς ὕδατι φυρῶντα. Οἱ δὲ, βλάπτειν, ἢ τὸ ταῖς χερσὶν ἀνατρίβειν τὰς ἐπτισμένας κάγχρυς. Καὶ αἰνεῖν, ἐπαινεῖν καὶ συγκατατίθεσθαι παρὰ Ὁμήρῳ· παρὰ δὲ Ἡσιόδῳ, τὸ παραιτεῖσθαι· Νῆʼ ὀλίγην αἰνεῖν. Σημαίνει δὲ δύο· τὸν ἔπαινον, ὡς τὸ, Ἀντιλόχʼ οὐ μέντοι μέλεος εἰρήσεται αἶνος. Ποτὲ δὲ γνώμης παραμύθιον, καὶ παραβεβλημένον λόγον πρός τι ὑποκείμενον· οἷον, Αἶνος μέντοι ἀμύμων, ὃν κατέλεξας. Αἰνετός: Ἐκ τοῦ αἰνέσω αἰνεστὸς, καὶ αἰνετὸς κατʼ ἔνδειαν τοῦ σ. Αἴνιγμα: Ἡ παραβολὴ, ὁ δεινὸς καὶ σκοτεινὸς λόγος· παρὰ τὸ αἰνίσσω, τὸ ἐν παραβολαῖς λέγω, τοῦτο παρὰ τὸ αἰνός. Τὸ ΑΙ δίφθογγον. Οἱ γὰρ Ἴωνες, ἡνίκα ὕφεσιν ποιήσωνται συμφώνου, τότε καὶ τὸ παραλῆγον φωνῆεν τρέπουσιν εἰς α· οἷον δεινὸς, αἰνός· μέχρις, ἄχρις. Αἰνὰ τεκοῦσα: Ἐπὶ κακῷ γεννήσασα. Αἴνυμαι: Τὸ ἀφαιρῶ, ἢ τὸ λαμβάνω. Ὅμηρος· Ὁ δʼ ἐξαίνυτο καμπύλα τόξα. Καὶ αἰνύμενος, καὶ ἀπαινύμενος. Παρὰ τὸ αἰρῶ αἰρνῶ, ὡς περῶ περνῶ, ἀφʼ οὗ περνάς· καὶ, Καὶ περνὰς νήσων ἐπὶ τηλεδαπάων. Καὶ ἀπὸ τούτου παράγωγον, αἴρνυμι, καὶ αἴρνυμαι· Καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, αἴνυμαι. Οὕτω Μεθόδιος. Αἴνυτο: Ἔστι κτῶ, καὶ σημαίνει τὸ φονεύω. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ βῶ βαίνω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κτῶ κταίνω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, καίνω, τὸ κόπτω. Ἐξ αὐτοῦ αἴνω· καὶ κατὰ παραγωγὴν αἰνύω, καὶ αἴνυμι παράγωγον εἰς ΜΙ. Τὸ παθητικὸν, αἴνυμαι· ὁ παρατατικὸς αἰνύμην αἴνυσο αἴνυτο· καὶ Ἐξαίνυτο θυμόν. Αἴξ: Ὄνομα ἀρσενικόν· τὸ ζῷον παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ, ἀΐξω, ἄϊξ, καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴξ. Καὶ Ὅμηρος, Ἰξάλου αἰγός, ὁρμητικῆς. Οὐδὲν εἰς ξ περισπᾶται· τὸ τοίνυν αἴξ ὀξύνεται. Τὸ δὲ Θρᾷξ περισπᾶται, καὶ τὸ Ταῦξ, καὶ γλαῦξ. Πάντων δὲ τῶν εἰς ξ ληγόντων ὀνομάτων τοῦτο μόνον διὰ τοῦ γ κλίνεται. Αἰξωνεύεσθαι: Τὸ κατηγορεῖν. Βλάσφημοι γὰρ οἱ Αἰξωνεῖς. Δῆμος δὲ οἱ Αἰξωνεῖς τῆς Κεκροπίδος ἐστὶ φυλῆς· καὶ αἰξωνεία πόλις. Αἰόλον: Τὸ ταχὺ, παρὰ τὴν ἄελλαν· καὶ πολύφρον, καὶ ὀξὺ, καὶ ταχύ. Αἰόλος: Σημαίνει τρία· ἔστιν ὄνομα κύριον· οἷον, Αἰόλος Ἱπποτάδης. Καὶ ἐπιθετικῶς, αἰόλος ὄφις, ὁ κατάστικτος καὶ ποικίλος· παρὰ τὸ αἴειν, ὃ δηλοῖ τὴν ἐνυπόστατον κίνησιν. Ἔνθεν αἴειν τὸ ὁρμᾶν καὶ αἴσσειν. Οὕτω Μεθόδιος. Αἰολόπωλος: Σημαίνει τὸν ταχὺν καὶ εὐκίνητον ἵππον. Προπαροξύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς ΟΣ δισύλλαβα προπερισπώμενα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνονται· οἷον, οἶκος, ἄοικος· κοῦρος, ἐπίκουρος. Οὕτως οὖν καὶ πῶλος, αἰολόπωλος. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ αἰόλλω, ὃ σημαίνει τὸ κινῶ, καὶ τοῦ πῶλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ ἅλλεσθαι, πόαλος, καὶ πῶλος. Ἐξ οὗ καὶ Αἴλουρος· δολερὸν γὰρ τὸ ζῷον. Αἰολοπώλους: Ταχυπώλους, ἢ ποικίλως ἱππαζομένους· παρὰ τὸ αἰολεῖν καὶ κινεῖν τοὺς πώλους. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν εὐκίνητον· οἷον κορυθαίολος. Αἰολομίτραν: Ποικίλην μίτραν ἔχοντα· ἐξ οὗ καὶ εὐκίνητον πολεμιστήν. Αἰολεῖς: Ὀρέστης κατὰ χρησμὸν συνήθροισε πολλοὺς τοὺς ὠνομασμένους Αἰολεῖς· ὡς μὲν τινὲς, ὅτι πλεῖστοι ἤτοι Βοιωτοὶ ἦσαν· ὡς δὲ Μενεκλῆς, διὰ τὸ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν συνηθροῖσθαι· ἀπὸ τοῦ αἰολίζω. Οὕτως Ὠρίων. Αἰονᾶν: Καταντλεῖν, καταχέειν, λούειν. Αἰπύν: Δύο σημαίνει. Αἶπυ βαρυτόνως, ὄνομα πόλεως· αἰπὺν δὲ, τὸν μέγαν· ὡς τὸ, Φυγόντι περ αἰπὺν ὄλεθρον. Αἴπυτος: Ὄνομα κύριον· παρὰ τὸ αἰπὺς, ὃ σημαίνει τὸν ὑψηλὸν τόπον. Ὡς εὐρὺς Εὔρυτος, οὕτω καὶ αἰπὺς Αἴπυτος. Αἰπύς: Ὁ χαλεπὸς καὶ σκληρός· ἢ ὁ ὑψηλός· παρὰ τὸ αἶπος ἀκρωτήριον τὸ σκληρόν. Αἶπος γὰρ ὑψηλὸς τόπος, ἀκρωτήριον. Καὶ ἀπὸ τοῦ Αἰπὺς αἰπεινὸς, ὡς παρώνυμον· καὶ αἰπεινὴ, ὑψηλή· καὶ αἰπεῖα πόλις. Ἀπὸ τοῦ αἰπὺς οἶμαι καὶ αἰπύκερως, ὁ ὑψηλὰ κέρατα ἔχων. Αἰπά: Βράχε δʼ αἰπὰ ῥέεθρα. Ὑψηλὰ ἢ δύσβατα· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀκρωτηρίων. αἶπος γὰρ τὸ ἀκρωτήριον. Παρὰ τὸ αἰπὺ αἰπέα, καὶ κατὰ συγκοπὴν αἰπά. Ὅθεν τὸ α βραχύ. Αἰπόλος: Ἐκ τοῦ αἲξ αἰγὸς, καὶ τοῦ πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι, αἰγοπόλος, ἤτοι αἰγονόμος, ὁ περὶ τὰς αἶγας ἀναστρεφόμενος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, αἰπόλος. Ἢ περὶ τὰ αἰπὰ ὅ ἐστιν ὑψηλοὺς τόπους περιπολοῦντες· χαίρουσι γὰρ τοῖς ὑψηλοῖς. Ὅθεν καὶ αἰπόλια τὰ αἰγονόμια, αἰγοπόλια ὄντα. Διατί οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον; Ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ πολῶ μὴ μετὰ προθέσεως συντεθέντα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· οἷον ὀνειροπόλος, θυηπόλος, μυροπόλος, αἰπόλος. Πρόσκειται, «μὴ μετὰ προθέσεως,» διὰ τὸ πρόσπολος, ἀμφίπολος. Αἴρω: Ἀπὸ τοῦ ἀείρω κατὰ κρᾶσιν τοῦ α ε εἰς α μακρὸν, αἴρω. Οὕτως εἰς τὸ Ποσότητα. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἁλῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ, πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, αἱρῶ· ὁ μέλλων, αἱρήσω· τὸ ἀπαρέμφατον, αἱρήσειν. Συντάσσεται αἰτιατικῇ. Αἴρω σημαίνει ἕξ· τέσσαρα περισπώμενα, καὶ δύο βαρυνόμενα. Αἱρέω αἱρῶ τὸ πορθῶ, ὡς τὸ, Φῆ γὰρ ὅγʼ αἱρήσειν Πριάμου πόλιν. Ἀντὶ τοῦ πορθήσειν. Αἱρῶ τὸ καταλαμβάνω· ἐξ οὗ, Μὴ δέ σε λήθη αἱρείτω. Καταλαμβανέτω. Αἱρῶ τὸ διαχωρίζω, ἐξ οὗ διαιρῶ. αἱρῶ τὸ προκρίνω· ἐξ οὗ προαιροῦμαι, καὶ αἱρετικός. Ταῦτα τὰ τέσσαρα περισπώμενα· βαρύνονται δὲ, αἴρω τὸ κουφίζω· ἐξ οὗ, Αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ. Καὶ ἐπαίρω. Καὶ αἴρω τὸ προσφέρω· ἐξ οὗ καὶ ἄρτος. Αἱρεύμενον: Αἴροντα, λαμβάνοντα. Παρὰ τὸ αἱρῶ τὸ σημαῖνον τὸ λαμβάνω, κατὰ πλεονασμὸν, αἱρῶ, αἱροῦμαι, αἱρούμενον· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ, αἰρεύμενον. Ἡσίοδος ἐν ἔργοις καὶ ἡμέραις, Καί σε ἔολπα γηθήσειν βιότου αἰρεύμενον ἔνδον ἐόντος. Αἴρας: Ἐπὶ δʼ ἴαχε λαὸς ὄπισθεν, ὡς εἴδοντο νέκυν ᾄραντας Ἀχαιούς. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ι ἔχει προσγεγραμμένον κατὰ παράδοσιν. Γυμνάσωμεν δὲ καὶ ἡμεῖς, καὶ δείξωμεν, ὅτι οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ι. Ἔστι γὰρ αἴρω ἀρῶ· τούτῳ τῷ λόγῳ μὲν τῆς παραληγούσης γίνεται κατὰ τὸν αʹ ἀόριστον ἆρα, ὡς μιαίνω μιανῶ ἐμίανα, καὶ λοιπὸν ἐκ τούτου γίνεται ἡ μετοχὴ ἄρας χωρὶς τοῦ ι· λόγῳ δὲ ἀρχούσης ἔστιν ᾖρα ὁ πρῶτος ἀόριστος σὺν τῷ ι, ὥσπερ αἰτῶ ᾔτησα, καὶ αἰσχυνῶ ᾔσχυνα· καὶ ὤφειλεν ἡ μετοχὴ ἐκφωνεῖν τὸ ι· τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐν ταῖς μετοχαῖς ἐκφωνοῦσι τὸ ι· οἷον, ᾔτησα, αἰτήσας, καὶ αἰσχύνας· οὕτως οὖν καὶ ᾖρα αἴρας ὤφειλεν εἶναι, οὐκ ἄρας. Ἄρα οὖν μὴ ἐκφωνούμενον τὸ ι οὐκ ἔχει αὐτό· ἀλλʼ ἐπειδὴ φησὶν ὁ τεχνικὸς, ὅτι ἡ παράδοσις ἔχει τὸ ι, σχηματιστέον αὐτὸ οὕτως· Ἔστιν ἀείρω, ὁ μέλλων ἀερῶ· ὁ ἀόριστος ἤειρα, ὥσπερ ἤγειρα, καὶ ἡ μετοχὴ ἀείρας· καὶ κράσει τοῦ α ε εἰς α μακρὸν γίνεται ἄρας· καὶ μένει τὸ ι μὴ ἐκφωνούμενον, διὰ τὸ μέγεθος τοῦ α. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητα. Αἶρα: Ἡ σφύρα· Καλλίμαχος· οἷον, Λάθρη δὲ παρʼ Ἡφαίστοιο καμίνοις ἔτρεφον αἰράων ἔργα διδασκόμενοι. Παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ σημαῖνον τὸ φθείρω, τὸ αὐτὸ δὲ καὶ ῥαιστὴρ λέγεται, γίνεται ῥαῖα· καὶ ὑπερθέσει, αἶρα, ἡ τὰ τυπτόμενα διαφθείρουσα. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω. Αἶρα: Σπέρμα ἐστὶ σιτῶδες, ἐκ παραφθορᾶς τοῦ σίτου γινόμενον· παρὰ τὸ ῥαίω τὸ φθείρω. Καὶ αἰρόπινον, τὸ ἀραιὸν κόσκινον· παρὰ τὸ τὰς αἴρας ποιεῖν ἀπεῖναι καὶ χωρίζειν· ἢ διὰ τὸ αἴρειν τὸν πίνον, ὅ ἐστι τὸν ῥύπον. Αἰριπόλιοι δμωαί: Σιμωνίδης, ἐκ τοῦ αἰριοπόλιοι, συγκοπῇ τοῦ ο. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Αἴσακος: Ὁ τῆς δάφνης κλάδος, ἢ ὁ τῆς μυρσίνης. Καλεῖται δὲ καὶ τὸ ζῷον ὁ ἐριθακὸς Αἴσακος. Αἶσα: Ἡ εἱμαρμένη, ἡ μοῖρα. Παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, ὁ μέλλων δαίσω, γίνεται δαῖσα, ὡς βήσω βῆσα, καὶ πείσω πεῖσα, ἡ πεισμονή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, αἶσα, ἡ ἑκάστῳ μεμερισμένη. Ἐπεί νύ τοι αἶσα μίνυνθά περ. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἴση εἶναι, ἡ μὴ μεταβαλλομένη. Πᾶσι γὰρ ἴσως ἔπεισιν. Αἴσιμος: Ὥσπερ παρὰ τὸ σπορὰ γίνεται σπόριμος, καὶ παρὰ τὸ ἀλκὴ ἄλκιμος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αἶσα, οἷον, Πάντα κατʼ αἶσαν ἔειπες, γέγονεν αἴσιμος· καὶ, Ὃς ἐναίσιμος εἴη. Οὕτως Ὠρίων. Αἰσιμία: Ἡ μαντεία, ἢ τὸ καθῆκον· παρὰ τὴν αἶσαν τὴν μοῖραν. Αἴσων: Ὁ ἥρως· παρὰ τὴν αἶσαν δοκεῖ ἀπὸ πλεονασμοῦ γεγονέναι. Αἰσυητήρ: Ὡς μέν τινες, ὁ ἐντρεχὴς καὶ κεκοσμημένος· τινὲς δὲ, νεανίαν· Νίκανδρος νομέα· Ὅμηρος δὲ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ κοσμίου καὶ καθήκοντος. Ἀπὸ τῆς αἴσης παράγωγον. Ὅμηρος γὰρ τὴν αἶσαν ἐπὶ τοῦ καθήκοντος τάττει. Αἶσα αἴσω αἰσύω αἰσυτὴρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, αἰσυητήρ. Οὕτω Μεθόδιος. Αἰσυμνῆται: Οἱ βραβευταί· Ὅμηρος· οἱ τὸ αἴσιον ἀπονέμοντες τοῖς ἀγωνιζομένοις, αἰσιονεμῆται. Λέγουσι δὲ καὶ τοὺς κριτὰς ἄρχοντας τῶν ἀγώνων. Αἰσυμνήτης: Βασιλέως ἐπιστάτης, ἄρχων, ἢ τύραννος· ἢ πάρεδρος. Ἰδίως δέ φησιν Ἀριστοτέλης ὑπὸ Κυμαίων αἰσυμνήτην τὸν ἄρχοντα λέγεσθαι. Καὶ, Αἰσυμνᾷ χθονός. Ἀντὶ τοῦ ἡγεῖται, ἄρχει. Εὐριπίδης Μηδείᾳ. Αἶσα: Καὶ ἡ Ἤπειρος τὸ παλαιὸν οὕτως ἐκαλεῖτο· καὶ οἱ κατοικοῦντες, Αἴσιοι. Αἴσιον: Μέτριον, δεξιὸν, δίκαιον, ἀγαθόν· καὶ ὑπεραίσιον, ὑπέρμετρον. Αἴσιμα: Ἀγαθὰ, καθήκοντα, εἱμαρμένα. Αἰσυμνητήρ: Ὁ βασιλεὺς, ὁ τὸ καθῆκον ὑμνῶν καὶ σέβων, ἢ αἰσυμενετὴρ, ὁ ἐν τῷ καθήκοντι μένων. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ αἰσυμνᾶν, ὅ ἐστι τὸ αἰσίων μνήμην ποιεῖσθαι. Ἢ ὁ αἰσιομήτης, ὁ αἴσια βουλευόμενος· ὁ γὰρ τύραννος τοὐναντίον. Αἰσύμηθεν: Ἀπὸ Αἰσύμης πόλεως Θρᾴκης. Οἱ δὲ, ἀπὸ βασιλέως γένους. Αἴσυλος: Ὁ ἄδικος καὶ ἁμαρτωλός· καὶ συνθέσει, αἰσυλοεργός. Παρὰ τὸ συλῶ, ἄσυλος, πλεονασμῷ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ὡς τὸ ἀχανὲς πέλαγος, τὸ λίαν κεχηνός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἴσυλος, οἱονεὶ ὁ πάνυ συλῶν καὶ ἁμαρτάνων. Ἀντὶ δὲ τοῦ ι ἔστιν ὅτε καὶ τὸ η πλεονάζει· οἷον ἀήσυλος. Πῇ μὲν αἴσυλος λέγεται, πλεονασμῷ τοῦ ι· πῇ δὲ ἀήσυλος, πλεονασμῷ τοῦ η. Ἄσυλα γὰρ τὰ ἄγαν συλητικὰ καὶ ἁμαρτωλά. Αἴσυλα: Αἴσυλα ῥέζων. Ἁμαρτωλὰ, παράνομα, ἄδικα, τὰ τῆς αἴσης σεσυλημένα· παρὰ τὴν αἶσαν, καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως, ἀαίσυλα, τὰ μὴ καθήκοντα μήτε πρέποντα. Ἢ παρὰ τὸ ἄσω, τὸ βλάπτω, ἄσυλος, ὡς ἄξω ἄξυλος. Ἐξ αὐτοῦ ἄσυλον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἴσυλον, καὶ αἴσυλα· καὶ ἀφαιρέσει τῆς στερήσεως, αἴσυλα. Οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἐτώσιον, Ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης. Παρὰ τὸ ἐτὸς, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθὲς, γίνεται ἐτώσιον· καὶ συνθέσει τῆς α, ἀετώσιον, τὸ μὴ ἀληθές· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α ἔμεινε τὸ αὐτὸ σημαινόμενον. Οὕτως Μεθόδιος. Αἶσχος: Ἡ ὕβρις καὶ ἡ αἰσχύνη. Παρὰ τὸ ἴσχω ἴσχος· καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως, ἄϊσχος· καὶ ἐν συναιρέσει, αἶσχος, ὃ οὐκ ἄν τις βούλοιτο ἔχειν. Ἢ τὸ πάνυ ἴσχον τοὺς λαμβάνοντας αὐτό. Αἰσχρός: Ὁ αἰσχύνης μετέχων. Αἶσχος, αἰσχρὸς, ὡς κῦδος κυδρὸς, ψύχος ψυχρός· καὶ ἀπὸ τοῦ θηλυκοῦ σάθη, σαθρός· καὶ λύπη, λυπρός. Οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰσχηρὸς συγκέκοπται. Αἴσχιστος: Αἰσχρὸς, αἰσχρότατος, αἰσχρίων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, αἰσχίων, καὶ αἴσχιστος, ὥσπερ μακρὸς μακρότατος, μακρίων, καὶ μακίων, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, μηκίων μήκιστος, μήκιστον καὶ κράτιστον. Αἰσχύλος: Ὁ ποιητὴς ὁ τραγῳδοποιός. Παρὰ τὸ αἶσχος, αἰσχύλος· ὡς σιμὸς σιμύλος. Παρʼ ὃ Αἰσχίνης Αἰσχινάδης; Παρὰ τὸ εἶναι αἰδήμονα. Αἰσχίνης Αἰσχίνου. Ὁ κανών· Τὰ διὰ τοῦ ΙΝΗΣ καὶ ΟΝΗΣ βαρύτονα κύρια εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικήν· οἷον Λεπτίνης Λεπτίνου, Φιλοκρίνης Φιλοκρίνου, Μηριόνης Μηριόνου, Κεβριόνης Κεβριόνου, τελώνης τελώνου. Αἴσθησις: Παρὰ τὸ αἰσθῶ· τοῦτο παρὰ τὸ αἴσθω· τοῦτο παρὰ τὸ ἀΐσθω. Αἴτιος: Παρὰ τὸ ἄτη, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην, αἴτιος, πλεονασμῷ τοῦ ι. Τὸ τι, ι. Τὰ ἀπὸ ἀπτώτων διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀρκῶ ἄρκιος, αἰτῶ αἴτιος. Ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; Πρὸς τί ἔχοντος. Καὶ πρὸς τίνα ἔχει τὴν σχέσιν; Πρὸς τὸ αἰτιατόν. Τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ αἰτιατοῦ ἐστὶν αἴτιον, ὥσπερ ὁ χαλκοῦς τοῦ ἀνδριάντος ἐστὶν αἴτιος, καὶ τὰ ὀκτὼ μέρη τοῦ λόγου ἐστιν αἴτια τῆς γραφῆς, καὶ ὁ πατὴρ, τοῦ υἱοῦ. Αἰτῶ: Ἐκ τοῦ τῶ τὸ ζητῶ, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀτῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰτῶ. Τὰ μὲν ἐνεργητικὰ, ἐπὶ τοῦ μὴ ἔχοντος ἀποδιδόναι· τὰ δὲ παθητικὰ, ἐπὶ τοῦ ἀποδιδόντος, αἰτήσομαι. Αἴτνη: Ὄρος Σικελίας· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, Αἴτνη· ὡς φάγω φάτνη, πήσσω πάχνη. Αἰτωλοὶ οἱ Καλυδώνιοι· ἐπεὶ καὶ οἱ Κουρῆτες Αἰτωλοί. Καλυδὼν δὲ πόλις πρώτη τῆς Αἰτωλίας. Αἰχμή: Ἐκ τοῦ ἀΐσσω ἀϊχὴ, καὶ κράσει αἰχή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, αἰχμὴ, ὡς δράξω δραχμὴ, τὸ λεπτὸν νόμισμα. Ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ αἷμα χέειν. Καὶ παρὰ τὸ αἰχμὴ, αἰχμῶ αἰχμᾷς, αἰχμάσσω τὸ πολεμῶ. Αἰχμητής: Ἀπὸ τοῦ αἰχμάζω, ὁ μέλλων αἰχμάσω, αἰχματὴς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, αἰχμητὴς, ὁ πολεμικός. Εἰ γὰρ ἦν παρώνυμον ἀπὸ τοῦ αἰχμὴ, ὤφειλε βαρύνεσθαι, ὥσπερ ὑπήνη ὑπηνήτης, καὶ κορύνη κορυνήτης. Τὰ δὲ ἀπὸ τῆς βʹ συζυγίας τῶν περισπωμένων γινόμενα ὀνόματα εἰς ΤΗΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· οἷον ἐραστὴς, γελαστὴς, θεατὴς, λωβητὴς, δαπανητής. Τὸ δὲ πεδήτης, καὶ κομήτης, καὶ ἀλήτης, οὐ παρὰ ῥῆμα, ἀλλὰ παρὰ τὸ πέδη, καὶ κόμη, καὶ ἄλη. Τὰ δὲ τοιαῦτα βαρύτονα δισύλλαβα ὀνόματα δῆλον ὅτι ἀπὸ μονοσυλλάβου περισπωμένου τῆς βʹ συζυγίας ἐγένοντο, καὶ βαρύνονται· οἷον, κτῶ κτήτης καὶ Φιλοκτήτης· βῶ βήτης καὶ διαβήτης· θλῶ θλάτης, πρῶ πράτης. Αἰχμητὴς, αἰχμητοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν αἰχμηταὶ, καὶ ἡ γενικὴ τῶν αἰχμητῶν, καὶ Δωρικῶς αἰχμητάων. Ὁ κανών· Τὰς εἰς ΩΝ γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΑΙ εὐθειῶν γινομένας οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ΑΩΝ προφέρουσιν· οἷον, μέλισσαι μελισσάων, μέλαιναι μελαινάων. Οἱ δὲ Δωριεῖς διὰ τοῦ ΕΩΝ, πύλαι πυλέων· Ὣς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο. Αἰχμάλωτος: Παρὰ τὴν αἰχμὴν, ὅ ἐστι τὸ ξίφος, καὶ τὸ ἁλῶναι, ὃ σημαίνει τὸ πορθῆσαι. Οὕτως Μεθόδιος. Λέγεται καὶ αἰχμάλωτος, καὶ αἰχμόλετος. Αἶψα: Ταχέως· εἴρηται κατὰ στέρησιν τοῦ ἶψαι, ὃ σημαίνει τὸ βλάψαι. Τὸ δὲ βλάψαι καὶ ἐμποδίζειν ἀνάγκη· τὸ δὲ ἀνεμπόδιστον ταχὺ γίνεται. Ἢ παρὰ τὸ ἅψω, αἶψα· δοκεῖ γὰρ τὰ ταχέως γινόμενα ἀλλήλων ἅπτεσθαι κατὰ τὴν συνέχειαν. Καὶ αἰψηρὸν, ταχύ. Αἰών: Ἡ ζωὴ, θηλυκῶς· Ὅμηρος, Αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμερθῇς. Παρὰ τὸ ἄειν τὸ πνέειν· καὶ ἄημα τὸ πνεῦμα, καὶ ἀήτης ὁ ἄνεμος· καὶ ἔμπνουν δὲ τὸν ζῶντα φαμέν. Ἢ παρὰ τὸν αἰῶνα τῆς ζωῆς· οἱ γὰρ ζῶντες ἐν χρόνοις καὶ ἔτεσι διάγουσιν. Ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ὤν· καὶ κράσει τοῦ ε καὶ α, καὶ ἐν συναιρέσει, αἰών. Περιεκτικόν ἐστιν. Σημαίνει εʹ· τὴν ζωὴν τοῦ ἀνθρώπου, ὡς τὸ, Ἔπειτά με καὶ λίποι αἰὼν ἐν πόλει. Αἰὼν καὶ ὁ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀριθμός. Αἰὼν καὶ ὁ ἀΐδιος καὶ ὁ ἀτελεύτητος, ὡς τῷ Θεολόγῳ δοκεῖ· αἰὼν γὰρ οὔτε χρόνος, οὔτε χρόνου τὶ μέρος· οὐδὲ γὰρ μετρητός. Αἰὼν λέγεται καὶ οἱ ἑπτὰ αἰῶνες, ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ καὶ γῆς κτίσεως μέχρι τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων ἀναστάσεως. Αἰὼν λέγεται καὶ ὁ νωτιαῖος μυελὸς, ὡς καὶ Ἱπποκράτης, Ἄνθρωπός τις, νοσήσας τὸν αἰῶνα, ἑβδομαῖος ἀπέθανεν. Αἰωρῶ: Ἀπὸ τοῦ αἴρω, πλεονασμῷ τοῦ ω, αἰωρῶ τὸ κρεμῶ· καὶ αἰώρα, ἀπὸ τοῦ αἴρω αἴρα πλεονασμῷ τοῦ ω αἰώρα, ἐξ οὗ καὶ αἰώρημα καὶ ἐναιώρημα, ὡς περισπώμενον· καὶ αἰωρούμενοι, μετεωριζόμενοι. Ἀΐγδην: Ἐπίρρημα μεσότητος· σημαίνει δὲ τὸ ὁρμητικῶς· οἷον, Ἀΐγδην μέσσας δὲ σὺν ὀστέῳ ἶνας ἔκερσε. παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ· καὶ συναΐγδην Ἡσίοδος, ἀντὶ τοῦ ὁμοῦ ὥρμων συνελαύνοντες. Ἀΐδηλον: Ἀφανιστικόν· Ἐπεὶ αὐτὸς ἐγείναο παῖδʼ ἀΐδηλον. Καὶ, Πῦρ ἀΐδηλον. Ἢ βίαιον, στυγνὸν, καὶ πολὺ καὶ μέγα, καὶ φορτικόν. Ἀΐδηλος: Οἷον, Κεῖνος δʼ αὖτʼ ἀΐδηλος ἀνήρ. Ὁ ὀλοθρευτικός· οὐ γὰρ ἄξιος Ἀριστόνικος δηλοῦν λέγων τὸν ἀδηλοποιόν· καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ, Ἀΐδηλον Ἄρηα, τὸν ὀλέθριον. Ἢ αὐτὸς ἀΐδηλος ἐσόμενος. Καὶ ὁ μὲν Μεθόδιος λέγει εἶναι ἀπὸ τοῦ ἴδω ἴδηλος καὶ ἀΐδηλος· ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ὀρθογραφίας αὐτοῦ λέγει αὐτὸ εἶναι ἀπὸ τοῦ ἀϊδνὸν, τὸ σημαίνει τὸ ἀφανιστικὸν, διὰ τοῦ ι, ἀϊδνόδηλος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀΐδηλος. Ὁμοίως καὶ, Τὸν μὲν ἀΐδηλον θῆκε θεός. Ἀπὸ τοῦ ἀϊδνόδηλον γίνεται. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς εἰς τὸ περὶ Παθῶν λέγει αὐτὸ εἶναι οὕτως· ζῆλος, ἄζηλος, πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τροπῇ, ἀΐδηλος. Ἀϊδνός: Εἴδω τὸ βλέπω ἢ φαίνω· ῥηματικὸν ὄνομα ἰδνός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀϊδνὸς, ὡς στίλβω στιλπνός. Ἐξ οὗ καὶ Ἀϊδωνεὺς, ὁ ᾅδης, εἰς ὃν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ· Αὐτὰρ ὃ Δήμητρος πολυφέρβης εἰς λέχος ἦλθεν· ἣ τέκε Περσεφόνην λευκώλενον, ἣν Ἀϊδωνεὺς ἥρπασεν ἧς παρὰ μητρός. Καὶ, Πηλὸς ἀϊδνὴς, ὁ ἀστήρικτος, ἅτε τέλμα· παρὰ τὸ ἵζω. Ἢ ἀφανής. Ἀϊδνές: Τὸ ἀφανὲς καὶ μὴ ὁρώμενον, ὡς Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Φλὸξ δὲ κεραυνωθέντος ἐπέσσυτο τοῖο ἄνακτος οὔρεος ἐν βήσσῃσιν ἀϊδνῆς παιπαλοέσσης. Ἀϊδὲς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀϊδνὲς, βαθὺ, σκοτεινὸν, μέλαν, ἀφανιστικόν. Αἰώρα: Ἑορτὴ Ἀθηναῖς, ἣν καλοῦσιν εὔδειπνον. Λέγεται γὰρ Ἠριγόνην τὴν Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας θυγατέρα σὺν Τυνδαρέῳ τῷ πάππῳ ἐλθεῖν Ἀθήναζε, κατηγορήσουσαν Ὀρέστου· ἀπολυθέντος δὲ, ἀναρτήσασαν ἑαυτὴν, προστρόπαιον τοῖς Ἀθηναίοις γενέσθαι· κατὰ χρησμὸν δὲ ἐπʼ αὐτῇ συντελεῖσθαι τὴν ἑορτήν. Ἀΐδρυτον κακόν: Τὸ κατάρατον, ὃ οὐκ ἄν τις αὑτῷ ἱδρύσαιτο. Ἀϊδώνια: Θανάσιμα. Ἄϊδος κυνέη: Νέφος τὶ καὶ ἀορασία· ἢ περιφραστικῶς τὴν περικεφαλαίαν. Ἐν αὐτῇ γὰρ τὸ πρόσωπον ἔκρυψεν ἡ Ἀθηνᾶ διὰ τὸ μὴ ὁρᾶσθαι ὑπὸ τοῦ Ἄρεος. Ἄϊδι: Σέλευκος μὲν ἀπὸ εὐθείας τῆς ἄϊς φησίν. Ἀλλὰ τὰ εἰς ΔΟΣ λήγοντα ὀνόματα ἀπὸ βαρυτόνων εὑρίσκομεν παρʼ Ἴωσι καθʼ ὑφαίρεσιν τοῦ δ λεγόμενα· οἷον, μήνιδος μήνιος, Πάριδος Πάριος. Τὴν δὲ ἄϊδος γενικὴν οὐδεὶς Ἰώνων ἄϊος εἶπεν· οὐκ ἄρα ἡ εὐθεῖα ἄϊς. Εἴδω τὸ βλέπω· ὁ μέλλων, εἴσω· ὄνομα ῥηματικὸν, ἴς, διὰ τοῦ ι· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊς, ἐν ᾧ οὐδέν ἐστιν ὁρᾶν· καὶ ἡ γενικὴ ἄϊδος. Αἴδης: Γίνεται ἀπὸ τοῦ ἴδω ἴδης, καὶ κατὰ στέρησιν ἀΐδης, ὁ ἀγνώστους ποιῶν. Ἡ γενικὴ ἀΐδου, ἡ δοτικὴ ἀΐδῃ, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἄϊδι, ὥσπερ ἀπὸ τῆς ὑσμίνῃ δοτικῆς κατὰ μεταπλασμὸν ὑσμῖνι, καὶ λιτῷ, λιτί. Τὸ δὲ ἀϊδὴς τὸ ἐπίθετον ὀξύνεται· τὸ οὐδέτερον, ἀϊδές. Οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς. Ἄϊδρις: Ἄϊδροι, ἀΐδριες, ἀμαθεῖς, ἄπειροι. Ἡσίοδος, Αὐτὸς δʼ ἀπολήσεται ἄλλῃ, χώρου ἄϊδρις ἐών. Καὶ Ὅμηρος, Ἀΐδρει φωτὶ ἐοικώς. Ἔστι ῥῆμα εἴδω τὸ ἐπίσταμαι· ὁ μέλλων, εἴσω· ὁ μέσος μέλλων, εἴσομαι· οἷον, Εἴσομαι αἴκέ μʼ ὁ Τυδείδης. Ῥηματικὸν ὄνομα εἴδις· πλεονασμῷ τοῦ ρ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἴδρις· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊδρις· ἡ γενικὴ ἀΐδρεως, ὡς ὄφις ὄφεως· καὶ ἀΐδρεϊ καὶ ἀΐδρει. Οὐ γὰρ δεῖ διὰ τοῦ δ. Οὐ γάρ ἐστι παρώνυμον μακρᾷ παραληγόμενον. Ὥστε ἁμάρτημα τὸ παρὰ τῇ Σαπφοῖ πολυΐδριδι, καὶ παρὰ Σοφοκλεῖ ἴδριδα, καὶ παρὰ Φρυνίχῳ ἴδριδες. Οὕτως εὗρον σχόλιον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος. Ἡσίοδος, ἀσύνετος καὶ ἀναίσθητος, καὶ ἀϊδροσύνη, ἀμαθία. Ἀϊδρείη: Ἀπειρία. Οὐ γάρ τίς με βίῃ γε ἑκὼν ἀέκοντα δίηται, οὐδέ τʼ ἀϊδρείῃ· ἐπεὶ οὐδʼ ἐμὲ νήϊδά γʼ οὕτως ἔλπομαι. Ἀϊκάς: Ὠκείας ἀνέμων ἀϊκάς. Πνοὰς, ἀναφοράς. Ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω ῥήματος. Τὸ δὲ ἀϊκὰς καὶ προπαροξύνεται καὶ ὀξύνεται. Ἀπὸ μὲν τοῦ ἀϊκὴ ὀξύνεται, ἀϊκὰς ὀξύτονον, ὡς ἰωκὴ ἰωκάς· ἀπὸ δὲ τοῦ ἄϊξ, ἄϊκας, καὶ προπαροξύνεται. Ἄϊκες δὲ, αἱ ἐν τῷ πολέμῳ κλίσεις ἐφʼ ἑκάτερα. Ἀπολλώνιος δὲ, τὰς αὐτὰς ἐπιπνοίας τῶν ἀνέμων. Οὕτως εὗρον εἰς τὰ Ἀργοναυτικὰ Ἀπολλωνίου. Καὶ Ἰλιάδος οʹ, Οὐδʼ ἄρα τοίγε τόξων ἀϊκὰς ἀμφὶς μένον. Ἀντὶ τοῦ περιέμενον. Σημαίνει δὲ διώξεις, ὁρμὰς, φορὰς, κινήσεις. Ἀΐλιον: Κακοΐλιον. Οὐ γὰρ πλεονασμός. Ἀΐξας: Ἀΐσσω· καὶ ὁ παρατατικὸς ἄϊσσον· καὶ οὔτε χρονικῶς αὐτὸ ηὔξηται, οὔτε συλλαβικῶς. Τὸ γὰρ ἀΐσσω πάντοτε ὁ ποιητὴς μακρὸν ἔχει. Ἄϊον: Ἐπεὶ φίλον ἄϊον ἦτορ. Ἐπεὶ ἀφʼ οὗ ἀπέπνευσα τὴν ψυχὴν, ἢ ᾐσθόμην ἀλγήσας τὴν ψυχήν. Ἄϊον γὰρ, τὸ ᾐσθόμην. Ἀΐω: Ἡσίοδος, Σὺ δʼ ἄϊε δίκης, ἀντὶ τοῦ ἄκουε. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων γίνεται Ἀκταῖος, τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου φυλαττομένου, καὶ τῆς αὐτῆς παραληγούσης· καὶ κόρσων κόρσος ὁ κουρίσκος· οὕτως ἀπὸ τοῦ ἀΐων, ἄϊος. Ἄϊστος: Ὁ ἄγνωστος καὶ ἀφανής· καὶ ἀϊστῶσαι, καὶ ἀϊστωθῆναι. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἴσημι, Δωρικοῦ ἴσαμι, ἰστὸς, ὡς δίδωμι δοτός· καὶ ἄϊστος, κατὰ στέρησιν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἰστὸς γίνεται ἱστῶ τὸ γινώσκω. Παράγωγον ἴστημι ψιλοῦται· ὅθεν καὶ ἐπίσταμαι. Ἴσημι ἴσαμαι ἴσαται ἰστὸς, καὶ ἄϊστος. Οὕτως Μεθόδιος. Ὁ δὲ Φίλων εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ, οὕτως· ἀπὸ τοῦ εἴδω ἰστὸς, ὡς εἷμα, ἱμάτιον. Ἀιστῶσαι: Ἀπὸ τοῦ ἀϊστῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ ἱστῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀϊστῶ· καὶ ἀϊστῶσαι, καὶ ἀϊστώσειαν, ὡς τύψειαν. Τὰ γὰρ μὴ ἱστάμενα, ἀφανῆ εἰσίν. Σημαίνει δὲ τὸ ἀφανίσαι καὶ διαχέαι. Καὶ ἀϊστοῖ, πορθεῖ, ἀπολλύει. Καὶ ἀϊστοσύνη, ἡ ἀπώλεια. Ἀΐσθω: Ὁ δʼ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων. Ἐκπνέων. Καὶ, Αὐτὰρ ὃ θυμὸν ἄϊσθε, καὶ ἤρυγεν. Ἀπὸ τοῦ ἀΐω ῥήματος σημαίνοντος τὸ ἀκούω γίνεται παράγωγον ὄνομα ἄϊστος· ἐκ τούτου γίνεται ἀϊστῶ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, ἀΐσθω, ἐξ οὗ ἡ μετοχὴ ἀΐσθων, καὶ κατὰ συναίρεσιν αἴσθων. Οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἐγείρω γίνεται ἐγερτὸς, καὶ κατὰ τροπὴν ἐγέρθω ῥῆμα. Ἢ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀΐω ἐν παραγωγῇ ἄϊσθος, ὡς ὅρματος ὅρμαθος· ἀφʼ οὗ ῥῆμα αἴσθω. Ἀϊχθῆναι: Ἐτώσιον ἀϊχθῆναι. Ὁρμηθῆναι. Ἀΐτης: Ὁ ἐρώμενος· παρὰ τὸ ἄειν, ὅ ἐστι πνέειν· ὁ εἰσπνέων τὸν ἔρωτα τῷ ἐραστῇ. Φασὶ γὰρ γίνεσθαι τὸν ἔρωτα ἐκ τοῦ εἰσπνεῖσθαι ἐκ τῆς μορφῆς τοῦ ἐρωμένου. Ὅθεν καὶ εἰσπνήλας καλοῦσι τοὺς ἐραστὰς παρὰ Λάκωσιν. Ἢ ἀΐτης κυρίως ὁ μέσος, ὁ μήτε θρασὺς, μήτε ἰταμός. Ἴτης οὖν, ἀΐτης, ὁ μὴ ἴτης, ὅ ἐστιν ἰταμὸς, ἀλλὰ θυμήρης, ὡς ὁ ἐραστής. Ἢ ὁ ἅμα τινὶ ἴων, τοῦ α ὁμοῦ σημαίνοντος. Οὕτως Μεθόδιος. Ἀϊτίας χορδάς: Σημαίνει δὲ τὰς ἐρωτικάς. Ἡρωδιανὸς προπαροξυτόνως λέγει, ἀπὸ τοῦ αἴτις αἴτιδος αἴτιδας, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ. Οἱ δὲ περὶ Ὦρον λέγουσιν, ὅτι εἰ ἦν οὕτως, οὐκ ὤφειλεν ἀποβάλλειν τὸ δ· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΙΣ θηλυκῶν οὐκ ἀποβάλλουσι τὸ δ. Ἄμεινον οὖν παροξύνειν, ἀπὸ τοῦ ἀΐτης. Ἄκαινα: Ἀπολλώνιος, Ἐργατίνης ὥς τίς τε Πελασγίδι νύσσεν ἀκαίνῃ. Ἔστιν δὲ ῥάβδος, τὸ καλούμενον βούκεντρον. Ὠνόμασται δὲ οὕτως. Νεῖλος ὁ τῶν Αἰγυπτίων ποταμὸς ἀναβλύζων καὶ ἀνερχόμενος διὰ τοῦ θέρους, τὰ ὅρια τῆς τῶν Αἰγυπτίων γῆς τῇ ὑγρασίᾳ λύων καὶ μιγνὺς ἀπώλλυεν· ἐλαττουμένου δὲ αὐτοῦ πάλιν καὶ ἀποβαίνοντος, μάχη καὶ ἀμφισβήτησις τοῖς Αἰγυπτίοις περὶ τῶν ὁρίων τοσαύτη ἐγένετο ὥστε καὶ ἀλλήλους φονεύειν. Ὕστερον δὲ ῥάβδον λαβόντες, τὰς ἑαυτῶν γᾶς ἐγεωμέτρουν πρὸ τῆς ἀναβάσεως τοῦ ποταμοῦ, καὶ ἐσημειοῦντο· καὶ πάλιν μετὰ τὴν ἀπόβασιν τοῦ ποταμοῦ τῇ αὐτῇ ῥάβδῳ ἐγεωμέτρουν· καὶ γεωμετροῦντες, ἕκαστος τὴν ἰδίαν γῆν ἀπελάμβανε δίχα μάχης καὶ φόνου. Ἐκλήθη οὖν ἡ ῥάβδος, ἐν ᾗ ἐγεωμέτρουν, ἄκαινα, ἡ στεροῦσα αὐτοὺς τοῦ καίνειν ἀλλήλους, ὅ ἐστι φονεύειν. Λέγεται δὲ ὅτι Θεσσαλός τις εὑρεθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ ἐπενοήσατο τῇ ῥάβδῳ γεωμετρεῖν τὴν γῆν· ἔνθεν καὶ Πελασγίδι εἶπεν, ἀντὶ τοῦ Θεσσαλικῇ. Ἐργατίνης δὲ, ὁ γεωργός. Ἀκαδήμιον: Γυμνάσιον. Τόπος ἐστὶ πρὸ τοῦ ἄστεος, ἀπὸ Ἀκαδήμου ὠνομασμένος· διὸ καὶ Ἀκαδημία τότε ἐκαλεῖτο. Διττὴ δὲ ἡ ἀρχὴ τοῦ ὀνόματος. Οἱ μὲν, ἀπὸ τοῦ α τὸν Ἀκάδημον· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ ε, τὸν Ἐκάδημον. Οὕτως Ὠρίων. Ἀκακήτης: Ὥσπερ παρὰ τὸ γυμνὴς γυμνῆτος γίνεται ὁ γυμνήτης, καὶ Οἰδίπους Οἰδίποδος Οἰδιπόδης, οὕτως καὶ ἀκάκης ἀκάκητος ἀκακήτης. Τὸ δὲ ἀκάκητα, καὶ εὐρύοπα, εἰ μὲν εἶεν κλητικαὶ, ἀπὸ τοῦ ἀκάκης καὶ εὐρύοψ ᾖ· εἰ δὲ εἶεν εὐθεῖαι, γίνονται κατὰ συνεκδρομὴν τῶν αἰτιατικῶν προπαροξυτόνως καὶ ὁμοφώνως. Ἀκαλήφη: Θαλάττιόν ἐστι φυτὸν, δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐν τῷ ἅπτεσθαι ἐμποιοῦσα, κατὰ ἀντίφρασιν, ἔχουσα ἀκαλὴν τὴν ἁφήν· ἧς οὐκ ἔστιν ἀκαλῶς ὅ ἐστιν ἡσύχως ἅπτεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν καλὴν ἁφήν. Ὅθεν καὶ τὸ ΛΗ, η. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΙΦΗ μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, Σίφη ἡ πόλις· ἀγρίφη, ἡ σκάφη. Τὸ δὲ κνήφη, ἀκαλήφη ἡ κνίδη, σεσημείωνται, διὰ τοῦ η γραφόμενα. Οὕτως Θεόγνωστος. Ἀκαλάνθις καὶ ἀκαλάνθεια: Ἴσως ἐπισήμου κυνὸς ὄνομα· παρὰ τὸ ἀκαλὸν θεῖν ἀκαλάνθις. Οὕτως Ὠρίων. Ἀκαλός: Ἔστιν ἦκα τὸ ἠρέμα· ἐκ τούτου γίνεται παράγωγον ἤκαλος, ὡς πέμπω πέμπελος, καὶ ἄγω ἄγελος καὶ ἄγγελος, καὶ κατὰ συστολὴν ἀκαλὸς, ὁ ἥσυχος, ὡς ἁπαλὸς, ὁμαλὸς, χθαμαλὸς, ὀξύνεται· τὸ δὲ ἤκαλος προπαροξύνεται, ὡς πάσσαλος, Κόκαλος, Τάνταλος. Ἐκ τοῦ οὖν ἀκαλὸς γίνεται ἀκαλὰ προρέων, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως· ἐκ τοῦ οὖν ἀκαλὰ γίνεται ἀκαλαρρείτης, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· Ἐξ ἀκαλαρρείταο βαθυρόου Ὠκεανοῖο. Ἀντὶ τοῦ ἡσύχως ῥέοντος. Ὅθεν καὶ τὸ ΡΕΙ δίφθογγον, παρὰ τὸ ῥέω. Ἀκόλουθον γὰρ τὸν Ὠκεανὸν μὴ κυματοῦσθαι μήτε ταράττεσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων, ὥσπερ ἡ θάλασσα δούλη τοῖς πνεύμασι. Θεῶν γὰρ γένεσις τέτυκται. Ἀκάματον πῦρ: Πολὺ καὶ ἀπλήρωτον· Ὡς δʼ ὅτε σῦν ἀκάμαντα. Ἀκοπίαστον, ἰσχυρὸν, μέγιστον· παρὰ τὸ κάμνω. Ἀκαμαντοχάρμαν: Οὐκ ἔστι πλεονασμὸς, ἀλλὰ πλάνη κλίσεως. Ἀκαμαντοχάρμας γὰρ, καὶ ἡ κλητικὴ ἀκαμαντοχάρμα. Εἰ γὰρ ἦν πλεονασμὸς, ἐκτεταμένον ἐχρῆν τὸ α· νῦν δὲ συστέλλεται. Πλάνη ἄρα κλίσεως. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Τὸ ἄλφα μακρόν. Τὸ γὰρ τῆς στερήσεως ἄλφα ἀεὶ ἐν συστολῇ παραλαμβάνεται· πλὴν τοῦ ἀθάνατος καὶ ἀκάματος. Καὶ ἴσως διὰ τὴν ἐπαλληλίαν ἐνταῦθα ἐκτείνεται. Ἀκάκητα: Ὁ στερίσκων τὰς λύπας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν Ἀρκαδίᾳ ὄρους Ἀκακησίου· ἢ πανοῦργον· οἱ δὲ, ἀγαθόν· οἱ δὲ, πραῢν, καὶ κοιμητικόν. Ἀκάμανος: Ἡ κάμηλος· παρὰ τὸ μὴ κάμνειν· Ἢ ἀκάματος· πολύμοχθον γὰρ τὸ ζῷον. Οὕτως Μεθόδιος καὶ Ὦρος. Ἀκαμύθιος: Ἡ κύων· παρὰ τὸ αἰκάλλειν τοὺς ἰδίους δεσπότας. Μεθόδιος. Καὶ ἀκαλυφῆ, ἄστεγον, ὕπαιθρον. Ἀκάμπιος: Ὁ ἐπʼ εὐθείας περίπατος· παρὰ τὸ καμπὴν μὴ ἔχειν. Μεθόδιος. Καὶ ἀκάμπιοι δρόμοι, οἱ εὐθεῖς καὶ ἁπλοῖ. Ἄκανθος: Πόλις Μακεδονίας· ὅτι ἀντὶ ἐρυμάτων ῥάχοις, ὅ ἐστιν ἀκανθώδεσι φυτοῖς, περιβέβληται. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ ἄλλα. Ἀκανθὶς, ἢ ἀκανθυλλίς: Στρουθίον ἐν ταῖς ἀκάνθαις καθήμενον, ὡς λέγουσιν. Οὕτως Ὠρίων. Καὶ ἀκάνθιος, εἶδος τέττιγος· οἱ δὲ, τὸν ἄφωνον. Ἄκανθα: Ἀπὸ τοῦ τῇ ἀκῇ ἀνθεῖν· ὅ ἐστι τῇ ὀξύτητι. Ἀκαρός: Σημαίνει τὸν ἐγκέφαλον, ἢ τὴν κεφαλήν· καὶ γίνεται ἀπὸ τοῦ κάρη· καὶ διὰ τὸν χαρακτῆρα ὀξύνεται, ὡς τὸ μαδαρός. Ἄκαρα: Τὰ σκέλη Κρῆτες. Ἄκαρα: Πόλις τῆς Ἀσίας, ἡ νῦν καλουμένη Νύσσα. Ταύτην Ἄθυμβρος, Κρὴς τῷ γένει ἀπὸ Ῥαδαμάνθυος, παρὰ Καρσὶν οἰκήσας, καὶ τιμηθεὶς, μετῴκισεν εἰς τὸν τόπον τοῦτον, καὶ ὠνόμασεν Ἄκαρα, τὰ μηκέτι Καρῶν· καὶ τὸν διὰ τῆς πόλεως ῥέοντα ποταμὸν, ἀφʼ ἑαυτοῦ Ἄθυμβρον ἢ Θύμβρον. Οὕτως Μεθόδιος. Ἀκαρής: Ὁ ἐλάχιστος καιρός. Ἐτίθετο δὲ κυρίως ἐπὶ οἱουδήποτε ἐλαχίστου. Μένανδρος, Ὁρᾷς, ἀκαρὴς παραπόλωλας ἀρτίως. Καὶ Ἀριστοφάνης, Γυμνὸς θύραζʼ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ. Παρὰ τὸν καιρὸν, καὶ τὴν στέρησιν, ἀκαίριόν τι ὄν· κατʼ ἔλλειψιν ἀκάριον, τὸ μὴ καιρὸν ἔχον, ἀλλʼ ἐλάχιστον. Ἢ παρὰ τὸ κάρα, ἀκαρὲς, τὸ ἀκέφαλον, καὶ μηδὲ ἀρχὴν ἔχον. Ἢ ὃ οὐ δύναταί τις κεῖραι διὰ σμικρότητα. Ἄκαστος: Υἱὸς Πελίου, πατὴρ δὲ Ἀλκήστιδος. Εὐριπίδης, Ἢ τʼ ἄρʼ Ἄκαστος οὐκέτʼ ἔστʼ ἐν ἀνδράσι· ἢ μῆς ἀδελφῆς αἷμα τιμωρήσεται. Παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ, ἔνθεν κέκαστο, Πανέλληνας καὶ Ἀχαιούς. καὶ κεκασμένος, καὶ κάσμος, καὶ κόσμος, συνθέσει Ἄκαστος ἀπὸ τοῦ ἄλφα ἐπιτατικοῦ, καὶ τοῦ κάζω, ὁ πάνυ κεκοσμημένος. Οὕτω Μεθόδιος. Ἄκατος: Τὸ μικρὸν πλοιάριον. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἦχα, ἦγμαι, ἦκται, ἀκτός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἄλφα, ἄκατος, ἡ περιάγουσα καὶ διακομίζουσα. Ἐξ οὗ τὸ ὑποκοριστικὸν ἀκάτιον· ὃ τινὲς μὲν ἐπακτρίδα, τινὲς δὲ πορθμίδα, τινὲς δὲ κάραβον ὀνομάζουσιν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀκτὴ γίνεται ἄκατος, ἡ ἀπʼ ἀκτῆς εἰς ἀκτὴν περιερχομένη, ὡς πορθμὶς λέγεται, ἡ μὴ πελαγοδρομοῦσα. Οὕτως Μεθόδιος. Ἀκαχμένον: Ἠκονημένον. Ἀπὸ τοῦ ἀκάζω, τὸ ἀκονῶ, ὁ μέλλων, ἀκάσω, ἤκακα ἤκασμαι ἠκασμένον, καὶ τροπῇ τοῦ σ εἰς χ, ἠκαχμένον. Ἀκάχοιτο: Λυποῖτο· ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἄχος, ἀχῶ, ἀκαχῶ. Ἀκαχήμενος: Λυπούμενος. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀκαχήμενος, ἐπεὶ ὤφειλε παροξύνεσθαι ὡς τὸ πεποιημένος, οὐκ ἔστι παρακείμενος· ἀλλʼ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἀκάχω, ἀκάχημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἀκάχημαι· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὴν παραλήγουσαν οὐ συστέλλουσι· καὶ ἡ μετοχὴ, ὁ ἀκαχήμενος. Ἰστέον δὲ ὅτι ἡ μετοχὴ τοῦ παρακειμένου παροξύνεται, τῶν ἄλλων πασῶν προπαροξυνομένων· οἷον, τυπτόμενος, τυφθησόμενος, τυψόμενος. Δεῖ δὲ προσθεῖναι τῷ κανόνι τὸ, «εἰ μὴ ἀπὸ πάθους εἶεν·» ὡς τὸ ἀκαχῶ, ἀκαχήσω, ἠκάχηκα, ἠκάχημαι, ἠκαχημένος, ἀκάχμενος. Τὸ δὲ οὐτάμενος καὶ ἐληλάμενος, ὁ Ἡρωδιανὸς οὔ φησι κατὰ πάθος γίνεσθαι προπαροξύτονα, ἀπὸ τοῦ οὐτασμένος καὶ ἐληλασμένος, ἀλλʼ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ, τοῦ τε οὔτημι καὶ ἐλήλημι· καὶ εἰσὶν ἐνεστῶτες, ὡς ἵστημι ἵσταμαι ἱστάμενος. Ἀκαχείατο: Ἀπὸ τοῦ ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχηκα, ἠκάχημαι, ἠκαχήμην· καὶ Ἰωνικῶς, ἀκαχέατο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, ἀκαχείατο. Ἀκαχίζεο: Ἄχθου, λυποῦ, ἀπὸ τοῦ ἀχῶ, ἀχίζω, καὶ ἀκαχίζω, ἐπὶ ἄχει γίνου. Καὶ ἀκαχῆσθαι, τὸ ἀνιᾶσθαι. Ἀκέανος: Εἶδος ὀσπρίου ὅμοιον φακῇ· παρὰ τὸ σκληρὸν καὶ ἄθλαστον· κατὰ στέρησιν τοῦ κεάσαι, ὅ ἐστι θραῦσαι. Ἀκεσώδυνος: Ἰατρὸς ὁ τὰς ὀδύνας παύων καὶ θεραπεύων· ἀπὸ τοῦ ἀκῶ ἀκέσω, καὶ τοῦ ὀδύνη. Ἐξ οὗ καὶ ῥηματικὸν ὄνομα Ἀκέστωρ· σημαίνει δὲ τὸν ἰατρόν· καὶ Ἀκεστορίδης· καὶ ἀκεῖον, τὸ φάρμακον· καὶ ἀκεστὸν, ὁμοίως. Ἀκεσταί: Ἀκεσταὶ φρένες ἐσθλῶν. Εὐθεράπευτοι, εὐΐατοι. Αἱ γὰρ τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν φρένες ῥᾳδίως πρὸς τὸ κρεῖττον μετατίθενται εὐθεράπευτοι οὖσαι, ἢ θεραπευτικαί. Ἀκερσεκόμης: Ὁ τὴν κόμην μὴ κειρόμενος. Παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω, ὁ μέλλων, κερῶ· καὶ Αἰολικῶς, κέρσω καὶ τὸ κόμη, γίνεται κερσοκόμης, διὰ τοῦ ο. Πᾶς γὰρ ἐνεστὼς ἢ μέλλων, ἐν πρώτῳ προσώπῳ λαμβάνων σύνθεσιν, τρέπει τὸ ω εἰς ο· οἷον, λείπω, λειποτάκτης· μίξω, μιξοπόλιος. Οὕτω καὶ κέρσω, κερσοκόμης· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκερσοκόμης. Ἀκέστρα: Ἡ βελόνη ἡ μείζων, ἣν νῦν σακκοράφιον καλοῦσιν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἀκεῖσθαι ἤτοι συρράπτειν τὰ διερρωγότα τῆς ὀθόνης. Τοῦτο δὲ καὶ ἠπήτριον φασίν· ἐπεὶ καὶ ἠπήτρια καὶ ἠπήτης, καὶ ἀκέστρια καὶ ἀκεστὴς, οὓς νῦν ῥάπτας καλοῦσιν. Χρὴ δὲ εἰδέναι, ὡς οἱ παλαιοὶ γυναιξὶν ἐχρῶντο εἰς ταύτας τὰς ἐργασίας, καθὰ καὶ νῦν Σκύθαι. Ἀκειόμενον: Σημαίνει δύο· μεταφορικῶς, ἰώμενον· καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπισκευάζοντα, ὡς, Νῆας ἀκειόμενον. Ἀκέραιος: Ὁ ὑγιής. Ἀπὸ τοῦ κέραος κέραιος· καὶ μετὰ τοῦ ἄλφα στερητικοῦ, ἀκέραιος, ὁ ἀόργητος καὶ ἀβλαβής· κυρίως ὁ μὴ θυμούμενος, καὶ τοῖς κέρασι βλάπτων ἢ βλαπτόμενος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν διὰ τῶν κεράτων ἀμυνομένων ζῴων. Ἢ ἐκ τοῦ κερῶ τὸ μιγνύω, κιρνῶ. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ πτῶ, πταίω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, πταίνω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπταίνω· καὶ παρὰ τὸ περῶ περαίω περαίνω· οὕτως καὶ παρὰ τὸ κιρνῶ κερνῶ κεραίνω, κέραιος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκέραιος, ὁ μὴ κεκραμένος κακοῖς, ἀλλʼ ἁπλοῦς καὶ ἀποίκιλος· ἢ ἀνωφελὴς καὶ βλαβερός. Ἀκέων: Ἡσυχάζων. Παρὰ τὸ ἀκὴν ἀκέων. Ἢ λυπούμενος, παρὰ τὸ ἄχος ἀχέω, καὶ ἀκέω, καὶ ἡ μετοχὴ ἀκέων. Οἱ δὲ τὸ πάνυ σιγᾶν καὶ λυπεῖσθαι λέγουσι. Παρὰ τὸ κέω τὸ κοιμῶμαι, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ἀκέω, καὶ ἀκέων ἡ μετοχή. Τὸ δὲ ἀκέων, εἰ καὶ θηλυκοῦ παρασχηματισμὸν ἔχει, Ἡ δʼ ἀκέουσʼ ἀπέβη ἀλλὰ καὶ ὡς ἐπίρρημα πληθυντικῶς εἴρηται τὸ ἀκέων ἕκαστος, Ἀλλʼ ἀκέων δαίνυσθε.Ἔστιν οὖν ἐπίρρημα μεσότητος. Ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων αὐτὸ μετοχήν· ἐπὶ τῶν εἰς ΩΝ ληγόντων, οἷς παράκειται θηλυκὸν εἰς ἄλφα, τῇ παραληγούσῃ τὸ σ, τούτοις παρέπεται τὸ εἶναι μετοχή· οἷον, λέγων λέγουσα, φέρων φέρουσα, φρονῶν φρονοῦσα. Διὰ τούτου τοῦ λόγου δείκνυται καὶ τὸ κρείων μετοχὴ, ἐκ τοῦ, Κρείουσα γυναικῶν. Ἀκήν: Ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως. Παρὰ τὸ μὴ χαίνειν γίνεται ἀχὴν, καὶ ἀκὴν, ἀχή τις οὖσα· οἷον, Ἀκὴν δʼ ἐγένοντο σιωπῇ. Ἢ παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, ἐκ τοῦ ἀγῶ τὸ ἐκπλήττομαι κατὰ μετάμειψιν τοῦ γάμμα εἰς κάππα. Ὡς ἔστι καὶ τὸ λυγαῖον, ὃ σημαίνει τὸ σκοτεινὸν, λυγόφως καὶ λυκόφως· οὕτως καὶ ἄγη καὶ ἄκη· καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ τόνου γίνεται ἀκὴ, καὶ ἀκήν· οἶδεν γὰρ ἡ ἔκπληξις καὶ ἀφωνίαν ἐμποιεῖν. Ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὀξύτητος τοῦ σιδήρου· τουτέστιν, ἐπʼ ἄκρας ἡσυχίας ἐγένοντο. Τὸ ΚΗΝ, ἦτα. Τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα τὴν αὐτὴν ταῖς πτώσεσι φυλάττει γραφήν· οἷον τὴν ἀπριάτην, Ἀπριάτην ἀνάποινον. Οὕτως καὶ τὴν ἀκὴν, ἀκὴν τὸ ἐπίρρημα. Ἀκή: Ἡ ὀξύτης. Παρὰ τὸ ἥκω γίνεται ἡκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα. Ἀρχίλοχος, Ἵστη κατʼ ἠκὴν κύματος κυανέου. καὶ κατὰ συστολὴν ἀκή. Ἄκη: Πόλις Φοινίκης, ἡ νῦν καλουμένη Πτολεμαΐς. Οἱ δὲ Ἄκην φασὶ καλεῖσθαι τὴν ἀκρόπολιν τῆς Πτολεμαΐδος· ὅτι Ἡρακλῆς δηχθεὶς ὑπὸ ὄφεως καὶ ἐν αὐτῇ θεραπευθεὶς Ἀκὴν ἐκ τοῦ ἀκεῖσθαι προσηγόρευσε τὸν τόπον. Ἀκηδής: Ἀφρόντιστος, ἀνελεήμων, κηδεμόνα μὴ ἔχων. Καὶ ἀκήδεστοι ὁμοίως· καὶ ἀκήδεσαν, ἠμέλησαν. Κήδω γὰρ τὸ ἐπιμελοῦμαι· ὁ μέλλων, κηδῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· ὁ μέλλων κηδέσω, κεκήδεκα κεκήδεσμαι, κηδεστὸς, καὶ ἀκηδής. Ἀκηδία: Παρὰ τὸ ἀκηδιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀηδῶ· τοῦτο, παρὰ τὸ ἡδύς· καὶ στερήσει, ἀηδύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀκηδύς· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκηδία. Ἔστι δὲ ὄνομα Μακεδονικόν. Γέγονε δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ· ἀηδία γάρ. Οὕτως Ὠρίων. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, τὸ ΔΕΙ δίφθογγον γράφει· οἷον, Μὴ δέ μʼ ἀκηδείῃσιν ἀφορμήθητε λιπόντες. Ἀκήματα: Ἐπὶ δʼ ἕλκεϊ λυγρῷ φάρμακʼ ἀκήματʼ ἔπασσε. Παρὰ τὸ ἀκῶ, ἀκέσω, ὡς νεμῶ νεμέσω, καὶ τελῶ τελέσω. Ἐντεῦθεν καὶ ἀκεστὴς, καὶ ἀκέστρια, ἀντὶ τοῦ θεράπαινα. Ἀκήρατος: Παρὰ τὸ κηραίνω, ὤφειλεν εἶναι ἀκήραντος· ἀλλὰ ποιητικὴ ἡ λέξις. Ἢ παρὰ τὸ γῆρας γήρατος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀγήρατος, καὶ ἀκήρατος, ὁ ἄφθαρτος καὶ μὴ γηρῶν. Ἀκήριον: Ἀσθενὲς, ἀδύνατον, ἀψυχοποιὸν, νεκροποιόν· οἷον, Ὀρθωθεὶς δʼ εὐνῆθεν ἀκήριον ἠΰτʼ ὄνειρον. Οὐδετέρως δὲ νῦν τὸ ὄνειρον εἶπεν. Ὅτι ὄνειρος τὸ ὄνειρον, καὶ ὄνειραρ ὀνείρατος, ὡς ἧπαρ ἥπατος. Οὕτως Ἀπολλώνιος. Ἀκηδία: Ἡ ἀηδῶς διακεῖσθαι καταναγκάζουσα, ἢ ἡ μηδὲν ἡμᾶς φροντίζειν ποιοῦσα. Ἀκηράσιον: Ἀκέραιον, καθαρόν. Ἀκήνιον: Ἥσυχον. Ἀκηχεδόνας: Λύπας. Ἀκίβδηλον: Ἀδόκιμον· ἐπὶ νομίσματος δὲ κυρίως· καὶ τὸ ἀπαρεγχείρητον. Ἄκλαστος: Ἡ οὐ κλαδευομένη ἄμπελος. Ἀκηχέδαται: Παρὰ νηυσὶν ἀκηχέδαται. Λυποῦνται. Παρὰ τὸ ἀχῶ ἀχάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω· ὁ παρακείμενος, ἤχακα· ὁ μέσος, ἤχαδα· ὁ παθητικὸς, ἤχασμαι, ἤχασται, καὶ Ἰωνικῶς ἠχάδαται· καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμοῦ Ἀττικοῦ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, ἀκηχέδαται. Ἀκηχεμένη: Ἀχῶ τὸ λυποῦμαι, ἀχήσω, ἤχηκα· ὁ Ἀττικὸς, ἀκήχεκα· ὁ παθητικὸς, ἀκήχεμαι, καὶ ἀκηχεμένη. Ἀκιδνός: Ἀσθενής· Ὅμηρος, Οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο. Παρὰ τὸ αἰκίζω αἰκιδνὸς καὶ ἀκιδνὸς, ὁ εὐτελὴς καὶ ἐν αἰκισμοῖς ὢν, ὡς παίζω παιδνὸς, ἀλαπάζω ἀλαπαδνός. Ἢ παρὰ τὸ κινῶ, ἀκινός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀκιδνὸς, ὁ μὴ κινούμενος. Οὕτω Μεθόδιος. Οἱ δὲ, λεπτὸν, ἢ ἄφρονα, ἢ ἀδύνατον, καὶ εὐτελέστερον. Ἀκιδαλίη: Ἔστιν δὲ ὄνομα κρήνης· ἔστιν Ἄκις ἄκιδος, ὄνομα κύριον· καὶ ἐκ τούτου Ἀκίδαλος, καὶ Ἀκιδαλίη. Οὕτω Χοιροβοσκός. Ἀκινάκης: Εἶδος ἀκοντίου Περσικοῦ. Παρὰ τὴν ἀκὴν τὴν ὀξύτητα, καὶ παρὰ τὴν ἀκίδα, ἀλλήλων συντεθέντων τῶν δύο ὁμοιοσήμων. Καὶ δῆλον ὅτι ἐτράπη τὸ δ εἰς τὸ ν, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ Ἐρεχθεὺς, καὶ Ἐριχθόνιος, παρὰ τὴν ἔραν καὶ τὴν χθόνα. Ἡρόδοτος δὲ διὰ τοῦ ω ὠκινάκης φησί· καὶ εἰκὸς τροπῇ τοῦ α εἰς ω, ὡς ἀκὴ, ἀκὺς, καὶ ὠκύς. Ἢ παρὰ τὸ ὠκὺς καὶ τὴν ἀκὴν, γίνεται ὠκινάκης. Ἀκίνητα: Καθόλου μὲν τὰ μὴ κινούμενα, παρʼ Ἡσιόδῳ δὲ ἐν ἔργοις καὶ ἡμέραις, ὁ τάφος· Ἡσίοδος· Μηδʼ ἐπʼ ἀκινήτοισι καθίζειν. Σημαίνει ὡς ἐνταῦθα τὸν τάφον. Νόμος γὰρ παρὰ Ῥωμαίοις, τάφον μὴ κινεῖν, τουτέστιν ὀρύττειν. Ἀκινάγματα: Οἷον, Χειρῶν ἠδὲ ποδῶν ἀκινάγματα. Τὰ τινάγματα τῶν ποδῶν μετὰ ῥυθμοῦ· καὶ τῶν χειρῶν κινήματα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τοῦ γ, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, ἀκινάγματα. Ἡρωδιανός. Ἀκίς: Τὸ τοῦ βέλους σιδήριον· παρὰ τὸ ἀκὴ ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα· ὅθεν καὶ κατʼ ἐπένθεσιν τοῦ μ, ἀκμή. Παρὰ τὸ ἀκὴ οὖν γίνεται ὑποκοριστικῶς ἀκὶς, ὡς σκάφη σκαφὶς, ἄμνη ἀμνίς. Μεθόδιος. Ἀκιώτατον: Ἄσηπτον, ἄβρωτον. Ἡσίοδος, Δάφνης ἢ πτελέης ἀκιώτατοι ἱστοβοῆες. Ἄσηπτοι, ἄβρωτοι. Κὶς γὰρ λέγεται ὁ ἐν τοῖς ξύλοις σκώληξ. Ἄλλοι γράφουσιν ἀκιρώτατοι· ἵνʼ ᾖ κάλλιστοι. Ἀκίχητα διώκων: Ἀκατάληπτα, ἀπὸ τοῦ κιχῶ. Ἀκίβδηλος: Ὁ καθαρός· οἷον ἀκρύβδηλος· ἀπὸ τοῦ κρύβω κρύβδηλος, καὶ κίβδηλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ὁ μὴ κρυβόμενος, ἀλλὰ φανερός. Ἀκίνδυνος: Παρὰ τὸ κινεῖν τὰς ὀδύνας γίνεται κίνδυνος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκίνδυνος. Ἀκκίζεσθαι: Τὸ μωραίνειν ἢ προσποιεῖσθαι εὐήθειαν. Εἴρηται ἀπὸ Ἀκκοῦς τινὸς, ἥτις ἱστορεῖται μωροτάτη γενέσθαι, ὡς καὶ τῷ κατόπτρῳ διαλέγεσθαι. Ἐπὶ τοῖς ὅπλοις ἀκκίζεται· ἔτι τῆς ὕβρεως ἔχεται, ἐπαίρεται, γυναικίζεται, θρύπτεται. Ἢ μωραίνει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θέλοντα μὲν, προσποιούμενον δὲ μὴ θέλειν. Ἀκκισμοὶ γὰρ προσποιήσεις εἰσὶ καὶ ὑποκρίσεις· ἀπὸ Ἀκκοῦς τινὸς Σαμίας. Ἀκλειῶς: Ἀκληδονίστως, ὡς μηδὲ φήμην τινὰ γενέσθαι· Μὴ μὰν ἀσπουδεί γε καὶ ἀκλειῶς ἀπολοίμην. Ἀκμή: Ἡ ἀκροτάτη ὀξύτης τοῦ σιδήρου κυρίως. Ἐπὶ ξυροῦ ἵσταται ἀκμῆς. Παρὰ τὸ ἥκω, ὄνομα ῥηματικὸν ἡκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα· ἡ διὰ παντὸς ἰοῦσα. Ἀκὴ οὖν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἀκμή. Ἢ παρὰ τὸ κάμνω, γίνεται κατὰ συγκοπὴν κμῶ· καὶ μετὰ τοῦ ἄλφα στερητικοῦ, ἀκμὴ, ἡ μὴ κάμνουσα, καὶ μὴ κοπιῶσα διὰ τὴν νεότητα· ἢ πόνους μὴ δυναμένη ὑποστῆναι. Οὕτω Μεθόδιος. Ἔνθεν καὶ ὁ ἥλιος ἀκάμας παρʼ Ὁμήρῳ, διὰ τὸ ἀεὶ νέον εἶναι τὸν θεόν. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν ὀξύτητα τοῦ βέλους, καὶ τὸ μέσον τῆς ἡλικίας, καὶ τὸ μέσον τοῦ καιροῦ· ὡς τὸ, Θέρους ἦν ἀκμή. Καὶ ἀκμῶσαν, ἀντὶ τοῦ ἀκμάζουσαν. Ἀκμαῖος: Ὁ νεανίας, ὁ μὴ ἀποκάμνων πρὸς τοὺς πόνους· ἢ ὁ ἀκμὴν ἔχων τῆς ἡλικίας, καὶ ἀκμάζων τῇ ἡλικίᾳ. Ἀκμῆτες: Μὴ κεκοπιακότες, ἀκοπίαστοι, μὴ κάμνοντες. Παρὰ τὸ κάμνω, κμῶ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀκμής. Τοῦ κάμνω ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔκαμον· ἐξ αὐτοῦ καμής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκαμὴς, καὶ συγκοπῇ, ἀκμὴς, ἠργηκὼς, ἄκοπος. Ἄκμηνος: Λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀκμάζοντος, Ὀδυσσείας ιʹ, Θάμνος ἔην τανύφυλλος ἐλαίης, ἑρκέων ἐντὸς ἄκμηνος, θαλέθων. Ὁ θάλλων, καὶ ἀνθῶν· παρὰ τὸ ἀκμὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἡλικίαν· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω, ἀγὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς μ, ἀκμὴ, ἄκμηνος. Ἄκμηνος σίτοιο. Ἄγευστος, ἄσιτος, διὰ τοῦ η. Ὁ γὰρ δὰ τοῦ ΗΝΟΣ τύπος τὴν ὀξεῖαν ποθεῖ. Καὶ οἱ μὲν ἁπλῆν παρὰ τὴν ἀκμὴν λέγουσιν· οὕτως γὰρ τὴν ἀσιτίαν οἱ Αἰολεῖς λέγουσιν· οἱ δὲ, σύνθετον, ἤτοι κατὰ στέρησιν τοῦ κομεῖν, ὡς δηλοῖ τὸν ἀτημέλητον· οἱ δὲ, κατὰ στέρησιν τῆς ἱκμάδος· οἱ δὲ, τὸν μὴ κεκμηκότα περὶ τὰ σιτία. Ὁ δὲ Ἀρίσταρχος τὸν ἄκμηνον λέγει προπαροξυτόνως, παρὰ τὴν ἀκμήν· Θέων δὲ ὀξύνεσθαι ἀξιοῖ, ὡς ἀγαθός· ἔνιοι δὲ προπερισπῶσιν. Ἢ παρὰ τὴν ἀκτὴν τὸν σῖτον. Ἄκμων: Σημαίνει τόν τε σίδηρον ἐφʼ οὗ οἱ χαλκεῖς τύπτουσι, καὶ τοῦ Οὐρανοῦ τὸν πατέρα. Οὕτως γὰρ αὐτὸν γενεαλογοῦσι. Καλλίμαχος, Τῷ περὶ δινήεντι ἀκμονίδην ἔβαλεν. Εἴρηται δὲ ὁ μὲν τοῦ σιδήρου, παρὰ τὸ ἄλφα τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ κάμω, ἀκάμων τὶς ὢν, ὁ ἀκαμάτως φέρων· καὶ συγκοπῇ ἄκμων, ὁ πάνυ κάμνων. Ὁ δὲ τοῦ Οὐρανοῦ πατὴρ, ἀπὸ τῆς τοῦ οὐρανοῦ ἀκαμάτου φύσεως, τῶν θεολόγων αἰνιττομένων τὸ ἄκμητον αὐτοῦ τῆς περιφορᾶς· ἢ προλαμβάνοντες οὖν αὐτὸν, ὅτι, ἄφθαρτός ἐστι· κεκμηκέναι γὰρ λέγουσι τοὺς τετελευτηκότας. Τινὲς δὲ Ἄκμονα τὸν Ὠκεανὸν φασὶ διὰ τὸ τοὺς ποταμοὺς ἀκαμάτους λέγειν· οἷον, Σπερχειῷ ἀκάμαντι, γυνὴ θεῷ, εὐνηθεῖσα.Ὠκεανοῦ δὲ υἱὸν τὸν Οὐρανόν. Οἱ δὲ, ἄκμονα τὸν αἰθέρα· αἰθέρος δὲ υἱὸς, ὁ οὐρανός. Ὁ δὲ αἰθὴρ, ἀκάματος· ἐπειδὴ τὸ πῦρ ἀκάματον· οἷον, Ἀκάματον πῦρ. Μεθόδιος. Ἄκνηστις: Ἡ ῥάχις· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι τινὰ κνήσασθαι αὐτὴν τῇ ἰδίᾳ χειρί. Ἀκοίτης: Ὁ ἀνήρ· ἄκοιτις, ἡ γυνὴ, ἡ ἐκ παρθενίας ἄλλης κοίτης μὴ πειραθεῖσα· ἢ ὁμόκοιτις· καταχρηστικῶς δὲ ἡ δευτέρου γάμου μετεσχηκυῖα. Ἀκοή: Οὐχὶ ἀκουή. Τὰ γὰρ εἰς ω καθαρὸν λήγοντα βαρύτονα ῥήματα τὴν παραλήγουσαν ἐν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι βραχεῖαν ἔχει· κονίω, κονία· φύω, φυή· ἀκούω, ἀκοή. Λέγεται καὶ τὸ οὖς ὅλον. Ἄκολος: Ὁ μικρὸς ψωμὸς, ὁ μηκέτι κολούεσθαι δυνάμενος διὰ σμικρότητα, ἢ καὶ εἰς μικρὰ τέμνεσθαι· Αἰτίζων ἀκόλους οὐκ ἄορας. Ἀκόλαστος: Κυρίως ὁ ἀπαίδευτος· παρὰ τὸ μὴ κολάσεως τετυχηκέναι, τουτέστι παιδείας· ἐπὶ δὲ τοῦ κατωφεροῦς, παρὰ τὸ μὴ κολάσαι τὴν ἐπιθυμίαν. Ἀκόλουθος: Σημαίνει τὸν ὀπίσω τὴν κέλευθον ποιούμενον. Τὸ γὰρ ἄλφα τὸ ὀπίσω σημαίνει· καὶ ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ἔλευθος· ὥσπερ τὸ, Αὖ ἔρυσαν. Ἀκόνη: Ὁ λίθος διʼ οὗ ὀξύνεται ὁ σίδηρος· παρὰ τὸ κονῶ, τὸ φθείρω καὶ λεπτύνω, τοῦ ἄλφα ἐπιτατικοῦ ὄντος, ἡ διαφθείρουσα καὶ λεπτύνουσα τὸν σίδηρον. Καὶ Εὐριπίδης, Κατακονᾷ μὲν οὖν ἀβίωτος βίου. κονεῖν γὰρ τὸ λεπτύνειν, ὡς τὸ σποδεῖν, τουτέστι κινεῖν, ποιοῦσα· ἢ παρὰ τὸ ἀκὴν τὴν ὀξύτητα· ἢ παρὰ τὸ κονῶ τὸ ἐνεργῶ. Ἀκονητί: Ἄνευ πόνου· οὗ τὸ ἐναντίον, ἐγκονητὶ, μετὰ πόνου. Κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς κ, ἀπονητὶ ἀκονητὶ Ἰωνικῶς, ὡς τὸ πῶς, κῶς· πότε, κότε. Ἀπὸ τοῦ κόνις, κονιτὶ, καὶ ἀκονιτὶ, ἄνευ ἀγῶνος καὶ μάχης· ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν τῶν εὐμαρῶς περιγινομένων ὥστε μὴ κονίσασθαι, τουτέστι κόνιν ἐπισπάσασθαι. Τοῖς γὰρ παλαίουσι λέγεται ἐκ τῆς βίας ἱδρῶτα γίνεσθαι, εἶτα κόνιν ταῖς χερσὶν ἀναλαμβάνειν. Ἢ ἀκονιτὶ, τὸ εὐχερῶς καὶ συντόμως, ὥστε μηδὲ κονιορτὸν ἐγείρεσθαι. Ἀκόνιτον: Βοτάνη δηλητηριώδης· ὅτι ἐν τοῖς Ἀκοναίοις ὄρεσι τῆς Μαρυανδυνίας φύεται. Ἢ ὅτι ἀκαταπάλαιστον καὶ ἀήττητόν ἐστιν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν, ὧν οἱ νικηταὶ, ἀήττητοι ὄντες, οὐ κονιορτοῦνται· κονιοῦσθαι γὰρ καὶ τὸ παλαίειν· τὸ μὴ νικώμενον οὖν ὑπὸ τῶν πινόντων, ἀλλὰ μᾶλλον ἐκείνους κατεργαζόμενον. Εὐφορίων δὲ θηλυκῶς λέγει τὴν βοτάνην. Ἢ ἣν οὐδεὶς δύναται κονίσαι, τουτέστι νικῆσαι. Κονιορτοῦνται γὰρ οἱ νικώμενοι τῶν παλαιστῶν. Οὕτως Μεθόδιος. Ἄκοπος: Ὁ μὴ ἐπικεκομμένος, ἢ ἄτρωτος. Ἄκον: Θεραπευτόν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀκούσιον. Ἄκος: Φάρμακον, βοήθεια, ἴαμα· καὶ ἡ γενεά. Ἀκολουθῶ: Παρὰ τὸ κόλλη καὶ τὸ θέω τὸ τρέχω, ἢ ἐκ τοῦ ἐλεύθω. Ἀκοντίαι: Ὄφεις τινές· καλοῦνται δὲ καὶ ἀκοντίλοι. Καὶ ἀκοντίας βοτάνη τις. Ἀκόντισε: Παρὰ τὸ ἀκοντίζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄκων, ὃ σημαίνει τὸ δόρυ· τὸ δὲ ἄκων, παρὰ τὴν ἀκὴν τὴν ὀξύτητα. Ἀκοντοδόκος: δοκιμάζειν λέγεται τὸ ἐπιτηρεῖν· καὶ δοκεύειν τὸ αὐτὸ, καὶ δοκεῖν. Καὶ ἀπὸ τούτου ἀκοντοδόκος, ὁ ἐπιτηρῶν μήπου ἀκοντίῳ βληθῇ. Ἀκόρητος: Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀσάρωτον καὶ ἀκαλλώπιστον, καὶ ὁ ἀπλήρωτος. Παρὰ τὸ κόρος, κορῶ κορήσω, κεκόρηκα, κεκόρημαι κεκόρηται, κορητὸς, καὶ ἀκόρητος. Ἄκος: Ἡ θεραπεία· παρὰ τὴν ἀκήν. Ἀκὴ γὰρ κυρίως, ἡ ὀξύτης τοῦ σιδήρου· καὶ ἡ ἀπʼ αὐτοῦ θεραπεία, ἄκος λέγεται. Ἐντεῦθεν καὶ τὸν ἰατρὸν οἱ Φρύγες ἀκεστὴν λέγουσιν. Οὕτως Ὠρίων. Ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ ἄχος φημὶ ἄκος· ἵνʼ ᾖ τὸ τὴν λύπην ἀπολυόμενον καὶ ἰώμενον. Ἀκοστήσας: Ὡς δʼ ὅτε τὶς στατὸς ἵππος ἀκοστήσας ἐπὶ φάτνης. Οἱονεὶ ἀχοστήσας, τουτέστιν ἐπὶ στάσει δυσχεράνας. Ὅθεν ἐπιφέρει, Δεσμὰ διαρρήξας θείῃ πεδίοιο κροαίνων. Ἢ ἀκοσταὶ, αἱ κριθαὶ, ἵνʼ ᾖ κριθιάσας, καὶ ὑπὸ τῆς τροφῆς ἀκρατὴς ὤν. Ἢ ὑψαυχενίσας, καὶ ἀτιμαγέλης γεγονώς. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄγος, καὶ ἀκοστὴς, κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς κ, ὁ ἔμπροσθεν θέλων εἶναι καὶ προηγεῖσθαι. Ἢ ὁ ἀγοστήσας, ῥυπανθείς· γοῖτος γὰρ ὁ ῥύπος. Ἀκοιτήσας δὲ, μίξεως ἐπιθυμήσας. Ἄκοσμα: Ἀπρεπῆ, ἄτακτα, μωρὰ, ἄδηλα. Ἀκουός: Καλλίμαχος, Ἀλλʼ ἐπακουοὺς οὐκ ἔσχεν. Ἐπακούοντας. Καὶ ἀκοὸν, ἐπήκοον, καὶ ἀκουστικόν. Ἀκούω: Ἀπὸ τοῦ οὖς, οἶμαι. Ἢ ἔστι κοῶ, τὸ νοῶ· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀκούω· οἱ γὰρ ἀκούοντες πάνυ νοοῦσιν· ἢ ἐκ τοῦ κῶ τὸ κοιμῶμαι γίνεται κούω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκούω· οἱ γὰρ ἀκούοντες οὐ κοιμῶνται. Ἀκουτιῶ: Ἔστι ῥῆμα ἀκούω· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἤκουσμαι, ἤκουσται· ἐξ αὐτοῦ ἀκουστός. Καὶ ἀκουτίζω· ὁ μέλλων ἀκουτίσω· ὁ Ἀττικὸς μέλλων, ἀκουτιῶ. Σημαίνει δὲ τὸ ποιῶ ἀκοῦσαι. Ἐπὶ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ΙΖΩ ῥημάτων τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οἱ Ἀττικοὶ ἀποβάλλοντες τὸ σ τοῦ μέλλοντος, καὶ περισπῶντες, ἴδιον μέλλοντα ποιοῦσιν· οἷον, ὑβρίζω, ὑβρίσω, ὑβριῶ· λακτίζω, λακτίσω, λακτιῶ· μυκτηρίζω, μυκτηρίσω, μυκτηριῶ. Ἀκοῦμαι: Παρὰ τὸ ἄχος ἀχοῦμαι, καὶ ἀκοῦμαι· ἵνʼ ᾖ τὸ ἄχος ἰῶμαι. Ἢ παρὰ τὴν ἀκήν· τουτέστι τὸ διʼ ὠξυμμένου σιδηρίου θεραπεύειν. Καὶ γὰρ τὰς διʼ ὀξυτάτων ῥαφίδων ἰωμένας τὰς λακίδας τῶν ἱματίων ἀκεστρίας φασίν. Ἀκεύμενος: Ἀκῶ, τὸ θεραπεύω· καὶ ἀκέομαι· ἡ μετοχὴ, ἀκεόμενος· καὶ κράσει Δωρικῇ τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ΕΥ δίφθογγον, ἀκεύμενος, ὡς ἐρέβεος τοῦ ἐρέβευς. Καὶ ἄκεον καὶ ἀκέοντος ὁμοίως. Ἄκος γὰρ κυρίως ἡ διὰ σιδήρου θεραπεία. Ἄκρατος: Ἔστι ῥῆμα κερῶ· ὁ μέλλων, κεράσω, καὶ κατὰ συγκοπὴν κράσω· ῥηματικὸν ὄνομα, κρατός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄκρατος. Ἐξ οὗ καὶ κρατήρ· ἀφʼ οὗ κιρνᾶται ὁ οἶνος. Ἄκρητος: Κρητῆρι δὲ οἶνον μίσγον. Σημαίνει ὅτι τὸν οἶνον τῶν Τρώων καὶ τῶν Ἑλλήνων ἔμισγον· ἄρτι δὲ οὐ σημαίνει τοῦτο· ἀλλὰ, ἄκρητον, ἀντὶ τοῦ, μὴ μίξαντες τῶν βαρβάρων τὸν οἶνον μετὰ τῶν Ἑλλήνων, τουτέστιν ἡμῶν. Γίνεται ἐκ τοῦ κερῶ, τὸ ἐπιχέω, κεράσω κράσω, κρατὴρ καὶ κρητὴρ, ὡς ἄκρατος ἄκρητος. Ἐκ τοῦ κεράσω· ὅθεν καὶ ἀκρασία· κράσω, κρασία, καὶ ἀκρασία, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. Ἀκρασία γὰρ, πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ μὴ κατὰ νόμους συνουσιάζειν. Ἀκραεῖ ζεφύγῳ: Τῷ ἄκρως ἀέντι καὶ πνέοντι. ἀκραῆ· πολὺν, ἢ καθαρόν· ἢ πρωτόπνουν· ἢ ὅτι κατʼ ἄκρον ἔχει τὴν θεωρίαν. Ἀκράαντον: Ἀτελείωτον, ἀπλήρωτον. Ἐκ τοῦ κραίνω τὸ τελειῶ, ὁ μέλλων κρανῶ, ἔκρανον. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ χραίνω χραντὸς, καὶ φαίνω φαντὸς, καὶ ἄφαντος· οὕτως καὶ παρὰ τὸ κραίνω κραντὸς, καὶ ἄκραντος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀκράαντος ποιητικῶς. Ἀκραγγές: Ἀσθενὲς, χαλεπὸν, δυσχερὲς, σκληρὸν, αὐστηρόν· καὶ τὸ ἀεὶ κλαῖον παιδίον. Τά τε ἀκραγγῆ, ὀξύχολα. Ἄκραν: Ἀκμήν. Ἀκράτη: Ἡ κακομιλία. Ἀκραία: Παῖς θήλεια ὑπὸ Μακεδόνων. Ἀκραιφνής: Ὁ καθαρός· κυρίως δὲ ὁ περιφανὴς, παρὰ τὸ ἀκέραιον καὶ τὸ φαίνω, ἀκεραιοφανὴς, καὶ ἀκραιφνής συγκοπῇ. Ἡρωδιανὸς δέ φησι μὴ γίνεσθαι δύο συλλαβῶν συγκοπήν. Ἢ ἀκροφανὴς, καὶ ἀκραιφνὴς, τοῦ ο τραπέντος εἰς ΑΙ, ὡς ἐπὶ τοῦ μεσοπόλιος μεσαιπόλιος. Οὕτως Ὠρίων. Καὶ ἀκραιφνὲς, πρόσφατον καὶ εἱλικρινὲς, ἀκέραστον καὶ ἀμιγὲς, καὶ καθαρόν. Ἀκρέμων: Ὁ κλάδος. Ὁ αὐτὸς γὰρ καὶ κρεμὼν λέγεται πρὸς διάφορον ἐτυμολογίαν. Ἢ γὰρ παρὰ τὸ ἄκρον μετὰ τοῦ α ὁ ἐπʼ ἄκρου τοῦ δένδρου ὤν, βαρύνεται· ἢ παρὰ τὸ κρέμω κρεμὼν, ὁ κρεμώμενος. Ἄκριας: Τὰς ἀκρωρείας· ἀπὸ τοῦ ἄκρις ἄκριος· οἷον, Αὐτίκα δʼ ἀκροτάτας ὑπερέσχεθεν ἄκριας ἀστήρ. Ἀπολλώνιος. Ἄκρις: Βαρυτόνως, τὸ ἀκρωτήριον· εἴρηται παρωνύμως, παρὰ τὸ ἄκρα ἄκρις, ὡς χαρὰ χάρις. Ἀκρίς: Ὀξυτόνως τὸ ζῷον. Παρὰ τὸ κάρη καρίς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκαρίς· καὶ συγκοπῇ ἀκρὶς, ἡ κάραν μὴ ἔχουσα, ἡ μικροκέφαλος. Ἢ παρὰ τὸ μεγάλην κεφαλὴν ἔχειν· διάφορα γὰρ τὰ γένη τῶν ζῴων. Ἢ παρὰ τὴν ἄκραν. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ τὰς ἄκρας τῶν ἀσταχύων καὶ τῶν φυτῶν νέμεσθαι. Ἀκρίσιος: Ὁ ἥρως, ἀπὸ τῆς ἐν τῷ Ἄργει ἄκρας. Οὕτως Μεθόδιος· ὁ δὲ Ὦρος ἀπὸ τοῦ ἀκρίζω Ἀκρίσιος, ὡς παρὰ τὸ θαυμάζω θαυμάσιος. Ἢ παρὰ τὸ κρίσις κρίσιος, καὶ ἀκρίσιος, ὁ ἄκριτος καὶ ὠμός. Ἀκρίζω δὲ σημαίνει, τὸ ἄκροις ποσὶ πορεύεσθαι· λέγεται δὲ καὶ ἀκριβητίζειν. Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης. Ἐκ τοῦ ἀκρίζω καὶ Εὐριπίδης, Μόσχον ὑπερήκριζον. Ἄκριτα: Ἀδιαχώριστα, πολλά· ἀπὸ τοῦ κρίναι, ὅ ἐστι διαχωρίσαι. Ἢ ἀτέλεστα. Ἀκριτόμυθε: Ἄκριτε περὶ τοὺς λόγους, καὶ ἄτακτε, ἀπεραντολόγε. Παρὰ τὸ κρίνω κρινῶ, κέκρικα, κέκριμαι, κέκριται, κριτὸς καὶ τὸ μῦθος· μετὰ δὲ τοῦ α στερητικοῦ, ἀναβιβαζομένου τοῦ τόνου, γίνεται ἀκριτόμυθος. Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ δισύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον. Ἀκριβής: Παρὰ τὸ κρύβω κρυβὴς, καὶ ἀκριβὴς, τροπῇ τοῦ υ εἰς ἰῶτα· τὸν γὰρ ἀκριβῆ οὐδεὶς δύναται κρύψαι ἢ λαθεῖν τι. Ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ βαιὸν, γίνεται ἀχριβὴς, καὶ ἀκριβής. Ὁ γὰρ ἀκριβὴς καὶ ἄχρι μικροῦ καταγινώσκεται. Οὕτως Ὠρίων καὶ Χοιροβοσκός. Ἀκρήβης: Ὁ ἄρτι ἀκμάζων· παρὰ τὸ ἄκρα καὶ τὸ ἥβη. Ἄκρον: Σημαίνει δύο· τὸ ἄριστον καὶ κάλλιστον, ὡς τὸ ἀκρὸν εἶναι εὐγενῆ, καὶ ἀκρὸν τεχνίτην, τουτέστιν, κάλλιστον· ἄκρον λέγεται καὶ ἡ εἰς ἔσχατον πέρας ἄφιξις, οὗτινος οὐκ ἔστιν ἐπέκεινα, τὸ ἐξέχον. Παρὰ τὸ ἄχρι, καὶ τὸ ὄν, ἄχρον καὶ ἄκρον. Ἢ ἄρχον τι ὄν. Οὕτως Μεθόδιος· ὁ δὲ Φίλων παρὰ τὴν ἀκὴν, ἄκερος, καὶ συγκοπῇ ἄκρος. Ἀκροθίνια: Ἀκροθίνια λέγονται αἱ ἀπαρχαὶ αἱ τῶν καρπῶν· θινῶν δὲ κυρίως, ἤγουν τῶν σωρῶν, ἤδη δὲ καὶ ἀπὸ θήρας, καὶ ἄλλων. Παρὰ τὸ θὶν θινὸς, ὃ σημαίνει τὸν σωρὸν τῶν χρημάτων, θίνιον, καὶ ἀκροθίνιον. ἀκροκώλια, ἄρτοι, βολβοὶ, φακῆ. Ἀκροστόλιον: Λέγεται τὸ ἄκρον τοῦ στόλου. στόλος δὲ λέγεται τὸ ἐξέχον ἀπὸ τῆς πτύχης καὶ διῆκον μέχρι τῆς πρώρας ξύλον, ἔνθα τὸ τῆς νεὼς ἐπιγράφεται ὄνομα. Ἔστιν οὖν ἀκροστόλιον, τὸ ἄφλαστον τὸ κατὰ τὴν πρώραν. Ἀλλʼ Ὅμηρος ἐπὶ τῆς πρύμνης αὐτὸ παραδίδωσι, λέγων, Ἄφλαστον μετὰ χερσὶν ἔχων. Ἀκροφύσια: Τὰ ἀκροστόμια τῶν ἀσκῶν. Ἀκρόπολις: Καρόπολίς τις οὖσα, ἡ κεφαλὴ τῆς πόλεως. Ἔστι καὶ τόπος ὑψηλὸς Ἀθήνῃσι· τὰ δʼ ὑπʼ αὐτὴν ὑπόπολις ὀνομάζονται. Ἀκροπόλοισιν ὄρεσσιν: Ὧν τὰ ἄκρα καὶ αἱ κορυφαὶ περιπολοῦνται, καὶ κινοῦνται· ἢ ἐρήμοις· ἢ ἐφʼ ὧν πολεῖται τὰ ζῷα. Ἀκρόκομοι θρήϊκες: Ἤτοι ἀκειρόκομοι· ἢ ἄκρως κομῶντες, τουτέστι μᾶλλον τῶν ἄλλων κομῶντες, ἢ τὰ ἄκρα τῶν κεφαλῶν κομῶντες, ἢ οἱ συμμέτρως τοῦ κομᾶν ἔχοντες. Ἀκρατοκώθωνες: Οἱ νέοι οἱ πίνοντες ἄκρατον ἐκ τῶν κωθώνων· ἐξ οὗ καὶ οἱ κώθωνες ἐκλήθησαν· ἐπειδὴ ἐν τοῖς συμποσίοις τὸν ὅλον βίον διάγουσιν ἀκρατοποτοῦντες. Καὶ ἀκροκώθων, ἀπὸ τοῦ κώθωνος τοῦ ποτηρίου. Ἀκρομίλη: Ἐπιγουνατὶς μύλων. Ἀκροσφαλῆ: Ἐπισφαλῶς, ἢ ἐγγύς πως. Ἀκροχειρίζεσθαι: Ἄρχεσθαι χειρῶν ἀδίκων, ἔργων. Οἱ δὲ, ἀκρόχειρας τοὺς ὀξύχειρας, ἢ ἀνδροφόνους. Καὶ ἀκρόχολοι, οἱ ὀξύχολοι. Ἀκροπόροι: Ὀβελοὶ, οἷς ἄκροις πείρεται τὰ κρέα· καὶ ἀκροβελίδες, τὰ ἄκρα τῶν ὀβελῶν, ἢ τοῦ ὀβελίου ἄρτου. Ἀκρώνα: Τὰ ἀθροίσματα, καὶ ἡ ἀκρότης, καὶ ἡ ἀκμὴ, τὸ ἐπίλεκτον ἄθροισμα. Ἀκροβολισάμενοι: Τῆς συμβολῆς ἐν τῷ πολέμῳ ἀρξάμενοι· ἢ ἀκοντίσαντες. Ἀκροβολισμὸς δέ ἐστιν, ὅτε πρὶν ἢ συμβάλλουσιν οἱ πολέμιοι ἀλλήλους βάλλουσι τοῖς βέλεσι καὶ τοῖς λίθοις. Ἀκροβυστία: Ἐκ τοῦ ἀκρόβυστος ἀκροβυστία, ὃ σημαίνει τὸν κεκαλυμμένον, παρὰ τὸ βύω τὸ καλύπτω, βύσω βέβυκα βέβυσμαι βύστης καὶ ἀκρόβυστος. Ἐντεῦθεν καὶ ἄβυσσος, ἄβυστος, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς σ, ἄβυσσος, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ ἄλφα, ὁ τόπος ὁ ὑπὸ πλήθους ὑδάτων καλυπτόμενος. Ἄκρον ἄωτον: Οὕτως δὴ ἅπαντες ἄκρον ἄωτον τὸ καθʼ ἡμᾶς φιλοσοφήσαντες τὴν ἀπαρχὴν κατὰ μετάληψιν. Σημαίνει γὰρ τὴν ἀπὸ τοῦ ἄνθους ἀρχὴν καὶ καρπόν· ἄωτον γὰρ τὸ ἄνθος, καὶ ἡ ἡλικία. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἄκρου, τὸ σπουδαῖον. Σημαίνει δὲ καὶ ἀκρωτήριον, ὕψος. Τὸ δὲ ἄωτον ἄνθος δηλοῖ, ἱμάτιον, ἔριον, δέρμα. Ὅμηρος, Τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς. Ἀπολαύεις. Ἀκροῶ: Παρὰ τὸ ἀκούω ἀκοῶ· ὥσπερ σάρω σαρῶ, κύρω κυρῶ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀκροῶ. ἀκροᾶσθαι, ὑπακούειν, καὶ ὑποτετάχθαι. Ἀκρωτηριάζω: Ἱστορεῖται, ὅτι οἱ παλαιοὶ τοὺς ἔν τινι ἀτοπήματι ἁλόντας ἐνυβρίζοντες τὰ ἄκρα τῶν ὤτων ἀπέτεμνον. Τὸ οὖν ΚΡΩ, μέγα. Καὶ Δημοσθένης, ἠκρωτηριασμένοι, τὸ λελυμασμένοι· ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ ἠκρωτηριακότες. Ἀκροκελαινιόων: Τὸ ἄκρον μέρος τοῦ κύματος ἐξ ἐπιπολῆς μελαινόμενος. Τοιοῦτοι δέ εἰσιν ὅλοι οἱ ὀξεῖς ποταμοί. Ἀκτή: Ἡ Ἀττική· οἱ μὲν, ἀπό τινος βασιλεύοντος Ἀκταίωνος· οἱ δὲ, ἀπὸ τοῦ τὰ πλείονα μέρη εἰς θάλασσαν ἐκνενευκέναι. Σημαίνει δὲ τρία. Λέγεται δὲ καὶ ὁ καρπὸς, παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν τῷ ἀλήθεσθαι Δημήτερος ἀκτήν. Ζήτει εἰς τὸ πρῶτον. Ἀκτὴ καὶ ὁ αἰγιαλὸς τῆς θαλάσσης, ὁ παρὰ θάλασσαν καὶ πετρώδης τόπος· παρὰ τὸ ἄγω τὸ κλάνω· παρὰ τὸ κατάγνυσθαι καὶ κλᾶσθαι εἰς αὐτὴν τὰ κύματα. Ἀκτὶς τοῦ ἡλίου: Παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω, ἄξω, ἦχα, ἦγμαι, γέγονεν ἀκτὶς, οἱονεὶ ἡ πανταχοῦ φερομένη· πάνυ γάρ ἐστιν ἐκτεταμένη. Ἢ παρὰ τὸ ἀΐσσω, ἀΐξω, ἤϊχα, ἤϊγμαι, ἤϊκται, ἀκτίς· ὁρμητικὴ γάρ ἐστιν, ἐπειδὴ ὅπου εὕρῃ ὀπὴν εἰσέρχεται. Ἄκτιος: Ἄκτιον τὸν Πᾶνα Θεόκριτος εἴρηκεν. Ἄκτιος ἢ ὁ θηρατὴρ, καὶ γὰρ ἐπακτῆρες οἱ θηραταὶ, ἢ ὁ ἐπὶ ταῖς ἀκταῖς ὑπὸ τῶν ἁλιέων ἱδρυμένος· ἀγρευτὴς γὰρ ὁ θεὸς, ὁ ἐν Ἀθήναις τιμώμενος. Ἀκταίωρος: Παρὰ τὸ τὴν ἀκτὴν οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν, τροπῇ τῆς ΟΥ εἰς ω· καὶ ἀκτωρεῖν, τὸ τὰ παρὰ θάλασσαν φυλάττειν· σημαίνει φύλακας, γεωργούς. Ἀκταίνω: Ἐπὶ ἵππων ἀκταίνειν, τὸ μετεωρίζεσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι, καὶ γαυριᾶν. Παρὰ τὸ ἦκται ἀκτὸς, καὶ ῥῆμα ἀκτῶ, ἀφʼ οὗ ἀκταίνω τὸ κουφίζω παρὰ Αἰσχύλῳ. Καὶ ἀκταῖνον μένος, τὸ ἀνάγον καὶ δυνάμενον ἀνορθοῦν. Ἀκτάζων: Ἀντὶ τοῦ ἐξανιστάμενος. Ἀπὸ τοῦ ἄττω ἀττάζω, καὶ ἀκτάζω, τροπῇ τοῦ τ εἰς κ, ὡς Ἀττικὴ Ἀκτικὴ, καὶ νυττέλιος καὶ νυκτέλιος. Ἢ παρὰ τὴν ἀκτήν. Ἄκτωρ: Μενοιτίου Ἄκτορος υἱός. Ἄγω βαρύτονον· ἐξ οὗ ἀγάγω· καὶ Ἐπὴν ἀγάγωμι πόλιν. εἰς ΜΙ. Ἄγω, ὁ παρακείμενος, ἦκται, ἄκτωρ, ὁ διακομίζων. Ἡ γενικὴ, Ἄκτορος· καὶ ἀνατρέχει εἰς εὐθεῖαν. Ἔστι δὲ καὶ προσηγορικὸν καὶ κύριον. Ὅ φασί τινες ἀπὸ τοῦ ἄγω τοῦ κλῶ· ἀφʼ οὗ, Τοῦ δʼ ἐξελκομένοιο, πάλιν ἄγεν ὀξέες ὄγκοι. Ἄγω οὖν ἦκται, ἄκτωρ. Φασὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἄκτορος Ἀζέα πρὸς τὸν Γλαῦκον τὸν Σισύφου διαγωνιζόμενον Ὀλύμπια κατεάξαι αὐτοῦ τὸ ἅρμα, καὶ ἐπὶ τῇ πράξει ὀνομάσαι τὸν υἱόν. Μεθόδιος. Ἄκυτος: Παρὰ τὸ κύω κυτὸς καὶ ἄκυτος. Καλλίμαχος ἄκυθος εἰπὼν μεταλήψει στοιχείου ἐχρήσατο, ἁμαρτὼν περὶ σημαινομένου. Δηλοῖ γὰρ ἡ λέξις ἐνεργητικὸν σημαινόμενον, ταῖς μὴ κυούσαις. Ἄκυον: Ἀτόκιον. Ἄκυπρον: Ἀμιγῆ, παρθένον. Ἄκυλον: Βάλανον πρινίνην. Οἱ δὲ, τὸ αἰδοῖον ὑπὸ Λυδῶν, καὶ κομάρου ὁ καρπός. Ἔνιοι μαίκυλα. Ἄχυλόν τι, ὡς ἐγώ φημι. Ἀκύκλιος: Ἀπαίδευτος. Ἀκυρής: Ἀτυχής· καὶ ἀκυρήματα, ἀτυχήματα. Ἀκώπητον: Ἀπαρασκεύαστον ναῦν, ἢ ἄνοπλον· ἀπὸ τῆς λαβῆς. Ἀκταῖοι ἰχθῦς: Οἱ αἰγιάλιοι. Ἀκτέανοι: Πένητες. Ἀκτή: Τροφὴ, ἄλφιτον κριθῆς. Ἀκτῆνες: Πένητες, ἠργηκότες. Ἄκυθος: Λέγεται ἡ ἄγονος· Καλλίμαχος, Οὐδʼ ἀγάλακτες ὄϊες, οὐδʼ ἄκυθοι, πᾶσαι δέ κεν εἶεν ὕπαρνοι. Παρὰ τὸ κύω, ἄκυος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἄκυθος. Ἢ παρὰ τὸ κύω ἄκυτος, ἄκυθος· ὡς λύω, λυτὸς καὶ ἄλυτος· καὶ ὦρται, ὀρτὸς καὶ ὀρθός. Ἢ παρὰ τὸ κύθω τὸ κρύπτω, ἄκυθος. Ἢ παρὰ τὸ μὴ ἔχειν σπέρμα. Κύθος γὰρ τὸ σπέρμα· κύθεται γὰρ καὶ κρύπτεται, ἥ τε γονὴ, καὶ τὸ κύημα ἐν τῇ μήτρᾳ. Οὕτως Μεθόδιος. Ἔστι δὲ καὶ κανὼν ὁ λέγων, τὰ διὰ τοῦ ΥΘΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται· μίκυθος, ὄνομα κύριον· μαμμάκυθος, ὁ μωρός. Ἀκωκή: Ἡ ὀξύτης τοῦ βέλους. Παρὰ τὸ ἀκὴ γίνεται κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἀκωκὴ, ὡς ἔδω ἐδωδή. Τὰ διὰ τοῦ ΩΚΗ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ω παραληγόμενα, σπάνια. Ὀξύτονα μέν εἰσι δύο, ἀκωκὴ καὶ ἰωκή· καὶ τὸ Σεώκη, ὄνομα πόλεως, βαρύνεται. Ἢ τὰ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ καὶ δευτέρᾳ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· ἔδω, ἔδη, καὶ ἐδωδή· ἄγω, ἀγὴ, καὶ ἀγωγή· οὕτως καὶ ἀκὴ, καὶ ἀκωκή. Ἔστι καὶ πύργου σχῆμα. Ἀλάβαστρον: Καὶ Ἀλάβαστος, λήκυθος λιθίνη πρὸς μύρων ἀπόθεσιν· καὶ συνθέσει τοῦ ρ Ἀλάβαστρος. Οὕτως εις τις Διογεʹ ἐγι. Σκεῦος τὶ ἐξ ὑέλου, ἢ μυροθήκη. Παρὰ τὸ λήβω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀλάβαστον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀλάβαστρον, οὗ λαβέσθαι διὰ λειότητα ἀδύνατον. Μεθόδιος. Ἀλαβής: Ὁ ἰχθῦς, ὁ ἐστερημένος διὰ χειρῶν κρατεῖσθαι. Ἀλαζών: Ὁ ἀπατεὼν καὶ κομπαστὴς, ὁ ἐν ἄλῃ καὶ πλάνῃ καὶ ἐκ τοῦ περιϊέναι ζῶν, οὐκ ἐξ ἐπιτηδεύματος, ἀλλʼ ἀπὸ ἀπάτης, ὁ ἐπὶ πλέον τὰ ἑαυτοῦ κομπάζων, ἐναντίως τῷ εἴρωνι. Εἴρων γὰρ ὁ ἐπὶ τὸ ἧττον ἄγων καὶ μειῶν, ὅταν δυνάμενος φάσκῃ μὴ δύνασθαι. Ἀλάλη: Ὁ θόρυβος καὶ ἡ ἄναρθρος φωνή. Παρὰ τὴν ἅλα τὴν ἀεὶ ἠχοῦσαν, ἅλη· καὶ διπλασιασμῷ ἀλάλη. Ἐξ οὗ ἀλαλάζω, καὶ ἀλάλαγμα· καὶ ἀλαλητὸς, ὁ θόρυβος, παρὰ τὴν ἀλάλην, ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ λαλεῖν, ἢ κατʼ ἐπίτασιν, οἷον ὁ πολύλαλος ὄχλος. Καὶ ἀλαλάζειν, τὸ ἐν μάχαις λέγειν. Παρὰ τὸ λῶ τὸ λαλῶ· οὗ παράγωγον λάζω, καὶ διπλασιασμῷ λαλάζω, καὶ ἀλαλάζω. Ἀλαλκών: Βοηθήσας, ἐπαμύνας. Ἔστι ῥῆμα ἄλκω· ὁ μέλλων, ἄλξω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἄλξ ἀλκὸς ἀλκί. Ἐκ τοῦ ἄλκω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἄλκον· ἡ μετοχὴ, ἀλκών· καὶ διπλασιασμῷ, ἀλαλκών· καὶ ἄλαλκον καὶ ἤλαλκον. Ἀλλʼ εἰ ἔστιν ἀπὸ βαρυτόνου θέματος, παραλόγως ἄρα ὁ δεύτερος ἀόριστος μακρᾷ παραλήγεται, ὤφειλε γὰρ συστέλλεσθαι. Κάλλιον οὖν ἐστι λέγειν, ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ περισπωμένου· καὶ διπλασιασμῷ, ἀλαλκῶ, ἀλαλκήσω, τὸ ἀπαρέμφατον, ἀλαλκεῖν· καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἤλαλκον. Ἀλαλκομενηΐς: Ἐπίθετον Ἀθηνᾶς παρʼ Ὁμήρῳ· παρὰ δὲ τοῖς ἄλλοις, καὶ Ἥρας, καὶ Διός· οἷον Ἀλαλκομενεὺς Ζεύς· ἡ ἀπαλεξητικὴν προθυμίαν ἔχουσα, ἢ ἐν ἀλκῇ μένουσα. Ἀλκὴ δὲ καὶ ἡ μάχη· καὶ ἀλκάζειν, τὸ μάχεσθαι· ἀλκομένη, καὶ ἀλαλκομενηῒς ἐν διπλασιασμῷ, ὡς ἀταρτηρὸς, καὶ ἐτήτυμος, καὶ ἀτιτάλλειν. Ἢ ἀπὸ Ἀλαλκομενέως τινὸς, ἱδρυσαμένου αὐτῆς ναόν· ὡς βασιλεὺς, βασιληῒς, καὶ Θησηῒς, καὶ Οἰνηΐς. Μεθόδιος. Ἢ ἀλαλκοῦσα τῷ μένει, ὅ ἐστι, τῇ δυνάμει βοηθοῦσα. Ἢ ἡ ἐν Ἀλαλκομεναῖς πόλει τῆς Βοιωτίας τιμωμένη· ἔνθα καὶ Ἀλαλκομένιον, Ἀθηνᾶς ἱερόν. Ἢ ἡ ἀπὸ Ἀλαλκομενηΐου τραφεῖσα Βοιωτοῦ. Ἀλάλημαι: Ἀλάλημαι ἀνʼ εὐρυπυλὲς ἄϊδος δῶ. Πεπλάνημαι. Παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην γίνεται ῥῆμα ἀλῶ· παράγωγον ἄλημι· καὶ κατὰ μεταβολὴν τῆς συζυγίας, Αἰολικῶς γίνεται πρώτης συζυγίας, καὶ διπλασιασμῷ ἀλάλημι· τὸ παθητικὸν ἀλάλημαι· καὶ ἀλάλησθε. Ὁμοίως δὲ καὶ ἡ μετοχὴ προπαροξύνεται, ὅτι οὐκ ἔστι παρακείμενος· εἰ γὰρ ἦν παρακείμενος, παροξύναιτο. Οὕτω Ζηνόβιος· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθητικῶν λέγει, ἀπὸ τοῦ ἄλημι ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤλαμαι· καὶ Ἀττικῶς ἀλήλαμαι· ἔνθεν τὸ Ἀληλάμενοι περὶ κύκλον. Καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν ἀλάλημαι. Ἀλαλήμενος: Ἰστέον ὅτι τὸ ἀλαλήμενος, καὶ ἀκαχήμενος, οὐκ εἰσὶ παρακείμενοι· ἐπεὶ ὤφειλον παροξύνεσθαι, ὡς τὸ πεποιημένος· ἀλλʼ ἔστιν ἀλῶ ἄλημι, ἀκαχῶ ἀκάχημι, ἐνεστῶτες· ὁ παθητικὸς ἀκάχημαι καὶ ἀλάλημαι Αἰολικῶς· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὴν παραλήγουσαν οὐ συστέλλουσι. Καὶ ἡ μετοχὴ, ἀλαλήμενος καὶ ἀκαχήμενος. Ἀλαλύκτημαι: Οὐδέ μοι ἦτορ ἔμπεδον, ἀλλʼ ἀλαλύκτημαι. Τεθορύβημαι, ἀδημονῶ καὶ πεπλάνημαι. Καὶ οἱ μὲν, παρακείμενον· οἱ δὲ, ἐνεστῶτα φασίν. Ἔστιν οὖν ἀλῶ, ἀφʼ οὗ ἀλύω, ὡς ἀνῶ ἀνύω, ἀφʼ οὗ ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω. Καὶ ὥσπερ ὀρύσσω ὀρυκτὸς, οὕτως ἀλύσσω ἀλυκτός. Καὶ ὡς ἄτακτος ἀτακτῶ, οὕτως ἄλυκτος ἀλυκτῶ· οὗ παρακείμενος, ἠλύκτηκα, παθητικὸς ἠλύκτημαι· καὶ Ἀττικῷ διπλασιασμῷ, ἀλαλύκτημαι, συστολῇ τοῦ η εἰς ἄλφα. Ἔθος δὲ τῷ ποιητῇ ποιεῖσθαι ἐπὶ τοῦ ῥήματος τούτου διπλασιασμὸν Ἀττικώτερον· ὡς τὸ ἀλαλῆσθαι. Οὕτω δὲ ἐνεστώς ἐστιν ἀλυκτῶ· οὗ παράγωγον εἰς ΜΙ, ἀλύκτημι· οὗ παθητικὸς Αἰολικῶς, ἀλύκτημαι· ἐκεῖνοι γὰρ οὕτω ποίημαι καὶ νόημαι λέγουσι· καὶ ἐν διπλασιασμῷ, ἀλαλύκτημαι· ἐπεὶ ὁ ποιητὴς πολλοῖς Αἰολικοῖς χρῆται, καὶ μάλιστα ἀκαχήμενος καὶ ἀκάχμενος. Δύναται δὲ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τοῦ θορυβεῖσθαι. Παρὰ τὴν ἀλάλην γίνεται ἀλαλῶ, ἀφʼ οὗ ἀλαλύσσω, ἀφʼ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἀλάλυκτος, καὶ ἀλαλυκτῶ, καὶ ἀλαλύκτημαι. Μεθόδιος. ἀλακάτη, καὶ ἠλακάτη Ἰωνικῶς· παρὰ τὸ ἄγω ἄξω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἄκτος, καὶ τὸ θηλυκὸν, ἄκτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἄλφα, ἀκάτη· καὶ πάλιν ὑπεισελθούσης τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ὥσπερ εἴωθε γίνεσθαι, ἀλακάτη, ἡ ἄγουσα τὸ ἔριον ἢ λῖνον. Οὕτως Ὠρίων. Ἀλαός: Ὁ τυφλὸς, ὁ ἐστερημένος τοῦ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν. Ὅμηρος Ὀδυσσείας τʹ Ἀσπαίροντα λάων. Ἀντὶ τοῦ βλέπων. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἀλαὸς, ὁ περιπλανώμενος. Ἢ παρὰ τὸ ἀλάσαι, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαττῶσαι, ὁ ἐλαττωθεὶς τοῖς ὀφθαλμοῖς. Μεθόδιος. Οὐδʼ ἀλαοσκοπιὴν εἶχε. Τουτέστιν, οὐδὲ τυφλὴν τὴν κατασκοπὴν εἶχε, τουτέστιν, οὐκ ἔλαθεν αὐτόν. Καὶ ἀλαῶσαι τὸ τυφλῶσαι· παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην. Οἱ γὰρ τυφλώττοντες ἀλῶνται. Οὕτως Ὠρίων. Ἀλαπάζειν: Λάπαθός ἐστι βοτάνη κενωτικὴ τῆς γαστρός· παρὰ τὸ ΛΑ ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ πάθος. Καὶ Δημόκριτος τοὺς παρὰ τῶν κυνηγετῶν γινομένους βόθρους λαπάθους καλεῖ, διὰ τὸ κεκενῶσθαι. Πλεονασμῷ τοῦ α, ἀλαπάζω, τὸ πορθῶ, ἀπολλύω, ἀναλίσκω. Ἀλαπάξαι δὲ κυρίως τὸ κενῶσαι. Καὶ παρὰ τὸ ἀλαπάζω, ἀλαπαδνὸς ὁ ἀσθενὴς, ὡς αἰκίζω αἰκιδνὸς, ὁ κενὸς δυνάμεως. Ἀλάστωρ: Ὁ ἁμαρτωλὸς, ἢ ὁ φονεὺς, ἢ ὁ ἐφορῶν τοὺς φόνους Ζεύς. Κατὰ μὲν Χρύσιππον τὸν φιλόσοφον, ἐπὶ τοῦ ἁμαρτωλοῦ καὶ φονέως, ἀπὸ τῆς ἐλάσεως, ὁ ἄξιος τοῦ ἐλαύνεσθαι διὰ φόνον· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλᾶσθαι τὸ πλανᾶσθαι· ἢ ὁ ἄλαστα δρῶν· κατὰ δὲ Ἀπολλόδωρον, ἀπὸ τοῦ ἀλιτεῖν, ὅ ἐστιν ἀλιτανεύτως ἀδικεῖν. Μήποτε δέ ἐστιν ὁ διὰ μέγεθος τῶν πεπραγμένων αὐτῷ λιτῆς μὴ καταξιούμενος· ἢ ὁ τοιαῦτα τολμήσας πράττειν, ὧν μὴ ἔστιν ἐπιλαβέσθαι. Ἐπὶ δὲ τοῦ Διὸς, οἷον ἀλάστωρ Ζεὺς, ἀπὸ τοῦ τοῖς τὰ ἀλαστὰ πάσχουσιν ἐπαμύνειν· ἢ ὁ τὰ ἀλαστὰ τουτέστι τὰ χαλεπὰ τηρῶν. Μένανδρος, Ὁ δʼ ἀλάστωρ ἐγὼ καὶ ζηλότυπος ἄνθρωπος. Καὶ, Δαιμόνων ἀλαστόρων. Οὕτως εὗρον εἰς τὸ λεξικὸν τὸ ῥητορικόν. Συμφωνεῖ δὲ αὐτῷ καὶ Μεθόδιος εἴς τινα. Ἀλαστὸς λέγεται ὁ λήθης ἄξια ποιῶν, διὰ τὴν κακοπραξίαν· γίνεται ἀπὸ τοῦ ἀλαστῶ, ὡς ἀπιστῶ ἄπιστος· ὁ δὲ Φιλόξενος λέγει· ἔστι ῥῆμα ἀλῶ, τὸ πλανῶ, γίνεται παράγωγον ἀλάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω, σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ τούτου ἀλαστὸς, ὡς σκευάζω σκευαστός· καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἀλαστῶ· σημαίνει τὸ χαλεπαίνω. Οἱ γὰρ πλανώμενοι χαλεπαίνουσιν. Οὕτως Ὠρίων. Ἀλαστήσας: Σχετλιάσας, δεινοπαθήσας· ἢ παρὰ τὸ λάζω, τὸ λαμβάνω, ὃ οὐκ ἄν τις θέλοι λαβεῖν. Ἄλαστον: Πένθος ἄλαστον· καὶ Ἀλαστὰ τὰ κακὰ, ἀνεπίληστα τινὰ ὄντα· ἢ παρὰ τὸ λάζω Λάζετο δʼ ἔγχος γέγονεν ἄλαστα, ὧν οὐκ ἄν τις λάβοι, ἀνεπίληστα τινὰ ὄντα, τουτέστι φευκτά. Ὠρίων. Ἢ ἄτλητα, δεινὰ, μιαρὰ, ἢ μνημονικά. Ἄλαρα: Τὰ Ποντικὰ κάρυα, καὶ τὸν εἰς τὸν αὐλὸν τοῦ δόρατος καταξυόμενον. Οἱ δὲ καὶ δένδρον ἀλαρίαν· ὅθεν εἰς τὰ δόρατα αἱ ῥάβδοι. Ἁλαίνω: Ἀπὸ τοῦ ἁλῶ παράγωγον ἁλαίνω, ὡς δρῶ δραίνω. Σημαίνει ἐξεστηκέναι, μαίνεσθαι· οἱ δὲ, ὀρύσσειν. Ἀλαιθερές: Χλιαρόν· οἱ δὲ, ἡλιοθερές. Ἀλάομαι: Ἀλῶμαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀλᾶσθαι. Ἀλαιστάνομαι: Ἀγανακτῶ καὶ δυσπαθῶ. Ἀλαῖος: Ὁ Ἀπόλλων. Φιλοκτήτης γὰρ παραγενόμενος εἰς Ἰταλίαν ἀπὸ τοῦ συμβεβηκότος ἱδρύσατο Ἀπόλλωνος Ἀλαίου ἱερὸν, ἐν ᾧ καὶ τὸ τόξον ἀπέθετο. Ἄλγος: Ἡ λύπη· παρὰ τὸ ἀλέγω τὸ φροντίζω· ὃ περὶ πολλοῦ ποιούμεθα καὶ φροντίζομεν. Τὰ γὰρ πολυπαθῆ, φροντίδος ἄξια. Ἢ ἃ μὴ λέγει τὶς καὶ ὀνομάζει. Ἄλγεα: Πήματα. Ἄλγησις: Ἀλγηδών. Καὶ ἀλγεῖς, ἀρρωστεῖς. Ἀλδαίνειν: Τὸ αὔξειν. Παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, τουτέστιν τὸ πηδᾶν, κατὰ τὴν αὔξησιν. Ἀλδήσκω, καὶ Ἀλδήσκω, Ἀλδήσκοντος ληΐου: Αὐξάνοντος· καὶ ἀναλδήσκοντες ὑπὲρ χθονὸς, ἀντὶ τοῦ ἀναδιδόμενοι, αὐξόμενοι. Παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλήσω ἀλήσκω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δέλτα, ἀλδήσκω, κατὰ μεταφοράν. Τὸ γὰρ ἀληλεσμένον οὐκ αὐξάνει. Ἢ παρὰ τὸ ἅλλεσθαι, βλαστάνειν καὶ ἁδρύνεσθαι. Ἀλδήμιος ἢ Ἄλδος, ὁ Ζεὺς, ὃς ἐν Γάζῃ τῆς Συρίας τιμᾶται· παρὰ τὸ ἀλδαίνω, τὸ αὐξάνω· ὁ ἐπὶ τῆς αὐξήσεως τῶν καρπῶν. Μεθόδιος. Ἀλέα: Ἡ θερμασία· ἀλέα λέγεται ὁ τόπος ὁ ὑπὸ τοῦ ἡλίου θερμαινόμενος, παρὰ τὸν ἥλιον· ἅλιος γὰρ ὁ ἥλιος λέγεται· μεταφορικῶς δὲ καὶ πάντα τόπον θέρμην ἔχοντα. Ἀλεείνω: Ἐκ τοῦ ἀλέα γίνεται ἀλεείνω τὸ ἐκκλίνω καὶ ἐκφεύγω, οἱονεὶ εἰς τὴν θερμασίαν ἐκ τοῦ ψύχους ἀποφεύγω· ὡς φαείνω. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΝΩ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται, πλὴν τοῦ ὠδίνω, ὀρίνω· καὶ ἕως τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται. Ἀλεείνω: Τὸ πλανῶμαι· παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην. Καὶ ἀλεαινόμενοι, θερμαινόμενοι. Τὰ διὰ τοῦ ΕΙΝΩ ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γραφόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. Πρόσκειται, «διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου,» διὰ τὸ ὀρίνω, ὠδίνω· ταῦτα γὰρ ἔχει μέλλοντα. Ἀλέασθαι: Ἐκκλίναι, ἀναχωρῆσαι· κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ πυρὸς ἐκφυγεῖν· ἀλέα γὰρ ἡ θέρμη τοῦ πυρὸς, δαλέα τὶς οὖσα, ἀπὸ τοῦ δαίω τὸ καίω. Λέγεται καὶ εὐδία, καὶ βοήθεια. Ἀλεωρά: Σημαίνει δὲ καὶ τὸ φυλάξασθαι· καὶ ἀλεωρὰ, ἀνάπαυσις, βοήθεια. Ἀλέγω: Παρὰ τὸ λέγω, τὸ φροντίζω, ἀφʼ οὗ καὶ λόγος ἡ φροντίς. Μένανδρος, Οὐδὲ λόγον ὑμῶν οὐδʼ ἐπιστροφὴν ἔχω. Καὶ ἀλέγω μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. Καὶ οὐκ ἀλέγω· καὶ Οὐκαλέγων, ὄνομα κύριον. Ἀλέγω, παράγωγον ἀλεγίζω, ἀλεγύνω· Δαῖτʼ ἀλέγυνον. Μεθόδιος. Σέθεν δʼ ἐγὼ οὐκ ἀλεγίζω. Σημαίνει τὸ κήδεσθαι· ἀλεγύνει δὲ, τὸ αὔξεται. Ἀλεγεινῆς: Ἀλγεινῆς, χαλεπῆς. Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀλέγω ἀλεγεινὸς, οὐδὲ ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ ἐλεεινός· ἐπειδὴ ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τοῦ ι· τὰ γὰρ εἰς ΝΟΣ ὀξύτονα, μὴ ὄντα παρώνυμα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφονται· οἷον τάχα ταχινὸς, πύκα πυκινὸς, ἀληθὲς ἀληθινὸς, χθὲς χθεσινός· ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ ἄλγος ἀλγεινὸς, καὶ ἀλεγεινός· καὶ ἔλεος, ἐλεεινὸς, πλεονασμῷ τοῦ ε. Καὶ γράφεται διὰ διφθόγγου, ὡς παρώνυμον. Ἀλεγεινοί: Ἀντὶ τοῦ δυσχείρωτοι· Οἱ δʼ ἀλεγεινοὶ ἀνδράσι. ἐπὶ τῶν Ἀχιλλέως ἵππων, Ἰλιάδος κʹ, ἀλγεῖν παρέξοντες· ἢ πρὸς τὸ κτήσασθαι ἀδύνατοι. Ἄλεν: Οἱ δή τοι εἰς ἄστυ ἄλεν· Ψιλοῦται, εἴτε ἐπὶ τοῦ ἐκκλίνειν τίθεται, ὥς φησιν ὁ Ἀσκαλωνίτης· εἴτε ἐπὶ τοῦ συστραφῆναι· ᾧ καὶ μᾶλλον συγκατατίθεμαι. Ἔστι δὲ δεύτερος ἀόριστος. Ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ψιλοῦται· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἦλον· τὸ δεύτερον, ἦλες· τὸ τρίτον, ἦλε· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἄλομεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄλεν· καὶ ἡ μετοχὴ, ἀλεὶς ὡς φανείς ἀλέντος. τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἀλῶμαι, ἐὰν ἀλῆται. Συστολὴ οὖν ἐγένετο, καὶ μεταβολὴ τοῦ τόνου. Ἄλεται: Εἰς ἵππους ἄλεται· Ἀθροισθεὶς, ἢ πηδήσας, ἢ φυλαχθείς. Ἀλεξῶ: Παρὰ τὴν ἄλοχον· κυρίως τὸ τῇ γυναικὶ βοηθῆσαι, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὁπωσδήποτε. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλκῶ ἀλξῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀλέξω· ὅπερ εἰς ἐνεστῶτα ἀναχθὲν βαρύνεται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν. Μεθόδιος. Παρὰ τὸ ἀλέγω ἀλέξω· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ περισπᾶται. Ἀλέξανδρος: Παρὰ τὸ ἐπαλεξεῖν τῇ πατρίδι τοῖς πολεμίοις· ἢ παρὰ τὸ ἄλεξιν εἶναι ἀνδρῶν, ἤγουν βοήθειαν. Ἀλέξω γὰρ καὶ τὸ ἀμῦναι. Ἀλεκτορίς: Ἡ ὄρνις· καὶ ἡ ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τρεφομένη θρίξ. Καὶ ἀλεκτρυόνα ἔλεγον τὴν θήλειαν ὄρνιν· καὶ τὸν λόφον τῆς περικεφαλαίας· Πέρσαι δὲ καὶ τοὺς κόρακας. Ἀλέκτορος: Ἀγύνης. Ἀλεξητήριον: Ἐκ τοῦ ἀλεξῶ ἀλεξήσω καὶ τοῦ ἰῶ ἰάσω, ἀλεξιατήριον, καὶ συγκοπῇ ἀλεξητήριον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἠλέξηται, παθητικοῦ παρακειμένου, γίνεται ἀλεξητὴρ, καὶ ἀλεξητήριον. Τὸ ΞΗ γράφεται διὰ τοῦ η. Ἀλεξιάρη: Ἡσίοδος, Νειὸς ἀλεξιάρη, παίδων εὐκηλήτειρα. Ἀπαλέξουσα καὶ ἀπείργουσα τὴν ἀρὴν, τουτέστι τὴν ἐκ τοῦ λιμοῦ βλάβην, καὶ τοὺς παῖδας ἥδουσα καὶ θάλλουσα, εὔκηλος, ἡσυχάστρια, ἡ ἀνανεουμένη γῆ. Ἀλεξίκακος: Ἡ ἀποτρεπτικὴ τῶν κακῶν, ἀπὸ τοῦ ἀλέξω καὶ τοῦ κακὸν, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς ι. Τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων ἐνεργητικῶν γινόμενα ὀνόματα ἐν συνθέσει τρέπουσι τὸ ω εἰς ι· οἷον, ἄρχω, ἀρχιστράτηγος· αὔξω, αὐξίφωτος· λύσω, λυσίμαχος. Οὕτω καὶ ἀλέξω, ἀλεξίκακος. Ἀλεός: Ὁ ἥρως, ὁ πατὴρ Αὔγης, παρὰ τὸ ἀλῶ παράγωγον ἀλεύω· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ λοχεύω Λοχεὸς, καὶ κελεύω Κελεὸς, σωρεύω Σωρεὸς, οὕτως ἀλεύω Ἀλεός. Μεθόδιος. Ἅλεος δὲ, ὁ μάταιος· καὶ ἀλεόφρων, ὁ παράφρων· ἢ ὁ θερμὸς καὶ ἐνεός. Ἄλες: Ἀλέες. Ἔστιν ἀολλέες· σημαίνει τὸ ὁμοῦ· καὶ κράσει τοῦ α ο εἰς α μακρὸν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς λ, ἀλέες, καὶ ἄλες· ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ ἐν Χωλιάμβοις, Ἐς τὸ πρὸ τείχευς ἱερὸν ἀλέες δεῦτε.Ἀντὶ τοῦ, εἰς τὸ πρὸς τοῦ τείχους ἱερὸν ὁμοῦ δεῦτε. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀλεσούριος: Εἶδος ἰχθύος θαλασσίου, ὅν τινες κατʼ εὐφημισμὸν καλλιώνυμον καλοῦσιν. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον θαλάσσιον αἰδοῖον, ἁλὸς οὐρὰ, ἁλοσούριόν τι ὄν. Οὐρὰν γὰρ καὶ τὸ αἰδοῖον εἰώθαμεν καλεῖν. Μεθόδιος. Ἔνιοι κόγχον κογχυλίου. Ἀλετρίβανον: Ὁ τριβεὺς, παρὰ τὸ τρίβειν τοὺς ἅλας. Ἁλοτρίβανον οὖν καὶ ἁλετρίβανον κατὰ τροπήν· ὡς κελαινοφὴς καὶ κελαινεφὴς, ἀπὸ τοῦ κελαινὸν καὶ τοῦ φῶς· οὐ γὰρ ἀπὸ τοῦ νέφος. Ἁλετρεύουσα: Ἀλήθουσα. Ὀρφναίῃς ἐνὶ χαλκὸν ἀλετρεύουσα καλιῇς. Ὅτι τὴν Ἀντιόπην ὁ Νυκτεὺς βασιλεὺς Θηβῶν, θυγατέρα αὐτοῦ οὖσαν, ἐποίησε χαλκᾶς ἀλήθειν κριθάς. Ἀλευάδα: Εἴρηται ὡς τὸ Φεύδα. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν γῆν δᾶν λέγουσι καὶ δίαν, ὡς καὶ τὸν γνόφον δνόφον. Φεύδα οὖν φεῦ γῆ. Οὕτως οὖν καὶ τὸ ἀλευάδα. Ἀλέου δᾶ, τοῦ δᾶ ἀντὶ τοῦ γῆ κειμένου. Ἀλεύω: Φεύγω. Παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θέρμην, ἀλεῶ καὶ ἀλεύω, κυρίως τὸ ἀπὸ τοῦ ψύχους εἰς θερμασίαν ἀποφεύγω· μεταφορικῶς δὲ, καὶ τὸ ἁπλῶς ἐκκλίνω ἀπὸ τοῦδε εἰς τόδε. Καὶ Ἡσίοδος ἐν Ἔργοις καὶ Ἡμέραις, Δεινὴν δὲ βροτῶν ὑπαλεύεο φήμην. Καὶ ἔστι σχήματος συνθέτου. Ζήτει εἰς τὸ σεύω. Ἀλεύας, μετοχή. Τὸ δὲ ἀλεύω, παρὰ τὸ ἀλῶ. Οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται. Ἀλεύατο: Ἀντὶ τοῦ ἐφυλάξατο. Ἀλεύατο κῆρα μέλαιναν. Καὶ, Ἀλεύατο πουλὺν ὅμιλον. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ χεύω χεύατο· καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς λ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλεύατο. Ἀλευρόττησις: Σήθω σήσω, καὶ σῆσις· καὶ τροπῇ τοῦ σ εἰς τ, τῆσις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ τοῦ ἄλευρον γίνεται ἀλευρόττησις. Τηλία, εἰς ἣν τὰ ἄλευρα σήθουσιν, τὸ κόσκινον. Οὕτω Φίλων. Ἀλέκτωρ: Τὸ ζῷον τὸ κατοικίδιον· παρὰ τὸ λέγω τὸ κοιμῶμαι· οἷον, Τῷ δʼ ἄρα παρκατέλεκτο γυνή. Καὶ ὄνομα ῥηματικὸν, λέκτωρ, καὶ ἀλέκτωρ, ὁ ἐλάχιστα κοιμώμενος. Ἢ ὁ ἀπὸ τῶν λέκτρων, τουτέστι τῶν κοιτῶν, ἡμᾶς διεγείρων. Καὶ ὁ ἥλιος δὲ ἀλέκτωρ λέγεται· ἀκάματον γὰρ αὐτὸν λέγει Ὅμηρος· ἐπεὶ ἀγρύπνως τὸν συνήθη δρόμον ἐκτελεῖ· ἢ ἐλίκτωρ τὶς ὢν, παρὰ τὴν ἑλικοειδῆ αὐτοῦ κίνησιν. Ζήτει εἰς τὸ ἠλέκτωρ. Ἀλέρα καὶ ἐλάρα: Ἐλάρας γενεά. Οὕτως παρὰ Σιμωνίδῃ· Ἀλέρα δὲ, παρὰ Πινδάρῳ, οἷον, Ἀλέρας ὡσόν. Ὅτι τούτου τὸ πρῶτον ἐστιν πίστις ἐκ τοῦ Ἡσιοδείου μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ι καὶ πατρωνυμικὸν εἰπόντος, Εἰλαρίδην Τιτυόν. Ἀλέρα δὲ καθʼ ὑπέρθεσίν ἐστιν. Ἡρωδιανός. Ἀλεωρή: Ἡ φυλακὴ καὶ ἡ φυγή. Καὶ ἡ μὲν φυλακὴ, παρὰ τὴν ἀλέαν τὴν θέρμην, καὶ τὸ ὠρεῖν τὸ φυλάττειν· ἡ δὲ φυγὴ παρὰ τὸ ἀλέασθαι εὐπαραφυλάκτως. Ἐκ τοῦ ἀλέω οὖν, ἀλεωρή· καὶ ἀλεώμεθα, ἐκφεύγωμεν, ἐκκλίνωμεν. Ἀλειπής: Πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ, οὕτω καλουμένη παρὰ τὸ μηδέποτε ἐπιλείπειν ἢ πλεονάζειν ἢ χειμῶνος ἢ θέρους. Οὕτω Μεθόδιος. Ἄλειφα: Σημαίνει τὸ ἄλειμμα. Ἀπὸ τοῦ ἀλείφω ἄλειφαρ, καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, ἄλειφα. Κλίνεται ἀλείφατος· καὶ κλίνεται ἀπὸ τοῦ ἀπαθοῦς τοῦ ἄλειφαρ ἢ ἄλειφας, οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄλειφα, ὥς τινες. Τὸ γὰρ κάρα, λίπα, ὕφα, ἄλειφα, οὐ κλίνονται. Ὅθεν τὸ γάλακτος ἀπὸ τοῦ γάλαξ κεκλίσθαι φασίν. Ἠναγκάσθη δὲ ἡ εὐθεῖα. Διὰ τοῦτο γέγονεν ἀποβολὴ τοῦ ξ. Οὐδὲν γὰρ οὐδέτερον εἰς ξ λήγει. Ἀλείπτης: Ἀπὸ τοῦ ἀλείφω, ἤλειπται, ἀλείπτης, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου. Ὅσα γὰρ ὀνόματα ἐκ τοῦ ἀλείφω γίνεται, εἰ μὲν διὰ τοῦ ΠΤ ἐκφέρεται, φυλάττει τὴν ΕΙ δίφθογγον, ἀλείπτω, ἀλείπτης, ἄλειπτον φάρμακον· ἀνήλειπτος, ὁ μὴ ἀλειφθείς· εἰ δὲ διὰ τοῦ φ ἐκφέρεται, σύνθετα ὄντα, οὐ φυλάττει τὴν δίφθογγον, ἀλλὰ διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, ὑπηλιφὴς, ἀνυπηλιφής· σημαίνει δὲ τὴν ναῦν τὴν μὴ ἀλειφθεῖσαν πίσσῃ. Πρόσκειται «σύνθετα,» διὰ τὸ ἄλειφα, ἄλειμμα. Οὐκ ἔστι γὰρ σύνθετον, ἀλλʼ ἁπλοῦν ἀπὸ τοῦ ἀλείφω, ἄλειμμα. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι γέγραπται Διφίλῳ τῷ κωμικῷ δρᾶμα ἐπιγεγραμμένον Ἀλείπτρια. Τὸ δὲ ἀλείπτης ἀρσενικῶς ἀπηγόρευται· ἀντὶ δὲ τοῦ ἀλείπτης παιδοτρίβης εἴωθε λέγεσθαι. Ἐκ δὲ τοῦ ἀλείπτης, φιλαλειπτῶ· οἷον, Ὡς οὐκ ἔστι πίστις ἐν ἀνδρὶ φιλαλειπτοῦντι, καὶ περὶ τὰς παλαίστρας ἔχοντι, καὶ πολυπραγμονοῦντι ὅ τι ἕκαστον τῶν μειρακίων. Ἄλεισον: Λέγεται καὶ ἀρσενικῶς· οἷον, Γίνωσκε τὸν ἄλεισον καὶ τὰ γράμματα, Ἀριστοφάνης. Ἔστι δὲ εἶδος ποτηρίου· ἐτυμολογεῖται δὲ διαφόρως. Οἱ μὲν γὰρ λέγουσι παρὰ τὸ ἅλις· ἐξ οὗ ἐστι πιεῖν δαψιλῶς καὶ ἀθρόως. Οὐκ ἀκριβῶς δὲ λέγεται· πρῶτον μὲν, ὅτι ἀντίκειται αὐτῷ ἡ γραφή· τὸ γὰρ ἄλεισον διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται· εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλε διὰ τοῦ ι γράφεσθαι· δεύτερον δὲ, ὅτι τὸ ἄλεισον ψιλοῦται, τὸ δὲ ἅλις δασύνεται. Εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἅλις, ὤφειλε δασύνεσθαι· καὶ γὰρ τὸ ἁπανταχοῦ, ἐκ τοῦ ἅπας παραχθὲν, τὴν δασεῖαν τοῦ ἅπας ἐφύλαξεν. Ἄλλοι δὲ λέγουσι, ὅτι παρὰ τὸ ἄλες ἐστὶ, τὸ σημαῖνον τὸ ἀθρόον, οἷον πλατύ· ἐξ οὗ ἐστιν ἀθρόως πιεῖν. Τούτοις δὲ ὁ χρόνος ἀντίκειται. Τὸ μὲν γὰρ ἄλες μακρὸν ἔχει τὸ α, τὸ δὲ ἄλεισον, βραχύ. Εἰ δὲ ἦν ἀπὸ τοῦ ἄλες, ὤφειλε φυλάττειν τὸν μακρὸν χρόνον αὐτοῦ. Κρεῖττον οὖν λέγει Ἀπολλώνιος ὁ τοῦ Ἀρχιβίου, ὅτι παρὰ τὸ λεῖον γέγονεν ἄλειον, καὶ ἐπενθέσει τοῦ σ, ἄλεισον, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος ἢ στερητικοῦ, τουτέστι τὸ μὴ ὂν ὁμαλὸν, ἀλλὰ περιφερές· παρὰ τὸ εὖ λεῖον. Καὶ εὐλόγως ψιλοῦται· τὸ γὰρ α, ἢ στερητικὸν ἢ ἐπιτατικὸν ὂν, ψιλοῦται. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀλείσιον: Τόπος οὕτω καλούμενος, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς, ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλέσω ἀλείσιον· Πέτρης τʼ Ὠλενίης καὶ Ἀλεισίου, ἔνθα κολώνη κέκλιται. Ὅπου ἡ κολώνη παράκειται. Ἀλείτης: Σημαίνει τὸν ἁμαρτωλὸν καὶ ἄδικον, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, ὡς ἐνταῦθα, Φάτο γὰρ τίσασθαι ἀλείτην. Καὶ λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὐτοῦ, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ο ἐν τῷ ἀλοίτης, ὅπερ σημαίνει καὶ αὐτὸ τὸν ἁμαρτωλὸν, καὶ διὰ τοῦτο διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεται. Τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀναφαινόμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον· οἷον σπείρω σπορὰ, ἀλείφω ἀλοιφή. Οὕτως οὖν καὶ ἀλείτης, ἀλοίτης. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἢ ὀλοθρεύω. Ἀλήτης: Ὁ Ἡρακλέους ἀπόγονος, ὁ τῆς Κορίνθου βασιλεὺς, υἱὸς δὲ Ἱππότου· ἀφʼ οὗ καὶ οἱ Κορίνθιοι Ἀλητίδαι. Εἴρηται ὅτι Ἱππότης διὰ τὸν Κάρνιδος φόνον ὑπὸ τῶν Ἡρακλειδῶν ἐκβληθεὶς, καὶ λῃστεύων, ἔσχεν αὐτόν. ἀλήτης σημαίνει δὲ καὶ τὸν πλανήτην. Καὶ δεῖ γινώσκειν, ὅτι ὥσπερ τὸ κομήτης καὶ πεδήτης καὶ πλανήτης, οὐ ῥηματικὰ, ἀλλὰ παρώνυμα ἀπὸ τοῦ πέδη καὶ πλάνη καὶ κόμη, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄλη, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην, γίνεται ἀλήτης. Οὕτως Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ. Ἀλίτης δὲ διὰ τοῦ ι γραφόμενον εὗρον ἐγὼ σημαῖνον τὸν ἁμαρτωλὸν, ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λιτὴν, ὅ ἐστι δέησιν. Ἀλῆτις: Τινὲς τὴν Ἠριγόνην τὴν Ἰκαρίου θυγατέρα, ὅτι πανταχοῦ ζητοῦσα τὸν πατέρα ἠλᾶτο· οἱ δὲ Αἰγίσθου καὶ Κλυταιμνήστρας φασίν· οἱ δὲ, τὴν τοῦ Μαλεώτου τοῦ Τυρρηνίου θυγατέρα· οἱ δὲ, τὴν Μήδειαν, ὅτι μετὰ τὸν φόνον τῶν παίδων πρὸς Αἰγέα κατέφυγεν ἀλητεύσασα· οἱ δὲ, τὴν Περσεφόνην· διότι τοὺς πυροὺς ἀλοῦντες πέμματα τινὰ προσέφερον αὐτῇ. Οὕτω Μεθόδιος. Ἅλη: Ἔστι πλάνη, ἀποβολῇ τῶν δύο συμφώνων γίνεται ἄνη, καὶ τροπῇ, ἄλη. Ἢ παρὰ τὴν ἅλα, ὃ σημαίνει τὴν θάλασσαν. Κυρίως γὰρ ἅλη, ἡ ἐν θαλάσσῃ πλάνη. Ἀλητεύω: Ἀλητῶ τὸ πλανῶ, ἀπὸ τῆς ἄλης, τῆς πλάνης· καὶ ἀπὸ τοῦ ἀλητῶ ἀλητεύω, τὸ πλανῶμαι. Ἀλείατα: Τὰ ἐκ πυροῦ ἀληλεσμένα ἄλευρα· συγκοπῇ ἄλειτα. Ἢ ἑφθὸν ἄλευρον. Λέγεται καὶ ἄλητον. Ἀλήϊος: Οὔ κεν ἀλήϊος εἴη ἀνήρ. Ἰλιάδος ιʹ, πένης, ἄπορος· ἤτοι ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λήϊον, ἤγουν σιτοφόρον χωρίον· ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν λείαν, ἤγουν ἀγέλας προβάτων. Ἀλήϊον: Ἤτοι ὁ καππεδίον τὸ Ἀλήϊον οἶος ἀλᾶτο. Ὅτι παρετυμολογεῖται τὸ Ἀλήϊον ἀπὸ τῆς γενομένης ἐν αὐτῷ τοῦ Βελλεροφόντου πλάνης. Λέγεται γὰρ ἐπαρθέντα τὸν Βελλεροφόντην ἐφʼ οἷς ἔπραξεν θελῆσαι μετὰ τοῦ Πηγάσου τὸν οὐρανὸν κατοπτεῦσαι, τὸν δὲ Δία μηνίσαντα οἶστρον ἐμβαλεῖν τῷ Πηγάσῳ· ὅθεν ἐκπεσεῖν μὲν τὸν Βελλεροφόντην, καὶ κατενεχθῆναι εἰς τὸ τῆς Λυκίας πεδίον, ἀλᾶσθαι δὲ κατὰ τοῦτο πηρωθέντα· τὸν δὲ ἵππον λαβεῖν τὴν Ἠῶ δεηθεῖσαν τοῦ Διὸς δῶρον, πρὸς τὸ ἀκόπως περιϊέναι τὰς τοῦ κόσμου περιόδους. Ἰστέον δὲ ὅτι οἱ μὲν ἐψίλωσαν αὐτὸ, ἀπὸ τῆς ἄλης τοῦ Βελλεροφόντου· οἱ δὲ ἐδάσυναν, ἀπὸ τοῦ τοὺς ἅλας ἐκεῖ πήγνυσθαι. Βέλτιον τὸ πρῶτον. Ἀλησιάς: Ἡ Ἀφροδίτη, διὰ τὸ περὶ πᾶν ζῷον ἀλᾶσθαι τὴν θεὸν, πολλῶν ἐρασθεῖσαν καὶ πλανωμένην. Πιθανώτερον δὲ, ἡ ἐν Κολοφῶνι ἐπὶ τοῦ Ἄλεντος ἱδρυμένη ποταμοῦ. Ἀλήσια: Κατὰ στέρησιν τοῦ α, ἀπὸ τοῦ ληΐζεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Λέγεται δὲ παροξυτόνως ἡ ἀσυλία. Ἄληκτον: Ἀκατάπαυστον. Παρὰ τὸ λήγω, τὸ παύω, λέληκται ληκτὸς, καὶ ἄληκτος, ὁ ἀκατάπαυστος καὶ πολύς. Ἐξ οὗ καὶ τὸ, Ἄληκτον ὑμνεῖ τὸν κενούμενον λόγον. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ἀλήκτως· μετάγεται γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀνόματος εἰς ἐπίρρημα. Κανὼν δέ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ὀνομάτων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει. Ἀληθές: Τὸ μὴ λήθῃ ὑποπίπτον τοῦ δικαίου· τὸ ἐναντίον τῷ ψεύδει· ἄληθες δὲ, τὸ κατʼ ἐπερώτησιν λεγόμενον. Ἀλήθω: Τὸ ἐπὶ τῆς μύλης σῖτον ἢ κριθὴν ἀλευροποιεῖν. Ἀπὸ τοῦ ἀλῶ ἀλήθω, ὡς πρῶ πρήθω, νῶ νήθω, κνῶ κνήθω. Ἀλήθω τὸ αὐτὸ σημαίνει τῷ πρωτοτύπῳ. Ἀλήμεναι: Πάντας ἐπὶ πρύμνῃσιν ἀλήμεναι. Ἀθροισθῆναι καὶ συστραφῆναι. Ὥσπερ παρὰ τὸ βῆναι γίνεται βήμεναι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀλῆναι ἀλήμεναι. Ψιλοῦται. Ἄλθαινος: Ποταμὸς Ἰταλίας, ὅν φησιν ὀνομασθῆναι Τίμαιος διὰ τὸ ἀλθαίνειν τὰ τραύματα τῶν ἐν αὐτῷ λουομένων. Ἀλθαίνω: Τὸ θεραπεύω. Παρὰ τὸ ἄλθω ἀλθαίνω. Ἢ παρὰ τὸ ἀλδαίνω. Τὸ δὲ ἄλθω, τὸ θεραπεύω, ἐκ τοῦ ἄλδω τὸ αὐξάνω· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξει. Ἄλθετο: Ἐπὶ τοῦ ὑγιασθῆναι· παρὰ τὸ ἄλδειν, ὅ ἐστιν αὔξειν, αὐξάνειν· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξεται. Καὶ ἄλθος, φάρμακον. Ἀλθαιᾶτις: Ῥίζα τις. Ἁλιβδύειν: Τὸ καταδύειν εἰς θάλασσαν· μεταφορικῶς δὲ τὸ κρύπτειν καὶ ἀφανίζειν· παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ βδύειν Αἰολικῶς πλεονασμῷ τοῦ β, ὡς σίδη σίβδη, ἁλιδύειν ἁλιβδύειν. Λυκόφρων, Εἱρκτῆς ἁλιβδύσασα λυγαίας δέμας. Ἅλιας: Ἔστιν ἅλις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἅλιας. Ἔστι δὲ μονῆρες τὸ ἐπίρρημα. Οὐδὲν γάρ ἐστιν εἰς ΑΣ ἐπίρρημα προπαροξύτονον, τοῦτο δὲ μόνον· τὸ δὲ αἴτιον τοῦ τόνου, ὁ πλεονασμός· ἀλλʼ ἢ ὀξύτονον, ὡς ἐπὶ τοῦ ἑκὰς, ἐμπάς· ἢ παροξύτονον, ὡς τὸ, «ἀτρέμας ἧσο.» Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἀλίαστος: Μάχην ἀλίαστον ἔχουσι. Καὶ, Ὅμαδος δʼ ἀλίαστος ἐτύχθη. Σημαίνει δὲ τὸν ἀκατάπαυστον. Παρὰ τὸ λιάζω τὸ σημαῖνον τὸ ἐκκλίνω· οἷον, Ἀμφὶ δʼ ἄρά σφι λιάζετο κῦμα θαλάσσης. Ὁ μέλλων λιάσω· γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα λιαστός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλίαστος, ὃν οὐκ ἄν τις ἐκκλίνοι. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ῥῆμα ἀφʼ οὗ τὸ, Ἀλεύατο νίφα πολλὴν γίνεται ἀλίζω, ὡς φοιτῶ φοιτίζω· Καλλίμαχος, Φοιτίζειν ἀγαθοὶ πολλάκις ἠϊθεοί. Ἀλίζω οὖν, καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν λιάζω, λιαστὸς, καὶ ἀλίαστος· πολὺ, ἄτρεπτον. Ἁλίαρτος: Ἡ πόλις. Ἢ ὅτι ἐκ τῶν ἁλιέων καὶ τοῦ ἄρτου. Τὸ ἐθνικὸν Ἁλιάρτιος. Λέγεται δὲ κτισθῆναι ὑπὸ Ἀλεξάνδρου. Ἁλία: Σκεῦος ἐν ᾧ τρίβονται οἱ ἅλες, ἢ εἰς ὃ ἀποτίθενται. Ἁλιάδες: Ἔναλοι, οἱ διὰ θαλάσσης πνέοντες. Ἁλιακόν: Ἀκάτιον ἁλιευτικόν. Ἀλιβάντας: Τοὺς ἐν θαλάσσῃ τελευτήσαντας· ἢ τοὺς ξηρούς. Ἄλλοι, τοὺς διὰ πενίαν ἀτάφους. Ἁλιβάπτοις: Πορφυροῖς· καὶ ἁλιεργέα, πορφυροεργῆ, ἢ ἐν θαλάσσῃ εἰργασμένα. Ἁλίζωνος: Ἰσθμὸς, διὰ τὸ ἁλὶ διεζῶσθαι. Ἀλικάκκαβα: Ὁ τοῦ λωτοῦ καρπός. Ἀλίβας: Ὁ νεκρὸς, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν λιβάδα μήτε θερμότητα, ὅ ἐστιν ὑγρότητα. Οἱ γὰρ ζῶντες, ὑγροί. Σημαίνει δὲ καὶ ὄξος, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ, Ἔβηξαν οἷον ἀλίβαντα πίνοντες. Παρὰ τὸ μὴ λείβειν, ὁ μὴ λειβόμενος ἢ σπενδόμενος. Ἁλιεύς: Παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν ἁλιὸς ἁλιεὺς, ὡς Αἰακίδης, Αἰακιδεὺς, καὶ ναύτης ναυτιεύς. Οὕτω Φίλων. Ἁλιζῶνες: Οἱ Βιθυνοί. Ὅμηρος, Αὐτὰρ Ἁλιζώνων Ὁδίος καὶ Ἐπίστροφος ἦρχον.Ὅτι ἡ γῆ αὐτῶν θαλάσσῃ διέζωσται καὶ οἱονεὶ χερσόννησός ἐστιν, ὑπὸ τοῦ Εὐξείνου καὶ τῆς Προποντίδος διεζωσμένη. Οὕτω Μεθόδιος. Οἱ δὲ, ἐθνικὸν Θρᾳκῶν, ἢ τῶν Παφλαγόνων. Ἀλιμοῦς: Δῆμος τῆς Ἀττικῆς, ἀπὸ τῶν ἐκεῖσε ἁλῶν ἀλιμόεις καὶ ἀλιμοῦς. Πολλὰ γὰρ καὶ ἄλλα χωρία οὕτως ὠνόμασται. Καὶ γὰρ ἀπὸ τῶν ῥάμνων Ῥαμνοῦς, δῆμος τῆς Ἀττικῆς· καὶ Κυπάρισσος, ἀπὸ κυπαρισσῶν· Ὅμηρος· Καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ Ἀμφιγένειαν ἔναιον. Ἁλιμυρήεντα: Ποταμὸν ἁλὶ βρεχόμενον, ἢ εἰς θάλασσαν ῥέοντα, ἢ ἁλὶ κιρνάμενον. Ἀλινδῶ: Τὸ κυλίω· οἷον, Μέλλοντας ἤδη παρθένους ἀλινδεῖσθαι. Ἤγουν κυλίεσθαι. Καὶ Ἀριστοφάνης Νεφέλαις, Ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε. Ἀντὶ τοῦ κυλισθῆναι ποιήσας. Παρὰ δὲ τὸ ἀλίω, ἀλίνδω, ὡς κυλίω κυλίνδω. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλίω, καὶ ἀλινδῶ, ὡς κυλινδῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ τὸ δινῶ, καὶ συγκοπῇ ἀλινδῶ. Ἢ παρὰ τὸ κυλίνδω κυλινδῶ, ἀφαιρέσει τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α. Καὶ ἀλινδήθρας, τὰς ἐν τοῖς κηρώμασι κυλίστρας ἢ συμφορήσεις, κυλινδήθρας. Ἀλινδεῖσθαι γὰρ ἁμιλλᾶσθαι, καὶ συγκλείεσθαι. Καὶ ἄλινδον, δρόμον ἁρμάτων. Ἁλικαρνασός: Διὰ τὸ πρὸς τῇ ἁλὶ τῆς Καρίας ᾠκίσθαι. Οὕτως Ὦρος. Ἅλιος: Ἐπίθετον· ἔστι δὲ καὶ κύριον. Ἃλς ἁλὸς ἅλιος, ὡς χθὼν χθονὸς χθόνιος, καὶ πτὺξ πτυχὸς πτύχιος. Τὰ ἀπὸ μονοσυλλάβων ὀξυτόνων διὰ τοῦ ΙΟΣ γινόμενα ὀνόματα μὴ σημαίνοντα μέρος σώματος μηδὲ μετουσίαν, μηδὲ κτητικὰ ὑπάρχοντα, διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον, Φρὺξ Φρυγὸς Φρύγιος, Στὺξ στυγὸς στύγιος. Μέρος σώματος, βόειος, αἴγειος, χήνειος· φλόγειος, μετουσιαστικόν. Ἅλιον: Σημαίνει τὸ μάταιον· Ἦ ῥʼ ἅλιον τὸν μῦθον ὑπέστημεν Μενελάῳ; Ἃλς ἁλὸς ἅλιον, οἱονεὶ τὸ εἰς θάλασσαν ῥιπτούμενον καὶ ἀφανιζόμενον. Ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ θαλασσίου ὕδατος· τὸ γὰρ τῆς θαλάσσης ὕδωρ ἄχρηστον εἰς πόσιν· οὕτως Ὠρίων. Ζήτει καὶ ἠλίθιον θαλάσσης. Ἄλιππα: Παρὰ τὸ ἀλείφω γίνεται ἄλειμμα, καὶ Αἰολικῶς ἄλιππα. Ἀλίπηρα: Αὐχμηρά. Ἁλίπλοα: Ἁλίπλοα τείχεα θείη. Τῇ θαλάσσῃ πλέοντα, ἢ ὑπὸ τῆς θαλάσσης ἐπιπλεόμενα. Ἁλίπεδον: Κυρίως τὸ παραθαλάσσιον χωρίον, τὸ ἁλὸς πέδον· ἢ τὸ ὁμαλὸν πεδίον καὶ τετριμμένον, τὸ οἷον ἀληλεσμένον πέδον. Ἅλις: Ἐπίρρημα μεσότητος. Αἱ μέν τʼ ἔνθα ἅλις πεποτήαται, αἱ δέ τε ἔνθα. Τὸ ἱκανῶς καὶ αὐτάρκως, τὸ πλῆρες καὶ κεκορεσμένον. Δασύνεται· τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται, ἅπας, ἅλις. Γίνεται οὖν ἐκ τῆς ἁλός γενικῆς· ἐν αὐτῇ γὰρ ἀθρόον καὶ ἱκανόν ἐστι τὸ ὕδωρ. Ἔστι δὲ ἐπίρρημα πρωτότυπον, ἀφʼ οὗ ἅλιθα καὶ ἥλιθα, τὸ πάνυ. Δύναται καὶ παρὰ τὴν ἅλα εἶναι, πολλὴν οὖσαν καὶ μεγάλην· καὶ σημαίνει ἀρκεῖ, παῦσαι· πολὺ, ἄθρουν. Ἁλιτενής: Ὁ παράλιος τόπος, ὁ παρατεταμένος τῇ θαλάσσῃ. Καὶ ἀλιτενὲς, ταπεινόν. Ἀλιτῶ: Τὸ ἁμαρτάνω, ἔστι καὶ βαρύτονον καὶ περισπώμενον. Ἀπὸ γὰρ τοῦ λιτὴ γίνεται ἀλιτῶ, τὸ λιτῆς καὶ ἱκεσίας στερεῖσθαι· ὅθεν καὶ ἀλίτης, ὁ ἁμαρτωλός. Ἡ χρῆσις τοῦ περισπωμένου. Διὸς δʼ ἀλίτηται ἐφετμάς. Καὶ ἀλιτεῖν, παραβῆναι, ἀδικεῖν· καὶ ἀλιτήμων, ἄδικος. Ἀλιταίνω: Ὅς τέ τευ ἀφραδίᾳ ἀλιταίνεται ὀρφανὰ τέκνα, ἀπὸ τοῦ ἀλίτω ἀλιτῶ γίνεται ἀλιταίνω· ἢ ἀπὸ τῆς ἄλης τῆς πλάνης· Ἡσίοδος, ὃς ἂν εἰς ἄλην ἀγάγῃ τῶν καταπονουμένων τέκνα. Καὶ ἀλιτραίνω, ἀπὸ τοῦ ἀλιτρὸν τὸ μιαρὸν καὶ πονηρόν. Καὶ ἀλιτρία, ἁμαρτία, οἷον ἀλιτηρία. Ἁλίσπαρτον: Κυρίως τὸ ἁλὶ κατεσπαρμένον χωρίον· καὶ τὸ ἄλευρον δὲ οὕτως καλεῖται. Ἁλιτρύτου: Ἐν θαλάσσῃ καταπονηθέντος. Ἀλιτόκαρπον: Ματαιότεκνον. Ἀλιτρός: Ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος· οἷον, Εὗρε θεὸς τὸν ἀλιτρόν. Ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ, ἀλιτρὸς καὶ ἀλιτραίνω· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλιτήριος κατὰ συγκοπήν. Ἀλιτήμων: Ἀπὸ τοῦ ἀλιτῶ περισπωμένου μέλλοντος ἀλιτήσω γίνεται ἀλιτήμων, ὡς φιλῶ φιλήσω φιλήμων· οἷον, οὔτʼ ἄσκοπος, οὔτʼ ἀλιτήμων. Ἀλιτήριος: Σημαίνει δὲ τὸν ἁμαρτωλόν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀλίτω βαρυτόνου γίνεται ἀλίτης· ἐξ αὐτοῦ ἀλιτὴρ, ὡς ἀρότης ἀροτήρ. Ἐκ τοῦ ἀλιτὴρ ἀλιτῆρος γίνεται ἀλιτήριος, ὡς σωτὴρ σωτήριος. Τὸ ΡΙ, ι. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ρ ληγόντων διὰ τοῦ ΡΙΟΣ γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφονται, τῆς τρίτης ἀπὸ τέλους τῆς παραληγούσης τῆς γενικῆς θεωρουμένης· οἷον, ἀὴρ ἀέρος ἀέριος, σωτὴρ σωτῆρος σωτήριος, αἰθὴρ αἰθέρος αἰθέριος· οὕτως οὖν καὶ ἀλιτὴρ ἀλιτῆρος ἀλιτήριος, ὁ ἁμαρτωλὸς καὶ ἄδικος, ἢ ὁ μὴ τηρῶν τὰς λιτάς. ἀλιτήριοι ἐντεῦθεν ἐκαλοῦντο οἱ μιάσματι συνεχόμενοι. Λιμὸς κατέλαβε ποτὲ τοὺς Ἀθηναίους· ἥρπαζον οὖν τινὲς ἀλούμενα τὰ ἄλευρα. Ἀπὸ οὖν ἐκείνων τοὺς πονηροὺς ἀλιτηρίους ἐκάλουν. Ἄλλως. Λιμὸς ἐγένετο ἐν Ἀθήναις, καὶ οἱ πένητες τὰ τῶν ἀλούντων ἄλευρα διήρπαζον. Ἐλέγοντο οὖν οἱ τοὺς ἀλοῦντας τηροῦντες καὶ ἁρπάζοντες, ἀλιτήριοι. Παρέτεινε δὲ τὸ ὄνομα καὶ ἐπὶ τῶν μετὰ βίας τὶ ποιούντων ἀπὸ τῆς σιτοδείας τῆς κατὰ τὸν Αἰτωλικὸν πόλεμον γενομένης. Ἔστι δὲ καὶ παράγωγον ἀπὸ τούτου ἀλιτραίνειν, τὸ ἁμαρτάνειν. Ἀλιτηρία Δημήτηρ, καὶ ἀλιτήριος Ζεύς· ὅτι λιμοῦ συντόνου γενομένου, τοὺς ἀλοῦντας πάντας ἐφύλαττον, διὰ τὸ μὴ κλέπτειν τὶ τῶν ἀλουμένων. Ὡς οὖν ἐπόπτας καὶ τηρητὰς τῶν ἀλουμένων, τοὺς θεοὺς οὕτως ὠνόμασαν. Ἀλία καὶ ἀλίσαι: Παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, ἀλίω, ἢ ἀπὸ τοῦ κυλίω, ἀποβολῇ τοῦ κ, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α, ἀλίω ἀλίσω ἤλισα· καὶ ἀλίσαι τὸ κυλίσαι· οἷον, Ἄπαγε τὸν ἵππον ἐξαλίσας οἴκαδε. Μεθόδιος. Ἀλίωσε: Οὐδʼ ἀλίωσε βέλος. τὸ μάταιον ἐποίησε. Καὶ ἀλιῶσαι, μάταιον ἡγήσασθαι, ἢ μαθεῖν. Ἀλκή: Παρὰ τὸ ἀρκῶ τὸ βοηθῶ, ἀρκή· καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ, ἀλκὴ, ἡ δύναμις. Ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν, τὴν ἡλικίαν. Τοῦτο παρὰ τὸ κμῶ τὸ κοπιῶ γίνεται κμή· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀκμὴ, ἡ μὴ κοπιῶσα, ἀλλὰ δυναμένη φέρειν κόπους. Ἀλκί: Παρὰ τὸν ἄλξω μέλλοντα οὗ ὁ ἐνεστὼς ἀλκῶ, ἀφʼ οὗ τὸ ἀλκτὴρ ἀθάνατος γέγονεν ἀλκὴ, ὡς παρὰ τὸ ἕλκω ὁλκή· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἀλκὶ, οἷον, Ἀλκὶ πεποιθώς. Ἢ ἀρκὴ τὶς οὖσα ἐπὶ βοηθείᾳ. Κυρίως γὰρ ἀρκεῖν τὸ βοηθεῖν. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄλξ ἀλκὸς ἀλκὶ, τῇ δυνάμει τεθάρρηκεν· ὡς πλὰξ πλακὸς πλακί. Ἀλκαία: Ἡ οὐρά. Κυρίως δὲ ἡ τοῦ λέοντος οὐρὰ, διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν αὐτὸν προτρέπειν. Ὅμηρος, Οὐρῇ δὲ πλευράς τε καὶ ἰσχία ἀμφοτέρωθεν μαστίεται, ἕε δʼ αὐτὸν ἐποτρύνει μαχέσασθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Ἄλκαρ: Δύναμις, σωτηρία· παρὰ τὴν ἀλκὴν ἄλκαρ. Ἀλκάζειν: Τὸ ἀνδρείως πράσσειν τί· καὶ ἀλκάζουσαν, μαχομένην. Ἄλκιμος: Παρὰ τὴν ἀλκὴν τὴν ἰσχὺν τὴν βοηθητικὴν ἀρκεῖν· σημαίνει δὲ ἰσχυρὸν, θρασύν. Ἀλκτῆρα: Τιμωρὸν, κωλυτὴν, βοηθόν. Ἀλκμάν: Ὄνομα κύριον. Παρὰ τὴν ἀλκὴν Ἀλκμάν. Ἀλκμήνη: Παρὰ τὴν ἀλκὴν ἀλκήνη καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, Ἀλκμήνη, ὡς Ἀλκάων Ἀλκμάων. Ἢ παρὰ τὴν ἀκμὴν ἀκμήνη καὶ Ἀλκμήνη. Οὐδὲν γὰρ ἔχομεν εἰπεῖν ἐπὶ τούτου πλέον· κύριον γάρ ἐστι τὸ ὑποκείμενον. Οὐ δεῖ γὰρ ἐπὶ τῶν κυρίων ἐτυμολογίας λαμβάνειν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Ἀλκμάρες: Τὸ ἀλεξητήριον, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ. Ἀλκάρες γάρ ἐστι τὸ ἀλαλκοῦν ὅ ἐστι βοηθοῦν τὴν ἀρὰν, καὶ ἀπεῖργον τὴν βλάβην. Μεθόδιος. Ἀλκάος: Ὃν τρόπον οἱ Ἴωνες ἐκβάλλουσι τὸ ι τῶν κτητικῶν, ἤγουν τῆς ΕΙ διφθόγγου, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ Αἰολεῖς τῆς ΑΙ διφθόγγου ἐκβάλλουσι τὸ ι· οἷον Θηβαῖος Θηβάος, ἀρχαῖος ἀρχάος, Ἀλκαῖος Ἀλκάος. Ἀλκυών: Εἶδος ὀρνέου, παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ κύειν, ἤγουν ἐν θαλάσσῃ· λέγεται δὲ καὶ ὑποκοριστικῶς Ἀλκυονίς. Φασὶ δὲ, ὅτι κῦμα ἀφανίζον αὐτῆς τὰ ὠὰ, καὶ ἐπὶ πολὺ οὔσης ἀτέκνου, ὁ Ζεὺς ἐλεήσας αὐτὴν, ὥρισεν ἡμέρας τινὰς εὐδιεινὰς, ἐν αἷς τίκτει καὶ ἐκγλύφει, ἑπτὰ ἑπτὰ, ἃς λέγουσιν ἁλκυονίδας, τὰς γαληνούς. Ἀλκύδων: Ἁλκυὼν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Καὶ ἔστι μονῆρες. Οὐδὲν γὰρ εἰς ΩΝ καθαρὸν λῆγον πλεονάζει τὸ δ, ἀλλὰ μόνον τοῦτο. Ἡρωδιανός. Ἀλλʼ ἤ: Σύνδεσμος διασαφητικός· ἐκ τοῦ ἀλλὰ συνδέσμου συμπλεκτικοῦ, καὶ τοῦ ἢ συνδέσμου διαζευκτικοῦ. Ἀντὶ τίνος παραλαμβάνεται ὁ ἀλλὰ σύνδεσμος; Ἀντὶ τοῦ καί· οἷον, «ἡμέρα μέν ἐστιν, ἀλλὰ τὰ νέφη οὐχ ὁρῶ.» Ἀλλʼ ὅ τι οἱ: Τέσσαρα μέρη λόγου. Ἀλλὰ, σύνδεσμος· τὸ ὃ, ἄρθρον· τὸ τὶ, ὄνομα ἀόριστον· τὸ οἱ, ἀντωνυμία. Ἀλλʼ ἄγετε: Τὸ ἄγετε ῥῆμα ἐστὶν, ἢ ἐπίρρημα; Καὶ λέγομεν ἐπίρρημα. Ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἀριθμὸν ἀναδεχόμενα μετὰ τῆς δεούσης τῶν προσώπων καταλήξεως ῥήματά ἐστι, καὶ ὀφείλει εἶναι ῥήματα. Ἀλλʼ ἕτερος κανών ἐστιν ὁ ποιῶν αὐτὸ ἐπίρρημα. Ὥσπερ γὰρ τὸ δεῦρο, ὁμολογουμένως ὂν ἐπίρρημα, ἐχόμενον δὲ προστακτικῆς ἐννοίας, κατὰ συνεκδρομὴν ἀριθμὸν ἀνεδέξατο, ὡς ἐν τῷ, Δεῦτε φίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα, οὕτως τὸ ἄγε, ἐπίρρημα ὂν, κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ῥήματος ἔσχε πληθυντικῶς τὸ ἄγετε. Ἀλλάσσω: Παρὰ τὸ ἄλλος ἀλάσσω. Τὸ ἄλλος, ἀπὸ τοῦ ἄλαλος, κατὰ συγκοπήν. Ἀναιρετικὸν γάρ ἐστι τῶν ὡρισμένων· οἷον, ἄλλος, οὐκ ἐγώ· ἄλλος, οὐ σύ. Ὅθεν γράφεται καὶ διὰ δύο ΛΛ πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου σημαινομένου· ἔστιν Ἄλος, πόλις Θεσσαλίας, διʼ ἑνὸς Λ. Ἰστέον ὅτι τοῦ ἄλλος κλητικὴ οὐκ ἔστιν· οἷον ἄλλε. Ἡ γὰρ φύσις τῆς κλήσεως μάχεται τῷ σημαινομένῳ τοῦ ὀνόματος· ἡ μὲν γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον καὶ γνωριζόμενον· τὸ δὲ ἄλλος ἀγνοουμένου ἐστὶ καὶ ἀπόντος. Ὁμοίως δὲ καὶ τὰ κλητικὰ τῶν πυσματικῶν λέγω δὲ τοῦ τίς; ποῖος; πόσος; ἐκλέλοιπε, ἐπειδὴ τὰ πυσματικὰ περὶ ἀπόντων καὶ ἀγνοουμένων γίνονται προσώπων· αἱ δὲ κλητικαὶ παρόντων εἰσὶν ὑπʼ ὄψιν καὶ ἐγνωσμένων κλήσεις. Εἰ τοίνυν τὸ πυσματικὸν εἰς κλητικὴν κλιθείη, ἅμα περὶ τοῦ αὐτοῦ ὡς ἀπόντος καὶ παρόντος λεχθείη· ἀπόντος μὲν, διὰ τὴν τοῦ πυσματικοῦ φύσιν· παρόντος δὲ, διὰ τὴν κλῆσιν. Τοῦτο δὲ ἀδύνατον. Οὐ γὰρ ἐνδέχεται τὸ αὐτὸ πρόσωπον ὡς παρὸν καλεῖν, καὶ ὡς ἀπὸν ζητεῖν διὰ τοῦ πυσματικοῦ. Ἄλλος: Διατί ἐστιν ἀσύναρθρον; Ἐπειδὴ αἱ ἀντωνυμίαι πρώτην δεῖξιν σημαίνουσιν· οἷον, ἐγώ σύ· τὰ δὲ ἄρθρα ἀναφορὰν δηλοῦσιν· ἐναντία δέ ἐστιν ἡ δεῖξις τῇ ἀναφορᾷ. Οἱ ἄλλοι, ἀσύναρθρόν ἐστι, διότι ἐν ὀρθῇ καὶ ἐν πλαγίᾳ πτώσει νοεῖται. Ὁποτέρᾳ οὖν πτώσει προσέλθῃ τὸ ἄρθρον, ἀκαταλληλότητα παρέξει. Καὶ ὄνομα ἐστὶν, ἢ ἀντωνυμία. Εἰσὶ γὰρ παράλογοι οἱ ἕλκοντες αὐτὸ ὡς ἀντωνυμίαν, καὶ μὴ ὄνομα· ἐπειδὴ ὃν τρόπον τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος ποιοῦσι τὰ οὐδέτερα αὐτῶν ἀποβολῇ τοῦ σ, οἷον ἐκεῖνο, τοῦτο, τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει καὶ τὸ ἄλλος οὐδέτερον, ἀποβολῇ τοῦ ν. Σεσημείωται τὸ ἄλλο, τοῦτο, ἐκεῖνο, καὶ τὰ ὅμοια. Ἕτερος δὲ λόγος ἐστὶ τοῦ μὴ εἶναι ἀντωνυμίαν. Πῶς δέ ἐστιν ἀντωνυμία; Λέγεται ἀντὶ ὀνόματος. Τὸ δὲ ἄλλος ἐστὶν ἀόριστον· διότι τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος καὶ τὰ λοιπὰ ἢ δεῖξιν σημαίνει ἢ ἀναφοράν· τὸ δὲ ἄλλος οὔτε δεῖξιν σημαίνει, οὔτε ἀναφοράν. Καὶ ἔστιν ὄνομα τὸ ἄλλος. Ἄλλο, τοῦτο, διὰ τὶ σεσημείωνται; Τὰ ἐπὶ τῶν οὐδετέρων παρασχηματιζόμενα ἀπὸ ἀρσενικῶν, ὁμοφωνοῦντα τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ, τὸ ἄρθρον ἐστὶ τὸ διακρίνον. Ἐὰν μὲν γὰρ εἴπω σοφὸν, τοῦτο ἄδηλον εἴτε εὐθεῖα οὐδετέρου ἐστὶν, εἴτε αἰτιατικὴ ἀρσενικοῦ· προσερχομένων δὲ τῶν ἄρθρων, διαφορὰν ποιοῦσιν. Ἐὰν μὲν γὰρ εἴπω τὸν σοφὸν, τοῦτο αἰτιατικὴ ἀρσενικοῦ ἐστίν· εἰ δὲ τὸ σοφὸν, εὐθεῖα οὐδετέρου. Ἐπεὶ οὖν ἡ ἄλλο καὶ τοῦτο ἀντωνυμία οὐ δέχονται ἄρθρα τὰ ὀφείλοντα διάκρισιν ποιεῖσθαι τῇ τε αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τῇ εὐθείᾳ τῶν οὐδετέρων, τούτου χάριν σεσημείωνται. Ἀλλήλοις: Ταυτοπάθειαν σημαίνει, ἢ ἑτεροπάθειαν. Ἑτεροπάθειαν, οἷον, Αἴας ὁ Τελαμώνιος καὶ Μενοικεὺς ὁ Κρέοντος ἑαυτοὺς ἀπέκτειναν· τουτέστιν ἑκάτερος ἑαυτόν· τὸ δὲ ἀλλήλους, ἐπὶ τῶν συμπεπλεγμένων· οἷον, Ἐτεοκλῆς καὶ Πολυνείκης ἀλλήλους ἀπέκτειναν· τουτέστιν, ἕτερος ἕτερον. Ἀλλήλοισιν: Ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οὐκ ἔστι. Διατί; Διότι ἡ τοῦ ῥήματος σύνταξις τὴν ἐν τοῖς δευτέροις προσώποις μετάβασιν δηλοῖ. Τὸ γὰρ ἀλλήλων ἤκουσαν, τοιοῦτόν τι ἐστὶν, ἄλλοι ἄλλων ἤκουσαν· ἀλλήλους ἔτρωσαν, οἷον, ἄλλοι ἄλλους. Ἐγγινομένης δὲ τῆς εὐθείας ἐν τῷ ἀλλήλους, νοηθήσεται τὸ ἄλλοι ἄλλοι· ὅπερ ἄλογον, διὰ τὸ ἐπάλληλον τῶν δύο εὐθειῶν. Ἀλλοπρόσαλλος: Δίγνωμος, διπρόσωπος, ἄλλοτε ἄλλον φίλον καὶ φίλον ποιούμενος Ἀλλοδαπής καὶ Ἀλλοδαπός: Ἀλλοεθνὴς, ξένος· ὁ ἀπὸ ἄλλου δαπέδου, ἤγουν γῆς, ὤν. Γίνεται ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν, ἤγουν τῶν ἄλλων· καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀλλοδαπός. Διʼ ἣν αἰτίαν ἐκ μόνων τῶν πληθυντικῶν ἐγένετο ἡ παραγωγὴ τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν, καὶ οὐ καθʼ ἕκαστον ἀριθμόν; καὶ λέγομεν, ὅτι ἐπειδὴ ἀνέφικτόν ἐστιν ἐξ ἑνικοῦ ἢ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ ἐθνικὴν παραγωγὴν γίνεσθαι· οὐ γάρ ἐστιν ἐπινοῆσαι ἔθνος ἐν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ἢ δυσὶν, ἀλλʼ ἐν ἀπείροις· διὰ ταύτην τὴν παραγωγὴν ἔδοξαν καὶ τὸ ἄλλος ἐν τῷ ἀλλοδαπὸς γενόμενον ἀντωνυμίαν εἶναι. Οὐκ ἔστι δέ· ἐπειδὴ μάχεται τῇ ἐννοίᾳ τῶν ἀντωνυμιῶν. Ἃ γὰρ ὁρίζει ἡ ἀντωνυμία, ταῦτα ὑπὸ τοῦ ἄλλος ἀναιρούμενα ἀοριστοῦνται· οἷον, ἄλλος οὐκ ἐγώ· ἄλλος, οὐ σύ. Ἀλλόκοτον: Τὸ ἀνόμοιον, ἢ ἐξ ἀνομοίων συνεστώς· ἀλλότοκον, καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν ἀλλόκοτον. Ἢ παρὰ τὸ ἀλλαχοῦ κεῖσθαι, καὶ μὴ κατʼ αὐτὸ ὂν, ὡς τύπτω τύπτιλος σημαίνει δὲ τὴν σφοδρὰν ὁρμὴν καὶ πίτυλος καθʼ ὑπερβιβασμόν· καὶ σκέπω σκέπος καὶ πέσκος· σημαίνει δὲ τὸ προβάτειον δέρος. Μεθόδιος. Σημαίνει οὖν τὸν ἐξηλλαγμένον καὶ ἴδιον τρόπον. Ἀλλότριος: Ξένος· ἀλλοόριος, ὁ ἄλλων ὁρίων ὑπάρχων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἀλλότριος· πολέμιος. Ἀλλόθροος: Παρὰ τὸ ἄλλος καὶ τὸ θροῦς· ἀλλόθρους γάρ ἐστιν, ὁ ἀλλοτρίαν φωνὴν ἔχων· ἤγουν ὁ βάρβαρος. Ἀλλαντοπώλης: Σαλσικοπώλης. Παρὰ τὸ ἀλλὰς ἀλλάντος, καὶ τὸ πωλῶ, γίνεται ἀλλαντοπώλης. Τὸ δὲ ἀλλὰς, παρὰ τὴν ἀόλλησιν τῶν κρεῶν· ἢ παρὰ τὴν ἄλησιν, τουτέστι συγκοπήν. Ἄλλιξ: Ἀλλάσσω ἀλλάξω, ἄλλαξ καὶ ἄλλιξ. Σημαίνει δὲ κατὰ Θετταλοὺς τὴν χλαμύδα. Καλλίμαχος, Ἄλλικα χρυσείῃσιν ἐεργομένην ἐνέτῃσιν. Σημαίνει δὲ καὶ ἐμπόρπημα. Οἱ δὲ, πορφύραν. Ἄλλαξ καὶ ἄλληξ, καὶ τροπῇ ἄλλιξ. Ἄλλως: Σημαίνει τὸ ματαίως· Ἄλλως ἄρʼ ἐξαπατώμεθʼ ὑπὸ τῶν πρέσβεων, Ἀριστοφάνης. Καὶ ἐν Ἱππεῦσι, Τί κινυρόμεθʼ ἄλλως; Καὶ Εὐριπίδης ἐν Μηδείᾳ, Ἄλλως ἄρʼ ὑμᾶς ὦ τέκνʼ ἐξεθρεψάμην· ἄλλως δʼ ἐμόχθουν καὶ κατεξάνθην πόνοις. Καὶ Ὅμηρος Ἰλιάδι, Σπερχεῖʼ, ἄλλως σοί γε πατὴρ ἠρήσατο Πηλεύς. Καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀντὶ τοῦ μάτην ἐχρῶντο οἱ Ἀττικοὶ τῷ ἄλλως· καὶ γὰρ παρὰ Θουκυδίδῃ συνεχῶς ἐστιν αὐτὸ εὑρεῖν κείμενον. Ἀπὸ τοῦ ἠλεὸς, ὁ μάταιος, γίνεται ἠλὸς ἠλοῦ, ὡς τὸ, Δαιμόνιε φρένας ἠλὲ διέφθορας. Ἠλοὶ, τῶν ἠλῶν, ἤλως ἐπίρρημα, τὸ ματαίως· καὶ διπλασιασμῷ τοῦ λ, καὶ συστολῇ τοῦ η, ἄλλως. Εἰώθασι γὰρ οἱ Αἰολεῖς διπλασιάζειν τὸ ἀμετάβολον, καὶ συστέλλειν τὰς ὑπερκειμένας συλλαβὰς, εἴτε φωνῆεν ᾖ, εἴτε δίφθογγος. Μεθόδιος. Ἄλλος: Ἀσύναρθρόν ἐστιν, ἢ σύναρθρον; Ποτὲ μὲν ἀσύναρθρον, ποτὲ δὲ σύναρθρον. Ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου πλήθους ὅλον ἐστὶν ἐμπεριληπτικὸν, τήν τε διαίρεσιν μερικὴν ποιεῖται, ἕξει καὶ τὸ ἄρθρον παραλαμβανόμενον· ὅτε δὲ ἀόριστόν ἐστι, τότε ἐμποδίζει καὶ τὰς τῶν ἄρθρων παρεμπτώσεις. Ἀλλοφέρμονες: Ἀλλαχοῦ τραφέντες. Ἀλλοφάσσειν: Θορυβεῖσθαι, ἀλλαχοῦ τὰ φάη περιφέρειν. Ἀλλοφρονέειν: Ἐξεστηκέναι. Ἢ ἀμφιδοξεῖν, ἄλλα διανοούμενος. Οἱ δὲ, παρακόπτειν. Ἀλλοιοῦσθαι: Μετασχηματίζεσθαι. Ἁλμάδες: Ἐλάαι κολυμβάδες. Ἄλλυδις: Τρῶες δὲ διέτρεσαν ἄλλυδις ἄλλος. Ἀντὶ τοῦ ἄλλος ἄλλῃ. Ἅλμη: Ὄνομα προσηγορικὸν παρώνυμον, οἱ μὲν, παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν γίνεται ἅλιμος, ὡς κύδιμος· τὸ θηλυκὸν ἁλίμη, ὡς κυδίμη· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ι, ἅλμη. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἁλὸς ἅλη καὶ ἅλμη, ὡς εὔφρονος εὐφρόνη, ἀμύμονος ἀμυμόνη. Καὶ ὡς παρὰ τὸ τρυγὸς τρύγη, οὕτως ἁλὸς ἅλη· καὶ ἐπεισόδῳ τοῦ μ, ἅλμη, ὡς ἀχυρμιαὶ, χερμάδιον, καὶ τυμπάνιον· ὁ γὰρ πλεονασμὸς τοῦ μ, πολύς. Ὦρος. Ἁλμυρόν: Ὥσπερ παρὰ τὸ τόλμη γίνεται τολμηρὸς, καὶ ἄτη ἀτηρὸς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἅλμη ἁλμηρὸς, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ἁλμυρὸς, ὡς τηρὸς τυρός. Ἢ κυρίως τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν εἰς ἅλα μυρομένων ποταμῶν, ὅ ἐστιν ἐκχεομένων. Ὥστε οὐ τροπὴ κατὰ Ἀπολλώνιον. Μεθόδιος. Ἄλμενος: Εἴ τινά που Τρώων ἐξάλμενος ἄνδρα βάλοισθα. κατὰ συγκοπὴν, ἐξαλόμενος. Ἄλμα: Τὸ ἄλσος. Λυκόφρων, Ἵνʼ ἄλμα πομποῦ καὶ χαμευνάδος διπλοῦν. Λέγεται δὲ καὶ ὁ κλάδος παρὰ Αἰολεῦσι. Γίνεται παρὰ τὸ ἄλδω, τὸ αὐξάνω, παράγωγον ἀλδάνω· οἷον, Μέλεʼ ἤλδανεν. Ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἦλμαι· τὸ βʹ, ἦλσαι· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ἄλμα, τὸ αὐξανόμενον τοῖς φυτοῖς· καὶ ὁ κλάδος δὲ ἀπʼ αὐτοῦ, ὁ αὐξανόμενος. Ὠρίων. Ἀφʼ οὗ καὶ ἄλσος τὸ εὐαξὲς χωρίον. Ἄλσω, ἄλσος. Ἄλξ: Ἡ δύναμις. Ἀπὸ τῶν εἰς ΚΗ ληγόντων θηλυκῶν κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ η καὶ τροπῇ τοῦ προκειμένου κ εἰς ξ γίνεται, ὡς φοινίκη, φοῖνιξ· φρίκη, φρίξ· κρόκη, κρόξ· πυκνὴ, πνὺξ, τὸ ἐν Ἀθήναις βουλευτήριον· καὶ οὕτως ἀλκὴ, ἄλξ. Μεθόδιος. Ἀλογήσει: Λόγον οὐ ποιήσει, καταφρονήσει. Εἰ δέ μοι οὐκ ἐπέεσσʼ ἐπιπείθεται, ἀλλʼ ἀλογήσει. Ὀλιγωρήσει. Ἀλοιμός: Τὰς χρίσεις καὶ τὰς ἐπαλείψεις ἀλοιμοὺς ἔλεγον. Σοφοκλῆς, Μαριεὺς ἀλοιμός. Ἡ ἐπάνω τῆς τοῦ θαλάμου γανώσεως ἐνιεῖσα ἐπάλειψις, καθαπερανεὶ πετάλωσις οὖσα ἐν αὐτῷ. Ἐγὼ οὖν ὡς λείπω λοιμὸς, οὕτως ἀλείφω ἀλοιμός. Οὕτως Ὦρος. Ἀλοία: Ἔτυπτε· παρὰ τὸ ἀλοιῶ· καὶ ἀλοῶν, τύπτων, κόπτων. Ἀλοιτός: Ὁ ἁμαρτωλός. Παρὰ τὸ ἀλιτῶ, ἀλιτός· καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο, ἀλοιτός. Ἢ ὁ ἀνδροφόνος, παρὰ τὸ ἀλοιᾶν τὸ τύπτειν· ἔνθεν καὶ πατραλοίας, ὁ τὸν πατέρα τύπτων. Καὶ ἀλοῖται, κοιναὶ ἁμαρτίαι καὶ ἀδικίαι· καὶ ἀλοιτεύειν. Ἁλοίη: Ἁλῶ τὸ πορθῶ· παράγωγον ἅλωμι, ἁλώσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἥλων· ἡ μετοχὴ, ἁλοὺς ἁλόντος· καὶ τὸ εὐκτικὸν, ἁλοίην ἁλοίης ἁλοίη. Ἀλοᾶν: Τύπτειν, βάλλειν· καὶ τὸ θρύπτειν ἐπὶ τῆς ἅλω σῖτον. Ἀλόη: Πόα τὶς οὕτω καλουμένη, καὶ ὁ ταύτης χυλός. Ἄλοξ: Ἡ αὖλαξ· ἐλλείψει τοῦ υ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ἄλοξ· Μὴ σπεῖρε τέκνων ἄλοκα δαιμόνων βίᾳ. Εὐριπίδης Φοινίσσαις. Ἀλόπη: Χώρα, ἡ καλουμένη Λυκία, πρὸς τῇ Ἐφέσῳ· ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ παραλίῳ αὐτῆς πρῶτον αὐτομάτως ἅλας πηχθῆναι. Ἄλος: Πόλις Θεσσαλίας, ἀπὸ τῆς Ἀθάμαντος ἄλης περὶ τοὺς τόπους γενομένης ἐκείνους, καὶ ὑπʼ αὐτοῦ κτισθεῖσα. Λέγεται καὶ ἀρσενικῶς. Μεθόδιος. Ἁλοσύδνη: Καὶ ἐπʼ αὐτῆς τῆς θαλάσσης. Ὅμηρος, Νέποδες καλῆς ἁλοσύδνης. Λέγεται δὲ καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ τῶν φωκῶν. Γίνεται παρὰ τὸ ἁλὸς καὶ τὸ δύνω, ἁλοσδύνη, καὶ μεταθέσει ἁλοσύδνη, ἡ κατὰ τῆς ἁλὸς δύνουσα· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι. Ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης, παρὰ τὴν ἁλὸς γενικὴν, ἁλόσυνος· τὸ θηλυκὸν, ἁλοσύνη, ὡς γηθόσυνος γηθοσύνη· καὶ ἁλοσύδνη, πλεονασμῷ τοῦ δ. Μητρός τʼ ἐκ Θέτιδος καλλιπλοκάμου ἁλοσύδνης. Ἐν ἁλὶ δινουμένης· ἢ ἁλὸς ἐμπείρου, ἁλιοίκου. Ἁλὸς ἄχνη: Τὸ χορτῶδες τῆς θαλάσσης ἀπόβλημα, τὸν ἀφρόν· ὅπερ καὶ φύκιον λέγεται. Εἰς τὸ ἄχνη. Ἁλουργίς: Ἐκ τοῦ ἃλς ἁλὸς καὶ τοῦ ἔργον, ἡ ἀπὸ θαλασσίου κόχλου γινομένη καὶ ἐργαζομένη, ἡ λεγομένη πορφύρα. Καὶ ἁλουργὰ, πορφυρᾶ. Ἄλοχος: Γυνὴ ἡ ἐκ παρθενίας ἑτέρου λέχους ἄπειρος. Ἢ ἔστι λέχος ἡ κοίτη· καὶ λόχος· καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοῦ ἢ ἅμα, γίνεται ἄλοχος, οἱονεὶ ὁμόλοχός τις οὖσα, ἡ μετέχουσα τῆς κοίτης τοῦ ἀνδρός. Ὠρίων. Ἄλογοι: Οἱ μήπω ἀνῃρημένοι τὸν ἔρανον ἐρανισταὶ, οἱ μὴ καταθέμενοι τοῦ ἐράνου τὴν καταβολὴν, οἷς οὐδείς ἐστι λόγος πρὸς τὸ μὴ ὀφείλειν. Ἀλογίου δίκη: Ἣν φεύγουσιν οἱ ἄρχοντες λόγον οὐκ ἀποδόντες τῶν τῆς ἀρχῆς διοικημάτων. Ἄλογχον: Δόρυ τὸ σιδήριον Θρᾳκικῶς. Ἄλοκας: Βοθύνους, διόδους· καὶ ἀλοκίζειν, τὸ ἀροτριᾶν. Ἄλοπον: Ἀλέπιστον. Ἀλύβας: Ὄρος· οἱ δὲ, λίμνην· εἶναι δὲ καὶ πόλιν Ἀλύβην. Ἁλύκιον: Ψυχρὸν, ἢ χλιαρόν· οἱ δὲ ἁλμυρόν· ἄλλοι θαλάσσιον. Ἀλυκότερον δὲ, τὸ θερμόν. Ἄλυς: Ἀπορία, πλάνη, λύπη. Ἀλυσθαίνεις: Ἀδημονεῖς, τρέμεις. Ἀλυσθένειαν, ἀσθένειαν. Ἀλυσιαίνειν: Ἀδυνατεῖν, ἀσθενεῖν. Ἀλύστηνον, δεινόν. Ἄλπεια: Ὄρος τῆς Κελτικῆς· καὶ πληθυντικῶς λέγεται· ἀπό τινος Ἄλπιδος ὑπὸ τοὺς τόπους ἀνῃρημένου. Ἢ διὰ τὸ πλῆθος τῆς λευκῆς χιόνος Ἄλπις ἐκλήθη τὰ ὄρη. Ἢ παρὰ τὸ ἄλτον, ὅ ἐστιν ὑψηλὸν, ἄλτις κεκλῆσθαι. Ἄλπις: Ὄρος μέγα τῆς Εὐρώπης, ἀφʼ οὗ ῥεῖ ὁ Ἴστρος· καὶ ἄλλο δυτικώτερον, ἀφʼ οὗ ῥεῖ ὁ Ῥῆνος ποταμός. Ἄλπιος δὲ κλίνεται κατὰ Διονύσιον ἐν Περιηγήσει, Τῆς δὲ πρὸς ἀντολίην διαφαίνεται Ἄλπιος ἀρχή. Ἄλσος: Τὸ σύμφυτον χωρίον. Παρὰ τὸ ἄλδω ἄλσω ἄλσος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄρδω, ὁ μέλλων, ἄρσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄλσος. Ἢ παρὰ τὸ ἄλλω τὸ ἀλλόμενον, ἄλλος· καὶ διὰ τὴν συνέμπτωσιν τὴν πρὸς τὸ ἄλλος γίνεται ἄλσος, κατὰ τροπὴν τοῦ λ εἰς σ, τὸ τέμενος. Καὶ ἀλσίνη, βοτάνη τίς. Ἅλς: Ἡ θάλασσα· παρὰ τὸ ἁλὲς τὸ συνεστραμμένον καὶ ἠθροισμένον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἅλις, καὶ τοῦ ἁλεὶς τὸ συστραφείς. Ἅλς οὖν τὸ συνεστραμμένον καὶ συνηθροισμένον ὕδωρ. Ἢ παρὰ τὸ τὴν ἅλα τὴν θάλατταν· ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ συστρέφω ἀολεὺς, τὸ συνηθροισμένον ὕδωρ· καὶ συγκοπῇ ἄολς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, ἅλς. Ἢ παρὰ τὸ ἁλίζω τὸ συναθροίζω. Ἰστέον, ὅτε μὲν ἐστὶ θηλυκὸν, δηλοῖ τὴν θάλασσαν, καὶ ἕως τῶν ἑνικῶν κλίνεται μόνον· οὐχ ὅτι μία ἐστὶ θάλασσα· πολλαὶ γὰρ εἰσὶ θάλασσαι, οἷον ἡ νεκρὰ καὶ ἡ ἐρυθρὰ καὶ ἄλλαι· ἀλλʼ ὅτι ἐν χρήσει οὐχ εὕρηται αὐτῆς, οὔτε δυϊκὸν, οὔτε πληθυντικόν· ὅτε δὲ τὸ ἁλμυρὸν δηλοῖ, ὅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ οὐδετέρως ἅλας φαμὲν, ἀρσενικῶς λέγεται, καὶ διʼ ὅλου κλίνεται. Ἆλτο: Καθήλατο. Ἅλλομαι τὸ πηδῶ· καὶ ὁ μέσος ἀόριστος αʹ, ἡλάμην ἥλω ἥλατο· καὶ συγκοπῇ, ἦλτο, καὶ ἆλτο. Οἱ Ἴωνες καὶ ποιηταί. Ἁλτὴρ καὶ ἁλτῆρες: Κατασκεύασμά τι ἀπὸ μολύβδου, ᾧ κέχρηνται οἱ σωμασκοῦντες ἐν ταῖς γυμνασίαις· παρὰ τὸ ἅλλομαι. Βαστάζοντες γὰρ αὐτοὺς καὶ περιφέροντες ἥλλοντο ἐν τῷ γυμνάζεσθαι. Οὕτως Μεθόδιος. Ὁ δὲ Φιλόξενος ἐν τῇ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου ἀντὶ τοῦ ἀρτὴρ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ. Ἁλυκός: Ἁλμυρός. Παρὰ τὴν ἅλα ἁλικὸς, καὶ ἁλυκὸς, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. Καὶ ἁλυκὴ, δασυνόμενον, ἡ θάλασσα· ψιλούμενον δὲ, ἡ λύκους μὴ ἔχουσα. Καὶ ἀλυκὸς θάλασσα. Ἁλυκρόν: Ἀντὶ τοῦ θαλυκρόν· οἷον, Ἁπάντη πάντα θαλυκρὸς ἐγώ. Εἶτα, Γέντο δʼ ἁλυκρά. Καὶ χωρὶς τοῦ θ, καὶ διὰ τοῦ θ. Ἀλυκτέων: Ἄλλο οὖν ἐστὶ παράδειγμα ὁ κίρκος, ἄλλο οὖν τὸ ἀλυκτέων. Τὸ ὑλακτέων, ἀλυκτέων. Ἀλυκτοπέδη: Ἡσίοδος, Δῆσε δʼ ἀλυκτοπέδῃσι Προμηθέα ποικιλόβουλον. Ἀλυτοπέδαις, πλεονασμῷ τοῦ κ, τουτέστι δεσμοῖς, ὧν οὐκ ἔστι λυθῆναι. Ζήτει εἰς τὴν Ἡσιόδου Θεογονίαν. Ἀλυκταίνειν: Φεύγειν. Ἀλυκτεῖν: Κλαίειν, λυπεῖσθαι, δυσφορεῖν. Ἀλυκτήσας: Θορυβήσας. Ἀλύξαι: Αὐτοὺς δή που ἔασον ὑπεκφυγέειν καὶ ἀλύξαι. Τὸ ἐκκλίναι· ἀπὸ τοῦ ἀλύσκω. Ἢ ἀπὸ τοῦ λύω ἀλύω, τοῦ α ἢ πλεονασμὸν ἢ ἐπίτασιν δηλοῦντος. Ἀλύω οὖν ἀλύσω· ὁ μέλλων ἀλύξω, ἤλυξα, καὶ ἀλύξαι. Ἀλύσσω: Τὸ ἀδημονῶ. Ὅμηρος, Οἵ κʼ ἐμὸν αἷμα πίνοντες, ἀλύσσοντες περὶ θυμῷ, Ἰλιάδος χʹ, ἄγαν λυσσῶντες, μαινόμενοι, δυσφοροῦντες. Παρὰ τὸ ἀλῶ, ἀλύσσω, ὡς ὀρύσσω· ἐξ οὗ καὶ ἄλυς ἡ πλάνη τῆς διανοίας. Ἢ παρὰ τὴν λύσσαν. Καὶ ἔστι τὸ λύσσω βαρύτονον, ὡς νύσσω· λύσσοντες, καὶ ἐν ἐπιτάσει, ἀλύσσοντες. Ἢ παρὰ τὸ λυσσάω λυσσῶ, λυσσάοντες· καὶ ἐν ὑπερθέσει ἀλύσσοντες. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ τὸ τρέμειν. Ἀλυσκάζειν: Τὸ φεύγειν, παρὰ τὴν ἄλην τὴν πλάνην· οἱ γὰρ φεύγοντες πλανῶνται. Καὶ ἀλυστάζουσα, ἀλύουσα. Ζήτει εἰς τὸ ἀλύσκω. Ἄλυσον: Παρὰ τὸ τοὺς λυσσῶντας ὀρίνασθαι. Ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἐν ταῖς ὁδοῖς φυομένης, πορφυροῦν ἐχούσης φύλλον. Ἄλυσις: Ἡ ἐκ χαλκοῦ ἢ σιδήρου ἢ ἀργύρου ἢ χρυσοῦ πεπλεγμένη σειρά· Ὅμηρος δὲ αὐτὴν σειρὰν καλεῖ, οἷον, Σειρὴν χρυσείην. Εὐριπίδης δὲ ἄλυσιν, ὅτι ἄλυτός ἐστιν, ἢ ὅτι ἄλλη ἄλλης ἐξήρτηται. Μεθόδιος. Ἅλυς: Οἷον, Ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι ῥοαὶ Ἅλυος ποταμοῖο δεινὸν ἐρεύγονται· μετὰ τὸν δʼ ἀγχίρροος Ἶρις. Ἅλυς, ποταμὸς Παφλαγονίας κατὰ Σινώπην· Ἶριν δὲ αὐτὸν λέγει Καλλίμαχος. Εἴρηται δὲ Ἅλυς, οἱονεὶ ἄλης τὶς ὢν καὶ πλανήτης· πολλὴν γὰρ διοδεύει γῆν· τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ὡς τὸ τηρὸς, τυρός· ἁλμηρὸς, ἁλμυρός. Οὕτως Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. Ἀλυτάρχης: Ὁ τῆς ἐν τῷ Ὀλυμπιακῷ ἀγῶνι εὐκοσμίας ἄρχων. Ἠλεῖοι γὰρ τοὺς ῥαβδοφόρους ἢ μαστιγοφόρους παρὰ τοῖς ἄλλοις καλουμένους ἀλύτας καλοῦσι, καὶ τὸν τούτων ἄρχοντα ἀλυτάρχην. Ἥδυλος δὲ εἰς τὰ ἐπιγράμματα Καλλιμάχου διὰ δύο λάμβδα ὀνομάζει τοὺς ἀλύτας ἀλλύτας. Μεθόδιος. Ἀλύσκω: Ἰστέον ὅτι οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ἀλύω· τὸ γὰρ ἀλύσκω τὸ ἐκκλίνω καὶ ἀποφεύγω δηλοῖ· καὶ μήποτε δύνηται παραγωγὴ εἶναι ἐκ τοῦ λύω, τοῦ α ἢ πλεονάζοντος, ἢ κατʼ ἐπαύξησιν λαμβανομένου. Ὁ μέλλων ἀλύσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀλύσκω, ὡς μεθύω μεθύσω μεθύσκω. Ἀλύσκειν οὖν τὸ οἱονεὶ λελύσθαι. Ζηνόβιος. Ἀλυίω: Ἰστέον ὅτι τοῦ ὀπυίω καὶ ἀλυίω καὶ τῶν παραπλησίων ἐκλελοίπασιν οἱ χρόνοι οἱ διὰ συμφώνου γινόμενοι. Οὐδέποτε γὰρ μετὰ τὴν ΥΙ δίφθογγον σύμφωνον ἐπιφέρεται· οἷον μυῖα, αἴθυια. Ἐκλέλοιπε δὲ ὅ τε παρακείμενος, καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος, καὶ ὁ ἀόριστος, καὶ ὁ μέλλων. Ἀλύω: Σημαίνει τὸ δυσφορεῖν, καὶ ἀπορεῖν, καὶ λυπεῖσθαι. Λύω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλύω· ἵνʼ ᾖ τὸ μὴ λύσιν εὑρίσκειν τῶν κακῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶμαι, ἀλύω, ὡς πλήθω πληθύω. Οἱ γὰρ λυπούμενοι ἐν πλάνῃ εἰσί. Δηλοῖ καὶ τὸ χαίρω, ὡς τὸ, Ἢ ἀλύεις ὅτι Ἶρον ἐνίκησας τὸν ἀλήτην; Καὶ τοῦτο παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ· πλανῶνται γὰρ καὶ τῶν χαιρόντων αἱ ψυχαί. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν λελύσθαι καὶ διακεχύσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι. Ἀλφός: Παρὰ τὸ ἀλλοφανής τις εἶναι· σημαίνει δὲ τὸν λεπρόν· παρὰ τὸ ἐναλλάσσειν τὴν χροιάν· τὸ γὰρ ἐναλλάσσειν παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ἀλφαίνειν ἐλέγετο. Σημαίνει δὲ τὸ πάθος, ἀλλοφός τις ὤν, ὁ ἀλλοιοφανὲς τὸ χρῶμα ποιῶν. Λέγεται γὰρ τὸ ἀλλοῖον καὶ ἕτερον, καὶ ἐπὶ τῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐξηλλαγμένων. Μεθόδιος. Ἀλφειός: Ὁ ἐν Ἤλιδι ποταμός· παρὰ τὸ τοὺς ἀλφοὺς θεραπεύειν. Ἢ παρὰ τὸ ἄλφειν, ὅ ἐστιν ὠφελεῖν· ὠφέλιμον γὰρ αὐτοῦ τὸ ὕδωρ. Μεθόδιος. Ἀλφηστής: Ὁ εὑρετικός· οἱ μὲν γὰρ ἐπίθετον τοῦ ἀνθρώπου, οἱ δὲ τὸν ἄνθρωπον· παρὰ τὸ ἀλφεῖν τὸ εὑρίσκειν. Μόνος γὰρ ὁ ἄνθρωπος εὑρετικός. Ἀλφησταί: ἐξ οὗ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἀλφηστῶν, καὶ ἀλφηστάων. Ὅθεν καὶ α τὸ στοιχεῖον ὠνομάσθη. Σώφρων εἰς Ἀνδρείους Μίμους, Καταπυγοτέραν ἀλφηστᾶν. Ἀπολλόδωρος δέ φησιν· Ἰχθῦς τινὲς οἱ ἀλφησταὶ, τὸ μὲν ὅλον κιρροειδεῖς, πορφυρίζοντες κατά τινα μέρη. Φασὶ δὲ αὐτοὺς ἁλίσκεσθαι σύνδυο· καὶ φαίνεσθαι τὸν ἕτερον ἐπὶ τοῦ ἑτέρου κατʼ οὐρὰν ἑπόμενον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ κατὰ τὴν πυγὴν ἑτέρῳ τὸν ἕτερον ἐπακολουθεῖν, τῶν ἀρχαίων τινὲς τοὺς ἀκρατεῖς καὶ καταφερεῖς οὕτως λέγουσι. Λέγονται καὶ οἱ ἔντιμοι, καὶ τίμιοι βασιλεῖς ἢ ὀρχησταί. Ἀλφεσίβοιαι: Ἔστι δὲ κύριον παρὰ Θεοκρίτῳ· παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ, ἐπίθετον, παρθένοι ἀλφεσίβοιαι, αἱ παρθένοι αἱ βόας ἐφʼ ἑαυτὰς εὑρίσκουσαι διὰ τὴν εὐμορφίαν ἔδνα· θρέμματα γὰρ ἐδίδοτο τὸ παλαιὸν πρὸς γάμον δῶρα· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ μέρους, ἐπειδὴ ἔντιμοι τὸ παλαιὸν οἱ βόες· τῷ τοὺς πατέρας ἄνδρας ἀλλασσομένους ὑπὲρ αὐτῶν· ἀλφαίνειν γὰρ τὸ εὑρίσκειν· καὶ ἀλφὴ, ἡ τιμή. Ἔστιν οὖν ἄλφω τὸ εὑρίσκω, καὶ ἀμείβω. Ἐξ αὐτοῦ γίνονται ἀλφίβοιαι. Πολλάκις δὲ τὸ ο ἐν τῇ συνθέσει εἰς ε μεταβάλλεται, καὶ τὴν ΣΙ συλλαβὴν προσλαμβάνει· οἷον ἑλκόπεπλος, ἑλκεσίπεπλος· Πρωτόλαος, Πρωτεσίλαος· πηγόμαλλος, πηγεσίμαλλος. Οὕτως οὖν ἀλφόβοιαι, καὶ ἀλφεσίβοιαι. Μεθόδιος. Γνησία, ἢ εὐγενής, ἔντιμος. Ἄλφιτον: Ἡ ἀξιολογωτάτη τροφή· κυρίως τὰ ἀπὸ τῶν πεφρυγμένων κριθῶν ἀλεσθεισῶν θραύσματα, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ ἀπὸ τῶν πυρῶν, ἢ φακῶν· Ἐπὶ δʼ ἄλφιτα λευκὰ πάλυνεν. Παρὰ τὸ ἀλφαίνειν, ἡ πρῶτον εὑρεθεῖσα τροφή. Ἢ ἀλήφατά τινα ὄντα, τὰ ἀληλεσμένα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ὅλων. Καὶ ἀλφιταῖα ἐργαστήρια· καὶ ἀλφιταμοιβοὶ, οἱ πωλοῦντες τὰ ἄλφιτα. Ἀλφίτου ἀκτήν: Τὸ ἀλφίτου ἀκτὴν κατὰ ἀφαίρεσιν· εἶναι γὰρ μακτήν. Οἱ δὲ φασὶν, ὅτι ἄκρον ἐκάλουν τὸν καρπόν· ἔνθεν καὶ ἀκρόδρυα. Ἢ ὅτι ὥσπερ ὁ εἰς θάλασσαν καθήκων τόπος, ἔσχατος ὢν τῆς ἠπείρου, ἀκτὴ λέγεται, οὕτω καὶ τὸ ἔσχατον τοῦ ἀλεύρου, προπονηθέντα ἔχον τὸν καρπόν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσσεσθαι ὑπὸ τοῦ μύλου, καθὰ καὶ τὰ κύματα τῆς θαλάσσης ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς, ὃς ἀκτὴ καλεῖται. Ἀλῶ: Σημαίνει δύο· τὸ πλανῶ· τὸ παθητικὸν ἀλῶμαι, ἡ μετοχὴ ἀλώμενος· παρὰ τὸ λῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ θέλω γίνεται ἀφαιρέσει τῆς ΘΕ· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι ὧν οὐ θέλουσιν ἐπιτυγχάνουσι· ἢ οὐ θέλουσι πλανᾶσθαι. Ἀλῶ, ψιλούμενον μὲν σημαίνει τὸ πλανῶ· δασυνόμενον δὲ, τὸ συναθροίζω. Ζήτει εἰς τὸ ἅλωσις καὶ ἀνάλωσις. Ἁλῶ: Τὸ συλλαμβάνω, ὅπερ Ὅμηρος ἁλώω ἔφη· οἷον, Ἤ κεν ἁλώω. Παράγεται δὲ ἀπὸ τούτου καὶ τὸ ἁλίσκω, τὸ καταλαμβάνω καὶ κρατῶ, παρὰ τὴν ἅλα τὴν θάλασσαν· ἀπὸ τῶν τοὺς κατὰ θάλασσαν λαμβανομένους πρῶτον ἁλίσκεσθαι νομιζόντων. Ἀλωτός: Ληπτὸς, χειρωτός. Ζήτει εἰς τὸ δῶρον. Ἁλῴη: Ληφθείη, κρατηθείη. Ζήτει εἰς τὸ ἁλοίη. Ἔχει δὲ τὸ ι προσγεγραμμένον ἐν τῇ παραληγούσῃ. Ἔστι γὰρ ἐὰν ἁλῶ, ἐὰν ἁλῷς, ἐὰν ἁλῷ· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η, ἐὰν ἁλῴη, ὥσπερ ἐὰν στῶ στῇς στῇ, καὶ ἐὰν στῄη· οἷον, Στῄη ἐπʼ ὠκυρόῳ ποταμῷ. καὶ ἐὰν φῶ φῇς φῇ, καὶ ἐὰν φῄη· οἷον, Φῄη ἀθηρηλοιγὸν ἔχειν ἀνὰ φαιδίμω ὤμω. Δύναται δὲ μὴ ἔχειν τὸ ι κατὰ τὴν παραλήγουσαν, ἀλλὰ κατὰ τὴν λήγουσαν· ἵνα εἴπω αὐτὸ ἀπὸ τρισυλλάβου, ἐὰν ἁλώω, ἐὰν ἁλώῃς, ἐὰν ἁλώῃ. Ἀλλʼ ἐπειδὴ πολλά εἰσιν ἐν τῇ παραληγούσῃ ἔχοντα τὸ ι πλεονασμῷ τοῦ η, οἷον στῄη, φῄη, τούτου χάριν καὶ τὸ ἁλῴη ἔχει ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ ι, πλεονασμῷ τοῦ η. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος. Ἅλωα: Ἑορτὴ Ἀθηναίων ἀγροικική. Ἰστέον ὅτι τῶν εἰς ΩΣ βαρυτόνων τὰ μὲν βραχείᾳ παραληγόμενα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνονται, ἔρωτος, Νέπωτος· ἔστι δὲ ὄνομα ὄρους· τὰ δὲ μακρᾷ παραληγόμενα, διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, Μίνωος, ἥρωος. Σεσημείωται τὸ εἵλως εἵλωτος· περὶ οὗ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἔλως ἐστὶ, καὶ ἐκλίθη ἔλωτος· λοιπὸν ἐπλεόνασε τὸ ι. Καὶ πῶς τὸ κάλως, ὃ σημαίνει τὸ σχοινίον, βαρύτονον ὂν καὶ βραχείᾳ παραληγόμενον, οὐ κλίνεται διὰ τοῦ ΤΟΣ, ἀλλὰ διὰ καθαροῦ τοῦ ΟΣ, ὡς μαρτυρεῖ Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ εἰπὼν κάλωες; Οὐ γὰρ δυνάμεθα εἰπεῖν ὅτι Ἀττική ἐστιν ἡ κλίσις. Οἱ γὰρ Ἀθηναῖοι κατὰ ἀποβολὴν τοῦ σ κλίνουσιν· οἷον, ὁ κάλως, τοῦ κάλω. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἔστι αὕτη ἡ τοῦ κάλως τοῦ κάλωος κλίσις, ἀλλʼ ἐπέκτασις. Ἔστι γὰρ ὁ κάλως τοῦ κάλω, καὶ κατʼ ἐπέκτασιν τῆς ΟΣ συλλαβῆς κάλωος, ὥσπερ ἡ ἅλως τῆς ἅλω καὶ ἅλωος· ἐξ οὗ ἡ αἰτιατικὴ τὴν ἅλωα, ὥσπερ Καλλίμαχος ἐν τῇ Ἑκάλῃ, Δινομένην περὶ βουσὶν ἐμὴν ἐφύλασσεν ἅλωα. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ νεφελῶδες τὸ περὶ σελήνην καὶ ἥλιον. Ἅλως: Ἡ ἁλωὴ ἡ καὶ ἁλωνία· παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων συνάθροισιν· ἐκεῖ γὰρ συναθροίζονται οἱ στάχυες· παρὰ τὸ ἅλες, ὃ σημαίνει τὸ ἄθροισμα· ἢ παρὰ τὸ ἅλις καὶ ἱκανῶς ἔχειν τοὺς καρπούς. Ἢ παρὰ τὸ ἀλοιῶ γίνεται ἁλῳὴ, μετὰ τοῦ ι, παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν. Καὶ ἁλωὰς, τὰς ἁλωνίας, τοὺς τόπους ὅπου οἱ πυροὶ πατοῦνται. ἀλωὴ δὲ σημαίνει ἄνευ τοῦ ι τὸ σύμφυτον χωρίον καὶ σύνδενδρον τόπον· παρὰ τὴν ἄλσιν τὴν αὔξησιν. Ἄλδω οὖν ἀλωὴ, χωρὶς τοῦ ἰῶτα. Ἀλωρῆται: Τοὺς τὰς ἅλως φυλάττοντας οὕτως φασὶν ὑπὸ Λυκίων καλεῖσθαι· ὠρεῖν γὰρ τὸ φυλάττειν. Ἁλώνητα: Τὰ βάρβαρα ἀνδράποδα. Τοὺς γὰρ ἅλας διδόντες τοῖς Θραξὶν ὠνοῦντο ἀνδράποδα. Ἁλῶναι: Ἅλωμι, ἁλώσω, ἥλων ὁ δεύτερος ἀόριστος, τὸ πληθυντικὸν ἥλωμεν· τὸ ἀπαρέμφατον, ἁλῶναι. Κυρίως ἐπὶ τῶν ἰχθύων σημαίνει ἀπολέσθαι, ληφθῆναι. Ἀλῳή: Κῆπος, καὶ ἡ καρποφόρος χώρα, καὶ ὁ τόπος ἐφʼ οὗ ὁ σῖτος τρίβεται· καὶ ἡ ἄμπελος. Τὸ δὲ ἄλως ἐπὶ μὲν τοῦ τόπου ψιλοῦται, ἐπὶ δὲ τῆς ἅλωνος δασύνεται. ἅλωσις ἐκ τοῦ ἁλῶ τὸ πορθῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ ἅλως, ὃ σημαίνει τὴν ἅλωνα. Εἰς αὐτὴν γὰρ πορθοῦνται καὶ συντρίβονται οἱ στάχυες. Τοῦτο ἐκ τοῦ ἁλῶ τὸ συναθροίζω· ἐξ οὗ καὶ δασύνεται. Τοῦτο ἐκ τοῦ ἃλς ἁλός. Ἀλώπηξ: Κλίνεται ἀλώπεκος. Σεσημείωται ὅτι ἔτρεψε τὸ η εἰς ε ἐν τῇ γενικῇ. Καὶ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὰ εἰς ΗΞ θηλυκὰ οὐ φαίνεται παραληγόμενα τῷ ω, πήληξ ἡ περικεφαλαία· ἀντίπηξ, ἡ κιβωτός· ὕσπληξ, ἡ τοῦ ἱπποδρόμου ἀφετηρία· τὸ γὰρ σκώληξ ἀρσενικόν ἐστιν. Ἐπεὶ οὖν τὸ ἀλώπηξ θηλυκὸν, ὡς παρήλλαξε κατὰ τὴν παραλήγουσαν, παρήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν. Ὁ Χοιροβοσκός. Ἀλωπεκία: Τὸ πάθος τὸ ψιλωτικὸν τῶν τριχῶν καὶ γενείων, ἀπὸ τῆς ἀλώπεκος ἡ μεταφορά. Ἡ γὰρ ἀλώπηξ τὸ ζῷον, ἔνθα ἂν οὐρήσῃ, τὸν τόπον ἄκαρπον ποιεῖ, ξηραίνουσα καὶ τὴν προϋπάρχουσαν βοτάνην, καὶ ἑτέραν ἀναβλαστῆσαι οὐ συγχωροῦσα. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ, καὶ τὸ ὤψ ὠπὸς ὁ ὀφθαλμός· ἢ καὶ τὸ παίζω, ἡ ἐν τῇ πλάνῃ παίζουσα. Ἀλωπεκόνησος: Ὄνομα νήσου. Ὅτι Ἀθηναίοις ἀποικίαν στελλομένοις ὁ θεὸς ἔχρησεν ἐκεῖ κατοικῆσαι, ἔνθα ἂν ἀλώπηξ φανῇ· καὶ ἐν τῇ νήσῳ φανείσης τῆς ἀλώπεκος, ᾤκησαν. Μεθόδιος. Ἀλωπός: Ἀλωπεκώδης καὶ πανοῦργος· οἱ δὲ, ἀφελής. Καὶ ἀπρόσοψις. Ἀλωπεκίαι, αἱ τῶν ἀλωπέκων καταδύσεις. Ἀλωπεκίδες, εἶδος κυνῶν. Ἅμα: Ἐπίρρημα συλλήψεως ἢ ἀθροίσεως· παρὰ τὸ θαμὰ τὸ συνεχῶς καὶ πυκνῶς· τὸ γὰρ πυκινὸν καὶ ἐπάλληλον ἅμα γίνεται, καὶ ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ. Τὸ δὲ θαμὰ οὕτω· Ἔστι θαμὸς, ἐξ οὗ θαμειά· τὸ οὐδέτερον, θαμόν· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, θαμά· καὶ τὸ ἐπίρρημα, θαμά. Οὐ γὰρ γίνεται ἀπὸ τοῦ θαμὺς θαμειὸς, ἀφʼ οὗ τὸ, θαμέες γὰρ ἄκοντες. Οὐ γὰρ ἂν ὀξύναιτο θαμειός. Μεθόδιος. Ὥσπερ δὲ παρὰ τὸ χάζω γίνεται ἅζω· ἔμεινε δὲ ἀναλογοῦσα τῷ χ δασεῖα· οὕτως ἐκ τοῦ θαμὰ ἅμα δασύνεται καὶ βαρύνεται. Τὰ εἰς α λήγοντα δισύλλαβα ἐπιρρήματα ἅπαντα βαρύνονται· οἷον ὦκα, τάχα, σάφα, λίγα, λίπα· χωρὶς τοῦ θαμά. Ἁμάδα: Τὴν ναῦν Αἰσχύλος. Ἁμάδιος: Ἐπιρρηματικῶς, ἅμα τῷ προσελθεῖν. Ἀπὸ τοῦ ἅμα ἁμάδιος παράγωγον διὰ τοῦ ΔΙΟΣ· καὶ πολὺς ὁ τοιοῦτος χαρακτήρ. Ἁμαδρυάδες: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ὁ γὰρ οἶος, ἐν οὔρεσι δένδρεα τάμνων, δήποθʼ Ἁμαδρυάδος νύμφης ἀθέριξε λιτάων, ἥ μιν ὀδυρομένη ἀδινῷ μειλίσσετο μύθῳ. Ἁμαδρυάδες νύμφαι λέγονται διὰ τὸ ἅμα ταῖς δρυσὶ γεννᾶσθαι· ἢ ἐπειδὴ δοκοῦσιν ἅμα ταῖς δρυσὶ φθείρεσθαι. Χάρων γὰρ ὁ Λαμψακηνὸς ἱστορεῖ, ὡς Ῥοῖκος, δρῦν θεασάμενος ἤδη μέλλουσαν ἐπὶ γῆν καταφέρεσθαι, προσέταξε τοῖς παῖσι ταύτην ὑποστηρίξαι· ἡ δὲ μέλλουσα συμφθείρεσθαι τῇ δρυῒ νύμφη, ἐπιστᾶσα τῷ Ῥοίκῳ, χάριν μὲν εἰδέναι ἔφασκεν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας, ἐπέτρεπε δὲ αἰτήσασθαι ὅ τι βούλοιτο. Ὡς δὲ ἐκεῖνος ἠξίου συγγενέσθαι αὐτῇ, ἐπιζήμιον μὲν ἔλεγεν εἶναι τοῦτο, φυλάττεσθαι δὲ ὅμως ἑτέρας γυναικὸς ὁμιλίαν. Ἔσχον δὲ μεταξὺ αὐτῶν ἄγγελον μέλισσαν. Καί ποτε πεσσεύοντος αὐτοῦ περιΐπταται ἡ μέλισσα. Πικρότερον δέ τι ἀποφθεγξάμενος, εἰς ὀργὴν ἔτρεψε τὴν νύμφην, ὥστε πηρωθῆναι. Καὶ Πίνδαρος, Ἰσοδένδρου τέκμαρ αἰῶνος λαχοῦσαι. Ἀμαζόνες: Ἐκ τοῦ μαζὸς καὶ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαζών· ὅτι τὴν μίαν θηλὴν τὴν δεξιὰν ἔκοπτον ἢ ἔκαιον, ἵνα μὴ ἐμποδίζωνται τοξεύουσαι· ἢ ὅτι μαζοῦ καὶ τροφῆς οὐ μετέσχον, ἀλλʼ ὄφεσι καὶ ἄλλοις τισὶ θηρίοις ἐτρέφοντο, σαύραις καὶ χελώναις· παρὰ τὸ μάζαις μὴ χρῆσθαι, ἤγουν τροφαῖς, ἀλλὰ κρέασιν· ἢ ὅτι λαμβάνουσαι ζώνην καὶ πανοπλίαν, ἐξερχόμεναι ἤμων καὶ ἐθέριζον· παρὰ τὸ ἐν ταῖς ζώναις ἀμᾶν. Λέγονται δὲ οὕτω καὶ οἱ πένητες οἱ μάζαν οὐκ ἔχοντες. Ἄμαθος: Ἡ ψάμμος, παρὰ τὸ ψάμαθος γίνεται, ἀποβολῇ τοῦ ψ. Ἢ ἄμυθός τις οὖσα, τουτέστιν ἡ ἀνεπίγνωστος, ἣν οὐκ ἔστιν ἀριθμῆσαι καὶ καταμαθεῖν. Μεθόδιος. Ἀμαθύνει: Παρὰ τὴν ἄμαθον ἀμαθύνειν, τὸ ἀφανίζειν. Πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει. Κατὰ μικρὸν δαπανᾷ, τουτέστιν, ἄμαθον καὶ κόνιν ποιεῖ. Ἀμαθαίνειν: Ἀμαθῶς ἔχειν. Ἀμαθής: Σκαιὸς καὶ βίαιος. Ἀμαλδύναι: Κακοποιῆσαι, ἀποκρύψαι, εἰς ἅλα δῦναι. Ἀμαλκιεῖν: Τὸ μὴ ῥιγοῦν. Ἀμαλλεύειν: Δραγμεύειν· καὶ ἀμάλλιον, σχοινίον, ἐν ᾧ δεσμεύουσι τὰς ἀμάλλας, τὸ νῦν οὐλόδετον. Ἁμαξιτός: Ἁμάξαις διοδευτός. Ἀμαιμάκετος: Ὁ μακρός. Ὅμηρος, Ἱστὸν ἀμαιμάκετον. Παρὰ τὸ μῆκος μάκετος· διπλασιασμῷ μαιμάκετος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μετὰ τοῦ α, ἀμαιμάκετος, ὁ μακρὸς καὶ ὑπερφυής. Τὸ δὲ, Πνείουσαν ἀμαιμάκετον πῦρ, παρὰ τὸ μαιμῶ, μαίμακα. Χίμαιραν ἀμαιμακέτην, Ἅμαχον, ἀκαταγώνιστον, φοβερὰν, ἀνυπόστατον· ἢ ἀπροσμάχητον, καὶ μεγάλην· παρὰ τὸ μαιμάω μαιμῶ, τὸ προθυμοῦμαι, μαιμάκετος· ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, πρὸς ἣν οὐδεὶς προθυμεῖται μάχεσθαι. Ἢ παρὰ τὴν μάχην, ἀμαιμάχητος, καὶ ἀμαιμάκετος, καὶ ἀμαιμακέτη. Ἀμαλδύνω: Κυρίως τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίζω. Ἀπὸ τοῦ μαίρω τὸ λάμπω, ὁ μέλλων, μαρῶ· ἀφʼ οὗ τὸ μαραίνω· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμαρῶ· τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ, ἀμαλῶ· κατὰ παραγωγὴν, ἀμαλύνω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀμαλδύνω. Τεῖχος ἀμαλδύναι. Ἢ τὸ ἁπλῶς ἀφανίσαι ἢ ὁμαλίσαι· παρὰ τὴν ἄμμον· ἄμμος, ἀμῶ, ὡς δοῦλος δουλῶ, καὶ φίλος φιλῶ· παράγωγον ἀμύνω καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, καὶ τοῦ δ, ἀμαλδύνω. Οὕτως Ὠρίων. Ὁ δὲ Μεθόδιος, παρὰ τὸ ὁμαλὸς ὁμαλύνω, ὡς κακὸς κακῶ κακυνῶ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α. Ἀμάλθεια: Ἡ τροφὸς τοῦ Διός. Καλλίμαχος, Σὺ δὲ θήσαο πίονα μαζὸν αἰγὸς Ἀμαλθείης, Εἰσὶ δʼ οἳ φασὶ παραπεπλάσθαι τὸ ὄνομα. Εἶναι γὰρ αὐτὴν ἀμαλακιστίαν· παρὰ τὸ μὴ μαλάσσεσθαι καὶ ταπεινοῦσθαι. Διὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἡρακλέα καρτερικώτατον γεγονέναι λέγουσιν, ἐπειδὴ εἶχεν αὐτῆς τὸ κέρας, ὥσπερ ὁ μῦθος. Ζήτει εἰς τὴν παροιμίαν, Ἀμαλθείας κέρας, εὐσθενείας καὶ ὑγιείας. Ἀμαλθεύσει: Πλήθει αὔξει. Ἀμαλή: Ἡ ἁπαλή. Ἡ δὲ λέξις Μακεδόνων. Ὅθεν καὶ πρόμαλα εἴρηται, ἡ πρὸ τοῦ δέοντος αὐξανομένη μυρίκη· μαλεῖν γὰρ τὸ αὐξάνειν. Καὶ ὁ τριχῶν ἔχων αὔξησιν μάλη. Ἔστι δὲ ἁπαλή· καὶ τροπῇ, ἀμάλη παῖς· καὶ ἀμαλὸν ἀμαλῶς, ἁπαλὸν ἁπαλῶς, μετρίως, εὐκόλως. Ἀμαλλοδετῆρες: Οἱ τὰς ἀμάλλας δεσμοῦντες. Ἀμάλλα δὲ ἡ ἐκ πολλῶν δραγμάτων συναγωγή. Ἀμάλλαι: Τὰ δράγματα τὰ τοῦ σίτου· ἢ παρὰ τὸ ἀμᾶσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἅμα ἀολλίσθαι ταῖς χερσὶ τὴν τοῦ σίτου μετὰ τῶν ἀσταχύων καλάμην. Ἀμᾶν: Τὸ θερίζειν· παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπισπᾶν, οἷον ἅμα σπᾶν, τὸ ἅμα καὶ ὑφʼ ἓν πολλὰ ἕλκειν. Ζήτει εἰς τὸ ἅμη. Ἀμάνδαλον: Τὸ ἀφανὲς παρὰ Ἀλκαίῳ. Ἀμαλδύνω, ἀμάλδανον τὸ ἀφανὲς καὶ ἀφανιζόμενον· καὶ ὑπερθέσει ἀμάνδαλον. Ἄμαντες: Οἱ περὶ Ἐλεφήνορα μετὰ Τροίας ἅλωσιν διέβησαν εἰς τὴν ἤπειρον, καὶ ᾤκησαν παρὰ τὰ Κεραύνια ὄρη· ἔκτισαν δὲ Εὔβοιαν. Ὅθεν Ἄβαντες ἐκλήθησαν. Ἐν ὑπομνήματι Λυκόφρονος. Καὶ κατὰ μεταφορὰν, Ἄμαντες. Ἀμαμαξύς: Ἡ ἀναδενδράς· παρὰ τὸ ἀμμίξαι, ἡ συνδεδεμένη ἀναδεσμοῦνται γὰρ αἱ ἀναδενδράδες ἀμμιξύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, καὶ τροπῇ, ἀμαμαξύς. Ἐπίχαρμος ἐν Γᾷ καὶ Θαλάσσᾳ, Οὐδʼ ἀμαμαξύας φέρει. Σαπφὼ διὰ τοῦ δʹ ἀμαμαξύδες λέγει. Μεθόδιος. Ἔστιν οὖν ἀμπέλου τὶ γένος. Οἱ δὲ, τὴν ἑσπέριον σταφυλήν· Ἀλέξανδρος τὴν ἀβούβαστον λέγει. Ἅμαξα: Φησὶ δʼ ἀνὴρ φρένας ἀφνειὸς πήξασθαι ἅμαξαν. Παρὰ τὸ ἄγω, ἄξω, ἄξα, καὶ ἅμαξα. Καὶ ἁμαξὶς, ἡ μικρά. Ἀμάρα: Ὁ ὀχετὸς διʼ οὗ τὸ ἐν τοῖς κήποις φέρεται ὕδωρ, ἡ τάφρος, ἢ ὑδρορροή. Ὡς δʼ ὅτʼ ἀνὴρ ὀχετηγὸς ἀπὸ κρήνης μελανύδρου ἀμφυτὰ καὶ κήπους ὕδατος ῥόον ἡγεμονεύει, χερσὶ μάκελλαν ἔχων, ἀμάρης ἐξ ἔχματα βάλλων, Ἰλιάδος φʹ. παρὰ τὸ ἅμα καὶ ὁμαλῶς ῥεῖν τὸ ὕδωρ. Ἢ ὅτι τὰ φυόμενα πλησίον αὐτοῦ φυτὰ οὐκ ἐᾷ μαραίνεσθαι. Ἢ παρὰ τὸ τῇ ἄμῃ αἴρεσθαι· ἄμη δέ ἐστιν ἐργαλεῖον οἰκοδομικόν. Ἢ διὰ τὸ περὶ τὰς αἱμασιὰς ῥεῖν, τὰ περιφράγματα καὶ τοὺς τοίχους. Οἱ δὲ, τάφρον, στέγην. Ἀμαρία: Παρὰ τὸ ἅμα ἄγω παραγώγως τὸ αὐτὸ σημαινόμενον· καὶ ἀμάραι, αἱ ἐν τῷ ὠτίῳ κοιλότητες. Καὶ ἀμάρῃσι, πόροις. Ἀμαρυγάς: Ὄψεις· οἱ δὲ, ἀκτῖνας ὄψεως. Καὶ ἀμάρυγμα, αἴθυγμα, φόρημα, εἴδωλον, κίνησιν, λαμπηδόνα. Ἀμαρύσσω: Τὸ λάμπω. Ἡσίοδος, Ὑπʼ ὀφρύσι πῦρ ἀμάρυσσε. Μαίρω, μαρῶ, ἐξ οὗ μαρύσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀμαρύσσω· καὶ ἀμάρυγμα, καὶ ἀμαρυγάς· σημαίνει τὰς τῶν ὀφθαλμῶν ἐκλάμψεις. Χαρίτων ἀμαρύγματʼ ἔχουσα, Ἡσίοδος. Σημαίνει δὲ καὶ τὰς τοῦ μετώπου ῥυτίδας, αἵτινες εἴρηνται διὰ τὸ ἀμαυρὸν ἀλαμπεῖς εἶναι καὶ ἀμυδραί. Ἢ παρὰ τὸ ἀμάραις ἐοικέναι, ὀχετοῖς. Ὡς γὰρ ἐκεῖναι τὸ ὕδωρ, οὕτω καὶ αὗται τὸν ἱδρῶτα μετάγουσιν ἐπὶ τὰ παρʼ ἑκάτερα μέρη τῆς κεφαλῆς. Αἱ δὲ ἐκλάμψεις εἴρηνται παρὰ τὸ μαίρω τὸ λάμπω· ἐξ οὗ τὸ μαρμαίρω, καὶ μαρμαρυγὴ, καὶ μάρμαρον· Μάρων κύριον ὄνομα. Ἐκ τοῦ μαρῶ μέλλοντος, μαρύσσω, ἀμάρα, καὶ ἀμάρυγμα· ἢ μαρυγμαὶ, ἀμαρυγμὴ, καὶ ἀμάρυγμα. Μεθόδιος. Ἀμάρυνθος: Πόλις Εὐβοίας. Ὠνόμασται δὲ ἀπὸ Ἀμαράνθου βασιλέως· ἢ, ὥς τινες, ἀπὸ τοῦ μὴ μαραίνεσθαι τὸν τόπον. Σύνδενδρος γάρ. Ἀμαραντός: Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ἔνθα δὴ ἠπείροιο Κυταΐδος ἠδʼ Ἀμαραντῶν. κύτος πόλις τῆς Κολχίδος. Ἔστι καὶ ἑτέρα Κύτα τῆς Εὐρώπης, κατὰ ἀρχὴν τοῦ εἴσπλου τοῦ Πόντου· ἐκεῖθεν δὲ τὴν ἀρχὴν λαμβάνει. Λέγεται δὲ οὕτως ὀνομαστικῶς. Ὅθεν Κυταΐδα τὴν Μηδείαν λέγουσιν. ἀμαραντὸς, πόλις ἐν τῷ Πόντῳ. Ὡς δὲ ἔνιοι, ὄρη τῆς Κολχίδος, ἐξ ὧν καταφέρεται ὁ Φάσις ποταμὸς, ὃς φέρεται ἀπὸ Ἀρμενίων ὀρῶν εἰς Κόλχους κατὰ θάλασσαν. Τὸ δὲ Ἀμαραντῶν ἐνταῦθα ἐπὶ τῶν ὀρέων περισπᾶται ὡς κύριον· καὶ τὰ Ἀμαραντὰ ὀξύνεται. Λέγεται δὲ πρὸς διάφορον σημαινόμενον τοῦ ἀμάραντα σώματα. Δῆλον οὕτω λέγεται ἐπὶ ἀμαράντων σωμάτων. Ἁμαρτίνους: Παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτίνους· σημαίνει δὲ τὸν ἡμαρτημένον κατὰ τὸν νοῦν· ὡς οἰδῶ, Οἰδίπους. Τὰ παρὰ τὸ ἁμαρτῶ συντιθέμενα καὶ διὰ τοῦ ο καὶ διὰ τοῦ ι γράφονται. Ζήτει εἰς τὸ δαΐφρων. Ἁμαρτοεπής: Ὁ ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν, ἤγουν φλύαρος. Ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἁμαρτανόντων τῆς ὁδοῦ. Ἁμαρτωλός: Παρὰ τὸ ἁμαρτῶ ἁμαρτήσω, ἁμαρτηλὸς καὶ ἁμαρτωλὸς, αἰμύλος, πανοῦργος, μοχθηρός· καὶ ἁμαρτωλία, ὃ καὶ ἁμαρτία, καὶ ἁμάρτημα. Ἁμαρτία: Κυρίως ἡ ἀποτυχία. Παρὰ τὸ μάρπτω ἁμαρπτία· καὶ ἐλλείψει τοῦ π, ἁμαρτία, ἡ ὃ βούλεται μὴ μάρπτουσα, ὅ ἐστιν ἀποτελοῦσα. Ἔνθεν καὶ μάρτυς, ὁ μάρψας καὶ εἰδὼς τὸ ἀληθές. Ἢ ἀπαρτία παρὰ τὸ ἀρτῶ σημαῖνον τὸ ἁρμόζω, πόρρω οὖσα τοῦ συνηρμόσθαι ὃ βούλεται· τῆς ἀπὸ προθέσεως τὸ ἄποθεν δηλούσης. ἁμαρτῶ καὶ ἁμαρτάνω· ἐκ τοῦ ἁμαρτῶ τὸ ἀποτυγχάνω, ὡς ἥδω, ἁνδάνω· ἀπὸ τοῦ μάρπτω τὸ καταλαμβάνω. Ἁμαρτῶ οὖν, τὸ οὐ καταλαμβάνω. Ἀλλʼ ὅγε καὶ τόθʼ ἅμαρτε. Καὶ ἁμαρτῆσαι, τὸ ἀτυχῆσαι, στερηθῆναι· καὶ ἁμαρτήσεσθαι, ἀδικήσεσθαι, βλαβῆναι. Ἁμαρτῆι: Ἐπίρρημα, σημαίνει τὸ ὁμοῦ, καὶ κατὰ τὸ αὐτό. Καὶ ὁ μὲν Ἀρίσταρχος ἐκ τοῦ ἁμαρτήδην λέγει κατὰ ἀποκοπήν· καὶ ὀξύνεται· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς, ἐκ τοῦ ἅμα καὶ τοῦ ἀρτῶ. Καὶ γίνεται ἀπὸ ἀμφοτέρων ἐπίρρημα ἁμαρτῇ, καὶ ὁμαρτῇ. Ζήτει εἰς τὸ ὁμαρτῆι. Διατί λέγονται μεσότητος ἐπιρρήματα; Ἐπειδὴ μέσον ἀρσενικοῦ καὶ οὐδετέρου κεῖνται. Ζήτει εἰς τὸν ὄφιν. Δεῖ γινώσκειν ὅτι σὺν τῷ ι γράφεται. Τὰ γὰρ εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον· οἷον, ἄλλῃ, πάντῃ, κρυφῇ, σπουδῇ, εἰκῇ, ὅπῃ, πῇ. Εἰσὶ δέ τινα εἰς η λήγοντα ἐπιρρήματα μὴ ἔχοντα τὸ ι· οἷον, Ἧ θέμις, ἀντὶ τοῦ ὡς· Ἡ νέος οὐκ ἀπάλαμνος, ὡς νέος σημαίνει· μὴ, νὴ, δὴ, ἰή· ἔστι δὲ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα, καὶ θαυμαστικόν· ὠή· ἔστι κλητικὸν ἐπίρρημα· καὶ ἰωὴ, σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα· καὶ τὸ ἤδη, καὶ τὸ νῦν δὴ, ὃ σημαίνει τὸ ἀρτίως. Τοῦτο δὲ τὸ νῦν δὴ οὐκ ἀνέχεται τὰς συντάξεις τοῦ νῦν. Τὸ μὲν γὰρ νῦν συντάσσεται ἐπὶ τῶν τριῶν χρόνων· νῦν γράφω, νῦν γράψω, νῦν ἔγραψα· τὸ δὲ νῦν δὴ, παρῳχημένῳ μόνῳ συντάσσεται, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, οἷον, Νῦν δή τοι ξυμβλήμενος ἐγγὺς ὁδίτης. καὶ τὸ βῆ, ὅπερ περισπᾶται, τῶν ἄλλων τῶν μὴ ἐχόντων τὸ ι μὴ περισπωμένων. Ἔστι δὲ μίμημα Φωνῆς προβάτου. Ἔστι δὲ καὶ τὸ ἀκαρῆ· σημαίνει δὲ τὸ ἐν ὀλίγῳ χρόνῳ. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς τὸ ἡσυχῇ, καὶ ἄλλῃ, καὶ τὰ τοιαῦτα, διὰ τοῦτο σὺν τῷ ι γράφεσθαι, ἐπειδὴ ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν. Ὅτι γὰρ ἀπὸ δοτικῆς γέγονε, δηλοῖ τὸ ταύτῃ. Ἔστι γὰρ αὕτη ἡ εὐθεῖα· ἡ γενικὴ, ταύτης· καὶ ἡ δοτικὴ, ταύτῃ. Εἰ ἄρα οὖν λέγομεν Ταύτῃ ἀπέλθωμεν, καὶ οὐ λέγομεν Αὐτῃ ἀπέλθωμεν, δῆλον ὅτι ἀπὸ δοτικῆς γέγονεν. Εἰ δὲ τοῦτο ἀπὸ δοτικῆς γέγονε, δῆλον ὅτι καὶ τὰ ἄλλα τὰ ἔχοντα τὸ ι ἀπὸ δοτικῆς γεγόνασιν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος. Ἐκ ποίων μερῶν τοῦ λόγου γίνονται τὰ ἐπιρρήματα; Ἐκ πάντων. Ἀπὸ ὀνόματος, ὡς τὸ φρόνιμος, φρονίμως· ἀπὸ ῥήματος, ὡς τὸ κρύβδω, κρύβδην· ἀπὸ μετοχῆς, ὡς τὸ ἐπιστάμενος, ἐπισταμένως· ἀπὸ ἄρθρου, ὡς τὸ ὃς, ὥς· ἀπὸ ἀντωνυμίας, ὡς τὸ οὗτος, οὕτως· ἀπὸ προθέσεως, ὡς τὸ ἀνὰ, ἄνω· κατὰ, κάτω· ἀπὸ ἐπιρρήματος, ὡς τὸ ἐγγὺς, ἐγγυτέρως· ἀπὸ συνδέσμου, ὡς τὸ καθὰ, καθώς. Ἐκ πόσων πτώσεων γίνονται τὰ ἐπιρρήματα; Ἐκ πασῶν. Ἀπὸ εὐθείας, ὡς τὸ, ὁ πρόφρων· Πρόφρων νῦν Δαναοῖσι Ποσειδάων ἐπάμυνον. Ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ προῖξ προικός· Ἕνα προικὸς χαρίσασθαι. Ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ ἡ ἰδία, τῆς ἰδίας, τῇ ἰδίᾳ· Ἰδίᾳ ἦλθον· δημοσίᾳ ἐλάλησα. Ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ, ἡ ἀπριάτη, τῆς ἀπριάτης, τῇ ἀπριάτῃ, τὴν ἀπριάτην· Ἀπριάτην ἀνάποινον. Καὶ ἡ πέρα, τῆς πέρας, τῇ πέρα, τὴν πέραν· Πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων. Καὶ ἀπὸ κλητικῆς, ὡς τὸ Ἡράκλεις παρὰ Λουκιανῷ. Ἢ ἀπὸ κλητικῆς χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν· οἷον ὤ. Τοῦτο γὰρ, ἡνίκα θαυμαστικὸν λαμβάνεται, βαρύνεται, καὶ χωρεῖ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν· οἷον, ὢ Ἡρακλῆς. Ἄμαστρις: Πόλις Παφλαγονίας, ἡ πρότερον Κρώμνα. Ὅμηρος, Κρώμναν τʼ Αἰγιαλόν τε. Ἐκλήθη δὲ Ἄμαστρις ἀπὸ γυναικὸς Περσίδος Ἀμάστριδος, θυγατρὸς Ὀξυάρθρου τοῦ ἀδελφοῦ Δαρείου· ὅπερ ὁ Στράβων Ἀμάστρεως κλίνει· ἄλλοι δὲ, Ἀμάστριδος. Τὸ ἐθνικὸν, Ἀμαστριανὸς, ὡς Καλάτιος, Καλατιανός· καὶ Φάσις, Φασιανός· τὰ γὰρ εἰς ΝΟΣ ἐθνικὰ ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ εὐθειῶν γίνονται, ὡς Βάκτριος, Βακτριανός· ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ΩΣ γενικῶν, ὡς τοῦτο· ἢ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ΙΑ θηλυκῶν, ὡς Ὀλβία, Ὀλβιανός· Ἀσία, Ἀσιανός· καὶ Ἀμαστριανὴ γῆ. Ἁμάς: ῎Υμμιν ἔγωγε μαρναμένοισι πέποιθα σαωσέμεναι νέας ἁμάς. Τὸ ἁμὰς ἐκτείνεται κατὰ τὸ τέλος. Ἔστι τοίνυν ἁμετέρας, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁμὰς, ἡμετέρας, Δωρικῶς. Ἁματροχιά: Παρʼ Ὁμήρῳ ἡ τῶν τροχῶν σύγκρουσις, παρὰ τοῖς νεωτέροις δὲ ὁ τῶν τροχῶν ἐν γῇ τύπος. Ἁματροχιὰ ἐστὶ τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι, οἷον ὁμοδρομία τὶς οὖσα· τροχοὺς γὰρ τοὺς δρόμους ἔλεγον. Ὀξύνεται δὲ ὡς φυταλιά· καὶ δασύνεται ἡ ἄρχουσα. Ἁματροχία ἡ εἰς ταυτὸ συνδρομὴ τῶν ἁρμάτων· ἁματροχιὰ δὲ ἐστὶν ὁ τύπος καὶ ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ ἡ ἐπὶ τῆς γῆς. Ζήτει τὰς χρήσεις εἰς τὸ ἁρματροχία. Ἀμαυρόν: Τὸ ἀλαμπὲς καὶ μὴ ὁρώμενον. Παρὰ τὸ μαίρω, μαρῶ· πλεονασμῷ τοῦ υ, μαυρῶ, ὡς κλαίω κλαύσω, καὶ καίω καύσω· ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ὄνομα μαυρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμαυρὸς, ὁ ἀλαμπής· ἢ ὁ ἅμα ταῖς αὔραις φερόμενος· ἢ ἀσθενὲς, σκοτεινόν. Ἀμβαλλώμεθα: Μὴ δέ τι δηρὸν ἀμβαλλώμεθα ἔργον. Ἀναβαλλώμεθα, ὑπερτιθέμεθα. Πᾶσα πρόθεσις συγκοπὴν πάσχουσα τοῦ ἐσχάτου φωνήεντος ... καὶ τὰ ἑξῆς. Ἄμβατος: Ἀνάβασιν ἔχουσα ὁδὸς, ἡ πρὸς τῷ τείχει αὐτῷ οὖσα ἀναβατός. Ζήτει εἰς τὸ ἱππόβοτον. Ἀμβλύς: Ὁ σίδηρος ὁ μὴ ὀξύς. Παρὰ τὸ μῶλος, ὅ ἐστιν ὁ ἐγχρονισμὸς τῆς μάχης, γίνεται μωλὺς, ὡς ἵππος ἱππύς· καὶ κατὰ στέρησιν ἀμωλὺς, ὁ μὴ ἐπὶ μῶλον ὅ ἐστι τὸν πόλεμον ἐπιτήδειος· συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, ἀμβλὺς, βαρύς. Ἀμβλυωπία: Ἐκ τοῦ ἀμβλυωπὸς, ἀμβλυωπία· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀμβλὺ, ὃ σημαίνει τὸ ἀσθενὲς, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς, οἱονεὶ ὁ μὴ καθαρὸν φῶς ἔχων, ἀλλʼ ἀσθενές· καὶ ἀμβλυώττειν, τὸ μὴ ὀξυδορκεῖν· Ἀττικῶς δὲ τὸ τυφλώττειν καὶ βαρύνεσθαι τοὺς ὀφθαλμούς· ἀπὸ τοῦ ἀμβλὺς, καὶ τοῦ ὄσσω τὸ βλέπω, παρὰ τὸ ἀμβλεῖς ἔχειν τοὺς ὄσσους, ἀμβλυώσσω, καὶ Ἀττικῶς ἀμβλυώττω. Ἀμβλῶσαι: Τὸ ἀτελὲς βρέφος ἀποβαλεῖν· καὶ τὰ πρὸς τοῦτο φάρμακα ἀμβλωθρίδια καλοῦσιν οἱ ἰατροί. Ἀριστοφάνης, Καὶ φροντίδʼ ἐξήμβλωκας ἐξηυρημένην. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀμπέλων. Ὁπότε γὰρ αὗται τοὺς λεγομένους ὀφθαλμοὺς ἀποκαυθεῖεν, λέγουσιν αὐτὰς ἀμβλυώττειν· ἀντὶ τοῦ, οὐ τελεσφοροῦσι καρπόν. Καὶ ἐπὶ τῶν γυναικῶν τῶν ἀτελῆ τὰ βρέφη ἐκβαλουσῶν λέγεται ἀμβλυώττειν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀμβλώττειν. Ἢ ἐκ τοῦ ἀμαλῆσαι, ὃ ἔστι τὴν γονὴν ἀφανίσαι, ἀμβλῆσαι· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἀμβλῶσαι. Εἰς τὸ ἐξαμβλῶσαι. Ἀμβλωθρίδια: Τὰ ἐξημβλωμένα ἔμβρυα. Ἀμβιοῖ: Ἀναπνεῖ, ἀναζῇ. Ἄμβικον: Χύτραν, κάδον. Ἀμβλήδην γοόωσα: Ἀναφέρουσα ἀθρόως τὸ πνεῦμα, ἀναβολάδην, ἀπὸ προοιμίου. Ἀμβολάδην: Ἀναβάλλων· ἢ ἐξ ὑποβολῆς. Ἀμβολαὶ γὰρ διαναβολαί· ἀρχὴ καὶ προοίμιον, παρὰ τοῖς μουσικοῖς. Ἀμβολιεργός: Αἰεὶ δʼ ἀμβολιεργὸς ἀνὴρ ἄτῃσι παλαίει. Ὁ ἀναβαλλόμενος τὸ ἔργον. Ἄμβροτοι: Διότι ἀθάνατοι οἱ θεοὶ, τῷ ἄμοιροι εἶναι βροτοῦ, ὅ ἐστιν αἵματος. Ἄμβροτον: Ἀθάνατον, οὗ βροτοὶ οὐχ ἅπτονται, αἰδοῖον, ἡδὺ, λαμπρὸν, εὐῶδες, καλόν. Καὶ ἄμβροτα, κεκρυμμένα. Ἀμβρόσιος ὕπνος: Θεῖος, θαυμαστὸς, οὗ οὐχ οἷόν τε βροτοὺς ἅψασθαι. Ἢ ὁ ὑγρός· ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὁ ὕπνος· οἷον, Νήδυμος ἀμφιχυθείς. Καὶ ἀμβρόσιος οὖν διὰ τοῦτο λέγεται ὁ ὑγρός. Οὕτως Ὦρος. Ὁ δὲ Θεόγνωστος γράφει τὸ ΣΙ, δίφθογγον· σημαίνει δὲ τὸν εὐδαίμονα. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΣΙΟΣ γινόμενα ἅπαντα, πλὴν τῶν μετουσιαστικῶν, διὰ τοῦ ι γράφονται· οἷον διπλάσιος, ἀσπάσιος, ταράσιος, ἀμβρόσιος, ἱκέσιος, Ἐφέσιος, ἀνάρσιος, Συρακόσσιος, οὕτω γὰρ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ καθόλου διὰ δύο ΣΣ γράφει τὸ ὄνομα, διαπρύσιος· ὁμοίως δὲ καὶ τὰ ἐπʼ ἀριθμῷ τασσόμενα· οἷον διακόσιοι, τριακόσιοι. Εἶπον, «μὴ σημαίνοντα μέρος σωματικὸν ἢ μετουσίαν,» δηλονότι διὰ τὸ ὕειος κάρα, καὶ χρύσειος σταυρός. Ἄλλως· τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ κτητικὰ, ἀπὸ πρωτοτύπων τῶν εἰς ΤΟΣ γινόμενα, εἰ μὲν μεταβάλλει τὸ τ εἰς σ, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον ἀκήρατος, ἀκηράσιος· ἄμβροτος, ἀμβρόσιος· εἰ δὲ φυλάττει τὸ τ, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· Ἀρχέστρατος, Ἀρχεστράτειος· Καλλίστρατος, Καλλιστράτειος· χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἐθνικὰ, ὡς τὸ Βοιωτὸς, Βοιώτιος· καὶ Αἴγυπτος, Αἰγύπτιος. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἄβροτος· τοῦτο παρὰ τὸ βροτὸς μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ γίνεται ἄνβροτος· καὶ τρέπεται τὸ ν εἰς μ. Τὸ θηλυκὸν, ἡ ἀμβροσία· καὶ σημαίνει τὴν ἀθανασίαν. Ἀμβροσία δὲ, ἡ ὄντως σοφία θεοῦ. Ἀμβροσία, θεία τροφὴ, ἧς βροτοὶ οὐ μετέχουσιν· ἢ ἧς οὐχ οἷόντε βροτὸν ἅψασθαι. Ἔστιν οὖν βρόσις βροσία, καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἀμβροσία. Καὶ Ἀμβρόσιαι χαῖται· καὶ, Ἀμβροσίην διὰ νύκτα, διὰ τῆς θείας νυκτός. Ὧδε τὴν θείαν σημαίνει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ τῶν θεῶν βρῶμα. Ἀμβρακία: Πόλις Ἠπείρου· ἀφʼ ἧς ἐκλήθη ἡ χώρα Ἀμβρακία. Ἤδη μὲν ποτὶ κόλπον ἐπώνυμον Ἀμβρακιήων. Ἀπολλώνιος. Ἄμβη: Τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος, παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι. Ἄμβων: Κυρίως τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος, παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι· οἷον, Πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξας· Λέγονται δὲ καὶ οἱ ὀρεινοὶ καὶ ὑψηλοὶ τόποι· οἷον, Ἐπʼ οὔρεος ἀμβώνεσσι. Παρὰ τὸ βῶ βὼν, ὡς γηρυῶ Γηρυὼν, καὶ ἀναβὼν, καὶ συγκοπῇ ἄμβων· καὶ καθόλου προσανάβασις καὶ ὑπεροχὴ καὶ ὄρους λόφος. Ἀμβωμοῖσιν: Ἀντὶ τοῦ, περὶ τοῖς βωμοῖς. Χρύσιππος ὑφʼ ἓν προφέρει, ὁ μέντοι Ἀρίσταρχος βʹ μέρη λόγου, καὶ προπερισπᾷ. Λέγει γοὖν καὶ ἀλλαχοῦ, Χρύσειοι δʼ ἄρα κοῦροι ἐϋδμήτων ἐπὶ βωμῶν. Χρὴ γινώσκειν ὅτι διὰ τοῦ μ γράφει, κἂν παράθεσις ᾖ, ὁμοίως τῷ Ἀμφόνον ἀννέκυας. Ἀμέλγω: Παρὰ τὸ ἅμα ἕλκειν. Ἀμέλει: Τοιγαροῦν, δηλαδὴ, πάντως. Ἐπίρρημα γάρ ἐστι συγκατάθεσιν δηλοῦν. Ἀμέγαρτος: Ποτὲ μὲν δηλοῖ τὸ εὐτελὲς καὶ μὴ ἄξιον φθόνου· οἷον, Ἀμέγαρτε συβώτα. Ἐν τῷ συβωτεῖν ἀνεπιφθόνητε, ἄξιε συφορβεῖν· κατὰ στέρησιν τοῦ α. Παρὰ τὸ μεγαίρω τὸ φθονῶ, μεγαρτὸς, καὶ ἀμέγαρτος, ὁ μὴ φθόνου ἄξιος· φθόνος γὰρ τοῖς εὐτελέσιν οὐ προσγίνεται. Πρὸς γὰρ τὸν ἔχονθʼ ὁ φθόνος ἕρπει· Σοφοκλῆς. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸ πολύ· ὡς τὸ, Πόνον δʼ ἀμέγαρτον ὄφελλεν. Κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α· ἵνʼ ᾖ ἀμέγαρτον τὸν πολλοῦ φθόνου ἄξιον· τὰ γὰρ μεγάλα φθονεῖται, τὰ δʼ εὐτελῆ, οὔ. Ἀμοιβή: Ἡ μεταλλαγὴ καὶ πόρευσις· καὶ ἀμείβοντας, τοὺς ξυλίνους ἀντιστάτας ἐν ταῖς οἰκοδομίαις, δοκοὺς, στύλους. Ἀμείβειν: Τιμᾶν· καὶ ἄμειβον, ἤλλασσον· καὶ ἀμείβεται, παραιτεῖται. Ἀμείβεσθαι: Ἀντὶ τοῦ ἀποκρίνεσθαι, ἐναλλάσσειν, διέρχεσθαι, καὶ τὸ ἐν μέρει τὶ ποιεῖν. Ἀμειψικόσμη: Ἡ μετακόσμησις. Ἀμειψιρυσμεῖν: Μεταμορφοῦσθαι. Ἀμένης: Σημαίνει τὸν παῖδα, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένος· καὶ κλίνεται ἀμένητος, ὥσπερ Ἀμέλης Ἀμέλητος, ὄνομα ποταμοῦ. Εἰσὶ τινὰ εἰς ΗΣ ὑπὲρ βʹ συλλαβὰς, ἔχοντα πρὸ τοῦ η ἀμετάβολον, καὶ πρὸ τοῦ ἀμεταβόλου φωνῆεν, μήτε τὸ η, μήτε τὸ ι, μήτε τὸ υ, μήτε τὸ ω, ἅτινα διὰ τοῦ ΤΟΣ κλίνεται· Ἐπιάλης Ἐπιάλητος· Ἀκέλης Ἀκέλητος, ὄνομα ποταμοῦ· κέλης, κέλητος· ὑπέρης, ὑπέρητος. Πρόσκειται, μήτε τὸ η, μήτε τὸ ι, καὶ ἑξῆς· ἐπειδὴ ταῦτα εἰς ΟΥ ἔχει τὴν γενικὴν, Αἰσχίνης, Αἰσχίνου· Μηριόνης, Μηριόνου· Κεβριόνης, Κεβριόνου· τελώνης, τελώνου. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν εʹ κανόνα τῶν ἀρσενικῶν. Ἀμενηνός: Παρὰ τὸ μένος ἄμενος, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΝΗ συλλαβῆς, ἀμενηνός· ἢ παρὰ τὸ μένω μενηνὸς, ὡς πέτω πετηνός· καὶ ἀμενηνὸς, ὁ ἀσθενὴς, λεπτὸς, μάταιος· ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα, Ἀμενήνωσε δέ οἱ αἰχμήν. Ἀσθενῆ ἐποίησεν· ἀντὶ τοῦ ἀνέκαμψεν. Ἀμέρδω: Ἰλιάδος νʹ, Ὄσσε δʼ ἄμερδεν αὐγὴ χαλκείη, ἐστέρισκεν, ἠμαύρου. Κυρίως τὸ μέρους στερῶ· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ στεροῦμαι· οἷον, Ὁππότε δὴ τὸν ὁμοῖον ἀνὴρ ἐθέλῃσιν ἀμέρσαι. Ὥσπερ παρὰ τὸ σκαίρω σκαρῶ γίνεται σκαρίζω, καὶ εἴρω ἐρῶ ἐρίζω· οὕτω καὶ παρὰ τὸ μείρω μερῶ γίνεται μερίζω, καὶ κατὰ συγκοπὴν, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ, μέρδω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμέρδω. Μείρω μερῶ, Αἰολικῶς μέρσω, ὡς φθείρω φθερῶ φθέρσω, καὶ κείρω κερῶ κέρσω· καὶ ἀμέρσω ἐξ αὐτοῦ. Ἀμεύσιμον: Ἀμεύω τὸ πορεύομαι. Παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ σεύω. Ἢ παρὰ τὸ νεύω νεύσιμος, καὶ ἀνεύσιμος, τοῦ α ἢ ὁμοῦ ἢ πλεονασμὸν δηλοῦντος, τροπῇ τοῦ ν εἰς μ· οἷον, Ὅπῃ καὶ ἀμεύσιμον. Τουτέστι πορεύσιμον. Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. Καὶ ἀμευσιεπὴς, διαλλάσσουσα καὶ ἀμειβομένη τοῖς λόγοις. Ἀμείβω: Τὸ α βραχύ· τὸ α πρὸ τοῦ β ἢ μ συστέλλεται. Σημαίνει δὲ τρία· τὸ λόγον ἀποδίδωμι, καὶ τὸ ἐναλλάσσειν, καὶ τὸ κατὰ μέρος· Οἱ μὲν ἀμειβόμενοι φυλακὰς ἔχον. Ἀμειδής: Ἀμειδεῖς τε καὶ στυγνοί. Ἐν βάθει βουλευομένοις ὅμοιοι, σκυθρωποί. Σημαίνει δὲ καὶ ἀγέλαστοι, ἢ ἀχάριστοι· ἀπὸ τοῦ μειδῶ, ἢ μειδιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, Βοιωτικῇ τροπῇ τοῦ η εἰς ΕΙ δίφθογγον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μειδῶ καὶ μειδιῶ· τὸ γὰρ ἐπὶ τοῦ βουλεύομαι διὰ τοῦ η γράφεται καὶ βαρύνεται· παρὰ γὰρ τὸ ἅδω γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ ἀρέσκω. Ἀμείδητος: Ὧι ἐν ἀμειδήτους ἁγίας ηὐλίζετο νύκτας. Τὰς φρικτὰς, ἐν αἷς οὐκ ἔστι μειδιάσαι, οὐδὲ γελάσαι· ἢ ὅτι φοβεραὶ εἰσὶ καὶ σκοτειναί. Ἁγίας δὲ τὰς ἁγνὰς, διὰ τὸ ἐν αὐταῖς ἄγεσθαι τὰ μυστήρια. Ἀπολλώνιος. Ἀμείλιχος, ἀμείλικτος: Ἀσυμπαθὴς, ἀπηνής· ἀπὸ τοῦ μειλίσσω· τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μέλιτος μελίσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, μειλίσσω, μειλικτὸς, καὶ ἀμείλικτος, ὁ ἀσυμπάθητος, καὶ ἀδυσώπητος, καὶ σκληρός. Ἀμείνων: Παρὰ τὸ μέρος μερίων· ἐκβολῇ τοῦ ρ καὶ συναιρέσει, μείων, καὶ ἀμείων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀμείνων, ὁ μὴ ἐλάσσων τινός. Ἢ παρὰ τὸ μένω, γέγονεν ἀμένων· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀμείνων, τουτέστιν ὁ μὴ μένων, ἀλλʼ ὑπὸ πάντων αἰρόμενος· τὸν γὰρ κρείττονα πάντες αἴρουσιν. Ἀμείνω: Κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω. Ἀμείνω χωρὶς τοῦ ν καὶ τοῦ ι, αἰτιατικὴ γένους θηλυκοῦ. Ἔστι γὰρ ἀμείνονα, καὶ ἀμείνοα, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἀμείνω, ὡς ἐλάσσονα ἐλάσσοα ἐλάσσω, βελτίονα βελτίοα καὶ βελτίω. Τὸ δὲ ἀμείνῳ μετὰ τοῦ ι ἔστι δοτικὴ, ἀπὸ τῆς ἡ ἀμείνως, τῆς ἀμείνω. Ἀμεινόνως: Βελτιόνως. Ἀμείνασις: Ἡδύοσμον ὑπὸ Περγαίων. Ἀμεινίας: Παρὰ τὸ ἀμείνων ἀμείνονος, Ἀμεινονίας, καὶ Ἀμεινίας, ὄνομα κύριον. Ἢ παρὰ τὸ μένος μενίας, καὶ ἀμεινίας κατὰ στέρησιν, οἱονεὶ ἀπρόθυμος καὶ ἀόργητος. Ἄμη: Τὸ γεωργικὸν ἢ οἰκοδομικὸν ἐργαλεῖον. Παρὰ τὸ ἅμα γέγονεν ἅμη, τὸ ἅμα καὶ ὑφʼ ἓν ἕλκον πολλά. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀμᾶν, ὅ ἐστι κόπτειν καὶ θερίζειν. Ἀμητῆρες: Θερισταί· παρὰ τὸ ἀμᾶν. Ἀμήτειρα καὶ Ἀμησάμενοι: Τεμόντες, συναγαγόντες, καὶ ἐπαντλησάμενοι· καὶ συναμησάμενος, σωρεύσας, συνάξας, ἢ θερίσας· ἀπὸ τοῦ ἀμῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἕω τὸ πορεύομαι. Καὶ ἀμᾶσθαι, τὸ ἐφέλκεσθαι τὴν γῆν, ἢ ἄλλό τι λαμβάνειν πρὸς ἑαυτόν. Ἀμητός: Ἐκ τοῦ ἀμῶ τὸ θερίζω, βʹ συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων ἀμήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀμητός. Διαφέρει δὲ ἄμητος καὶ ἀμητός. Ἄμητος γὰρ, ὁ καιρὸς τοῦ θέρους· ἀμητὸς δὲ, ὁ θερισμὸς, οἱονεὶ αὐτὸς ὁ ἀμώμενος καρπός. Τὸ α, μακρόν· τὸ α πρὸ τοῦ μ καὶ β συστέλλεται· σεσημείωται τὸ ἀμητὸς, καὶ ἀμῶ. Ἀμήτωρ: Κακομήτωρ. Ἀμήτορας: Κιθαριστάς· Κρῆτες. Ἀμήρυτον: Τὸ ἀτέλεστον· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀπὸ τῶν ἐρίων μηρυμάτων, μήρυτον, καὶ ἀμήρυτον. Ἄμηρον: Νέον· οἷον, τὸ Ἄμηρον οὐδετέρως ἔστιν ὄνομα ὄρους. Καὶ ἄμηροι, οἱ ὅμηροι. Ἄμης: Ποιός τις πλακοῦς. Ἀριστοφάνης, Ἄμητα προσαπέπεμψεν ἡμῖν τουτονί. Ἀπὸ τοῦ ἐξαμᾶσθαι αὐτὸν σπουδῇ ὑφʼ ἡδονῆς, ὡς μέλιτι καταρδόμενον. Ἢ παρὰ τὸ πολλῶν ἅμα εἰς αὐτὸν ἀναγομένων καὶ ἐμβαλλομένων εἰς τὴν κατασκευὴν αὐτοῦ. Ἀμήχανα: Πρὸς ἃ οὐκ ἔστι τὶς μηγανὴν εὑρεῖν· ἐξ οὗ δεινὰ καὶ χαλεπά. Δηλοῖ δὲ καὶ τὸν ἄτεχνον, καὶ τὸν ἄπορον μηχανῆς. Ἦ μάλα δὴ κακότεχνος ἀμήχανε σὸς δόλος Ἥρη. Ἰστέον ὅτι δύο σημαίνει ἡ λέξις, ἢ τὸν μὴ δυνάμενον μηχανὴν εὑρεῖν, ἢ πρὸς ὃν οὐκ ἔστι μηχανήσασθαι· ὅπερ καὶ ἐνταῦθα λέγεται. Καὶ ἀμηχανίη, ἀπορία. Δηλοῖ καὶ ἄβουλον, ἀπρόσκοπον, ἐνδεῆ. Ἀμίς: Οὐροδόχον ἀγγεῖον. Ἀριστοφάνης, Εἶτʼ ᾔτησεν ἀμίδα. Παρὰ τὸ ὀμιχῶ τὸ οὐρῶ, ὀμὶς, καὶ ἀμὶς, ὡς ὀκριόεις, ἀκριόεις. Ἢ παρωνόμασται ὑποκοριστικῶς, ἄμη, ἀμὶς, ὡς σκάφη σκαφίς. Καὶ ἀμίξαι, οὐρῆσαι· καὶ ἄμιον, σκύφος ἀργυροῦν. Ἀμία: Ἰχθῦς, ὡς φησὶν Ἀριστοτέλης, τῶν καρχαροδόντων καὶ τῶν συναγελαζομένων καὶ σαρκοφάγων. Χολὴν δὲ ἔχει ἰσομήκη τῷ ἐντέρῳ, καὶ σπλῆνα. Παρὰ τὸ ἅμα ἰέναι τοῖς πλέουσιν. Ἔστι γὰρ συναγελαστικόν. Καὶ ἄμιος, ὁ κοῦφος. Καὶ ἅμιπποι, οἱ συντρέχοντες. Ἀμιθρῆσαι: Σιμωνίδης τὸν ἀριθμὸν ἀμιθρὸν εἶπε καθʼ ὑπέρθεσιν. Ἐκ δὲ τοῦ ἀμιθρὸς, ἀμιθρῶ ἀμιθρήσω ἀμιθρῆσαι, τὸ ἀριθμῆσαι. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀριθμῆσαι κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων, ὡς πίτυλος τύπιλος. Ἀμίστυλλον ταῦρον: Σημαίνει δὲ τὸν μὴ κεκομμένον, ἀδιάκοπον. Ἀμίσαλλον: Οἷον, Ἀμίσαλλοί τε γέροντες. Κατʼ ἔνδειαν τοῦ γ. Ἀμίσγαλλος, ὁ δυσάρεστος, ὁ μὴ ἄλλῳ μισγόμενος· ἢ ἑτεροῖον καὶ ἐξηλλαγμένον. Ἀμιτροχίτωνας: Ἀζώστους, ἢ μίτρᾳ καὶ θώρακι μὴ χρωμένους, ἀδετοχίτωνας. Μίτραι γὰρ ζῶναι χαλκαῖ πρὸ τῶν αἰδοίων. Ἀμιχθαλόεσσαν: Τὴν ἀπρόσμικτον οὖσαν τῇ γῇ θάλασσαν σημαίνει, διὰ τὸ μὴ ἔχειν λιμένα· οἷον, Καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν. Παρὰ τὸ ἄμικτος ἀμικτόεις, ὡς βροτὸς βροτόεις· καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, ἀμιχθόεις· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀμιχθόεσσα, ὡς αὐδήεις αὐδήεσσα· καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς ἀμιχθαλόεσσα. Ἢ διὰ τὸ τῶν οἰκούντων ἀπρόσιτον καὶ ἀνήμερον, ὥς φησιν Ὅμηρος, Οἴχεται εἰς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους. Οὕτως Ὦρος. Ἡ ἀπρόσιτος καὶ ἀμιγὴς, διὰ τὸ τοὺς ἐνοικοῦντας πειρατὰς εἶναι. Ἄμμε: Ἀτρείδη, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀΐω. Οὐκ ἔστι πληθυντικοῦ, ἀλλὰ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ. Καὶ τινὲς μὲν ἀπὸ τοῦ ἄμμες Αἰολικῶς πληθυντικοῦ φασὶν ἀποβολῇ τοῦ σ τὸ δυϊκὸν γίνεσθαι, ὡς Αἴαντες Αἴαντε· τινὲς δὲ ἄλλως λέγουσιν ἄμμε ἐκ τοῦ ἡμεῖς Αἰολικῶς, ἢ Δωρικῶς. Ἄμμι: Ἄμμι δὲ μάντις εὖ εἰδὼς ἀγόρευε. Ἀντωνυμία δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν. Παρὰ τρισὶ διαλέκτοις γίνεται. Οἱ Ἴωνες συστέλλουσι τὸ ι, καὶ προπερισπῶσιν, ἧμιν· οἱ δὲ Αἰολεῖς συστέλλουσι τὸ ι, καὶ βαρύνουσι, καὶ πλεονάζουσιν καὶ ἕτερον σύμφωνον, καὶ συστέλλουσι τὴν ἄρχουσαν, καὶ ψιλοῦσιν αὐτὴν, ὡς τὸ, Ἄμμι δὲ ἔργον αὔτως ἀκράαντον. Οἱ δὲ Δωριεῖς συστέλλουσι τὸ ι καὶ ὀξύνουσιν, ἡμίν. Ἀμμά: Ἡ τροφὸς καὶ ἡ μήτηρ, κατὰ ὑποκόρισμα. Καὶ ἡ Ῥέα δὲ λέγεται καὶ ἀμμὰς, λέγεται καὶ ἀμμία. Ἄμμορον: Δύσμορον, κακόμορον· μόρος γὰρ ὁ θάνατος. Καὶ ἀμμορίην, τὴν κακὴν μοῖραν· καὶ ἀμμόριον, ἄτιμον ἢ ἀθάνατον. Ἀμνός: Ὁ ἁπαλὸς καὶ τρυφερός. Ἀμνὶς καὶ ἀμνὸς, τὰ πρόβατα τὰ μικρά. Παρὰ τὸ μένος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄμενος· καὶ συγκοπῇ ἀμνὸς, οἱονεὶ ὁ ἀδύνατος. Καὶ παρωνόμασται ὑποκοριστικῶς ἀμνίς. Ἢ παρὰ τὸ μνοῦς ὅπερ σημαίνει τὴν ἐκ γενετῆς μαλθακὴν αὐτοῦ τρίχα, ἐξ οὗ μνούδην, γίνεται ἀμνὸς, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τῶν νηπίων τριχῶν. Μεθόδιος. Ζήτει εἰς τὸ ἄμναμοι. Ἀμνειός: Εἴρηται εἰς τὸ ἀρνειός. Ἔστι καὶ ποταμὸς περὶ τὸ Θεμίσκυρον. Εἴρηται, ὅτι διὰ τὴν τραχύτητα μνείαν οὐκ ἔχει· μνειὸς, καὶ ἀμνειός. Ἀμνίον: Ὅμηρος Ὀδυσσείας γʹ, Περσεὺς δʼ ἀμνίον εἶχε. Τὸ αἱμοδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ αἷμα αἵμνιον, τὸ τοῦ αἵματος δεκτικὸν, ἀποβολῇ τοῦ ἰῶτα. Ἄμναμοι: Οἱ ἀπόγονοι. Κυρίως δὲ παρὰ τὴν τῶν Κυρηναίων διάλεκτον οἱ τῶν ἀμνῶν ἀμνοὶ ἄμναμοι λέγονται, τουτέστι τῶν ἀρνῶν ἄρνες, πρὸ τοῦ κερατοφυῆσαι. Ἀπὸ τοῦ ἀμνὸς ἄμναμος. ἀμνὰς, παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ, κατὰ παραγωγήν. Ἀμός: Ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σφέτερος γίνεται Δωρικῇ διαλέκτῳ σφὸς, καὶ ἀπὸ τοῦ ὑμέτερος ὑμὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἁμέτερος ἁμὸς Δωρικῶς. Ἢ θέμα ἐστὶ τῆς Δωρίδος διαλέκτου. Ἀμολγῷ: Ὅμηρος, Νυκτὸς ἀμολγῷ. Τῆς ἑσπέρας, ἢ τῷ μεσονυκτίῳ, καθʼ ὃ οὐκ ἀμέλγουσιν· ἑσπέρας γὰρ καὶ ἡμέρας εἰώθασι τοῦτο ποιεῖν. Ἢ ἐν καιρῷ ἐν ᾧ συμβέβηκεν ἀμέλγεσθαι τὰ πρόβατα. Ἢ παρὰ τὸ μολῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ μολγῷ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμολγῷ· ἐν ᾗ οὐδεὶς μολίσκει. Οὕτως Ὠρίων. Ἄμοτον: Ἄμοτον μεμαῶτε μάχεσθαι. Παρὰ τὸ μένω γίνεται μοτὸς καὶ ἄμοτος, καὶ ἄμοτον, ἀνυπομόνητον· ἵνα ἐστὶ τὸ α ἐπιτατικόν. Ἢ μοτὰ λέγει τὰ ῥάκη τὰ πληρωτικὰ τῶν πληγῶν· καὶ ἄμοτον κατὰ ἀπόφασιν, τὸ μὴ πεπληρωμένον· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μὴ πεπληρωμένων τραυμάτων, τουτέστι μοτῶν. Οὕτω μὲν Ὠρίων· ἐγὼ δὲ εὗρον ἐν ὑπομνήμασιν Ἰλιάδος, ὅτι ἄμοτον λέγεται τὸ ἀπλήρωτον· ἔνθεν καὶ μοτά· ἴσως ἀπὸ τοῦ μετρῶ, ἄμετρον καὶ ἄμοτον. Ἢ ἄτρωτον, ἄρρηκτον, ἰσχυρὸν, ἄπληστον· οἱ δὲ σφοδρόν. Ἄμοχθος: Παρὰ τὸ μόχθος ἄμοχθος· σημαίνει δὲ τὸν ἀκακοπαθοῦντα. Τοῦτο παρὰ τὸ μόγος, πλεονασμῷ τοῦ θ, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς χ. Τοῦτο παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν γάννυσθαι τὴν ψυχήν. Ἀμόργινος: Χιτῶνα σημαίνει. Ἐκδέχονται τὸν ἀπὸ τῆς Ἀμόργης νήσου καθὰ καὶ Θηραῖον τὸν ἀπὸ τῆς Θήρας. Δηλοῖ δὲ καὶ χρώματος ὁμοιότητα παρὰ τὴν ἀμόργην, ὁμοίαν βύσσῳ, καὶ πολυτελῆ ἐσθῆτα. Οὕτω Μεθόδιος. Ζήτει εἰς τὸ ἀπομόρξατο, καὶ εἰς τὸ ἀμολγός. Ἀμορβὴς καὶ ἀμορβές: Σημαίνει τὸ μεσονύκτιον. Παρὰ τὴν ὄρφνην ἀμορφνής· καὶ ἐλλείψει τοῦ ν, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β, ὡς ἐν τῷ κύφος, κύβος· φερενίκης, βερενίκης. Σημαίνει καὶ τὸν ἀκόλουθον, ὁ ἅμα τινὶ ὁρμῶν, τροπῇ τοῦ μ εἰς β, ἀμορβὸς καὶ ἀμορβής. Μεθόδιος. Ἀμορβεύω: Ἀμορβεύεσκεν, συνῳδοιπόρει· οἷον, Σὺν δʼ ἡμῖν ὁ πελαργὸς ἀμορβεύεσκεν ἀλοίτης. Παρὰ τὸ ἀμορβεύειν· τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα ὁρμᾶν καὶ πορεύεσθαι. Ἀμορβεύοντο σημαίνει τὸ διεκόμιζον. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Νωθεῖ γὰρ κάμνοντες ἀμορβεύοντο λεπάργῳ. Τῷ ὄνῳ. Ἐπεὶ γὰρ κατὰ τὴν κοιλίαν λευκός. Ἀμοιβοί: Ἰλιάδος νʹ, Οἵ ῥʼ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοί. Σημαίνει τὸ ἀλλεπάλληλοι, ἤτοι ἐξ ἀμοιβῆς ἢ καὶ ἐναλλάξεως παραγεγονότες συμμαχῆσαι τοῖς Τρωσὶν, ἀντὶ τῶν πρότερον συνεργούντων αὐτῶν πολιτῶν. Διὰ γὰρ τὸ ἐπὶ δέκα ἔτη τὸν πόλεμον ἀνύεσθαι, οἱ πρῶτοι κεκμηκότες κατὰ τὴν μάχην, ἰσαρίθμων αὐτῶν ἄλλων ἀποστελλομένων, ἀπεπέμποντο, ὡς εἰκὸς, ἐξ ἀμοιβῆς ἀμύνοντες. Ἢ οἱ ἀμοιβὴν ἀποδιδόντες τῷ Πριάμῳ, διὰ τὸ καὶ αὐτὸν συμμαχῆσαι Φρυξί. Λέγονται καὶ ἀκόλουθοι, οἱ διάδοχοι. Ἀμοιβηδὸν καὶ ἀμοιβηδίς: Ἰλιάδος ςʹ, Ἀμοιβηδὶς δʼ ἐδίκαζον. Ἐν μέρει δὲ ἀκούοντες ἐδίκαζον ἀνὰ μέρος. Ἀπολλώνιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς, Καὶ τοὶ μὲν ἀμοιβηδὴν ἐλάασκον. Σημαίνει δὲ τὸ ἐνηλλαγμένως. Ἄλλος ὁμῶς ἐπαμοιβὸς ἄρηρεν. Τὸ ἀλλεπαλλήλως. Ἀμπεχόνη: Ἰστέον ὅτι ἡ ἀμφὶ πρόθεσις λέγεται καὶ ἀμπὶ παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν, οἷον ἀμπεχόνη, ἀμπίσχουσα. Λέγεται δὲ ἀντὶ τοῦ περιβολῆς ἱματίου, ἤγουν παλλίον. Ἦν γὰρ αὐτῇ ἱμάτια καὶ περίζωμα, καὶ ἀμπεχόνια δύο, καὶ χιτών. Ἔστιν οὖν τοῦτο ἱμάτιον λεπτὸν, περίβλημα. Ἀμπόνον: Ὁ μὲν αὖτις ἔβη θεὸς ἀμπόνον ἀνδρῶν. Σημαίνει ἐπὶ τὸν πόλεμον. Ἀμπείραντες: Διαπείραντες. Ἀμπνύνθη: Ἀνέπνευσεν. Ἀπὸ τοῦ ἀναπνύω ἀναπνύσω ἀναπέπνυκα ἀναπέπνυμαι ἀνεπνύθη· καὶ συγκοπῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀμπνύνθη, ἀνεζωπυρήθη, ἠγέρθη. Ἀμορραῖοι: Ὁ Ἀμορραῖος τοῦ Ἀμορραίου, ὄνομα ἔθνους· ἐπὶ δὲ τοῦ τόπου, οἷον τὸ ἀμώριον, διὰ τοῦ ω μεγάλου, καὶ ἑνὸς ρ. Ἄμπαυμα: Ἀνάπαυμα, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμπαυμα. Ἀμπάζονται: Ἀναβάλλονται, καὶ τὰ ὅμοια. Ἄμπηρος: Πηρὸς, νοσερός. Ἀμολγός: Σημαίνει μέλαν, ἀωρίαν, σκότος· ἢ φλογμός· καὶ σκεῦος ἐν ᾧ ἀμέλγουσι τὸ γάλα οἱ ποιμένες, καὶ ξύλινον οἰνοφόρον. Ἀμολγοὺς δὲ τοὺς ἐξαμέλγοντας καὶ ἁρπάζοντας. Μάζα ἀμολγαίη, ζήτει εἰς τὸ μάζα. Ἀμοργὶς δὲ, καλάμη τὶς, ἐξ ἧς ἐνδύματα ἀμόργινα· οἱ δὲ, λινᾶ ὑφάσματα· οἱ δὲ, ἀπὸ Ἀμόργου τῆς νήσου. Οἱ δὲ, ἀμοργίνους, τοὺς ἐρυθροὺς τὸ χρῶμα. Ἀμπυκάζειν: Τὸ τὰς ἔμπροσθεν ἀπὸ προσώπου τρίχας σπαράζειν. Εἴρηται οὕτω καὶ ὁ τροχός. Καὶ δεσμοὶ δὲ ἄμπυκες. Ἄμπυξ: Ἡ γυναικεία ἀναδέσμη, ὅ ἐστι στρόφιον. Καὶ ἐπὶ χαλινοῦ δὲ εἴρηται· οἷον Χρυσάμπυκας ᾔτεεν ἵππους. Παρὰ τὸ ἀμφέχειν ἄμφυξ, καὶ ἄμπυξ. Ἢ παρὰ τὸ ἀναπυκάζειν καὶ ἀνέχειν τὰς τρίχας. Ἐκ μεταφορᾶς καὶ ὁ τροχὸς, διὰ τὸ κυκλοτερὴς εἶναι. Ἀμπλάκημα: Τὸ ἁμάρτημα. Παρὰ τὸ ἀναπλέκεσθαι τῷ ἀνθρώπῳ· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ σχοινίου· σειρὰ γὰρ τὸ σχοινίον λέγεται. Ἐκ τοῦ πλέκω πλακῶ ἀναπλάκημα, καὶ ἀμπλάκημα. Ἀμπρεύω: Ὁ μὲν Καλλίμαχος κυρίως ἐπὶ τοῦ ἕλκειν ἔλαβε τὴν λέξιν· οἷον, Ἄνδρʼ ἐλαιοὶ δʼ ἐκ λειόθεν ἀμπρεύοντες. Ἀμπρὸν γὰρ κυρίως καλεῖται τὸ σχοινίον τὸ ἕλκον τοὺς βόας, οἷον ἄμπερόν τι ὂν, τὸ διαμπερὲς τῶν ζυγῶν δεδεμένον· ἢ τὸ ξύλον τοῖς αὐχέσι τῶν ὑποζυγίων. Ὁ δὲ Λυκόφρων ἐπὶ τοῦ κακοπαθεῖν ἔλαβε τὴν λέξιν· οἷον, Ἄχλαινον ἀμπρεύσουσι νήλιποι βίον. Ἄμπελος: Παρὰ τὸ ἀνάπηλός τις οὖσα, ἡ ἔχουσα ἐν ἑαυτῇ τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον· ἢ παρὰ τὸ πάλλειν καὶ σείειν ἡμᾶς πίνοντας. Ἀμπελόεσσα: Τὸ ἀρσενικὸν, ἀμπελόεις, εἴδους τῶν παραγώγων μετουσιαστικοῦ, ἐκ τοῦ ἄμπελος. Τοῦτο ἀνάπελός τις οὖσα, παρὰ τὸ ἄνω πελάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ ἔχειν τὸν πηλόν. Ἀμπεπαλών: Ἦ ῥα, καὶ ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος. Ἀντὶ τοῦ ἀνασείσας, ἀνατείνας. Διπλασιασμὸς μετοχῆς βʹ ἀορίστου. Τὸ ῥῆμα ἀναπάλλω. Οἱ γὰρ Ἴωνες ἐν τοῖς ῥήμασι καὶ ταῖς μετοχαῖς εἰώθασιν ἀναδιπλασιάζειν· λάχωσι, λελάχωσι· λάθῃ, λελάθῃ. Ἄμπωτις: Αἱ περὶ τὸν Ὠκεανὸν ἀποφυγαὶ καὶ διαστάσεις, καὶ περὶ τὴν Λιβύην· παρὰ τὸ ἀναπίνεσθαι. Κυρίως δὲ ἄμπωτις ἡ ἀναπέμπουσα, ἡ ξηρασία, ἡ ῥιχία· Διονύσιος ὁ Περιηγητής· οἷον, Ἄλλοτε μὲν πλημμυρὶς ἐγείρεται, ἄλλοτε δʼ αὖτε ἄμπωτις ξηρῇσιν ἐπιτροχάει ψαμάθοισι. Κυρίως δὲ λέγεται ἡ ἀναχώρησις τῆς θαλάσσης, ἤγουν ἡ ἀναπινομένη θάλασσα. Ἐκ τοῦ πῶμι πώσω, πῶσις καὶ ἀνάπωσις, καὶ ἄμπωσις κατὰ συγκοπήν· καὶ τροπῇ, ἄμπωτις. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος, ἡ ἐκ τῆς ἐπιφανείας εἰς τὸ βάθος ὑποχώρησις τῆς ὕλης. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ ἐξηγήσεως τῶν λέξεων Ἱπποκράτους· ἡ εἰς βάθος μετάστασις τῶν ὑγρῶν. Ἀμύρητον: Τὸ ἀτέλεστον, καὶ τέλος μὴ ἔχον. Εἴρηται εἰς τὸ ἀμήρυτον. Ἄμυρος: Πόλις Θεσσαλίας. Ἄμυροι: Τόποι κάθυγροι καὶ διαρρέοντες. Ἀπὸ τοῦ μυρεῖν καὶ ῥεῖν. Ἄμυκος: Ἔστιν ὄνομα πόλεως· ἀπὸ Ἀμύκου βασιλέως Βεβρύκων. Ἄμυδις: Σημαίνει τὸ ἅμα. Παρὰ τὸ ἄμα ἄμαδις, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ὡς σάρκες σύρκες, τοῦ πνεύματος μεταβληθέντος. Ὠρίων. Ἀμυδρός: Παρὰ τὸ μύδρος, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀμυδρὸς, ὁ ἀλαμπὴς καὶ σκοτεινός. Τοῦτο παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω. Ἀμυγδαλή: Παρὰ τὸ ἐν τῷ κελύφει, τῷ μετὰ τὸ ἔξω χλωρὸν, πολλὰς ἀμυχὰς ἔχειν. Ὠρίων. Ἄμυστις: Ἡ ἀπνευστὶ πόσις· παρὰ τὸ μὴ μύειν, ὅ ἐστι χανδὸν πιεῖν, ἐπὶ πολὺ, μὴ μύοντα καὶ συνάγοντα τὰ χείλη· ἢ παρὰ τὸ ἅμα πιεῖν, χωρὶς τοῦ διαπνεῦσαι, ὥστε ἀπνευστί. Ἔστι δὲ καὶ φιάλης εἶδος μεγάλης, ᾧ ἐν πότοις ἐχρῶντο. Ἀμυσχρός: Ὁ καθαρὸς, ὁ μὴ μύσει χρανθεὶς, ὁ ἀμίαντος. Καὶ ἀμυσχρά. Ἢ παρὰ τὸ μύσος μυσαχρὸς, ὁ μυσαρὸς, μυσχρὸς, καὶ ἀμυσχρός. Ἀμύμων: Παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω, ὁ μέλλων μύσω· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα μύμων, καὶ ἀμύμων, ὁ μὴ κεκαμμυμένος. Ἢ παρὰ τὸ μῶμος γίνεται ἄμωμος, ἀμώμων· καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς υ ἀμύμων, ὡς χελώνη χελύνη· ὁ ἀμώμητος καὶ ἄψογος. Ἀμυμώνη: Ἡ θυγάτηρ Δαναοῦ· ἐν ἴσαις συλλαβαῖς ἀπὸ γενικῆς παράγεται θηλυκὰ εἰς η· πέρατος, περάτη· κάλυκος, καλύκη· ἅρπαγος, ἁρπάγη· βαρύνεται ἐπὶ τοῦ ἐργαλείου· σώφρονος, Σωφρόνη· χίονος, Χιόνη, ὄνομα ἡρωΐδος· ἀμύμων ἀμύμονος, Ἀμυμόνη, καὶ Ἀμυμώνη. Μεθόδιος. Ἀμυκάλαι: Τῶν τοξικῶν βελῶν αἱ ἀκίδες. Ἄμυλος: Βρῶμα, τὸ μὴ πεπτωκὸς ὑπὸ μύλην· ἀρσενικῶς· καὶ ψιλοῦται. Ἀμυστί: Ἀπνευστὶ πίνειν· οἱ δὲ, ἀθρόως. Ἄμυλον: Στερρὸν, ἄκλαστον. Ἀμφίβολοι: Οἱ ἑκατέρωθεν περιβαλλόμενοι, ἢ βάλλοντες. Ἀμφιγνοεῖν: Τὸ μὴ ἀκριβῶς γινώσκειν· καὶ ἀμφιγνωμονεῖν. Δωρόθεος. Ἀμφίγονον: Υἱὸν τὸν ἐκ προτέρας γυναικός. Ἀμφίδεα: Ψέλια, δεσμούς· ἔνιοι ἀμφιδέτας ἁλύσεις, παρὰ δὲ Ἱπποκράτει ἀμφίδεον, τὸ στόμιον τῆς μήτρας, κατὰ μεταφοράν. Ἀμφίδουλος: Ὁ ἐξ ἀμφοτέρων γονέων δοῦλος. Ἀμφίεπον: Ἐποίουν, περιεκύκλουν· ἢ περὶ ἔργον ἐπόνουν. Ἀμφίσγονοι: Οἱ ἑτερομήτορες. Ἄμυξ: Ἐπίρρημα. Σημαίνει τὸ ἀμυκτικῶς· παρὰ τὸν μέλλοντα γινόμενον ἐπίρρημα, ἀποβολῇ τοῦ ω, ὡς ἀπὸ τοῦ δήξω δάξω δὰξ, καὶ αὐτοδὰξ, κλάζω κλάξω κλὰξ, καὶ ὀκλάξ, οὕτως ἀμύσσω ἀμύξω ἄμυξ καὶ ἀμύξ. Μεθόδιος. Καὶ ἀμυχηδὸν, ἄκροις δακτύλοις· οἱ δὲ, μικρόν· ἢ ἐπὶ τοῦ ταχέως. Ἀμυχή: Τὸ ἕλκος τὸ ἐπὶ τοῦ σώματος· παρὰ τὸ ἀμύσσειν. Ἢ παρὰ τὸ μυχὸν μυχὴ, καὶ ἀμυχὴ, ἡ μὴ εἰς βάθος πληγή. Μεθόδιος. Ἀμύσσω: Παρὰ τὸ αἷμα, αἱμάσσω· τροπῇ τοῦ α εἰς υ, ἀμύσσω, ὡς μάθω μάθος καὶ μῦθος. Σημαίνει δὲ τὸ αἱματῶ καὶ ξέω τοῖς ὄνυξιν. Σὺ δʼ ἔνδοθι θυμὸν ἀμύξεις. Κνήσεις, λυπήσεις. Τὸ θέμα, ἀμύσσω· ὁ μέλλων, ἀμύξω. Παρὰ τὸ ΜΥ ἐπίρρημα γίνεται μύζω, καὶ ἀμύζω, τὸ λίαν οἰμώζειν· τὸ δὲ ζ τρέπεται εἰς δύο ΣΣ Αἰολικῶς· ἢ ἀπὸ τοῦ μύζειν καὶ ἐκθλίβειν τὴν ψυχήν. Ἀμύντωρ: Ὁ βοηθός· ἀπὸ τοῦ ἀμύνω· ὁ ἐπίκουρος. Ἀμύνω: Τὰ εἰς ΝΩ παραληγόμενα τῷ υ βαρύνεσθαι θέλει, καὶ ἐπιτεταμένον ἔχει τὸ υ· εἰ δέ τι περισπᾶται, προκατάρχον ἔχει ὄνομα, οὗ τὸ τέλος εἰς ω τραπὲν ῥῆμα ποιεῖ· ὀδύνη, ὀδυνῶ. Ἀμύναι: Ἀποστρέψαι, ἀποσοβῆσαι, καὶ ἀλεξῆσαι, καὶ βοηθῆσαι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ τιμωρήσασθαι. Ὥστε τρία σημαίνει. Ἀμύναι οὖν κυρίως τὸ ἀπροφασίστως βοηθῆσαι· ἀπὸ τοῦ ἄμυνα ἡ ἐκδίκησις· τοῦτο παρὰ τὸ μύνη ἡ πρόφασις· μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄμυνα. Ἢ μύνας σημαίνει τοὺς μελλησμούς· ἔνθεν ἀμύνειν τὸ ἀμελλητὶ βοηθεῖν. Ἢ παρὰ τὸ ἀμεύω, τὸ πορεύομαι, γίνεται ἀμεύνω, ὡς δύω δύνω, καὶ θύω θύνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ε, ἀμύνω, τὸ μετὰ δρόμου βοηθῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἀμείβω, ἀμεύω· καὶ προσθέσει τοῦ ν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, ἀμύνω, τὸ ὑπὲρ χάριτος βοηθεῖν. Ἀμφαδόν: Ἀλλʼ ἀμφαδὸν, αἴκε τύχωμαι. Φανερῶς, ἀναφανδόν. Φαίνω φανδὸν, καὶ ἀμφαδόν· ἀμφαδὸν ἀμφαδίη. Ἠὲ καὶ ἀμφαδίην. Φανερῶς. Ἀμφαής: Οἶκος περίσκεπτος. Ἀμφασίαν: Τὴν ἀφωνίαν καὶ ἔκπληξιν· οὐκ ἀφασίαν, οἷον προφασίαν, ἀπορίαν. Ἀμφʼ αὖον: Κόρυθες δʼ ἀμφʼ αὖον ἀΰτευν. Δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ἀμφὶ καὶ αὖον· αἱ περικεφαλαῖαι αὐτῶν ξηρὸν ἦχον ἀπετέλουν. Ἀμφεπονεῖτο: Οἷον, Ἐν μεγάρῳ Ἑκάτης πανήμερος ἀμφεπονεῖτο. Διέτριβεν. Ἀμφέσχετο: Περιεβάλετο. Ἀμφεποτᾶτο: Περὶ τῶν τέκνων αὐτῆς λυπουμένη ἐπέτατο. Ἀπὸ τοῦ ποτάομαι ποτῶμαι, ὁ παρατατικὸς ἐποτώμην· τὸ γʹ, ἐποτᾶτο, καὶ ἀμφεποτᾶτο. Ἄμφηκες: Ἀμφοτέρωθεν ἠκονημένον· ἀπὸ τοῦ ἥκω· τὸ ἐξ ἀμφοτέρων μερῶν ὀξύ. Ἀμφιαχυῖα: Ἴα, ἡ ἐκπεμπομένη βοή. Ἐκ τούτου ἰάχω καὶ ἰαχή· καὶ ἀμφιάχω, ὁ μέλλων ἀμφιάξω, ἀμφίαχα, ἀμφιαχὼς ἡ μετοχή· τὸ θηλυκὸν, ἀμφιαχυῖα, περιβοῶσα ἢ τρύζουσα. Ἀμφιάραος ἢ Ἀμφιάρεως: Ὁ ἥρως Ὀϊκλέους· ἢ παρὰ τὸν ἀέρα, ἢ παρὰ τὰς ἀράς· μάντις γὰρ ἦν. Ἀμφιβέβηκας: Ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας. Περιβέβηκας, ὑπερμαχεῖς· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τετραπόδων. Ἀμφίβασιν: Δεῖσε δʼ ὅγʼ ἀμφίβασιν κρατερὴν Τρώων. Τὴν ἰσχυρὰν ὑπερμάχησιν. Κυρίως ἀμφίβασις λέγεται ἡ περὶ τοῦ νεκροῦ μάχη· περιβάντες γὰρ τὸν νεκρὸν ἀγωνίζονται ὑπὲρ τοῦ σωθῆναι. Ἀμφιβρότη: Ἡ ἑκατέρωθεν τὸν βροτὸν σκέπουσα ἀσπὶς καὶ κρύπτουσα, πάντοθεν ἴση· ἢ περὶ βροτὸν εἰργασμένη. Ἀμφίβληστρον: Σημαίνει δὲ δίκτυον· παρὰ τὸ βάλλω βλῶ βλήσω βλῆτρον· καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀμφίβληστρον. Ἀμφιγυήεις: Ὁ Ἥφαιστος, ὁ βραδὺς ἐν τῷ πορεύεσθαι· παρὰ τὸ γυῖα, ὅ ἐστιν ἄκρα, χεῖρες καὶ πόδες· ἢ ἀμφοτέροις τοῖς γυίοις ὅ ἐστι τοῖς ποσὶ χωλός. Ζήτει εἰς τὸ αἱματόεις. Ἀμφιγυιῶσαι: Ἀκρωτηριάσαι. Ἀμφηρεφέα: Ἀμφηρεφέα τε φαρέτρην. Θηλυκὸν, αἰτιατικῆς πτώσεως· ἀπὸ τοῦ ἐρέφω καὶ τοῦ ἀμφί· τὴν ἀμφοτέρωθεν ἐσκεπασμένην, τὴν τῶν βελῶν θήκην· ἢ πάντη ἰσχυράν. Ἀμφήριστον: Ἀμφίβολον· ἢ ἄνισον. Ἐρίζω, ἤρισμαι ὁ παθητικὸς παρακείμενος· ἐξ αὐτοῦ ἤριστος καὶ ἀμφήριστος. Ἀμφίλογον, ἢ ἔπισον. Ἀμφαρίστερος: Οὐκ αἴσιος, οὐ δεξιός· ἀμφοτέρωθεν ἀριστερός. Ἀμφερκῆ: Πάντοθεν περιειργόμενον. Ἀμφημερινός: Ὁ καθημερινός· καὶ ἀμφήμερον ὁμοίως. Ἀμφήρης αὐλὸς, ὁ ἑκατέραις χερσὶ κατεχόμενος καὶ σύμφωνος. Καὶ στόμα ἀμφῆρες, ἀμφοτέραις γνάθοις ὁμοίως ἐσθίον. Ἀμφίβια ζῶα: Τὰ ἐπὶ τῆς χέρσου καὶ ὕδατος ὁμοίως διατελοῦντα. Ἀμφίδυμοι λιμένες: Δύο εἰσόδους ἔχοντες· ἢ σκεπεινοὺς, ἢ ἀμφιστόμους· ὁ ἀφʼ ἑκατέρου μέρους εἴσπλοιαν ἔχων· καὶ ἀμφιδὺς, τὸ ἐνδύς. Πάντοθεν κατάδυσιν ἔχοντες καὶ σκέπην καὶ καταγωγήν· οἷον ἀμφίδυνοι, ἀπὸ τοῦ δύνειν τὸ σκεπόμενον· οἱ ἀμφοτέρωθεν εἴσπλους τουτέστιν εἰσδύσεις καὶ καταγωγὴν ἔχοντες. Ὀδυσσείας δʹ. Λέγεται δὲ καὶ ὁ λιμὴν τῆς Κυζίκου ἀμφίδυμος, δισσὰς εἰσόδους ἑκατέρωθεν μέρους ἔχων. Ἐν δέ οἱ ἀκταὶ Ἀμφίδυμοι. Ἢ διδύμους. Ἀμφίγυα: Ὅμηρος ἐπὶ τῶν δοράτων λέγει· οἷον, Ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι. Οἱονεὶ τὰ ἑκατέρωθεν γυῶσαι δυνάμενα, ὅ ἐστι χωλῶσαι καὶ πλῆξαι διὰ τῆς ἐπιδορατίδος καὶ τοῦ σαυρωτῆρος. Ἔνιοι τοῖς διὰ χειρός· οἱ δὲ, μακροῖς καὶ ὀξέσιν. Ἀμφίδρυφοι: Ἔστι δρύπτω τὸ ξαίνω, τὸ ἀμφοτέρωθεν ἐξεσμένον, καὶ ἐσπαραγμένον. Καὶ ἀμφιδρυφῆ, τὴν κατεσπαραγμένην. Ἁμφιδέδηε: Ἀπὸ τοῦ δέω μέσου παρακειμένου· περιειλεῖται, περιορίζει· ἤγουν ἀμφοτέρωθεν περιεκύκλωσε· Πτόλεμός τε ἄστυ τόδʼ ἀμφιδέδῃε Ἀμφιδρόμια: Ἑορτή ἐστιν ἐν Ἀθήνῃσι τελουμένη, καθʼ ἣν ἐγκρυφίου ἄρτου ὀπτωμένου ἐπὶ τῆς ἑστίας περιτρέχουσι. Τὸ δʼ αὐτὸ ποιοῦσι καὶ μετὰ σκευῆς εἰς τὰ βρέφη παρὰ τὴν ἑστίαν περιφέροντες, ἐπειδὴ κουροτρόφος ἡ θεὸς ἐπί τινων πεφήμισται. Μέμνηται Πλάτων ἐν Θεαιτήτῳ· Τοῦτο μὲν δὴ, ὡς ἔοικε, μόγις ἐγεννήθη, ὅ τι δή ποτε τυγχάνει ὄν· μετὰ δὲ τὸν τόκον τὰ ἀμφιδρόμια ὡς ἀληθῶς ἐν κύκλῳ περιθρεκτέον τῷ λόγῳ. Ἀμφιελίσσας: Αἱ νῆες αἱ ἀμφοτέρωθεν ταῖς κώπαις ἐλαυνόμεναι· ἢ ἑκάτερα τὰ πλευρὰ στρεφόμεναι. Ἐκ τοῦ ἑλίσσω. Ἀμφιέννυτο: Παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδύομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἕνω· καὶ κατὰ παραγωγὴν ἑνύω καὶ εἱνύω· καὶ ἐπειδὴ ἔθος ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς τὸ ι τρέπειν πρὸς τὸ ἐπιφερόμενον σύμφωνον, οἷον εἴρω ἔρρω, φθείρω φθέρρω· τὸν αὐτὸν τρόπον τρέπει τὸ ι εἰς τὸ ν, καὶ γίνεται ἐννύω, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως ἀμφιεννύω· καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἀμφιέννυμι· καὶ ἀμφιέννυται, τὸ ἐνδύεται. Ἀμφιειμένοι: Ἐνδεδυμένοι· ὡς τὸ, Ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε. Γέγονε παρὰ τὸ ἕω τὸ ἐνδύομαι ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρακείμενος εἷκα· ὁ παθητικὸς εἷμαι· ἡ μετοχὴ, εἱμένος· Εἱμένος ὤμοιϊν νεφέλην. καὶ ἐν συνθέσει ἀμφιειμένοι. Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός. Ἀμφιέννυμαι ἠμφιεννύμην: Μήποτε κἀνταῦθα περιττή ἐστιν ἡ πρόθεσις. Τί γὰρ διαφέρει τὸ ἕννυμαι τοῦ ἀμφιέννυμαι; Καὶ, Αὐτὴ δὲ φάρος μέγα ἕννυτο νύμφη. Τί γὰρ πλέον τοῦ ἀμφιέσασθαι χιτῶνα; Οὕτω Ζηνόβιος. Ἀμφιετεῖν: Θύειν καθʼ ἕκαστον ἔτος, ἢ διʼ ὅλου τοῦ ἔτους, ἢ κατʼ ἔτος. Καὶ ἀμφιεταζομένας, τὰς κατʼ ἔτος γινομένας ἢ περιερχομένας. Ἀμφικέφαλος: Κλίνης εἶδος παρʼ Ἀθηναίοις, παρὰ τὸ ἑκατέρωθεν ἀνάκλισιν ἔχειν καὶ προσκεφάλαιον. Ἀμφίκαυστις: Ἡ ὀρεινὴ κριθὴ, ἣν ἡμεῖς εὔστραν καλοῦμεν. Καὶ οὕτω μὲν οἱ τραγικοί· οἱ δὲ κωμικοὶ, τὸ αἰδοῖον ἀμφίκαυτις, ἀπὸ τοῦ περικεκαῦσθαι. Οἱ δὲ τὴν πρώτην ἔκφυσιν τῶν πυρῶν, ἣν ἠλήϊον προσαγορεύουσιν ὡραῖον, διὰ τὸ τοὺς πρωΐμους, καέντων τῶν ἀχύρων, ἐπιτηδείους εἶναι εἰς τροφήν. Μεθόδιος. Εἴρηται μεταφορικῶς καὶ ἡ μάχη. Ἀμφικύπελλον: Ποτήριον· παρὰ τὸ κύφον κύφελον, καὶ κύπελλον. Ἢ παρὰ τὸ χέω χύπελον, ὅπου ὁ πηλὸς ἤγουν ὁ οἶνος χεῖται· καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ, ἀμφικύπελλον, πλεονασμῷ ἑτέρου λ· τὸ ἐκ περιφερείας κύφον. Ὅθεν καὶ τὰ πρὸς ἡμᾶς κάτω νεύοντα νέφη κύφελλα λέγονται. Ἀρίσταρχος φησὶ σημαίνειν τὴν λέξιν τὴν διὰ τῶν ὤτων ἑκατέρωθεν περιφέρειαν. Ἐφʼ ὧν καὶ ῥητῶς ἀποδιδοὺς λέγει· Ἤτοι ὁ καλὸν ἄλεισον ἀναιρήσεσθαι ἔμελλε χρύσεον ἄμφωτον. Ἢ οἷον ἀμφίκυρτον. Ἀμφικτύονες: Οἱ περιοικοῦντες. Τὸ γὰρ κτίσαι ἐπὶ τοῦ οἰκίσαι ἔλαβον οἱ παλαιοὶ, ὥς φησιν Ὅμηρος, Ἐϋκτίμενον πτολίεθρον. καὶ, Ἐϋκτιμένην κατʼ ἀλωήν. Ἔστιν οὖν οἰκίζω οἰκίσω οἰκιὼν καὶ οἰκτιὼν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ, καὶ μετὰ τῆς ἀμφὶ προθέσεως, ἀμφικτιών· καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, ἀμφικτύων, ὡς τριφάλεια τρυφάλεια. Οὕτως Ὦρος. Ἀμφιμάσχαλος: Χιτὼν, δύο χειρίδας ἔχων· ὃς ἦν τῶν ἐλευθέρων· ὁ δὲ τῶν οἰκετῶν μίαν εἶχε, καὶ διὰ τοῦτο ἑτερομάσχαλος ἐκαλεῖτο. Ἀμφικέλεμνον: Ἀμφοτέρωθεν ὀκέλλον καὶ στηριζόμενον· οἱ δὲ ἀμφικελέμνους, ἀμφιβαρεῖς, ἢ τὰς σατυρικὰς ὀρχήσεις· ἀπὸ τοῦ κέλλειν. Ἀμφιμήτωρ: Οὐχ ὁμομήτριος, ἀλλὰ ὁμοπάτωρ ὢν ἀδελφὸς, ὧν μητέρες διάφοροι λέγονται. Λέγονται δὲ ἀμφιμητρίαι. Ἀμφίπολον: Δούλην, θεράπαιναν· καὶ ἀμφιπολεύειν, ἀσπάζεσθαι καὶ θεραπεύειν καὶ περιέπειν· καὶ ἀμφιπολῇσι, περιπορείαις. Ἀμφίσβαινα: Αἰτιατικὴ ἀμφίσθμαινα. Ἔστι δὲ εἶδος ὄφεως, ἔχοντος ἐξ ἑκατέρου κεφαλὰς καὶ ἀναβαίνοντος. Ἀμφίσωπον: Περίβλεπτον. Ἀμφιβέβηκας: Ὑπερασπίζῃ. Κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζῴων. Ταῦτα γὰρ περιβεβηκότα ἑαυτῶν τοῖς τέκνοις ἀμύνεται τοὺς ἐπιόντας. Ἢ ἀπὸ τῶν περιβαινόντων τοῖς ἐν τῷ πολέμῳ τεθνηκόσι καὶ ὑπερμαχούντων, ἵνα μὴ σκυλευθῶσι καὶ ὑβρισθῶσιν. Ἢ μέσος κάθησαι, ἐν αὐτῇ τιμώμενος ὥσπερ πολιοῦχος. Κλῦθί μευ ἀργυρότοξʼ, ὃς Χρύσην ἀμφιβέβηκας. Ἀμφιλαφές: Τὸ δασὺ, τὸ ἑκατέρωθεν ληπτὸν, ἀμφιλαβὲς, κατὰ συγγένειαν τοῦ β εἰς φ. Δοκεῖ δέ μοι παρὰ τὸ ἁφή· οἱονεὶ τὸ τῇ ἁφῇ ἑκατέρωθεν ὑποπίπτον, διὰ τὴν δασύτητα· ὅ ἐστι πολὺ καὶ δαψιλές. Ἀμφιλύκη: Ἡ σκοτεινὴ, ἀμφιλύγη τὶς οὖσα, τὸ λυκόφως. Ἔστι λυγαῖον τὸ σκοτεινὸν, παρὰ τὸ λύειν τὴν αὐγὴν, καὶ μὴ ἐᾶν συστῆναι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται λύγη· καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ, λύκη· καὶ Ἀμφιλύκη νύξ. Ὠρίων. Ἀμφότερον: Ἐπίρρημα μεσότητος· ἀντὶ τοῦ ἀμφοτέρως. Παράγεται δὲ ἐκ τοῦ οὐδετέρου ἀμφότερον, τὸ ἀρσενικὸν ἀμφότερος, καὶ ἀμφότεροι. Ἑνικὰ οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει. ἄμφω ὀνόματος τὸ ω μέγα. Τὸ ἄμφω, δύο, θεματικά· διά τί; διότι οὐ γίνεται ἀπὸ ἑνικῶν· τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει. Καὶ τί διαφέρει τὸ ἄμφω τοῦ δύο; ὅτι τὸ δύο γράφεται καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ, καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου Ἀττικῶς· τὸ δὲ ἄμφω, διὰ τοῦ ω μεγάλου πάντοτε. Καὶ ὅτι τὸ μὲν δύο μετὰ τοῦ ἄρθρου συντάσσεται· οἷον, οἱ δύο· τὸ δὲ ἄμφω, ἄνευ τοῦ ἄρθρου. Ἄμφω σημαίνει τὸ ἀμφοτέρους. Οἷον, Ἄμφω ὁμῶς φίλοι θυμῷ. Ἀμφότεροι: Ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον διδάξω. Τί ἐστιν ἀπὸ τοῦ β τὸ α διδάξω; Ἐπειδὴ τὸ Ἄμφω θέμα ἐστὶν ὡς τὸ δύω· διαφέρει δὲ τὸ ἄμφω τοῦ δύο, ὅτι τὸ μὲν δύο πρώτην γνῶσιν τίθησι τοῦ ἀριθμοῦ, τὸ δὲ ἄμφω ἀναφορὰν ὑπισχνεῖται δυάδος· ὥστε ὅπέρ ἐστιν οἱ δύο, τοῦτό ἐστιν ἄμφω. Διὰ τοῦτο τὸ δύο λαμβάνει ἄρθρου παράθεσιν, οἱ δύο, τῶν δύο· τὸ δὲ ἄμφω οὐ λαμβάνει· οὐδὲ γὰρ λέγομεν οἱ ἄμφω· ἤδη γὰρ τὴν ἀναφορὰν ἔχει. Πρῶτον οὖν ἐστὶ παρὰ τὸ ἄμφω ἀμφότερος· οἷον, Ἀμφότεροι μέμασαν. Ἀμφοτέροισι δʼ ἀρήγετε. εἶτα δυϊκῶς ἀμφοτέρω· καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄμφω, κατʼ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. Διὰ τοῦτο οὖν εἶπον, ὅτι ἀπὸ τοῦ δευτέρου τὸ πρῶτον θέλω διδάξαι. Ἀμφοτέρω γάρ· εἶτα ἄμφω, κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Τὸ γὰρ, Ἀμφότεροι μέμασαν πολεμίζειν, κατηγορεῖ τῶν ἐγνωσμένων διὰ τῶν προκειμένων λόγων· λέγει γὰρ Ἕκτορα καὶ Ἀλέξανδρον. Ἀμφίων: Ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως καὶ τῆς ἰὼν μετοχῆς γέγονεν ἀμφιΐων· καὶ κράσει τῶν δύο ΙΙ εἰς ι μακρὸν, Ἀμφίων. Βαρύτονον δὲ γέγονεν· ἐπειδὴ αἱ μετοχαὶ συντιθέμεναι, ἐὰν μὲν φυλάττωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσι· οἷον βὰς, ἀναβάς· στὰς, ἀναστάς· ἐὰν δὲ ἐναλλάσσωσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, τούτου χάριν καὶ τὸν τόνον ἐναλλάσσουσι. Δοκεῖ δὲ καὶ παράλογος εἶναι ἡ σύνθεσις τοῦ Ἀμφίων· ἐπειδὴ αἱ εἰς φωνήεντα λήγουσαι προθέσεις δέχονται καὶ τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως. Καὶ αἱ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς κράσεως· οἷον προέστη, προύστητέ μου· ἀναέρχομαι, ἀνέρχομαι· αἱ δὲ δεχόμεναι τὸν λόγον τῆς κράσεως οὐ δέχονται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως· οἷον, προέστη, πρόστη· περιΐαχε, Περίαχε πόντος ἀπείρων. Ὅθεν σημειούμεθα τὴν διὰ πρόθεσιν. Αὕτη γὰρ, δεχομένη τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, δέχεται καὶ τὸν λόγον τῆς κράσεως, ὡς ἐπὶ τοῦ διάκονος· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνέγκω, ὃ σημαίνει τὸ φέρω, γέγονε διαένοκος· καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν, διαέκονος· καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν, διάκονος. Εἰ ἄρα οὖν ἡ ἀμφὶ δέχεται τὸν λόγον τῆς ἐκθλίψεως, οἷον, ἀμφὶ ἀγαθὸν, Ἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα, οὐκ ὤφειλε δέξασθαι τὸν λόγον τῆς κράσεως. Λέγει δὲ Εὐριπίδης ὁ τραγικὸς ἐτυμολογῶν τὸ Ἀμφίων, ὅτι Ἀμφίων ἐκλήθη παρὰ τὸ παρὰ τὴν ἄμφοδον ἤγουν παρὰ τὴν ὁδὸν γεννηθῆναι. Ὁ δὲ Ἀριστοφάνης κωμικευόμενος λέγει, ὅτι οὐκοῦν Ἄμφοδος ὤφειλεν κληθῆναι. Ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τῆς ἀμφὶ καὶ τοῦ ἰών· ἀλλʼ ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως κατὰ παραγωγὴν, καὶ ἐξέτεινε τὸ ι ποιητικῶς, ὥσπερ τὸ Ἰξίων καὶ Δολίων. Οὕτω Χοιροβοσκὸς εἰς τὴν Ὀρθογραφίαν αὐτοῦ. Ἀμφιθαλής: Κατʼ ἄμφω τοὺς γονεῖς θάλλων, ὅ ἐστιν ὁ ἔχων τοὺς γονεῖς ἀμφοτέρους ζῶντας, παῖς ᾧ οἱ γονεῖς περίεισιν οἱ δύο. Ἀμφίθετος φιάλη: Ἡ κοῖλον πυθμένα ἔχουσα, ἡ ἄνευ ὤτων· ἢ ἀμφοτέρως τετορνευμένη, ἢ ὁμοίως ἐπὶ στόμα καὶ πυθμένα δυναμένη τίθεσθαι. Ἄμφιος: Λέγουσι τινὲς, ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων γίνεται Ἀκταῖος, καὶ ἀπὸ τοῦ πλείων πλεῖος, καὶ ῥάων ῥᾶος, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρείων ἀρεῖος· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων γίνεται Ἄμφιος· καὶ ἐπειδὴ τὸ Ἀμφίων διὰ τοῦ ι γράφεται, τούτου χάριν καὶ τὸ Ἄμφιος διὰ τοῦ ι. Οἷστισιν ἀντίκειται ἡ σημασία. Τὰ γὰρ εἰς ΩΝ κύρια εἰς ΟΣ γινόμενα ὀνόματα κατὰ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου λαμβάνεται· οἷον, τὸ Ἀκταῖος ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων ἐγένετο, καὶ τὴν σημασίαν τοῦ Ἀκταίων ἐφύλαξεν· ὁ αὐτὸς γὰρ λέγεται καὶ Ἀκταίων καὶ Ἀκταῖος. Εἰ ἄρα οὖν τὸ Ἄμφιος ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων ἐγένετο, ὤφειλε καὶ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα ληφθῆναι· ἀλλὰ μὴν οὐ λαμβάνεται ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου τὰ δύο ὀνόματα. Ἀμφίων μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ζήθου, ὁ κτίσας τὰς Θήβας, ὁ υἱὸς τοῦ Διὸς καὶ τῆς Ἀντιόπης, Ἄμφιος δὲ ἦν ὁ τοῦ Σελάγου υἱός· ὥστε δῆλον ὅτι οὐ γέγονεν ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων τὸ Ἄμφιος. Ἀλλʼ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ὥσπερ παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν γίνεται ὕπιος, οἷον ὕπιος Ζεύς· ἔστι δὲ ὄνομα ποταμοῦ, ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ· οἷον Παρʼ εἰαμεναῖς Ὑπίοιο οὕτως καὶ παρὰ τὴν ἀμφὶ πρόθεσιν γέγονεν Ἄμφιος, ἐκτάσεως γενομένης τοῦ ι ποιητικῶς. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀμφιῶ: Εἴρηται εἰς τὸ κρεμῶ. Ἀμφῶες: Τὸ δύο ὦτα ἔχον. Παρὰ τὸ οὖας, ἐλλείψει τοῦ υ, ὄας· καὶ ὡς οὖδας οὖδος, γῆρας γῆρος, οὕτως ὄας, ὄος· καὶ ὡς γένος εὐγενὴς, οὕτως ἀμφώης καὶ ἀμφῶες. Μεθόδιος. Καὶ ἄμφωτον ὁμοίως, τὸ ἐξ ἑκατέρου μέρους ὦτα ἔχον. Ἀμφωτίδες: Χαλκᾶ τινα, ἅπερ οἱ παλαισταὶ τοῖς ὠσὶ περιετίθεσαν. Περιωτίδες οὖν εἰσὶ, καὶ ἀμφωτίδες, τῆς ἀμφὶ τὴν περὶ σημαινούσης. Μεθόδιος. Ἢ ἄμφωτις σκεπαστήριον ὠτός· καὶ ἀμφώτας, χιτών τις λέγεται. Καὶ ἀμφίνωτις. Ἀμφοῦδις: Παρὰ τὸ ἔδαφος. Ἔστι ῥῆμα οὐδίζω· οὗ μέλλων οὐδίσω. Ἀποβολῇ οὖν οὖδις, καὶ συνθέσει ἀμφοῦδις· παρὰ τὸ οὖδας τὸ ἔδαφος. Ἀμφορεύς: Τὸ ἑκατέρωθεν δίωτον σταμνίον, ὥς φησι Θεόκριτος, Ἀμφορεὺς νεοτευχής. Οἱ δὲ, κοινὸν μὲν κεράμιον, ἢ τὸ ἑκατέρωθεν αἰρόμενον ἀμφοαιρεὺς, καὶ ἀμφορεὺς κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμόν. Δηλοῖ δὲ μέτρον ὑγροῦ. Ἀμφόνον: Ἰστέον ὅτι κατὰ συγκοπὴν οὐκ ἐγένετο, ἐπειδὴ αἱ συγκοπαὶ ἐν μιᾷ λέξει γίνονται· οἷον πατέρος πατρὸς, ἀναμεῖναι ἀμμεῖναι. Τὸ δὲ ἀμφόνον δύο μέρη λόγου εἰσίν· ἀνὰ φόνον γάρ. Ἀλλʼ οὔτε δὲ κατʼ ἔκθλιψιν ἐγένετο· ἐπειδὴ αἱ ἐκθλίψεις οὐδέποτε συμφώνου γίνονται, ἀλλὰ φωνήεντος ἐπιφερομένου· οἷον, κατὰ Ἀπολλώνιον, κατʼ Ἀπολλώνιον· βούλομαι ἐγὼ, βούλομʼ ἐγώ. Κρεῖττον δέ ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ τοιοῦτον σχῆμα εἶδος ἐστὶ συγκοπῆς. Χοιροβοσκός. Ἀμφίπολος: Θεραπαινὶς, δουλίς. Παρὰ τὴν ἀμφὶ πρόθεσιν καὶ τὸ πολῶ, πόλος, καὶ ἀμφίπολος, οἱονεὶ ἡ περὶ τὴν δέσποιναν πολοῦσα, τουτέστιν ἀναστρεφομένη. Προπαροξύνεται. Τὰ παρὰ τὸ πολῶ καὶ χέω, μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα, πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· οἷον ὀνειροπόλος, οἰωνοπόλος, οἰνοχόος· τὰ δὲ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα προπαροξύνονται, πρόπολος, πρόχοος. Ἀμφίπολις: Πόλις Θρᾴκης, ἥτις ἐκαλεῖτο πρότερον Ἐννέα ὁδοί· διὰ τὸ περιέχεσθαι καὶ περιοδεύεσθαι ὑπὸ τοῦ Στρυμόνος ποταμοῦ. Μεθόδιος. Ἀμφιρρόπους ἐννοίας: Ἀπὸ τοῦ ῥέπω τοῦ σημαίνοντος τὸ κλίνω ἢ ἐκτείνω· ἐπʼ ἀδήλου ἐπικειμένας τοῦ τέλους, ἀμφοτέρωθεν κλινούσας, ἢ καθελκομένας, ἢ καθελκούσας. Ἄμφις: Τοῦτο οὐ συγκοπὴ, ἀλλὰ μετασχηματισμός· ἀπὸ γὰρ τοῦ Ἀμφιάραος Ἄμφις, ὡς παρὰ Αἰσχύλῳ· ὥσπερ ἀστράγαλος, ἄστρις· καὶ Ἰφιάνασσα, Ἴφις· καὶ Θρασυκλῆς, Θράσυλλος· καὶ Βαθυκλῆς, Βάθυλλος, ὑποκοριστικά. Ταῦτα γὰρ μετασχηματισμοὶ καλοῦνται· ἐπειδὴ οὐ συμφωνεῖ ἡ κατάληξις· οὐδέποτε γὰρ συγκοπὴ γίνεται τρισύλλαβος· ἀλλʼ οὐδὲ πάλιν ἀποκοπὴ, ἐπεὶ τὸ σ ἔχει τῆς τελευταίας συλλαβῆς. Ὅπου γὰρ τῆς τελευταίας συλλαβῆς τηρηθῇ τὸ στοιχεῖον οὐ λέγεται ἀποκοπή· ὥστε μετασχηματισμός ἐστιν. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Ἀμφύσκῃ: Τῇ χειρὶ κυρτωθείσῃ· οἱ δὲ πτύον κοπροβόλον. Ἀμφώδων: Ὁ ὄνος. Λέγεται δὲ ἀμφώδοντα τὰ ζῷα τὰ κατὰ τὴν ἄνω καὶ κάτω ὠδοντωμένα. Ἄμφωξις: Ὑδρεῖον ξύλινον, εἰς ὃ ἀμέλγουσιν. Ἀμφί: Ἰστέον ὅτι προθέσεις εἰσὶ τῇ μὲν φωνῇ ιηʹ, τῷ δὲ σημαινομένῳ ιζʹ· ἡ γὰρ ἀμφὶ καὶ ἡ περὶ τὸ αὐτὸ σημαίνουσι. Καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἅμα εὑρίσκονται· οἷον, Ἕκτωρ δʼ ἀμφιπεριστρώφα. Διαφέρουσι δὲ κατὰ τρεῖς τρόπους. Ἡ μὲν ἀμφὶ ἀποβάλλει τὸ ι, ὡς τὸ, Ἀμφʼ ἀγαθὸν θεράποντα. ἡ δὲ περὶ, οὐδέποτε. Καὶ ὅτι ἡ μὲν περὶ ἀναστρέφεται, ὡς τὸ, Ἀγαμέμνονος πέρι καὶ Ἀχιλλέως. ἡ δὲ ἀμφὶ, οὐδέποτε. Καὶ ὅτι ἡ μὲν περὶ ποτὲ μετάγεται εἰς ἐπιρρηματικὴν σημασίαν, εἰς μέρος λόγου, τουτέστιν ἐπίρρημα μεσότητος· ὡς τὸ, Ἰδομενεῦ, πέρι μέν σε τίω. ἀντὶ τοῦ περισσῶς· ἡ δὲ ἀμφὶ, οὐδέποτε. Λέγεται δὲ ἡ ἀμφὶ καὶ ἀμπὶ παρὰ Αἰολεῦσι. Ἀμφίς: Ἀπὸ τῆς ἀμφὶ προθέσεως γίνεται ἀμφὶς ἐπίρρημα, σημαῖνον τὸ χωρίς· οἷον, Θεοὶ Κρόνον ἀμφὶς ἐόντες. Οὐδὲ γὰρ δυνάμεθα λέγειν πρόθεσιν, ἢ πλεονασμὸν τοῦ σ. Ἀμφισβητεῖν: Τὸ ζητεῖν, πλεονασμῷ τοῦ β· ἔστι γὰρ ἀμφισητεῖν. Ἢ παρὰ τὸ ἀμφὶς καὶ τὸ βάζειν· ἵνα σημαίνῃ τὸ ἀμφιλογεῖν. Πολλάκις δὲ πλεονάζει τὸ β, ὡς ἐν τῷ ἄδηρον ἄβδηρον· ἄβδηρος γάρ τις ἐστί· καὶ σίδη σίβδη. Καὶ οὕτω μὲν ὁ Μεθόδιος· ὁ δὲ Ζηνόδοτος λέγει ὅτι δύναται μὴ παρὰ τὴν ἀμφὶ συγκεῖσθαι πρόθεσιν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀμφὶς ἐπίρρημα· ἵνα σημαίνῃ τὸ κεχωρισμένως βαίνειν· τοιοῦτοι γὰρ οἱ διστάζοντες. Εἰ δὲ τοῦτο, εὐλόγως ἔξωθεν κέκλιται. Σημειῶδες δὲ, εἰ παρὰ ἐπίρρημα συνετέθη. Εἰ δὲ παρὰ τὴν ἀμφὶ σύγκειται, πλεονασμὸν δέξεται τοῦ σ, καὶ παραλόγως ἔξωθεν κλιθείη. Ἀττικῶς οὖν, ὡς παρὰ προθέσεως οὔσης τῆς συνθέσεως, ἔσωθεν τὴν κλίσιν πεποίηται. Πλάτων ἐν Γοργίᾳ, Ἔοικεν ἄρα οὐ περὶ τούτου, ὦ φίλε, ἠμφεσβητησάμην. Ἀνδοκίδης ἐν τῷ περὶ Μυστηρίων, Περὶ τούτων ἠμφισβήτουν οὗτοί γε οἱ μηνύσαντες. Ἡ δὲ ἔσωθεν κλίσις πάντῃ παράλογος, ῥητοῦ μὴ ὄντος τοῦ ἁπλοῦ. Ἀμφιτρύων: Ὁ περισσῶς τρωθεὶς καὶ πονηθεὶς, ὁ ἥρως· παρὰ τὸ τρύος, ὅ ἐστι πόνος· οἷον καὶ Πολὺ τρύος ἤλασεν ἔξω. Φυλάσσει. Ἀμφιτρίτη: Μετωνυμικῶς ἀπὸ τῆς Νηρηΐδος, ἡ θάλασσα. Ὤφειλε δὲ, ὅσον ἐκ τῆς ἐτυμολογίας, ὡς λέγει ὁ Χοιροβοσκὸς καὶ Ὠρίων, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφεσθαι· παρὰ γὰρ τὸ τρεῖν λέγεται Ἀμφιτρίτη, ἡ ἀμφοτέρωθεν φόβον ἡμῖν ἐμποιοῦσα· ἀλλὰ τῷ χαρακτῆρι τῶν εἰς ΤΗ θηλυκῶν διὰ τοῦ ι γράφεται. Τὰ γὰρ εἰς ΤΗ λήγοντα θηλυκὰ βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἑνὶ φωνήεντι θέλει παραλήγεσθαι· οἷον ἐρέτη, μελέτη, Ἀφροδίτη. Οὕτως οὖν καὶ Ἀμφιτρίτη. Πρόσκειται βαρύτονα, διὰ τὸ τελετή· καὶ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ χαίτη. Ἀμφιφῶν: Εἶδος πλακοῦντος τελούμενος τῇ Ἀρτέμιδι· οἷον, Μαστοὺς, τροφαλίδας, ἀμφιφῶντας, ἰτρία. Διὰ τὸ κύκλῳ φωτίζεσθαι ὑπὸ τῶν δᾴδων· ἢ διὰ τὸ πανσελήνου οὔσης πέμπεσθαι τῇ Ἑκάτῃ. Οὕτω Μεθόδιος. Ἀμφιφορίτης: Ὅτι ἐν Αἰγίνῃ ἔδραμον περὶ τὴν Ἀσωπίδα κρήνην ὑδρεύσασθαι. Ὅθεν καὶ ἀγὼν ἄγεται ἀμφιφορίτης λεγόμενος παρὰ τοῖς Αἰγινήταις, ἐν ᾧ οἱ ἐκεῖσε ἀγωνιζόμενοι τοὺς κεράμους ὕδατος πεπληρωμένους ἀναλαβόντες κατὰ τῶν ὤμων τρέχουσι περὶ τῆς νίκης, φιλονεικοῦντες κατὰ μίμησιν τῶν ἡρώων. Ἀμφιφορεὺς γὰρ σορὸς, ὑδρία, κέραμος, ἀμφορεύς. Ἀμφίφαλον: Ἀμφοτέρωθεν φαλοὺς ἔχουσαν περὶ αὐτήν. Φαλοὶ δέ εἰσιν οἱ κατὰ τὸ μέτωπον τῆς περικεφαλαίας ἀσπιδίσκοι, χάριν κόσμου τιθέμενοι. Ἀμφιφανέα: Ἄστρα δὶς φαινόμενα· καὶ ἀμφιφανὲς, περιλαμπὲς, ἐπιφανές. Ἀμωσγέπως: Ὁπωσδήποτε, καθʼ ὁντιναοῦν τρόπον· ἔνιοι τὸ μετρίως, Πλάτων τὸ ἐκ παντὸς τρόπου, ἑνί γε τινί. Ἔστι δὲ ῥητορικὴ ἡ λέξις. Ἔστιν ὄνομα ἀμὸς, ἰσοδυναμοῦν τῷ τὶς Δωρικῶς· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ, Τῶν ἀμόθεν γε. ἀντὶ τοῦ ἀπό τινος μέρους τούτων. Ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν γίνεται ἐπίρρημα μεσότητος ἀμῶς. Ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ καλὸς γίνεται ἐπίρρημα καλῶς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἐπίρρημα ἀμῶς· καὶ συνθέσει μετὰ τοῦ ΓΕ συνδέσμου καὶ τοῦ πῶς παραπληρωματικοῦ γίνεται ἀμωσγέπως. Σημαίνει κατά τινα τρόπον. Οἱ δὲ Ἀττικοὶ φασὶν ἀμῃγέπῃ. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀμὸς γίνεται ἀμόθεν· ἐξ οὗ τὸ οὐδαμόθεν ἐπίρρημα. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ καλὸς γίνεται ἐπίρρημα καλὰ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ οὐδαμὸς, οὐδαμὰ, ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς. Ἄμωμος: Παρὰ τὸ μῶμος γίνεται ἄμωμος. Ἡ ἀνὰ πρόθεσις ἐν τῇ συνθέσει δύο σημαίνει· τὴν ἄνω σχέσιν, ὡς ἄνοδος, ἀναδρομή· καὶ τὴν εἰς τοὐπίσω ἀνάκαμψιν, ὡς τὸ ἀνάβασις, ἀνατρέχω. Ἀνάβλησις: Ἀναβολὴ καὶ ὑπέρθεσις· ἐκ τοῦ ἀναβάλλομαι τὸ ὑπερτίθεμαι καὶ βραδύνω, ὡς τὸ, Μὴ ἀναβάλῃ πάτερ. Ἀναβάλλω ἀναβαλῶ ἀνάβλησις. Ἀναβαλλίδες: Ταινίαι· οἱ δὲ σφαίρας ἀπέδοσαν. Διογενειανός. Ἀναβέβρυκεν: Ἀναπέπωκεν· ἐὰν δὲ ἀναβέβρυχεν, ἀναβρύει, ὅ ἐστιν ἀναπηδᾷ καὶ ἀναβάλλεται μετὰ ψόφου. Ἄνα: Ἀλλʼ ἄνα, εἰ μέμονας. Ἀπὸ τοῦ ἀνάστηθι ὅλη ἡ λέξις ἀπεσπάσθη. Οὐκ ἔστιν ἀποκοπὴ ἐπὶ τοῦ τοιούτου. Ἡρωδιανός. Ἀνάγκη: Ἡ θεὸς, παρὰ τὸ ἀνάσσω. Καὶ τὸ πρᾶγμα ἀνάγκη· πάντων γὰρ ἐπικρατεῖ. Εἰ δὲ ἦν ἐπίρρημα, ὀξύνετο ἂν, ὡς στενάχω, στεναχή. Παρὰ τὸ ἄγω οὖν, ἄγη· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀνάγκη, ἡ πάντα κρατοῦσα. Ἢ ἀγκὰς, ἀγκὴ καὶ ἀνάγκη· ἐπειδὴ τὸ ταῖς ἀγκάλαις κρατούμενον κατὰ δύναμιν ἀφυκτότερον κρατεῖται. Ἢ παρὰ τὸ ἄκος, πρὸς ἣν ἄκος οὐκ ἔστιν εὑρεῖν. Ἀναγκάζω: Ἀπὸ τοῦ ἄναξ ἄνακος, ἐξ οὗ τὸ ἄνακτος, γέγονεν ἀνάκη, καὶ ἀνάγκη· καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ σπουδὴ σπουδάζω, καὶ αὐγὴ αὐγάζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνάγκη ἀναγκάζω. Οὕτως Ζηνόβιος. Ἀνάγωγος: Ὁ μὴ τῆς καθηκούσης ἀγωγῆς τετυχηκώς. Ἀναγαγγανεύουσι: Ἀνακράζουσι. Ἀναδοιδυκίζει: Ἀναταράττει· ἀπὸ τοῦ δοίδυξ δοίδυκος. Ἀναδῦναι: Ἀναδραμεῖν, ὑποστρέψαι. Ἀνὰ δρύμα: Καὶ θῆρες ἀνὰ δρύμα πρηΰνονται. Τινὲς ἀνέγνωσαν δρυμὰ, ὡς ἀπὸ τοῦ δρυμός. Οὐκ ἔστι δὲ, οὐδὲ σώζεται τῶν τριῶν προσώπων ἡ συζυγία. Σοφὸς μὲν γὰρ καὶ σοφὴ καὶ σοφὰ ὁμοτόνως, δρυμὸς δὲ δρυμὴ οὐκέτι. Οὐκ ἄρα δρυμὰ, ἀλλὰ δρύμα, ὡς λύχνα. Ἀναδήματα: Στεφανώματα· ἀναδεῖσθαι, τὸ ταινιοῦσθαι. Ἀναδούμενος: Παρὰ τὸ δέω δέσω δέδεκα, ἡ μετοχὴ, δεόμενος, καὶ κατὰ συναίρεσιν ἀναδούμενος· οὕτω Φιλόξενος· στεφανούμενος, ταινιώμενος. Ἀναδενδράς: Ἡ ἄμπελος, ἡ πρὸς δένδρον ἀνερχομένη. Δένδρον, δενδρὰς, καὶ ἀναδενδρὰς, ἄμπελος ἡ ἐπὶ δένδρων. Ἀναζυγῶσαι: ζύγωθρον καλεῖται ὁ κόραξ· καὶ ἐπιζυγῶσαι δὲ, τὸ κλεῖσαι· ἀναζυγῶσαι, τὸ θύρας ἀναπετάσαι, Ἀριστοφάνης. Ἀναθηλήσει: Ἀναβλαστήσει. Τὸ θέμα θηλῶ, αʹ συζυγίας. Ἢ παρὰ τὸ θάλλω θαλῶ θαλήσω, καὶ τροπῇ θηλήσω. Τοῦτο παρὰ τὸ θηλή· τὸ δὲ, παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω. Ἀνάθεμα: Παρὰ τὸ ἐν τῇ στήλῃ ἀνατίθεσθαι. Ἀνάθημα: Ἄγαλμα, κόσμος, εἰς τὸ .. Ἀνακληθρίς: Πέτρα ἐν Μεγάροις. Ὅτι ἡ Δήμητρα καθεσθεῖσα ἐπʼ αὐτῆς ἀνεκαλεῖτο τὴν κόρην· καὶ ἐκ τῆς ἀνακλήσεως τὴν πέτραν ἀνακληθρίδα καλοῦσιν. Μεθόδιος. Ἀνακοί: Οἱ Διόσκουροι παρὰ Ἀττικοῖς. Παρὰ τὸ ἀνάσσω, ἀνακὸς, ὡς φυλάσσω φυλακὸς, μαλάσσω μαλακός. Ἢ ὅτι ἀνακῶς, ὅ ἐστι φιλανθρώπως, ἐχρήσαντο τοῖς Ἀθηναίοις. Ἢ ὅτι τοὺς πλέοντας σώζουσιν ἀστέρες ὄντες, ἄνω καὶ ἑκὰς ἡμῶν ὄντες. Καὶ τὸ ἄνω δὲ σύνθετον εἰώθασιν Ἀττικῶς καλεῖν, ἀνακῶς. Μεθόδιος. Ἀνακῶς: Ἐπιμελῶς καὶ πεφροντισμένως καὶ πεφυλαγμένως, ἀπὸ τῆς ἄνακος γενικῆς εἰς εὐθεῖαν ἀναχθείσης, ὡς φυλακός· ἀπὸ τῶν ἀνάκτων, οἷς φροντίδες εἰσὶ τῶν ὑπηκόων. Ἀπὸ τῆς ἄνακος δὲ εὐθείας σχηματίζεται· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς διπλοῦν ληγόντων ἀρσενικὰ οὐ ποιεῖ ἐπίρρημα εἰς ΩΣ· οὔτε γὰρ ἀπὸ τοῦ φύλαξ ἢ ἄναξ ἢ ἅρπαξ γίνεται ἐπιρρήματα. Μεθόδιος. ἀνάκτορα οὐ πεποίηται παρὰ τὸ ἀνάκτωρ· οὐδενὶ γὰρ τούτων τῶν ῥημάτων παράκειται οὐδετέρου παρασχηματισμός. Πεποίηται οὖν παρὰ τὸ ἀνάκτορος. Οὕτω Φιλόξενος εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ. Ἀνακωχεύειν: Τὸ ἐν πελάγει χειμῶνος ὄντος στείλαντας τὰ ὀθόνια σαλεύειν· ἢ ἐν τῷ πολέμῳ ἀμελεῖν· παρὰ τὸ ἄνω τὰς ἀκωκὰς ἔχειν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀναχωρεῖν, καὶ οἷον ἀναχωρεύειν, καὶ τροπῇ τῶν στοιχείων. Ἀνακυμβαλίζω: Δίφροι δʼ ἀνεκυμβαλίαζον. Ἀνεκρότουν, ἢ ἀνετρέποντο. Ἀνακλῖναι: Ἀνοῖξαι, ἀναπετάσαι. ἀναζυγοῦν φασὶ τὸ ἀνοιγνύναι κιβωτὸν, ἢ τὸν ἐπὶ τῇ θύρᾳ κόρακα. Λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἀναφωνεῖν, ἀνοιγνύναι τὸ στόμα. Λέγεται ἀναζυγὴ καὶ ἡ τῆς θύρας ἄνοιξις· καὶ κλίνεται τῆς ἀναζυγῆς. Πλούταρχος Εὐμένει, Εὐθὺς ἀναζυγῆς γενομένης. Ἀνάλογος: Παρὰ τὸ λόγος, ἄλογος· εἶτα δευτέρα σύνθεσις μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ν, ἀνάλογος, ὁ λόγου ἐχόμενος, ὅ ἐστιν ὁ κατὰ λόγον ὅμοιος. Γίνονται δὲ πολλάκις ἐν ταῖς συνθέσεσι στερήσεις τῶν προλαβουσῶν στερήσεων ἀναιρετικαὶ, αἵτινες καλοῦνται ἐπιστερήσεις. Ἄναλτος: Ὁ ἀηδὴς, ἀπὸ τῶν ὄψων τῶν μὴ ἐχόντων ἅλας, καὶ ἀηδῶν ὄντων· σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἀχρεῖον· Ὀδυσσείας σ. Ἢ ἀναυξὴς, καὶ ἀτελής· παρὰ τὸ ἄλδω τὸ αὐξάνω· ἢ ὁ ἀπλήρωτος καὶ ἀκόρεστος, ὥς φησιν ὁ ποιητὴς ἐν Ὀδυσσείᾳ· ᾧ οὐδὲν ἅλις, μετὰ δʼ ἔπρεπε γαστέρι μάργῃ Ἀζηχὲς φαγέμεν καὶ πιέμεν. καὶ ἐπιφέρει, Ὃς τοῦτον τὸν ἄναλτον ἀλητεύειν ἀπέπαυσας. Ἀντὶ τοῦ πλανᾶσθαι. Παρὰ τὸ ἅλις, τὸ δαψιλῶς, γίνεται ἅλος· καὶ κατὰ στέρησιν, ἄναλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄναλτος. Ἢ τὸν ἅλλεσθαι μὴ δυνάμενον, βαρύν. Ἄναλκις: Σὺ δʼ ἀπόλεμος καὶ ἄναλκις. Ἀσθενὴς, ἀδύνατος. Ἐκ τοῦ ἄλκω ἀλκή· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἄναλκις, ἄνισχυς, δειλός. Ἀναλίσκω: Τὸ πορθῶ καὶ δαπανῶ· ἐξ οὗ καὶ ἀνάλωμα. Ἔστιν ἅλες σημαῖνον τὸ ἀθροῦν· οἷον, Ἧι χειμέριον ἁλὲν ὕδωρ. Ἐξ οὗ ῥῆμα ἁλῶ, τὸ συναθροίζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀαλῶ τὸ πλανῶ· τουτέστι, τὸ τὰ συνηθροισμένα διασκορπίζειν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀναλῶ. Καὶ ἐκ τούτου παράγωγον ἀναλίσκω, τὸ αὐτὸ σημαῖνον. Ἢ παρὰ τὸ ἅλις ἐπίρρημα. Καὶ παρὰ τὸ ἀναλῶ, ἀνάλωτος· καὶ ἀναλωτικὸς, ὁ ἀφανιστικός. Ἀναλογία: Παρὰ τὸ λόγος λογία, καὶ ἀναλογία· αἱ γὰρ δύο στερήσεις ὁμοῦ οὖσαι κατάθεσιν ποιοῦσιν· ὡς πυστὰ, ἄπυστα, καὶ ἀνάπυστα, τὰ περιβόητα· καὶ πηρὸν, ἄπηρον, καὶ ἀνάπηρον, τὸν πεπηρωμένον. Ἐπὶ πάντων δὲ τὸ ν πλεονάζει, ὡς ἐπὶ τοῦ αἴτιος, καὶ ἀαίτιος, καὶ ἀναίτιος, καὶ ἀναίσχυντος. Ὠρίων. Ἀνάνιον: Ἄλυπον· κατὰ στέρησιν τῆς ἀνίας· ἀβλαβές. Καὶ ἀνάνιος, ὑπερήφανος, ἀλύπητος· καὶ ἀνανίως, τὸ ἀλύπως. ἄναλκις ἀνάλκιδος. Ὁ κανών· Τὰ εἰς ΙΣ προσηγορικὰ παρώνυμα μακρᾷ παραληγόμενα διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνονται. Ἢ οὕτω· τὰ εἰς ΙΣ βαρύτονα ἀρσενικὰ, εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνονται, Ἀδώνιδος, Θεόγνιδος. Παρώνυμα μακρᾷ παραληγόμενα, εὔνιδος, λάτριδος, νήϊδος, ἀνάλκιδος. Ἄναξ: Παρὰ τὸ τὴν ἄνω τάξιν ἔχειν· ἢ ὁ ἄνω ἀΐσσων κατὰ δύναμιν τοῦ κρατεῖν· ἢ πρὸς ὃν πάντα ἀναφέρομεν. Σημαίνει τρία· τὸν βασιλέα, ὡς τὸ, Ἀτρείδη κύδιστε ἄναξ ἀνδρῶν. Καὶ τὸν οἰκοδεσπότην, Αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομʼ ἡμετέροιο. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θεὸν, Ὄφρʼ ἱλασόμεσθα ἄνακτα. Ἀναξυρίδας: Φαμινάλια, βρακία· ἢ τὰ βαθέα καὶ ἄβατα ὑποδήματα· οἷον ἀνασυρίδας, παρὰ τὸ ἀνασύρεσθαι, τροπῇ τοῦ σ εἰς ξ. Βρακία δὲ, ἀπὸ τοῦ ῥακία, πλεονασμῷ τοῦ β, Αἰολικῶς. Ἀναξυρίδες μέντοι ἅπερ ἐν τῇ συνηθείᾳ τουβία φασίν. Ἀναπλήσεις: Ἀναπληρώσεις· ἐκ τοῦ ἀναπλῶ. Ἀναπρήσας: Ἀναφυσήσας· ἢ ἀθρόως ἀναβαλών. Ἐκ τοῦ πρήθω, ἀναπρήσας· καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ, ἀναπλήσας. Οἱ γὰρ κακοῖς τισι συνεχόμενοι, πνεύματος τὰς γνάθους πληροῦντες, τὰς ἐκφυσήσεις ἀποτελοῦσιν. Ἀνάπνευσις: Ἔστι πνύω· ἐξ οὗ γέγονε πνέω· ὁ μέλλων, πνεύσω· ἐξ οὗ πνευστὸς, καὶ ἄπνευστος, καὶ ἄπνευστις· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἄπνευσις, καὶ ἀνάπνευσις· Ὀλίγη δέ τʼ ἀνάπνευσις πολέμοιο. Ἀντὶ τοῦ ταχίστη τὸ ὀλίγη. Ἀναπνεύσωσι δʼ ἀρήϊοι υἷες Ἀχαιῶν: Ἀναψύξωσιν, ἀναπαύσωνται. Ἀναμφιλέκτως: Ἀναντιλέκτως. Ἀναπεμπάζεσθαι: Ἐπαναλαμβάνειν, ἢ ἀναλέγεσθαι καὶ ἀναπέμπειν· οἱ δὲ, τὸ εἰπεῖν, ἢ ἐν κεφαλαίῳ τὰ προειρημένα ἐπαναλαβεῖν. Ἀναπαυόμενον ὕδωρ: Πηγὴ ἐν Δωδώνῃ· ὅτι οὐκ ἀέναον ἔχει τὸ ὕδωρ, ἀλλὰ κατὰ τὰς μεσημβρίας καὶ μέσας τὰς νύκτας ἀπολήγει καὶ οὐ ῥεῖ, τὰς δὲ ἄλλας ὥρας συνεχῶς φέρεται· ὥσπερ οὖν ἐπὶ ἀνθρώπων καμνόντων, κατὰ δὲ τὸν ὁρισμὸν ἀπολειπόντων. Μεθόδιος. Ἄναντες καὶ ἄναντα: Τὸ ἀνωφερὲς καὶ ἀνωφερῆ· κάταντα, κατωφερῆ· πάραντα, τὰ πρόμαλα καὶ γήλοφα· δόχμια δὲ, τὰ πλάγια. Ἰλιάδος ψʹ. ἀνάκαιον τί; Δεσμωτήριον παρὰ τοῖς Βοιωτοῖς οὕτω καλούμενον, ὡς καὶ παρὰ τοῖς Κυπρίοις ὁ κέραμος. Ἀξιοῦσι δέ τινες ἀνάκειον γράφεσθαι· ὅπέρ ἐστι τὸ Διοσκουρεῖον· ἄνακες γὰρ, οἱ Διόσκουροι. Ἀνάπλεως: Ἐκ τοῦ πλέως ὁ πεπληρωμένος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄπλεως, ὁ ἐνδεής· καὶ μετὰ προσθήκης ἑτέρας στερήσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνάπλεως· ἥτις ἐν τοῖς τοιούτοις προστιθεμένη καὶ ἀναδιπλουμένη κατάφασιν ἀλλʼ οὐ στέρησιν δηλοῖ. Ἀναλέγεσθαι: Ἀναγινώσκειν, ἢ ἀνοικοδομεῖν, ἢ ἀναπείθειν, καὶ ἀναλογεῖν τὴν ἀνάγνωσιν. Ἀναλφάβητος: Ἀπαίδευτος. Ἄνανδρον: Χήραν. Ἀναπεφλασμένον: Ἐντεταμένον ἔχοντα τὸ αἰδοῖον. Ἀνάπηρος: Ἐς μέσον παράγεται, ῥῖνα καὶ ὦτα ἀνάπηρος. Σεσινωμένος καὶ ἠχρειωμένος, ἢ νοσώδης καὶ λυπηρός. Καὶ ἀνάπηρος γέρων, ὁ ἐπιβλαβὴς καὶ μὴ ὑγιαίνων. Παρὰ τὸ πήθω, τὸ πανθάνω, γίνεται πηρὸς, ὁ ἐμπαθὴς καὶ ἠχρειωμένος· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄπηρος· καὶ μεθʼ ἑτέρας στερήσεως, ἀάπηρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνάπηρος, ὁ σεσινωμένος. Αἱ δύο στερήσεις ποιοῦσι μίαν ἐπίτασιν. Ἀνάρσιοι: Ἄδικοι, ἐχθροί. Ἔστιν ἀρῶ τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἄρσω· ἐξ οὗ ἄρσιος, καὶ ἀνάρσιος, κατὰ στέρησιν τοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ὁ ἀνάρμοστος καὶ ἀσύμφωνος. Ὦρος. πολέμιος, ὑβριστής. Καὶ ἄναρσις, νεῖκος, πόλεμος. Ἀναρρύειν: Θύειν. Ἀνάρρυσις, ἡ θυσία· ἐπειδὴ θύοντες ἀνέκλων τοὺς τραχήλους τῶν θυομένων, ἐπὶ τὰ ἄνω τρέποντες. Οὕτω δὲ ἑορτὴ ἐκαλεῖτο παρὰ Ἀθηναίοις. Ὅμηρος, Αὖ ἔρυσαν. Ἀναρρηθῆναι: Ἀνακηρυχθῆναι· καὶ ἀνάρρησις. Ἀνὰ ῥῶγας μεγάροιο: Τὰς ἐν τῷ μεγάρῳ διόδους· οἱ δὲ, τὰς ἀναβάσεις· ἀπὸ τοῦ διεστάναι. Ὁ δὲ Φίλων ἀμφίβολον εἶναι φησὶ πότερον οὐδέτερον ῥῶγας ὡς κῶας, ἵνʼ ᾖ τὸ ἀνάρρηγμα τοῦ τοίχου· ἢ τὰς ῥωγάδας τὰς ῥῶγας. Βέλτιον δὲ τὸ πρότερον. Ἀναρροιβδεῖ μέλαν ὕδωρ: Ἀντὶ τοῦ ἀναρροφεῖ· πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀναρροιφεῖ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ δ, ἀναρροιβδεῖ, τραπέντος τοῦ δασέως φ εἰς τὸ ψιλὸν β· οἷον, Τρὶς μὲν γάρ τʼ ἀνίησιν ἐπʼ ἤματι, τρὶς δʼ ἀναροιβδεῖ· Ἡρωδιανός· ἀναπίνει, Διογενιανός. Ἀναρριχᾶσθαι: Σημαίνει τὸ ἀναδίδοσθαι τὸ ὕδωρ· καὶ οἱονεὶ τρόπον ἀράχνης τοῖς ποσὶ καὶ χερσὶν ἀντιλαμβανόμενον ἀνιέναι πρὸς τὸ πρόσαντες. Ἀραχνιῶ, ἀραχνιᾶσθαι, καὶ ἀναρριχᾶσθαι τοῦτό ἐστιν. Οὕτω γὰρ ἐθνικὸς ὁ ἀνήρ. Οὐ κλίνεται δὲ ὁ παρατατικὸς ἠναρριχώμην, ἀλλὰ ἀνηρριχώμην. Εὑρίσκεται δὲ καὶ χωρὶς τῆς ΑΝ συλλαβῆς παρὰ Ἱππώνακτι, ἀριχῶμαι. Ἄλλως οὖν ἐσχημάτισται. Ἄρριχος λέγεται ὁ κόφινος, ἐν ᾧ κομίζουσι τοὺς βότρυς· ἐξ αὐτοῦ ἀρριχῶ, καὶ ἀναρριχῶ. Ἀλλʼ οὖν γε οὕτω κρεῖττόν ἐστιν ἀραχνιᾶσθαι καὶ ἀναρριχᾶσθαι. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν. Ἀναρριχώμενοι: Ἀναλαμβανόμενοι πρὸς ὕψος, ἀντεχόμενοι ποσὶν ἢ χερσὶν ἐπὶ τοίχων ἢ δένδρων. Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ, Πρὸς ταῦτʼ ἀναρριχᾶτʼ ἂν εἰς τὸν οὐρανόν. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀραχνῶν, οἵτινες τὰ οἰκεῖα νήματα κατέχοντες ἄνω φέρονται. Ἀνάστα: Ἐπίρρημα παρακελεύσεως. Γίνεται ἐκ τοῦ στῶ ὁ παρατατικὸς, ἔστων, ἔστας, ἔστα· καὶ τὸ προστακτικὸν στὰ, καὶ ἀνάστα. Αἱ γὰρ προθέσεις ἀναβιβάζουσι τοὺς τόνους. Καὶ ἄλλως· Πᾶν προστακτικὸν, εἰ μὲν εἴη μονοσύλλαβον, ἐν τῇ συνθέσει παροξύνεται, ἓς, ἄφες· δὸς, ἀπόδος· σχὲς, πρόσχες· εἰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, προπαροξύνεται· οἷον, βῆθι, ἀνάβηθι· στῆθι, ἀνάστηθι. Τὸ δὲ ἄνες γίνεται παρὰ τὸ ἵημι, τὸ συγχωρῶ· ὁ μέλλων, ἥσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἧν· ἡ μετοχὴ, εἵς ἕντος· καὶ τὸ προστακτικὸν ἕς· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἄνες. Ἀνασχών: Τὸ ῥῆμα, σχῶ· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ, ἀνασχῶ· ὁ μέλλων, ἀνασχήσω· ὁ ἀόριστος, ἀνέσχησα· ὁ δεύτερος, ἀνέσχον· καὶ ἡ μετοχὴ, ἀνασχών. Ἔστι δὲ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Ἀνάσχεο: Σχῆμι· ὁ μέλλων, σχήσω· ὁ παρακείμενος, ἔσχηκα· ὁ παθητικὸς, ἔσχεμαι· ὁ ἀόριστος, ἐσχέθην· ὁ μέσος, ἐσχέμην· τὸ δεύτερον, ἔσχεσο· καὶ ἐκβολῇ τοῦ σ, ἔσχεο, καὶ ἔσχου· ὁ μέσος προστακτικὸς σχέο καὶ ἀνάσχεο· μέσος ἀόριστος δεύτερος προστακτικὸς, κατὰ διάλυσιν Ἰωνικήν. Ἀναστάς: Ἐκ τοῦ ἵστημι, στήσω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστην· ἡ μετοχὴ, ὁ στὰς, καὶ ἀναστάς. Ἀνασχέσθαι: Ἀναδέξασθαι, ὑπομεῖναι. Ἀναστήσειε: Τοὺς μὲν ἀναστήσειεν. Ἀναστάτους καὶ φυγάδας ποιήσειεν. Ἀνάστασις: Ἄνω στάσις, ἤτοι ἔγερσις. Ἀνασταδόν: Ἄλλοθεν ἄλλος ἀνασταδόν. Ἄλλος ἐξ ἄλλου μέρους ἀναστάντες. Ἀνάγνωσις: Ἡ ἄνωθεν γνῶσις. Ὅσα ὀνόματα ἔχει τὸ ἀνὰ, τὸ ἄνω δηλοῦσιν· οἷον ἀνατολὴ, ἡ ἄνω ἐπιτολὴ τοῦ ἡλίου· ἀναγραφὴ, ἡ ἄνωθεν γραφὴ, καὶ τὰ ὅμοια, ἀναφορὰ, ἡ ἄνωθεν φορὰ, ἀναγκαία, ἡ ἄνωθεν κένωσις, ἀνάδοσις, ἀνάπαυσις, ἀνάλυμα, ἀναψυχή. Ἀνάστατος: Ὁ καταλιπὼν τὴν οὐσίαν, καὶ ἐπὶ τῆς ἀλλοδαπῆς ζῆν αἱρούμενος. Καὶ ἀνάστατον τὴν πόλιν ποιήσας, ἀντὶ τοῦ ἀνοικίσας, ἢ μεταστήσας, ἢ μεταγαγών. Ἀνασηκοῦν: Τὸ προστιθέναι τὸ ἐλλιπές. Ἀνάσιλλον: Τρίχωμα τὸ ἀπὸ μετώπου ἐπὶ τὴν κορυφὴν ἀνεστραμμένον. Ἀνασκολύψας: Γυμνώσας. Ἀναφλᾶν: Χειροτρίβειν τὸ αἰδοῖον. Οἱ δὲ, στύειν. Ἀνάφορον: Ξύλον, ὃ τοῖς ὤμοις ἐπιτιθέντες ἐξ αὐτοῦ τὰ φορτία δεσμοῦσιν. Ἀνάσσω: Ἀνάξω· ὁ παρακείμενος, ἤναχα· ὁ μέσος, ἤναγα· καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν, ἄνηγα· καὶ οἱ Δωριεῖς τὸν μὲν παρακείμενον μετάγουσιν εἰς ἐνεστῶτα, ἀνήγω ἀνώγω. Ἀπὸ τοῦ ἄνω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀνύω, ἀνάσσω, ὡς πατῶ, πατάσσω· σαλῶ, σαλάσσω. Ἓξ δὲ παραλήγουσαν ἐπιδέχεται τὰ διὰ δύο ΣΣ ἐκφερόμενα, τὸ α, ε, η, ι, υ, ω, χωρὶς τοῦ ο τοῦ μικροῦ. Ὁ μέλλων, ἀνάξω, πόθεν ἔχει τὸ ξ; ἡ δὲ τετάρτη διφορεῖται. Ἔδει ἔχειν τὸ σ, καὶ μὴ τὸ ξ. Ἰστέον δὲ ὅτι τὰ εἰς ΖΩ λήγοντα ῥήματα, εἰ μὲν ὦσι δισύλλαβα, πῇ μὲν διὰ τοῦ ξ ἐκφέρονται· οἷον κράζω, κράξω· πῇ δὲ διὰ τοῦ σ, οἷον κτίζω, κτίσω. Εἰ δὲ ὦσιν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀεὶ διὰ τοῦ σ, πλὴν τοῦ οἰμώζω, οἰμώξω· ὀλολύζω, ὀλολύξω· θρυλίζω, θρυλίξω· στηρίζω, στηρίξω· ἀλαπάζω, ἀλαπάξω. Τὸ δὲ βαστάξω καὶ νυστάξω, καὶ τὰ ὅμοια, Δωρικά ἐστι, κατὰ τροπὴν τοῦ σ εἰς ξ. Τοῦ δὲ στενάζω ὁ ἐνεστὼς διφορεῖται· εὕρηται γὰρ καὶ στενάχω, ἀφʼ οὗ καὶ στόναχος, καὶ στοναχή. Καὶ πλὴν τοῦ αἰάζω, αἰάξω. Ζήτει εἰς τὸ διῆρσα, καὶ εἰς τὸ δρῶ. Εἰ δὲ διὰ δύο ΣΣ ἐκφέρεται ὁ ἐνεστὼς, ἀεὶ ὁ μέλλων διὰ τοῦ ξ· πλὴν τοῦ πλάσσω πλάσω, τὸ ἐργάζομαι· ἱμάσσω ἱμάσω, τὸ τύπτω· ἰνάσσω ἰνάσω, τὸ δύναμιν παρέχω· ἐρέσσω, τὸ κωπηλατῶ· πάσσω, τὸ ποικίλλω· λεύσσω, τὸ βλέπω. Ἄνασσα: Ἡ βασίλισσα, οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄναξ γέγονε· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ξ εἰς α παραγόμενα ἐθνικά ἐστι· Φοῖνιξ, Φοίνισσα· Κίλιξ, Κίλισσα. Τοῦτο δὲ, μὴ ὂν ἐθνικὸν, ὁμοίως οὐ λέγεται. Ἔστιν οὖν ἀπὸ τοῦ ἀνάσσω, ὡς ἐλίσσω ἔλισσα καὶ ἀμφιέλισσα, καὶ νύσσω, νύσσα. Ἀνασφῆλαι: Ἀναρρωσθῆναι. Σφῆλον γὰρ τὸ ἰσχυρόν. Στησίχορος «ἐρίσφηλον» ἔφη τὸν Ἡρακλέα, ἴσον τῷ ἐρισθενῆ. Ἀνασκολοπισθῆναι: Ἀνασταυρωθῆναι. Σκόλοπες γὰρ ξύλα ὀξέα. Παρὰ τὸ σκέλλω τὸ ξηραίνω, σκέλλοψ καὶ σκόλοψ. Λέγεται καὶ ἀνασκινδυλευθῆναι. Ἄνατε: Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνάστητε κατὰ συγκοπήν· ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγε γίνεται ἄγετε, οὕτω ἄνα, ἄνατε. Ἄνατον: Ἀβλαβῆ· καὶ ἀνατὶ, ἐπίρρημα. Ἄναυρος: Ὁ ἐξ ὑετῶν συνιστάμενος ποταμός· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν αὔρας. Ἄναυροι οἱ χείμαρροι, καὶ διώρυχες, καὶ ὀχετοί. Διογενιανός. Ἀναφαίρετον πλοῦτον: Πολὺν, ὃν οὐ δύναταί τις ἀφαιρήσειν. Ἀπὸ τοῦ ἀφαιρῶ ἀναφαίρετον, πλεονασμῷ τοῦ ν. Ἀνάχαρσις: Ὁ Σκύθης· παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, καὶ τὴν χάρσιν, ὃ σημαίνει τὴν χάριν, ἢ τὴν χαράν. Ἔστι καὶ ἰχθῦς ποιός. Ἀναχασσάμενος: Ἀναχωρήσας· ἀπὸ τοῦ ἀναχάζω. Ἀναχαιτισθῆναι: Σημαίνει τὸ ἀπειθεῖν· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἵππων. Ἀναίδεια: Ὤ μοι ἀναιδείην ἐπιειμένε. Σημαίνει τὴν ἀναίδειαν ἐνδεδυμένε· ὁ γὰρ φιλόχρυσος ἀναιδής. Ἀπὸ τοῦ ἀναιδής. Τοῦτο παρὰ τὸ αἰδῶ, αἰδὴς, ἀαιδὴς, καὶ ἀναιδής. Ἀναίδητος: Ὁ ἀναίσχυντος, βίαιος, σκληρὸς, ὀξύς. Ἀναισχυντῶ: Οὐκ ἔχει τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, ἀλλὰ τὸ α στερητικὸν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀναίτιος, ἀνήκοος. Ὥστε οὐκ ἀλόγως ἡ ἔξωθεν κλίσις. Ἀναίνομαι: Ὁ δʼ ἀναίνετο. Ἀπηρνεῖτο. Ὥσπερ παρὰ τὸ λίπω λιπαίνω, καὶ ὁρμῶ ὁρμαίνω, καὶ ὑφῶ ὑφαίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἀρνῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀρνοῦμαι, γίνεται ἀρναίνω· καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ρ, ἀναίνω, ἀναίνομαι, ὡς σκηπτροῦχος σκηπτοῦχος, οὐκ ἐπαινῶ, οὐ συγκατατίθεμαι. Ἢ παρὰ τὸ ναὶ ἐπίρρημα ναίνω, καὶ ἀναίνω· ἢ παρὰ τὸ αἰνῶ ἀναίνω, τὸ οὐκ ἐπαινῶ οὐδὲ συγκατατίθεμαι, πλεονασμῷ τοῦ ν. Μεθόδιος. Ἀν δὲ νάκην: Ἐνταῦθα τὸ ἀν ἀντὶ τοῦ ἀνὰ κατὰ συνέμπτωσιν· αἰτιατικῇ δὲ πτώσει συντάσσεται. Σημαίνει δὲ καὶ ῥῆμα προστακτικὸν, ἐμφάσει τῶν ἄλλων προθέσεων. Οὐδαμῶς νάκην ὄνομα προσηγορικόν. Τινὲς δὲ λέγουσιν αὐτὸ θηλυκόν· συνέμπτωσιν δὲ πέπονθε κατὰ τὴν αἰτιατικήν. Ἀμφότερα δὲ παρώνυμα. Τὸ γὰρ θηλυκὸν νάκος νάκη, ὡς βλάβος βλάβη· τὸ δὲ ἀρσενικὸν, παρὰ τὸ νάκης νάκου νάκην. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν Ἐπιμερισμοῖς. Ἀνδάνεια: Πόλις τῆς Μεσήνης, ἡ πρότερον Οἰχαλία καλουμένη· παρὰ τὸ ἁδεῖν, ὅ ἐστιν ἀρέσκειν· κατὰ ἀντίφρασιν, ὅτι οὐδενὶ ἤρεσεν. Ἄνδηρα: Τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ· ἤγουν τὰ χώματα, τὰ ἀνέχοντα τὸν ποταμόν· παρὰ τὸ ἄνω εἶναι τῶν διερῶν, τουτέστι τῶν διύγρων. Ἀνδριάς: Ζητεῖται, εἰ πάντα τὰ εἰς ΑΣ μακρὸν καταλήγοντα, ἢ βαρύνονται, ἢ περισπῶνται. Τὸ δὲ ἀνδριὰς καὶ ἱμὰς σεσημείωνται. Ποῖον ἄρα ἀνάλογον ὤφειλεν ἔχειν τόνον, περισπώμενον, ἢ βαρύτονον; Καὶ λέγουσιν ὅτι βαρύνεται· ἐπειδὴ πάντα τὰ εἰς ΑΣ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀπὸ εὐθείας ἢ ἀπὸ γενικῆς βαρύνεται, βέλος βελίας, δράκων δράκοντος δρακοντίας· οὕτως ἄρα ἀνδρὸς ἀνδρίας. Καὶ πάντα τὰ εἰς ΜΑΣ, μὴ ὄντα ὑποκοριστικὰ, βαρύνεται, ἀκάμας· οὕτω καὶ ἵμας. «Μὴ ὄντα ὑποκοριστικά·» διὰ τὸ Θωμᾶς καὶ Κοσμᾶς, ἀπὸ τοῦ θαυμάσιος καὶ κόσμιος. Ἀνδριάντα δὲ λέγουσι τὸν χαλκοῦν ἢ τὸν λίθινον, ἢ καὶ τὴν γραφήν. Καὶ ἀνδροληψία, ἐγκλήματος εἶδος. Ἐὰν ἔξω τῆς Ἀττικῆς ἀνὴρ Ἀθηναῖος τελευτήσῃ, καὶ μὴ ἐκδιδῶσιν οἱ ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει ὄντες τὸν δοκοῦντα ἐν τῇ αἰτίᾳ εἶναι, ἐφεῖτο ἐκ τοῦ νόμου τρεῖς τῶν ἐκείνου πολιτῶν ἄγειν εἰς Ἀθήνας, δίκην ὑφέξοντας τοῦ φόνου· καὶ τοῦτο ἀνδρολήψιον καλεῖται. Ἀναισιμώματα: Ἀναλώματα· καὶ ἀναισιμῶσαι, τὸ ἀναλῶσαι. Ἀναισθητῶ: Ἀναισθητεύομαι. Ἀναίη: Τροφὸς, τιθήνη. Ἀνδραποδιστής: Οὐ μόνον ὁ τοὺς ἐλευθέρους ἀπάγων εἰς δουλείαν, ἀλλὰ καὶ ὁ τοὺς δούλους ἀπὸ τῶν δεσποτῶν ἀποσπῶν εἰς ἑαυτόν. Ἀνδίκτης: Εἶδος παγίδος· Ἀνδίκτην τε μάλʼ εἰδότα μακρὸν ἀλέσθαι. Παρὰ τὸ δίκειν τὸ βάλλειν. Καὶ ἄνδικε, ἀνάρριψον. Ἀνδρειφόντης: Ὁ φονεύων τοὺς ἄνδρας· ἀπὸ τῆς ἀνδρὶ δοτικῆς, καὶ τοῦ φένω τὸ φονεύω. Ἀλλʼ ἐγράφετο ἂν διὰ τοῦ ι· ἀλλὰ γράφεται τὸ ΔΡΕΙ δίφθογγον, καὶ γίνεται παρὰ τὴν ἀνδρὸς γενικήν. Ἀνδρακάς: Ἐπίρρημα. Σημαίνει δὲ κατὰ ἄνδρα· παρὰ τὴν ἀνδρὸς γενικὴν παράγωγον. Ἢ παρὰ τὸ ἄνδρα καὶ τὸ κάσω συντίθεται, ὁ κατὰ ἄνδρας κοσμίως τεταγμένος· κάσω, κὰς, ὡς δάξω δὰξ, καὶ ὀδάξ· ἄνδρας καὶ ἕκαστος, συγκοπῇ ἑκὰς, καὶ ἀνδροεκὰς, καὶ συγκοπῇ ἀνδροκὰς, καὶ τροπῇ ἀνδρακὰς, ὡς παρὰ τὸ λέων Πανταλέων καὶ Παντολέων· κυνάμυια κυνόμυια. Σημαίνει δὲ ἑκάστῳ, ἢ ἐκ μέρους. Ἀνδράποδον: Ὁ δοῦλος· παρὰ τὸ ἀποδόσθαι· ἢ παρὰ τὴν πέδην. Τοῖς γὰρ αἰχμαλώτοις καὶ αἰσχίστοις διὰ τὸ δραπετεύειν πέδας περιβάλλουσιν. Ἀνδράγρια: Τὰ σκῦλα· ἤτοι ὅτι ἀπὸ ἀνδρῶν ἀγρεῖται, ἢ ὅτι ἀντὶ ἀνδρῶν. Ὅταν γὰρ μὴ δυνηθῶσιν ἀνάγειν αὐτοὺς αἰχμαλώτους, τότε τὰ ὅπλα αὐτῶν σκυλεύουσιν. Οὕτως Ὦρος. Προπαροξύνεται δὲ, ὡς τὸ ζωάγρια, μοιχάγρια. Νίκανδρος δὲ τὰ κατʼ ἄνδρα λάφυρα· Πτολεμαῖος δὲ σκῦλα ᾑρημένα παρὰ ἀνδρῶν. Ἄνδραχλος: Πόα ἐν τοῖς κήποις γινομένη· παρὰ τὸ ἀνδρὶ ἴκελος εἶναι, ἀνδραείκελος, καὶ ἄνδραχλος, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν. Ἀνδρόγεως: Ἡ γενικὴ, Ἀνδρόγεω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο καὶ σ, Ἀνδρογεῶος. Ἀνδραχθέσι: Τοῖς καὶ ἄνδρας δυναμένοις βαρῦναι διὰ μέγεθος. ἀνδρόμεος καὶ ἀνδρόμεα κρέα τὰ ἀνθρώπου, οὐδετέρως. Ἀπὸ τοῦ ἀνδρὸς, ἄνδρομος, ὡς Διὸς Δίομος, κυρίως ὁ πατὴρ Ἡρακλέους, καὶ ἐν ἑτέρᾳ παραγωγῇ κτητικῇ ἀνδρόμεος, ὡς κέρτομος κερτόμεος. ὁ δὲ ἵετο δῦναι ὅμιλον ἀνδρόμεον. καὶ, Ψωμοί τʼ ἀνδρόμεοι. Ἀνδρόκμητος: Στήλῃ κεκλιμένος ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳ. Ἀπὸ τοῦ καμεῖν, ὅ ἐστιν ἀποθανεῖν· ἐφʼ ᾧ ἀνὴρ κεκμηκὼς καὶ τελευτήσας κεῖται. Καμόντας γὰρ τοὺς τετελευτηκότας ἔλεγον· οἷον, Βροτῶν εἴδωλα καμόντων. Ἢ ὃν ἄνδρες μετὰ καμάτου ἐποίησαν, ἀνδροποίητον· ἢ ἐπʼ ἀνδρὶ κεκμηκότι γεγονότα. Ἀνδροκτασίας: Ἀνδρῶν ἀναιρέσεις, ἀνδροφονίας· παρὰ τὸ κτῆμι κτήσω, ἔκταμαι, ἔκτασαι, κτάσις, κτασία, καὶ ἀνδροκτασία. Ἀνδροτής: Λιποῦσʼ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην. Τὴν ἀνδρίαν σημαίνει καὶ τὴν ἰσχύν. Τὰ εἰς ΤΗΣ θηλυκὰ ἅπαντα βαρύνονται, πλὴν τοῦ ταχυτὴς, βραδυτὴς, ἀνδροτὴς, δηϊοτής. Ἀνέδυ: Ἀνῆλθεν, ἀνέβη. Ἔστι δύω, παράγωγον δῦμι· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδυν· τὸ τρίτον, ἔδυ, καὶ κατέδυ, καὶ ἀνέδυ, καὶ ἀναδὺς, καὶ ἐκδύς. Ἀνέδεντο: Ἐκ τοῦ δέω δέσω ὁ παθητικὸς ὑπερσυντέλικος ἐδεδέμην, ἐδέδεντο· καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ΔΕ συλλαβῆς, ἀνέδεντο. Ἀνέδην: Σημαίνει τὸ ἀναστάτους εἶναι. Παρὰ τὸ ἕδος, ἕδην, καὶ ἀνέδην, τὸ ἄνευ ἕδους. Αἰσχύλος, Φεύγειν ἀνέδην. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ ἀφίημι, ἕδην καὶ ἀνέδην, τὸ μὴ ἐφεκτικῶς τι πράττειν, ὡς κλέπτω κλέβδην. Μεθόδιος. Σημαίνει καὶ τὸ ἐκλελυμένως. Εἰς τὸ ὑποβλήδην. Ἀνέεργεν: Ἐκώλυεν. Ἀπὸ τοῦ ἔργω εἶργε, διαλύσει τῆς ΕΙ διφθόγγου. Ἀνεκτά: Ἀνασχετὰ, ὑπομονῆς ἄξια, ὑπομονητά. Ἐκ τοῦ ἀνέχω ἀνέξω, ἀνεῖχα, ἀνεῖγμαι, ἀνεῖκται, ἀνεκτὸς, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ι. Καὶ ἀνεκτὸς ἀντὶ τοῦ ἀνεκτή· Λισσομένους· χρειὼ γὰρ ἱκάνεται οὐκέτʼ ἀνεκτός. Ἀνεκήκιεν: Ἀνεφέρετο, ἀνῄει, ἀνεδίδοτο. Ἐκ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι, ἔκιον, ἔκιες, ἔκιε· πλεονασμῷ τοῦ κ, καὶ ἐκτάσει, κήκιε, καὶ ἀνεκήκιε. Ἢ κίω, καὶ διπλασιασμῷ, κικίω ἐκίκιεν· καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ ι εἰς η, ὡς ψιμύθιον ψημύθιον, ἐκήκιεν, καὶ ἀνεκήκιεν. Ἀνέγναμψαν: Αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν ἀνέγναμψαν. Ἀνέλυσαν. Ὅταν γὰρ δεσμῶσι τὰ σχοινία, κάμπτεται ταῖς συναφαῖς· ἀνακάμπτονται δὲ καὶ ἀνορθοῦνται, ὅταν ἀναλύωνται. Γνάμψαι γὰρ τὸ κλάσαι· καὶ γναμπτοῖς ἀγκίστροις, τοῖς ἐπικεκλασμένοις. Ὦρος. Ἀνεπής: Ἄφωνος. Ἀνεμύτας: Παρὰ Ταραντίνοις ὁ ὄνος ὁ ἀνέμοις θυόμενος. Ἀνεπικόριστος: Ἀνύβριστος. Ἀνεπίκοπος: Μὴ ἐπιθυμῶν. Ἄνεμος: Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄεμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἄνεμος. Ἢ ἄμενός τις ὢν, ὁ μὴ ἐν τῷ αὐτῷ μένων μηδὲ ἠρεμῶν, κατὰ μετάθεσιν τῶν στοιχείων. Ἢ παρὰ τὸ νέμω τὸ μερίζω, νέμος, καὶ ἄνεμος. Τὰ διὰ τοῦ ΕΜΟΣ βαρύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἁπλᾶ, ἅπαντα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται· οἷον πόλεμος, ἤρεμος. Διατί εἶπεν ἁπλᾶ; Ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ αἷμα συγκείμενα διὰ τῆς ΑΙ διφθόγγου γράφεται, πολύαιμος, σύναιμος, ἄναιμος, ὁ μὴ ἔχων αἷμα. Καὶ τὰ εἰς ΜΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ ε παραληγόμενα προπαροξύνονται· οἷον Ἔχεμος, Τήλεμος, ἄνεμος. Τὸ μέντοι θελεμὸς ὀξύνεται, ἀπὸ τοῦ θελημὸς, τροπῇ τοῦ η εἰς ε. ἀνεμοτρεφὲς κῦμα· Ἰλιάδος οʹ, τὸ ὑπὸ ἀνέμου ηὐξημένον, ὑψηλόν. Ὅτε δὲ τὸ Ἀγαμέμνονος δόρυ ἀνεμοτρεφὲς φησὶν, ὡς ἐν τῷ λʹ, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ ἀνέμου γεγυμνασμένον, ἰσχυρόν. Τὰ γὰρ ὑπεύδια καὶ κατασκιαζόμενα τῶν δένδρων εὐγενῆ μὲν καὶ λεῖον τὸν ὅρπηκα ποιεῖ, ἀσθενῆ δὲ καὶ μαλακὸν καὶ ἀγύμναστον ἀναδίδωσιν· οἷς δὲ προσπίπτει τραχὺς ἀὴρ καὶ ἀνεμώδης, ταῦτα ταῖς τῶν πνευμάτων τριβόμενα πληγαῖς εὔτονον καὶ δύσθραυστον ἔχει τὴν στερρότητα, ὥς φησι Πλούταρχος ἐν Μελέταις Ὁμηρικαῖς. Ἀνεμούριον καὶ ἀνεμοδούριον: Παρὰ τὸ ἄνεμος, καὶ τὸ οὖρος, ὃ σημαίνει τὸν ἐπιτήδειον ἄνεμον. Ἀνεμώνη: Τὸ ἄνθος, διὰ τὸ τὰ φύλλα εὐδιάσειστα εἶναι παντὶ ἀνέμῳ, καὶ οἷον ἀνεμιαῖα τινὰ εἶναι. Ἀνεμώλιος: Ὁ μάταιος. Παρὰ τὴν ἀνέμου γενικὴν ἀνεμώνιος, καὶ ἀνεμώλιος. Οὐκ ἔστι σύνθετον, τὰ ὑπὸ ἀνέμων ὀλλύμενα. Σὺ δὲ ταῦτʼ ἀνεμώλια βάζεις. ἢ ἀντὶ τοῦ ἀνεμοφόρητα, ἀνέμοις ἐοικότα. Ἀνενδοίαστα: Ἐκ τοῦ ἐνδοιάζω, τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ, ἐκ τοῦ δοάζω τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ, ὡς τὸ, Δοάσσατο κέρδιον εἶναι. Ἀντὶ τοῦ ἔδοξε. Ἐκ τοῦ δοάσσω, Δωρικῇ τροπῇ τῶν δύο ΣΣ εἰς ζ, δοάζω, ὡς νίσσω νίζω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, δοιάζω, καὶ ἐνδοιάζω· καὶ ἀνενδοιάστως, τὸ ἀδιστάκτως καὶ ἀναμφιβόλως. Διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ συνδυάζω τοῦ σημαίνοντος τὸ συναυλίζομαι. Οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτοῦ. Ἀντὶ τοῦ οὐ μὴ συναυλισθῶ. Ἀνέπαφα: Τὰ ἀνεπίληπτα, ὧν οὐκ ἄν τις ἅψαιτο. Ἀνεξικακία: Παρὰ τὸ ἀνέχεσθαι τῆς κακίας· ἢ διὰ τὸ μὴ ἔχεσθαι κακίας. Ἀνεπαφρόδιτος: Ὁ μὴ ἐπιχαρὴς καὶ ἀηδής· ὡς ἐπαφρόδιτος, ὁ ἐπιχαρὴς καὶ ἡδύς· ἀπὸ τοῦ Ἀφροδίτη· Κἀμοὶ τὰ ψυχρὰ ταῦτα καὶ ἀνεπαφρόδιτα προσμάττεις φιλήματα. Ἀνέπαλτο: Πάλλω, τὸ πηδῶ, πάλλομαι, ἐπαλλόμην ἐπάλλου ἐπάλλετο, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔπαλτο, καὶ ἀνέπαλτο, ἀνεχαιτίσθη, ἀνήλατο. Ἀνέστιος: Ἑστίαν μὴ ἔχων, ἄοικος. Ἀνέσταν: Θεοὶ δʼ ἅμα πάντες ἀνέσταν. Ἵστημι· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔστην ἔστης ἔστη, ἔστημεν, ἔστησαν· καὶ κατὰ συγκοπὴν Αἰολικὴν, ἔσταν, καὶ ἀνέσταν. Ἀνεσόβεον: Σοβῶ ἐστι τὸ τρέχω· ἔνιοι δὲ τὸ ἐκδιώκειν. Τὸ μὲν οὖν ἀνεσόβουν, ἀντὶ τοῦ ἀνέτρεχον πρὸς τυραννίδα. Ἢ κατὰ ἀπόστασιν. Γίνεται δὲ ἐκ τοῦ σέβω. Συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς. Ἄνεται: Ἤδη νὺξ ἄνεται. Τελειοῦται· ἐκ τοῦ ἄνω, τοῦ σημαίνοντος τὸ πράττω, καὶ τελειῶ. Διογενιανὸς, προσέρχεται. Ἀνέτειλε: Τοῖσιν δʼ ἀμβροσίην Σιμόεις ἀνέτειλε νέμεσθαι. Ἀνέσχεν, ἀνέδωκεν, ἀνέφυσεν. Ἀνεσπάκασιν: Εὑρήκασιν, εἰλήφασιν. Ἄνετος: Παρὰ τὸ ἵημι καὶ ἀφίημι, ἑτὸς, καὶ ἄνετος καὶ ἄφετος. Ἀνεψιός: Παρὰ τὸ ἀνῆφθαι, ὁ ἄνωθεν συνημμένος εἰς συγγένειαν. Καὶ ἀνεψιότης, ἡ μέχρι ἀνεψιαδῶν συγγένεια. Ἄνευ: Ἐπίρρημα χωρισμοῦ σημαντικόν. Συντάσσεται δὲ ἀεὶ γενικῇ· Αἴκεν ἄνευ ἐμέθεν. Ἐπεκτείνεται καὶ εἰς ΘΕΝ. Οὐδὲν ἔχομεν ὅμοιον αὐτῷ ἐπίρρημα εἰς ΘΕΝ λῆγον. Αἱ μὲν εἰς ΕΥ λήγουσαι λέξεις βαρυνόμεναι, ἄπτωτοί εἰσι· περισπώμεναι δὲ, πτωτικαὶ, Ἀχιλεῦ, Πηλεῦ. Ἄνευθεν: Εἰς τὸ ἀπάνευθεν. Ἀνεωιγμένος: Παρὰ τὸ οἴγω, οἴξω, ᾦχα, ᾦγμαι· καὶ ἐν συνθέσει, ἀνῷγμαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀνέῳγμαι. Ἢ ἀνοίγω· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἄνῳγον· πλεονασμῷ, ἀνέῳγον· ὁ παρακείμενος ἀνέῳχα, ἀνέῳγμαι, καὶ ἀνεῳγμένος. Ἰστέον δὲ ὅτι πᾶς παρῳχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος, ἢ ἀπὸ φύσει μακρᾶς, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, εἶπον, προεῖπον· ὦσμαι, ἀπῶσμαι· εἶχον, συνεῖχον· οἶδα, συνοῖδα. Πρόσκειται «παρῳχημένος» διὰ τὸ ἦμαι, κάθημαι· κεῖμαι, διάκειμαι καὶ κατάκειμαι. Ἀνέῳγε: Μέσος παρακείμενος, συζυγίας δευτέρας τῶν βαρυτόνων. Ἀνοίγω, ἤνῳγον· ἐπεισόδῳ τοῦ ε, ἠνέῳγον· συστολῇ τοῦ η εἰς α, ἀνέῳγον· τὸ τρίτον, ἀνέῳγε. Καὶ ἀνοίγω, ἤνῳγα· προσθέσει τοῦ ε, καὶ συναιρέσει τοῦ η, ἀνέῳγα. Ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ῥῆμα τοῦτο, ὅτε μὲν ἐνεργητικόν ἐστιν, αἰτιατικῇ συντάσσεται· ὅτε δὲ παθητικὸν, εὐθείᾳ. Τὸν δʼ οὐ θεὸς ἄλλος ἄνωγεν. ἠνέῳκται ἡ θύρα. Ἄνεως: Ὁ ἄφωνος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, οἱ ἄνεῳ· Τίπτʼ ἄνεῳ ἐγένεσθε· Διχῶς σχηματίζεται. Ἔστιν ἴα, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, παρὰ τὸ ἰέναι, τὸ πορεύεσθαι, ἡ πανταχοῦ πεμπομένη φωνή· πλεονασμῷ τοῦ ω, ἰωὴ, διὰ τὸ ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἴος· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄϊος, καὶ ἄνιος, πλεονασμῷ τοῦ ν, ὁ ἄφωνος, ὡς αἷμα, ἀναίμων· μεταθέσει τοῦ ι εἰς ε, ἄνεος· καὶ Ἀττικῶς, διὰ τοῦ ω, ἄνεως. Τὰ δὲ εἰς α θηλυκὰ εἰς ΟΣ μεταπίπτοντα κατὰ τὴν σύνθεσιν, προπαροξύνονται· οἷον σκιὰ, ἄσκιος· ὥρα, ἄωρος· πεῖρα, ἄπειρος· οὕτω καὶ ἴα, ἄνιος. Ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἄναυος, ὁ ἄφωνος, ὡς αὐδῶ, ἄναυδος· καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ, ἄναος. Προπαροξύνεται δέ. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Ὅτε ἀπὸ ῥήματος ἀποτελεῖται ὄνομα σύνθετον εἰς ΟΣ λῆγον, τρίτην ἀπὸ τέλους τὴν ὀξεῖαν ἔχει· οἷον, μυκῶ, ἐρίμυκος· συλῶ, ἀήσυλος· φυτῶ, νεόφυτος· οὕτως οὖν αὔω ἄναυος, καὶ ἄναος. Μακρὸν τὸ α. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, Ὅτι παρεπόμενόν ἐστι τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ, μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος, ἐκτείνειν τὸ α, οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος· οἷον, κλαίω, κλάω· οὔραιον, οὐράδιον. Οὕτως οὖν αὔω, ἄναυος, καὶ ἄναος· καὶ Ἀττικῶς, ἄνεως, ὡς ναὸς, νεώς· λαὸς, λεώς. Ἀνείμων: Παρὰ τὸ εἷμα τὸ ἱμάτιον, ἐν συνθέσει ἀνείμων. Τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α ληγόντων οὐδετέρων τέσσαρας συνθέσεις ἀναδέχεται. Ἢ γὰρ φυλάσσει τὸ αὐτὸ τέλος ὁπότε καὶ τὸ αὐτὸ γένος· οἷον δῆμα, διάδημα· γράμμα, σύγγραμμα· τάγμα, σύνταγμα. Ἢ καὶ ἀπὸ γενικῆς γίνεται ἡ σύνθεσις, φυλάττουσα τὴν εἰς ΟΣ κατάληξιν· οἷον γράμματος, ἀγράμματος. Ἢ τρέπει τὸ α εἰς τὴν ΟΣ κατάληξιν· οἷον σῶμα, εὔσωμος. Ἢ τρέπει τὸ α εἰς τὴν ΩΝ κατάληξιν· οἷον, αἷμα, ἀναίμων· εἷμα, ἀνείμων. Τὸ δὲ ἐρυσάρματος, ἀπὸ γενικῆς, ὡς γράμματος, πολυγράμματος· ἅρματος, ἐρυσάρματος· τὸ πληθυντικὸν, ἐρυσάρματοι, ἐρυσάρματες μεταπλασμῷ. Ἀνειμένη: Τῇ αὐτοῖς ἀνειμένῃ πραγματείᾳ. Ἀνατεθειμένῃ, ἢ ἐξηπλωμένῃ. Ἀπὸ τοῦ ἔω γίνεται παράγωγον, ἔημι· τὸ παθητικὸν, ἔεμαι· καὶ κράσει, εἶμαι· ἡ μετοχὴ, εἰμένος, καὶ ἀνειμένος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τὸ πέμπω, ὁ παρακείμενος, εἷκα· ὁ παθητικὸς, εἷμαι· ἡ μετοχὴ, ὁ εἱμένος καὶ ἀνειμένος· ἐξ οὗ καὶ, Ἀνειμένων πόλοιο, ἀντὶ τοῦ ἀνεῳγμένων. Ἀνεῖσθαι: Λελύσθαι. Ἕω τὸ πέμπω· τούτου περισπώμενον ἑῶ· καὶ γίνεται ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα εἰς ΜΙ, ἕημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἕεμαι· καὶ κράσει τῶν δύο ΕΕ εἰς ΕΙ δίφθογγον, εἷμαι· τὸ γʹ, εἷται· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, εἷσθαι· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνεῖσθαι. Συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ καὶ δοτικῇ. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, εἷμαι. Ἀνήνοθεν: Ἀνῄει, ἀνεφέρετο· μέσος παρακείμενος, ὡς δηλοῖ τὸ θ. Ὁ γὰρ ἐνεργητικὸς παρακείμενος οὐδέποτε διὰ τοῦ θ ἐκφέρεται. Ἔστιν οὖν θέω· καὶ ἐν συνθέσει, ἀναθέω, καὶ ἀνθέω· καὶ ὑπερβιβασμῷ τοῦ ε, ἀνέθω. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, ἤνοθα, συνήθως τραπέντος τοῦ ε εἰς τὸ ο· καὶ Ἀττικῷ ἀναδιπλασιασμῷ, ἀνήνοθα. Ἢ οὕτως· ἕω τὸ πέμπω, ἑέθω, ὡς φλέγω, φλεγέθω· καὶ τροπῇ τῶν δύο ΕΕ εἰς η, ἤθω· καὶ συνθέσει, ἀνήθω· ὁ μέσος παρακείμενος, ἤνηθα· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ἀνήνηθα· καὶ ἐπειδὴ ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος τὴν τρίτην ἀπʼ ἀρχῆς συλλαβὴν βραχεῖαν θέλει ἔχειν, συστολὴ γίνεται τοῦ η εἰς τὸ ε· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ἀνήνοθεν· Ὄφρά οἱ αἷμʼ ἔτι θερμὸν ἀνήνοθεν. Ἢ ἐκ τοῦ θέω τὸ τρέχω. Ἀνήγκακα: Ἰστέον ὅτι βάρβαρόν ἐστιν, οὐχ εὑρισκόμενον παρʼ Ἕλλησιν ἐν χρήσει, ὡς λέγει Ἡρωδιανός· ἐν μόνῃ γὰρ τῇ τῶν Ἀλεξανδρέων δημώδει συνηθείᾳ εὑρίσκεται. Λέγουσι δέ τινες Ἀττικὸν εἶναι· ὅπερ οὐκ ἔστιν. Οὐ γὰρ ἔχει ἐν τῇ πρώτῃ καὶ βʹ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον. Γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἀναγκάζω, ἀναγκάσω, ἠνάγκακα· καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν, ἀνήγκακα. Δύναται καὶ σύνθετον εἶναι, ἀπὸ τοῦ ἀγκάζω, τὸ ταῖς ἀγκάλαις λαμβάνω· καὶ ἐκ τούτου ἀγκάσω, ἤγκακα· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀνήγκακα. Ἀνείρειν: Ἀναπείρειν. Πλάτων, Σχοίνους λαβὼν, ἄνειρε τὰ κρέα. Ὅθεν καὶ ἡ ἄνερσις· Χρυσῶν στεφάνων ἀνέρσει. Θουκυδίδης. Ἀνεῖλεν: Ἀντὶ τοῦ ἐμαντεύσατο· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐφόνευσεν. Ἀνελεῖν δὲ τὸ μαντεύεσθαι, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ ἐν βάθει πνεῦμα τοῦ ἀνδρὸς, ἢ τὸ οἱονεὶ ἀνελκύσαι καὶ ἀναγαγεῖν. Λέγεται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐκ Δελφῶν χρηστηρίου. Ἀνελεῖν οὖν ἀντὶ τοῦ ἀνειπεῖν ἐπὶ τοῦ μαντεύσασθαι· ἀπὸ τοῦ ἄνωθεν λαμβάνειν τὸ πνεῦμα, καὶ πληροῦσθαι τοῦ θεοῦ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνελεῖν τὴν ἄγνοιαν. Ἢ ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ ἀνελεῖν τὴν γνῶσιν, ἐπὶ τοῦ φονεύειν. Λέγεται δὲ ἀνελεῖν καὶ τὸ ἀναλαβεῖν τὰ ἔκθετα βρέφη. Ἀνήλατος: Ἀπειθής· ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων· ὁ μηδέπω δαμασθεὶς ἢ ἐλασθείς. Ἐλάω, τὸ ἐλαύνω, ἐλάσω, ἤλακα, ἤλασμαι, ἤλασται, ἠλαστὸς, καὶ ἀνήλατος, ἀποβολῇ τοῦ σ. Ἀνήνηται: Ἀναίνω ἀνανῶ· ὁ ἀόριστος, ἤνηνα· τὸ ὑποτακτικὸν, ἐὰν ἀνήνω· τὸ παθητικὸν, ἀνήνωμαι ἀνήνῃ ἀνήνηται. Ἀνῄη: Εὖτʼ ἄν σε μελίφρων ὕπνος ἀνῄη. Σημαίνει καταλίπῃ. Ἔστιν ἀνῶ ἀνῇ ὑποτακτικὸν, ἐκ τοῦ ἕω γινόμενον· πλεονασμῷ τοῦ η, ἀνῄη. Πλάτων, Ἐπειδή με ἀνῆκεν ὁ ὕπνος. Ἀνῆκεν: Ἀόριστος ἢ παρακείμενος ἐνεργητικός. Οὐδέποτε δὲ παρακείμενος ἐνεργητικὸς ἀορίστῳ εἰς α λήγοντι συνέπεσεν, εἰ μὴ οὗτος μόνος. Πλεονασμῷ τοῦ ε, ἕηκε· καὶ Ἀττικῶς ἧκα γίνεται ἕακα, καὶ ἕωκα κατὰ μετατροπὴν, ὡς τὸ παρῴχηκε παρῴχωκεν. Τὸ θέμα, ἵημι. Ἀνήκεστος: Παρὰ τὸ ἀκῶ τὸ θεραπεύω· ἔνθεν τὸ, Ἀκεώμεθα θᾶσσον. Ἀκέω ἀκῶ ἀκέσω, ὡς τελέω τελῶ, τελέσω· νεικέω νεικῶ, νεικέσω. Ἐξ αὐτοῦ ἀκεστὸς, καὶ ἠκεστὸς τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀήκεστος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνήκεστος, ὁ ἀθεράπευτος. Πολλάκις γὰρ τὸ ν εἴωθε πλεονάζειν, ὡς τὸ ἀναιδής. Ἀνείκαστος: Ἀπὸ τοῦ εἰκάζω εἰκαστός· καὶ στερήσει, ἀνείκαστος. Ἀνηκόντιζεν: Ἀθρόως ἀνέφερε· ἀπὸ τοῦ ἀκοντίζω. Ἄνηθον: Παρὰ τὸ ἄνω θεῖν, διὰ τὴν ἐν τάχει αὔξησιν. Ἀνήλιπος: Ὁ ἀνυπόδετος. Λέγεται δὲ καὶ χωρὶς τοῦ α, νήλιπος, ἀνάλιφός τις ὤν. Προήλειφε γὰρ τοὺς πόδας. Ἢ χωρὶς τοῦ περιειλῆσαι. Τὸ γὰρ ΝΗ, στερητικόν. Ἀνήλιος: Ἔστι δῆλος ὁ φανερός· ἐξ αὐτοῦ δήλιος· ἀποβολῇ τοῦ δ, ἥλιος, καὶ ἀνήλιος. Ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, ἀνηλίων. Ἀνήνιον: Ἀδούλωτον, ἀχαλίνωτον. Ἀνημιοβολαία: Ἀπὸ συντάξεως ὀνόματα γίνεται· καλὸς καὶ ἀγαθὸς καλοκαγαθία, θεοῖς ἐχθρὸς θεοεχθρία, οὕτως οὖν ἀνʼ ἡμιοβόλιον, ἀνημιοβολαία. Ἀνήνηται: Ἀπαρνήσηται. Ἐκ τοῦ ἀναινῶ παθητικὸς παρακείμενος. Ἀναίνω, ἀνανῶ, ἀνήνακα, ἀνήναμαι, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀνήνασθαι. Αἴδεσθεν μὲν ἀνήνασθαι, ἐνετράπησαν μὲν ἀπαρνήσασθαι, ἐφοβήθησαν δʼ ὑποδέξασθαι καὶ ὑπαντᾶν τὸν λόγον τοῦ Ἕκτορος. Ἀνήρ: Παρὰ τὸ ἄνω τὸ σημαῖνον τὸ ἀνύω ἐξ οὗ, Μάλα νὺξ ἄνεται, ἐγγύθι δʼ ἠώς γίνεται ἀνὴρ, ὥσπερ παρὰ τὸ αἴθω αἰθὴρ, καὶ ἄω, τὸ πνέω, ἀήρ. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἀνύω γίνεται ἀνυήρ· καὶ συγκοπῇ, ἀνήρ· πρακτικὸς γὰρ καὶ ἀνυστικός ἐστιν ὡς πρὸς τὴν γυναῖκα. Τὸ νὴρ, η· πᾶν ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν εἰς ἀμετάβολον λῆγον μακροκαταληκτεῖ. Καὶ ἄλλως· τὰ εἰς ΗΡ ἐπὶ παντὸς γένους διὰ τοῦ η γράφεται· πλὴν τοῦ χεὶρ, φθεὶρ, Βέχειρ, Σάφειρ, ἔθειρ, εἰνάτειρ, Ἐλάτειρ, ποταμός· Λήχειρ, ποταμός· Ἐλεάζειρ. Ἴρ, καὶ Φθὶρ, καὶ Φὶρ, ὀνόματα κύρια, μόνον διὰ τοῦ ι. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸν φύσει, ὡς τὸ, Ἄνδρά μοι ἔννεπε, μοῦσα, πολύτροπον. Τὸν γήμαντα, ὡς τὸ, Ἄνδρα μὲν ᾧ ἔδοσάν με πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ. Τὸν φύσει ἀνδρεῖον, ὡς τὸ, Ὦ φίλοι, ἀνέρες ἐστέ. Καὶ τὸν ἀνδρὸς ἡλικίαν ἔχοντα, ὡς τὸ, Ὅς που νῦν γε μετʼ ἀνδρῶν ἵζει ἀριθμῷ. Ἀνὴρ ἀνέρος, τῶν εἰς ΗΡ ὀξυνομένων· καὶ ἐν συγκοπῇ ἀνδρὸς, πλεονασμῷ τοῦ δ. Αἱ συγκοπτόμεναι γενικαὶ μιμεῖσθαι θέλουσι τὰς ὀξυτονουμένας εὐθείας· ἡ ἀνδρὸς, τὴν ἀμυδρός· ἡ πατρὸς καὶ μητρὸς, τὴν ἰατρός. Κατὰ δʼ τρόπους πλεονάζει τὸ δ· κατὰ κλίσιν, ὡς τὸ ἀνέρος, συγκοπῇ ἀνρὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἀνδρός· κατὰ γραφὴν, ὡς τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕωρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ὕδωρ· κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν, ὡς τὸ, Ἔδδεισεν δʼ ὁ γέρων, καὶ ἐπείθετο μύθῳ. Καὶ κατὰ ἀναγκαίαν σύνταξιν, ὡς τὸ χεὶρ χειρὸς, ἄχερος, καὶ ἄχερδος· ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἀκανθώδους. Ἀνηρείψαντο: Τὸν καὶ ἀνηρείψαντο θεοί. Ἀπὸ τῆς γῆς ἀνήρπασαν. Ἔστιν ἔρα ἡ γῆ. Ἐκ τούτου γίνεται ἐρέπτω, τὸ εἰς γῆν καταβάλλω· καὶ ἀνερέπτω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀνερείπτω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀνηρείψαντο. Ἀνήρης: Ἀνδρώδης· οἱ δὲ, ἀνάρμοστος. Ἀνήρεις: Ἀνάνδρους, ἢ χήρας, ἢ παρθένους· ὡς ξιφήρεις· ἐκ τοῦ ἄνω τὸ πράττω. Ἀνηρίτης: Ἔστι δὲ κοχλίδιον· ἀπὸ γὰρ τοῦ Νηρέως ἐστὶ, τοῦ θαλασσίου δαίμονος. Οὐκ ἔστι δὲ πλεονασμὸς, ἀλλὰ παραγωγή. Ἡρωδιανός. Ἀνηρίναστος: Ὁ μὴ κρατῶν ἃ ἔχει, ἀλλʼ ἀποβάλλων· ἀπὸ τῶν συκῶν τῶν μὴ κρατουσῶν τὸν καρπὸν, διὰ τὸ μὴ ἐπιβληθῆναι αὐταῖς τοὺς ὀλύνθους ἀπὸ τῶν ἐρινεῶν. Τοῖς γὰρ ὀλύνθοις τῶν ἀγρίων συκῶν φύεται θηρία ἐμπίσιν ὅμοια, ἃ προσαγορεύουσι ψῆνας. Τούτων οἱ γεωργοὶ λαβόμενοι ἐφάπτουσι τῶν κλάδων ταῖς ἡμέροις συκαῖς, ὅπως αὐτῶν ὁ καρπὸς μὴ ἀπορρέῃ. Ἐνδυόμενον γὰρ εἰς τοὺς φήληκας τὸ θηρίον στερεοῖ τούτους καὶ πεπαίνει. Διόπερ ἐπὶ τῶν ἂν λάβωσιν μὴ διακρατούντων ἐπέλεγον τὸ ἀνηρίναστος. Ἢ ἀντὶ τοῦ οὐκ ἠρινάσθης, οὐ περιεβλήθησάν σοι οἱ ἐρινεοί. Ἄνηρον: Ἄβλαπτον. Ἀνήνορα: Ἄνουν, ἀδύνατον, δειλὸν, ἄνανδρον, ἄτεκνον, οὐ γεννῶντα· Διογενιανός. Ἀνήρεος: Οὐ κατάρατος, οὐδὲ ἡρμοσμένος. Ἄνηστις: Παρὰ τὸ ἔδω ἐστὸς ἔστις, ὡς πιστὸς πίστις, καὶ κατὰ σύνθεσιν ἄνεστις, καὶ ἄνηστις, ὁ ἄσιτος. Ἢ παρὰ τὸ νῆστις, ἄνηστις, ὁ ἐστερημένος σιτίων, ὁ ἄγαν νῆστις. Ἀνησίδανος: Ἡ τὰ δῶρα ἀναδιδοῦσα· δάνος γὰρ τὸ δῶρον, ὅθεν κατʼ ἀντίφρασιν δάνειον τὸ μὴ δῶρον. Ἀνησιδώρα: Ἡ γῆ. Ἄνθος: Παρὰ τὸ ἄνω θεῖν καὶ τρέχειν ἐν τῷ αὔξεσθαι. Οὐκ ἀναστρέφουσι δὲ αἱ ἐτυμολογίαι. Οὐ γὰρ εἴ τι ἄνω θεῖ καὶ αὔξεται, τοῦτο καὶ ἄνθος λέγεται. Ἰδοὺ γὰρ πάντα τὰ φυτὰ ἄνω θέουσι καὶ αὔξουσι, καὶ ὅμως ἄνθη οὐ λέγονται. Ὁμοίως δὲ ἔλαφος παρὰ τὸ ἐλαύνειν τοὺς ὄφεις εἴρηται· ὅπερ ποιεῖ τούτου τὸ κέρας θυμιώμενον· καὶ οὐκ, εἴ τι τοῦτο ποιεῖ, τοῦτο καὶ ἔλαφος λέγεται. Ἡ γὰρ δίκταμος βοτάνη καιομένη τοῦτο ποιεῖ, καὶ οὐδέποτε ἂν κληθείη ἔλαφος. Οὕτως Ὠρίων ὁ Θηβαῖος. Ἀνθοσμίας: Ὁ ἀνθέων ὀσμὴν ἔχων οἶνος. Ἄνθρυσκα: Τὰ ἄνθη, παρὰ τὸ ἀναθρώσκειν. Λέγεται καὶ τὸ ἄνισον παρὰ Κρησίν. Ἀνθηδόνες: Αἱ μέλισσαι, παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἔδειν. Ἀνθίας: Εἶδος ἰχθύος. Ἀνθίαν τινὲς καὶ κάλλιχθυν καλοῦσι, καὶ καλλιώνυμον, καὶ ἔλλοπα. Ἄνθεια: Ἡ Ἥρα· ὅτι ἀνίησι τοὺς καρπούς. ἄνθης βαρύνεται, καὶ πότης τὸ ἀρσενικόν· τὸ δὲ θηλυκὸν, ποτὴς ποτῆτος. Ἀνθεμοῦς: Καὶ χωρίον, καὶ ποταμὸς, καὶ λίμνη τῆς Μαριανδυνίας· ἀπὸ τοῦ παρακειμένου πεδίου πεπληρωμένου ἀνθέων· ὅθεν καὶ τὸ ἀνθεμόθεν. Μεθόδιος. Ἀνθʼ ὧν: Τὸ ἐπίρρημα· ἀπὸ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ ὧν ὑποτακτικοῦ ἄρθρου. Ἐπὶ δὲ τῶν βοτανῶν οὐ δεῖ λέγειν ἀνθῶν, ἀλλὰ ἀνθέων, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τούτῳ. Ἀνθήλη: Παρὰ τὸ ἀνθῶ ἀνθήσω ἀνθήλη. ἀνθέριξ παρὰ τὸ ἄνθος· σημαίνει δὲ τὸ ἄκρον τῶν ἀσταχύων. Ἀνθέρικος: Ἄκρον ἐπʼ ἀνθερίκων καρπὸν θέον. Παρὰ τὸ ἄνθος παράγωγον ἄνθερος, καὶ ἀνθέρικος, ὁ καυλὸς τοῦ ἀσφοδέλου. Ἔστι δὲ φυτὸν εὔθραυστον. Ἀνθεμίδης: Ὥσπερ παρὰ τὸ Δευκαλίων Δευκαλίωνος, Δευκαλιωνίδης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ Ἀνθεμίωνος Ἀνθεμιωνίδης, καὶ Ἀνθεμίδης κατὰ συγκοπήν. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄνθεμος Ἀνθεμίδης, ὡς Δεύκαλος Δευκαλίδης, καὶ Κρόνος Κρονίδης, Ὕλλος Ὑλλίδης. Εἰς τὸ βουτίδης ἐστι. Ἀνθεστήρια: Τὰ Διονύσια· οὕτω γὰρ Ἀθηναῖοι τὴν ἑορτὴν λέγουσι· καὶ ἀνθεστηριῶνα, τὸν μῆνα καθʼ ὃν ταῦτα ἐτελεῖτο· ἐπειδὴ ἡ γῆ τότε ἄρχεται τοῦ ἀνθεῖν. Ἢ παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἐπὶ τῇ ἑορτῇ ἐπιφέρειν. Ὅθεν καὶ παροιμία, Θύραζε Κᾶρες· οὐκέτʼ ἀνθεστήρια. Ἄνθρωπος: Παρὰ τὸ ἄνω θρεῖν, ἤγουν ἄνω βλέπειν· μόνος γὰρ τῶν ἄλλων ζῴων ὁ ἄνθρωπος ἄνω βλέπει. Ἢ παρὰ τὸ ἀναθρεῖν ἃ ὄπωπεν, ἤγουν ἀναλογίζεσθαι ἃ εἶδε καὶ ἤκουσε, τῶν ἄλλων ζῴων μὴ λογιζομένων καὶ προνοουμένων. Οὐ γὰρ ἂν ἰχθῦς εἰς κύρτον εἰσῆλθεν ὁρῶν ἄλλον κρατούμενον, οὐδὲ ὄρνις εἰς λίνα. Ἢ παρὰ τὸ δρῶ, τὸ βλέπω, ἄνδρωπος, καὶ ἄνθρωπος. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ῥέπειν, ἀνώροπός τις ὤν. Ἢ παρὰ τὸ ἔναρθρον ἔχειν τὴν ὄπα, τουτέστι τὴν φωνήν. Τὰ παρὰ τὸ ὄπα συγκείμενα, ἅπαντα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται· οἷον, μετώπιον, ἐνώπιον. Ἢ παρὰ τὸ ἀνθηρὰν ὄπα ἔχειν. Ἀνθερεών: Ὁ ἐπὶ τοῦ γενείου τόπος· διὰ τὸ διʼ αὐτοῦ θορεῖν τὸ πνεῦμα. Ἢ ἐνθερεών τις ὢν, ὅτι κατὰ τὴν ἔνθεσιν τῆς τροφῆς κινεῖται ἐν τῷ καταπίνειν. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν ἄνθησιν τῶν τριχῶν· διὸ καὶ κατηγοροῦσι τοῦ Εὐφορίωνος εἰπόντος, Τέκνον, μὴ σύ γε μητρὸς ὑπʼ ἀνθερεῶνος ἀμήσῃς. Λέγεται δὲ καὶ βοτάνη τις. Ἄνθραξ: Τὸ ἐκκαυθὲν ξύλον καὶ ἔτι διαλαμπές. Παρὰ τὸ ἄνθος, ἄνθαξ, ὡς βῶλος βῶλαξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἄνθραξ· καὶ τὸ ἀπό τινος ὕλης μεταβληθὲν καὶ μεταποιηθὲν εἰς πυρὸς φύσιν. Ἔχει δὲ ὁ ἄνθραξ φύσεις δύο, τὸ φωτιστικὸν καὶ τὸ καυστικὸν, ὡς τὸ ὕδωρ διφυᾶ ἄνθρακα δέχεται, ἤγουν φωτιστικὸν καὶ καυστικόν· φωτιστικὸν μὲν, τῶν δικαίων· καυστικὸν δὲ, τῶν ἁμαρτωλῶν. Διφυὴς δὲ ἄνθραξ λέγεται ὁ Χριστὸς κατὰ ἀναγωγήν. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω, θέραξ· καὶ μετὰ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἀναθέραξ· καὶ συγκοπῇ ἄνθραξ. Σημαίνει δὲ δύο, τὸ πῦρ, καὶ τὸν λίθον τινὰ τῇ χρόᾳ πύρινον, οὕτω καλούμενον. Τὰ εἰς ΑΞ ὀνόματα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὲν ὦσιν ἀρσενικοῦ γένους, ἐκτείνουσι τὸ ἄλφα· οἷον, θώραξ, οἴαξ· εἰ δὲ θηλυκοῦ, συστέλλουσιν αὐτὸ, οἷον αὖλαξ, πῖδαξ. Ἀνίεις: Ἐκ τοῦ ἴω μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, γίνεται ἀνίω. Καὶ Ἰλιάδος εʹ, Ἀλλʼ ἀνίεις. Ἀντὶ τοῦ ἀναπείθεις. Ἀνʼ ἰθύν: Ἐπʼ εὐθεῖαν, κατὰ τὴν ὁρμὴν καὶ φορὰν τοῦ ποταμοῦ. Ἀνὰ θυμόν: Οἱ Ἀττικοὶ τὴν ἀνὰ ἀντὶ τῆς κατὰ παραλαμβάνουσιν. Ἀνʼ ἰωχμὸν, κατὰ τὴν μάχην. Ἀνία: Σημαίνει τὴν χαλεπωτάτην καὶ δυσίατον λύπην. Παρὰ τὸ ἰῶ, τὸ θεραπεύω καὶ ὑγιάζω, γίνεται ἴα· καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ν, ἀνία· ἐστέρηται γὰρ τῆς ἰάσεως. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω, ἀνία· διανυστικὴ γάρ ἐστι καὶ πρακτικὴ, οἱονεὶ καταδαπανητική. Τὰ διὰ τοῦ ΝΙΑ θηλυκὰ τῷ ι παραληγόμενα συστέλλουσιν αὐτὸ, ἔχοντα μακρὸν τὸ ἄλφα, οἷον γωνία, πενία, ξενία. Σεσημείωται τὸ ἀνία· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ἰῶ γίνεται, ὅπερ ἔχει μακρὸν τὸ ἰῶτα. Παρὰ τὴν ἀνίαν ἀνιαρός· ἐξ οὗ καὶ ἀνιῶ ῥῆμα. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἰέναι γίνεσθαι. Ἐμποδιστικὸν γάρ ἐστιν ἡ ἀνία. Ἀνιηρέστερος: Ἀνιαρὸς τὸ πρωτότυπον. Ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ΟΣ λήγοντα ὀνόματα, ὅσα οὐδετέρῳ παρασχηματίζονται, ἤγουν τριγενῆ ὄντα, ταῦτα καὶ συγκριτικὰ ποιοῦσιν· οἷον, ἐλαφρὸς, ἐλαφρὴ, καὶ τὸ ἐλαφρὸν, καὶ τὸ συγκριτικὸν, ἐλαφρότερον· ἁγνὸς, ἁγνὴ, ἁγνὸν, ἁγνότερον· λευκὸς, λευκὴ, λευκὸν, λευκότερον· οὕτως οὖν καὶ ἀνιαρὸς, ἀνιαρὴ, ἀνιαρὸν, καὶ ἀνιαρότερον τὸ συγκριτικὸν ὤφειλεν εἶναι. Ἀλλʼ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι παρὰ τὸ ἀνιαρὸς γίνεται παράγωγον ἀνιαρὴς, ὥσπερ ὁμαλὸς ὁμαλὴς, γυμνὸς, γυμνὴς, ἀργὸς, ἀργής· καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς ΗΣ λήγοντα τριγενῆ ὑπέρθεσιν δέχονται καὶ σύγκρισιν, οἷον, ὁ εὐτυχὴς, ἡ εὐτυχὴς, τὸ εὐτυχὲς, καὶ τὸ συγκριτικὸν εὐτυχέστερος, εὐγενέστερος, εὐμελέστερος, ὑγιέστερος, σαφέστερος, πληρέστερος, εὐωδέστερος, ἐμβριθέστερος, προγενέστερος· οὕτως οὖν καὶ ὁ ἀνιαρὴς, ἡ ἀνιαρὴς, τὸ ἀνιαρὲς, καὶ ἀνιαρέστερον τὸ συγκριτικόν· καὶ κατʼ ἔκτασιν, ἀνιηρέστερον. Ἁμαρτάνουσιν ἄρα οἱ προφερόμενοι πενέστατος· ἀπαρασχημάτιστον γὰρ τὸ πένης ὄνομα τῷ οὐδετέρῳ. Ἔδει δὲ καὶ παρὰ τὸ κλέπτης καὶ ψευδὴς μηδόλως σχηματίζεσθαι συγκριτικόν. Οἱ δʼ Ἀττικοὶ, κλεπτίστατον καὶ ψευδίστατον εἰπόντες συγκριτικὰ, ἥμαρτον· ἀντὶ γὰρ τοῦ κλεπτέστατον καὶ ψευδέστατον. Οὕτω Φιλόξενος. Ἀνίσχαλον: Ἄτοκον, ἢ ἀνήμελκτον, ἢ ἀθήλαστον. Διογενιανός. Ἀνιγρός: Ἀπὸ τοῦ ἀνιαρὸς κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμὸν τοῦ γ, ἀνιγρὸς, ὁ λυπηρὸς καὶ βλαβερός· καὶ ἀνιγρὰ, δυσώδη, ἀκάθαρτα, φαῦλα, κακά. Ἀνιμῶ: Ἐκ τῆς ἀνὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἰμῶ, τὸ ἀναλέγω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἱμὰς, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον. Οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, πρὸς τὸ μὴ κατακλᾶσθαι ταχὺ τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν, ἐκ δερμάτων αὐτὰ ἐποίουν, ἤγουν ἀσκοῦ. Ἀνιμῶ οὖν, τὸ ἀναλέγομαι. Ἄνιος: Ἔστι δὲ ἱερεὺς τοῦ Ἀπόλλωνος. Γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν, Ἄνιος, ὥσπερ καὶ παρὰ τὴν ὑπὸ, Ὕπιος Ζεύς. Οἱ δὲ, παρὰ τὴν ἀνίαν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ ἄμφιος. Ἀνίψαλλον: Τὸν ἀβλαβῆ. Τὸ ἄνευ τοῦ ἰάπτεσθαι, παρὰ τὸ ἴπτω, ἀνίψαλλον, ἀδιάφθορον· οἱ δὲ, ἡλικίας τάξιν. Ἀνοχλίζω: Τὸ ἀνέχω. Ἀνούτατος: Ὁ ἀτραυμάτιστος. Παρὰ τὸ οὐτάζω, οὔτασμαι, οὔτασται, οὐταστὸς καὶ ἀνούστατος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ σ ἀνούτατος. Καὶ ἀνουτητὶ, τὸ ἄνευ τρώσεως. Ἀνοικῆ: Τὸν παρὰ τὸ εἰκὸς εἰρημένον. Ἄνοια: Παρὰ τὸ νοῦς, νοὸς, νοία· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄνοια. Τὸ ΝΟΙ, δίφθογγον. Διατί; τὰ παρὰ τὸ νοῦς καὶ χροῦς καὶ ῥοῦς συγκείμενα διὰ τῆς ΟΙ διφθόγγου γράφεται· οἷον, ἄνοια, σύννοια, σύρροια. Ἀνόστιμος: Παρὰ τὸ νόστος, νόστιμος, καὶ ἀνόστιμος. Τὸ δὲ νόστος παρὰ τὸ νοστῶ. Ἀνόστους: Τοὺς μὴ ἀπονοστοῦντας. Διογενιανός. Ἀνόστεος: Ὅτʼ ἀνόστεος ὃν πόδα τένδει. Ἐσθίει· ὁ λεγόμενος πολύπους. Οὗτος γὰρ τῷ χειμῶνι οὐ πρόεισιν, ἀλλʼ ἐν τῷ φωλεῷ καθήμενος τοὺς ἰδίους πόδας ἐσθίει. Κλείταρχος δὲ ἐν γλώσσαις τὸν πολύπουν ὑπὸ Λακεδαιμονίων ἴουλον καλεῖσθαι φησίν. Ἀνόρουσεν: Ἀνώρμησεν, ἀνέστη. Ἔστιν ὄρω τὸ διεγείρομαι· ἐξ οὗ ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ὄρσω. Ὄρσεο Λαομεδοντιάδη. Τοῦτο τὸ ὄρω κατὰ παραγωγὴν γίνεται ὀρύω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὀρούω· ὁ μέλλων ὀρούσω· ὁ ἀόριστος ὄρουσα, ποιητικῶς· οἱ γὰρ ποιηταὶ καὶ οἱ Ἴωνες συνάρχεσθαι ποιοῦσι τοὺς παρῳχημένους τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι· καὶ ἐν συνθέσει ἀνόρουσεν. Ἀνομένοιο: Οἷον, Ἤματος ἀνομένοιο. Τελειουμένου, τοῦ πληρουμένου· παρὰ τὸ ἄνω, τὸ ἀνύω. Ἀνόπαια: Ὄρνις δʼ ὡς ἀνόπαια διέπτατο. Παρὰ τὴν ὀπὴν, ὀπαῖα, καὶ ἐν συνθέσει, ἀνοπαῖα. Καὶ ἐκδέχονται τὴν καπνοδόκην· Κράτης δέ φησιν ἀνοπαῖαν τὴν τετρημένην κεραμίδα τὴν ἐπὶ τῆς ὀροφῆς. Ἢ πανόπαια γράφεται, καὶ νοεῖται ἡ χελιδών. Ἐν δʼ Αὐλίδι τῆς Φωκίδος τὰ περὶ Τηρέως λεγόμενα μυθολογεῖται. Καὶ ἡ Πανοπεὺς, Φωκικὴ πόλις ἐστί. Μεθόδιος. Ἢ ἀνόπαια, εἶδος ὄρνιθος. Ἢ διὰ τῆς ὀπῆς· ἢ ἀοράτως, ἀνὰ τοὺς ὦπας. Ἡ ἀντὶ πρόθεσις σημαίνει τρία· κυρίως τὴν πρόθεσιν, ὡς καὶ ἡμεῖς τίθεμεν, καὶ ὡς Ἀρίσταρχος ἀναγινώσκων ἀκούει τόνδε τὸν στίχον, Τρώων ἀνθʼ ἑκατόν τε διηκοσίων τε ἕκαστος. Τίθεται δὲ καὶ ἀντὶ τοῦ ἴσος, ὡς τὸ, Ἀντί τοι εἴμʼ ἱκέταο. Ἀντὶ τοῦ, ἴσος ἱκέτου. Καὶ τὸ ἐναντίον, ὡς, Ἀντίθεον Κύκλωπα, τὸν ἐναντιούμενον τοῖς θεοῖς. Ἀντίθεος δὲ ὀδυσσεὺς, τουτέστιν ἰσόθεος. Ἀντιάνειρα: Ἐπίθετον Ἀμαζόνος· ὁ μὲν Ἀρίσταρχος, τὰς ἴσας ἀνδράσιν· ἔνιοι δὲ, τὰς ἀντιαζούσας καὶ ἐναντιουμένας τοῖς ἀνδράσι τῇ οἰκείᾳ δυνάμει· ἐξ οὗ πολεμικάς· ὥσπερ ἀντίχριστον φαμὲν καὶ ἀντίπαλον. Ἀντίπαλος γὰρ ὁ ἐναντίος, ἢ ὁ ἀντιπαλαίων, ἢ ὁ κατὰ πάλον τουτέστι κλῆρον ἐναντιούμενος· καὶ ἀντίχειρ, ὁ μέγας τῆς χειρὸς δάκτυλος, ἢ ὅτι ἀντίκειται τοῖς ἄλλοις, ἢ ὅτι τὸ ἶσον δύναται τῇ ὅλῃ χειρί. Καὶ ἀντιστάτης, ὁ ἀνθεστηκὼς ἐν μάχῃ. Ἀναστάς: Ἀνστάς· Ἡρωδιανός· ἀναστάντες, ἀνστάντες· καὶ ἀναστήτην δυϊκὸν, καὶ συγκοπῇ ἀνστήτην, τὸ ἀνέστησαν. Ἀνταία: Ἡ Ῥέα, παρὰ τὴν ἄντην· ὅτι τοῖς Τελχῖσιν ἐναντία ἐγένετο· σημαίνει δὲ ἄντην, τὸ ἐξ ἐναντίας· ἡ ἀντιάζουσα διά τινα φαντάσματα καὶ ἔχθρας. Καὶ ἀνταῖος, ὁ βλάβης αἴτιος· ἀνταία καὶ ἡ Ἑκάτη ἐπιθετικῶς· Διογενιανὸς, ἱκέσιος. Ἄντα: Οἷον, Ἄντα σέθεν γὰρ Ξάνθον δινήεντα. Καὶ σοῦ γὰρ ἄξιον ἀνταγωνιστὴν ἡγούμεθα τὸν Ξάνθον. Σημαίνει τὸ ἐξ ἐναντίας. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὠκέα γίνεται ὦκα, κράτεα κράτα, καὶ ὑπερθέσει κάρτα, καὶ σάφεα, σάφα· οὕτως οὖν καὶ ἀντία, οἷον, Ἀντίʼ Ἀλεξάνδροιο. Κατὰ συγκοπὴν, ἄντα. Ἢ παρὰ τὸ ἀντῶ, ἄντα, ὡς σιγῶ, σίγα, καὶ ἠρεμῶ, ἠρέμα. Ἡρωδιανός. Τὸ δὲ ἀντῶ σημαίνει τὸ ἀπαντῶ καὶ συντυγχάνω. Ἄντεσθαι: Ἱκετεύειν, καὶ τὸ ἐξ ἐναντίας ἐλθεῖν. Ἄντανδρος: Πόλις ὑπὸ τὴν Ἴδην παραθαλάσσιος· ὅτι Ἀσκάνιος αἰχμάλωτος ἐγένετο ὑπὸ Πελασγῶν, καὶ ἀντʼ αὐτοῦ τὴν πόλιν δέδωκε λύτρα, καὶ ἀπελύθη. Ἡ γοῦν ἀντὶ ἀνδρὸς δεδομένη ἄντανδρος ὠνομάσθη. Ἀντανάκλασις: Ἡ ἀπό τινος ἐπί τι κίνησις, καὶ ἐξ ἐκείνου πάλιν ἐξ οὗ προῆλθεν ὑποστροφὴ, ὡς ἐπὶ τῆς σφαίρας. Ἀντήνωρ: Τὸ ΤΗ, ἦτα, ὡς τὸ ἀγήνωρ· καὶ Ἀντηνορίδης, ὡς Κρονίδης. Ἀντήνους: Τοὺς τῆς δάφνης ὅρπηκας τοὺς πρὸ τῶν θυρῶν ἱσταμένους. Ἄντηστιν: Παρὰ τὸ ἀντῶ, ἀντήσω, ἄντησις, καὶ ὑπάντησις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄντηστις· Ἡ δὲ κατʼ ἄντηστιν θεμένη περικαλλέα δίφρον. Ἀντήρεις: Σημαίνει τὸ εἰς ὃ ἐπερείδεταί τις καὶ ἐπιστηρίζεται. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἐρείδω τὸ ἐπακουμβίζω· ὁ μέλλων, ἐρείσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἀντήρεις, κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς τὸ ἦτα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ω. Οὐχ εὕρηται δὲ ἡ εὐθεῖα ἐν χρήσει· αἱ δὲ ἄλλαι πτώσεις τὴν κλίσιν ὡς ἀπὸ ὀξυτόνου καὶ εἰς ΙΣ ληγούσης ἔχουσιν. Ὥσπερ γὰρ ἀσπὶς ἀσπίδος, καὶ σανὶς σανίδος, οὕτω καὶ ἀντηρὶς ἀντηρίδος, ὡς παρʼ Εὐριπίδῃ, Κρήμνη σεαυτὴν ἐκ μέσης ἀντηρίδος. Ἀντήρεις: Ἀντιθέτους, ἀντερέσσοντας. Διογενιανός. Ἀντιγονίζω: Ὅτι οὐκ ἔχει τὸ λεκτὸν τῆς ἀντὶ προθέσεως· ἀπὸ κυρίου γὰρ γίνεται τοῦ Ἀντίγονος. Ὥστε καὶ τοῦτο εὐλόγως ἐκλίθη ἔξωθεν, ὡς τὸ καθεύδω καὶ ἐνέπω. Τὸ ἐνέπειρεν ἐν τισὶ τῶν ἀντιγράφων, ἐπενθέσει τοῦ ε, ὡς ἐνεποίουν· ἐν τοῖς πλείστοις δὲ οὐκ ἔχει τὴν τοῦ ε ἐπένθεσιν· ἠμπείρουν γάρ. Αἱ μετὰ προθέσεως συντιθέμεναι λέξεις πρῶτον κλίνονται καὶ οὕτω συντίθενται, οἷον, ἄγω, συνάγω· ἦγον, συνῆγον· αἱ δὲ μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμεναι λέξεις πρῶτον συντίθενται καὶ οὕτω κλίνονται· οἷον, φιλοσοφῶ, ἐφιλοσόφουν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκός. Ἀντηρέτης: Ὁ ἀντικαθήμενος· καὶ ἀντηρετεῖν, τὸ ἐπὶ ταὐτοῦ ζυγοῦ καθεζόμενον ἐρέσσειν. Ἀντήλιος: Ἶσος ἡλίῳ. Ἀντιτορῶ: Ἀντιτορήσας, διατρήσας, διορύξας. Παρὰ τὸ ῥῶ, ῥήσω· τρῶ, τρήσω· καὶ ἀντετόρησεν. Ἀπὸ δὲ τοῦ τείρω γίνεται τορῶ· σημαίνει τὸ τρυπῶ. Ἀντιβολῶ: Ἀντιβολῆσαι, ἀπαντῆσαι, μετασχεῖν. Μολῶ, μολήσω· μετὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β, ἀντιβολήσω. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀντιβολῶ ἔξωθεν ἐκλίθη, ἐπειδὴ τούτου τὸ ἁπλοῦν οὐκ ἔστι ῥητόν. Τὸ δὲ παρὰ Πινδάρῳ ἀντεβόλησεν ἔσωθεν ἐκλίθη διὰ τοῦ ε· καὶ τὸ σημαινόμενον ἕτερον, ὡς καὶ παρʼ Ὁμήρῳ, Τοιοῦτοι δʼ εἴπερ μοι ἐείκοσιν ἀντεβόλησαν. Τὸ δὲ παρὰ Ἀριστοφάνει ἐν Ἀμφιαράῳ διὰ τοῦ ε ἠντεβόλησε δύο κλίσεις ὑπέστη. Ζήτει. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ συνέτυχε, καὶ ἱκετεύει. Εἰδέναι δεῖ, ὅτι τὰ μετὰ προθέσεων συντιθέμενα ῥήματα, εἰ ἀλλοιοῦνται τῶν σημαινομένων, ἔσωθεν κλίνονται, βάλλω, καταβάλλω, κατέβαλλον· εἰ δὲ τηροῖτο ἐνταῦθα, ἔξωθεν κλίνονται, μύω, καμμύω, ἐκάμμυον· εὕδω, καθεύδω, ἐκάθευδον. Τὸ δὲ ἤμελλον, ἤθελον, καὶ τὰ ὅμοια, Ἀττικῶς. Φιλοῦσι γὰρ μακρὰν ποιεῖν τὴν ἀρχὴν τῶν παρῳχημένων. Οὕτω Ζηνόβιος. Ἀντισηκῶ: Οἱ μὲν λέγουσιν ἀπὸ τοῦ ἴσος ἴσου γίνεται ἰσῶ ἰσώσω ἰσώκω, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, ἰσηκῶ. Ἀντισηκῶ οὖν, τὸ ἀντεξισάζω. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ σηκῶ τὸ βοηθῶ· σώκειν γὰρ λέγεται τὸ ἰσχύειν· ἐξ οὗ καὶ σῶκος ὁ Ἑρμῆς, ὃ σημαίνει τὸν ἰσχυρὸν καὶ βοηθόν. Ἀπὸ τοῦ σώζω, σῶκος, ὁ σωστικὸς θεός. Σῶκος, σωκῶ, καὶ ἀντισηκῶ, τροπῇ· οἷον, Σῶκος ἐριούνιος Ἑρμῆς. Ἀντιφερίζω: Παρὰ τὸ φέρω φερίζω, ὡς θέρω θερίζω, καὶ ἀντιφερίζω, τὸ ἐναντιοῦμαι, ἢ ἐξισοῦμαι. Ἡσίοδος, Ἄφρων δʼ ὅς κʼ ἐθέλῃ πρὸς κρείσσονας ἀντιφερίζειν. Καὶ ἀντιφέρεσθαι, τὸ ἐναντιοῦσθαι· οἱ δὲ, ἀντιλέγειν. Ἀντιλάβοιτο: Λήβω, λήψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔλαβον· ὁ μέσος, ἐλαβόμην· καὶ τὸ εὐκτικὸν, λαβοίμην, λάβοιο, λάβοιτο· καὶ μετὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως, ἀντιλάβοιτο. Ἀντιλήπτωρ: Λήβω τὸ λαμβάνω, λέλημμαι, λέληπται, λήπτωρ, καὶ ἀντιλήπτωρ. Τὰ παρὰ τὸ λήβω γινόμενα ὀνόματα διὰ τοῦ η γράφονται· οἷον πρόσληψις, σύλληψις, ἀνάληψις. Καὶ ἄλλως· διότι ἀνεφάνη τὸ ἄλφα ἐν τῷ δευτέρῳ ἀορίστῳ. Ἀντίος: Παρὰ τὸ ἄντω ῥῆμα βαρύτονον γίνεται ἀντῶ περισπώμενον· ἀφʼ οὗ ἄντην ἐπίρρημα, καὶ ἀντίος· ὅθεν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται. Τὰ παρὰ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ΙΟΣ προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ἶφι ἴφιος, πρωῒ πρώϊος, οὕτω καὶ ἄντην ἀντίος, ὁ ἐξ ἐναντίας. Κατὰ τόνον μόνον ἥμαρτε, καὶ οὐ κατὰ γραφήν· Οὐδέ τις ἔτλη μεῖναι ἐπερχόμενον, ἀλλʼ ἀντίοι ἔσταν ἅπαντες. Καὶ μετὰ τῆς ἐν προθέσεως, ἐναντίος. Κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ΟΣ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, ἐν τῇ συνθέσει ἀναπέμπει τὸν τόνον· οἷον, ποικίλος, παμποίκιλος· ἀγκύλος, μεσάγκυλος· Ἀθηναῖος, φιλαθήναιος πλησίος, παραπλήσιος· αἰόλος, παναίολος· τὸ γὰρ κορυθαίολος οὐκ ἔχει ἐγκείμενον τὸ αἰόλος, ἀλλὰ τὸ αἰόλλω ῥῆμα, τὸ κινῶ· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχει ἕνεκα ἐνεργείας παροξυνόμενα, διὰ τὸ βουκόλος, ἱπποβουκόλος, τοῦτο γὰρ ἕνεκα ἐνεργείας τὸν αὐτὸν τόνον ἐφύλαξεν ἐν τῇ συνθέσει, ὁ τοὺς ἵππους βόσκων. Τὸ δὲ ἐναντίος παρέλκουσαν ἔχει τὴν ἐν πρόθεσιν· τὸ γὰρ ἀντίος καὶ ἐναντίος τὸ αὐτὸ σημαίνει· καὶ τούτου χάριν τοῦ ἁπλοῦ τὸν τόνον ἐφύλαξεν, ὡς σχεδὸν μὴ γενομένης συνθέσεως. Ἀντιόωσα: Παρὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως γίνεται ἀντίος· καὶ ἐκ τούτου ἀντιῶ ἀντιᾷς, τὸ ὑπαντῶ, δευτέρας συζυγίας· ἡ μετοχὴ, ἀντιῶσα, ὡς βοῶσα· καὶ ποιητικῷ πλεονασμῷ τοῦ ο, ὡς βοόωσα, γελόωσα. Τὸ τηλεθώωσα δὲ καὶ τὸ μαιμώωσα μόνον διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ἔστι δὲ ὁμώνυμος ἡ λέξις. Ὅτε γὰρ δηλοῖ τὸ ἀντιλαμβάνων, αἰτιατικῇ συντάσσεται· ὡς τὸ, Ἐμὸν λέχος ἀντιόωσαν. Συγκυροῦσαν· ὅτε δὲ τὸ μετέχων, τυγχάνων, ὑπαντῶν, γενικῇ, ὡς τὸ, Ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης. Πλεονασμῷ τοῦ ο, Βοόωντά τʼ ἐφεύροι, καὶ, Ὁρόων ἐπὶ οἴνοπα πόντον. Ἀντίβιος: Ὁ ἐναντιούμενος τῇ βίᾳ, ὅ ἐστι τῇ δυνάμει· καὶ ἀντιβίοισι, τοῖς ἐναντίοις καὶ στασιαστικοῖς. Ἀντίπηξ: Ἡ κιβωτός· παρὰ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ πήσσω. Ἀντίβιον: Ἐπίρρημα τοπικὸν, τῆς ἀντὶ προθέσεως τὴν ἐναντίαν σχέσιν δηλούσης. Ἀντίασεν: Ἱκέτευσεν, ἀπήντησεν. ἀντιάσαι, συναντῆσαι, καὶ ἐλθεῖν, μετασχεῖν· παρʼ Ὁμήρῳ, τὸ ἐπιτυχεῖν, καὶ ἵλεως συντυχεῖν, καὶ παραγενέσθαι. Ἀντίπαλον: Ἐναντίον, καὶ ἰσόπαλον, καὶ ἰσόστροφον. Ἀντιπαγές: Ἐναντίως συνεστηκός. Ἀντιπελαργεῖν: Ἀντιστρέφειν. Ἀντίστομος: Παρὰ τοῖς τακτικοῖς, τάξις ἐξ ἑκατέρου μέρους ἔχουσα τοὺς μαχίμους. Ἀντιπεφάσθαι: Ἀντιτεθνάναι. Ἀντίτυπα: Ἀντιπίπτοντα. Ἀντλία: Ἄγγος ἐν ᾧ τὸ ἐν τῷ πλοίῳ γινόμενον ὕδωρ ἀπαντλοῦσιν εἰς θάλασσαν· καὶ ὁ νῦν καλούμενος καδίσκος. Ἀντίφαρα: Ἡ ζήλη, παρὰ Συρακοσίοις· παρὰ τὸ φέρω, ὃ Δωριεῖς φάρω λέγουσιν, ὡς τέμνω τάμνω, καὶ τρέπω τράπω. Φάρω οὖν φάρα, καὶ ἀντιφάρα, ἡ ζήλη, ἡ ἐναντίως φερομένη· οἱ δὲ, παλλακήν· ἄλλοι, μητρυιάν. Ἀντίξουν: Τὸ ἐναντίον· ἢ ἁρμόζον, οἷον ἀντισούμενον, τροπῇ Ἀττικῇ τοῦ σ εἰς ξ. Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸ σύμβολον ξύμβολον λέγουσι. Καὶ ἀντιξοεῖ, ἐναντιοῦται. Ἄντικρυς: Σημαίνει τὸ φανερῶς· ἀντικρὺ δὲ, τὸ ἐξεναντίας. Παρὰ τὸ ἀντὶ, καὶ τὸ κάρα, ἀντίκαρα, ἀντικαρὺ, καὶ συγκοπῇ ἀντικρὺ, τὸ κατέναντι· τοιοῦτον ἐν συγκοπῇ καὶ τὸ κρᾶναι, τὸ ἐπιτελέσαι διὰ τοῦ νεύματος τῆς κεφαλῆς ὡς ἂν εἴποι τὶς, ἀντικέφαλα. Τὸ ΚΡΥ, μακρὸν φύσει· τὰ εἰς υ λήγοντα ἐπιρρήματα συστέλλουσι τὸ υ, μεταξὺ, μεσηγύ· χωρὶς τοῦ ἀντικρύ. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄντικρυ· ἀλλὰ τὰ εἰς σ λήγοντα ἐπιρρήματα, εἰ μὲν φυλάττει τὸ αὐτὸ σημαινόμενον, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει· οἷον, οὕτως, οὕτω· μέχρις, μέχρι· ἐπεὶ οὖν τοῦτο οὐκ ἐφύλαξε τὸ αὐτὸ σημαινόμενον τῷ ἄντικρυς, οὔτε τὸν τόνον ἐδέξατο. Ἄντυξ: Λέγεται ἡ ἀνωτάτη περικεφαλαία τοῦ ἁρματίου δίφρου, παρὰ τὸ ἄνω τετύχθαι· ἡ δὲ εἰς τὸ κάτω τετυγμένη, λέγεται καταίτυξ. Λέγεται δὲ καὶ ἡ τῆς ἀσπίδος περιφέρεια ἄντυξ. Οἷον, Ἄντυξ ἡ πυμάτη θέεν ἀσπίδος ὀμφαλοέσσης. Ἀμφότερα δὲ γίνονται παρὰ τὸ τεύχω, τεύξω, τεὺξ, καὶ τὺξ, καὶ ἐν συνθέσει ἄντυξ. Ἐξ ἄντυγος ἡνία τείνας. Οἱονεὶ, ἐξάψας τὰς ἡνίας τῆς τοῦ ἅρματος περιφερείας. Ἀντίστοιχον: Τὸ ἶσον· Σκιᾶς γὰρ ἀντίστοιχον φωνὴν ἔχεις. Τουτέστιν ἶσον σκιᾶς. Ἀντιστοιχεῖν: Μετὰ στοῖχον ἑστάναι. Στείχω, στοῖχος, καὶ ἀντίστοιχον. Τὸ ΣΤΟΙ, δίφθογγον. Διατί; Ὅσα ῥήματα ἐν κινήσεσιν εὑρίσκονται ... καὶ στὶξ στιχὸς, στιχῶ, δευτέρας συζυγίας. Σημαίνει ἰσόστοιχον καὶ συγγενῆ. Ἀντλῶ: Παρὰ τὸ ἄντλον· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀνατλᾶν καὶ καρτερεῖν ἐκεῖσε τὸ ὕδωρ, τὸ διὰ τῶν ἐσφιγμένων πόρων εἰσερχόμενον. Ἀντρών: Πόλις· παρὰ τὸ ἀντρώδεις ἔχειν τόπους, αὐτόθεν κοπτομένου λίθου ἐπιτηδείου εἰς τοὺς ἀλῶνας ὄνους, ὅ ἐστι μύλους. Ἄντρον: Τὸ σπήλαιον· Ἐγγύθι δʼ αὐτῆς ἄντρον ἐπήρατον ἠεροειδές. Ἀνάτορόν τι ὄν· παρὰ τὸ ἄνω τετρῆσθαι, ἤγουν τετρυπῆσθαι· τὸ ἀνατετρημένον· ἢ παρὰ τὰ ἄνθη, ἄνθηρον, καὶ ἄνθρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄντρον. Εἶναι γὰρ λειμωνίδων νυμφῶν ἐνδιαίτημα. Ἢ παρὰ τὸ ἀντῶ, τὸ ἱκετεύω, ἄντομαι, καὶ, Ἀντομένην Ἥρην ἄντορον, καὶ ἄντρον· διότι τοὺς θεοὺς ἐν αὐτῷ ἱκέτευον, ἱερὰ τὰ σπήλαια ἡγούμενοι. Ἀνύω: Παρὰ τὸ ἄνω τὸ πράσσω γίνεται· σημαίνει δὲ τὸ αὐτό. Οἷον, Μάλα νὺξ ἄνεται. καὶ, Οὐκ ἀνύω φθονέουσα. Ἀντὶ τοῦ, οὐδὲν ὠφελῶ, οὐδὲν πράσσω. Ἰστέον ὅτι τὸ ἀνύτω καὶ ἀρύτω ἀπὸ τοῦ ἀνύω καὶ ἀρύω γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ. Τὸ μὲν ἀνύω ἀεὶ ἐν συστολῇ· τὸ δὲ ἄνω διφορεῖται κατὰ τὸν χρόνον. Ἀνύποιστος: Ἀνυποφόρητος, ἀνυπομόνητος. Ἀπὸ τοῦ οἴω, τὸ φέρω, γίνεται οἰστός· καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὕποιστος· καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ α, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνύποιστος. Ἀνώγεον: Ἐκ τοῦ ἄνω καὶ τοῦ γαῖα, τὸ ἄνω τῆς γῆς ὄν· ἀνάγαιον δέ. Ἄνωγε: Λαοὺς δʼ Ἀτρείδης ἀπολυμαίνεσθαι ἄνωγεν. Ἐκέλευεν. Ἔστι τὸ θέμα ἀνωγῶ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. Γέγονεν ἀνωγή· τοῦτο παρὰ τὸ ἄνω τὸ ἐγκελευσματικὸν ἐπίρρημα. Ἢ παρὰ τὸ ἄγω, ἀγῶ, ἀγὴ, καὶ ἀνωγὴ, ἡ ἐγκέλευσις, διʼ ἧς ἄχομέν τι καὶ, φέρομεν. Ὁ παρατατικὸς, ἠνώγουν· τὸ τρίτον, ἠνώγει· Δεῖξαι δʼ ἠνώγει ᾧ πενθερῷ. Ὁ μέλλων, ἀνωγήσω· ὁ ἀόριστος, ἠνώγησα· ὁ δεύτερος, ἤνωγε; καὶ κατὰ συστολὴν, ἄνωγεν. Ἢ ἐκ τοῦ ἀνάγω, ἢ ἐκ τοῦ ἀνάξω μέλλοντος· ὁ μέσος παρακείμενος, ἀνῆγα· καὶ ὥσπερ ἐκ τοῦ πέπληγα μέσου παρακειμένου ἐγένετο ῥῆμα πεπλήγω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνῆγα μέσου παρακειμένου γίνεται ῥῆμα ἀνώγω, τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν τοῦ ἀνήγω· Πληθὺν δὲ ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι. Ἄνωχθι: Ἀνωγῶ, ἀνώγημι· τὸ προστακτικὸν, ἀνώγηθι· τροπῇ τοῦ γ εἰς χ, καὶ συγκοπῇ, ἄνωχθι. Ἀνώϊστον: Τὸ ἀπροσδόκητον καὶ ἀνυπονόητον· παρὰ τὸ οἴω, τὸ ὑπονοῶ· ὅπερ ἐν διαιρέσει γίνεται ὀΐω. Ἐκ τούτου ὀϊστὸς, καὶ ἀνώϊστος κατʼ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. Καὶ πάλιν ὀϊστί· καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ἀνωϊστὶ, σύνθετον. Καὶ, Ὁ δʼ ὅμιλον ἀνωΐστως ἀφίκανεν. Ἀπολλώνιος. Ἄξονες: Ξύλα ἦν τετράγωνα, ἀπὸ τοῦ ἐδάφους μέχρι τοῦ ὀρόφου διήκοντα, καὶ διά τινος περόνης στρεφόμενα, ἐφʼ ὧν οἱ Σόλωνος νόμοι ἀπεγράφοντο, τοῖς τῶν ἁμαξῶν ἄξοσιν ὁμοίως κώδιξι στρεφόμενοι. Λέγονται δὲ καὶ ἐν τοῖς μαθήμασιν ἄξονες, περὶ οὓς σφαῖραί τε καὶ κύλινδροι καὶ τὰ τοιαῦτα καὶ στρέφονται καὶ συνίστανται. Ἄορνος: Λίμνη περὶ Τυρσηνίαν. Φασὶ δὲ καὶ ἐν Κύμῃ τῇ Χαλκιδικῇ Ἄορνον λίμνην εἶναι, περιπεφυκότων δὲ πολλῶν δένδρων μηδὲν τῶν ἀποπιπτόντων φύλλων ἐμπίπτειν εἰς αὐτήν. Εἶναι δὲ καὶ νεκυομαντεῖον. Ἄξιος: Ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἄξω, ἄξιος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν σταθμῶν τῶν ἴσην ῥοπὴν ἐχόντων. Ἄξυλος: Ὄνομα κύριον· ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἄξω. Τὰ διὰ τοῦ ΥΛΟΣ τρισύλλαβα ποικίλα περὶ τὴν τάσιν εὑρίσκονται, καμπύλος, δάκτυλος, δέρκυλος, κρώβυλος. Ἄξων: Ἄξων καλεῖται τὸ διῆκον διὰ τῶν τροχῶν ξύλον· παρὰ τὸ ἄγω. Ἀξιόχρεων: Τοῦ ἀξιόχρεως καὶ ἀνάπλεως καὶ ἀγήρως τὰ οὐδέτερα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται. Δεῖ γινώσκειν, ὅτι πᾶν οὐδέτερον εἰς ν λῆγον ἀπαθὲς βραχυκαταληκτεῖν θέλει, οἷον, ξύλον, πτερὸν, λουτρόν· χωρὶς τοῦ πᾶν, καὶ τῶν παρὰ τὸ πούς· οἷον, δίπους, τρίπους. Πρόσκειται «ἀπαθὲς» διὰ τὸ ποιοῦν, καὶ χρυσοῦν, καὶ ὀστοῦν, καὶ χαλκοῦν· ταῦτα γὰρ ἀπὸ κράσεως γέγονε· καὶ τὸ διπλοῦν ἀπὸ τοῦ διπλόον· καὶ τὸ εὐγήρων, ἀπὸ τοῦ εὐγήραον· τὸ καρχαρόδουν καὶ τιμήειν, ἀπὸ τοῦ καρχαρόδον καὶ τιμῆεν γέγονε· τὸ μὲν, πλεονασμῷ τοῦ υ· τὸ δὲ, τοῦ ι. Τὸ ἀνάπλεων καὶ ἀξιόχρεων τῇ Ἀττικῇ ἐκτάσει ἔπαθον, ἀπὸ τοῦ ἀξιόχρεον καὶ ἀνάπλεον τῶν διὰ τοῦ ο. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸν τέταρτον κανόνα τῶν οὐδετέρων. Ἀξιεπηγητότατον: Ἀξιολογώτατον· ὄνομα ἐπίθετον. Ἀοιδὸς καὶ ἀοίδιμος: Παρὰ τὸ ἀείδω, ἀοιδός· Τὸ ἀείδω κατὰ συναλοιφὴν γέγονεν ᾄδω· ὁμοίως τὸ ἀοιδὸς, ᾠδός· καὶ τὸ ἀοιδὴ, ᾠδή. Ἀπὸ τοῦ ἀοιδὸς ἀοιδῶ ῥῆμα παρῆκται· εἶτα ὡς κνήθω κνηθιῶ, μείδω μειδιῶ, οὕτως ἀοιδῶ ἀοιδιῶ. καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀοίδιμος. Ἢ παρὰ τὴν ἀοιδὴν, ἀοίδιμος, ὡς τροφὴ, τρόφιμος· τουτέστιν ὁ ἀεὶ ἐν ᾠδαῖς ὀνομαζόμενος ἢ μνημονευόμενος, ἤγουν διαβόητος καὶ θαυμάσιος· ὡς καὶ ὀπίσσω ἀνθρώποισι πελώμεθʼ ἀοίδιμοι ἐσσομένοισιν. Ἄοπον: Ἄφωνον, ἢ ἀόρατον. Καὶ ἄοπος. Ἄορ: Παρὰ τὸ ἀείρω, ἄορ, τὸ ξίφος, ὅπλον, δόρυ. Ἀορτήρ καὶ ἀοτήρ: Τὸ ἀπῃωρημένον· ἢ παρὰ τὸ αἴρω, ἀρτὴρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἀορτήρ. Ἢ ἐν ᾧ τὸ ξίφος κρέμαται ἱμάς. Αὐτὰρ περὶ κουλεὸν ἦεν ἀργύρεον χρυσέοισιν ἀορτήρεσσιν ἀρηρός. Ἀοσσητήρ: Παρὰ τὸ ὄσσαν, ὀσσητὴρ, καὶ ὁ ἀοσσητὴρ, ὁ βοηθὸς, ὁ ἄνευ ὄσσης καὶ κληδόνος βοηθῶν αὐτομάτως. Ἔθος γὰρ τοῖς παλαιοῖς τοῦτο, πυνθανομένοις μαντείας βοηθεῖν. Ἀοζήσω: Διακονήσω, ὑπουργήσω. Καὶ ἄοζος, ὁ ὑπηρέτης. Ἀολλέες: Σημαίνει τὸ συνηθροισμένοι. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ ὁμοῦ εἱλεῖσθαι, τοῦ α τὸ ὁμοῦ σημαίνοντος. Ἀπὸ γὰρ τοῦ ἕλλω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ συστρέφω, ἢ εἱλῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα ἑλλής· καὶ μετὰ τοῦ α ἐπιτατικοῦ ἢ ὁμοῦ, ἀελλής· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ἀολλής· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀολλέες. Ἐκ δὲ τοῦ ἀολλὴς γίνεται ῥῆμα ἀολλίζω, τὸ συναθροίζω· ἐξ οὗ τὸ, Ἀολλίσσασα γεραιάς. Ἄωρτο: Ἥ οἱ πὰρ ξίφεος μέγα κουλεὸν αἰὲν ἄωρτο. Ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι σημαίνει τὸ ἥρμοστο, τουτέστι παρὰ τοῦ ξίφους. Ἐκ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς, ἄρσω· ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ παθητικὸς, ἦρμαι· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἤρμην, ἦρσο, ἦρτο· Ἰωνικῶς κατὰ συστολὴν, ἄρτο· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω, ὥσπερ εἶθα εἴωθα, γίνεται ἄωρτο. Τινὲς δὲ λέγουσι τὸ ἐκρέματο. Καὶ γίνεται ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω καὶ κρεμῶ, ὁ μέλλων, ἀρῶ, καὶ Αἰολικῶς, ἄρσω, ἦρκα, ἤρμην, ἦρτο, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, ὦρτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς, ἄωρτο. Ἄωρες: Αἱ γυναῖκες· παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι καὶ συναρμόσθαι τῷ ἀνδρί. Γίνεται ὄαρος· ἡ εὐθεῖα, ὄαροι· κατὰ μεταπλασμὸν, ὄαρες· καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν καὶ ἔκτασιν, ἄωρες. Ἄωροι: Τῆς ἤτοι πόδες εἰσὶ δυώδεκα πάντες ἄωροι. Ὀδυσσείας μʹ, λεπτοὶ καὶ ἀσθενεῖς· ἢ δυσφύλακτοι, διὰ τὴν δεινότητα· ἢ ὠμοὶ καὶ ἄγριοι, ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀώρων καὶ μὴ πεπείρων καρπῶν· ἢ οὐδεμιᾶς φροντίδος ἄξιοι· ἢ δυσόρμητοι· οὐ γὰρ χρᾶται αὐτοῖς εἰς πορείαν. Ὦρος, καὶ ἄωρος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α μηδὲν πλέον σημαίνοντος· Ὦρος γὰρ ὁ ὕπνος. Καλλίμαχος, Πολλάκι καὶ κανθῶν ἤλασα ὦρον ἄπο. καὶ Σαπφὼ, Ὀφθαλμοῖς δὲ μέλαις νυκτὸς ἄωρος. Ἢ ἄωρον τὸν ὕπνον τῶν μηδενὸς φροντιζόντων. Ὤρα γὰρ ἡ φροντίς· ἔνθεν καὶ ὀλίγωρος. Ἢ τὸν ἀώριον γινόμενον τῆς νυκτός. Οἱ δὲ, τὸν ἀφύλακτον. Ὤρα γὰρ ἡ φυλακή· ἔνθεν καὶ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς οἱ ὦροι. Καλλίμαχος δὲ κατὰ μετάληψιν τοὺς ἀγρίους· ἄωρον γὰρ τὸν ὠμόν· τὸ δὲ ὠμὸν, ἄγριον· ὅθεν καὶ τοὺς ὠμοὺς τῶν καρπῶν ἀώρους φασίν· οἱ δὲ, τὸν μέγαν φασὶν, τὸν μὴ ὦρον ἔχοντα· ἢ τοὺς ἄγαν ὀρούοντας. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος ἐν ὑπομνήματι τῆς μʹ Ὀδυσσείας. Ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν ἄμωροι, ἀντὶ τοῦ ἰχθυοφόροι, ἰχθῦς φέροντες· καὶ ἀμωρεύουσιν, ἰχθυοφοροῦσιν. Ἀωρία: Ἔστιν ὥρα, ὃ σημαίνει τὸ φῶς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄωρος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀωρία, ἤγουν σκότος. Τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω· ὁ μέσος παρακείμενος, ὧρα· καὶ μετάγεται εἰς ὄνομα. Ἀωροτέρα: Πρεσβυτέρα. Ἀῷος: Ποταμὸς τῆς Κύπρου. Ἀῶ γὰρ ὁ Ἄδωνις ὠνομάζετο· καὶ ἀπʼ αὐτοῦ οἱ Κύπριοι βασιλεῖς. Ζωΐλος δὲ ὁ Κεδρασεὺς καὶ αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ μητρὸς κληθῆναι· τὴν γὰρ Θείαντος μητέρα οὐ Σμύρναν, ἀλλʼ Ἀῷαν καλοῦσι. Φιλέας δὲ πρῶτον βασιλέα Ἀῷον, Ἠοῦς ὄντα καὶ Κεφάλου· ἀφʼ οὗ καὶ ὄρος τὶ ὠνομάσθη Ἀώϊον· ἐξ οὗ βʹ ποταμῶν φερομένων, Σεράχου τὲ καὶ Πλιέως, τὸν ἕνα τούτων ὁ Παρθένιος Ἀῷον κέκληκε. Ἢ διὰ τὸ πρὸς τὴν ἠῶ τετραμμένην ἔχειν τὴν ῥύσιν, καθὰ φησὶν ὁ Παρθένιος· Κωρυκίων σεύμενος ἐξ ὀρέων, ἀνατολικῶν ὄντων. Δύναται δὲ οὕτω καλεῖσθαι, καθʼ ὃ ἡ Κιλικία Ἀῷα πάλαι ὠνομάζετο. Ἄωτον: Λίνοιό τε λεπτὸν ἄωτον. Περιφραστικῶς, λινοῦν περιβόλαιον. Ἄωτον σημαίνει τὸ ἄνθος· καὶ, Οἰὸς ἀώτῳ· καὶ, Τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς; Ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζῃ τὸν ὕπνον· ἐκ δὲ τούτου, καθεύδεις. Καὶ ἀωτεῖτε, ῥῆμα προστακτικὸν, ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζεσθε τὸ κάλλιστον τοῦ ὕπνου. Ἀπὸ τοῦ ἄω, τὸ πνέω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄσατε· οἷον καθεύδετε ὕπνον. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀνώτατον, καὶ ἀκρωτήριον, καὶ ὕψος· καὶ κατὰ μετάληψιν σημαίνει ἀπὸ τοῦ ἄνθους καρπὸν, ἀπὸ τοῦ ἄκρου σπουδαῖον. Καὶ ἀρσενικῶς, ἄωτος. Ἁπαλός: Παρὰ τὸ ἁφή· ὁ τῇ ἁφῇ εἴκων, ἁφαλός τις ὤν. Ἐκ τοῦ ἁφὴ, ἁφαλὸν, καὶ ἁπαλὸν, οἱονεὶ τὸ εὐαφὲς καὶ τρυφερόν. Ἀπάλαμνος: Δειλὸς, ἀσθενὴς, ἄχειρος, ἄτεχνος, ὁ μὴ δυνάμενος παλαμήσασθαι, ὅ ἐστι τεχνάσασθαι ἢ ἐργάσασθαι. Ἀπαλθήσεσθον: Ἰαθήσεσθε. Ἀλθέω ἀλθῶ, ἀλθήσω, ἀλθήσομαι, ἀλθήσῃ, ἀλθήσεσθον, καὶ ἀπαλθήσεσθον. Τοῦτο παρὰ τὸ ἄλδω, τὸ αὐξάνω. Ἀπαγορεύω: Ἡ ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα δηλοῖ τὸ χωρίζεσθαι. Ὁ γὰρ ἀπαγορεύων ἐκτὸς γίνεται τοῦ λέγειν. Ἀπαμείρεται: Ἀποκεχώρισται. Ἐκ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀμείρω, καὶ ἀπαμείρω. Ἀπάμεια: Πόλις Βιθυνίας, πρότερον Μυρλέα καλουμένη· ἣν λαβὼν δῶρα παρὰ Φιλίππου τοῦ Δημητρίου ὁ Ζιήλας μετωνόμασεν Ἀπάμειαν ἀπὸ τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς Ἀπάμας. Ἕρμιππος ἐν τῷ Περὶ τῶν ἐν παιδείᾳ λαμψάντων λόγῳ. Οὕτως Ὦρος. Ἀπάνευθεν: Ἐπίρρημα τοπικόν· ἐκ τῆς ἀνὰ προθέσεως, ἄνα, ἄνευ, ἄνευθεν, καὶ ἀπάνευθεν, τὸ ἄποθεν, καὶ χωρίς· καὶ ἄτερθεν, καὶ ἀπάτερθεν, τὸ αὐτό. Ἀπαρκτίαις: Ἀπαρκτίαις πρηστῆρος αἴθωνος πνοαῖς. Ταῖς ἀπὸ τῆς ἄρκτου πνεούσαις. Λυκόφρων. Ἀπάργματα: Λέγεται τὰ ὑπὸ τῶν τραγῳδῶν λεγόμενα μασχαλίσματα· ταῦτα δέ ἐστι τὰ τοῦ φονευθέντος ἀκρωτηριάσματα. Ἦν γὰρ τὶ νόμιμον, τοῖς δολοφονήσασιν ἀφοσιῶσαι τὸν φόνον διὰ τοῦ δολοφονηθέντος ἀκρωτηριασμοῦ. Τὰ δὲ ἀκρωτήρια εἴροντες καὶ συρράπτοντες διὰ τῶν τοῦ νεκροῦ μασχαλῶν καὶ τοῦ τραχήλου, περιετίθουν τῷ νεκρῷ, καθά φησι Σοφοκλῆς· Ὑφʼ ἧς θανὼν ἄτιμος ὥστε δυσμενὴς ἐμασχαλίσθης. Ζήτει εἰς τὸ μ. Ὅτι δὲ καὶ ἐγεύοντο τοῦ αἵματος καὶ ἀπέπτυον, Αἰσχύλος μαρτυρεῖ· καὶ Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικὰ, Ἥρως δʼ Αἰσονίδης ἐξάργματα τάμνε θανόντος, τρὶς δʼ ἀπέλειξε φόνου, ἐκ τοῦ λείχω, τὸ ἀπεγεύσατο τρὶς δʼ ἐξ ἄγος ἔπτυσʼ ὀδόντων, ᾗ θέμις αὐθέντῃσι δολοκτασίας ἱλάεσθαι. Ἢ ἀπάργματα, αἱ μεγάλαι ἀπαρχαὶ τῶν θυσιῶν τῶν τελείων. Παρὰ τὸ ἄρχω ἀπάρχω, ἄργμα καὶ ἄπαργμα, ὡς Ὅμηρος, Ἄργματα θῦσε θεοῖς αἰειγενέτῃσιν. Ἀπαρτία: Ὁ κατὰ τὸν οἶκον κόσμος, τὰ λεγόμενα ἔπιπλα. Λέγεται δὲ ἀπάρτη, ἀπαρτᾶ· παράγωγον, ἀπαρτίζω, τὸ ἀρτίως ὅ ἐστιν εὐαρμόστως συμπληρῶ. Καὶ ἀπαρτία, ἀπαρτιλογία, ἡ ἀπηρτισμένη ψῆφος. Ἀπαρτία, τὰ ἔπιπλα. Ἄπαστος: Παρὰ τὸ πῶ, τὸ ἐσθίω, καὶ πόα ἡ βοτάνη, καὶ πηγὸς, καὶ φηγός· ἡ πρώτη γὰρ τροφὴ ἀπὸ δρυῶν. Πῶ οὖν, παράγωγον πατῶ, ὡς μῶ, τὸ ζητῶ, ματῶ· ὅθεν καὶ μαστός. Πέπασμαι, πέπασαι, πέπασται, παστὸς, ὁ βεβρωκώς· καὶ ἄπαστος, ὁ ἄγευστος· Ὁ δʼ ἄκμηνος καὶ ἄπαστος. Ἄσιτος, νῆστις. Καὶ ἀπαστία, ἡ νηστεία. Λέγεται δὲ καὶ ἀπαστύς. Ἀπάτη: Ἐκ τοῦ ἀπαφῶ, ἀπάτη, καὶ ἀπατῶ. Ἢ ἀάτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, ἀπάτη· καὶ ἀπατηλὸς, ἐκ τοῦ ἀπατῶ ἀπατήσω. Ἀπατούρια: ἀπατήνωρ, οὐχ ὁ Διόνυσος, ἀλλʼ ὁ Ζεύς. Καὶ ἀπατουρία, ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῷ Διονύσῳ τῷ πυανεψιῶνι μηνί· ἢ ἐπειδὴ ἐν ταύτῃ τῇ ἑορτῇ τοὺς γεννωμένους ἐν τῷ ἐνιαυτῷ ἐκείνῳ παῖδας τότε ἐνέγραφον ὀμνύντες οἱ πατέρες, ἦ μὴν Ἀθηναίους ἐξ αὐτῶν Ἀθηναίων· ἐδόκουν τε οἱ παῖδες πρὸ τούτου ἀπάτορες ὄντες, τότε πατέρας ἔχειν. Ἢ ἀπὸ τῆς ἀπάτης. Ξάνθος, βασιλεὺς ὢν τῶν Βοιωτῶν, προσεκαλέσατο πρὸς μονομαχίαν Θυμοίτην τὸν τῶν Ἀθηναίων βασιλέα περὶ τῆς χώρας. Καὶ ὁ μὲν Θυμοίτης ἀνεδειλίασε· Μελάνθιος δὲ, παρόντων Ἀθηναίων, ὑπέστη τὴν μονομαχίαν· καὶ συνιόντων, εὔξατο, εἰ ἀπατήσει τὸν Ξάνθον, θῦσαι τῷ Διονύσῳ· φανῆναι δὲ τὸν Διόνυσον τῷ Ξάνθῳ αἰγέαν ἐνειμένον μέλαιναν· καὶ τὸν Μελάνθιον εἰπεῖν, ὡς Οὐ μόνος, ἀλλὰ δεύτερος εἶ. Ἐπιστραφέντος δὲ ἐκείνου, τὸν μὲν θεὸν ἀφανῆ γενέσθαι, τὸν δὲ Μελάνθιον παῖσαι καὶ ἀποκτεῖναι τὸν Ξάνθον. Νικήσαντες οὖν Ἀθηναῖοι, Ἀπατήνορα μὲν Δία προσηγόρευσαν, Ἀπατούρια δὲ ἑορτὴν τῷ Διονύσῳ. Ἀπαυλία: Ἑορτὴ παρὰ Ἀθηναίοις· ὅτι τότε ἄρχεται ἡ κόρη χωρὶς τοῦ πατρὸς αὐλίζεσθαι, ἢ τότε ἐπαυλίζεται τῷ ἀνδρὶ ἡ γυνή. Ἀπαυρῶ τὸ ἀφελῶ. Ἀπὸ τοῦ αἴρω, αὐρῶ, ὡς κλαίω κλαύσω, καὶ παίω παύσω· ὁ παρατατικὸς, ἀπηύρων, τὸ ἀφείλοντο. Ἀπαυθαδίζω: Ἀπὸ τοῦ αὐθάδης, αὐθαδιάζω, πλεονασμῷ τοῦ α. Ἐκ δὲ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας καὶ τοῦ ἅδω, αὐθάδης, ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων. Ἀπαφῶ: Τὸ ἀπατῶ. Ἀφῶ, τὸ καλῶς λέγω, ὡς ἄμορφον λέγομεν γυναῖκα· καὶ κατὰ σύνθεσιν ἀπαφῶ· ἔνθεν τὸ ἀπαφίσκω, τὸ ἀπατῶ καὶ παραλογίζομαι. Ἡ ἀπὸ τὸ ἄποθεν δηλοῖ. Καὶ ἔγκειται τῷ φῶ τὸ φαίνω· ἐξ οὗ καὶ φενακῶ, φενάκη. Ἀπαιωρῶ: Ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω, πλεονασμῷ τοῦ ω, ἀπαιωρῶ, ἀπαιωρήσω· ἡ ἀόριστος, ἀπῃώρησα· ἡ μετοχὴ, ἀπαιωρήσας, καὶ ἀπαιωρημένος. Ἄπαισος: Παῖσος, ὡς ὁ ποιητὴς φησίν· Ὅς ῥʼ ἐνὶ Παισῷ ναῖε. Ἐν ἑτέροις δὲ, Δῆμον Ἀπαίσου. Παῖσος δὲ εἴρηται παρὰ τὸ τὴν Ἀργῶ προσορμίζουσαν ἐκεῖσε παῖσαι καὶ προσεγγίσαι. Παῖσος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, Ἄπαισος. Ἡρωδιανός. Ἀπʼ αἰγλήεντος: Αἰγλήεις, παρὰ τὴν αἴγλην. Ἀπʼ αἰγλήεντος, ἀπὸ τοῦ λαμπροτάτου. Ἀπέσας: Ἡσίοδος, Κοιρανέων τρητοῖο Νεμείης ἠδʼ Ἀπέσαντος. Ὄρος τῆς Νεμέας Ἀπέσας, ἀφέσας τις ὤν· ὅθεν ἀφίενται οἱ ἵπποι εἰς τὸν δρόμον τοῦ Νεμείου ἀγῶνος. Ἀφέσας, καὶ Ἀπέσας. Νέμεια δὲ, πόλις Θεσσαλίας. Ἄπεσαν: Ἀπέβαλον. Διατί προπαροξύνεται; Πᾶν ῥῆμα εἰς ΑΝ λῆγον ἀορίστου χρόνου βραχείᾳ παραληγόμενον ἁπλοῦν ἢ σύνθετον, ὅ ἐστιν ὑπὲρ βʹ συλλαβὰς, προπαροξύνεται· εἰ μὴ Δωρικὸν εἴη· προπερισπᾶται δὲ, μακρᾶς οὔσης· ὅθεν τὸ μὲν ἄπεσαν τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· τὸ δὲ ἀπῆσαν, οὐκέτι. Ἀπέχθηαι: Ἐχθρὸς γενήσῃ, μισηθῇς, ἀπὸ τοῦ ἀπέχθω. Καὶ ἀπεχθήρω, μισήσω. Ἐχθρὸς, ἐχθηρὸς, ἐχθήρω, καὶ ἀπεχθήρω. Ἀπήχθετο: Ἀπὸ τοῦ ἔχθω, ἔχθομαι, ἠχθόμην, ἤχθετο καὶ ἀπήχθετο, ἐμισεῖτο. Ἀπέφθιθον: Ἀπὸ τοῦ φθίθω ἐστὶν ἐνεστῶτος μὴ εἰρημένου ἐν χρήσει ὁ παρατατικὸς, ἔφθιθον, καὶ ἀπέφθιθον. Ἀπέκτονε: Κτείνω, κτενῶ· μέσος παρακείμενος, ἔκτονα. Ἀπεστύπαζον: Ἀπεδίωκον. Παρὰ τὸ τύπτω, ἀπετύπαζον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ. Ἀπεβουκόλησα: Ἐν συνηθείᾳ, ἀπεβόσκησα, καὶ ἐπετήρησα. Ἀπεχθῆαι: Ἀπέχθω, ἀπήχθην· ἐὰν ἀπέχθωμαι, ἐὰν ἀπέχθηται· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἀπέχθηαι. Ἀποβουκολῶ τὸ ἀπατῶ, ἢ τὸ ἀποπλανῶ. Ἀπὸ τοῦ βουκόλος, βουκολῶ, καὶ ἀποβουκολῶ. Ἀπέκτατο: Ἐκ τοῦ κτῶ, παράγωγον κτῆμι, ἔκταμαι, ἐκτάμην, ἔκτασο, ἔκτατο, καὶ ἀπέκτατο. Ἀπεσφακέλισε: Προεσπάσθη, ἢ αἰφνιδίως ἀπέθανεν. Οἱ δὲ ἰατροὶ, ἀντὶ τοῦ ἐσάπη. Ἀπήνεικεν: Ἐνέγκω· τροπῇ, ἐνείκω, ἤνεικεν, καὶ ἀπήνεικεν. Ἀπενιαυτισμός: Φυγὴ ἐπʼ ἐνιαυτὸν διὰ φόνον ἀκούσιον, καὶ ὅλως ἀποδημία τοσούτου χρόνου ἀπαλλαγῆς ἕνεκα μύσους ἢ ἔρωτος. Ἀπεμόρξατο: Τὸ ἀπεπίασεν. Ἀπὸ τοῦ ἀμέλγω, ἀμελξάμην, ἀμέλξατο· καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, καὶ τοῦ λ εἰς ρ, ἀπεμόρξατο. Ἀπεβήσετο: Ἔστι τὸ θέμα, βῶ, βῆμι, βήσω· εἶτα μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· ὁ παθητικὸς, βήσομαι· ὁ παρατατικὸς, ἐβησόμην· τὸ τρίτον, ἐβήσετο καὶ ἀπεβήσετο. Ἀπεσκολυμμένος: Ὁ γεγυμνωμένος. Σημαίνει κυρίως τὸ ἐντεταμένος. Κολλὺς γὰρ ἡ θρὶξ ἡ ἐπὶ τοῦ ἄκρου, ἣν ἐφύλαττον ἀκούρευτον, θεοῖς ἀνατιθέντες· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπογεγυμνωμένου, ἢ τὸ δέρμα ἀφῃρημένου. Ἀπέλεθρον: Ἀμέτρητον καὶ πολλὴν δύναμιν· πέλεθρον γάρ ἐστι μέτρον γῆς· μακρὸν, πολυπέλεθρον. Ἰλιάδος εʹ. Ἀπερείσια: Ἄπειρα τῷ πλήθει, πολλά. Παρὰ τὸ ἄπειρος, ἀπειρέσιος· καὶ οὐδετέρως, ἀπερείσια. Ἄπελος: Τὸ ἕλκος καὶ τραῦμα· παρὰ τὸ μὴ προσπελάζειν τὴν σάρκα, ἀλλὰ διῃρῆσθαι· καὶ γὰρ ἕλκος, παρὰ τὸ διειλκύσθαι τὴν σάρκα ἐκ τῆς τομῆς. Ἢ τὸ ἀφελόμενον· ἢ ἀπὸ τῶν Θεσσαλικῶν ἀπέλων, ἅ ἐστι πολυφάρμακα· ἵνα δηλοῖ τὸ ἀθεράπευτον. Ἀπερωπόν: Ἄγριον, καὶ ἀπηνῆ· ἢ σκληρὸν, ἢ δυσπαραίτητον, στυγνὸν, ὑπερήφανον, ἀπαράπειστον. Ἀπερωεύς: Ὁ τῆς ὁρμῆς καὶ προθυμίας κωλυτής· ἐκ τοῦ ἐρωὴ, ἡ ὁρμὴ καὶ προθυμία. Ἄπειρος: Ὁ μὲν ἀμαθὴς, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πεῖραν· ὁ δὲ μέγας, παρὰ τὸ μὴ ἔχειν πέρας, ἄπερος καὶ ἄπειρος. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι σημαίνει χιτῶνα διέξοδον μὴ ἔχοντα, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Πολυξένῃ, Χιτών σʼ ἄπειρος ἐνδυτήριος κακῶν. Καὶ παρʼ Εὐριπίδῃ ἐν Ὀρέστῃ, Ἣ πόσιν ἀπείρῳ περιβαλοῦσʼ ὑφάσματι. Ἀπειλή: Ἡ μετὰ ὀργῆς ἐπίπληξις· παρὰ τὸ ἀπείλλειν, ὅ ἐστιν ἀπείργειν, Αἰολικῶς, ἀπέλλειν· ὁ γὰρ ἀπειλῶν τὸν θέλοντά τι πράττειν ἀπείργει. Ἢ παρὰ τὴν ἀπὸ καὶ τὸ εἰλῶ, ἡ ἀποκλείουσα τῶν δεόντων· ἔστι γὰρ ἀπειλὴ, λόγος συστρέφων τὸ δέον· ἢ λόγος ἀπείργων τῶν ἁμαρτημάτων. Ἢ παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι ἐλέους. Ἀπειλῶ: Ἢ εὔχομαι, παρὰ τὰς πέλλας τὰς φιάλας, διʼ ὧν σπένδοντες εὐχόμεθα· ἢ τὸ ὑπισχνοῦμαι· ἡ γὰρ ἀπειλὴ, ὑπόσχεσις ἐστὶ κακοῦ. Σημαίνει δὲ τρία, τὸ καυχῶμαι, ὡς τὸ, Ὥς ποτʼ ἀπειλήσει· τότε μοι χάνοι εὐρεῖα χθών. Ἐπὶ δὲ εὐχῆς, Οὐδʼ ἠπείλησεν ἄνακτι. Ἐπὶ δὲ ὀργῆς, Αἶψα δʼ ἀναστὰς, Ἠπείλησε μῦθον. Ἀπειλητῆρες: Καυχησταὶ, ἀπειλεῖν εἰδότες καὶ ἐπαγγέλλεσθαι. Τοὺς δὲ τοιούτους καὶ καυχηματίας λέγουσιν. Ἀπειλήτην: Ἀπειλῶ, ἀπειλήσω, ἠπείλησα, ἠπειλησάτην δυϊκῶς· καὶ συγκοπῇ τῆς ΣΑ συλλαβῆς, ἀπειλήτην. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀπειλῶ, ἠπείλουν· τὸ δυϊκὸν, ἠπειλεῖτον, ἠπειλείτην· συστολῇ τῆς ἀρχῆς, καὶ τροπῇ τῆς ΕΙ διφθόγγου εἰς τὸ η, ἀπειλήτην. Ἡρωδιανός. Ἀπηλεγέως: Ἀποτόμως, σκληρῶς. Παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω, ἀλεγὴς, καὶ ἀπηλεγὴς, καὶ ἀπηλεγέων, καὶ ἀπηλεγέως κατὰ τροπὴν, ἐπίρρημα. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἁπλοῦς ἀπληγέως· καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν ἀπηλεγέως, κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ ἁπλοῦς, ἀλλὰ σκληρός. Ἀπηλοίησεν: Ἀπέκοψεν· ἀπὸ τοῦ ἀλοιῶ τὸ τύπτω, ἀλοιήσω. Ἀπειλημμένοι: Συνειλημμένοι, συγκεκλεισμένοι, κεκρατημένοι. Ἀπὸ τοῦ λήβω τὸ λαμβάνω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος λέλημμαι, εἴλημμαι Ἀττικῶς. Ἀπῄορος: Ὁ ἀπηρτισμένος καὶ διεστώς. Παρὰ τὸ ἀείρω, ἀπάορος, καὶ ἀπῄορος. Ἀπηνήναντο: Ἠρνήσαντο. Ἀπὸ τοῦ ἀναίνω, ἀνανῶ, ἤνηνα, ἠνηνάμην ἠνήνατο· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἠνήναντο. Ἀπῇμεν: Ἔστιν εἴω διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, σημαῖνον τὸ πορεύομαι, ὡς παρὰ Σώφρονι, οἷον, Ἐγκίγκρα, ὡς εἴω. Τουτέστι, κέρασον, ἵνα πορευθῶ. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος, εἶα· καὶ κατʼ ἔκτασιν, ᾖα· τὸ πληθυντικὸν, ᾔαμεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ᾖμεν, οἷον, προῇμεν· τὸ δεύτερον, ᾖτε· καὶ συνθέσει, Ταῦτα ὑπὲρ τῶν ἐχθρῶν ἀπῇτε βεβουλευμένοι. Ἀπῄειν: Δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀπῄειν καὶ τὰ ὅμοια σὺν τῷ ι γράφεται. Ἐκ τοῦ εἴω τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν, εἴωμεν, ὡς συμβουλευτικὸν, καὶ κατʼ ἔκτασιν Ἀττικὴν τοῦ ε εἰς η, ᾔωμεν. Τούτου ὁ μέσος παρακείμενος εἶα, καὶ κατʼ ἔκτασιν ᾖα· καὶ κατὰ διάλυσιν, Ἤϊα πολλὰ θεοὺς γουνούμενος. Τούτου τοῦ ᾖα τρέπει τὸ α εἰς ΕΙΝ, καὶ ποιεῖ τὸν ὑπερσυντέλικον, ᾔειν· καὶ ἐν συνθέσει ἀπῄειν, καὶ παρῄειν, καὶ ἐξῄειν, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἀπῄεισαν, καὶ κατὰ συστολὴν ἀπῄεσαν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἵημι ἐστὶν ὁ παρατατικὸς, ἵην· καὶ τὸ πληθυντικὸν, ἵεμεν, ἵετε, ἵεσαν, καὶ διΐεσαν· σημαίνει δὲ τὸ διέπεμπον. Ἀπήνη: Παρὰ τὸ ἄνω, τὸ ἀνύω, ἄνη καὶ ἀπάνη καὶ τροπῇ ἀπήνη, ἡ ἅμαξα, ἢ αἰπήνη τις διὰ τὴν ὑπερτερίαν. Ἀπήμων: Παρὰ τὸ πήθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπαθον· πήσω πῆμα, ὡς βήσω βῆμα, ἄπημος, καὶ παρωνύμως ἀπήμων, ὁ ἀβλαβὴς, ὡς τὸ ἄναιμος ἀναίμων, Τοὔνεκʼ ἀναίμονες εἰσὶ, καὶ ἀθάνατοι καλέονται. Ἀπηνής: Παρὰ τὸ ἠῢς γίνεται ἠὴς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἠνής· καὶ ἀπηνὴς, ὁ σκληρός· ἢ ὁ ἄποθεν τοῦ αἰνεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἐπαινεῖσθαι· αἶνος γὰρ ὁ ἔπαινος. Ἢ ὁ μὴ ἡνίαις εἴκων, τουτέστι σκληρός· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν δυσηνίων. Ἢ αἰνὸς, ὁ δεινὸς καὶ σκληρὸς, αἰνὴς, ἀπηνής. Ἀπηχής: Ἡ λέξις Ἀττική· εἴρηται κατὰ ἔνδειαν τοῦ θ, ἀπηχθής τις ὢν, οὗ ἄν τις ἀπέχοιτο. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἤχου, ὁ μὴ συνᾴδων· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μουσικῶν ὀργάνων, ὁ ἄμουσος καὶ ἐχθρός. Ἀπηρής: Ἀπολλώνιος, Καί σε θεοὶ σὺν ἀπηρέσιν αὖθις ἑταίροις. Παρὰ τὴν ἀρὰν, τὴν βλάβην, ἀποηρὴς, ὁ ἀβλαβής. Ἢ παρὰ τὸ πηρὸν, ἀπηρὴς, ὁ ἀβλαβής. Οὐ γὰρ ἔστι τῶν διὰ τοῦ ΗΡΗΣ· ἐπεὶ ἐβαρύνετο ἂν, ὡς τὸ κωπήρης, ξιφήρης. Καὶ ἀπηρεῖς, ὑγιεῖς, ἄνοσοι· καὶ ἀπηρῶς, τὸ ἀβλαβῶς, ὡς ἀπηχῶς, τὸ σκληρῶς. Ἀπία: Ἐξ ἀπίης γαίης. Ἀπὸ τῆς Πελοποννήσου. Τὸ γὰρ παλαιὸν ἐκαλεῖτο Αἰγιάλεια, ἀπὸ Αἰγιαλέως, τοῦ υἱοῦ Ἰνάχου, τοῦ ἐν Ἄργει ποταμοῦ, καὶ Μελείης, τῆς Ὠκεανοῦ· ὕστερον δὲ πάλιν Ἀπία ἐκλήθη, ἀπὸ Ἄπιδος τοῦ Φορωνέως παιδός. Ἢ παρὰ τὸ ἄπιδα, ὃ σημαίνει τὴν ἀπιδέαν, ἡ ἐν καταξήροις τόποις ὑπάρχουσα· ἐκ τοῦ πίω γὰρ γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ πίνω, ἀποβολῇ τοῦ ν. Ἐκ τούτου οὖν γίνεται ἄπιος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀπία, ἡ ἐν πολλοῖς ἔτεσι διψήσασα, ὡς Ὅμηρος Πολυδίψιον Ἄργος φησίν. Ἡ γὰρ πόλις ἐστὶν ἡ Ἑλλάς· ἡ δὲ χώρα, Ἀπία. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ πρῶτον πεφυτεῦσθαι ἀπίους, τὰς ὄγχνας τὰς ἀπιδίας. Ἄργος δὲ, ἀπὸ Ἄργου τοῦ πανόπτου. Τελευταῖον δὲ πάντων, Πελοπόννησος, ἀπὸ τοῦ Πέλοπος καὶ τοῦ νῆσος, ἀπὸ τοῦ κρατῆσαι τῆς χώρας τὸν Ταντάλου υἱὸν Πέλοπα. Ἄπιος: Ἡ ὄγχνη καλουμένη γενικῶς, ὅτι πρῶτον ἐν Ἀπίᾳ γέγονεν, ἤγουν τῇ Πέλοπος· ἢ παρὰ τὸ ἐν διψηροῖς τόποις φύεσθαι· ἢ διὰ τὴν ποιότητα τοῦ χυλοῦ αὐτῆς. Ἀπιὸς, ἔξω τοῦ δένδρου καὶ τοῦ καρποῦ, βοτάνη τὶς καλουμένη. Διογενιανός. Ἀπίκια: Εἶδος πλακούντων· ἀπὸ Ἀπικίου τινὸς Ῥωμαίου εὐτραφήτου ἐπινοηθεῖσα. Ἀπινύσσω: Ἀπὸ τοῦ πνύω, ἐξ οὗ τὸ πνέω, γίνεται παράγωγον πινύω· ἐξ οὗ τὸ πινυτὸς, καὶ πινυτὴ, ὁ διεγηγερμένος τὸν νοῦν· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φύω γίνεται ἀφύσσω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πινύω γίνεται πινύσσω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀπινύσσω. Ἀπινύσσειν, τὸ ἀπινύτως ἔχειν, τὸ μὴ φρονεῖν. Τὸ δὲ πεπνυμένος ἀπὸ τοῦ πνῦμι γέγονεν· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, πέπνυμαι· καὶ ἡ μετοχὴ, πεπνυμένος, ὁ συνετὸς καὶ σώφρων. Ἀπίθησεν: Οὐδʼ ἀπίθησε μύθῳ Ἀθηναίης. Τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα κατʼ ἔνδειαν χρόνου εἰς περισπώμενα μεταγόμενα, καὶ φωνήεντι ἐλλείπουσι, διχρόνῳ βραχεῖ παραληγόμενα· οἷον, στείχω διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, καὶ στιχῶ διὰ τοῦ ι· φείδω φιδῶ, ἐξ οὗ, πεφιδήσεται· δαίω, δαῶ· κείρω, κερῶ. Εἰ γὰρ καὶ μὴ ᾖ δίχρονον, ἀλλʼ ὅμως εἰς βραχὺ φωνῆεν γέγονεν ἡ συστολή. Οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ πείθω γέγονε πιθῶ· ὁ μέλλων, πιθήσω· ὁ ἀόριστος, ἐπίθησα· ὅθεν τὸ, Ἀπεγράφης πιθήσας. Ἔστι καὶ ἀπιθῶ ῥῆμα. Τὸ ΠΙ, ι. Οἱ μὲν, ἐκ τοῦ ἀπειθής ἐστι· καὶ οἱ μὲν ἐν τῇ συνηθείᾳ διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν· ὁ δὲ κανὼν, διὰ τοῦ ι· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι τὰ ἀπὸ βαρυτόνων μεταγόμενα εἰς περισπώμενα συστέλλει τὴν παραλήγουσαν· οἷόν ἐστι τὸ, φείδω, φιδῶ· οὕτως ἔστι καὶ τὸ ἀπιθῶ. Διατί περισπᾶται; Τὰ εἰς ΘΩ ῥήματα ἔχοντα ὄνομα προϋποκείμενον, περισπᾶται· οἷον, μυθῶ. Ἁπλοῦς: Ὥσπερ παρὰ τὸ δύο καὶ τὸ πέλω γίνεται διπλόος διπλοῦς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄλφα, τὸ σημαῖνον τὸ ἓν, καὶ τὸ πέλω, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπάρχω, γίνεται ἁπλοῦν, τὸ ἓν ὑπάρχον. Α σημαῖνον τὸ ἓν, καὶ τὸ πέλω, ἄπελος· καὶ συγκοπῇ, ἁπλοῦς, ὁ πέλων εἷς. Ἁπλᾶ: Εὔθετα, καὶ ἁπαλά· ἢ ἐκ τοῦ ἁπλῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἐπʼ εὐθείας τὰς παλάμας ἐκτείνω· ἐξ οὗ, Ὁ διʼ ἐμὲ παλάμας ἐν τῷ σταυρῷ ἁπλώσας. Ἄπλητα: Ἄπειρα, πολλά· παρὰ τὸ πλῶ πλήσω τὸ πελάζω, πλητὸς, καὶ ἄπλητος, ὁ ἀπρόσιτος. Διογενιανός. Ἁπληγίς: Τὸ ἁπλοῦν ἱμάτιον· ὅπερ Ὅμηρος ἁπλοΐδα καλεῖ. Σοφοκλῆς, Τρύχει καλυφθεὶς Θεσσαλικῆς ἁπληγίδος. Παρὰ τὸ ἁπλὴ, ἁπληῒς, καὶ ἁπληγίς· παρὰ τοῦτο καὶ τὸ ἁπλήγιος, ὁ τοὺς τρόπους ἁπλοῦς ἔχων. Ἁπλάς: Ὑποδήματος εἶδος Λακωνικοῦ. Ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοῦ ἁπλῶς καὶ οὐ τετεχνημένως γεγενῆσθαι. Ἁπλοῖ δὲ οἱ Λάκωνες, καὶ οὐ περίεργοι περὶ τὰς κατασκευάς. Ἀπό: Σημαίνει δύο· τὴν πρόθεσιν, ὡς τὸ, Οὐ μέν πως νῦν ἐστὶν ἀπὸ δρυὸς οὐδʼ ἀπὸ πέτρης. Καὶ τὸ ἄποθεν, ὡς τὸ, Πολλὸν γὰρ ἀπὸ πλυνοί εἰσι πόληος. Ἰστέον ὅτι ἐκ τῶν δισυλλάβων προθέσεων πέντε οὐκ ἀναστρέφονται· αἱ δὲ λοιπαὶ ἀναστρέφονται. Οὐκ ἀναστρέφεται ἡ ἀνὰ, ἡ διὰ, ἡ κατὰ, ἡ ἀμφὶ, καὶ ἡ περί. Ἄλλως. Ἡνίκα μεταξὺ δύο ὀνομάτων κυρίων ἢ προσηγορικῶν εὑρεθῶσι συνδέσμῳ περιλαμβανόμεναι, τότε ἀναστρέφονται αἱ προθέσεις· ὡς τὸ, Νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων. ἡνίκα δὲ μεταξὺ δύο ὀνομάτων, τοῦ μὲν κυρίου ὄντος, τοῦ δὲ προσηγορικοῦ, ἐν τούτοις πᾶσιν ἀναστρέφεσθαι δεῖ τὴν πρόθεσιν. Ἡ δὲ κατὰ πρόθεσις ἀναστρέφεται, ἡνίκα ὑποτάττεται λέξει, μεθʼ ἧς τινος ὀφείλει συντάττεσθαι, μὴ παρατιθεμένης ἐν τῷ μέσῳ οἱασδήποτε λέξεως, ὡς ἐν τῷ, Ξύλοχον κάτα βοσκομενάων. περὶ τῶν προθέσεων. Αἱ ἀναστρεφόμεναι προθέσεις, ὅτε μεταξὺ βʹ κυρίων ἢ προσηγορικῶν εὑρεθῶσι, συνδέσμου παραλαμβανομένου μετὰ τὴν πρόθεσιν, ἀναστρέφονται· οἷον, Νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων· Ἀγαμέμνονος πέρι καὶ Ἀχιλῆος. Καὶ ἐὰν μεταξὺ δύο ὀνομάτων πρόθεσις ᾖ· οἷον, Μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ. Ἀπὸ ἧς ἀλόχου οὐκ ἀναστρέφεται· ἐπειδὴ ἡ ἀπὸ πρόθεσις συντασσομένη μετὰ γενικῆς καὶ τὸν οἰκεῖον τόνον τηρεῖ, ὡς ἐν τῷ, Φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴης, καὶ δηλοῖ χωρισμὸν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀπέχω, τὸ πόρρωθεν ἐμαυτὸν καθιστῶ· καὶ ἀποβάλλω, καὶ ἀπορρίπτω, καὶ ἐπὶ τῶν ὁμοίων· καὶ ἐπὶ τοῦ ἀπογαλακτίζω, ἡ ἀπὸ σημαίνει τὴν ἀπότασιν καὶ ἀποπλήρωσιν. Ἡμῖν ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι· τὸ ἑξῆς, ἀπαμῦναι· διὸ φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον. Ὅτε γὰρ ἡ πρόθεσις τὴν σύνταξιν ἐλλιπῆ ἔχει πρός τι τὸ ἐπιφερόμενον, τὸν ἴδιον τόνον φυλάσσει· ὡς τὸ, Νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ὑπερίονος ἠελίοιο ἤσθιον. Πάρʼ ἔμοιγε καὶ ἄλλοι. Τὴν παρὰ πρόθεσιν κατὰ τὴν ἀρχὴν ὀξύνουσι· καὶ καθόλου ὅτε σημαντικαί εἰσι τῶν ῥημάτων αἱ προθέσεις, τοῦτον τὸν τόνον ἀναδέχονται· οἷον, ἐπεὶ οὔτοι ἔπι δέος. Οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπʼ· ἄλλʼ οὐκ ἔστιν. Οὐ γὰρ ἔπʼ ἀνὴρ οἷος Ὀδυσσεύς. Οἳ περὶ μὲν βουλῇ Δαναῶν, περὶ δʼ ἐστὲ μάχεσθαι. Ἡ περὶ ἀντὶ ἑτέρας κεῖται τῆς ὑπέρ· τὸν ἴδιον οὖν τόνον φυλάττει. Πρόθεσις γὰρ ἀντὶ ἑτέρας προθέσεως παραλαμβανομένη τὸν ἴδιον τόνον φυλάσσει. Οὕτως ἔχει τὸ, ἀλλʼ ὅδʼ ἀνὴρ ἐθέλει περὶ πάντων ἔμμεναι ἄλλων. Καὶ αἱ προθέσεις καθʼ ἑαυτὰς οὖσαι ὀξύνονται· ἀναστροφῆς δέ ἐστιν ἴδιον τὸ τὸν ἴδιον ἀναπέμπειν τόνον. Ἀναστροφή ἐστι μετάθεσις τόνου. Ἀπὸ ἕθεν: Ἐπὶ τῆς ἕθεν φασὶν, εἰ μὲν εἰς ἁπλοῦν μεταλαμβάνοιτο, ἐγκλιτικῶς ἀναγινώσκειν δεῖ· εἰ δὲ εἰς σύνθετον, ὀρθοτονητέον· Οὕς ἑθεν εἵνεκʼ ἔπασχον. Ἐπεὶ οὔ ἑθεν ἐστὶ χερείων. Ὀξύνεται γὰρ ἡ οὐ ἀπόφασις εἰς ἁπλῆν μετάληψιν ἀντωνυμίας. Ἐὰν γὰρ ὀρθοτονήσωμεν, ἔσται σύνθετος· οὕτως, οἷον, Σέθεν εἵνεκα. Καὶ ἐκεῖνα κατʼ ὀρθὴν τάσιν· Ἀπὸ ἕθεν ὤσατο. Ὅθεν ὁ Σιδώνιος μέμφεται Ἀριστάρχῳ, μὴ ἐγκλιτικῶς ἀναγνόντι τὸ, Πρόσθεν ἕθεν φεύγοντα. Ἡ γὰρ διάνοια ἁπλῆν αἰτεῖ τὴν μετάληψιν, ἐμὲ, σὲ, ἕ. Ἀπὸ οὖν τοῦ ἕ, τρίτου προσώπου, πλεονασμῷ τῆς ΘΕΝ συλλαβῆς, ἕθεν· ἀπὸ ἕθεν, ἀντὶ τοῦ ἀφʼ ἑαυτοῦ. Ἀπενίζοντο: Ἔστι νίπτω· τοῦτο κατὰ τροπὴν Δωρικὴν γίνεται νίζω. Οἱ γὰρ Δωριεῖς τὰ εἰς ΠΤΩ ῥήματα ποτὲ μὲν εἰς ζ τρέπουσι, ποτὲ δὲ εἰς β ΣΣ. Ἀπετρωπῶντο: Δευτέρας συζυγίας. Τρέπω, τροπῶ, τρωπῶμαι, ἐτρωπώμην. Ἀπεχρήσαντο: Ἀριστοφάνης, Τοὺς ἄνδρας ἀπεχρήσαντο τοὺς παιδοσπόρους. Διεχρήσαντο, ἀπέκτειναν. Ἀποβάτης: Ἀγῶνος ὄνομα, ἐν ᾧ οἱ ἔμπειροι τοῦ ἐλαύνειν ἅρματα, ἅμα θεόντων τῶν ἵππων, ἀπέβαινον διὰ τοῦ τροχοῦ ἐπὶ τὸ δίφρον, καὶ πάλιν κατέβαινον ἀπταίστως. Καὶ ἦν τὸ ἀγώνισμα πεζοῦ ἅμα καὶ ἱππέων. Καλεῖται δὲ ἀποβατικὸς ἡνίοχος, ὁ εἰς τοῦτο δηλονότι τὸ ἀγώνισμα ἐπιτήδειος. Ἀποτυμπανίσαι: Οὐχ ἁπλῶς τὸ ἀποκτεῖναι, ἀλλὰ τυμπάνῳ· ἀπὸ τυμπάνου, ὅ ἐστι ξύλον ὅπερ σκυτάλην καλοῦσι. Τὸ γὰρ παλαιὸν ξύλοις ἀνῄρουν τοὺς πολεμίους, ὕστερον δὲ τῷ ξίφει. Ἀποδέκται: Ἄρχοντες κληρωταὶ δέκα τὸν ἀριθμὸν κατὰ φυλήν εἰσιν, οἵτινες παρελάμβανον καὶ ἀπεδέχοντο τὰ γραμματεῖα τῶν ὀφειλόντων τῷ δημοσίῳ· διὰ τοῦτο γὰρ καὶ ἀποδέκται ἐκαλοῦντο. Εἶτα ἐξῃτήσαντο τὰ ὀφειλόμενα καὶ τὰ ἀποδιδόμενα χρήματα σὺν τῇ βουλῇ, καὶ ἐμέριζον εἰς ἃ χρὴ ἀναλίσκειν. Ἀποτίσεις χοῖρε γίγαρτα: Ἃ κατέφαγες, ἀποδώσεις. Ἀπροστασίου: Ὄνομα δίκης, ἢ εἶδος δίκης, κατὰ τῶν μετοίκων τῶν προστάτην μὴ νεμόντων. Ἡιρεῖτο γὰρ ἕκαστος αὐτῶν ὃν ἤθελε τῶν πολιτῶν τινὰ προστάτην, τὸν ἐπιμελησόμενον καὶ τῶν ἰδίων καὶ τῶν δημοσίων ὑπὲρ αὐτοῦ, ὥσπερ ἐγγυητὴν ὄντα. Ἀποστασίου: Ὄνομα δίκης ἐστι, χωρὶς τοῦ ρ, κατὰ τῶν ἀπελευθερωθέντων διδομένης τοῖς ἐλευθερώσασιν, ἂν ἀφίστωνται ἀπʼ αὐτῶν, καὶ ἕτερον ἐπιγράφωνται προστάτην, καὶ ἂν ἃ κελεύουσιν οἱ νόμοι ποιεῖν τοὺς ἀπελευθέρους τοῖς ἀπελευθερώσασι μὴ ποιῶσι. Καὶ τοὺς μὲν ἁλόντας πάλιν ἔδει δουλεύειν· τοὺς δὲ νικήσαντας, τελέως ἤδη ἐλευθέρους εἶναι. Ἀποτριάσαι: Πληγὰς τρεῖς δοῦναι. Ἀποσαλεύσας: Ἀποφυγὼν ἐκ τοῦ λιμένος, καὶ σάλῳ ὁμιλήσας. Ἀποπτάμενος: Ἔστι πέτω, καὶ συγκοπῇ πτῶ πτᾷς· καὶ πτῆμι· τὸ παθητικὸν, πτάμαι, πτάμενος, καὶ ἀποπτάμενος. Ἐκ δὲ τοῦ πετῶ γίνεται ποτῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀμφεποτᾶτο· καὶ πετάζω, ἐξ οὗ τὸ ἐπετάσθη· καὶ πεταννύω, πετάννυμι· πετῶ πεταίνω, καὶ συγκοπῇ καὶ διπλασιασμῷ, παπταίνω, παπτανῶ, παπτανοῦσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀποπτανέουσιν. Ἀποτμήξαντες: Τμῶ τὸ κόπτω, ἀπὸ τοῦ τομὴ, παράγωγον τμήγω. Ἀποπροσωπίζεσθαι: Ἀπονίπτεσθαι καὶ σμᾶσθαι τὸ πρόσωπον. Ἀποστηρίγματα: Ἀντερείσματα. Ἀποσταδόν: Πόρρωθεν, ἐκ διαστήματος. Ἀπὸ τοῦ ἵστημι τὸ παθητικὸν ἵσταμαι, σταδὸν, καὶ ἀποσταδὸν, ἐπίρρημα. Ἄπεδον: Τὸ ὁμαλόν. Θουκυδίδης, Καὶ κατέβησαν εἰς χωρίον ἄπεδόν τι. Ἀποβώμιος: Ἄθεος. Ἀπεχοιρίασεν: Ἀπεσκίρτησεν ἀπὸ τῶν χοίρων. Ἀπέτυλον: Ἀπέσυρον τὸ αἰδοῖον· καὶ ἀποτυλῶσαι, τὸ ἐπάραι τὸ αἰδοῖον. Τῦλος γὰρ τὸ αἰδοῖον. Ἀπεμύλλαινον: Διεφαύλιζον, ἐξευτέλιζον σαρκάζοντες. Ἀποσφήλειαν: Σφάλλω σφαλῶ ἔσφαλα καὶ ἔσφηλα ὁ ἀόριστος· ἡ μετοχὴ, σφήλας σφήλαντος· τὸ εὐκτικὸν, σφήλαιμι, σφήλαις, σφήλαι· καὶ ἐξ αὐτοῦ, σφήλειας. Τὰ γὰρ εἰς ΜΙ εὐκτικὰ ἀορίστου ὄντα ἐνεργητικὰ οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ΕΙΑ προφέρουσι· τίσαιμι, τίσειαν· καὶ ἀποσφήλαιμι, ἀποσφήλειαν. Ἀποδιοπομπεῖσθαι: Πρώτης συζυγίας διοπομπῶ, διοπομπήσω· ἀπὸ τοῦ Διὸς καὶ τοῦ πομπός. Σημαίνει δὲ τὸ ἀποτρέπεσθαι διὰ τοῦ ἀποτροπαίου Διός· Ἀποτρόπαιος μὲν Ζεὺς, καὶ δαίμων, ἀποτρέπων τὰ ἄγη. ὅτι τὸ μεταξὺ λέγοντα τινὰ ἄλλον τὸν εἱρμὸν διακόπτειν τοῦ λόγου εἰς τοὺς ἀμαθεῖς ἀποδιοπομπεῖται καὶ σκαιούς. Ἀποθευσούμεθα: Ἀποδραμούμεθα. Λέγεται καὶ ἐπὶ πλοῦ. Ἀπεσκόλυπτε: Κυρίως, τὸ δέρμα ἀφῄρει. Ἀπεστλεγγισμένοι: Ἀπεξυσμένοι. Στλεγγὶς γὰρ ἡ ξύστρα. Ἀποβράσαι: Τὸ διαπτίσαι πυροὺς ἢ ἄλευρα ὅθεν καὶ τὰ ἀποβράσματα, σκύβαλα πυρῶν. Ἀποθριάζειν: Κυρίως τὸ ἀφελεῖν φύλλα συκῆς· καταχρηστικῶς δὲ τὸ ὁτιοῦν ἀφαιρεῖν. Ἀποσαλεύσας: Ἐπιτηρήσας. Ἀποσεσύκασται: Τὰ σῦκα ἀποβέβληκε βρωθέντα. Ἀποσηκώσας: Κατακλείσας ἐν σηκῷ. Ἀποσιμοῦν: Ἀποτρέχειν πρὸς τὸ σιμόν. Σιμὰ δὲ ἐκάλουν τὰ προσάντη χωρία. Λέγεται καὶ ἐπὶ νεῶν τὸ ἐκ διαστήματος ἐμβάλλειν· καὶ ἐπὶ σιδήρου, τὸ ἀποστρέφειν τὴν ἀκήν. Ἀποσκυθίσαι: Κυρίως τὸ περιτεμεῖν τὸ ἐπὶ κεφαλῆς δέρμα σὺν ταῖς θριξί· καταχρηστικῶς δὲ, τὸ ἀποκεῖραι. Ἀποσχάσαι: Ἀπορρῆξαι, καὶ διαφθεῖραι, καὶ διασχίσαι· σημαίνει καὶ τὸ φλεβοτομῆσαι. Ἀπεσχονισμένος: Διεστὼς, διεζευγμένος. Ἀπόειπε: Πᾶν προστακτικὸν δισύλλαβον βραχυκατάληκτον ἑνικὸν ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, ἐλθὲ, πρόσελθε· βαῖνε, πρόβαινε. Ἀπόστιχε: Τὸ ἀπαλλάσσου καὶ ἀναχώρει· ἀπὸ τοῦ στείχω, δεύτερος ἀόριστος προστακτικός. Καὶ Ἀπόφασθε: Ἀπὸ τοῦ ἐφάμην ἔφασο· φάσο, τὸ προστακτικόν· τὸ ἀπαγγείλατε. Ἀπόερσε: Ἔνθά με κῦμʼ ἀπόερσε. Ἀντὶ τοῦ ἀπέπνιξε, διέφθειρε· παρὰ τὸ ἔρρω τὸ φθείρω, ὁ μέλλων, ἐρῶ· καὶ Αἰολικῶς, ἔρσω. Ἀπόσχοιτο: Τὰ τοῦ δευτέρου μέσου ἀόριστα δισύλλαβα ὑπάρχοντα, κατὰ τὸ δεύτερον πρόσωπον διὰ τοῦ ΟΙΟ ἐκφερόμενα, οἷς ἀκολουθεῖ καὶ τὰ τρίτα πρόσωπα, ἀναδίδωσι τὸν τόνον· οἷον, θοῖτο, ἀπόθοιτο· σχοῖτο, ἀπόσχοιτο· πρόοιτο. Ἀποαίρεο: Ἀπὸ τοῦ αἱρῶ, τὸ καταλαμβάνω ἢ τὸ προαιροῦμαι, αἱροῦ· κατὰ διάλυσιν, αἱρέο· καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ, Ἀποαιρέο κούρην. Καὶ ἀποαιρεῖσθαι, τὸ ἁρπάζειν, ὅ ἐστιν ἀφαιρεῖσθαι, κατὰ τὸ πλῆρες, τῆς ἀπὸ προθέσεως μὴ συγκοπείσης. Ἀπόθεσθαι: Κρατερὴν δʼ ἀποθέσθαι ἐνιπὴν, Ἰλιάδος εʹ. Διατί μὴ ἦν ἀπόθεσθαι; Πᾶν ἀπαρέμφατον φυλάσσει τὸν ἴδιον τόνον καὶ ἐν τῇ συνθέσει. Ἀποθανεῖν: Ἡ ἀπὸ πρόθεσις ἐνταῦθα χωρισμὸν δηλοῖ, οἷον ἀποθανεῖν, καθὰ χωρίζονται οἱ ζῶντες ἀπὸ τῶν τεθνεώτων· καὶ ἀπέρχεσθαι, τὸ χωρίζεσθαι τινὰ ἀπερχόμενον· καὶ ἀπονοεῖσθαι ὁμοίως. Ἀπολαύω: Ἀπὸ τοῦ λῶ τὸ θέλω, παράγωγον λαύω, ὡς χρῶ χραύω· καὶ ἀπολαύω. Ἀποκναίωμαι: Ἔστι ῥῆμα κτῶ, δηλοῦν τὸ φονεύω· ἐξ οὗ τὸ ἀπέκτατο· οὗ παράγωγον, κταίνω· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, καίνω· καὶ καθʼ ὑπερβιβασμὸν, κναίω· καὶ ἀποκναιόμενοι, τὸ διαφθειρόμενοι, ἀποκοπτόμενοι, ἀπολλυόμενοι, λυπούμενοι, ὀδυνώμενοι. Ἀποκαίνυμαι: Τὸ νικῶ. Καὶ Ὅμηρος, Ἀπεκαίνυτο πάντας ἀρίστους. Κυρίως, τὸ φονεύειν. Ἀπὸ τοῦ καίνω, τὸ φονεύω, γίνεται καίνυμι· καὶ ἐκαινύμην, καὶ ἀπεκαίνυτο. Μεταφορικὴ δὲ ἡ λέξις. Κυρίως γὰρ ἐπὶ τῶν φονευόντων καὶ νικώντων λαμβάνεται. Ἢ παρὰ τὸ αἴνυμι, τὸ λαμβάνω, ἀπὸ τοῦ αἴνυσθαι καὶ λαμβάνειν ἆθλον τοὺς νικῶντας, πλεονασμῷ τοῦ κ. Ἀποδυσπετεῖν: Τὸ μὴ ῥαδίως πέπτειν. Ἀποδρᾶν ἐστὶ τὸ ἐκκλίνειν, τὸ ἔξω γενέσθαι τῆς δεσποτικῆς ὑπηρεσίας, παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ὑπηρετῶ. Ἀποδραθεῖν: Τὸ κοιμηθῆναι. Ἔστι ῥῆμα δρήθω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔδραθον· ἀπὸ ἔδραθον· καὶ ἀποδαρθεῖν· καὶ κατὰ ἀντίφρασιν· δρῶ γὰρ τὸ ἐνεργῶ· οὗ δρήθω παράγωγον. Οἱ δὲ κοιμώμενοι οὐδὲν ἐνεργοῦσιν. Ἀποβρίξας: Ἀποβρίξας, τὸ ἀπονυστάξας· παρὰ τὴν βορὰν, καὶ τὸ ἵζειν, ὅ ἐστι κατανεύειν, βρίζω· Ἔνθʼ οὐκ ἂν βρίζοντα ἴδοις Ἀγαμέμνονα. Ὥστε κυρίως τὸ ἀπὸ βορᾶς καὶ μετὰ τροφὴν νυστάζειν καὶ καθευδῆσαι, βορίξαι τὶ ὄν. Οἱ δὲ, παρὰ τὸ ΒΡΙ ἐπιτατικὸν μόριον· βαρύνονται γὰρ οἱ ἐν ὕπνῳ καταφερόμενοι. Ἀπολιβάζω: Ἀπέλθω, ἀποδράμω. Παρὰ τὴν λιβάδα· καὶ γὰρ λιβάς ἐστι ῥευμάτιόν τι· ἵνʼ ᾖ κυρίως ἀπορρεύσω. Ἢ εἰς τὴν Λιβύην ἀπελεύσῃ. Ὅμοιον τῷ «Εἰς κόρακας,» ἀντὶ τοῦ ἐν ἀγνοίᾳ. Ἢ παρὰ τὸ ΛΙ, σημαῖνον τὸ λίαν, καὶ τὸ βαδίσαι, τὸ ταχέως ἀπελθεῖν ἐκδεχόμεθα, καὶ πορρωτέρω. Ἀπολιγαίνειν: Ἀφηδύνειν, ἢ παραφθέγγεσθαι, ἢ βιάζεσθαι. Ἀπολιταργεῖν: Τὸ ἀπελθεῖν ταχέως· παρὰ τὸ λίαν καὶ τὸ ἀργὸν, ὅ ἐστι ταχὺ, περιττεύοντος τοῦ τ. Ἀπολυμαίνω: λύματα λέγονται τὰ καθάρσια, ἢ καὶ αὐτὸ τὸ ῥύπος· παρὰ τὸ λυμαίνειν, ἤγουν φθείρειν, τὸ ὑποκείμενον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ λῦμα, λυμαίνω· καὶ ἀπολυμαίνω, τὸ ἀποκαθαίρω. Φύσει δὲ τὸ ὕδωρ τῆς θαλάσσης καθάρσιόν ἐστι· καὶ τὰ περιττώματα εἰς τὴν ἀπέριττον θάλασσαν βάλλεται. Ὡς Εὐριπίδης, Θάλασσα κλύζει πάντα τἀνθρώπων κακά. ἀποψύχειν ἐστὶ τὸ ἀφοδεύειν· ἢ ἀποπνευματίζειν, ἀποπλύνειν, καὶ ἀπορρίπτειν. Ἀποδρύφοι: Ἀποσπᾷ, ἀποσύρει. Ἀποφηληκίζει: Βιάζεται· ἀπὸ τῶν ὠμὰ σῦκα τρωγόντων καὶ ἐπὶ τὰ ἄλλα μετῆκται. Ἀπολιχμήσονται: Ἀπολείξουσιν. Λείχω, λιχῶ, καὶ λιχμῶ, λιχμήσω. Ἀποφθίμενον: Φθαρέντα, ἀποθανόντα· ἀπὸ τοῦ φθίω, φθίομαι, φθιόμενον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, φθίμενον. Ἀποφθίσθω: Ἀποφθαρήτω. Ἀπὸ τοῦ φθῶ, φθίω, φθίσω, ἔφθικα, ἔφθιμαι, ἐφθίμην, φθίσο. Ἀποσκορακίζω: Ἀπὸ τοῦ κόραξ κόρακος, κορακίζω. Σημαίνει δὲ τὸ καταλιμπάνω. Λέγουσι γὰρ τινὲς, ὅτι ἐδόθη χρησμός τισι παρακαθημένοις πόλει τοῦ λαβεῖν αὐτὴν, ἵνα ἐὰν ἴδωσι λευκοὺς κόρακας ἐν τῇ πόλει ἣν ἔμελλον πορθῆσαι, μὴ πορθῆσαι αὐτὴν, ἀλλʼ οἴκοι ὑποστρέψαι. Λαβόντες δὲ οἱ ἐν τῇ πόλει κόρακας, τοῦτο πυθόμενοι, καὶ λευκάναντες αὐτοὺς μετὰ ἀσβέστου, ἀπέλυσαν ἔξω τῶν τειχῶν· οὓς θεασάμενοι οἱ ἐναντίοι, ἀπόρθητον αὐτὴν κατέλειψαν, καὶ εἰς τοὐπίσω πλανηθέντες, ὑπέστρεψαν. Ἀπὸ πεντόζοιο: Ἡσίοδος, Μηδʼ ἀπὸ πεντόζοιο θεῶν ἐν δαιτὶ θαλείῃ Αὖον ἀπὸ χλωροῦ τάμνειν αἴθωνι σιδήρῳ. Πεντάκλαδος ἡ χείρ· μὴ ὀνυχίσῃς, φησὶν, ἐν ἑορτῇ ξηρὸν ὄνυχα. Χλωρὸν δὲ, τὸ ζωτικὸν αἷμα· ἀσεβὲς γὰρ ὀνυχίζεσθαι ἐν ἑορτῇ θεῶν. Ἀπεσκοράκισεν: Βοιωτοὶ χρησμὸν ἔλαβον, τότε ἀφαιρεθήσεται αὐτῶν ἡ πόλις, ὅτε λευκοὶ κόρακες φανῶσιν αὐτῇ. Τοῦ οὖν χρησμοῦ ἀκούσαντες νεανίσκοι, καὶ ἐν μέθῃ ποτὲ γινόμενοι, γυψώσαντες τοὺς κόρακας καὶ ἀφέντες, ἐθορύβουν τὴν πόλιν διὰ τὸν χρησμόν. Φωραθέντες δὲ οἱ τοῦτο διαπραξάμενοι ἀπεβάλλοντο τοῦ τόπου μετὰ ποινῆς. Τοὺς οὖν ἐπὶ κακίᾳ γινωσκομένους ἀπέπεμπον, ὅπου ᾤκουν οἱ γυψώσαντες, ὀνομάζοντες «Εἰς κόρακας.» Ἀπεσκοράκισεν οὖν, ἀντὶ τοῦ ἀπεκρούσατο, καὶ μετὰ μίσους ἐξέβαλεν. Ἀπόχρη: Σημαίνει τὸ ἀρκεῖ· οἷον, Ἀπόχρη γὰρ παρὰ τοῖς δικαίοις κριταῖς καὶ μόνη ἡ προ-θυμία δρέψασθαι τὴν εὐφημίαν. Ἰστέον ὅτι παρὰ μὲν τοῖς παλαιοῖς Ἀθηναίοις καὶ περισπωμένως σὺν τῷ ι γράφεται. κανὼν τοιοῦτος· τὰ γὰρ εἰς ω μονοσύλλαβα ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος μετὰ προθέσεως συντεθέντα τὴν περισπωμένην τάσιν φυλάττουσι, σμῶ, περισμῶ· θλῶ, συνθλῶ· κλῶ, κατακλῶ. Εἰ οὖν ἐστι χρῶ χρῇ μετὰ τοῦ ι, τὰ γὰρ εἰς ω ῥήματα θέλει ἔχειν κατὰ τὸ δεύτερον πρόσωπον καὶ τρίτον δίφθογγον τὴν μετὰ τοῦ ι· θλῶ θλᾷς θλᾷ, ποιῶ ποιεῖς ποιεῖ, χρῶ χρῇς χρῇ, δηλονότι καὶ ἀποχρῇ φαμὲν περισπωμένως. Πρόσκειται, «ἐνεστῶτος,» διὰ τὸ σχῶ, παράσχω. Πρόσκειται, «μετὰ προθέσεως·» διὰ τὸ ἄζω. Παρὰ δὲ τοῖς νεωτέροις βαρύνεται, καὶ χωρὶς τοῦ ι γράφεται. Κανὼν τοιοῦτος· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ συντεθέντα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· εἰμὶ, σύνειμι· φημὶ, σύμφημι. Οὕτως οὖν ἔστι χρῆμι, χρῆς, χρῆσι· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν, χρή· Οὐ χρὴ παννύχιον εὕδειν. Καὶ ἐν συνθέσει, ἀπόχρη. Οὕτω Ζηνόβιος. Ἀπονάσσω: Ἀτὰρ οἳ περικαλλέα κούρην ἂψ ἀπονάσσωσιν. Εἰς τοὐπίσω ἀποκαταστήσουσιν, ἀποδώσουσιν. Ἀποδιοπομπεῖσθαι: Ἀποπέμπεσθαι τὸν προστρόπαιον Δία, καὶ οἷον καθαίρεσθαι. Ἀποσφήλειε: Μέγα δέ σφας ἀποσφήλειε πόνοιο. Οἱονεὶ ἀποσφαλῆναι καὶ ἀποτυχεῖν ποιήσειε τοῦ ἔργου· ἀπὸ τοῦ σφάλλω, σφαλῶ, σφάλειας. Ἀποπεσέτωσαν: Ἀπὸ τοῦ πέτω· ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ πεσῶ, πεσήσω· καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔπεσον. Καὶ σεσημείωται οὗτος ὁ δεύτερος ἀόριστος καὶ ὁ ἔχεσον, ἐξενεχθέντες διὰ τοῦ σ, ὅπέρ ἐστι χαρακτὴρ τοῦ πρώτου ἀορίστου, κατὰ δὲ ἀντιπάθειαν εὑρέθη. Ἔστι γὰρ καὶ ὁ εἶπα καὶ ἤνεγκα πρῶτος ἀόριστος διὰ τοῦ π καὶ τοῦ κ ἐκφερόμενοι· ὅπερ τῶν παρακειμένων ἐστὶν ἴδιον καὶ δευτέρων ἀορίστων. Ἀπὸ τοῦ ἔπεσον, πέσε τὸ προστακτικὸν, καὶ πεσέτωσαν. Ἀποσχήσει: Χωρίσει· ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχήσω. Ἀποτίσας: Ἀποδούς· καὶ ἀποτίσῃ δίκην, ἀποδῷ τιμωρίαν. Ἀπορρυήσεται: Ῥύω· καὶ ὁ παρατατικὸς, ἔρρυον. Εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ρ ἄρχεται τὸ θέμα, καὶ ἕτερον ρ προσλαμβάνει ὁ παρατατικός· ῥύω, ὁ μέλλων, ῥύσω· ὁ ἀόριστος, ἔρρυσα· ὁ δεύτερος, ἔρρυον· ὁ παθητικὸς, ἐρρύην, ἐρρύης, ἐρρύη· καὶ ὁ μέλλων δεύτερος, ῥυήσομαι, ῥυήσῃ, ῥυήσεται· καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀπορρυήσεται, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Αἱ δὲ εἰς φωνήεντα λήγουσαι προθέσεις, ἐὰν συντεθῶσι μεθʼ ἑτέρας συλλαβῆς ἀπὸ τοῦ ρ ἀρχομένης, πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ. Ἢ καὶ οὕτως· ὅσα τῶν μερῶν τοῦ λόγου καθʼ ἑαυτὰ σημαίνει τὶ, ταῦτα ταῖς ἀπὸ τοῦ ρ ἀρχομέναις λέξεσι συντιθέμενα, οὐ διπλασιάζουσι καὶ ἕτερον ρ· οἷον, χρυσορήμων, χρυσόρειθρος· ὅσα δὲ οὐ σημαίνει, ἀλλὰ συσσημαίνει, ταῦτα συντιθέμενα πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ· οἷον, σύρροια, ἐπίρρημα, ἀνάρρησις. Ἀποκοτταβίζειν: Τὸ λειπόμενον πόμα τοῦ ποτηρίου ἐκχεῖν οὕτως ὥστε ψόφον ποιεῖν. Ἀποφλαυρίζοντες: Ἐπιτωθάζοντες, ἐξευτελίζοντες, ἢ ὡς πονηρὸν ἀποστρεφόμενοι. Ἀεὶ γὰρ τὸ φλαῦρον ἐπὶ τοῦ πονηροῦ τάττεται. Φαῦλον οὖν ἐστὶν, ὑπερβιβασμῷ τοῦ λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, φλαῦρον. Ἀποχρώντως: Ἱκανῶς, ἀρκούντως. Ἀπὸ τοῦ χρῶ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· ἡ μετοχὴ, χράων χρῶν· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, χράοντες χρῶντες· ἡ γενικὴ, χρώντων· καὶ τὸ ἐπίρρημα χρώντως, καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀποχρώντως. Ἀπομόρξατο: Ἀπομόργω, ἔστιν ἐνεστὼς, ἐκ τοῦ ἀμέργω τὸ ἐκπιάζω, μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ, ἀμέλγω· καὶ ἀμολγὸς, ὁ ἐκπιάζων τὰ πρόβατα. Τὰ εἰς ΓΩ ῥήματα, εἰ μὲν ἔχει πρὸ τοῦ γ σύμφωνον, βαρύνεται· οἷον, ἀμέργω, στέργω, εἴργω· χωρὶς εἰ μὴ ἔχουσιν ὄνομα προϋποκείμενον· διὰ τὸ γεωργῶ· ἔχει γὰρ προϋποκείμενον τὸ γεωργός. Τὸ δὲ ἀμέργω, οὐκ ἔχει· τὸ γὰρ ἀμόργη ἐκ τοῦ ἀμέργω γίνεται· σημαίνει δὲ δύο, τὴν ὑποστάθμην τοῦ ἐλαίου, καὶ τὴν τρύγα τοῦ οἴνου· ἔστι καὶ εἶδος βοτάνης πορφυρᾶς· ἐξ οὗ ἀμόργινα ἱμάτια λέγονται τὰ πορφυρᾶ. Ἐκ τοῦ ἀμέργω, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο, ὡς ἄρχομαι ὄρχαμος, γίνεται ὀμόργω, καὶ ὀμόρξω, ὤμορξα, ὠμορξάμην, καὶ ὠμόρξατο, καὶ ἀπομόρξατο συναρχομένως. Ἀμοργίς: Τοῦ καλάμου τῆς ἀνθήλης τὸ λεπτότατον, ὅμοιον βύσσῳ· ὅθεν Ἀμόργινα. Ἀπολεῖται. ἀπολεῖς: Ῥῆμα ὁριστικὸν σύνθετον συζυγίας πέμπτης τῶν βαρυτόνων· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἀπόλλω· τοῦτο παρὰ τὴν ἀπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ὄλλω ῥῆμα. Ἢ ἐκ τοῦ ὀλῶ ῥήματος γίνεται ἀπολῶ, συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων· τὸ παθητικὸν, ἀπολέομαι ἀπολοῦμαι· τὸ τρίτον, ἀπολέεται ἀπολεῖται. Ὄλω, τὸ ἀπόλλω· τὸ παθητικὸν, ὄλομαι· ὁ παρατατικὸς, ὠλόμην, ὤλου, ὤλετο, καὶ ἀπώλετο. Ἢ ὄλω· ὁ μέλλων, ὀλῶ· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ὦλον· ὁ παθητικὸς, ὠλόμην, ὤλου. Ἢ παρὰ τὸ ἕλω τὸ φονεύω, γίνεται ὀλῶ, ὡς πέλω, τὸ ὑπάρχω, πολῶ· μένω, μονῶ. Ὀλῶ· οὗ ὁ μέλλων, ὀλέσω. Ἰστέον ὅτι ἡ πρώτη συζυγία τῶν περισπωμένων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος ἔχει τὸ η, ἢ τὸ ε· ἀλλʼ ἡνίκα ὁ ἐνεστὼς μακρᾷ παραλήγει φύσει ἢ θέσει, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, οἰκῶ, οἰκήσω· ποιῶ, ποιήσω· πλὴν τοῦ ἀρκῶ ἀρκέσω, καὶ νεικῶ νεικέσω, τὸ φιλονεικῶ· τὸ γὰρ νικῶ νικήσω, δευτέρας ἐστὶ συζυγίας. Καὶ ἡνίκα καθαρὸς ὁ ἐνεστὼς, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, νοῶ νοήσω. Καὶ ἐὰν διχρόνῳ παραλήγηται ὁ ἐνεστὼς, διὰ τοῦ η· φιλῶ, φιλήσω· κιχῶ, κιχήσω· πλὴν τοῦ ἀρῶ ἀρέσω, καὶ καλῶ καλέσω. Καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀρσενικὰ διὰ τοῦ η ἔχει· οἷον, κτύπος, κτυπῶ, κτυπήσω· δοῦπος, δουπῶ, δουπήσω. Καὶ τὰ παρασύνθετα· οἰκονόμος, οἰκονομῶ, οἰκονομήσω. Καὶ τὰ ἀπὸ βαρυτόνων θεμάτων μεταγόμενα εἰς περισπώμενα· οἷον, οἰκτείρω, οἰκτειρῶ, οἰκτειρήσω· ἕλκω, ἑλκῶ, ἑλκήσω. Καὶ τὰ διφορούμενα κατὰ τὰς συζυγίας διὰ τοῦ η ἔχουσι τὸν μέλλοντα· οἷον, ξυρῶ, ξυρεῖς, ξυρᾷς, ξυρήσω· ἐλεῶ, ἐλεεῖς, ἐλεᾷς, ἐλεήσω. Καὶ τὰ μονοσύλλαβα, σχῶ, σχήσω· ῥῶ, ῥήσω· μνῶ, μνήσω. Καὶ τὰ διʼ ἑνὸς λ ἐκφερόμενα βαρύτονα, ἐπὶ δὲ τοῦ μέλλοντος περιττοσυλλάβως κλινόμενα, διὰ τοῦ η ἔχει τὸν μέλλοντα· οἷον, θέλω, θελήσω· μέλω, μελήσω. Τὰ δὲ μηδὲν ἐκ τούτων ἔχοντα, παραληγόμενα δὲ τῷ ε ἢ τῷ ο, διὰ τοῦ ε ἔχουσι τὸν μέλλοντα· οἷον, τελῶ, τελέσω· ὀλῶ, ὀλέσω· πλὴν τοῦ μολῶ, μολήσω· τορῶ, τορήσω· ὠφελῶ, ὠφελήσω. Ἰστέον δὲ ὅτι καὶ ταῦτα διφορεῖται, καλέσω, καὶ καλήσω· φθονέσω, καὶ φθονήσω· κορέσω, καὶ κορήσω· αἰδέσω, καὶ αἰδήσω· χορέσω, καὶ χορήσω· φορέσω, καὶ φορήσω· αἰνέσω, καὶ αἰνήσω· πονέσω, καὶ πονήσω· εἰ μὲν σωματικῶς, πονέσω· εἰ δὲ ψυχικῶς, πονήσω. Ἀπολωλότα: Ἀπὸ τοῦ ὀλῶ, ὦλα, καὶ ὄλωλα, Ἀττικῶς· ὀλῶ, ὀλέσω· ὁ παρακείμενος, ὤλεκα· ὁ μέσος, ὦλα. Ἀπόνασθαι: Ἀπολαῦσαι. Ἀπὸ τοῦ ὀνῶ, τὸ ἀπολαύω, γίνεται εἰς ΜΙ ῥῆμα, ὄνημι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ὄναμαι· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως, ἀπόνασθαι. Ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, ὄνημι· τὸ παθητικὸν, ὄναμαι· καὶ ὁ παρατατικὸς, ὠνάμην· τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ὤναντο καὶ ἀπώναντο. Ἀποπληξία: Τὸ μετὰ ἀναισθησίας καὶ παρέσεως συμβαῖνον πάθος· καὶ ἀπόπληκτος, ὁ ἀναίσθητος. Ἀπόλλων: Παρὰ τὸ ἀπολύειν τοὺς ἀνθρώπους τῶν κακῶν· ὁ ἀπελαύνων καὶ ἀπολύων ἀφʼ ἡμῶν τὰς νόσους· ἰατρὸς γὰρ καὶ μάντις. Ἢ παρὰ τὸ ἀπολύειν τὰς ἀκτῖνας· ὁ αὐτὸς γὰρ τῷ ἡλίῳ. Ἢ ἀπὸ τοῦ πάλλειν τὰς ἀκτῖνας τὰς ἰδίας· ἢ παρὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ λύειν τὸ συνεστὼς τῆς οὐσίας, καὶ τὸ σκότος. Κλίνεται Ἀπόλλωνος. Τὰ εἰς ΛΩΝ ὀνόματα, εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, φυλάττουσι τὸ ω ἐπὶ τῆς γενικῆς· οἷον, Ἀσκάλων, Ἀσκάλωνος· Δόλων, Δόλωνος. Βαρύνεται. Τὰ εἰς ΛΩΝ λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ ᾖ περιεκτικά· οἷον, Ἀσκάλων. Τὸ ἀμπελὼν δὲ καὶ μηλὼν, περιεκτικά. Σεσημείωται τὸ Βαβυλὼν καὶ τὸ μιμαλλὼν θηλυκά· ὃ σημαίνει τὴν μαινάδα. Οὕτως Καλλίμαχος. Ἄπολλον ἡ κλητική· καὶ τὰ εἰς ΩΝ σύνθετα, ὅτε εἰς ΟΝ εἴη ἡ κλητικὴ, ἀναβιβάζει τὸν τόνον· οἷον, Ἀγάμεμνον, ὀλβιόδαιμον, κακόδαιμον, Αὐτόμεδον, Χαμαίλεον, ἐνόσιχθον, κυλλοπόδιον. Πρόσκειται, «ὅτε εἰς ΟΝ εἴη ἡ κλητικὴ,» διὰ τὸ ὦ χαλκοχίτων καὶ φιλοπλάτων· ταῦτα γὰρ εἰς ΩΝ ἔχουσι τὴν κλητικὴν, ἀλλὰ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, καὶ οὐκ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον. Πρόσκειται, «σύνθετα·» διὰ τὸ Ἱκετᾶον καὶ Μαχᾶον καὶ Ἀρετᾶον. Ταῦτα γὰρ οὐ προπαροξύνονται κατὰ τὴν κλητικήν· ἐπειδὴ ἁπλᾶ ἐστὶ, καὶ οὐχὶ σύνθετα. Σεσημείωται τὸ ὦ Λακεδαῖμον καὶ Παλαῖμον, προπερισπώμενα. Θέλουσι δὲ καὶ τὸ Εὐδαίμων τὸ κύριον μὴ προπαροξύνεσθαι ἐν τῇ κλητικῇ, ἀλλὰ προπερισπᾶσθαι, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐπιθέτου· ἐκεῖνο γὰρ προπαροξύνεται, εὔδαιμον, καὶ κακόδαιμον. Ἀποφώλιος: Ὁ ἀπαίδευτος· καὶ ἀποφώλια τὰ ἀπαίδευτα. Γέγονε δὲ παρὰ τὸν φωλεόν· φωλεοὶ γὰρ τὰ παιδευτήρια, παρὰ τὸ ἐν αὐτοῖς φωλεύειν καὶ διατρίβειν. Τοὺς οὖν ἀδιδάκτους ἀποφωλίους ἐκάλουν. Ἢ παρὰ τὸ φῆλος, ὃ σημαίνει τὸν ἀπατεῶνα, φήλιος· καὶ ἐν συνθέσει ἀποφήλιος, καὶ τροπῇ ἀποφώλιος, ὡς ἀρήγω ἀρωγὸς, καὶ ῥήσσω ῥωγμός. Ἀπορρώξ: Τὸ ἀπόσταγμα. Ἔστι ῥώσσω, τὸ σχίζω· ὁ μέλλων, ῥώξω· ἀποβολῇ τοῦ ω, ῥὼξ, ἀπόρηγμα, ἀπόσπασμα. Ἀπορρῶγες: Ἀπορρῶγες λιμένος ποτιπεπτηυῖαι. Ἀκταὶ εἰς λιμένα νενευκυῖαι ἀπερρηγμέναι, ἀπεσπασμέναι ἀπʼ ἀλλήλων, καὶ διάστημα ἔχουσαι διʼ οὗ ὁ εἴσπλους. Ἀπόνοια: Ἀπόνοια σημαίνει δύο, τὴν ὑπερηφανίαν καὶ τὴν θρασύτητα· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι τὸν νοῦν· καὶ γὰρ θρασύτης ἐστὶν ἡ ἄλογος τόλμα. Ἡ ἀπὸ πρόθεσις χωρισμὸν δηλοῖ· τουτέστιν ἡ· χωρίζουσα τοῦ δέοντος· καὶ ἀπονοεῖσθαι, τὸ οἱονεὶ ἀπόστασιν ἔχειν τοῦ νοῦ· καὶ ἀποδόκιμος, ὁ κεχωρισμένος τῆς δεούσης δόξης· καὶ ἀπόβλητος, ὁ ἀποβολῆς ἄξιος, ὁ ἀδόκιμος. Ἀποπληξία: Τὸ μετὰ ἀναισθησίας καὶ παρέσεως πάθος· καὶ ἀπόπληκτος, ὁ ἀναίσθητος, ᾧ οὐκ ἄν τις προσπελάσειε, μοχθηρός. Ἀποφράδες: Ἀποφράδας ἔλεγον οἱ Ἀττικοὶ τὰς ἀπηγορευμένας ἡμέρας, ἃς ὑπελάμβανον χείρους εἶναι τῶν ἄλλων· ἃς δὴ καὶ ἐπεικάδας καλοῦσι φθίνοντος τοῦ μηνὸς, τετράδα, τρίτην, δευτέραν. Ἢ τὰς ἡμέρας ἐν αἷς τὰς φονικὰς δίκας ἐδίκαζον· διὰ τὸ οἷον ἀποφράττεσθαι τὸ τῆς σελήνης φῶς ἐν αὐταῖς. Καὶ τοὺς πονηροὺς δὲ ἀποφράδας ἐπιθετικῶς ἐκάλεσαν· οἷον, Ἄνθρωπος ἀποφρὰς καὶ βλέπων ἀπιστίαν. Παρὰ τὸ φῶ ῥῆμα, φράζω· ὁ μέλλων, φράσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, φράς· καὶ ἐν συνθέσει, ἀποφράς. Ἀπόμυιος: Οὕτως ὁ Ζεὺς παρὰ τοῖς Ἠλείοις τιμᾶται, Ἡρακλέους ἱδρυσαμένου ἐπὶ ἀποτροπῇ τῶν μυιῶν. Ἄπορος: Κυρίως ὁ ἀδιόδευτος· πόρος γὰρ ὁ περάσιμος τόπος· καὶ ὁ μὴ χρήματα ἔχων· ἔνθεν καὶ ἀπορία, ὅ τι ἂν σημαίνῃ. Ἀπότριχες: Οἱ ἄνηβοι· τῆς ἀπὸ προθέσεως ἀντὶ τῆς α στερήσεως κειμένης, ὡς ἐν τῷ ἀποκηδήσαντε, ἀντὶ τοῦ ἀκηδήσαντε καὶ ἀφροντιστήσαντε· καὶ ἀπότιμον ἔθεντο ἀντὶ τοῦ ἄτιμον. Ἀπότροπος: Ὁ οὐκ ἐπιστρέφων εἰς τὴν πόλιν· ἢ ἀποκεχωρηκώς. Ἔστι καὶ δαίμων ἀποτρόπαιος. Ἀπόθεστος: Ἀπόθητος, οὐκ ἐπιζητούμενος, ὅ ἐστιν ἠμελημένος, μὴ ποθούμενος. Ἐκ τοῦ ποθέω ποθῶ ποθέσω, πεπόθεκα, πεπόθεσμαι, πεπόθεσται, ποθεστὸς, καὶ ἀπόθεστος, ὁ ἀζήτητος, ὁ μὴ ποθούμενος. Ἀποστεπτικός: Ἀποστεπτικὸν, ᾆσμα οὕτω καλούμενον, ὅτι μετὰ τὸ ἀποστεφθῆναι τοὺς στεφάνους ᾔδετο ἐν τοῖς παιᾶσι μελλόντων ἀποπλεῖν. Χρὴ γινώσκειν, ὅτι τὰ ἀπὸ συνθέτων ὀνομάτων παραγόμενα ῥήματα οὐκ ἔτι μένουσι σύνθετα, ἀλλὰ γίνονται παρασύνθετα· οἷον ἄπιστος, ἀπιστῶ· εὐσεβὴς, εὐσεβῶ. Ἀπόταφον: Τὸν χωρὶς ταφέντα, καὶ ἀλλαχῇ τοῦ τῶν ἄλλων νεκρῶν τάφου· ἢ τὸν ἀπεστερημένον τῶν προγονικῶν τάφων. Ἀπορῶ καὶ ἀπορία: Ἐκ τοῦ ἄπορος. Καὶ πότε γίνονται τὰ ὀνόματα ἐκ τῶν ῥημάτων, καὶ τὰ ῥήματα ἐκ τῶν ὀνομάτων; Ἡνίκα ἰσοσυλλαβεῖ τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασιν, ὀξύνονται δὲ ἢ βαρύνονται τὰ ὀνόματα, τὰ δὲ ῥήματα περισπᾶται, τότε ἐκ τῶν ὀνομάτων παράγονται τὰ ῥήματα· οἷον, μόνος, μονῶ· χρυσὸς, χρυσῶ· ἄπορος, ἀπορῶ· ἡνίκα δὲ πάλιν ἰσοσυλλαβεῖ τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασιν, ὀξύνονται δὲ ἢ βαρύνονται τὰ ὀνόματα, βαρύνονται δὲ καὶ τὰ ῥήματα, τότε ἐκ τῶν ῥημάτων παράγονται τὰ ὀνόματα· οἷον, λέγω, λόγος· φέρω, φόρος. Εἰ δὲ περιττοσυλλαβοῦσι τὰ ῥήματα τοῖς ὀνόμασι καὶ συνάρχονται, τότε ἐκ τῶν ὀνομάτων παράγονται τὰ ῥήματα· οἷον, ἵππος, ἱππεύω· δίφρος, διφρεύω· χωρὶς τῶν ἀπὸ μελλόντων γινομένων ἀποβολῇ τοῦ ω, οἷον, ἐλπίζω, ἐλπίσω, ἐλπίς· ἰσχύω, ἰσχύσω, ἰσχύς. Εἰ δὲ περιττοσυλλαβεῖ τὰ ὀνόματα τοῖς ῥήμασι, τότε ἐκ τῶν ῥημάτων παράγονται τὰ ὀνόματα· οἷον, μαρτυρῶ, μαρτυρία· εὐδοκῶ, εὐδοκία. Ἀπόπατος: Ἡ τῶν σιτίων διὰ γαστρὸς κένωσις· καὶ ἀποπατῆσαι· παρὰ τὸν πάτον, ὅ ἐστι τὴν ὁδόν· τὸ ἄποθεν τοῦ πάτου γινόμενον. Καὶ ἀποπάτημα, αὐτὸ τὸ σκύβαλον. Εὔπολις Χρυσῷ Γένει, Τί γάρ ἐστʼ ἐκεῖνος; ἀποπάτημʼ ἀλώπεκος. Κρατῖνος Δραπέτῃσι, Τὸν Κερκύονα ἕωθεν ἀποπατοῦντʼ ἐπὶ τοῖς λαχάνοις εὑρὼν ἀπέπνιξα. Ἀποθύμια: Λυπηρὰ, τὰ μὴ καταθύμια, Ἀπὸ τοῦ θύω, θυμός· ἀφʼ οὗ ἀποθύμιος. ἐχθρὰ, προσάντη τῇ ψυχῇ. Ἀποτομή: Ἀκόντιον μικρὸν, ἀποτετμημένον ἀπὸ τοῦ τελείου, καὶ συνηρμοσμένον εἰς μέγεθος μικρόν. Ἀποσταδόν: Ὀξύνεται· ἀντὶ τοῦ ἀφεστὼς καὶ πόρρωθεν ἐκ διαστήματος. Ἄποινα: Οἱ μὲν, ἐκ τοῦ φόνος, ἄφονος· πλεονασμῷ, ἄφοινος, καὶ ἄποινος. Οἱ δὲ, ἐκ τοῦ ποινὴ, ἡ τιμωρία· ἢ ἐκ τοῦ φονὴ, ὃ σημαίνει τὸν τόπον τῶν ἀναιρουμένων, Ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσι. Φόνος φονή· πλεονασμῷ τοῦ ι, φοινή· καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν, ποινὴ, ἄποινος. Ἄποινα δὲ, τὰ ὑπὲρ φόνου διδόμενα λύτρα, τὰ ὑπεξαιρούμενα τοῦ φοινικοῦ ἐγκλήματος. Λέγεται καὶ ῥῆμα δευτέρας συζυγίας, ἀποινῶ ἀποινᾷς, τουτέστι τὸ χρήματα εἰσπράττομαι, οἷον ἄποινα λαμβάνω· καὶ ἀποινεῖσθαι, ἀφαιρεῖσθαι, ἢ τὸ χρηματίζεσθαι. Ἀπούρας: Ἔστιν αὐρῶ, τὸ ἀπολαύω, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἷον, Ἵνα πάντες ἐπαύρωνται βασιλῆος. Ὁ μέλλων, αὐρήσω· ὁ ἀόριστος, ηὔρησα· ἡ μετοχὴ, αὐρήσας· καὶ συγκοπῇ, αὔρας· καὶ συνθέσει καὶ τροπῇ, ἀπούρας. Ἐπηύρησα ὁ ἀόριστος· καὶ συγκοπῇ, ἐπηῦρα· τροπῇ τῆς ἐπὶ εἰς ἀπὸ, ἀπηῦρα· καὶ τοῦ η εἰς α, ἀπαῦρα· ἡ μετοχὴ, ἀπαύρας· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ἀπούρας. Καὶ τὶ μετέχει· ἤγουν, Ἑλὼν γὰρ ἔχει γέρας αὐτὸς ἀπούρας. Τὴν ἀπόλαυσίν μου ἀφελόμενος καὶ λαβὼν κατέχεις. Οἱ δὲ, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀποσπώντων τοὺς ὅρους τινός· ἀπουρήσας, καὶ συγκοπῇ, ἀπούρας. Ἀπριάτην: Ἢ ἐπίρρημα δεῖ ἀκούειν, τουτέστιν ἄνευ πράσεως· ἢ θηλυκῶς, ἀπὸ τοῦ ἀπρίατος καὶ ἀπριάτη. Πριῶ, πριάσω, πεπρίακα, πεπρίαμαι, πεπρίαται, πριατὸς, καὶ ἀπρίατος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. Πριῶ οὖν, πρίημι· ἐξ οὗ καὶ, Πριῶ μοι, φησὶν ὁ κωμῳδὸς, σελάχιον. Ἀπρίξ: Τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν, ὅλῃ δυνάμει, ἀσφαλῶς, προσπεφυκότως, κατόχως. Κύπριοι δὲ, γένος τὶ ἀκάνθης. Ἔστι πρίζω, πρίσω, καὶ Δωρικῶς πρίξω, ἀποβολῇ τοῦ ω, πρίξ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀπρίξ· τουτέστιν ἰσχυρῶς κρατῶ, καὶ ἀναποσπάστως, ὥστε μὴ πρίζεσθαι μηδὲ ἀποσχίζεσθαι τοῦ κρατοῦντος τὸ κρατούμενον, ἢ τοῦ κρατουμένου τὸ κρατοῦν. Ἀπροτίμαστος: Ἄψαυστος, ἄθικτος, ἡ μὴ ἐπιζητηθεῖσα γυνὴ, ἀλλʼ ἄθικτος διαμείνασα· Ἀλλʼ ἔμενʼ ἀπροτίμαστος ἐνὶ μεγάροις. Παρὰ τὸ μαίω, τὸ ζητῶ, ἡ μὴ ἐπιζητουμένη πρὸς μίξιν. Ἢ παρὰ τὸ μαστεύω, τὸ ζητῶ· ὅθεν καὶ μαστός· καὶ ἐπιμασσάμενος, ἐπιλαβόμενος, ἁψάμενος. Ἀπρόσιτος: Ἔστιν εἶμι, τὸ πορεύομαι· ὅπερ ἐπὶ μὲν τοῖς ἑνικοῖς, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου· ἐν δὲ τοῖς πληθυντικοῖς καὶ δυϊκοῖς, διὰ τοῦ ι. Τὸ δυϊκὸν, ἴτον· τὸ πληθυντικὸν, ἴμεν· τὸ δεύτερον, ἴτε· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἰτὸς, καὶ προσιτὸς, πρὸς ὅν τις εὐχερῶς πορεύεται· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀπρόσιτος, πρὸς ὅν τις πορευθῆναι οὐ δύναται. Ἀπροσεξία: Ῥαθυμία· παρὰ τὸ μὴ προσέχειν. Ἀπροτίοπτα: Κρύφα, λάθρα· ἀπὸ τοῦ ὄπτω. Ἀπριάτην: Πρίημι· τὸ παθητικὸν, πρίαμαι· τὸ ἐπίρρημα, ἀπριάδην· καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, ἀπριάτην. Ἅπτετο: Ῥῆμα· καὶ συντάσσεται μετὰ γενικῆς· ἐπειδὴ ἡ ἐκ τῶν αἰσθήσεων γινομένη ἐνέργεια γενικῇ συντάσσεται, ἀκούω σου, γεύομαί σου, πλὴν τῆς ὁράσεως, ὁρῶ σε, βλέπω σε. Διὰ τί; Ἐπειδὴ αἱ μὲν ἄλλαι αἰσθήσεις κατὰ εἰσδοχὴν ἐνεργοῦσιν, αὕτη δὲ μόνη κατὰ ἐκπομπήν· καὶ ὡς διήλλαξε πρὸς τὰς ἄλλας κατὰ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ κατὰ τὴν σύνταξιν. Ἄπτερος: Τῇ δʼ ἄπτερος ἔπλετο μῦθος. Ταχὺς πρὸς τὸ πεισθῆναι, καὶ ἰσόπτερος. Ἡ γὰρ α στέρησις δηλοῖ καὶ τὸ ὅμοιον, καὶ τὸ ἶσον· οἷον, ἀτάλαντος, ἄλοχος. Ἔνιοι δὲ, οὐ παραπτὰς, ἀλλʼ ἔμμονος. Ἔνιοι δὲ, ἄπτερον, τὸ ἡδὺ, ἄσμενον, ὀρθόν. Ἀπτέρα: Πόλις Κρήτης· ὅτι αἱ Σειρῆνες ποτὲ πρὸς τὰς Μούσας εἰς ἔριν ἐλθοῦσαι, καὶ ἡττηθεῖσαι, ἐκεῖ τὰ πτερὰ ἀπέβαλον. Ἀπτερέως: Παρʼ Ἡσιόδῳ, ὥσπερ τὸ ἀψοφέως· σημαίνει τὸ αἰφνιδίως. Ἔστιν ἀπωτέρω, ἀπτέρω. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἔστι ταχέως, ἑτοίμως, ἀφροντίστως· οἱ δὲ, ἀπροθύμως, ἐλαφρῶς, ἡδέως· ἔνιοι δὲ, ἠμελημένως. Ἀπτήν: Τὴν μηδέπω πτᾶσαν. Παρὰ τὸ πέτω πέτην, καὶ πτὴν, καὶ ἀπτήν· καὶ ἀπτῆνες, ἄπτεροι, ἢ μὴ ἵπτασθαι δυνάμενοι, μικροί. Ἰλιάδος ἰῶτα, Ἀπτῆσι. Ἀπτοεπής: Ἢ ὁ ἁπτόμενος διὰ λόγων, ἢ ἀπτόητος, ὁ μὴ πτοούμενος ἐν τοῖς λόγοις, ὁ θρασύλογος καὶ ὑβριστής. Ἀπτοεπές: Καὶ ἥρη ἁπτοεπές: τινὲς δασύνουσι· ὡς καθαπτομένη τοῖς ἔπεσιν· ἐμφαντικώτερον δὲ τὸ ψιλοῦν· ἄαπτον γάρ ἐστι τὸ δεινόν· ὥστε εἶναι δεινοεπές. Ἢ ἀπτόητε ἐν τῷ λέγειν, θρασεῖα, κακολόγε. Ἄπυστος: Ἀνήκουστος· ἀπὸ τοῦ πεύθω, πευστὸς, καὶ ἄπυστος. Ἀπυνδάκωτος οὐ τραπεζοῦται κύλιξ: Ἀπύθμενος. Ἀπύρους τρίποδας: Ἀνεπιτηδείους πρὸς πυρὸς χρῆσιν, ἀλλὰ κόσμου χάριν τιθεμένους ἐν οἴκῳ. Ἀπφῦς: Ὁ πατὴρ εἴρηται ὑποκοριστικῶς, ἀπὸ τοῦ πάππα. Σημαίνει τὸν πατέρα, ἀφαιρέσει τοῦ καταρχὰς π, ἄππα, ἀππῦς· καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ, ἀπφῦς, ὡς Διονῦς ὁ Διόνυσος. Ἀπώμοτον: Ὃ ἄν τις ἀπομόσειε γεγονέναι, ἢ μὴ γενέσθαι· ἔνιοι ἀνέλπιστον. Διογενιανός. Ἄρα: Σύνδεσμος συλλογιστικός. Ὁ ἀρ ἐκ τοῦ ἄρα γέγονε κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τέλους, ἢ ὁ ῥα ἐκ τοῦ ἄρα κατὰ ἀποβολὴν τῆς ἀρχῆς; Ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τοῦτο θέμα, καὶ τοῦτο. Ὁ γὰρ ἀρ σύνδεσμος οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ ῥα. Ὁ γὰρ ῥα ἐγκλιτικός ἐστι, καὶ ὑποτακτικός· ὁ δὲ ἀρ οὐκ ἔστιν ἐγκλιτικός. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς. Ἀρά: Ἡ εὐχή· παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εὐχομένους· ἢ παρὰ τὸ ἀρύειν, ὅπερ ἐπὶ τὸ ἐπικαλεῖσθαι ἔταττον, καὶ μάλιστα Συρακούσιοι, Ἀρύετʼ ἂν φύζην. Ἀντὶ τοῦ ἐπικαλεῖσθε καὶ ἐφέλκεσθε. Ἀρύω, ἀρά. Ἢ ἀπὸ τοῦ Ἄρεος, βλαπτικοῦ ὄντος, ἀρὰ ἡ βλάβη· καὶ ἀραῖα, βίαια, δεινὰ, χαλεπὰ, ὀδυνηρά· σημαίνει καὶ τὰ εὐκταῖα. Ἀραιός: Ῥαίω, τὸ φθείρω, γίνεται ῥαιός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀραιὸς, μετελθούσης τῆς δασείας τοῦ ρ εἰς τὸ α, ὡς καὶ ἐπὶ τοῦ ῥέζω, ἕρδω. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Καθόλου. Ἀραιήν: Ἀσθενῆ, ἀδύνατον· ἔστιν ὅτε σημαίνει καὶ λεπτήν· παρὰ τὸ ῥαίω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀραιή. Ἢ βλαβερὰν, ἢ μακρὰν, ἢ εὐκταίαν. Ἀραιτασιείδης: Κατὰ συγκοπὴν, Ἀραιτασιοείδης, ὡς σιοείδης σιείδης, συγκοπῇ τοῦ ο. Ἀραιότερος: Βαρύτερος· ἀραιὸς, ἀτυχὴς, ἄθλιος. Ἄραβος: Κτύπος· κυρίως, ἡ ἐν ἄρει βοὴ, ἀράβοος, καὶ ἄραβος. Ἢ κυρίως, ἡ ἐν ὄρει βοὴ, ὄραβος, καὶ ἄραβος· ἢ κυρίως ἡ ἐπὶ τὴν ἔραν βοὴ, ἔραβος καὶ ἄραβος· ἐξ οὗ τὸ ἀραβῶ· καὶ ἀράβησεν, ἤχησεν, ἐψόφησεν· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ σιδήρου, παρὰ τὸ ἄρεα, καὶ τὸ βοή. Ἀράσσω: Τὸ ἀποτέμνω· παρὰ τὸ ἄρης ὁ σίδηρος. Κυρίως γὰρ ἀράσσειν, τὸ διὰ σιδήρου τέμνειν. Ἀπὸ δὲ τρυφάλειαν ἄραξεν. Ἢ παρὰ τὸ ῥῶ τὸ φθείρω, ῥάσσω. Ἀραιάς: Τὰς βλαπτικὰς νῆας· παρὰ τὸ ῥαίσσειν, ὅ ἐστι φθείρειν· ὅθεν καὶ ψιλοῦται, ἵνʼ ᾖ τὰς στρατιωτικὰς, καὶ οὐ φορτίδας. Ἀράξης: Ποταμός· παρὰ τὸ ἀράσσειν· ὅτι ἀπὸ τοῦ Καυκάσου καταρρήγνυται. Καὶ ἀραξὸς, βοτάνη τίς. Ἄραρ: Ποταμὸς τῆς Κελτικῆς, ἀπὸ τοῦ ἀρηρέναι τῷ Ῥοδανῷ ποταμῷ. Ἀραρυίας: Ἔστι ῥῆμα ἄρω, τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων, ἀρῶ· ὁ μέσος παρακείμενος, ἦρα. Ἔστι καὶ περισπώμενον ἀρῶ· ἀφʼ οὗ ὁ μέλλων, ἀρέσω. Τούτου ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ μέσος, ἦρα· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν Ἀττικὸν, ἄρηρα· ἡ μετοχὴ, ἀρηρώς· καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ η εἰς α γίνεται ὁ μέσος ἄραρα· ἡ μετοχὴ, ἀραρὼς, ἀραρότος, ὡς γεγραφότος· αἱ εἰς ΟΣ μετοχαὶ, εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσι, διὰ τοῦ ο μικροῦ κλίνονται· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀραρυίας, τὰς ἡρμοσμένας. Ἀραριημένος: Ἔστιν ὄνομα παρὰ τῷ ποιητῇ, ἀρειή· ἀφʼ οὗ ῥῆμα ἀρειῶ· τούτου ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἠρείημαι· ἡ μετοχὴ, ἠρειημένος· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀραρειημένος· καὶ κατὰ συστολὴν, ἀραριημένος. Ταῦτα Ἡρωδιανός· οὕτω Ζηνόδοτος. Ἀράχνης: Παρὰ τὸ ἀναρριχᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀραιὰ ἴχνη ἔχειν, ἀπὸ τῆς τῶν ποδῶν ἀραιότητος. Ἡσίοδος, Ἀερσιπότητος ἀράχνης. Ἀρσενικῶς λέγεται τὸ ζῷον· ἀράχνη δὲ, τὸ λεπτότατον ὕφασμα τοῦ ἀράχνου· ἢ παρὰ τὸ εἰς τὸν ἀέρα αἴρειν τὰ ἴχνη. Ἀράχνια λεπτά: Τὰ ὑφάσματα τῆς ἀράχνης· παρὰ τὴν ἀραιότητα, ὅ ἐστι λεπτότητα· ἀραιὸν γὰρ τὸ λεπτόν. Ἢ παρὰ τὸ ἀράσσω ἀράχνιον, ὡς δέμω δέμνιον, παίζω παίγνιον· ἤγουν τὸ εὔσχιστον· ἢ τὸ ἐνηρμοσμένον. Χνοῦς γὰρ ἐστὶν ὁ ἐνηρμοσμένος καὶ ἐνυφανθείς. Ἄρβηλον: Σμιλίον σκυτικὸν περιφερές. Ἔστι δὲ καὶ ὅπλον. Ἀρβύλη: Εὐριπίδης Ἱππολύτῳ· Αὐταῖσιν ἀρβύλαισιν ἁρμόσας πόδα. Λέγει δὲ καὶ παρωνύμως Θεόκριτος, Πᾶσα λίθος πταίουσα ποτʼ ἀρβυλίδεσσιν ἀείδει. Παρὰ τὸ ἁρμόζεσθαι τοῖς ποσὶν, ἁρμύλη, καὶ ἀρβύλη. Ἔστι δὲ εἶδος ὑποδήματος περισσῶς εἰργασμένον. Ἀργαλέος: Χαλεπός· οἶμαι παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, ἀραλέος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργαλέος. Ἢ παρὰ τὸ ἄλγος, ὁ λύπας καὶ κακὰ ἐμποιῶν, μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ, ὁμοίως τῷ ὑδρηλοί· ὑδρηροὶ γὰρ ἦν τὸ ἀναλογώτερον· σιγηρὸς, σιγηλός· ὑψηρὸς, ὑψηλὸς, ὁ εἰς ὕψος ἠρμένος. Παράγονται τὰ τοιαῦτα ὀνόματα ἀπὸ τριῶν μερῶν τοῦ λόγου, ἀπὸ ὀνόματος, ἀπὸ ῥήματος, καὶ ἀπὸ ἐπιρρήματος, ῥίμφα, ῥιμφαλέος. Ζήτει εἰς τὸ δειμαλέος. Ἀργανθών: Οἷον, Ἀμφʼ Ἀργανθώνειον ὄρος προχοάς τε Κίοιο. Τινὲς δὲ Ἀργανθώνην αὐτὴν φασίν. Εὐφορίων δὲ καὶ Φιλέας Ἀργανθώνιον λέγουσι διὰ τοῦ ι· οἷον, Χθιζόν μοι κνώσσοντι παρʼ Ἀργανθώνιον αἶπος. Σιμύλος δὲ ποταμὸν φησίν· οἷον, Μυσιὰ πύοντα παρὰ ῥόον Ἀργανθώνης. Ἀργαφίης: Οἷον, Νιψάμεναι κρήνης ἔδραμον Ἀργαφίης. Τινὲς δὲ διὰ τοῦ ε, ἀπὸ Γεργάφου τοῦ Ποσειδῶνος. Τὸ δὲ ἐντελὲς ἐν τῷ Ἑρμῇ Κρήνης Γαργαφίης. Ὁ Παρμένιος, ἄνευ τοῦ γ. Ἢ ἡ ἔλλειψις ἀπὸ ἱστορίας. Ἄργεμον: Τὸ κατὰ πάθος γενόμενον λεύκωμα ἐν τῷ ὀφθαλμῷ· παρὰ τὸ ἀργὸν, τὸ λευκόν. Καὶ ἀργεμώνη βοτάνη. Ἀργεννός: Ὁ λευκός. Παρὰ τὸ ἀργὸς γίνεται ἀργεινὸς, ὡς ἐρατὸς ἐρατεινός· καὶ ἀργεννὸς, ἐνδείᾳ μὲν τοῦ ι, πλεονασμῷ δὲ τοῦ ν. Ἀπὸ τοῦ ἀργεννὸς, τὸ θηλυκὸν ἀργεννή. Πᾶν τοίνυν εἰς ΟΣ μετὰ συμφώνου. ... Ἐκ τοῦ ἀργὸς, ὃ σημαίνει τὸν καθαρὸν, ἀργεινὸς, ὡς ἔλεος ἐλεεινός. Καὶ ἔθος ἐστὶ τῇ τῶν Ῥηγίνων διαλέκτῳ τὸ ι τρέπειν εἰς ν. Τὸ γὰρ σπείδω σπένδω λέγουσι, καὶ τὸ ἐνδοῖ ἔνδον· καὶ τὸ ἐρεβεινὸς, ἀπὸ τοῦ ἔρεβος, ἐρεβεννός· οὕτως ἀργεινὸς ἀργεννός. Οἱ δὲ Σικελοὶ τὸ ἐναντίον· τὸ μὲν γὰρ σπένδω, σπείδω λέγουσι· καὶ τὸ οὐ μέντον, οὐ μέντοι. Αὐτίκα δʼ ἀργεννῇσι καλυψαμένη ὀθόνῃσι. Σημαίνει λαμπραῖς, λευκαῖς. Ἀργός: Παρὰ τὸ ἀρκῶ, ἄρκος, καὶ ἀργὸς ὁ ταχὺς, ὁ ἐπαρκεῖν τοῖς ποσὶ δυνάμενος· καὶ γὰρ ποδάρκεις τοὺς ταχεῖς λέγομεν. Καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ λαμβάνεται. Καὶ γὰρ οἱ ποιηταὶ τὰ λαμπρὰ καὶ λευκὰ πάντα οὕτω καλοῦσι· παρὰ τὸ τάχιον τοὺς ὁρῶντας ὁρᾶσθαι ποιεῖν. Παρὰ τὰ ἄλλα οὕτως ἐγὼ τοῦτο καὶ μόνον. Καὶ κύνας ἀργοὺς, τινὲς τοὺς λευκούς. Ἄργος: Ἐκ τοῦ ἀργὸς, ἀρσενικῶς. Ἀργός: Σημαίνει δύο· τὸν λευκὸν, ὡς τὸ, Αἰετὸς ἀργὴν χῆνα φέρων. Καὶ τὸν ταχὺν, ὡς τὸ, Ἅμα τῷ γε δύω κύνες ἀργοὶ ἕποντο. Ἄργος: Σημαίνει δʹ· ἐπὶ μὲν τῆς Πελοποννήσου, Πολλῇσιν νήσοισι, καὶ Ἄργεϊ παντὶ ἀνάσσειν. Ἐπὶ δὲ τῆς πόλεως τῆς ἐν Πελοποννήσῳ, Οἳ δʼ Ἄργος εἶχον Τίρυνθά τε τειχιόεσσαν. Ἐπὶ δὲ τῆς Θεσσαλίας, Νῦν αὖ τοὺς ὅσσοι τὸ Πελασγικὸν Ἄργος ἔναιον. Καὶ ὀνοματικῶς τὸν Ὀδυσσέως κύνα· Ἂν δὲ κύων κεφαλήν τε καὶ οὔατα κείμενος ἔσχεν, Ἄργος Ὀδυσσῆος. Ἄργεϊ: Ἀπὸ τινὸς Ἄργου ἐν Πελοποννήσῳ κατοικήσαντος. Ἰστέον δὲ ὅτι αὗται αἱ δοτικαὶ, ἐὰν μὲν ἔχωσιν ἐπιφερόμενον σύμφωνον, διαιροῦνται, οἷον, Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη. Εἰ δὲ φωνήεντα, οὐ διαιροῦνται, οἷον, Σῷ θάρσει ὅτʼ ἐμὸν δολιχόσκιον. Ἂν μὴ κωλύῃ μέτρον, ὡς τὸ, Χαριζομένη πόσεϊ ᾧ. Τινὰ δὲ καὶ χωρὶς μέτρου παρήλλακται, οἷον, Ἡδέϊ οἴνῳ. Ἀργός: Ὁ νωθρὸς καὶ δυσκίνητος, μᾶλλον δὲ ἀνενέργητος· παρὰ τὸ ἀεργός τις εἶναι· ἢ βοηθείας δεόμενος, παρὰ τὸ ἀρήγω τὸ βοηθῶ. Εἰ δὲ σημαίνει τὸν καθαρὸν καὶ λευκὸν, γίνεται παρὰ τὸ ἀὴρ ἀεργὸς, ὁ ἀργός. Διειδὴς γὰρ ὁ ἀὴρ καὶ διαφανὴς καὶ δίοσμος, ἅτε λεπτομερέστατος ὤν. Ἀργέστης: Τὸ κύριον βαρύνεται· οἷον, Ἀργέσταο παρʼ ἆσσον ἐπιπνείοντος ἔβησαν. Δηλοῖ τὸν ἀπηλιώτην ἄνεμον· Ἀπολλώνιος ὁ τὰ Ἀργοναυτικά. Τὸ δὲ ἐπιθετικὸν τοῦ νότου ὀξύνεται, ἀργεστὴς, ὡς, Ἀργεστάο νότοιο. Οἷον τοῦ λευκοῦ. Ἢ εἶδος φυτοῦ, ἐξ οὗ ἡ ναῦς κατασκευάζεται. Ἀργώ: Ἡ ναῦς· ἀφʼ οὗ καὶ οἱ Ἀργοναῦται. Εἴρηται ὅτι Ἄργος αὐτὴν κατεσκεύασεν· ἢ ὅτι ἐν Ἄργει τῇ πόλει κατεσκευάσθη, ὡς Ἡγήσιππος ἱστορεῖ. Ἢ ὅτι ταχεῖα ἦν· ἀργὸν γὰρ καὶ τὸ ταχύ· ἔνθεν καὶ λήθαργος, ὁ τῇ λήθῃ ταχύς. Πρώτην δʼ αὐτὴν ναυπηγηθῆναι φασίν. Ἀργειάν: Ἔστιν ὄρους ὄνομα τῆς Μεσηνίας· ἔχει δὲ τὸ ΓΕΙ δίφθογγον, ἀπὸ τοῦ Ἀργεῖος. Τὰ γὰρ εἰς ΑΝ οὐ φαίνεται τῇ ΕΙ διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, παιὰν, Ποτιδάν. Ἀργής: Ὥσπερ παρὰ τὸ γυμνὸς γίνεται γυμνὴς, τρανὸς τρανὴς, ποτὸς ποτὴς, ὁμαλὸς ὁμαλής· οὕτως οὖν καὶ ἀργὸς ἀργὴς, ὁ λευκὸς ἢ λαμπρός. Κλίνεται ἀργῆτος. Βῆ δὲ κατασχομένη ἑανῷ ἀργῆτι φαεινῷ. Ἡ αἰτιατικὴ, ἀργῆτα· καὶ κατὰ μεταβολὴν καὶ συστολὴν, Λυκάονος ἀργέτα δημόν. Καὶ πάλιν, Ἀργέτι δημῷ, τῷ λευκῷ λίπει. Ἀργειφόντης: Ἐπίθετον Ἑρμοῦ· ἢ ὅτι ἀργός ἐστι φόνου, τουτέστι καθαρός· ὁ αὐτὸς γάρ ἐστι τῷ λόγῳ. Ἢ ὁ ἐν Ἄργει πρῶτον πεφηνώς· ὁ γὰρ Ἑρμῆς πρῶτον ἐν τῷ Ἄργει ἐφάνη. Ἢ ὁ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ποιῶν· ἐπάνω γὰρ ὥς φασι τῶν ὀνείρων ἐστὶν ὁ Ἑρμῆς. Ἢ ἐπειδὴ τὸν Ἄργον ἐφόνευσε λίθῳ βαλὼν, κελευσθεὶς παρὰ τοῦ Διὸς κλέψαι τὴν Ἰὼ βοῦν γενομένην· ἐφύλασσε δὲ αὐτὴν ὁ Ἄργος βουλήσει Ἥρας, ἔχων ἐν ὅλῳ τῷ σώματι αὐτοῦ ὀφθαλμούς. Ὥσπερ δὲ ἀπὸ τοῦ ἁλοτρίβανον γίνεται ἁλετρίβανον τροπῇ τοῦ ο εἰς ε, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀργοφόντης γίνεται ἀργεφόντης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀργειφόντης. Δίδυμος δὲ διὰ τοῦ ι γράφει· λέγει γὰρ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρι ἐπιτατικοῦ γίνεται ἀριδείκετος, οὕτω τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρι γίνεται ἀριφόντης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργιφόντης. Ἀργιόδους: Ὁ μεγαλόδους· πολλὴ δὲ ἡ χρῆσις τῆς λέξεως. Παρὰ τὸ ἀρι ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ὀδοὺς γίνεται ἀριόδους, ὡς ἀρίζηλος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀργιόδους, ὡς ἄνοια ἄγνοια, καὶ ῥαῖα γραῖα. Εἰ γὰρ παρὰ τὸ ἀργὸς, ἀργόδους ἦν ἄν. Οὕτω Τρύφων ἐν τῷ περὶ Σχημάτων. Ἄργιλος: Ἔστιν ἡ λευκὴ γῆ. Ἀργενοῦσαι: Ἀργιλώδεις. Εἰσὶ δὲ αἱ τοιαῦται εἰς καρπῶν ἀνέσεις φαῦλαι, καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον μηλόβοτοι, καθάπερ ἡ Σκύρος, καὶ αἱ λεγόμεναι Ἀργινοῦσαι. Ἄργμα: Ἡ ἀπαρχή. Παρὰ τὸ ἄρχω, ἄργμα, ὡς παρὰ τὸ ἦρμαι, ἄρμα· γέγραμμαι, γράμμα. Ἀργυρόπεζα: Λαμπροὺς πόδας ἔχουσα, βασιλική. Πέζα γὰρ ὁ πούς. Ἀργυρογνώμονα: Λέγουσι τὸν καταλλάκτην. Ἀργύριον: Ἐκ τοῦ ἄργυρος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀργὸν, τὸ λευκόν· ὅθεν οἱ ποιηταὶ τὰ λαμπρὰ καὶ λευκὰ οὕτω καλοῦσιν, Ἄργυφα μῆλα. Ἀργυρόηλον: Τὸ ἀργυροῦς ἥλους ἔχον. Ἐκ τοῦ ἀργυροῦς τοῦ κτητικοῦ, καὶ τοῦ ἧλος. Ἰστέον ὅτι πᾶν νόμισμα, εἴτʼ ἐν χαλκῷ, εἴτʼ ἐν ἀργύρῳ, εἴτʼ ἐν χρυσῷ, εἰώθασιν ἀργύριον καλεῖν· καὶ οἱ μὲν ῥήτορες, ἑνικῶς· οἱ δὲ κωμικοὶ, ἀργύρια, πληθυντικῶς. Ἀργύφεον: Ἄργυφον παράγωγον ἀπὸ τοῦ ἀργόν. Ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Σχημάτων λέγει, ὅτι γίνονταί τινες συνθέσεις καὶ ἀπὸ μόνου ῥήματος· οἷον, ἀπὸ τοῦ βῶ κάραβος· καὶ ἀπὸ τοῦ θῶ, τὸ θηλάζω, Αἴγισθος. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἀργῶ οὖν, τοῦ σημαίνοντος τὸ φαίνω, ἄργυφος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀργύφεος· οἷον, Ἀμφὶ δʼ ἄρʼ ἀργύφεον φάρος μέγα ἕννυτο. Τῶν δὲ καὶ ἀργύφεον πλῆτο σπέος. Σημαίνει δὲ τὸ μέγα σπήλαιον, ἢ λαμπρόν. Ἀργυφέῃ ἐσθῆτι, Ἡσίοδος. Ἀρδμός: Ἐν ποταμῷ, ὅθι τʼ ἀρδμὸς ἔνη πάντεσσι βοτοῖσιν. Ὁ ποτισμός. Παρὰ τὸ ἀρδῶ περισπώμενον. Εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ βαρυτόνου, ἄρδμος ἂν ἦν. Ἀρδηθμός: Ὁ ποτισμός. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Ἠὲ καὶ ἀρδηθμοῖο μεσημβρινὸν ἀΐξαντες. Ἄρδην: Ἐπίρρημα· σημαίνει τὸ ὁμοῦ· παρὰ τὸ αἴρω, τὸ ἐπαίρω· ἢ παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἄρδην. Τὸ γὰρ ἐν τῷ ἅμα γινόμενον ἁρμοζόντως γίνεται. Ἄρδις: Ἡ ἀκὴ τοῦ βέλους. Καλλίμαχος, ἀλλʼ ἀπὸ τόξου αὐτὸς ὁ τοξευτὴς ἄρδιν ἔχων ἑτέραν. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω· ἦρμαι, ἦρται, ἄρτης· ἔνθεν πυλάρτης. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ προφήτης γίνεται παράγωγον προφῆτις, οὕτω καὶ ἄρτης ἄρτις καὶ ἄρδις. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος. Ζήτει εἰς τὸ ἁρμάριον, καὶ ἀργυρίδιον, καὶ ἄρδιττος. Ἀργυρότοξος: Τουτέστιν ὁ λαμπρὸν τόξον ἔχων· ἐκ τοῦ ἀργὸν, τὸ καθαρὸν ἢ λευκόν· τοῦτο παρὰ τὸ ἀγλαός· τοῦτο παρὰ τὸ αἴγλη, αἰγλαόν· ἀποβολῇ τοῦ ι, καὶ μεταθέσει, ἀλγόν· καὶ τροπῇ τοῦ λ, ἀργόν. Ἄρεω: Ἰλιάδος ςʹ, Ἐμεῖο δὲ δῆσεν Ἄρεω ἀλκτῆρα γενέσθαι. Οὕτως Ἀρίσταρχος, καὶ ἔστιν ἀπὸ εὐθείας τῆς Ἄρεως, τοῦ Ἄρεω, ὡς Πείρεως, Πείρεω υἱός. Ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον οὕτως· ἐμοῦ δὲ ἐδέησεν τὸ ἀλεξητῆρα γενέσθαι τοῦ Ἄρεω, τουτέστιν ἀποτρεπτικὸν, κωλυτὴν, ἢ βοηθὸν τοῦ πολέμου. Οἱ δὲ, ἀρῆς ἀλκτῆρα, βλάβης καὶ κακώσεως κωλυτήν. Τὸ δὲ δῆσε, δισύλλαβον, ἀπὸ τοῦ ἐδέησε κατὰ συγκοπήν· ἤγουν χρείαν μοῦ τῆς βλάβης βοηθὸν γενέσθαι. Παρμενίσκος οὖν βαρυτόνως τὸ ἔδησεν ἀποδίδωσιν οὕτως· ὁ δὲ πόλεμος τὴν ἐμὴν ἀφελόμενος πανοπλίαν ἔδησέν ἐνεπόδισέ μου τὴν ἔξοδον, ὥστε ἀλκτῆρα μὴ γενέσθαι Πατρόκλου, ὅ ἐστι βοηθόν. Πτολεμαῖος δὲ ὁ Ἀσκαλωνίτης περισσὸν τὸ ἔδησε φησίν. Ἀρή: Σημαίνει δύο· τὴν εὐχὴν, Ἀράων ἀΐων Νηληϊάδαο γέροντος. Καὶ τὴν βλάβην, Ἐμεῖο δʼ ἔδησεν ἀρῆς ἀλκτῆρα γενέσθαι. Ἀρέθουσα: Ἡ πηγή· παρὰ τὸ ἄρδω, τὸ ποτίζω, ἄρσω· ἵνʼ ᾖ ἡ ποτίζουσα ἄρδην πάσας τὰς κρήνας καὶ τοὺς ποταμούς. Ἅρπυιαι: Καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀρεπυῖαι. Ἀρετάν: Ποταμὸς τῆς Κροτωνιάδος χώρας· παρὰ τὴν Ἀρέταν τὴν γυναῖκα Ἀλκίμου, ἧς περιρρεῖ τὸ μνῆμα, ὡς μαρτυρεῖ Φιλοστέφανος. Ἀρετή: Παρὰ τὸ ἐρῶ τὸ ἐπιθυμῶ, ἐρατή· καὶ ἐρατὰ δῶρα, τὰ ἐπέραστα καὶ καλά· τουτέστιν, ἡ φιλητή· κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου, ἀρετὴ, ἡ ἐπέραστος κτῆσις ἧς ἐρῶσιν ἢ ἣν αἱροῦνται πάντες· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, ἀρέσω, ἀρεστὴ, καὶ ἀρετὴ, ἡ πᾶσιν ἀρέσκουσα. Λέγεται δὲ καὶ ἡ κατὰ πόλεμον δύναμις, παρὰ τὸν Ἄρην, τὸν πόλεμον. Λέγεται δὲ ἀρετὴ καὶ ἡ ἐν παντὶ πράγματι ὑπεροχή· παρὰ τὸ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι. Σημαίνει δὲ τρία· τὴν κατὰ πόλεμον ἀνδρείαν, Οἶδʼ ἀρετὴν οἷος ἐσσί. Καὶ, Ἔνθʼ ἀρετὴ διαείδεται ἀνδρῶν. Ὅτε δὲ ψιλῶς, χωρὶς τῆς ἀνδρείας· Ἀλλʼ ἐθέλεις ἀρετὴν σὴν φαινέμεν. Σημαίνει καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετήν· οἷον, Τῆς δʼ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν. Σημαίνει καὶ τὴν καταφρόνησιν, καὶ εὔκλειαν, καὶ πλοῦτον· καὶ τὸ πλῆθος τῶν ἀρετῶν· καὶ τὴν ἐμπειρίαν. Ἀρεστός: Οὐκ ἀπὸ τοῦ ἀρέσκω· ἔδει γὰρ ἀρεκτὸς εἶναι· ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ ἀρέσω, ἀρεστός. Ὁ Ἀλεξανδρεὺς φιλόσοφος ἐν ἑορτῇ Ἄρεως ἐτέχθη· διὸ οὕτως ὠνόμασται. Ἀρετᾶς: Ἀπὸ τοῦ ἀρετὴ γίνεται ἀρετῶ ἀρετᾷς· ἔνθεν τὸ, Ἀρετῶσι δὲ λαοὶ ὑπʼ αὐτῶν. Καὶ Ὅμηρος, Οὐκ ἀρετᾷ κακὰ ἔργα. Οἷον, οὐκ ἀρετοῦται τὰ κακὰ ἔργα, οὐκ ἀρετῆς μεταλαμβάνουσι. Περισπᾶται δὲ τὸ ἀρετᾷ, καὶ ἔστι δευτέρας συζυγίας ῥῆμα. Οὐ γάρ ἐστι δοτικῆς πτώσεως. Ἀρέσκω: Παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, γίνεται ἀρῶ, ἀρέσω, ὡς τελῶ, τελέσω· καὶ ἀρέσκω· τὸ γὰρ ἀρέσκον, ἁρμόδιον· καὶ τὸ ἁρμόδιον, ἁρεστόν. Ἀρεσόμεθα: Ἐξιλεωσόμεθα, θεραπεύσομεν, φιλοφρονησόμεθα. Ἀπὸ τοῦ ἀρῶ, ἀρεῖς. Ἀρεστήρ: Εἶδος πλακοῦντος, τοῖς θεοῖς ἀφιερωμένος, ὥσπερ καὶ τὸ πόπανον· παρὰ τὸ ἀρέσκω, ὁ τοῖς θεοῖς ἀρέσκων. Ἀρέσω οὖν, ὁ παρακείμενος, ἤρεσμαι, ἀρεστὴς καὶ ἀρεστὴρ, ὡς ἤθληται, ἀθλητὴς καὶ ἀθλητήρ. Ἄρειος, ὁ Ἀλεξανδρεὺς φιλόσοφος, ἐν ἑορτῇ Ἄρεος ἐτέχθη· διὸ οὕτως ὠνόμασται. Ἀρείων: Ὁ βελτίων· παρὰ τὸ ἄρης, ἵνʼ ᾖ κυρίως ὁ κατὰ πόλεμον καλλίων. Οὕτω Ταρραῖος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς. Ἄρειος πάγος: Δικαστήριον Ἀθήνῃσιν οὕτω καλούμενον· καὶ οἱ δικασταὶ, Ἀρεοπαγίται· πρώτη γὰρ κρίσις ἐκεῖ ἐγένετο ἀνθρώποις. Ἢ ὅτι αἱ Ἀμαζόνες ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐστρατεύοντο, Ἄρεος οὖσαι. Ἢ ὅτι ἐν πάγῳ ἐστὶ καὶ ἐν ὕψει τὸ δικαστήριον. Ἄρειος δὲ, ἐπεὶ τὰ φονικὰ ἐκεῖσε ἐκρίνοντο· δικάζει δὲ ὁ Ἄρης τὸν φόνον· πάγος δὲ ὁ λόφος. Ἢ ὅτι ἔπηξε τὸ δόρυ ἐκεῖ ὁ Ἄρης, Ποσειδῶνος κατηγορήσαντος διὰ τὸν φόνον τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἁλιρροθίου, ὅτε ἀπέκτεινεν αὐτὸν Ἄρης, βιασάμενον Ἀλκίππην τὴν θυγατέρα Ἄρεος καὶ Ἀγραύλου τῆς Κέκροπος θυγατρὸς, ὥς φησιν Ἑλλάνικος ἐν πρώτῃ. Ἀρειμάνιος: Ὁ πολεμικός. Ὥσπερ παρὰ τὴν Ἄρει δοτικὴν γίνεται ἀρείφατος, ὁ πολεμικὸς, τουτέστιν ὁ ἐν πολέμοις ὀνομαζόμενος, ἢ ὁ πεφονευμένος· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀρειμάνιος διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, παρὰ τὴν Ἄρει δοτικήν. Ἀρειή: Σημαίνει τὴν ἐν πολέμῳ ἀπειλήν· Μὴ δέ σε ... λευγαλέοις ἐπέεσσιν ἀποτρεπέτω καὶ ἀρειῇ. Ἢ τὴν βλάβην. Ἢ παρὰ τὸ ἄρεος γέγονεν ἀρεά· πλεονασμῷ τοῦ ι, ἀρειά· καὶ Ἰωνικῶς, ἀρειὴ, ὡς πείνα, πείνη. Ἢ παρὰ τὴν ἄρει δοτικὴν, ἀρειὰ καὶ ἀρειή. Λέγει δὲ ἐν τῷ Καθόλου ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι τὸ ἡ ἀρειὴ παράλογον ἐστὶ καὶ κατὰ τὸν τόνον καὶ κατὰ τὸν χρόνον· οὔτε γὰρ ὀξύνεσθαι ὤφειλεν, οὔτε ἐκτείνειν τὸ α. Τὰ γὰρ διὰ τοῦ ΕΙΑ ὀξυνόμενα, ἐκτείνοντα τὸ α, ἐπὶ οὐσιῶν λαμβάνεται· οἷον παρειὰ, φορβειά· σημαίνει δὲ τὸ σχοινίον τοῦ ἀλόγου τὸ περιστόμιον, τὸ καπίστριον. Εἰ οὖν τὸ ἀρειὰ οὐ τίθεται ἐπὶ οὐσίας, ἀλλʼ ἐπὶ πράγματος, τὴν γὰρ ἀπειλὴν σημαίνει, δηλονότι οὔτε ὀξύνεσθαι ὤφειλεν, οὔτε ἐκτείνειν τὸ ἄλφα· ἀλλʼ ἡμάρτηται, ὡς εἴρηται. Δεῖ δὲ γινώσκειν· ἔστιν ἀρειῶ ἀρειᾷς· σημαίνει δὲ τὸ ἀπειλῶ. Ἐπὶ δὲ τοῦ φυτοῦ, ἀρία διὰ τοῦ ι, καὶ παροξύνεται· Χήτει τοι πρίνης ἀρίας ποιούμεθα γόμφους. Ἀρηρὼς καὶ Ἀραρώς: Εἴρηται εἰς τὸ Ἀραρυίας. Ἀρήϊος: Πολεμικός· παρὰ τὸν Ἄρην· ὄνομα ἀρσενικὸν, εἴδους τῶν παραγώγων κτητικοῦ. Ἄρειος· τὸ ΡΕΙ, δίφθογγον· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ, εἴτε περισσοσυλλαβοῦσιν, εἴτε ἰσοσυλλαβοῦσι, διὰ τοῦ ΕΙΟΣ γινόμενα κτητικὰ, διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφονται, Ἰορδάνειος, Αἰσχίνειος, Ἀσκληπιάδειος· χωρὶς εἰ μὴ τρέπεται τὸ τ εἰς σ· διὰ τὸ ἱκέτης, ἱκέσιος· δεσπότης, δεσπόσιος· συμπότης, συμπόσιος· φιλήτης, ὁ κλέπτης, φιλήσιος. Ἄρης οὖν, ἄρειος· καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει, ἀρέϊος καὶ τροπῇ, ἀρήϊος, ὡς Ὀδυσσεὺς Ὀδύσσειος Ὀδυσσέϊος Ὀδυσσήϊος, οἷον, Ὀδυσσήϊον μέγα δῶμα. Ἀρηΐφιλος: Ὄνομα σχήματος σύνθετον ἐκ δύο τελείων, ὡς χειρίσοφος, δουρίκτητος, δουρίκλειτος· οὕτω καὶ Ἄρηϊ κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἰωνικῶς Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς καὶ τὸ φίλος γίνεται ἀρηΐφιλος, ὁ πολεμικὸς, ὁ φιλῶν τὸν Ἄρην. Ἀρηΐθοος: Σημαίνει τὸν πολεμικὸν, τὸν ἐν τῷ πολέμῳ ταχύν· γίνεται ἐκ τοῦ θοὸς μετὰ τοῦ ἄρηϊ. Ἀρηϊφάτους: Τοὺς ἐν τῷ πολέμῳ πεφονευμένους. Ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, παράγωγον φημί· σημαίνει τὸ αὐτό· καὶ ἔστι δευτέρας συζυγίας· ὁ παρακείμενος, πέφηκα· ὁ παθητικὸς, πέφαμαι, πέφαται· ὄνομα ῥηματικὸν, φατός. Ἡ Ἄρεος δὲ γενικὴ ἀπὸ τῆς Ἄρευς ὑπάρχει εὐθείας· τῆς γὰρ τοῦ Ἄρης εὐθείας πτῶσις οὐχ εὕρηται, πλὴν τῆς Ἄρες κλητικῆς, ὡς Δημόσθενες. Ἐρώτησις. Καὶ πόθεν δῆλον ὅτι οὐκ ἐγένετο ἐκ τοῦ Ἄρης Ἄρους καὶ Ἄρεος, ὡς Δημοσθένεος Δημοσθένους; Λύσις. Ἐπειδὴ καὶ Ἰωνικῶς γίνεται διὰ τοῦ η Ἄρηος, καὶ Ἀττικῶς Ἄρεως· τὰ δὲ τοιαῦτα σχήματα ἀπὸ τῆς εἰς ΕΥΣ εὐθείας εἴωθε σχηματίζεσθαι, οὐ μέντοι ἀπὸ τῆς εἰς ΗΣ καταλήξεως· οὐδὲ γὰρ Δημοσθένηος ἢ Δημοσθένεως κυρίως. Ἄρης: Ἄρης τε βροτολοιγὸς, ὁ πόλεμος, ἢ ὁ τῶν πολέμων ἔφορος, παρὰ τὴν ἀρὰν, τὴν γενομένην βλάβην ἐκ τοῦ πολέμου· ἢ παρὰ τὴν χαρὰν, χάρης, καὶ ἄρης· ἢ παρὰ τὸ ἀείρω· Ἄειρε δὲ ποιμένα λαῶν. Ὁ κουφίζων καὶ μεγαλύνων τοὺς ἄνδρας. Ἢ παρὰ τὸ αἱρῶ, ὁ ἀναιρετικὸς, αἵρης, ἄρης, ἐλλείψει τοῦ ι. Ἢ παρὰ τὸ ἄορ, ἄορος· καὶ ὡς Οἰδίποδος Οἰδιπόδης, τρίποδος τριπόδης, οὕτως καὶ ἄορ ἄορος, ἀόρης, καὶ ἐν συγκοπῇ, ἄρης· ἵνʼ ᾖ ὁ ξιφηφόρος θεός. Ἢ παρὰ τὸ ῥῶ τὸ λέγω. Παρὰ οὖν τὸ ῥῶ, γίνεται ῥής· ὅθεν καὶ ῥῆσις· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἄρης, παρʼ ᾧ οὐκ ἔστι διαλέγεσθαι· Ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου· ἐπέων δʼ, ἐνὶ βουλῇ. Καὶ γὰρ τὸ ἐναντίον εἰρήνη, παρὰ τὸ εἴρω, ἢ παρὰ τὸ ἀρῶμαι· ἵνʼ ᾖ ἀάρης, καὶ ἄρης. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀπολλώνιος. Σημαίνει δὲ πέντε· τὸν πόλεμον, Νῦν δʼ ἔρχεσθʼ ἐπὶ δεῖπνον, ἵνα ξυνάγωμεν ἄρηα. Τὸν σωματοειδῆ θεὸν, Ἆρες Ἄρες βροτολοιγὲ μιαιφόνε. Τὸν σίδηρον, Αἵματος ἆσαι ἄρηα ταλαύρινον πολεμιστήν. Καὶ τὸ τραῦμα, τὴν πληγὴν, ἔνθα μάλιστα γίνετʼ ἄρης ἀλεγεινὸς ὀϊζυροῖσι βροτοῖσι. Ἔστι δὲ καὶ Ἄρης Ἄρητος, ὄνομα κύριον. Ἄρητος: Ὄνομα ἥρωος, οὗ μέμνηται ὁ ποιητής· οἷον, Ἄρητον δὲ κατʼ αὖθι λίπον δεδαϊγμένον ἦτορ. Γέγονε δὲ κατʼ εὐφημίαν, παρὰ τὸ ἀρῶ καὶ ἀρῶμαι. Παρὰ οὖν τὸ ἀρῶ, Ἄρητος καὶ Ἀρήτη, οἱ εὐκτοὶ τοῖς γονεῦσι καὶ εἰς ἰδιότητα· Ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας. Βλαπτικὸν, παρὰ τὴν ἀρὰν, ἢ ἀπευκτὸν, ἢ ἀεὶ ῥητὸν, ἀεὶ διὰ μνήμης ἐσόμενον. Ὀξύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΤΟΣ ῥηματικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῷ η παραληγόμενα ὀξύνεσθαι θέλει. Ἀρητήσιον: Τόπος Ἀθήνῃσιν οὕτω καλούμενος· ὅτι Θησεὺς μετὰ τὸ ὑποστρέψαι ἐκ τοῦ Ἅιδου, ἐκπεσὼν Ἀθηνῶν, ἐκεῖσε τὰς κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀρὰς ἐποιήσατο. Παρὰ τὰς ἀρὰς οὖν Ἀρητήσιον ὁ τόπος ἐκλήθη. Οὕτω Φιλόχορος ἐν τῷ δευτέρῳ τῶν Ἀτθίδων. Ἀρητήρ: Ὁ ἱερεύς· παρὰ τὰς ἀρὰς ἃς ποιεῖται· ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εἰς ὕψος· ἢ παρὰ τὸ ἀρέσκειν θεῷ· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρᾷς, ἀράσω, ἀρατὴρ, καὶ ἀρητὴρ Ἰωνικῶς, τροπῇ τοῦ ἄλφα εἰς η. Ἀρήν: Ἔστιν ἀρὰ ἡ εὐχή· ἐκ τούτου γίνεται ἀρὴν, τὸ ἐπιτήδειον εἰς εὐχὴν πρόβατον· καὶ κλίνεται ἀρὴν ἀρῆνος· ἐξ οὗ τὸ ἀρνὸς κατὰ συγκοπήν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ α, ῥήν· οἷον, Πολύρρηνες, πολυβοῦται. Ἀρήνη: Πόλις τῆς Μεσήνης· ἐπιρρηματικῶς, Ἀρήνηθεν ἔβαν. Παρὰ τὸ ἀρῶ, Ἀρήνη. Εὐαροτρίαστος γάρ. Ὡς οὖν σάσσω σαγήνη, καὶ λάμπω λαμπήνη, οὕτω καὶ τοῦτο. Ὦρος. Ἀρήγω: Ἀρήξειν, βοηθήσειν· καὶ ἔστι κυρίως τὸ μετὰ εὐχῆς βοηθεῖν· ἀπὸ τοῦ ἀρὼ ἀράσω καὶ ἀρήσω, ἀρήγω. Παρὰ τὸν ἄρην, τὸν πόλεμον, ἀρήγω· ὥσπερ καὶ βοηθῶ λέγεται τὸ ἐπὶ βοὴν θέειν. Βοὴ γὰρ ὁ πόλεμος ἀπὸ τοῦ παρεπομένου· ἀρήγω οὖν ἀρηγὸς, καὶ ἀρωγὸς, ὥσπερ καὶ ῥηχμὸς καὶ ῥωχμός. Ἀρηγόνες: Ἀρηγὼν σημαίνει τὴν βοηθόν· καὶ Ἀρηγόνες εἰσὶ θεάων. Εἰ γὰρ ἦν ἀρσενικὸν, ὤφειλεν ἀρήγοντος κλίνεσθαι· ἀλλʼ ἔστι θηλυκοῦ γένους, ἀπὸ τοῦ ἀρήγω. Γίνεται γὰρ εἰς ω λῆγον ὄνομα, ἔσθʼ ὅτε καὶ εἰς ΩΝ θηλυκὸν, ἀπὸ τῶν εἰς ω ῥημάτων· οἷον πείθω, Πειθώ· κλώθω, Κλωθώ· καλύψω, Καλυψώ· καὶ εἰς ΩΝ, τέρπω, τερπών· χέω, χεὼν, καὶ χιών. Οὕτως οὖν καὶ ἀρήγω, ἀρηγών. Τὸ ΡΗ, η. Διατί; Τὰ διὰ τοῦ ΗΓΩ ῥήματα ....... Ἀρημένον: Τὸ κατειλημμένον καὶ παραπεποδισμένον. Ἴσως ἀπὸ τοῦ ἀρηρέναι· οὐ γὰρ παρὰ τὴν ἀρὰν εἴρηται. Αἰρῶ, αἰρήσω, ᾔρημαι, καὶ ἀρημένον. Ἀρήρει: Ἥρμοστο. Ἐκ τοῦ ἄρω, ὁ μέλλων, ἀρῶ· ὁ παρακείμενος, ἦρκα· ὁ μέσος, ἦρα· καὶ ὁ Ἀττικὸς, ἄρηρα· ὁ ὑπερσυντέλικος, ἠρήρει, καὶ ἀρήρει ποιητικῶς. Ἀρθμός: Ἡ φιλία, καὶ ἡ ἁρμονία τῆς ψυχῆς. Ἄρω, ἦρμαι, ἀρμὸς, ὡς κείρω κορμός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἀρθμὸς, ὡς πείρω, πορμὸς, καὶ πορθμός. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ τὸ λέγω· οἱ γὰρ ἐν φιλίᾳ ὄντες διαλέγονται ἀλλήλοις. Καὶ ἀρθμὸν ἔθεντο μετὰ σφίσιν, Ἀπολλώνιος. Καὶ Ὅμηρος, Ἦ μὲν ἐμαρνάσθην ἔριδος πέρι θυμοβόροιο, ἠδὲ καὶ αὖ φιλότητι διέτμαγεν ἀρθμήσαντε. Ἄρθρον: Παρὰ τὸ αἴρω, ἄρτρον, καὶ ἄρθρον· ὑπὸ γὰρ τούτων βασταζόμεθα. Ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, παρὰ τὸ ἀρηρέναι ἀλλήλοις. Ἀρθρέμβολα: ἄρθρα γὰρ λέγονται αἱ τῶν μελῶν ἁρμονίαι· καὶ ἀρθρέμβολα, ὄργανα τιμωρητικά· παρὰ τὸ ἐξαρθροῦν τὸν ἐμβαλλόμενον. Ἄρθρον καὶ τὸ προταττόμενον τῶν πτώσεων· ἐκ τοῦ συναρτᾶσθαι τοῖς πτωτικοῖς, καὶ μηδέποτε δίχα αὐτῶν εὑρίσκεσθαι. Ὥσπερ γὰρ τὰ ἄρθρα διορίζειν φασὶν αὐτά τε καὶ τὰ παρακείμενα αὐτοῖς, οὕτως καὶ ταῦτα χωρίζει τὰς διαφορὰς τῶν πραγμάτων διάρθρωσιν ἐμφαίνοντα. Δοκεῖ γὰρ διαρθροῦν καὶ ποιεῖν τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα φανερὸν, πότερον ἄρρεν ἐστὶν ἢ θῆλυ, καὶ πότερον ἐφʼ ἑνὸς ἢ ἐπὶ πλειόνων. Τὸ ἄλφα οὐκ ἔστι μέρος λόγου, ἀλλὰ μόριον. Ὥσπερ γὰρ τοῦ σώματος μέρη εἰσὶ, κεφαλὴ, χεῖρες, πόδες· μέρη δὲ τῆς κεφαλῆς εἰσὶν ὀφθαλμοὶ, ὦτα, ὀδόντες· χειρῶν, δάκτυλοι, ὄνυχες· τῶν δὲ ποδῶν, ἀστράγαλοι, καὶ ἄλλα τινά· οὕτω καὶ τῶν μερῶν τοῦ λόγου μέρη εἰσὶ τὰ μόρια. Σημαίνει τὸ ἄλφα, ἑπτά· στέρησιν, ἐπίτασιν, ὁμοῦ, κακὸν, ὀλίγον, ἄθροισιν, πλεονασμόν. Στέρησιν, ὡς τὸ ἄφιλος, ὁ ἐστερημένος τῆς φιλίας. Ἐπίτασιν, ὡς τὸ, «ἄξυλος ὕλη,» ἡ πολύξυλος· καὶ ἄτλας, ὁ πάνυ καρτερικός. Ὁμοῦ, ὡς τὸ ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος, ἤγουν μήτρας. Κακὸν, ὡς τὸ ἄφωνος, ὁ κακόφωνος. Ὀλίγον, ὡς τὸ ἀμαθὴς, ὁ ὀλιγομαθής· καὶ ἄπειρος, ὁ ὀλίγην πεῖραν ἔχων. Ἄθροισιν, ὡς τὸ, πᾶς, ἅπας. Πλεονασμὸν, ὡς στάχυς, ἄσταχυς. Στερητικὰ μόρια πέντε· α, ἄοικος, ὁ μὴ ἔχων οἰκίαν· ΝΕ, νεκρὸς, ὁ ἐστερημένος ψυχῆς· ΝΗ, νῆστις, ὁ ἐστερημένος σιτίων· ΝΩ, νωθρὸς, ὁ ἐστερημένος τοῦ θορεῖν, ὅ ἐστι πηδᾶν· ΝΟ, νοδὸς, ὁ ἐστερημένος τῶν ὀδόντων· καὶ νόσος, ἡ ἐστερημένη τοῦ σόου, ἤγουν τῆς ὑγείας. Ἐπιτατικὰ μόρια, ἑπτά· α, ἄσπετος, ὁ πολύς· ΝΗ, νήδυμος, ὁ πάνυ ἡδύς· ΖΑ, ζάπλουτος, ὁ πάνυ πλούσιος· ΛΑ, λάβρος, ὁ πάνυ βαρύς· ΔΑ, δάφοινος, ὁ πάνυ μέλας· ἐρι, ἐριαύχην, ὁ μεγαλοτράχηλος· ἀρι, ἀρίζηλος, ὁ πάνυ φανερός· τινὲς δὲ καὶ τὸ ΒΟΤ, βουγάϊος, ὁ πάνυ γαυριῶν καὶ σεμνυνόμενος. Ἡ περὶ πρόθεσις ὀξυνομένη σημαίνει τὸ περισσῶς, ὡς τὸ, Περὶ μέν σε τίω. Καὶ Δωρικῷ ἔθει τρέπεται τὸ Ε εἰς Α· ἡνίκα δὲ τραπῇ τὸ ε εἰς α, ἀποβάλλει τὸ κατʼ ἀρχὰς σύμφωνον, οἷον μέχρι, ἄχρι. Ἀρίζηλος: περὶ, Δωρικῶς ἀρὶ, τὸ περισσῶς, καὶ τὸ δῆλος, ὁ φανερὸς, ἀρίδηλος. Ἐκ τοῦ δαλὸς, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀναδόσει τοῦ τόνου, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, δῆλος· πλεονασμῷ τοῦ σ, γίνεται ἀρίσδηλος· καὶ ἐπειδὴ τὸ ζ ἐκ τοῦ σ καὶ δ σύγκειται, τρέπεται τὸ σ καὶ δ εἰς τὸ ζ, καὶ γίνεται ἀρίζηλος, ὁ ἄγαν ἔκδηλος. Οὕτως εἶχεν εἰς τὸ ἄλλο· εἰς τὸ μέγα δὲ, οὕτω· Παρὰ τὸ δῆλος, ἄδηλος· μετὰ περισσοῦ τοῦ ι, ἀΐδηλος, καὶ κατʼ ἐπένθεσιν τοῦ σ, ἀΐσδηλος· καὶ ἀρίζηλος, ἐπεισόδῳ τοῦ ρ. Οὕτω Κρατῖνος ἐν τῇ ἐπιτομῇ τῶν Βασιλείδου περὶ Ὁμηρικῆς λέξεως. Ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ δῆλος καὶ τὴν ἀρι ἐπίτασιν, πλεονασμῷ τοῦ σ, καὶ τροπῇ, ἀρίζηλος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ζῆλος, ἀρίζηλος· οἱ γὰρ ἄξιοι ζήλου, ἄγαν ἔκδηλοι. Ἀριφηλεῖς: Εὐχερῶς ἀπατώμενοι· ἀρισφαλεῖς. ἰσχυρῶς σφαλεροί. Ἀριδείκετος: Ὁ ἄγαν ἐμφανής. Ὅμηρος, Ἀλκίνοε πάντων ἀριδείκετε ἀνδρῶν. Παρὰ τὸ δείκω τὸ δεικνύω καὶ δηλῶ ἢ φανερῶ, παράγωγον δεικνύω. Ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ ἔχω ἔχετος, ἐμῶ ἔμετος, οὕτως δείκω δείκετος· καὶ ἐν συνθέσει, ἀριδείκετος, ὁ πάνυ δεικνύμενος· ἢ ὁ ἄγαν ἀσπαστικώτατος, ἀπὸ τοῦ δεικανάασθαι, τὸ δεξιοῦσθαι καὶ ἀσπάζεσθαι. Ἀριφραδέα: Εὐεπίγνωστα, εὔσημα. Ἀρίγνωτοι δὲ θεοί περ: Διάδηλοι, φανεροὶ, διαφανεῖς. Ἀπὸ τοῦ ἀρι καὶ τοῦ γνωτὸς, ἀρίγνωτος. Ἀρισκύδης: Ἡ ὀργίλη· παρὰ τὸ ἀρι καὶ τὸ σκύζεσθαι, ἡ ἄγαν σκυζομένη. Οὕτως Ἀρτεμίδωρος. Ἀριπρεπέες: Διαπρέποντες, ἔκδηλοι. Δεῦρο, γύναι, φέρε χηλὸν ἀριπρεπέʼ ἥτις ἀρίστη. ἀριπρεπέα νῦν ἑνικῶς. Ἔστι δὲ καὶ οὐδετέρως πληθυντικὸν, καὶ ἀρσενικῶς. Ὡς δʼ ὅτʼ ἐν οὐρανῷ ἄστρα φαίνετʼ ἀριπρεπέα. Καὶ ἀρσενικῶς, αἰτιατικὴ, Φράσσατο δʼ ἵππον ἀριπρεπέα προὔχοντα. Καὶ οὐδετέρως, Ὡς καὶ σοὶ εἶδος μὲν ἀριπρεπές. Ἀριήκοος: Εὐήκοος. Ἀπολλώνιος, Ἵκεο πέτρας Ῥίμφα Μελαντείους ἀριήκοος. Γίνεται παρὰ τὸ ἀρι ἐπιτατικὸν, καὶ τὸ ἀκούω. Ἀρίστυλλος: Ὄνομα παρὰ Ἀριστοφάνει. Εἴρηται δὲ ὑποκοριστικῶς, ὁ Ἀριστοκλῆς. Ὡς γὰρ παρὰ τὸ Ἡρακλῆς, Ἥρυλλος· καὶ παρὰ τὸ Θρασυκλῆς, Θράσυλλος· καὶ παρὰ τὸ Βαθυκλῆς, Βάθυλλος, ὄνομα κύριον, ὁ ἐρώμενος Ἀνακρέοντος· οὕτως καὶ παρὰ τὸ Ἀριστοκλῆς καὶ Ἀρίστυλλος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς εἰς τὴν Ἀπολλωνίου εἰσαγωγὴν, ἢ περὶ Παθῶν. Διογενιανὸς, ἀντὶ τοῦ ἄριστος. Καὶ Ἀριστοφάνης ἐν Τελμισεῦσιν. Ἄριστος: Παρὰ τὸ Ἄρης, ὁ πόλεμος, γίνεται συγκριτικὸν, ἀρείων· ἐξ οὗ ἄριστος, κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἰσχυρὸς, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ παντὸς προήκοντος. Ἄριστος κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἀνδραγαθῶν, καταχρηστικῶς δὲ, ὁ ἐν οἱῳδήποτε πράγματι· παρὰ τὸν Ἄρην· ἐξ οὗ παρώνυμον, ἀριστεύς. Ἀρίστη, ἀπὸ τοῦ ἄριστος. Τὸ ἄριστον, ὑπερθετικὸν ὄνομα, ἀπὸ τοῦ ἀρείων συγκριτικοῦ. Τὸ δὲ ἀρείων, παρὰ τὸ ἄρης, ὁ πόλεμος. Κυρίως γὰρ ἀρείων, ὁ ἐν τῷ πολέμῳ κρείττων. Ἀριστίνδην: Ἐκλελεγμένους κατὰ ἀριστείαν, ἀπὸ τοῦ ἄριστος. Ἄριστον ἐπὶ τῆς εὐωχίας, ἀόριστόν τι ὄν· ἀόριστον γὰρ κατὰ καιρόν. Ἐντεῦθεν οὖν ἔχει τὸ α μακρόν. Ἢ παρὰ τὸν ἄρεα· τοῖς γὰρ ἐς ἄρεα προϊοῦσι παρασκευάζεται, ὡς καὶ τὸ δεῖπνον. Ἀριστητικὸς, ὁ ἔθος ἔχων ἀριστᾶν. Ἀριστερός: Ἀπὸ τοῦ ἄριστος ἀριστερὸς καὶ ἀριστερὰ, ὥσπερ φόβος φοβερὸς φοβερά. Ἔστι δὲ κατʼ εὐφημισμὸν, ὥσπερ καὶ εὐώνυμος ὀνομάζεται ἡ αὐτὴ, οἱονεὶ ἡ καλώνυμος. Ἀριστερά: Τὴν εὐώνυμον, τὴν ἀριστερὰν καλουμένην, τὴν οὐκ οὖσαν ἀρίστην, ἀλλὰ τῇ ἑτέρᾳ ὑπηρετοῦσαν. Ἔστι δὲ ἢ κατὰ ἀντίφρασιν, ἢ κατὰ εὐφημισμόν. Ὁ κανών· Πᾶν τοίνυν εἰς ΟΣ μετὰ συμφώνου πλὴν τοῦ ρ, ὅτε ἔχει θηλυκὸν, εἰς η αὐτὸ ποιεῖ· σοφὸς, σοφή· καλὸς, καλή. Τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ ἀρσενικῶν συνθετικῶς παραγόμενα θηλυκὰ ὁμοίαν κλίσιν ἔχει τῷ ἀρσενικῷ· οἷον, ὁ παρθένος, ἡ παρθένος, καὶ τὰ ὅμοια. Τὰ εἰς ΟΣ ἀρσενικὰ ποιοῦντα θηλυκὰ μὴ ὄντα κοινὰ τῷ γένει, εἰ μὲν καθαρὰ ἢ τὸ ρ ἔχουσι, εἰς α ποιοῦσι τὸ θηλυκόν· οἷον, ὅσιος, ὁσία· κύριος, κυρία· φοβερὸς, φοβερά· χωρὶς εἰ μὴ παραλήγουσι τῷ ο· τότε γὰρ εἰς η· ὄγδοος, ὀγδόη· ὀλοὸς, ὀλοή· χωρὶς τοῦ ἀθρόος, ἀθρόα. Εἰ δὲ μὴ καθαρὰ, εἰς η ποιοῦσι, καλὸς, καλή. Διὰ τί εἶπε, «κοινὰ τῷ γένει;» Τὰ γὰρ εἰς ΟΣ σύνθετα, κοινά εἰσι τῷ γένει, καὶ ὁμόφωνα τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς· οἷον, ὁ φιλόσοφος, καὶ ἡ φιλόσοφος· ὁ ἀθάνατος, καὶ ἡ ἀθάνατος. Εἰ δὲ ὦσιν ἁπλᾶ, οὐχ ὁμοφωνοῦσιν· οἷον, ὁ θεὸς, καὶ ἡ θεά· ὁ σοφὸς, καὶ ἡ σοφή. Εἰ μέντοι Ἀττικὰ, ποιοῦσι τὸ ἐναντίον· εἰ μὲν ὦσιν ἁπλᾶ, ὁμοφωνοῦσιν· οἷον, ὁ θεὸς, καὶ ἡ θεός· ὁ σοφὸς, καὶ ἡ σοφός· εἰ δὲ σύνθετα, ποιοῦσιν εἰς ἦτα· οἷον, ἀρίζηλος ἀριζήλη, ἀθάνατος ἀθανάτη, καὶ εἴ τι ὅμοιον. Ἀριθμός: Παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω, ἀρμὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ καὶ τοῦ ι, ἀριθμός· ἐξ ἁρμογῆς γὰρ μονάδων ἐστίν. Ἢ παρὰ τὸ ἀέλεσθαι, ὃ σημαίνει τὸ συναθροίζεσθαι, γίνεται ἀλίζω, τὸ συναθροίζω, ἀλισμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ, καὶ τοῦ σ εἰς θ, ἀριθμὸς, οἱονεὶ ἡ συνάθροισις τῶν μονάδων. Ἀριθμηθημέναι: Παρὰ τὸ ἀριθμῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀριθμὸς, ἐξ οὗ τὸ ἐναρίθμιος διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς λοίγιος, βώμιος. Ἀρίσβη: Πόλις· ἀπὸ Ἀρίσβας θυγατρὸς Τεύκρου, ἣν ἔγημε Δάρδανος. Λυκόφρων, Γήμας Ἀρίσβην Κρῆσσαν, εὐγενῆ κόρην. Ἀρκῶ: Τὸ βοηθῶ· ἀρέσκω, ἤρκεσα. Ἄρκιος: Ἱκανὸς, ὠφέλιμος. Τὰ διὰ τοῦ ΙΟΣ προπαροξυνόμενα, παρὰ ἐνεστῶτος ἢ μέλλοντος παρηγμένα, διὰ τοῦ ι γράφονται· ἅζω, ἅγιος· ἁρμόζω, ἁρμόδιος· ἵζω, ἴδιος· καὶ ἀρκῶ, ἄρκιος. Ψιλοῦται· πλὴν τοῦ ἅρκυς· τοῦ γεννήσαντος τὸ πνεῦμα ἐφύλαξε· παρὰ τὸ εἴργω γίνεται, τὸ κωλύω· σημαίνει δὲ τοὺς βρόχους, τὰ δίκτυα. Ἅρκυς: Εἶδος δικτύου ἐκ παχέος σχοινίου, ὃ ἱστᾶσι πρὸς θήραν λεόντων, ἢ ἄρκτων, ἢ ἐλάφων· ἀπὸ τοῦ εἴργω. Ἅρκυον: Παρὰ τὸ ἁρπάζω, ἅρπυον, καὶ ἅρκυον· ἐπιτήδειον γάρ ἐστι πρὸς τὸ ἁρπάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἑλκύω, ἕλκυον· τροπῇ τοῦ ε εἰς α, καὶ τοῦ λ εἰς ρ, ἅρκυον. Ἁρκυωρεῖσθαι: Φυλάττειν τὰς ἅρκυς. Ἄρκος: ὅτι ἀπὸ τῆς ἄρκτου ἐγένετο. Ἀρκτοῦρος: Ὁ ἐπὶ τῆς ζώνης τοῦ ἀρκτοφύλακος λαμπρὸς ἀστήρ· ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν οὐρὰν τῆς ἄρκτου. Ἄρκτος. Τὸ ζῷον, εἴρηται παρὰ τὸ ἀρκῶ, ὅπερ καὶ ἐπαρκῶ λέγεται. Ἄρκος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ἄρκτος, τὸ ἐπαρκοῦν ἑαυτῷ ζῷον. Φασὶ γὰρ αὐτὸ διαζῆν τὸν χειμῶνα ἐκτὸς ἐπεισάκτου τροφῆς. Ἀρκείσιος: Ὁ ἥρως, ὁ πάππος Ὀδυσσέως. Παρὰ τὸν ἀρκέσω μέλλοντα, Ἀρκέσιος, καὶ Ἀρκείσιος. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῇ Ἰθακησίων πολιτείᾳ, τὸν Κέφαλον οἰκοῦντα ἐν ταῖς ἀπʼ αὐτοῦ κληθείσαις Κεφαληνίαις νήσοις, ἄπαιδα ἐπιπολὺ ὄντα, ἐρόμενον τὸν θεὸν, κελευσθῆναι ᾧ ἂν ἐντύχῃ θήλεϊ συγγενέσθαι· παραγενόμενον δὲ εἰς τὴν πατρίδα, καὶ δὴ ἐντυχόντα ἄρκτῳ, κατὰ χρησμὸν συγγενέσθαι· τὴν δὲ ἐγκύμονα γενομένην, μεταβαλεῖν εἰς γυναῖκα, καὶ τεκεῖν παῖδα Ἀρκείσιον, ἀπὸ ἄρκτου. Ἀρκέσιον: Οὕτω καλούμενον ἄντρον τῆς Κρητικῆς Ἴδης· παρὰ τὸ ἀρκέσαι, τὸ βοηθῆσαι, φασὶν αὐτὸ ὑπὸ Κουρήτων ὀνομασθῆναι, ὅτι τὸν Κρόνον αὐτοῖς φεύγουσι, καὶ εἰς αὐτὸ καταδυεῖσι καὶ κρυπτομένοις, ἐπήρκεσεν. Οὕτω Ξενίων ἐν τοῖς περὶ Κρήτης. Ἄρκευθος: Εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους, οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφονται· παρὰ τὸ τὴν ἀρὰν κεύθειν, ἡ τὴν βλάβην κρύπτουσα, ἀράκευθος καὶ ἄρκευθος. Ἢ διὰ τὸ ἔχειν τὰς ἀκάνθας κεκρυμμένας. Ἁρμός: Ἡ ἁρμογὴ καὶ συνάφεια. Παρὰ τὸ ἀρῶ ὃ καὶ ἀραρῶ, διπλασιασμῷ ἦρμαι, ἁρμὸς, τῆς δασείας προσελθούσης, ὡς εἴρω, εἱρμός. Ἁρμόζω: Ἐκ τοῦ ἁρμός· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι. Παρὰ τὸ ἁρμόζω, ἁρμόττω Δωρικῶς. Ἁρμῷ: Ἁρμὸς ἁρμοῦ ἁρμῷ. Αὕτη ἡ δοτικὴ μετῆλθεν εἰς ἐπιρρηματικὴν συντονίαν, καὶ ἐφύλαξε τὴν αὐτοῦ γραφήν· οἷον, ἁρμῷ· σημαίνει τὸ ἀρτίως. Ὁ δὲ τεχνικὸς λέγει, ὅτι παρὰ τοῖς Συρακουσίοις διὰ τοῦ ι γράφεται. Ἐκεῖνοι γὰρ ἁρμοῖ λέγουσι κατὰ συστολὴν τοῦ ω εἰς τὸ ο· οἷον παρὰ Καλλιμάχῳ, Ἁρμοῖ γὰρ Δαναῶν γῆ ὡς ἀπὸ βουγενέως. Σημαίνει τὸ ἀρτίως ἢ ἁρμοδίως, Ἁρμοῖ που κἀκείνῳ ἐπέτρεχε λεπτὸς ἴουλος. Οὕτως Θέων ὁ τοῦ Ἀρτεμιδώρου· προστίθησι δὲ, ὅτι τὸ ἁρμοῖ, ψιλούμενον μὲν, σημαίνει τὸ ἀρτίως· δασυνόμενον δὲ, τὸ ἁρμοδίως. Μεθόδιος. Ἔστι καὶ παρὰ Λυκόφρονι. Ἄρμενον: Σημαίνει τὸ προφανές. Παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, ἀραρῶ, ἀραρημένον· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρμενον. Ἅρμα: Παρὰ τὸ αἴρω, ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω· σημαίνει τρία· παρὰ μὲν Ἕλλησι, τὸ ζεῦγος τῶν βοῶν· παρὰ Ῥωμαίοις ... Τὸ Ἅρμα καὶ ὄνομα πόλεως ἐν τῇ Βοιωτίᾳ. Ἢ δόρυ, ἀσπίδα καὶ θώρακα. Ἁρμαλιά: Ἡ τροφή. Ἐπὶ δʼ ἀνέρι τὸ πλέον εἴη ἁρμαλιῆς. Ἡσίοδος· παρὰ τὸ ἁρμόζειν τῇ ψυχῇ. Ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰ σώματα γίνεται ἁρμὸς, ὡς καθαίρω, καθαρμός· οὕτως αἴρω, ἁρμός· ἀφʼ οὗ παρώνυμον, ἁρμιὰ, καὶ πλεονασμῷ τῆς ΑΛ συλλαβῆς, ἁρμαλιά. Ἢ ὅτι δίκην ἅρματος φέρει τὰ σώματα. Ἁρμαλιὰς, ὄχος ὁ σκευοφόρος. Ἁρματροχιὰ καὶ Ἁματροχιὰ διαφέρει. Ἁματροχιὰ μὲν ἐστὶ τὸ ἅμα τρέχειν καὶ μὴ ἀπολείπεσθαι, οἷον ὁμοδρομία τὶς οὖσα· τροχοὺς γὰρ οἱ παλαιοὶ τοὺς δρόμους ἔλεγον· οἷον, Τῇ ῥʼ ἔσχε Μενέλαος ἁματροχιὰς ἀλεείνων. Ἰλιάδος ψʹ. Ἁρματροχιὰ δὲ, τὸ ἀπὸ τῶν τροχῶν ἴχνος, δηλονότι ὁ τύπος, ἡ ἐγχάραξις τοῦ τροχοῦ, οὐδέ τι πολλὴ γίνετʼ ἐπισσώτρων ἁρματροχιὴ κατόπισθεν ἐν λεπτῇ κονίῃ. Ἁρμάμαξα: Ἡ πρὸς ἀνδρῶν καθέδραν κατεσκευασμένη ἅμαξα, οἷον ἅρμα καὶ ἅμαξα, ἢ ἀνδράμαξά τις οὖσα, ἡ ἄνδρας ἄγουσα. Ἁρμάτειον μέλος: Ἁρμάτειον μέλος, βαρβάρῳ βοᾷ, Εὐριπίδης. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπιβοηθῆναι τῷ Ἕκτορι ἐκ τοῦ Ἀχιλλέως ἅρματος ἑλκομένῳ. Ἢ ὅτι ἐπὶ ἅρματος Φρύγες ἄγοντες τὴν μητέρα τῶν θεῶν μέλος τι ἐπεφθέγγοντο· ὅπερ ἐκ τοῦ παρεπομένου μέλος ἁρμάτειον ὠνόμασται. Οἱ δὲ, ὅτι τὸ παλαιὸν τὰς παρθένους γαμουμένας ἐπὶ ὀχήματος ἦγον· ὅθεν καὶ παρόχους τὰς παρανύμφους ἐκάλεσαν· καὶ τὰ ἐπᾳδόμενα μέλη καὶ τὸν ὑμέναιον ἀπὸ τοῦ φέροντος τὴν νύμφην μέλος ἁρμάτειον ἐκάλουν. Ἄλλοι δὲ, ὅτι Ἁρματεύς τις εἰς Ἀθηνᾶν ἔγραψε μέλος σύντονον· ὅπερ ἀπὸ τοῦ εὑρόντος Ἁρμάτειον εἰκότως ἐκλήθη. Ἄλλοι δὲ φασὶν, ὅτι ἀπὸ τοῦ συντόνου καὶ ἐσπευσμένου δρόμου τοῦ ἅρματος τὰ σύντονα μέλη ἁρμάτεια καλοῦσιν. Ἄλλοι δὲ, ὅτι ὁ ἦχος τοῦ ἅρματος ὀξὺς καὶ λεπτὸς γίνεται· τὸν οὖν ὀξὺν καὶ λεπτὸν φθόγγον ἁρμάτειον ἐκ τούτου ὁ Εὐριπίδης ἐκάλεσε· καὶ εὐνοῦχον εἰσάγει λέγοντα· τοιαῦται δὲ τῶν εὐνούχων αἱ φωναί. Οὕτω Δίδυμος καὶ Ἀλέξανδρος. Ἢ παρὰ τὸ ἁρμὰν, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον τῇ τῶν Φρυγῶν διαλέκτῳ, ὥσπερ Παλαμήδης ἱστορεῖ, ὁ τὴν κωμικὴν λέξιν συναγαγών. Μεθόδιος. Ἢ τὸν ἱπποθόρον, ὃν ᾄδουσι Φρύγες ἐπεὶ ὀχοῦνται ἵπποι. Ἄρνη: Νύμφη, ἡ τροφὸς Ποσειδῶνος. Εἴρηται δὲ καὶ Ἄρνη ἡ νύμφη Σινόεσσα καλουμένη, ὅτι τὸν Ποσειδῶνα λαβοῦσα παρὰ τῆς Ῥέας ἐκτρέφειν, πρὸς τὸν Κρόνον ζητοῦντα ἀπηρνήσατο· καὶ ἐντεῦθεν Ἄρνη ὠνομάσθη. Οὕτω Θησεὺς ἐν Κορινθιακῶν τρίτῳ. Ἄρνη: Πόλις Βοιωτίας· ἔστι δὲ καὶ Θεσσαλίας· ἀπὸ Ἄρνης τῆς Αἰόλου. Ὁ δὲ Κράτης φησὶ παρὰ τὸ ἄρνας· ἐπιτηδεία γὰρ εἰς τὸ ἄρνας τρέφειν ἡ πόλις. Καὶ οὐκ ἀπεικός· ὁ γὰρ αὐτὸς φησὶ καὶ τὴν Κῶν τὴν ἐπιτηδείαν πρὸς τὰ πρόβατα τοὺς ἐνοικοῦντας Κᾶρας οὕτως ὀνομάζειν τῇ οἰκείᾳ φωνῇ· κῶν γὰρ τὸ πρόβατον ὠνόμασαν. Οὕτω καὶ τὴν Ἄρνην· καὶ γὰρ αὕτη εὔαρνος. Ὥστε τὴν μὲν Ἄρνην ἀπὸ τῆς συγκεκομμένης γενικῆς ὠνομάσθαι· τὴν δὲ Ἀρήνην, ἀπὸ ἐντελοῦς τῆς ἀρῆνος. Καλεῖται δὲ καὶ Τάρνη, ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν. Ἀρναῖος: Ὄνομα κύριον. Ἀφθόνιος εἰς τὰ προγυμνάσματα τῆς ῥητορικῆς, περὶ Γνώμης· Ἀρναῖος γὰρ τὴν ἀρχὴν προκληθεὶς, Ἶρος μετωνομάσθη, τὴν ἐπωνυμίαν ἐκ τοῦ διακονεῖν κομισάμενος. Καὶ ὁ ποιητὴς, Ἀρναῖος ὄνομʼ ἔσκε· τὸ γὰρ θέτο ποτε μήτηρ ἐκ γενετῆς. Παρὰ τὴν ἀρὰν, ἀραῖος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν· ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ἀνωμάλῳ Προσωδίᾳ. Ἀσκληπιάδης δὲ ὁ Μυρλεανὸς ἐν τῷ ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας, παρὰ τὸ ἄρνυσθαι, ὅ ἐστι λαμβάνειν, ὡς πτωχόν· ἵνʼ ᾖ πεποιημένον ὄνομα πτωχῷ πρέπον. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρνῶν· ἵνʼ ᾖ ὁ βληχώδης καὶ ἠλίθιος. Ἀρνεῖσθαι: Ἀπὸ τοῦ αἴρειν τὰς χεῖρας ἐπὶ τῇ παραιτήσει. Ἀρνειός: Ἀπὸ τοῦ ἀρὴν ἀρῆνος, κατὰ συγκοπὴν, ἀρνός· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἀρνὸς γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τῆς ΕΙ διφθόγγου, ἀρνειὸς, ὥσπερ ἀδελφὸς, ἀδελφειός. Λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι φησὶν ἐν τῇ Καθόλου ὁ Ἡρωδιανὸς, πλεονάζει τὴν ΕΙ δίφθογγον, καὶ γίνεται ἀρνειὸς, ἀμνὸς ἀμνειός· ἀγνοῶν ὅτι ἄμνιος σημαίνει τὸν ἀμνὸν, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ προπαροξύνεται, ὡς παρὰ Ἑρμίππῳ ἐν Ἀθηνᾶς Γοναῖς, Τὴν μὲν διάλεκτον καὶ τὸ πρόσωπον ἀμνίου ἔχειν δοκεῖς· τὰ δʼ ἔνδον οὐδὲν διαφέρεις δράκοντος. Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ περὶ Ὀρθογραφίας· τὸ ῥὴν, η, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ μέρους τοῦ σώματος· ῥηνὸς, καὶ συστολῇ τοῦ η, ῥανός· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀρνός. Καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ κλίνεται ἀρνὸς ἀρνοῦ ἀρνῷ ἀρνόν· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἄρνα· ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, ἄρνε. Ἢ ἐκ τοῦ ῥὴν ῥηνὸς, ῥανὸς, ἀρνός· ἡ δοτικὴ, ἀρνί· ἡ αἰτιατικὴ, ἄρνα· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, ἄρνε. Ἐκ τοῦ ἀρὰ γίνεται ῥὴν, τὸ ὑπὲρ εὐχῆς διδόμενον πρόβατον. Ἀρνὸς, ἀρνοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἀρνοί· καὶ κατὰ μεταπλασμὸν, ἄρνες ἀρνῶν. Ἀρνεῖα: Τὰ κρεοπώλια. Δίδυμος. Ἀρνύμενος: Ἀντικαταλλασσόμενος. Σημαίνει καὶ τὸ ῥυόμενον, ἢ φυλαττόμενον, ἢ τρυχόμενον· ἢ τὸ ἀντιλαμβάνειν καὶ περιποιεῖσθαι. Ἀπὸ τοῦ ἀρνός· ἐπειδὴ διὰ τῶν ἀρνῶν καὶ τῶν ἄλλων ζῴων τὰς ἀμοιβὰς ἐποιοῦντο οἱ ἀρχαῖοι. Καὶ οὐ μόνον διʼ ἀργυρίου τοῦτο ποιεῖν οἶδεν Ὅμηρος, ἀλλὰ καὶ διʼ ἑτέρων· οἷον, Ἄλλοι μὲν χαλκῷ, ἄλλοι δʼ αἴθωνι σιδήρῳ, ἄλλοι δʼ ἀνδραπόδεσσι. Ἀπὸ μέρους οὖν τοῦ τετραπόδου τοῦ ἀρνοῦ τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ ἀμείβεσθαι ἔταττον. Καὶ οἱ παλαιοὶ διʼ ἀρνῶν τὰς θυσίας ἐποίουν. Ἢ παρὰ τὸ αἴρω, ἀρνῶ, ὡς ἵκω, ἰχνῶ· οἴχω, οἰχνῶ. Ἄρνυμι, ἄρνυμαι, μεταφορικῶς. Ἀρνευτήρ: Ὁ κυβιστητήρ. Ὁ δʼ ἀρνευτῆρι ἐοικὼς κάππεσʼ ἀπʼ εὐεργέος δίφρου. Εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν ἀρνῶν, οἵτινες εἰώθασιν ἐπὶ κεφαλὴν ἅλλεσθαι, ὥσπερ τὸν ἀέρα κυρίττοντες. Ἀρνῳδοί: Οἱ ῥαψῳδοί· ὅτι ἄρνα ἔπαθλον εἶχον. Ἀρμάριον: Ὅτι τὰ λεγόμενα παρʼ ἡμῖν ἀρμάρια, ἑρμάρια ὀφείλουσι λέγεσθαι, ὡς εὗρον ἐν τοῖς σχολίοις τοῦ ἁγίου Διονυσίου, ἀρχῇ τοῦ θʼ κεφαλαίου περὶ τῶν Θείων Ὀνομάτων. Οἱ γὰρ Ἕλληνες οἷα τινὰς ἀνδριάντας ἐποίουν, μήτε χεῖρας μήτε πόδας ἔχοντας· τούτους δὲ Ἑρμᾶς ἐκάλουν· οὗ ὑποκοριστικὸν, ἑρμάριον. Ἐποίουν δὲ αὐτοὺς διακένους, θύρας ἔχοντας καθάπερ τοιχοπυργίσκους· καὶ ἔσωθεν αὐτῶν ἐτίθουν ἀγάλματα ὧν ἔσεβον θεῶν· ἔξωθεν δὲ ἀπέκλειον τοὺς ἑρμᾶς. Ἄρδιττος: Τόπος ἐστὶν Ἀθήνῃσιν· ἀπὸ Ἀρδίττου τινὸς ἥρωος, ὃς στασιάζοντας τοὺς Ἀθηναίους κατήπειγεν ὅρκοις ὁμονοεῖν. Ἐν τούτῳ οὖν τῷ χωρίῳ ὤμνυον οἱ δικασταὶ τὸν δικαστικὸν ὅρκον. Καὶ ἀρδιττοὺς τοὺς ἐπιόρκους. Ἀργυρίδιον: Εἰσὶ παραγωγαὶ καὶ διὰ τοῦ ΔΙΟΝ, καὶ διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ. Καὶ εἰ μὲν ἡ τελευταία συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, διὰ τοῦ ΙΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγὴ, καὶ φυλάσσονται αἱ τρεῖς συλλαβαὶ αἱ τελευταῖαι συνεσταλμέναι· οἷον, γνώμη γνώμης, γνωμίδιον· ψυχὴ ψυχῆς, ψυχίδιον· ξίφος ξίφους, ξιφίδιον. Εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, διὰ τοῦ ΔΙΟΝ γίνεται ἡ παραγωγὴ, καὶ ἐκτείνεται ἡ τρίτη ἀπὸ τέλους συλλαβή· γραφεῖον, γραφείδιον· ἀγγεῖον, ἀγγείδιον. Καὶ εἰ μὲν εὑρεθῇ τὸ ε ἢ τὸ ο, τὸ ἰῶτα προσέρχεται· πόλεως, πολείδιον· ἕξεως, ἑξείδιον· βοὸς, βοίδιον· νοὸς, νοίδιον. Ἄρουρα: Ἡ γῆ· κυρίως, ἡ ἠροτριασμένη, ἢ ἡ πρὸς σπορὰν καὶ ἄροσιν ἐπιτηδεία. Ἀρῶ, ἀρόσω, ἄρουρα. Καὶ ἄρουρα, παρὰ τὸ ἀροῦν, ἢ παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι τὴν γεωργουμένην γῆν. Ἀροῦν τὸ ἀροτριᾶν, παρὰ τὸν ἄρην, τὸν σίδηρον. Ἀροτρεύς: Παρὰ τὸ ἀρόσω, τὸ ἀροτριάσω. Ἢ παρὰ τὸ ἄροτρον ἀροτρεύς. Θρηϊκίης ἄροσιν χιονώδη ναιετάουσιν. Ψυχρά ἐστιν ἡ Θρᾴκη· διὸ τοὺς ἀνέμους κἀκεῖθεν πνεῖν ἐμυθεύσαντο. Διὸ φασὶ καὶ βόθρον εἶναι ἐν Θρᾴκῃ, ἐξ οὗ φυσήματα ἀνέμων γίνεται· καὶ μυθευθῆναι Θρᾴκην οὕτως τῶν ἀνέμων οἰκητήριον εἶναι. Ἀρόη: Κώμη πάλαι τῆς Ἀχαΐας, νῦν δὲ πόλις ἡ καλουμένη Πάτραι· περὶ ἧς καὶ λόγιον ἐκ Σιβύλλης ἐξέπεσε τρίμετρον· οἷον, Ἀρόη τρίπυργος ἔσσετʼ εὐδαίμων πόλις ὅτι Τριπτόλεμος ὁ Κελεοῦ, ὑπὸ τῆς Δήμητρος κελευσθεὶς διδάσκειν τοὺς ἀνθρώπους τὴν γεωργίαν τοῦ σίτου, ἐν αὐτῇ πρῶτον ἤροσέν τε καὶ ἔσπειρε, τὸ συμφυὲς τῆς γῆς καταμαθών. Παρὰ τὸ ἀρόσαι οὖν, Ἀρόη προσηγορικόν. Οὕτως εὗρον ἐν ἐπιγράμμασι τῶν πρώτων. Ἀρόσω: Ἀρῶ παρὰ τὸ ἄρης, ὁ σίδηρος· σιδήρῳ γὰρ τέμνεται ἡ γῆ διὰ τὴν ὕνιν. Ὁ μέλλων, ἀρόσω. Ἡ δὲ τρίτη τῶν περισπωμένων θέλει ἔχειν τὸ ω μέγα ἢ τὸ ο μικρόν· καὶ πάντοτε μὲν διὰ τοῦ ω μεγάλου, πλὴν τεσσάρων· ἀρόω, ἀρῶ, ἀρόσω· ὀμῶ, ὀμόσω· ὀνῶ, ὀνόσω· καὶ βῶ, βόσω, τὸ τρέφω. Ἑνῶ ἑνώσω δὲ, τὸ εἰς ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν ἄγειν, διὰ τοῦ ω. Ὁ παρατατικὸς, ἤροον ἤρουν, ἤροες ἤρους, ἤροε ἤρου· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον, ἀρόειν ἀροῦν. Ἀρῶ, σημαίνει τρία· τὸ εὔχομαι, ὡς τὸ, Ὣς ἠρᾶθʼ ὁ γεραιός. Τὸ ἀροτριῶ· οὗ ὁ μέλλων, ἀρόσω· ἐξ οὗ καὶ ἄροσις· ἐξ αὐτοῦ ἀρῶ τὸ λαμβάνω· οὗ ὁ μέλλων, ἀρέσω· ἐξ οὗ ἀρέσαι, τὸ λαβεῖν. Ἅρπαλος: Ποταμὸς Καρίας, πρότερον Δαφνοῦς καλούμενος. Εἴρηται δὲ διὰ τὸ ὀξύτατον τοῦ ῥοῦ, καὶ ὅτι ἁρπάζει τοὺς παριόντας αὐτῷ. Οὕτως ἱστορεῖ Ἀπολλώνιος ἐν τῷ πεμπτῳκαιδεκάτῳ τῶν Καρικῶν. Ἁρπαλίων: Ὄνομα κύριον παρʼ Ὁμήρῳ· παρὰ τὸ ἁρπάζω ἅρπαλος, ὡς ἵξω ἵξαλος· καὶ ὡς Ἥφαιστος Ἡφαιστίων, οὕτως Ἅρπαλος Ἁρπαλίων. Ἁρπαλέως: Ἁρπακτικῶς, ἀσμένως, ἡδέως, προσφιλῶς, ἐπιθυμητῶς. Καὶ ἁρπαλέος ὁμοίως, καὶ ἁρπαλίμη. Ἁρπεδόεσσα: Ἡ ἄγαν πελιδνή· κατὰ συγκοπὴν παρὰ τὸ ἀρι συγκειμένη. Πέπονθε δὲ, ἵνα μὴ σημαίνηται ἡ ἄγαν ὁμαλὴ ὁδός· ὁδοῦ γάρ ἐστιν ἐπίθετον. Πέπονθε δὲ ὁμοίως τῷ ἐρθύρις, Αἰολικῶς· ἐρίθυρις γὰρ, ἡ μεγάλη θυρίς. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Δίδυμος. Ὅτι ἅρπεδες, οὗ μέμνηται Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Κάρη γε μὲν ἅρπεδες αὕτως. Ἀλλʼ ὁ Νίκανδρος ἀντὶ ἐπιτάσεως μόνης δοκεῖ τὴν λέξιν παραλαμβάνειν. Ἁρπῶ: Ἐξ οὗ τὸ ἁρπάζω· ἐν χρήσει μὲν οὐκ οἶδα πρωτότυπον· τὸ δὲ ἁρπῶ αὐτὸ παράγωγον, ἀπὸ τοῦ ἅρπη παρηγμένον· ἅρπη δέ ἐστιν εἶδος ὀρνέου. Ὡς φωνὴ, φωνῶ· αὐδὴ, αὐδῶ· σιγὴ, σιγῶ· οὕτως ἅρπη, ἁρπῶ. Ἅρπη: Εἶδος ὀρνέου ὅμοιον ἀετῷ, ὡς ἀπὸ τῆς ἰδέας ἄκριτον εἶναι. Ὅμηρος, Ἡ δʼ ἅρπῃ εἰκυῖα τανυπτέρυγι λιγυφώνῳ. Σημαίνει δὲ δύο· παρὰ τὸ ἁρπάζω· ἁρπακτικὸν γὰρ τὸ ζῷον· καὶ ἅρπη, ἡ δρεπάνη· παρὰ τὸ ἁρπῶ, ἅρπη· παρὰ τὸ ἁρπάζειν ἃ διακόπτει. Ἡσίοδος, δεξιτέρῃ δὲ πελώριον ἔλλαβεν ἅρπην μακρὴν καρχαρόδοντα· φίλου δʼ ἀπὸ μήδεα πατρὸς ἐσσυμένως ἤμησεν. Ἅρπυιαι: Ἡσίοδος, ἡ δʼ ὠκεῖαν τέκεν Ἶριν, Ἠϋκόμους θʼ Ἅρπυιας Ἀελλώ τʼ Ὠκυπέτην τε. Καὶ, Νῦν δέ μιν ἀκλειῶς Ἅρπυιαι ἀνηρείψαντο. Αἱ ἁρπακτικαὶ θεαί. Παρὰ τὸ ἅρπω τὸ ἁρπάζω, ἅρπυια, ὡς αἴθω, αἴθυια· καὶ ἄγω, ἀγυιά. Ἅρπυς: Ὁ ἔρως· ὡς παρὰ Παρθενίῳ ἐν Κριναγόρᾳ, Ἀμφοτέροις ἐπιβὰς ἅρπυς ἐληΐσατο. Παρὰ τὸ ἁρπάζειν τὰς φρένας. Ἁρπίς: Ἁρπίδες, τὰ ὑποδήματα, ἃ δὴ καὶ κρηπῖδας καλοῦσι. Παρὰ τὸ ῥάπτω, ῥαπὶς, καὶ ῥαπίδες· πολυρραφῆ γὰρ τὰ ὑποδήματα· καὶ κατὰ μετάθεσιν, ἁρπίδες. Οὕτω Σαλούστιος. Καλλίμαχος, Ἐν γάρ μιν Τροιζῆνι .... θῆκε σὺν ἁρπίδεσσιν. ὅτι Τρύφων ἐν τῷ περὶ Πνευμάτων φησὶ, τὸ α προτασσόμενον τοῦ ΡΠ συστέλλεται καὶ δασύνεται. Ἔνθεν ἐπιτιμήσειεν ἄν τις τοῖς ψιλοῦσι τὸ ἁρπίδες· πλὴν εἰ μή τις εἴπῃ, ὅτι τὸ ρ προτασσόμενον λέξεως δασύνεται, ὑποτασσόμενον δὲ ψιλοῦται, ὅταν ἐν τῇ αὐτῇ λέξει ὑπερβιβάζηται, ῥῆνες ἄρνες, ῥαπίδες ἀρπίδες. Ἄρρατος: Οἶον ἄφθαρτος, ὁ μὴ ῥαιόμενος· ἵνʼ ᾖ ὁ ἀκαταγώνιστος· ἢ ὁ ἀνέκφραστος, ἄρρητός τις ὤν· ἢ ἰσχυρὸς, ἢ δυσκίνητος. Φρύνιχος δὲ, ἀπὸ τοῦ ῥῶ· οὗ ὁ μέλλων, ῥάσω, ὡς δράσω· ῥατὸς, καὶ ἄρρατος, πλεονασμῷ τοῦ ρ. Μεθόδιος. Ἔστιν ὄνομα κύριον. Ἀρραβών: Ἡ ἐπὶ ταῖς ὠναῖς παρὰ τῶν ὠνουμένων διδομένη προκαταβολὴ ὑπὲρ ἀσφαλείας. Μένανδρος, μικροῦ μὲν ἀρραβῶνά με ἔπεισεν εὐθὺς καταβαλεῖν. Οἱονεὶ ἀρραγών τις ὤν· ἀφʼ οὗ γὰρ δοθῇ ὁ ἀρραβὼν, οὐ μετακινεῖται εἰς ἄλλον. Ἐκ τοῦ ἀρραγῶ οὖν εἴρηται. Ἢ παρὰ τὸ ῥαιβὸς, ῥαιβών· καὶ προσθήκῃ τῆς α στερήσεως, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἀρραβὼν, ὁ μὴ συγχωρῶν ῥαιβὴν γενέσθαι τὴν πίστιν τῶν συναλλαττόντων. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος· οἱ δὲ, παρὰ τὸ ἀρραγὴς εἶναι, οὐ καλῶς. Ἀρραβωνίζω: Ἐκ τοῦ ἀρραβὼν ἀρραβῶνος. Ἀρρενικόν: Ἐκ τοῦ αἴρειν τὸ νῖκος. Ἀρρενωπός: Ἐκ τοῦ ἄρρην ἄρρενος, καὶ τοῦ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸ πρόσωπον, ἀρρενωπὸς, ὁ ἄρρενος πρόσωπον ἔχων, κατὰ συνεκδοχήν· ἤγουν ὁ ἀνδρεῖος καὶ ἰσχυρὸς, καὶ δυνάμενος πρὸς ἐχθρὸν ἀντιταχθῆναι. Ἔστι δὲ «κατὰ συνεκδοχὴν» ἀπὸ μέρους τὸ ὅλον. Ἄρρηκτος: Ἀδιάρρηκτος, στερεά· παρὰ τὸ ῥήσσω. Ἀρρηφόροι καὶ ἀρρηφορία: Ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῇ Ἀθηνᾷ, ἐν Σκιρροφοριῶνι μηνί. Λέγεται δὲ καὶ διὰ τοῦ ε, ἐρρηφορία. Παρὰ τὸ ἄρρητα καὶ μυστήρια φέρειν. Ἢ ἐὰν διὰ τοῦ ε, παρὰ τὴν Ἕρσην τὴν Κέκροπος θυγατέρα, ἑρσηφορία. Ταύτῃ γὰρ ἦγον τὴν ἑορτήν. Ἀρρηφορεῖν: Τὸ χρυσῆν ἐσθῆτα φορεῖν, καὶ χρυσία· τέσσαρες δὲ παῖδες ἐχειροτονοῦντο κατʼ εὐγένειαν ἀρρηφόροι ἀπὸ ἐτῶν ἑπτὰ μέχρις ἕνδεκα. Τούτων δὲ δύο διεκρίνοντο, οἳ διὰ τῆς ὑφῆς τοῦ ἱεροῦ πέπλου ἤρχοντο καὶ τῶν ἄλλων τῶν περὶ αὐτόν. Λευκὴν δὲ ἐσθῆτα ἐφόρουν καὶ χρυσία. Ἄρριχος: Κόφινος. Τρεῖς χοῦς μέλιτος Βριληττίου· καὶ δύω ἀρρίχω, τὴν μὲν τῶν χελιδονέων, τὴν δὲ τῶν φιαλέων ἰσχάδων· καὶ τῆς ψιθίας ἀσταφίδος, καὶ μύρτων ἕτερον φέρνιον. Γίνεται δὲ παρὰ τὸ αἴρειν τὸν χοῦν. Ἐκ τοῦ ἀρρίχων ἓν ἀφαιρεῖσθαι βέλος. ἄρριχοι δὲ λέγονται κόφινοι οἰσύϊνοι, οἷον ἀναίρριχοι, οἱ τὰ ἀναιροῦντα ἔχοντες, τουτέστι τὰ βέλη. Ἀρσενικῶς Ἴωνες, θηλυκῶς Ἀττικοί. Ἄρρωστος: Παρὰ τὸ ῥῶ τὸ ὑγιαίνω, ὁ μέλλων, ῥώσω, ῥωστὸς, καὶ ἄρρωστος, ὁ ἐστερημένος τῆς ὑγείας. Ζήτει εἰς τὰς Διαφοράς· καὶ τὸ ἀρρωδῶ, εἰς τὸ ὀρρωδῶ. Ἄρσαντες: Ἄρσαντες κατὰ θυμόν. Ἁρμόσαντες κατὰ τὴν ψυχὴν, ἀρεστὸν καὶ θυμῆρες ποιήσαντες· ἢ ἀρεσθέντες. Ἀπὸ τοῦ ἀρέσαντες ἄρσαντες· ἢ ἀπὸ τοῦ ἁρμόζω ἁρμόσω ἥρμοσα· ἡ μετοχὴ, ἁρμόσας, ἁρμόσαντες, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρσαντες. Ἄρσην: Παρὰ τὸ ἄρδω, τὸ ποτίζω· καὶ τί μετέχει; ὁ γὰρ ἀνὴρ τῇ γυναικὶ ἐπαρδεύει. Ἄρδω, ἄρσω, ἄρσην, ὁ ἄρδων τὴν θήλειαν. Καὶ γὰρ διὰ τοῦτο πόσις λέγεται ὁ ἀνὴρ, παρὰ τὸ ποτίζειν τῇ γονῇ. Ἢ παρὰ τὸ ἔρδω, τὸ πράττω· ὁ μέλλων, ἔρσω· καὶ ἄρσην ἐξ αὐτοῦ, τουτέστιν ὁ πρακτικός. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Γάμου καὶ Συμβιώσεως. Ἀρσίνοος: Ὄνομα κύριον, διὰ τοῦ ι· Θυγατέρʼ Ἀρσινόου μεγαλήτορος. Ἀρσινόη: Πόλις ἐν Συρίᾳ ἐπὶ βουνῷ κειμένη· ἐπὶ δὲ τοῦ βουνοῦ πηγὰς ἐξερεύγεσθαι πλείονας, καὶ ποταμοὺς γίνεσθαι μεγάλους, ἀφʼ ὧν ἡ πόλις ὠνόμασται· ἄρσαι γὰρ τὸ ποτίσαι· ἀφʼ οὗ καὶ ἄρσην ὁ τὴν γυναῖκα ποτίζων τῇ σπορᾷ. Οὕτως Σερῆνος ἐν τῇ Ἐπιτομῇ τῶν Φίλωνος. Ἄρταμος: Ὁ μάγειρος· ἦ γὰρ βέβηκε χεῖρας ἀρτάμων φυγών. Παρὰ τὸ διαρτάσαι, ὅ ἐστι μερίσαι ἢ συναρμόσαι. Αἰσχύλος, Τοσαῦτα κήρυξ ἐξ ἐμοῦ διάρτασον. Ἄρταμος οὖν, ὁ διαρτῶν τὰ κρέα· καὶ ἀρταμῆσαι, κρεανομῆσαι. Ἀρτάνη: Ἡ ἐκ τῶν καλωδίων ἀγχόνη· Σοφοκλῆς δὲ ἐπὶ δεσμοῦ ἐν Ἀντιγόνῃ, Πλεκταῖσιν ἀρτάναισιν. Ἀγχόναις. Ἀρτάβη: Μέτρον ἔστι Περσικὸν, Ἀττικὸς μέδιμνος. Ἀρτεμής: Ὡς εἶδον ζωόν τε καὶ ἀρτεμέα προσιόντα. Σημαίνει τὸν ὑγιῆ, παρὰ τὸ ἀτρεμὴς, καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν ἀρτεμής. Οὕτω Φιλόξενος. Ἡρωδιανὸς δὲ ἐν τῷ ὑπομνήματι τῶν περὶ Παθῶν φησὶν, ὅτι ἀτεμής ἐστιν ὁ ὑγιὴς καὶ μὴ τετμημένος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀρτεμής. Ἄρτεμις: Ἡ θεὸς, ἀερότεμίς τις οὖσα, ἡ τὸν ἀέρα τέμνουσα· ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι τῇ σελήνῃ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρτεμῆ ποιεῖν· λέγεται γὰρ ἡ θεὸς ἀναιρετικὴ τῶν γυναικῶν· καὶ Ὅμηρος, Τίς νύ σε κὴρ ἐδάμασσε τανηλεγέος θανάτοιο; ἢ δολιχὴ νοῦσος, ἢ Ἄρτεμις ἰοχέαιρα; Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀρτεμὴς παρωνύμως Ἄρτεμις, τουτέστιν ἡ ὑγιὴς καὶ ἀνεπίληπτος διὰ τὴν παρθενίαν· παρθένος γὰρ ἡ θεὸς καὶ φιλοσώφρων. Ἢ ὅτι ἄρτια καὶ τέλεια καὶ ἀνελλιπῆ ἐποίησε τὰ κατὰ κόσμον φανεῖσα. Ἄρτημα: Ὁ τελαμὼν ἐξ οὗ ἤρτηται τὸ βαλλάντιον. Ἀρτηρία: Παρὰ τὸ τὸν ἀέρα τουτέστι τὸ πνεῦμα τηρεῖν, ἀεροτηρία τις οὖσα· πνεύματος γὰρ ἐστὶ δεκτικὴ, ὥσπερ ἡ φλὲψ αἵματος· ἀρτηρία δὲ πνεύματος ἀγγεῖον. Ἢ ἁλτηρία τὶς οὖσα· ὅτι ἅλλεσθαι δοκεῖ, παλμοὺς ποιοῦσα. Ἄρτιος: Σημαίνει τὸν ὑγιῆ καὶ πεπληρωμένον. Γίνεται παρὰ τὸ ἀρτῶ, τὸ ἑδραιῶ, ἄρτιος, ὡς ἁρμόζω ἁρμόδιος, ἴσος καὶ ἡρμοσμένος. Ἀρτίπος: Ἄρτιος καὶ ὑγιὴς τοῖς ποσὶν, ὁλόκληρος. Ἀρτιέπειαι: Αἱ ἀπηρτισμένα καὶ τέλεια λέγουσαι. Ἡσίοδος ἐν Θεογονίᾳ, Ὣς ἔφασαν κοῦραι μεγάλου Διὸς ἀρτιέπειαι. Ἢ ἀρτίοις ἔπεσι χρώμεναι. Ἀρτίζω: Ἐκ τοῦ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, γίνεται ἀροτίζω· καὶ συγκοπῇ ἀρτίζω, καὶ καταρτίζω. Ἢ ἐκ τοῦ ἄρτιον γίνεται. Ἄρτος: Ἄρτος δισκοπάνιστος ἀπʼ εὐκύκλου κανέοιο. Παρὰ τὸ αἴρω, τὸ προσφέρω, ὁ καθʼ ἑκάστην τῷ σώματι ἡμῶν προσφερόμενος. Ἱπποκράτης ΠΡΟΣάρματα τὰ σιτία λέγει. Ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ κουφίζειν τὴν δύναμιν. Ἀρτύνω: Τὸ ἁρμόζω, ἢ εὐτρεπίζω· Πυκινὴν ἠρτύνετο βουλήν. Παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω· ὁ μέλλων, ἀρῶ, ἦρμαι, ἦρται, ἀρτός· καὶ ἀρτῶ, καὶ ἀρτύω, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀρτύνω. Ἀπὸ τοῦ ἀρτύνω ἀρτύνθη, τὸ κατεσκευάσθη· ἐκ δὲ τοῦ ἀρτῶ ἀρτίζω, καὶ καταρτίζω. Εἰς τὸ ἀπαρτίζω. Ἀρύω: Τὸ ἀντλῶ. Παρὰ τὸ ἀρῶ, ἀρύω, ὡς πλήθω, πληθύω· ἔρω, ἐρύω, καὶ ἐρύσω· ἄνω, ἀνύω, καὶ ἀνύσω. Ἀρύβαλλος: Παρὰ τὸ ἐρύειν, ἐρύβαλλος, καὶ ἀρύβαλλος. Ἢ παρὰ τὸ ἀρύεσθαι καὶ βάλλειν. Ἔστι τὸ καλούμενον βαλάντιον καὶ μαρσίπιον. Ἀριστοφάνης, κατὰ τῆς κεφαλῆς ἀρυβάλλῳ ἀμβροσίαν κατὰ σοῦ, κατὰ τούτου δὲ σκοροδάλμην. Ἀρυβαλλίδα: Λήκυθον, δῶρον. Ἄρυπες: Φερεκύδης, ἀντὶ τοῦ Ῥύπες. Πρόδηλον τὸ εἰρημένον. Ῥύπες γὰρ λέγονται οἱ Ἀχαιοί· κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α, Ἄρυπες. Ἀρύσμους: Ἀσχήμονας. Ἄρυσις καὶ Ἄρυστις: Ἀρυστίχους, τουτέστι τοὺς οἰνοχόους. Ἀρυστὴρ γὰρ ἀγγεῖον τὶ, οἷον κύαθος, ᾧ ἔστιν ἀρύσασθαι, κοτύλη. Ἀρχαίως: Δημοσθένης ἐν Φιλιππικοῖς, Οὕτως δʼ ἀρχαίως εἶχον. Ἔστι δὲ οἷον ἁπλῶς καὶ ἀκάκως. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἀρχαῖοι. Τὸ δʼ ἐναντίον τοῦ ἀρχαίου καλούμενον νεωτεροποιόν· τὸν ἐπὶ κακῷ δηλονότι καινουργόν. Ἀρχαιρεσιάζειν: Τὸ πρὸς χάριν τοῖς πολλοῖς ζῆν. Ἄρχων: Ὄνομά ἐστι μετοχικὸν, παρὰ τὸ ἄρχω· μετάγεται ἀπὸ μετοχῆς εἰς ὄνομα. Τὸ δὲ ἄρχω, αἴρω, τὸ ἐπαίρω. Μνημονεύουσι σχεδὸν πάντες οἱ ῥήτορες. Ἔστιν οὖν ὁ τὴν ἐπώνυμον ἄρχων ἀρχήν· ἀφʼ οὗ καὶ ὁ ἐνιαυτὸς ἐμετρεῖτο. Ἦν δὲ εἷς τῶν ἐννέα. Ἦσαν γὰρ θεσμοθέται ἕξ, βασιλεύς τε, καὶ πολέμαρχος, καὶ ἄρχων. Οὗτοι δὲ ἰδίως εἶχον, ὥσπερ Δημοσθένης ἐν τῷ πρὸς Λακρίτου Παραγραφήν. Ἀρχώνης: Ὁ ἄρχων ὠνῆς οὐτινοσοῦν. Ἀρχός: Ὡς ἀπὸ τοῦ ἄγω, ἀγὸς, οὕτω καὶ ἄρχω, ἀρχὸς, ὁ ἡγεμὼν, παρὰ τὸ ἄρχειν. Ἐν δʼ ἀρχὸς ἔβη πολύμητις Ὀδυσσεύς. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἔντερον τὸ προσκείμενον τῷ καλουμένῳ δακτυλίῳ, πέρας ὂν τῶν ἐντέρων πάντων· εἴρηται δὲ, ὅτι ἄρχει τῶν ἐντέρων κάτωθεν. Τοῦτο γὰρ πρόδηλον, ὅτι τὸ αὐτὸ καὶ πέρας καὶ ἀρχὴ νομίζεται. Ἀρχιτέκτων: Σημαίνει καὶ τὸν τῶν οἰκοδομημάτων ἐπιστάτην· κυρίως δὲ τὸν ἀρχὸν τῶν τεκτόνων, τὸν τὴν διάθεσιν τοῦ κατασκευάσματος ἐπινοοῦντα, καὶ τὸν κατασκευάσαντά τι καὶ σκευωρήσαντα πρᾶγμα. Παρὰ τὸ ἄρχω καὶ τὸ τέκτων. Τὰ δὲ παρὰ τοῦ ἄρχω συντεθέντα διὰ τοῦ ι γράφονται· ἀρχιστράτηγος. Ἀρχιθέωρος: Ὁ ἡγούμενος τῶν θεωρῶν· θεωροὶ δὲ εἰσὶν οἱ τὴν θεωρίαν φέροντες τοῖς θεοῖς εἰς τοὺς Ἑλληνικοὺς ἀγῶνας, καὶ ὑπὲρ τῶν πατρίων θύοντες. Ἀρχολίπαρος: Ὁ λιπαρῶν ἵνα ἀρχῆς τύχῃ· ἢ ἐκ τοῦ ἄρχειν λιπαινόμενος. Οὕτω Τραγκύλλων περὶ βλασφήμων. Ἀρχογλυπτάδης: Ὁ ὡσπερεὶ γλύφων τὰς ἀρχάς. Ἄρχομαι: Ἀρχόμενος, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄρχμενος· ὤφειλε δὲ ἄργμενος· φυλάξαν δὲ τὸ χ δοκεῖ Ἰωνικὸν εἶναι, καθὸ καὶ τὸ ἔργμα ἔρχμα φασίν. Ἐνεστῶτος οὖν εἰσιν αἱ τοιαῦται μετοχαὶ, συγκοπὴν παθοῦσαι, ὡς τὸ, λεγόμενος, λέγμενος· ὁρώμενος, ὅρμενος· δεχόμενος, δέγμενος. Τινὲς δὲ λέγουσι παρακείμενον εἶναι. Ἀσαλής: Ἡ ἄφροντις, ἡ μηδενὸς φροντίζουσα· σάλη γὰρ ἡ φροντίς. Ἀσαλής: Ὁ ἀμέριμνος. Αἰσχύλος, Ἀσαλὴς μανία. Οὕτως Ἡρωδιανὸς καὶ Ἀπολλόδωρος. Καὶ γὰρ ἀσαλέαν ὁ Σώφρων τὴν ἀμεριμνίαν καὶ ἀλογιστίαν καλεῖ. Ἀσάμινθος: Πύελος· ἢ ὁ τόπος ἐν ᾧ λούονται· παρὰ τὸ τὴν ἄσην, ἤγουν τὸν ῥύπον τοῦ σώματος, μινύθειν. Ἔς ῥʼ ἀσαμίνθους βάντες ἐϋξέστας λούσαντο. Ἄσασθαι: Ἄσασθαι φίλον ἦτορ ἐδητύος ἠδὲ ποτῆτος. Τὸ κορεσθῆναι· κυρίως τὸ μετὰ κόρον εἰς ὕπνον ἐλθεῖν· ἀέσαι γὰρ τὸ κοιμηθῆναι. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἀφʼ οὗ τὸ, Ἥσατο δʼ αἰνῶς ἡδὺ ποτὸν πίνων· Ἥσασθαι, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, ἄσασθαι. Ἆσαι σημαίνει δύο· ἐπὶ μὲν τοῦ κορέσαι καὶ πληρῶσαι, Αἵματος ἆσαι Ἄρηα. ἐπὶ δὲ τοῦ βλάψαι, Ἆσέ με δαίμονος αἶσα κακή. Ὁ δὲ Ἀπίων, ἐκθέμενος ἀμφοτέρας τὰς δυνάμεις, ἐτυμολογεῖ ἀπὸ τῆς ἄτης, οἷον ἀτῆσαι. Πληρωτικὰ γὰρ τὰ κακά. Ἄσβεστος: Ἄσβεστος δʼ ἄρʼ ἐνῶρτο γέλως. Ἀκατάπαυστος, πολύς· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ μὴ σβεννυμένου πυρός. Ἀσεβής: Παρὰ τὸ σέβω, σεβής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσεβής. Τοῦ ἀσεβέος ὁ κανών· οἱ Ἴωνες καὶ οἱ ποιηταὶ τὰς εἰς ΟΥΣ ληγούσας γενικὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ εὐθειῶν γινομένας διὰ τοῦ ΕΟΣ προφέρουσι καὶ ἀσεβοῦς· τὰ εἰς ΗΣ ὀξύτονα σύνθετα ἐπίθετα ῥηματικὰ εἰς ΟΥΣ ἔχει τὴν γενικήν· φύω, εὐφυὴς, εὐφυοῦς. Ἡ αἰτιατικὴ διὰ τί οὐ λέγει τὸν ἀσεβῆν; Οἱ γὰρ Ἀττικοὶ οὐκ ἐπὶ πάντων τῶν αἰτιατικῶν τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ ἐπιθέτων προσλαμβάνουσι τὸ ν· ἀλλʼ ἐπὶ τῶν κυρίων τὸν Δημοσθένην λέγουσι, καὶ τὸν Ἀριστοφάνην· ἐπὶ δὲ τῶν ἐπιθετικῶν, οὐδαμῶς. Τὸν ἀσεβῆ· τὸ γὰρ ε καὶ α εἰς η κιρνᾶται, ἡνίκα πρὸ τοῦ ε ἐστὶ σύμφωνον· εἰ δὲ καθαρὸν, καὶ εἰς α καὶ εἰς η, τὸν εὐφυέα, καὶ εὐφυῆ, καὶ εὐφυᾶ· εἰ δὲ ἔχει τὸ ρ, εἰς α, ἀργύρεα, ἀργυρᾶ. Τὸ δὲ κανᾶ καὶ ὀστᾶ, οὐκ ἀπὸ τοῦ κανέα καὶ ὀστέα, ἀλλʼ ἐξ ἰδίας πτωτικῆς, κανοῦν, καὶ ὀστοῦν. Ὦ ἀσεβές· τὰ εἰς ΗΣ εἰς ΟΥΣ ἔχοντα τὴν γενικὴν εἰς ΕΣ ποιεῖ τὴν κλητικήν. Διὰ τί οὐκ ἀνατάσσει τὸν τόνον; Τὰ γὰρ εἰς ΗΣ ὀνόματα εἰς ΟΥΣ ἔχοντα τὴν γενικὴν, εἰ μὲν ὦσι κύρια, ἢ ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου γίνεται εἰς ΗΣ, βαρυνόμενα δὲ, ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς, ὦ Δημόσθενες, ὦ Μητρόφανες· καὶ κῆτος, μεγακήτης, ὦ μεγάκητες. Εἰ δὲ ὀξυνόμενα καὶ ἐπιθετικὰ, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει ἐπὶ τῆς κλητικῆς, ὦ εὐτυχὲς, ὦ εὐγενὲς, ὦ μονογενές. Ἀσελγεῖς: Σελγοὶ, ἔθνος σωφρονέστατον· ἀσελγεῖς οὖν ἐντεῦθεν, οἱ μὴ σώφρονες. Ἀσελγής: Παρὰ τὸ θέλγω, τὸ ἀπατῶ καὶ σκοτίζω, θελγής· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀθελγὴς, καὶ ἀσελγὴς, ὁ εὐαπάτητος καὶ σκοτεινὸς κατὰ τὸν νοῦν. Ἢ ὅτι Σέλγη πόλις ἐστὶ τῆς Πισιδίας, ὅπου κακῶς ἔζων οἱ ἄνθρωποι, καὶ ἀλλήλοις ἐκοινώνουν· μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α· ὅθεν καὶ ἀσέλγεια, πορνεία, ἀκαθαρσία, ἑτοιμότης πρὸς πᾶσαν ἡδονήν. Ἀσελγαίνειν: Κυρίως τὸ παρὰ φύσιν ταῖς γυναιξὶ μίγνυσθαι· καταχρηστικῶς δὲ τὸ ὁπωσδήποτε ἀκολασταίνειν. Εἴρηται δὲ ἀπό τινος Ἐλεγηΐδος γυναικὸς Ἀττικῆς, πρώτης τὴν τοιαύτην ἀσωτίαν εὑρούσης. Ἐλεγαίνειν οὖν ἐστι τὸ ἀσελγαίνειν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀσελγαίνειν. Οὕτως Ἀλκίφρων· Ἐπαφρόδιτος δὲ, παρὰ τὸ λέχος λεχαίνειν, τὸ λέχους ἐπιθυμεῖν· καὶ κατὰ τροπὴν, λεγαίνειν· ἔνθεν Ἀρχίλοχος, Λέγαι δὲ γυναῖκες, ἀντὶ τοῦ ἀκόλαστοι· πλεονασμῷ, ἐλεγαίνειν· καὶ συνθέσει τῆς α ἐπιτάσεως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀσελγαίνειν. Καὶ ἡ Νηλέως θυγάτηρ Ἐλεγηῒς, ἄσωτος οὖσα ἦν. Ἧς καὶ ὁ πατὴρ ἤκουσεν ἐπικροτούσης τὸ αἰδοῖον καὶ βοώσης, Δίζεο δίζεο δὴ μέγαν ἄνδρα ἀ... Ὅς σʼ ἐπὶ Μίλητον κατάξει πήματα Καρσί. Ἀσέληνα: Ὄρη οὕτω καλούμενα· ἅπερ οἱ μὲν παρὰ τὴν Τραχῖνα εἰρῆσθαι, ὡς Ῥιανὸς ἐν τῷ ιδʹ Ἡρακλείας· Νίκανδρος δὲ, ἐν τοῖς Αἰτωλικοῖς, ὅτι, φησὶν, ἐν αὐτοῖς τῆς Σελήνης τῷ Ἐνδυμίωνι συγκαθευδούσης, συνέβαινε τοὺς ἄλλους τόπους ἀσελήνους εἶναι, καὶ μὴ μετέχειν τούτους θεοῦ φωτός. Ἀσήμαντον: Ἀφύλακτον, ἀφρόντιστον, ποιμένα μὴ ἔχουσαν ἐκ τοῦ σημαίνω. Ἀσφράγιστος: Ἀποίμαντος. Ἄσθμα: Ἡ ἀναπνοή. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄσω, ἦσμαι, ἄσμα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ἄσθμα. Ἢ παρὰ τὸ ἄημα πέπονθεν ἐπενθέσει τοῦ θ· τὸ γὰρ ἀνάλογον ἦν, ἄσμα· ὥσπερ καὶ χῶ, τὸ χωρῶ, χὼν, καὶ χθών· καὶ παρὰ τὸ χαμαὶ χαμαλὸς, καὶ χθαμαλὸς, τὸ κοιλότατον· καὶ φθέγγεσθαι παρὰ τὸ φῶ, τὸ εἰς φῶς ἄγειν τὰ τοῦ νοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἄσθμα, ἀσθμαίνω. Ἀσθενής: Παρὰ τὸ σθένος, ἡ δύναμις, μετὰ τοῦ στερητικοῦ ἄλφα, ἀσθενής. Ἄσις: Ἄσιν, ἰλὺν, ὅ ἐστι γῆν ψαμμώδη, ὅθεν καὶ ἀσιόγειαι, αἱ αἱμασιαί. Ἄση: Ἄσις, ἡ ἀκαθαρσία. Ὅμηρος, Τόσσην οἱ ἄσιν καθύπερθε καλύψω. Ἔστι δὲ παρώνυμον, ἄση, ἄσις, ὡς φήμη, φήμις. Τὸ δὲ ἄση γέγονε παρὰ τὸ ἄτω, ἄσω· ὅθεν Ἀσέ με δαίμονος αἶσα. Ἄσω, ἄση, ὡς μνήσω μνήμη, κνήσω κνήμη. Ἀσία: Προμηθέως μήτηρ ἡ Ἀσία, ὡς Λυκόφρων. Καὶ ἀπʼ αὐτῆς ἡ Ἀσία ὠνόμασται. Ἀσιάδος κρούματα: Τῆς κιθάρας. Οὕτως Ἀριστοφάνης εἶπε, παρῳδῶν τὸ ἐξ Ἐρεχθέως Εὐριπίδου. Ἀσιάτις: Ἡ τρίχορδος κιθάρα οὕτω καλεῖται. Εἴρηται δὲ, ὅτι ἐν Ἀσίᾳ τῇ πόλει τῆς Λυδίας κειμένῃ ἐν Τμώλῳ πρῶτον εὑρέθη. Καὶ τὰς γοώδεις δὲ ᾠδὰς ὑπὸ Νιόβης καὶ τῶν Λυδῶν γυναικῶν εὑρεθείσας εἰς Ἕλληνας ἀχθῆναι. Ὅθεν καὶ Λύδιος ὁ τρόπος μετωνομάσθη. Ἢ ἀπὸ Ἀσίου τινός. Ἄσιος: Τὸ α μακρὸν, καὶ ψιλοῦται· ἢ παρὰ τὴν αἶσαν, αἴσιος καὶ ἄσιος· ἢ παρὰ τὸ αἴσσω, Ἄσιος, ὡς ὀρθῶ, Ὀρθώσιος· κτήσω, Κτήσιος, αἰνήσω, Αἰνήσιος. Ἀσίω ἐν λειμῶνι: Ὄνομα πτώσεως γενικῆς. Ἡ εὐθεῖα, Ἀσίας. Ἐκλήθη οὖν Ἀσίας ὁ λειμὼν, ἀπὸ Ἀσίου τοῦ Κότυος, ὃς ἦν βασιλεὺς Λυδίας. Κλίνεται Ἀσίου, ὡς κοχλίας, κοχλίου· καὶ τὸ Ἰωνικὸν, Ἀσίεω. Ὁ κανών· οἱ Ἴωνες τὰς εἰς ΟΤ γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΑΣ καὶ εἰς ΗΣ γινομένας διὰ τοῦ ΕΩ προφέρουσιν· οἷον, Ὀρέστης, Ὀρέστου, Ὀρέστεω· Ἀτρείδης, Ἀτρείδου, Ἀτρείδεω· Πηλείδης, Πηλείδου, Πηλείδεω· Αἰνείας, Αἰνείου, Αἰνείεω. Αἰνείεω ἕταρον μεγαθύμου Δηϊκόωντα. ὅτι αἱ διὰ τοῦ ΕΩ Ἰωνικαὶ γενικαὶ, εἰ μὲν ἀπὸ βαρυτόνων κοινῶν γενικῶν ὦσι, προπαροξύνονται· οἷον, Ὀρέστου, Ὀρέστεω· Ἀτρείδου, Ἀτρείδεω· οὕτως οὖν καὶ Ἀσίεω. Χωρὶς εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσι· διὰ τὸ Ἑρμείεω, καὶ κατὰ συγκοπὴν, Ἑρμείω. Καὶ ἡ χρῆσις, Ἥρης Ἑρμείω τε καὶ Ἡφαίστου. Βορέου, Βορέεω, καὶ συγκοπῇ Βορέω, Βορέω ὑπʼ ἰωγῇ ἡ χρῆσις. Καὶ ἐϋμμελίεω, Ἐϋμμελίω Πριάμοιο, Οὕτως οὖν, Ἀσίας, Ἀσίου, Ἀσίεω Ἰωνικῶς, καὶ συγκοπῇ, Ἀσίω. Καὶ ὁμοίως οὐ προπαροξύνεται· ἐπειδὴ κατὰ πάθος ἐστὶν, ἤγουν κατὰ συγκοπήν. Ἐν ἡρωϊκῷ μέτρῳ τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ΗΣ εὐθειῶν γενικὰς οὐ προφέρουσιν οἱ ποιηταὶ εἰς ΟΥ, ἀλλʼ ἢ διὰ τοῦ ΕΩ, ὡς Πηλείδεω· ἢ διὰ τοῦ ΑΟ, ὡς Ὀρέσταο Βοιωτικῶς· Θετταλικῶς, καλοῖο· Δωρικῶς, Ἀτρείδα· κοινῶς καὶ Ἀττικῶς, Ἀτρείδου. Ἀσινεῖς: Οἱ Δρύοπες οἱ τὴν Ἀσίνην κατοικοῦντες. Καλλίμαχος, Δειλαίοις Ἀσινεῦσιν ἐπὶ τριπτῆρες ἁρπάσας. Εἴρηται, ὅτι Ἡρακλῆς τοὺς Δρύοπας λῃστεύοντας ἀπὸ τῶν περὶ Πυθῶ χωρίων ἐν τῇ Πελοποννήσῳ μετῴκισεν, ἵνα διὰ τὴν πολυπληθίαν τῶν ἐνοικούντων εἴργοιντο τοῦ κακουργεῖν· καὶ διὰ τοῦτο Ἀσινεῖς αὐτοὺς ὠνομάσθαι, ὡς μηκέτι κατὰ τὸ πρότερον σινομένους. Ἀσκαλαβώτης: Ζωΰφιον ἐοικὸς σαύρᾳ, ἐν τοῖς τοίχοις ἀνέρπον τῶν οἰκημάτων. Παρὰ τὸ ἀκαλῶς, τὸ ἡσύχως, καὶ τοῦ βῶ ῥήματος, ἀκαλαβώτης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ. Ἀσκάνιος: Ὁ υἱὸς Αἰνείου τοῦ Τρωός. Εἴρηται δὲ, ὅτι Αἰνείας ἐπιγαμίᾳ χρησάμενος ἀπʼ Ἀσκάλωνος, ὑπό τε Ἀσκάλου τοῦ τότε βασιλεύοντος τῆς χώρας ξενισθεὶς, διὰ τὴν πρὸς αὐτὸν φιλίαν τὸν υἱὸν Ἀσκάλιον προσηγόρευσεν· ὃς τῇ Ῥωμαίων διαλέκτῳ Ἀσκάνιος ὠνομάσθη. Ἀσκάλαφος: Παρὰ τὸ ἀσκαλὲς τῆς ἁφῆς, ὁ λίαν σκληρός. Ἀσκαρίζειν: Σημαίνει τὸ κινεῖσθαι. Σκαίρω, σκαρίζω, καὶ ἀσκαρίζω. Ἀσκάντης: Κλινίδιον εὐτελὲς, ὃ ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν σκίμπους ὀνομάζεται. Καλλίμαχος, καὶ τὸν μὲν ἐπʼ ἀσκάντα κάθισεν. Καὶ Ἀριστοφάνης, Ἔξει τὸν ἀσκάντην λαβών. Καὶ Πλάτων ὁ φιλόσοφος Πρωταγόρᾳ, Καὶ ἅμα ἐπιψηλαφήσας τοῦ σκίμποδος, ἐκαθέζετο παρʼ ἐμέ. Ὁ δὲ κράβατος οὐ παρʼ ἑνί. Εἴρηται δὲ παρὰ τὴν κάννην οὕτω δὲ ἐκάλουν τὴν ψίαθον ἀκάντης, καὶ ἀσκάντης, ἡ εὐτελὴς κλίνη, μηδὲ κάννην ἔχουσα. Ἀσκελές: Ἀλλὰ Ποσειδάων γαιήοχος ἀσκελὲς αἰεί. Ἀμετακινήτως, κατὰ στέρησιν τῶν σκελῶν· ἢ ἀδιαλείπτως, καὶ ἄγαν σφοδρῶς· καὶ ἀσκελέως, τὸ σκληρῶς. Παρὰ τὸ σκέλω, τὸ ξηραίνω, γίνεται ἀσκελὲς, τὸ ἄγαν σκληρόν· ὅθεν καὶ σκέλος· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ἐσκληκέναι· ὅθεν καὶ Ἀσκληπιὸς, ὁ μὴ ἐῶν τὰ σκέλη ἐσκληκέναι καὶ ξηραίνεσθαι· ἀπὸ μέρους δὲ τὸ ὅλον σῶμα δηλοῖ. Καὶ γὰρ τὸν Ἐπιδαύρου τύραννον ὀφθαλμιῶντα θεραπεύσας, ἐκλήθη Ἀσκληπιός· πρότερον γὰρ Ἥπιος ἐκαλεῖτο. Ἢ ὅτι τὰ ἀσκελῆ ὅ ἐστι σκληρὰ τῶν νοσημάτων ἥπια ποιεῖ. Καὶ ἀσκληπιὰς, βοτάνη τίς. Ἀσκητής: Διὰ τὸ ὡς ἀσκὸν νεκροῦσθαι τὸν ἀσκητήν· ὅρος δὲ αὐτοῦ, ὁ πόνος τῆς ἀσκήσεως. Καὶ ὁ ἀθλητὴς, ἀπὸ τοῦ ἀσκῆσαι· ἐκ τοῦ ἀσκός. Ἀσκηθής: Παρὰ τὸ σχέθω, κατὰ σύνθεσιν καὶ ἔκτασιν καὶ τροπήν· ὁ ὑγιὴς καὶ ἀκώλυτος τοῦ πράττειν. Ἀσκηθῆ ἀβλαβῆ, θεραπευθέντα καὶ σωζόμενον. Ἀσκός: Ἐκ τοῦ σχίζω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α· ἢ παρὰ τὸ σχῶ, σχήσω, ἀσχὸς, καὶ ἀσκὸς, ὁ ἀβλαβὴς καὶ ὑγιὴς καὶ μὴ ἐσχισμένος. Ὅθεν καὶ ἀσκηθὴς ὁ ἀβλαβὴς καὶ ὑγιὴς, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἀσκοῦ. Ἀσκῆσαι δὲ, τὸ θεραπεῦσαι, ἐπιμεληθῆναι, ἀθλῆσαι ποιήσασθαι. Ἀσκοφορεῖν: Ἐν ταῖς Διονυσιακαῖς πομπαῖς τὰ μὲν ὑπὸ τῶν ἀστῶν πράττεται, τὰ δὲ τοῖς μετοίκοις ποιεῖν ὑπὸ τῶν νομοθετησάντων προστέτακται. Οἱ μὲν οὖν μέτοικοι, χιτῶνας ἐνδεδυμένοι χρῶμα ἔχοντας φοινικοῦν, καὶ τὰς σκάφας φέρουσιν· ὅθεν καὶ σκαφηφόροι λέγονται· οἱ δὲ ἀστοὶ ἐσθῆτα ἔχουσιν ἣν βούλονται, καὶ ἀσκοὺς κατὰ τῶν ὤμων φέρουσι, καὶ διὰ τοῦτο ἀσκοφόροι καλοῦνται. Ἀσκώματα: Καλοῦνται καὶ τὰ δέρματα τὰ ἐπιρραπτόμενα ταῖς κώπαις ἐν ταῖς τριήρεσι, διὰ τὸ μὴ εἰσφέρειν τὸ θαλάσσιον ὕδωρ. Ἀριστοφάνης, Ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον. Ὅτι καὶ ἀπὸ ἀσκῶν γίνονται, καὶ ἄγχιστά εἰσι. Καλοῦνται δὲ ἀσκώματα καὶ οἱ γνάθοι· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν χαλκευτικῶν ἀσκωμάτων, ἃ εἰσὶ φύσαι χαλκευτικαί. Ἄσμενος: Ἥδω τὸ εὐφραίνομαι· ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἧσμαι· ἡ μετοχὴ, ἡσμένος, καὶ ἄσμενος, τροπῇ τοῦ η εἰς α. Ἐξ αὐτοῦ, ἀσμενίζω· καὶ συνασμένιζε, τὸ συνευφραίνου. Τινὲς δὲ λέγουσι μὴ εἶναι μετοχήν· ὅτι πᾶσαι αἱ τοῦ παρακειμένου μετοχαὶ προπαροξύνονται. Πρὸς οὓς φαμὲν, ὅτι λέγουσιν οἱ τεχνικοὶ μετοχὴν εἶναι παρακειμένου, ἀπὸ τοῦ ἥδω, ἡσμένος· κατὰ συστολὴν τῆς ἀρχούσης, ἄσμενος· καὶ ἅμα τῇ συστολῇ ἀνεβίβασε τὸν τόνον καὶ προπαροξύνεται. Ἀσμωλή: Ἀναπνοὴ ὀλίγη· καὶ ἀσμωλεῖν, ἀγνοεῖν. Ἀσούρ: Ὁ κρατὴρ ὑπὸ Φοινίκων. Ἀσκωλιάζω: Ἀσκωλιάζειν ἐστὶ, τὸ ἵστασθαι ἐφʼ ἑνὸς ποδὸς ἐφαλλόμενον ἢ στερούμενον τῶν κατὰ φύσιν. Εἴρηται παρὰ τὸ σκῶλον, ὅ ἐστι σκόλοπα, τῷ ἑνὶ ποδὶ ἅλλεσθαι· ἀπὸ τῶν πατούντων σκόλοπα καὶ χωλευόντων· ὅπερ Ἐπίχαρμος ἐν Πέρσαις σχωλοβατίζειν φησί. Σκωλιάζειν οὖν, καὶ κατὰ πλεονασμὸν, ἀσκωλιάζειν. Τινὲς δὲ οὐ πλεονασμὸν ἡγοῦνται τὸ α· ἀλλὰ παρὰ τὸν ἀσκὸν γέγονε. Κυρίως γὰρ ἀσκωλιάζειν λέγεται τὸ ἐπὶ ἀσκῶν ἅλλεσθαι. Οὕτως Ἐπαφρόδιτος. Ἀσπάζω: Ἔστι ῥῆμα σπῶ, καὶ σημαίνει τὸ διαχωρίζω. Ἐξ αὐτοῦ γίνεται σπάζω κατὰ παραγωγὴν, ὡς φρῶ, φράζω· βῶ, βάζω· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσπάζω, τὸ μὴ διαχωρίζεσθαι, ἀλλʼ ὑπὸ τῆς φιλίας ἡνῶσθαι. ἀσπάζεται, κατὰ στέρησιν τοῦ μὴ σπᾶν· ὁ γὰρ διαλυόμενος καὶ ἐχθαίρων ἢ ἐχθραίνων ἀποσπᾷ ἀπʼ ἐκείνου ἑαυτόν· ὡς ἐπὶ Τηλεμάχῳ, Ἦ ῥα, καὶ ἐκ χειρὸς χεῖρα σπάσεν Ἀντινόοιο. Ἐκ τοῦ οὖν ἐναντίου τὸ ἀντέχεσθαί τινος κατὰ φιλίαν ἀσπάζεσθαι εἴρηκεν. Ἀπὸ τοῦ ἀσπάζω ῥηματικὸν ὄνομα, ἀσπαστός· καὶ οὐδέτερον, ἀσπαστόν. Ὁ μέλλων, ἀσπάσω· ἀφʼ οὗ ἀσπάσιος, καὶ ἀσπασίως, τὸ προσηνῶς καὶ φιλοφρόνως. Ἔστι δὲ παρασύνθετον, ἀπὸ τοῦ ἀσπάζω συνθέτου· τὸ γὰρ ἀσπάζομαι σύνθετόν ἐστιν, ἀπὸ τοῦ σπῶ ῥήματος· ἀφʼ οὗ τὸ σπῶμαι· καὶ παράγωγον σπάζω. Καὶ προσῆλθεν ἡ α ἐπίτασις, καὶ ἐποίησε τὸ ἀσπάζω. Τὸ γὰρ ἐπισπᾶσθαι ἔστι τὸ ἀσπάζεσθαι. Ἀρσενικὸν, ἀσπάσιος· τὸ θηλυκὸν, ἀσπασίη. Λέγεται καὶ ἐπιρρηματικῶς, ἀντὶ τοῦ ἀσπασίως. Ἀσπάσιος: Ἡ διὰ τοῦ ΙΟΣ παραγωγὴ παρὰ μέλλοντα γινομένη τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν· ὀρθώσω, Ὀρθώσιος· αἰνήσω, Αἰνήσιος· ἀρκέσω, Ἀρκέσιος, καὶ Ἀρκείσιος· ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἄρσω ἄρσιος, ὁ ἁρμοζόμενος· καὶ ἀνάρσιος, ὁ μὴ ἁρμοζόμενος· ἅζω, ἅσω, ἅσιος, καὶ κατὰ ἀντίθεσιν ὅσιος· κτήσω, κτήσιος· ἄξω, ἄξιος. Οὕτως οὖν καὶ ἀσπάζω ἀσπάσω, ἀσπάσιος· καὶ θαυμάσω θαυμάσιος. Ὀξύνεται δὲ ἀνεψιὸς, δεξιός· τοῦ δὲ πλησίος ἀπὸ τοῦ πλητὸς ἔχομεν τὴν χρῆσιν· ὁ γὰρ ἄπλητος ὁ ἀπροσπέλαστος· πλητὸς, πλησίος, ὡς ἄμβροτος ἀμβρόσιος, τροπῇ τοῦ τέλους. Οὐ γέγονε δὲ τὸ πλησίος παρὰ μέλλοντα. Οἱ γὰρ Λάκωνες τὰ παρὰ μέλλοντα εἰς τὸ τ οὐ τρέπουσιν, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ τ εἰς τὸ σ· ἐνιαυτὸς, ἐνιαύσιος, ἐνιαύτιος λέγουσιν, ὑπόμνησιν διδόντες τοῦ προτέρου τ· πλοῦτος, πλούτιος, πλούσιος· τὸ δὲ πλησίος, πλητίος λέγουσιν. Ὥστε οὐ παρὰ μέλλοντα. Παρὰ τὸ πέλω παράγωγον πελάζω, τὸ προσεγγίζω· ῥηματικὸν ὄνομα, πλατὸς καὶ πλητός· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς σ, καὶ κατὰ παραγωγὴν, πλησίος, ὡς ἄμβροτος, ἀμβρόσιος. Ἀσπαστόν: Τὸ ἡδύ· τοῦ α κατʼ ἐπίτασιν ὄντος· ὅπερ ἄν τις πρὸς ἑαυτὸν ἐπισπᾷ. Ἀσπάραγος: Κυρίως ἐπὶ τοῦ ἑλείου ἢ ὀρείου, ὁ μὴ σπειρόμενος. Ἀσπάλαθος: Εἶδος ἀκάνθης. Νίκανδρος, Ἐν γὰρ ὄρει ῥάμνοι τε καὶ ἀσπάλαθοι κομέονται. Παρὰ τὸ σπῶ, σπάλαθος, καὶ ἀσπάλαθος. Ἀσπαλιεύθην: Ἀσπαλιεύθην ὡς οὐκ οἶδʼ εἴ τις ἰχθῦς ὑπὸ τοῦ δελέατος τῆς ἡδονῆς, καὶ ἐνήχετό μοι τὸ ἄγκιστρον. Ἀσπαλιεύς: Παρὰ τὸ ἀποσπᾶν τοὺς ἰχθῦς ἐκ τῆς θαλάσσης· οἷον σπῶ, σπεύς· πλεονασμῷ τῆς ΛΙ συλλαβῆς, σπαλιεύς· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀσπαλιεύς. Ἀσπαλιευτής: Ὁ ἁλιεύς· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ σπᾶν, καὶ τὸ λίνον· ὁ σπῶν τῷ λίνῳ· τοῦ α ἢ πλεονάζοντος, ἢ ἐπίτασιν σημαίνοντος· ὅθεν καὶ ἀσπαλιευτὴς, ὁ ἐκ τῆς ἁλὸς σπῶν τοὺς ἰχθῦς. Ἄσπετος: Ἔστι ῥῆμα σπῶ· ὅπερ γέγονε παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, ὡς παρὰ τὸ ἔχω, σχῶ· ἐξ οὗ τὸ σπᾶσθαι καὶ ἐπισπᾶσθαι ποσίν. Ἄσπετος: Ῥηματικὸν ὄνομα σπετός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, Ἄσπετος αἰθήρ, οἱονεὶ ὁ πολὺς καὶ μέγας καὶ δυνάμενος ἄρρηκτος γενέσθαι· ἢ οὗ οὐκ ἄν τις ἐφίκοιτο, δυσπαρακολουθήτου διὰ τὸ μέγεθος. Ἢ παρὰ τὸ σπῶ, τὸ κρατῶ, σπετὸς, καὶ ἄσπετος. Ἄσπετον: Ἀπλήρωτον, πολύν. Λυκόφρων, Ἀλλʼ ἄσπετον χέασα παμμιγῆ βοήν. Δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, εἶναι· ἄσπετα τὰ οὕτω πολλὰ καὶ μεγάλα, ὥστε καὶ ἄρρητα ὑπάρχειν τοῦ λέγεσθαι. Ἀσπερχές: Ἀδιαλείπτως, τοῦ α κατʼ ἐπίτασιν, τουτέστι τὸ ἄγαν ἐσπευσμένον, παρὰ τὸ σπέρχω· συνεχῶς, ἰσχυρῶς, ταχέως. Ἄσπειστον: Ἀπὸ τοῦ σπένδω· οὗ ὁ μέλλων, σπείσω· ὁ παρακείμενος, ἔσπεικα, ἔσπεισμαι, ἔσπεισαι, ἔσπεισται, σπειστὸς, καὶ ἄσπειστος, ἄσπονδος. Ἀσπιστής: Πεζὸς ὁπλίτης, πολεμιστής· ἀπὸ τοῦ ἀσπίζω ἐξ οὗ ὑπερασπίζω ὁ μέλλων, ἀσπίσω, ἤσπικα, ἤσπισμαι, ἤσπισται, ἀσπιστής. Ἀσπίς: Ἀσπὶς σημαίνει δύο· τὸ μὲν ζῷον, ἐπὶ τοῦ ἑρπετοῦ, διὰ τὸ κύκλους ποιεῖν τοῦ σώματος καὶ μὴ ταχέως ἐκτείνειν εἰς μῆκος· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὅπλου· οὕτω γὰρ συστρέψαν ἑαυτὸ πολεμεῖ καὶ μάχεται. Τὸ δὲ ὅπλον, παρὰ τὸ σπῶ, γίνεται σπίζω, τὸ ἐκτείνω καὶ μηκύνω· ὁ μέλλων, σπίσω· ἀποβολῇ τοῦ ω, σπις τὸ μακρόν· παρὰ τὸ ἀποσπᾶσθαι καὶ διατείνεσθαι· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσπὶς, ἥτις τοῦ μακρὰν εἶναι ἀπήλλακται· εἰς περιφερὲς γὰρ σχῆμα ἔγκειται, τὸ μὴ εἰς ἔκτασιν μεμηκυμμένον, ἀλλʼ εἰς περιφέρειαν κεκυκλωμένον. Ἢ παρὰ τὸ ἀσπαστὴν εἶναι τοῖς φοροῦσιν ἐν τῷ πολέμῳ. Ἐξ οὗ ῥίψασπις. Ἀσπίδος ὁ κανών· Τὰ εἰς ΙΣ θηλυκὰ, διὰ τοῦ π ἐκφερόμενα, ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ ΔΟΣ κλίνεται· ἁπλᾶ μὲν, κρηπὶς, κρηπίδος· σύνθετα δὲ, βοῶπις, βοώπιδος· ἑλικῶπις, ἑλικώπιδος. Διὰ τί ὀξύνεται; Τὰ εἰς ΠΙΣ θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται, βαρύνονται, θέσπις, τράμπις· ἔστι δὲ βαρβαρικὸν ὅπλον· εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος, ὀξύνεται, ἀσπὶς, ἐλπὶς, ἐμπὶς, εἶδος κώνωπος. Ἀσπιδιώτης: Εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἀσπίδος, ἀσπιδίτης, δηλονότι πλεονασμῷ τοῦ ω· εἰ δὲ παρὰ τὸ ἀσπίδιος οἷον, ἔνθεν ὑπασπίδια παράγωγον, οὐ πλεονάζει, ὥσπερ ἴδιος, ἰδιώτης· καὶ ἥλιος, ἡλιώτης, καὶ ἀφηλιώτης· οὕτως ἀσπίδιος, ἀσπιδιώτης. Ἀσπληδών: Φασὶ γὰρ εἶναι Σπληδόνα τὸν Πρεσβῶνος καὶ Στερόπης. Ἀπολλόδωρος δὲ φησὶν Ἀσκληπιάδην οὕτω λέγειν, Σπληδόνα τʼ ἠγαθέην. Ὅταν οὖν εὕρωμεν, Οἵδʼ Ἀσπληδόνα ναῖον. Πλεονασμὸς ποιητικός ἐστι τοῦ α. Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Ἀσπουδεί: Ἄνευ κακοπαθείας, καὶ χωρὶς πόνου. Ἆσσον: Τὸ ἐγγὺς καὶ πλησίον. Εἴρηται παρὰ τὸ ἐγγύς· συγκριτικὸς τύπος, ἐγγύτερος, ἐγγίων, ἔσσων· καὶ τὸ οὐδέτερον, ἔσσον καὶ ἆσσον, ὡς μέγας, μεγάτερος, μεγίων, μέσσον, καὶ μᾶσσον· Ἠὲ τοσοῦτον ὀΐομαι, ἢ ἔτι μᾶσσον. Ἀντὶ τοῦ μακρότερον. Οὕτως ἔσσον, ἆσσον. Οὕτως εὗρον ἐν σχολίοις τοῦ ῥηθέντος Ἀπολλωνίου. Ἢ παρὰ τὸ ἅπτω καὶ προσεγγίζω· καὶ Αἰολικὸν, ἄσσω, ἄσσον· νίπτω, νίσσω. Ἅσσʼ ἐθέλῃσθα: Φησὶν Ἀρίσταρχος τρία σημαίνειν τὴν λέξιν, τινὰ, ἅτινα, ὅσσα. Καὶ ἀεὶ ψιλοῦται· δασύνεται δὲ, ὅτε δηλοῖ τὸ ἅτινα. Καὶ ἔστι κατὰ Ἡρωδιανὸν δύο μέρη λόγου· τὸ α, ἄρθρον, καὶ τὸ ΣΑ, ὅ ἐστι Μεγαρικὸν, δηλοῦν τὸ τινά. Καὶ παραλόγως, φησὶ, δασύνεται. Ἀσσυρία: Ἡ Βαβυλωνία· τὸ μὲν πρῶτον ἐκαλεῖτο Εὐφράτις, ὕστερον δὲ Χαλδαία· τὸ τελευταῖον δὲ, ἀπὸ Ἀσούρου τοῦ Σούσου, Ἀσσυρία, ὡς Ξενοκράτης ἐν πρώτῳ Χρονικῶν. Αὐτίκα δʼ Ἀσσυρίης ἐπέβαν χθονὸς, ἔνθα Σινώπην θυγατέρʼ Ἀσωποῦ. Ἡ πλησίον τῆς Σινώπης γῆ, ἕως Ἀπαμείας καὶ ἔτι κάτω, ἡ κειμένη πρὸς τῇ θαλάσσῃ τῇ Ποντικῇ τῇ φερομένῃ ἐπὶ Περσίδα καὶ Ἰνδίαν, καλεῖται πᾶσα Συρία· διὰ τὸ συρῆναι αὐτὴν ὑπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ μερικοῦ γενομένου· Ἀσσυρία δὲ, ἡ ἐγγὺς τῆς συρείσης γῆς οὖσα· ἥτις ἐστὶν ἡ Σινώπη· παρὰ τὸ μὴ σύρεσθαι. Ἀσσύριοι, τὸ ἔθνος. Καλλίμαχος, Ἦ ἀπʼ Ἀσσυρίων ἡμεδαπὴ στρατιή. Καὶ, Ἥμισυ μὲν Πέρσαι, ἥμισυ δʼ Ἀσσύριοι. Εἴρηται παρὰ τὸν Ἀσσάρακον τοῦ ἔθνους ἐπικρατήσαντα, ἐκβολῇ τοῦ κ, Ἄσσαρος· καὶ τροπῇ, Ἄσσυρος· καὶ παραγωγῇ, Ἀσσύριος, ὡς μάθω, μῦθος. Ἀσσυρίους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ· παρὰ τὸ μηκέτι Σύρους εἶναι· ἵνʼ ᾖ Ἀσύριος. Ἄσσον: Τὰ πρὸ δύο τῶν αὐτῶν βραχέα εἰσί. Σεσημείωται τὸ μᾶλλον καὶ θᾶσσον. Εἰσὶ δὲ καὶ ἕτερα σεσημειωμένα, ἅπερ Εὐδαίμων παρατίθησιν, ὡς τὸ ῥᾶσσον, τὸ εὐχερές· Νάσσων, ὄνομα κύριον, καὶ ἐλάσσων. Ἄσταχυς: Σίταχύς τις ἐστὶν, ὁ τὸν σῖτον συνέχων· ἢ στῶ, στήσω, στήκω, στάχυς, καὶ ἄσταχυς. Ἢ παρὰ τὸ ἐν τάξει τὸν σῖτον στείχειν. Προπαροξύνεται. Πᾶν γὰρ ὄνομα εἰς ΥΣ λῆγον ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται. Ἀστάρτη: Ἡ θεός· ὄνομα εἰδώλου ἐστί· λέγεται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἄστρου. Ἄστρον γὰρ, ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνάπλασμα· ἀφʼ οὗ τὸ εἶδος καλεῖται, ἔχον ὄνομα ἄστρου. Λοιπὸν παρὰ τὸ ἄστρον, ἀστράτη, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀστάρτη. Ἢ παρὰ τὸ ἀστεράτη· καὶ συγκοπῇ, ἀστράτη. Ἔφορος γὰρ τῶν ἄστρων ἡ θεός. Ἀστεμφής: Ἀλλʼ ἀστεμφὲς ἔχεσκεν. Καὶ ἀστεμφέως, ἀμετακινήτως, ἰσχυρῶς· παρὰ τὸ στέμβειν, τὸ κινεῖν συνεχῶς. Ἀστεμβὴς οὖν, ὁ ἀκίνητος, καὶ ἀστεμφής. Ἢ παρὰ τὸ στρέφω στρεφὴς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀστρεφής· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀστερφής· καὶ ἐλλείψει τοῦ ρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἢ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς μ, γίνεται ἀστεμφής. Καὶ ἀστεμφὲς, τὸ ἀμετακίνητον ἢ βέβαιον· κατὰ ἀπόφασιν τοῦ στεμβάξαι, ὅ ἐστιν ὑβρίσαι. Λυκόφρων δὲ, ἀντὶ τοῦ πολυστένακτα, μεμπτά· Δύσζηλος ἀστέμβακτα τιμωρουμένη· βοῶσα δʼ οὐ κλύοντα δεσπότην πόσιν. Ἀστεροπή: Ἡ ἀστραπή· παρὰ τὸ στερίσκειν τοὺς ὦπας τοῦ ὁρᾶν, διὰ τῆς ἀντιλαμπούσης λαμπηδόνος. Ἢ παρὰ τὸ ὄπτω, ὀπτή· καὶ μετὰ τῆς ἀστέρος γενικῆς, ἀστεροπτή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, ἀστεροπή. Καὶ τὸ στεροπὴ ὁμοίως· καὶ στεροπηγερέτης, ὁ ἀστραπτικός. Ἀστεροπητής: Ἀστραπτικὸς, ἀστραπὰς ποιῶν. Ἀστεῖος: Ὄνομα ἐκ τοῦ ἄστυ· σημαίνει τρία. Λέγεται κυρίως ὁ ἐν ἄστει διατρίβων· λέγεται καὶ ὁ διʼ ἦθος χρηστὸν ἐπαινούμενος, ὡς ὁ Μωϋσῆς, Ὡς ἦν τὸ παιδίον ἀστεῖον τῷ θεῷ. Λέγεται καὶ ὁ γελωτοποιός. Ἀστήρ: Ἵστημι, στήσω, στὴρ, καὶ ἀστὴρ, ὁ μὴ ἱστάμενος· παρὰ τὸ ἄστατον ἔχειν δρόμον· κυρίως ἐπὶ τῶν πλανητῶν λέγεται, ὁ μὴ στάσιν ἔχων, ἀστατὴρ, καὶ ἀστήρ· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπλανῶν. Ζητεῖται διὰ τὶ, ὥσπερ γίνεται κατὰ συγκοπὴν γαστρὸς, μὴ τὸν αὐτὸν τρόπον ἀπὸ τοῦ ἀστέρος ἀστρός .... ὡς μὴ ἔχει μίμημά τι ἡ ἀστέρος γενικὴ, οὐ συγκόπτεται. Τὸ γὰρ Ἴστρος βαρύτονόν ἐστιν. Εἰ δέ τις εἴποι, ὅτι καὶ ἡ γαστρὸς γενικὴ οὐκ ἔχει εὐθεῖαν διὰ τοῦ ΤΡΟΣ ὀξυτόνου, ἵνα μιμήσηται, ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι τὸ γαστὴρ παραλόγως ὀξύνεται, τῶν ἄλλων ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντων βαρυτόνων. Ἐπεὶ οὖν παραλόγως ὀξύνεται τὸ γαστὴρ, τούτου χάριν κατὰ τὴν γενικὴν παραλόγως ἀνεδέξατο τὴν συγκοπήν. Διὰ τί δὲ, ὥσπερ γίνεται ἄνδρα καὶ θύγατρα, οὐ γίνεται καὶ μήτρα καὶ πάτρα; Ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τοῖς μήτρα καὶ πάτρα, ὃ σημαίνει τὴν πατρίδα. Χοιροβοσκός. Ἄστηνος: Ὁ δυστυχὴς καὶ πένης· παρὰ τὸ στάσιν μὴ ἔχειν, μήτε οἴκησιν. Σύνεστι δὲ τοῦτο πένητι. Ἀστίβητος: Ἀπάτητος, ἢ ἀδιάβατος. Ἀπὸ τοῦ στείβω, ὁ μέλλων δεύτερος, στιβῶ· καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται στίβω, στιβήσω, ἐστίβηκα, ἐστίβημαι, ἐστίβηται, στιβητὸς, καὶ ἀστίβητος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. Τὸ δὲ στίβω, παρὰ τὸ στῶ. Ἄστικτον: Οὕτως οἱ Ἀττικοὶ ἐκάλουν τὸ ἐλεύθερον χωρίον, καὶ μὴ ὑποκείμενον χρήστῃ. Εἴρηται δὲ, ὅτι τοῖς ὑποκειμένοις χρέεσι χωρίοις εἰώθασιν ἐγκαταπηγνύειν στήλην, ἣν ἐκάλουν ὅρον· ἐν ᾗ ἐκεχάρακτο τὸ χρέος, καὶ ὁ χρήστης· ἵνα μὴ πλανηθεὶς ἕτερος ὡς ἐπὶ καθαρῷ αὐτῷ δανείσῃ· τὸ δὲ ἐλεύθερον ἄστικτον ἐκάλουν. Ἄστρον: Παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, αἴσω, γίνεται αἶστρον· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι, ἄστρον καὶ ἀστήρ. Ἢ παρὰ τὸ στῶ, στήσω, στήρ. Ἄστριας: Καλλίμαχος, δέκα δʼ ἄστριας αἴνυτο λάτρον. Εἴρηται ὑποκοριστικῶς. Ὡς γὰρ ὁ παρθένιος πάρθις, καὶ ὁ Χαλδαῖος Χάλδις, καὶ ὁ λάσταυρος λάστρις, καὶ Ἀμφιάραος Ἄμφις, οὕτω καὶ ὁ ἀστράγαλος ἄστρις. Ἀστροβολίως: Ἐντρεχῶς, Πλάτων· οἱ δὲ, ταχέως. Ἀστροβοληθῆναι: Τὸ νόσῳ τινὶ κατασχεθῆναι· ἐπὶ τῶν παιδίων· κυρίως δὲ τὰ τῶν δένδρων καταβληθέντα ἐπὶ τὴν ἐπιτολὴν τοῦ κυνός. Ἀσθαίνω: Δυσπαθῶ, ἀδυνατῶ, κακοπαθῶ, μοχθῶ, χαλεπαίνω, ταλαιπωρῶ. Ἀττίαγγας: Τὰς ὑποφυλλίδας τῶν βοτρύων· οἱ δὲ, ἀκτῖνος αὐγάς· ἔνιοι, ἄστριγγας, καὶ ἄστριγας ἄλλοι. Ἀστράγαλος: Ἐπὶ τοῦ ποδὸς, παρὰ τὸ ἀστραβῆ καὶ ὀρθὴν φυλάττειν τὴν βάσιν· ἢ ὁ μὴ πρὸς τὸ μένειν καὶ ἑστάναι γεγονὼς, ἀλλὰ πρὸς τὸ κινεῖσθαι, ἀστάγαλός τις ὢν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἀστράγαλος. Ἐπὶ δὲ τῶν νωτιαίων ὀστέων, παρὰ τὸ ἐμπεπάρθαι καὶ μὴ στρέφεσθαι μηδὲ κινεῖσθαι, κατὰ στέρησιν τοῦ ἄλφα. Σημαίνει δὲ τρία· ἐπὶ μὲν τοῦ κυρίου καὶ συνήθους ἡμῖν τιθεμένου Νείατον ἀστράγαλον, ἐπὶ δὲ τοῦ σφονδύλου, ἐκ δέ μοι αὐχὴν ἀστραγάλων ἐάγη. ἐπὶ δὲ τῆς παιδιᾶς, οἷον, ἀμφʼ ἀστραγάλοισι χολωθείς. Ἀστραβής: Ὁ ἄτρεπτος. Πίνδαρος, Ἄμαχον ἀστραβῆ κίονα. Παρὰ τὸ στρέφω, στρεφὴς, καὶ ἀστραβὴς κατὰ τροπήν. Ἀστράβη: Ἐπὶ σκεύους εἴρηται ξυλίνου· ἤγουν τὸ ἐπὶ τῶν ἵππων τιθέμενον ξύλον, ὃ κρατοῦσιν οἱ καθεζόμενοι, οἱονεὶ ἀστραφὴ τὶς οὖσα· παρὰ τὸ μὴ στρέφεσθαι καὶ πίπτειν τοὺς καθεζομένους. Λέγουσι δὲ καὶ αὐτὸ τὸ νωτοφόρον ὑποζύγιον· οἱ δὲ, τὴν σωματηγὸν ἡμίονον, ἀστράβην λέγουσιν. Ἀστραβαλίζειν: Ὁμαλίζειν, ἀπευθύνειν. Ἀστραπή: Παρὰ τὸ ἀστάτως καὶ ῥᾶον παύεσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀστέρος ὀπὴν ἔχειν, ἤγουν διάπυρος ὡς ἀστήρ. Ἢ ἐκ τοῦ ἀστεροπή. Ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν, ἀστεράπτω· καὶ συγκοπῇ, ἀστράπτω· ἢ παρὰ τὸ στερῶς ἅπτεσθαι οὗ ἂν ἐφίκοιτο. Ἄστυ: Ἡ πόλις. Φιλόχορος ἐν τῷ πρώτῳ τῆς Ἀτθίδος φησίν· Ἄστυ δὲ προσηγόρευσαν τὴν πόλιν διὰ τὸ πρότερον νομάδας καὶ σποράδην ζῶντας τότε συνελθεῖν καὶ στῆναι ἐκ τῆς πλάνης εἰς τὰς κοινὰς οἰκήσεις, ὅθεν οὐ μετανέστησαν. Οὕτως Ὠρίων περὶ ἐθνικῶν. Ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἵστασθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐφʼ ὑψηλῶν τόπων τὰς πόλεις ᾠκοδόμουν. Ἀστυβοώτην: Ἐπιθετικῶς τὸν κήρυκα· εἰς τὸ ω τῆς Ἰλιάδος· παρὰ τὸ ἐν ἄστει βοᾶν· βοῶ, βοώτης. Ἀστυάναξ: Ὁ υἱὸς τοῦ Ἕκτορος· οὐκ ἔστι παρὰ τὸ ἀνάσσω, τὸ βασιλεύω, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἀνακῶς ἔχειν τοῦ ἄστεος τὸν Ἕκτορα. Καὶ ἄνακας ἐντεῦθεν τοὺς Διοσκούρους Ἀττικοὶ, ὅτι ἐπιμελῶς αὐτοῖς ἐχρήσαντο, διὰ τὴν Ἑλένην τὰς Ἀφίδνας ἐκπορθοῦντες. Οὕτως Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανός. Ἰλιάδος ζʹ, Τόν ῥʼ Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι Ἀστυάνακτʼ· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ. Ἀστυπαλαία: Μοῖρα τῆς Σάμου οὕτω καλουμένη. ὅτι Προκλῆς καὶ Τεμβρίων, ἀποικίαν στείλαντες εἰς Σάμον, πρὸς τοὺς ἐνοικοῦντας Κᾶρας κοινωνίαν θέμενοι, ᾤκησαν παρὰ τὸν Σχήσιον ποταμὸν, καὶ εἰς δύο φυλὰς τὴν πόλιν διένειμαν· ὧν τὴν μὲν Σχησίαν ὠνόμασαν, ἀπὸ τοῦ Σχησίου ποταμοῦ παρακειμένου τῇ πόλει· τὴν δὲ, Ἀστυπαλαίαν, ἀπὸ τοῦ παλαιοῦ ἐκεῖσε ὄντος ἄστεος. Οὕτως Θεμισταγόρας ἐν τῇ χρυσῇ βίβλῳ. Ἀστυρόν: Τὸ ἄστυ. Καλλίμαχος, Ἡ μὲν ἀερτάζουσα μέγα τρύφος ὑψιζώνου, ἀστυρὸν εἰσανέβαινεν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἄστυ ὑποκοριστικῶς, ἀστυρόν. Οὕτω Θέων ἐν ὑπομνήματι τῶν τοῦ β Αἰτίου. Ἀστυπορεῖ: Σιλλοφωνεῖ, τυροπωλεῖ. Ἀστυφέλικτον: Ἀκίνητον, ἄσειστον· ἀπὸ τοῦ στυφελίζω. Ἀσύφηλος: Ὅς μʼ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν. Ἄτιμον, ἢ ἀπαίδευτον, ἀδόκιμον, καὶ ἀνόητον. Παρὰ τὸ ἄσω, τὸ βλάπτω, καὶ τὸ φηλῶσαι, ὃ σημαίνει τὸ δολῶσαι καὶ ἀπατῆσαι· ἐξ οὗ καὶ φῆλος, ὁ ἀπατηλός· καὶ φήληκες, τὰ σῦκα, τὰ ὠμὰ μὲν ὄντα, τῇ δὲ ἰδέᾳ πέπειρα· καὶ φηληκίζω, ἀπὸ τοῦ φήληξ φήληκος· τοῦτο παρὰ τὸ σφάλλω, σφάληξ, καὶ σφήληξ. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ ἀπατῶ, καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ σώσω, Σωσικράτης, Σωσίβιος· ἀρκέσω, Ἀρκεσίλαος· οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄσω καὶ φῆλος, γίνεται ἀσίφηλος, καὶ ἀσύφηλος, ὡς δίφρος δύφρος, ἢ μούνυχος μούνιχος. Ἢ παρὰ τὸ σοφὸς γίνεται σόφηλος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀσόφηλος, καὶ μεταβολῇ τοῦ ο εἰς υ, ὡς ἄγορις ἄγυρις, ἀσύφηλος. Ἀσφάραγος: Ὁ λαιμὸς, ὁ λάρυγξ· Οὐδʼ ἄρʼ ἀπʼ ἀσφάραγον μελίῃ τάμε χαλκοβαρείῃ, ὀφρά τί μιν προτιείποι ἀμειβόμενος ἐπέεσσι. Καὶ πάλιν· Ἐρισφάραγος πόσις Ἥρης ἔσται. Παρὰ τὸ σφαραγεῖν, ὅ ἐστιν ἠχεῖν· διʼ αὐτοῦ γὰρ ἡ φωνὴ φέρεται. Ἢ παρὰ τὸ ἀσπαίρω ἀσπάραγος καὶ ἀσφάραγος· ἅλλεται γὰρ καὶ κινεῖται ἐν τῷ καταπίνειν. Ἢ παρὰ τὸ σπῶ, σπάραγος καὶ ἀσφάραγος· τείνεται γὰρ ἐν τῷ λέγειν. Λέγεται δὲ καὶ τὸ ἀκανθῶν ὑποφυόμενον βλάστημα. Ἔστι δέ τι καὶ βοτάνης εἶδος ἀσφάραγος, πρὸς τὰς καθάρσεις ἐπιτήδειον. Οὕτως μὲν οἱ Ἀττικοὶ, διὰ τοῦ φ· οἱ δὲ λοιποὶ, μὴ ἀκριβοῦντες, διὰ τοῦ π λέγουσι. Καὶ ἁπλῶς τὰ τῶν λαχάνων ὄρμενα ἀσπαράγους καλοῦσιν. Οὕτως εὗρον ἐν τῷ λεξικῷ τῷ ῥητορικῷ. Ἀσφάλαξ: Παρὰ τὸ σπῶ γίνεται σπάλαξ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, ἀσπάλαξ· καὶ μεταθέσει τοῦ π εἰς φ, ἀσφάλαξ. Τὸ γὰρ ζῷον τοῦτο ἀποσπᾷ τὴν γῆν καὶ ποιεῖ βάθος, καὶ οὕτως εἰσέρχεται. Καλεῖται ἀσφάλακος. Ἀσφαλής: Ἑδραῖος· ἀπὸ τοῦ σφάλλω. Ἀσφοδελὸς, ἀσφόδελος, λέγεται καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α σφοδελός. Βαρύνεται ὁ καρπός· ὀξύνεται ὁ τόπος ὁ περιέχων αὐτούς. Ἀσχαδές: Ἀκατάστατον· Αἰσχύλος. Ἄσχετος: Οὐ πεποίηται παρὰ τὸ σχέθω· ἐλέγετο γὰρ ἂν σχέτος· ἀλλὰ παρὰ τὸ σχῆμι· ἀφʼ οὗ ἔσχηκα, ὁ παρακείμενος· καὶ ἐσχέθην, ὁ ἀόριστος· ὁ μέλλων, σχήσω· ἐξ οὗ καὶ σχέσις· καὶ ὡς παρὰ τὸ τίθημι, γίνεται θετὸς, καὶ ἄθετος ὁ ἄνους καὶ ἀσύνετος καὶ ἀβέβαιος, καὶ μηδέποτε ἐν ταυτῷ μένειν προῃρημένος καὶ εὔθετος· καὶ ἵημι, ἑτὸς, καὶ ἄφετος· καὶ δίδωμι, δοτὸς, καὶ Ἡρόδοτος· καὶ δέδεμαι, δετός· οὕτω σχῆμι, σχετὸς, καὶ ἄσχετος. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, ἀφαιρέσει τοῦ ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, σχῶ, σχετὸς, ὁ κρατητός· καὶ ἄσχετος, ὁ ἀκράτητος. Ἀσχάλλων: Ἀδημονῶν, λυπούμενος, χαλεπαίνων, ἢ ἀγανακτῶν· παρὰ τὸ ἄχω οἷον, Νῦν δʼ ἄχομαι· τόσα γάρ μοι ἐπέσσευεν κακὰ δαίμων γίνεται ἀχάλλω, ὥσπερ ἄγω ἀγάλλω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀσχάλλω. Ὁ μέλλων, ἀσχαλῶ· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα περισπώμενον δευτέρας συζυγίας, ἀσχαλῶ· τὸ τρίτον, ἀσχαλάει ἀσχαλᾷ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς, ἀσχαλάα, ὡς τὸ βοάα· καὶ ἔστι τὸ μὲν πρὸ τέλους α, βραχύ· τὸ δὲ ἐπὶ τέλους, μακρόν. Πᾶσα γὰρ συλλαβὴ πλεονάζουσα βραχυτέρα θέλει εἶναι τῆς ἐν ᾗ πλεονάζει λέξεως. Ἢ παρὰ τὸ σχῶ, σχάλλω, καὶ ἀσχάλλω, ὃ ἐπέχειν οὐ δυνάμεθα. Ἄσωμος: Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀσώματος κατὰ συγκοπήν· ἢ ἀπὸ τοῦ σῶμα, ἄσωμος. Ἄσωτος: Παρὰ τὸ σώζω, σώσω, σέσωκα, σέσωσμαι, σέσωσται, σωστὸς σωτὸς, καὶ ἄσωτος, ὡς γνωστὸς, γνωτός. Ἀσωπός: Ποταμὸς Βοιωτίας, πλησίον Θηβῶν· παρὰ τὴν ἄσιν, τὸν ῥύπον, καὶ τὸ ὢψ ὠπός. Ἀταλός: Παρὰ τὸ ἁπαλὸς, κατὰ τροπὴν, ἀταλὸς, ὁ νήπιος. Ἢ παρὰ τὸ τλῆναι, ταλὸς, καὶ ἀταλὸς, ὁ μηδέπω δυνάμενος κακοπαθεῖν. Ἀταλάφρονα: Ἁπαλὸν φρόνημα ἔχοντα, τουτέστι νήπιον, ἀνόητον· ἢ μὴ δυνάμενον τλῆναι κακοπάθειαν. Ἀτάλλων: Παρὰ τὸ τλῶ, τὸ καρτερῶ καὶ ὑπομένω, γίνεται τλὰς, καὶ ἄτλας, ὁ μὴ δυνάμενος τλῆναι· ἐξ αὐτοῦ, ἀτάλλων, ὁ ἀπαθὴς καὶ μὴ κακοπαθῶν. Ἀτάλαντος ἄρηϊ: Ὁμοτάλαντος, οἱονεὶ ἰσοτάλαντος, ἰσόζυγος, ἰσόσταθμος. Τάλαντον γὰρ τὸν ζυγὸν φασί· καὶ ταλαντεύομεν, ἐπὶ τὸ ζυγοστατεῖν. Ἀταλάντη: Ὠνόμασται οὕτως ἡ τριήρης· ἀπὸ Ἀταλάντης τῆς ἡρωΐνης, ἥτις ἦν ὠκίστη δραμεῖν. Ἀτάρβητος: Ἄφοβος· παρὰ τὸ τάρβος. Ἢ ἄθαρβός τίς ἐστιν, ὁ μὴ θαρρῶν βοὴν ὑπομεῖναι. Ἀτάρμυκτον: Τὸ ἄφοβον· κυρίως, τὸ μὴ μῦον. Εὐφορίων, ὅτι ἀτάρμυκτον τρέπεν ὄμμα. Παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ μύειν, τὸ ἀτενές. Ἢ παρὰ τὸ τάρβος, ἀταρβύηκτον, καὶ ἀτάρμυκτον· καὶ γὰρ ταρμύσσειν, τὸ φοβεῖν, ὡς Λυκόφρων. Σημαίνει καὶ τὸν θρασύν. Ἀταρτηρός: Παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ· συγκοπῇ, τρῶ, τρήσω, τρηρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρηρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ καὶ α, ἀταρτηρός. Ἢ παρὰ τὴν ἄτην, τὴν βλάβην, ἀτηρὸς, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀταρτηρός. Ἀταρτηροῖς ἐπέεσσι. Σκληροῖς καὶ χαλεποῖς. Ἀταίω: Τὸ θαυμάζω καὶ ἐκπλήττομαι, ἀταιομένου κακὰ ἔργα. Ἀταρπός: Ἡ εὐθεῖα ὁδός. Παρὰ τὸ τρέπω, τρέψω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτραπον· γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα τραπός· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, καὶ κατὰ μετάθεσιν, ἀταρπὸς, ἐξ ἧς ὁδοῦ οὐκ ἔστι τραπῆναι καὶ ἐκπεσεῖν· ἢ ἡ πολύτροπος· εἰς πολλὰ γὰρ σχίζεται ἡ ὁδός. Καὶ ἀτράπιτος, ἡ αὐτὴ, ἡ ἀτραπής· παρὰ τὸ τρέπω, τραπός· καὶ κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α, ἀτραπὸς, ἡ πολλὰς τοῖς ἄλλοις τροπὰς παρέχουσα. Ἀτραπός: Ὁ οἶνος· τραπεῖν γάρ ἐστι τὸ πατῆσαι· ὅθεν καὶ τὸ πρὸ τοῦ πατηθῆναι γινόμενον ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς ἀτραπὸς οἶνος καὶ ἀπότροπος λέγεται. Οὕτως Ὦρος. Ἀτάσθαλος: Ὁ ἄδικος. Ὅμηρος, Ὑβρισταὶ δʼ αὐτὴν καὶ ἀτάσθαλοι ἄνδρες ἔχουσι. Παρὰ τὸ ἀτῶ, τὸ βλάπτω, ὡς αἴθω αἴθαλος, καὶ δαίω δαίδαλος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀτῶ, ἀτάζω, ἀτάζαλος, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς ΣΘ, ἀτάσθαλος, ὡς μαζὸς, μασθός. Ἢ παρὰ τὸ ἐν ἄταις θάλλειν, ἤγουν ἐν βλάβαις καὶ ἀδικίαις. Ἀτασθαλία: Ἁμαρτία, ἀδικία· κυρίως μὲν ἡ παρὰ τὴν θάλειαν ἄτη, βλάβη, ὡς παροινία ἡ παρὰ τὸν οἶνον ἀταξία. Ἢ παρὰ τὸ τῇ ἄτῃ θάλλειν καὶ αὐξάνεσθαι. Ὅμηρος, Κεῖνοι δὲ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο. Ἀταλαίπωρον: Ῥάθυμον, ὀλίγωρον. Ἀριστοφάνης Δαναΐσιν, Οὕτως αὐτοῖς ἀταλαιπώρως ἡ ποίησις διάκειται. Σημαίνει δὲ τὸ κακοπαθεῖν καὶ ἐνεργεῖν. Ταλαίπωρος, ἐπίπονος, ἄθλιος. Εἴρηται δὲ, ὡς Διογενιανὸς, παρὰ τὸ τάλας καὶ τὴν ὥραν, ταλάωρος, καὶ ταλαίπωρος. Κυρίως δὲ λέγεται ὁ περὶ τὸν πῶρον τλῶν, τουτέστι καρτερῶν· οἷον, ταλάπωρος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ταλαίπωρος. Οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τοὺς νεφρικοὺς ταλαιπώρους ὠνόμαζον, τοὺς τλῶντας περὶ τὸν πῶρον· ἢ παρὰ τὸ πῶρα, ὃ δηλοῖ τὸ πένθος. Ἀτέμβω: Στερῶ. Παρὰ τὸ τέμω, ὅπερ ἐστὶ πρωτότυπον τοῦ τέμνω, γίνεται ἀτεμῶ· καὶ ἐπενθέσει τοῦ β, ἀτεμβῶ. Ἢ παρὰ τὸ ἄτω, τὸ βλάπτω, ἀτεμβῶ, τὸ βλάπτω στερῶν. Οὕτως Ὅμηρος ἐν Ὀδυσσείᾳ· Οὐ γὰρ καλὸν ἀτεμβεῖν οὐδὲ δίκαιον Ξείνους Τηλεμάχου. Ἀτέχνως: Ἀπλάστως, ἀδόλως· τέχνη γὰρ ὁ δόλος. Ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ τεχνήεντες ἔχυντο πολύφρονος Ἡφαίστοιο. τεχνήεντες· τουτέστι δολεροί. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς, καθάπαξ· οἱ δὲ, ἐν ἴσῳ τῷ ὄντι καὶ τῇ ἀληθείᾳ· οἱ δὲ, τὸ παράπαν, καὶ καθόλου. Ἰστέον ὅτι περισπωμένως μὲν, ἀτεχνῶς, ἀντὶ τοῦ σαφῶς, ἢ βεβαίως, ἢ ἀσφαλῶς, ἢ φανερῶς· παροξυτόνως δὲ, ἀντὶ τοῦ ἀμελῶς, καὶ ἄνευ τέχνης. Περισπωμένως σημαίνει τὸ ἀληθῶς, ἐκ τοῦ ἀτεχνὴς, ὁ ἀπανούργευτος· παροξυτόνως, τὸ ἀμαθῶς, ἀπὸ τοῦ ἄτεχνος, ὁ ἀμαθής. Ἄτερπνος: Ὁ ἄγρυπνος, παρὰ Ῥηγίνοις. Παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ ὕπνος, γίνεται ἀτέρυπνος, ὁ χωρὶς ὕπνου ὤν· καὶ συγκοπῇ τοῦ υ, ἄτερπνος. Ἀτεράμων: Ὁ σκληρός. Ἀριστοφάνης, Ἀχαρνικοὶ στιπτοὶ γέροντες ἀτεράμονες. Παρὰ τὸ τείρω, τέραμος, ὡς πλέκω, πλόκαμος· πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀτέραμνος· τὸ οὐδέτερον, ἀτέραμνον, ἀπαραίτητον, δεινὸν, ἀκόρεστον, πολύ. Παρὰ τὸ τέρεν τὸ ἁπαλὸν, τεράμων ὁ ἁπαλός· καὶ ἀτεράμων, ὁ μὴ ὢν ἁπαλὸς, ἀλλὰ σκληρὸς καὶ ἀπηνὴς ἄνθρωπος. Ἀτέραμνον οὖν τὸ μὴ τέρεν, κατὰ στέρησιν, ἀλλὰ σκληρόν· ἢ τὸ εὐχερῶς τειρόμενον, ὅ ἐστι βλαπτόμενον· τέραμνον γὰρ τὸ ἁπαλόν. Λέγεται δὲ ἀτέραμνα καὶ τὰ μὴ ἑψόμενα ὄσπρια· ἃ καὶ κερασβόλα προσαγορεύεται. Ἀτενίζω: Τὸ πάνυ βλέπω, καὶ ἐκτείνω, καὶ λίαν ἐπιτεταμένως ὁρῶ. Ἀπὸ τοῦ τείνω, ὁ μέλλων, τενῶ· κατὰ παραγωγὴν, τενίζω· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀτενίζω. Ἀτειρής: Παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, τερῶ, ἀτερὴς, καὶ ἀτειρὴς, ὁ ἀκαταπόνητος. Ἢ παρὰ τὸ τέρεν γίνεται ἀτερὴς, καὶ ἀτειρὴς, ὁ μὴ ὢν ἁπαλὸς, ἀλλὰ σκληρός· οἷον, ἀτειρέα χαλκὸν, φύσει δύστρωτον. Λαμπρὸς, παρὰ τὸ αἰθήρ. Ἀτέκμαρτον: Ἀτέλεστον, ἀσυλλόγιστον, ἄσημον· παρὰ τὸ ἄτερ καὶ τὸ τέκμωρ, τὸ ἄνευ καὶ χωρὶς τέλους. Ἀτέμβιος: Μεμψίμοιρος. Ἄτεγκτος: Ἄπιστος καὶ ἀναίσθητος, ὁ μήτε παραινέσει μήτε φόβῳ τὴν πώρωσιν καὶ τὸ τοῦ ἤθους σκληρὸν τεγγόμενος καὶ μαλαττόμενος· κυρίως δὲ ὁ ἄβροχος· ἐξ οὗ, ὁ μὴ δακρύων καὶ ὁ μὴ ἱδρῶν, ἄτεγκτος. Ἄτη: Παρὰ τὸ τῶ, ὃ δηλοῖ τὸ λαμβάνω· οἷον, Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον. Ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα, τή· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄτη, ἣν οὐδεὶς θέλει λαβεῖν· τὴν γὰρ βλάβην πάντες ἐκφεύγομεν. Ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ βλάπτω· ὁ μέλλων, ἄσω· ἐξ αὐτοῦ ἄση, ἡ βλάπτουσα τὴν ψυχήν· καὶ τροπῇ τοῦ σ εἰς τ. Τὸ α, μακρόν· οἱ μὲν, ὅτι ἔστιν ἀάτη, καὶ κατὰ κρᾶσιν γίνεται ἄτη. Οὐκ ἔστι δέ· πλεονάζει γὰρ τὸ α. Ἄλλως· ἔστιν ἀετὸς, ὁ μάταιος καὶ ψευδής· γέγονεν ἐκ τοῦ ἐτεός· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀετή· καὶ κράσει τοῦ ΑΕ εἰς α μακρὸν, ἄτη. Σημαίνει δὲ δύο· ἐπὶ μὲν τῆς σωματοειδοῦς θεᾶς, Πρέσβα Διὸς θυγάτηρ Ἄτη, ἣ πάντας ἀᾶται. Ἐπὶ δὲ τῆς βλάβης, Ζεύς με μέγας Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε βαρείῃ. Ἀτημέλητα: Ἀπρονόητα, ἠμελημένα, ἀφρόντιστα· ἀπὸ τοῦ τῆ, ὃ σημαίνει τὸ λάβε. Ἀτημελῶ οὖν, ἀτημέλητος· ὃ γὰρ τὶς μὴ εἴληφεν, οὐδὲ φροντίζει. Ἄτης: Ὁ Διόνυσος ἐπιθετικῶς· ἀπὸ τῆς γενομένης ἐκ Τιτάνων εἰς αὐτὸν ἄτης καὶ φθορᾶς. Ἀτίζω: Ὁ δὲ πρῶτον μὲν ἀτίζων ἔρχεται. Ἀτιμάζων, ὑπερορῶν· τίω, τὸ τιμῶ, ἀτίω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ, ἀτίζω. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἀτιμάζω, συγκοπῇ. Εἰ μὲν σημαίνει τὸ ὑπερορῶ, γίνεται παρὰ τὸ τίω· εἰ δὲ σημαίνει τὸ βλάπτω, ἀπὸ τοῦ ἄτη, ἀτίζω. Ἀτιμάζω: Παρὰ τὸ ἀτιμῶ, ἀτιμάζω, τὸ ὑβρίζω, ὡς βῶ βάζω. Τοῦτο παρὰ τὸ ἄτιμος· τοῦτο παρὰ τὸ τιμή· τοῦτο παρὰ τὸ τίω. Τὸ ΤΙ, μακρόν. Ἔστι δὲ τὸ ἀτιμῶ καὶ δευτέρας συζυγίας καὶ τρίτης. ἀτιμοῦσθαι λέγεται τὸ κατὰ τὸν νόμον ὀλοσχερῶς κατακρίνεσθαι. Ἀτιμοῦται μέν τις ὑπὸ τοῦ νόμου ὁλοσχερῆ ἀτιμίαν, ἀτιμάζεται δέ τις ὑβριζόμενος ἔν τινι πράγματι. Ἐξ οὗ τὸ, Ἐπὶ τοῦ ξύλου ἠτιμωμένος, τουτέστι κατακεκριμένος. Καὶ τὸ, Λάβετε αὐτὸν ὑμεῖς, καὶ κατὰ τὸν νόμον ὑμῶν κρίνατε. Πάλιν τὸ ἀτιμῶ ἡ τρίτη συζυγία διαφέρει τῆς δευτέρας. Ἡ μὲν γὰρ τρίτη συζυγία παρασύνθετος ἔστιν ἐκ τοῦ ἄτιμος· ἡ δὲ δευτέρα, σύνθετος, ἐκ τοῦ τιμή· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἠτίμησεν, ἀτίμως ὕβρισεν. Ἀτιτάλλειν: Τὸ τιθηνεῖν καὶ ἐκτρέφειν ἐκ νηπίων. Ἐκ τοῦ ἀταλὸς, ἀτάλλειν· κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν, ἀτιτάλλειν· Τοὺς μὲν τέσσαρας αὐτὸς ἔχων ἀτίταλλʼ ἐπὶ φάτνῃ. Ἄτλας: Ὄρος Λιβύης. Πολύϊδος δὲ ὁ διθυραμβοποιὸς παρίστησιν αὐτὸν ποιμένα γεγονέναι, καὶ φησὶν ὅτι παραγενόμενος ὁ Περσεὺς ἐπερωτώμενός τε ὑπʼ αὐτοῦ τίς εἴη καὶ πόθεν ἀφῖκτο, ἐπειδὴ λέγων οὐκ ἔπειθεν, ἀνάγκῃ ἔδειξεν αὐτῷ τὸ τῆς Γοργόνης πρόσωπον, καὶ ἀπελίθωσεν αὐτόν· καὶ ἀπʼ αὐτοῦ τὸ ὄρος Ἄτλας ἐκλήθη. Οὕτω Λυκόφρονος ἐν ὑπομνήματι. Σημαίνει δὲ καὶ τὸν θεόν· οἷον, Ἄτλας δʼ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχει τοῦ α κατʼ ἐπίτασιν· ἵνʼ ᾖ ὁ μὴ τλῶν καὶ ἀνάγκῃ ποιῶν, ἀλλʼ ἑκουσίως φέρων, καὶ οὐ κατὰ κόλασιν· ἐπεὶ γελοῖον ἦν τοὺς θεοὺς πιστεύειν ἑαυτοὺς καὶ τὸν κόσμον μὴ φοβουμένους. ἀτμὴν ἀτμένος, ὁ δοῦλος. Καλεῖται παρὰ τὸ τιμὴ ἀτιμήν· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀτμὴν, οἷον ὁ ἄτιμος· ἢ πολύτμητός τις ὢν ὑπὸ τῶν μαστίγων, τοῦ α ἐπιτατικοῦ. Ἀτμένες: Οἱ δοῦλοι, οἱ ἄτερ μένους ὄντες διὰ κακοπάθειαν. Ἀτμεύω: Γίνεται παρὰ τὸν ἀτμένα τὸν δοῦλον. Ἀπὸ γοῦν τοῦ ἀτμὴν, ἀτμῶ, καὶ ἀτμεύω, τὸ δουλεύω· ἡ θηλυκὴ μετοχὴ, ἀτμεύουσα. Ἀτμός: Ἡ ἀναπνοὴ τοῦ θερμοῦ ὕδατος· παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, ἦσμαι, ἀσμὸς, καὶ ἀτμός. Εἰς τὸ ἀτμίς. Ἄτμητος: Ἀπὸ τοῦ τέμω τομὴ, ὡς δέμω δομὴ καὶ οἰκοδομὴ, καὶ νέμω νομή. Εἶτα, τομῶ· καὶ κράσει, τμῶ, τμήσω, τέτμημαι, τμητὸς, καὶ ἄτμητος. Ἐκ τοῦ τομὴ, τομῶ, ὡς τιμὴ τιμῶ, φωνὴ φωνῶ, σκηνὴ σκηνῶ. Ἐκ τοῦ τομῶ γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα, τομητός· καὶ κατὰ συγκοπὴν, τμητός· καὶ ἄτμητος, ὡς καμητὸς, ἄκμητος. Οὕτω Φίλων εἰς τὸ Ῥηματικὸν αὐτοῦ. Ἄτοπον: Ἀντὶ τοῦ θαυμαστοῦ ἢ ἀλόγου τάττεται. Ἆτος: Ἔστιν ἄδω, τὸ κορεννύω· ὁ μέλλων, ἄσω· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ἀτός· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἄατος, καὶ κράσει, ἆτος, ὁ ἀκόρεστος καὶ ἀπλήρωτος· ἢ παρὰ τὸ τῶ, τὸ ζητῶ, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἆτος· ὁ γὰρ ἀκόρεστος πάντοτε αἰτεῖ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἆσαι, τὸ κορέσαι, κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ κεκορεσμένος· Καὶ νύ κεν ἔνθʼ ἀπόλοιτο Ἄρης ἆτος πολέμοιο. Ἀτμίς: Καπνὸς, ἀτμὸς, πνοή. Ἔστιν ἀσμὶς, ὃ σημαίνει τὸ δασὺ πνεῦμα· καὶ τροπῇ τοῦ σ ἀτμὶς, ὡς ἐφίημι, ἐφεσμὴ, καὶ ἐφετμή. Οὕτω σημειοῦται ὁ τοῦ Ἰλλουστρίου. Ἄτρακτος: Κυρίως τὸ γυναικεῖον ἐργαλεῖον, ἐφʼ οὗ τὸ νῆμα περιειλεῖται· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ βέλους. Τὸν γὰρ βαλόντʼ ἄτρακτον οἶδα. Σοφοκλῆς. Εἴρηται δὲ κατʼ εὐφημισμὸν, ἀτάρακτος ὤν· ἀεὶ γὰρ ταράσσεται. Ἢ ὅτι ἀτάρακτον τὸ νῆμα φέρει· ἀπὸ γοῦν τοῦ ταράσσω γίνεται. Ἐπὶ δὲ τοῦ βέλους, ἀπὸ τῆς τοῦ ξύλου ὁμοιότητος εἴρηται μεταφορικῶς. Ἀτρακτυλίς: Εἶδος ἀκάνθης. Εἴρηται δὲ, ὅτι αἱ τῶν ἀγροίκων γυναῖκες ἀπʼ αὐτῆς τοὺς ἀτράκτους ἐποίουν. Ἀτρέμας ἧσο: Ἡσύχως καθέζου, Ἰλιάδος βʹ· ἀπὸ τοῦ τρέμω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α γίνεται ἀτρεμής· καὶ ῥῆμα ἀτρεμῶ, τὸ ἡσυχάζω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα, ἀτρέμας. Ἔστι δὲ καὶ εἰς α ἀτρέμα, ὥσπερ ἐκ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμας καὶ ἠρέμα, οἷον, Ὄφρα μὲν αἰγίδα χερσὶν ἔχʼ ἀτρέμα Φοῖβος Ἀπόλλων. Ὡς σιγῶ σῖγα, καὶ ἀντῶ ἄντα, οὕτως ἀτρεμῶ ἀτρέμα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀτρέμας, τουτέστι χωρὶς τρόμου, ἡσύχως, ἠρέμα. Ἀτρεκὲς ἇιμʼ ἔσσευα βαλών: Ἀληθὲς αἷμα ἐξέβαλον. Καὶ ἀτρεκέως, ἐπίρρημα μεσότητος. Παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω, ὄνομα δερκής· καὶ κατʼ ἐπίτασιν τοῦ α, ἀδερκὴς, ὁ λίαν ὑπερβλεπόμενος· καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ, γίνεται ἀτρεκής· ὑπὸ γὰρ πολλῆς ὀξυωπίας τὸ ἀληθὲς θηρᾶται. Ἢ παρὰ τὸ τρέχω, τρεχὴς, καὶ ἀτρεχὴς, ὁ μὴ παρατρέχων τὴν ἀλήθειαν. Ἢ ὃ οὐδεὶς δύναται παραδραμεῖν εὖ φρονῶν. Ἢ παρὰ τὸ τρέω, ὃ σημαίνει τὸ δέδοικα, γίνεται τρεὴς καὶ ἀτρεής· καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ, ἀτρεκής· ὁ γὰρ εὐθαρσὴς καὶ εὔτολμος τὴν ἀλήθειαν λέγει· ἢ παρὰ τὸ τρέπω, ὁ μὴ τρεπόμενος. Ἀτρεύς: Παρὰ τὸ τρεῖν, τὸ φοβεῖσθαι. Ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ τρέφω γίνεται τροφεὺς, οὕτω καὶ παρὰ τὸ τρέω γίνεται τρεύς· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτρεὺς, ὁ ἄφοβος. Ἢ παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτειρεύς· καὶ συγκοπῇ, ἀτρεὺς, ὁ ἀκαταπόνητος. Ἀτρείδης: Πατρωνυμικὸν, ἀπὸ τοῦ Ἀτρεύς. Τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ν ξ ψ ρ γινόμενα πατρωνυμικὰ εἰς ΔΗΣ διὰ τοῦ ι γράφεται, Μεμνονίδης, Φοινικίδης· καὶ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ΟΣ, Βῆλος, Βηλίδης· Λάγος, Λαγίδης· πανάριστος, παναριστίδης· Μίνως, Μινωΐδης, καὶ συναιρέσει Μινῴδης· ἥρως, ἡρωΐδης, καὶ συναιρέσει Ἡρῴδης. Δεῖ προσθεῖναι, χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΕΥΣ· ταῦτα γὰρ διὰ τῆς ΕΙ γράφεται, Αἰγεὺς, Αἰγείδης. Καὶ χωρὶς τῶν εἰς ΩΣ Ἀττικῶν, Νήλεως, Νηλείδης· Εὔνεως, Εὐνείδης. Καὶ χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ΑΙΟΣ, Ἀλκαῖος, Ἀλκείδης. Καὶ χωρὶς τῶν εἰς ΗΣ εἰς ΟΥΣ ἐχόντων τὴν γενικήν· ταῦτα γὰρ, εἰ μὲν βραχείᾳ παραλήγεται, διὰ τοῦ ι γράφεται, Εὐτυχὴς Εὐτυχοῦς Εὐτυχίδης, Πλεισθένης Πλεισθένους Πλεισθενίδης, Ἀχαιμένης Ἀχαιμένους Ἀχαιμενίδης, Τυνδαρίδης· εἰ δὲ μακρᾷ παραλήγεται, διὰ τῆς ΕΙ, Εὐήρης Εὐήρους Εὐηρείδης, Εὔκλης Εὔκλους Εὐκλείδης, Ἡρακλῆς Ἡρακλοῦς Ἡρακλείδης· χωρὶς τριῶν, Θρασυμήδους Θρασυμηδίδης, Δικήρους Δικηρίδης, Θεοκύδους Θεοκυδίδης, καὶ κράσει τοῦ ΕΟ εἰς τὴν ΟΥ, Θουκυδίδης Θουκυδίδου· ταῦτα κἂν μακρᾷ παραλήγηται, διὰ τοῦ ι γράφεται. Ταῦτα μὲν παρεντίθενται ὅ τε Ὠριγένης καὶ Ὠρίων ὡς πατρωνυμικά· τύπου δὲ πατρωνυμικοῦ ὄντα, παρετάθησαν διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου, Λυσθείδης, Κηδείδης, Καλλείδης, Ἀχιλλείδης, Ἐχεφυλλείδης, σκυθρωπείδης, θαρραλείδης, Φιλομηλείδης· Φιλομηλείδῃ ἐπάλαισεν ἀναστάς. Ταῦτα μὲν περὶ τῶν εἰς ΔΗΣ πατρωνυμικῶν, καὶ τῶν τύπῳ πατρωνυμικῶν. Τὰ δὲ μητρωνυμικὰ διὰ τοῦ ι γράφεται, Λητοΐδης, ὁ τῆς Λητοῦς· Δαναΐδης, ὁ τῆς Δαναῆς· Νιοβίδης, ὁ τῆς Νιόβης· ὅθεν τὸ Φιλομηλείδης κύριον λέγεται εἶναι. Εἰ γὰρ ἦν μητρωνυμικὸν, διὰ τοῦ ι ἐγράφετʼ ἄν. Ἀλλὰ οὐδὲ Ὅμηρος ἀπὸ μητέρων σχηματίζει πατρωνυμικόν. Τὸ δὲ Τυνδαρίδης, οὐκ ἀπὸ τῆς Τυνδάρεως Ἀττικῶς, ἀλλʼ ἀπὸ Τυνδάρους, διὰ τοῦ ι. Διαφέρει τὸ πατρωνυμικὸν τοῦ κτητικοῦ. Τοῖς μὲν πατρωνυμικοῖς ἐνδέχεται τὰ ὀνόματα τῶν παίδων συντάσσεσθαι, καὶ μή. Εἰ γὰρ ἀδελφῶν ὄντων τινῶν, τούτων ἕνα σημᾶναι βουλοίμεθα, τῷ πατρωνυμικῷ παρατίθεμεν τὸ τοῦ παιδὸς κύριον ὄνομα· οἷον, Ἀτρείδης Μενέλαος, Πριαμίδης Ἕκτωρ· εἰ δὲ μὴ ὦσιν ἀδελφοὶ, οὐ χρεία προσθήκης κυρίου· ἀρκούμεθα γὰρ τῷ πατρωνυμικῷ, Πηλείδης ἐφόνευσεν Ἕκτορα. Τὰ γὰρ πατρωνυμικὰ αὐτόθεν ἔχει τὴν σημασίαν, κἂν μήτε τοὺς υἱοὺς ἐπάγοιτο, μήτε τὸ τοῦ παιδὸς κύριον· τὰ δὲ κτητικὰ οὐχ οὕτως· ἀλλʼ ἀνάγκη προσυπακούεσθαί τι αὐτοῖς. Εἰ δέ τις φαίη «Πλατωνικὸς,» οὐ προσυπακουομένου τοῦ νόμος ἢ χιτὼν, ἀτελές ἐστι. Διὸ ἀναγκαίως δεῖ ἐπιφέρειν τοῖς κτητικοῖς προσηγορικὰ ἢ κύρια, οἷον, Ὁμηρικὸς λόγος, βασιλικὸς δόμος. Ἀτρείδηισι, θήβηισι, πύληισι: Δοτικαὶ τῶν πληθυντικῶν ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον κατὰ τὴν παραλήγουσαν. Ἔστι γὰρ Ἀτρείδαις καὶ Θήβαις, καὶ κατʼ ἐπέκτασιν γίνεται Ἀτρείδαισι καὶ Θήβαισι, καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η Ἀτρείδῃσι καὶ Θήβῃσι· καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Λέγει δὲ ὁ τεχνικὸς, ὅτι ὥσπερ οἱ Ἀθηναῖοι τῆς ΕΙ διφθόγγου τὸ ἓν φωνῆεν τρέπουσιν, οἷον, εἰκάζω, ᾔκαζον· εἴδειν, ᾔδειν· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ Ἴωνες τῆς ΑΙ διφθόγγου τὸ ἓν φωνῆεν μόνον τρέπουσι· λέγω δὴ τὸ α εἰς η. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ πᾶσαι αἱ τοιαῦται δοτικαὶ τρέπουσι τὸ α εἰς η, εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἰσὶν, εἴτε ἀνεπέκτατοι· οἷον, ἐν παλάμαις, ἐν παλάμῃσιν, ἐν παλάμῃς φορέουσι. Καὶ πάλιν, ἐν βήσσαις, ἐν βήσσῃσι. Δύο δέ τινα σημειούμεθα μὴ τρέψαντα τὸ α παρὰ τῷ ποιητῇ· οἷον, Οἵτε θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνηθῆναι. Καὶ, λιμέσι τε καὶ ἀκταῖς. Δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἐπὶ μὲν τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν, ἡνίκα μὲν εἰς ΕΣ ἐστὶν ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, προσθέσει τοῦ ΣΙ γίνεται ἡ δοτικὴ παρὰ τοῖς ποιηταῖς καὶ τοῖς Ἴωσιν, οἷον, Αἴαντες Αἰάντεσσι, κύνες κύνεσσι, λαμπάδες λαμπάδεσσι, μητέρες μητέρεσσιν· ἡνίκα δὲ μὴ εὑρεθῇ εἰς ΕΣ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, γίνονται αἱ τοιαῦται δοτικαὶ κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι· οἷον, καλοῖς, καλοῖσι· μούσαις, μούσαισι· Ἀτρείδαισι. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἐπειδὴ πᾶσα δοτικὴ πληθυντικῶν θέλει ἔχειν πρὸ τοῦ ι τὸ σ, ἢ δυνάμει, ἢ ἐνεργείᾳ. Ἐνεργείᾳ μὲν, οἷον Αἴασι· δυνάμει δὲ, οἷον Φοίνιξι, Πέλοψιν. Ἐπεὶ οὖν τὸ καλοῖς καὶ σοφοῖς οὔτε δυνάμει οὔτε ἐνεργείᾳ ἔχει τὸ σ πρὸ τοῦ ι, τούτου χάριν ἐπεκτείνονται διὰ τοῦ ι, ἵνα εὑρεθῇ πρὸ τοῦ ι τὸ σ. Ἐπὶ δὲ τῶν οὐδετέρων, ἐπειδὴ οὐδέποτε λήγει εἰς ΕΣ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἐκ τῆς γενικῆς τῶν ἑνικῶν γίνονται αἱ τοιαῦται δοτικαί· οἷον, στόματος, στομάτεσσιν. Οὕτως ὁ Χοιροβοσκὸς εἰς τὸ Ποσότητος. Ἀτρία: Πόλις Τυρρηνίας. Ἱστορεῖται δὲ ὑπὸ Διομήδους κτισθῆναι καὶ ὀνομασθῆναι Αἰθρία· ὅτι ἐπιστάντος αὐτοῦ τῷ τόπῳ, χειμῶνος ὄντος, συνέβη αἰθρίαν γενέσθαι. Οἱ δὲ, παραφθείραντες τὸ ὄνομα, Ἀτρίαν αὐτὴν ὠνόμασαν. Ἄτρυτος: Οὐκ ἀπὸ τοῦ τρύχω, ἀλλʼ ἀπὸ τοῦ τρύω τρυτὸς καὶ ἄτρυτος. Σημαίνει δὲ τὸν ἀκαταπόνητον. Ἔνθεν καὶ ἀτρυτώνη, ἀκάματος, οὐ τρυομένη. Ἄτρυτα: Ἀκάματα, σκληρὰ, καὶ ἰσχυρά. Σημαίνει δὲ καὶ ἀβλαβῆ, οἷον ἄτρητα. Παρὰ τὸ τρῶ τρήσω τρητὰ, καὶ ἄτρητα, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α· τροπῇ τοῦ η εἰς υ, ὡς ἅλμη, ἁλμυρός. Ἀτρυτώνη: Ἡ Ἀθηνᾶ. Εἴρηται παρὰ τὴν τρυτάνην, ἥτις ἐστὶ ζυγὸς, ἀντὶ τοῦ ἄζευκτος· παρθένος γὰρ ἡ θεός. Ἢ ἄτρωτος, καὶ τρυφερά. Ἀτρύγετος: Παρὰ θῖνʼ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο. Παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης τῆς ἀκαταπονήτου καὶ πολλῆς· ἢ τῆς ἀκάρπου. Εἰ μὲν παρὰ τὴν τρύγην, ὡς ἔνιοι, οὐ πλεονάζει· τρύγη δέ ἐστιν ὁ Δημητριακὸς καρπὸς, ὥσπερ, ὄνου κήλωνος ὀτρυγηφάγου, ἀντὶ τοῦ κριθοφάγου, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, ὡς ἐπὶ τοῦ κρυόεις, ὀκρυόεις. Ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ, τρύγαν οὐκ ἔχουσαν· ἢ μὴ τρυγωμένην· οἱ δὲ, ἄδενδρον· εἰ δὲ παρὰ τὸ τρύειν, πλεονάζει. Ἄτρυτος γὰρ ἀτρύετος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ἀτρύγετος. Οὕτως Ἡρωδιανός. Ἢ παρὰ τὸ τρύχειν. Εἰς τοὺς Ἀττικισμούς. Ἄττα: Ἐπίφθεγμα τιμητικὸν νεωτέρου πρὸς παλαιότερον. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀππὰ κατὰ Μακεδόνας, τροπῇ τοῦ π εἰς τ. Ἄττα: Οὐ τὸ ἐπίφθεγμα, ἀλλὰ τὸ Ἀττικὸν, ὅπερ ὁ ποιητὴς ἄσσα εἶπεν, οἷον, Ἄσσά τε μητιόωσι μετὰ σφίσι. Γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ΤΑ Δωρικοῦ, τοῦ σημαίνοντος τὸ τινά· ὅπερ διπλασιασμῷ τοῦ σ μετὰ τοῦ α ἄσσα λέγεται, καὶ ψιλοῦται, καὶ τροπῇ, διὰ δύο ΤΤ, λέγεται Ἀττικῶς. Σημαίνει μὲν τὸ τινὰ, ψιλούμενον· δασύνεται δὲ τὸ ἅτινα. Τὰ παρὰ Ἀττικοῖς διὰ δύο ΤΤ γραφόμενα, παρʼ ἡμῖν διὰ δύο ΣΣ, θάλαττα θάλασσα, ὀρύττω ὀρύσσω· Δημοσθένης, Ἅττα διελέχθη. Τουτέστιν, ἅτινα. Φερεκράτης δὲ ἐκ χειρῶν τοῖς ἐπʼ ἀριθμοῦ, Τοῖς δέκα ταλάντοις ἀλλὰ προθῇς ἔφη ἄττα πεντήκοντα. Ὁ κωμικὸς δὲ χρονικὸν αὐτὸ παραλαμβάνει· Πύθου χελιδὼν τηνίκʼ ἄττα γίνεται. Λέγει ὁπότε χελιδὼν γίνεται. Ὅμηρος δὲ ἐπὶ φιλοφρονήσεως αὐτὸ λαμβάνει, Φοῖνιξ ἄττα γεραιέ. Ἀττικός: Τὸ ἐθνικὸν, ὁ Ἀθηναῖος, εἴρηται παρὰ τὸ Ἀκτὴ, Ἀκτικὸς, καὶ Ἀττικός. Ἀκτὴ γὰρ ἐκαλεῖτο ἡ Ἀττική· ὅθεν καὶ ἀκταῖοι οἱ Ἀθηναῖοι ἐκαλοῦντο. Ἀτρύγετον: Ἀξήραντον· ἢ ἀπύθμενον καὶ ἄβυσσον· ἄλλοι, ἁδρὸν καὶ πολύ. Ἀτταγᾶς: Ὁ ὄρνις οὕτω λέγεται ὑπὸ τῶν Ἀττικῶν· καὶ αἱ πλάγιοι ἀτταγαί. Ἀττάραγος: Ἡ ἐπὶ τῶν ἄρτων ἀπὸ τῆς φλογὸς γενομένη ῥῆξις. Οἱ δὲ, τῶν κλωμένων ἄρτων τὰ ψιχίδια. Τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἐλαχίστων. Ἀττάραγος, παρὰ τὸ ἀτάραγός τις εἶναι. Καλλίμαχος, Οὐδʼ ὅσον ἀτάραγόν τι δέδοικεν. Ἄττειν: Τὸ ἅλλεσθαι καὶ πηδᾶν. Παρὰ τὸ αἴσσω, τὸ ὁρμῶ, γίνεται ἄσσω· τροπῇ τῶν δύο ΣΣ εἰς δύο ΤΤ, ἄττω. Ἀττικουργές: Τὸ εἰργασμένον τὸν Ἀττικὸν τρόπον· καὶ ῥήματα ἀττικουργῆ. Ἀτύζων: Ὁ δʼ ἠέρα παῦρον ἀτύζει οἷα κατηβολέων. ἀντὶ τοῦ καταπίπτων σώματι καὶ ψυχῇ· ψυχῇ δʼ ἀϊδωνέα λεύσσει. Ἐὰν ἀτύζων, ἀφροντιστῶν· ἐὰν δὲ ἀτίζων, ἄτῃ περιφερόμενος, καταπίπτων. Οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Νικάνδρου ἐν Θηριακοῖς. Ἀτυζόμενοι: Ταρασσόμενοι. Ἀτύω, τὸ ταράσσω, ἀτύσσω, καὶ κατὰ παραγωγὴν, ἀτύζω Αἰολικῶς. Ἀτυχῆσαι: Ἀντὶ τοῦ ἀποτυχεῖν Πλάτων λαμβάνει. Ἀτυχθείς: Ἔστι τεύχω τὸ ἐπιτυγχάνω· ὁ μέλλων, τεύξω· ὁ δεύτερος ἀόριστος, ἔτυχον· ὁ παθητικὸς, ἐτύχην· ἡ μετοχὴ, ὁ τυχεὶς, καὶ ὁ τυχθεὶς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ θ· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀτυχθεὶς, ὁ μὴ βουλόμενος τυχεῖν, ἀλλʼ ἀποστρεφόμενος εἰς τὸ διαμαρτεῖν. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ καταπλαγεὶς, φοβηθεὶς, πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθείς. Ἰλιάδος ζʹ. Ἀτωμένη: Ἄτῃ συνεχομένη. Σοφοκλῆς, Ἐκ τῶν γὰρ αἰσχρῶν λημμάτων τοὺς πλείονας ἀτωμένους ἴδοις ἂν ἢ σεσωσμένους. Ἀτέοντα: Ἐν ἄτῃ ὄντα, βλαπτόμενον. Αὖα: Αὖα πάλαι περίκηλα. τὰ ξηρὰ ξύλα· καὶ βόας αὔας, τὰς ξηρὰς βύρσας· καὶ ἀυαλέας· παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω. Αὐγή: Παρὰ τὸ ἄγω, ἀγὴ, καὶ αὐγὴ, διʼ ἧς ἀγόμεθα· σκότος γὰρ παρὰ τὸ ἐπισχέσθαι ἡμᾶς. Καὶ αὐγάζομαι, τὸ θεωρῶ, Ἰλιάδος ψʹ. Αὐδή: Ἡ φωνή· παρὰ τὸ αὐγὴ, κατὰ τροπήν· διʼ ἧς αὐγάζεται καὶ φωτίζεται τὰ τοῦ νοῦ· Ἀπολλώνιος δὲ, παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, αὐτή· ὅπερ ἐν διαιρέσει λέγεται ἀϋτή· καὶ τροπῇ, αὐδή· Αὔδα ὅττι φρονέεις. Ἐξαύδα, μὴ κεῦθε νόῳ. Παρὰ τὸ αὐδὴ, αὐδῶ, ὡς σιγὴ σιγῶ. Αὐδάω αὐδῶ· ὁ παρατατικὸς, ηὔδαον ηὔδων· τὸ τρίτον, ηὔδαε ηὔδα· καὶ τὸ προστακτικὸν, αὔδαε αὔδα. Αὖε δʼ Ἄρης ἑτέρωθεν. Αὐέρυσαν: Ἰστέον ὅτι τὸ α οὐ μόνον τὸ ὁμοῦ σημαίνει, ὡς ἐπὶ τοῦ ἄλοχος, ἀλλὰ καὶ τὸ ὀπίσω, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀκόλουθος· οὐ μόνον γὰρ τὸν ὁμοκέλευθον σημαίνει, ἀλλὰ καὶ τὸν ὀπίσω τὴν κέλευθον ἔχοντα· ὁ γὰρ ἀκολουθῶν ὄπισθεν ἀκολουθεῖ. Ἤτοι οὖν ὁμοκέλευθος, ἢ ὀπίσω ἔχων τὴν ὁδόν. Τὸ δὲ α, τὸ σημαῖνον τὸ ὀπίσω, ἀπὸ τοῦ ἂψ γέγονε κατὰ ἀποβολήν. Ὥστε μετὰ τοῦ ἔρυσαν, ἀέρυσαν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὐέρυσαν· τουτέστιν, εἰς τοὐπίσω ἀνέκλασαν τὸν τράχηλον τοῦ θυομένου ἱερείου, ὡς προσέχειν εἰς οὐρανόν. Αὐθάδης: Αὐτάρεσκος, θυμώδης, θρασὺς, ὑπερόπτης. Ἀπὸ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας, καὶ τοῦ ἁδῶ, αὐτοάδης καὶ αὐθάδης, ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων· ἁδεῖν γὰρ τὸ ἀρέσκειν. Κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς α, αὐθάδης· καὶ κλίνεται αὐθάδης, αὐθάδους. Αὐθέντης: Ὁ φονεὺς ὁ ἑαυτὸν κτιννύων· τὸ γὰρ ἐν τῇ συνηθείᾳ, ἕτερον. Εἴρηται ἐκ τοῦ φένω, τὸ φονεύω· καὶ ἐκθλίψει τοῦ δασέος, ἔνος, ὁ φόνος· ὄνομα ῥηματικὸν, ἔντης· μετὰ τῆς αὐτὸς ἀντωνυμίας, αὐτοέντης· καὶ ἐπεὶ ψιλὸν ψιλῷ ἡγεῖται, αὐτοέντης τὶς ὢν, ὁ ἑαυτὸν βάλλων τοῖς ἔντεσιν, ὅ ἐστι τοῖς βέλεσι. Τὸ δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἔοικε παρὰ τὸ αὐτὸ καὶ τὸ ἕντης, ὁ ἑαυτὸν ἐπαφεὶς εἰς πάντα, καὶ ὢν αὐτεξούσιος, καὶ μὴ ἄλλου ἀλλʼ ἑαυτοῦ ὤν. Αὐδήεσσαν: Ἔνδοξον, ὀνομαστὴν, ὁμοιόφθογγον, ἐπὶ Γλαυκοθέαν ἢ πρόμαντιν· ἢ οὐδήεσσαν, ἐπίγειον, ἐπὶ Κίρκην φαρμακίδα. Αὐθέκαστα: Τὰ ἁπλᾶ καὶ ἀληθῆ, οἷον αὐτὰ τὰ γενόμενα· καὶ λόγοι αὐθέκαστοι, οἱ σαφεῖς καὶ σύντομοι. Νῦν τὸν αὐθάδη. Αὖθι μένειν: Τοπικὸν ἐπίρρημα· αὐτόθι, ἐπὶ τόπον· ἐν γενικῇ γὰρ καὶ ἐν τοπικῇ σχέσει λαμβάνεται. Ὅμηρος, Αὐτοῦ οἱ καὶ μοῖρα τετεύξεται. Αὐτοῦ κʼ ἔνθʼ ἀκάχοιτο. Τὴν εἰς τόπον σχέσιν, ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε. Καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ, ἀγχόθι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ, αὐτόθι. Ἢ ὡς ἀπὸ τοῦ Λέσβος γίνεται Λεσβόθι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτὸς, αὐτόθι· καὶ κατὰ συγκοπὴν, αὖθι. Διαφέρει τοῦ αὖθις. Τὸ μὲν αὖθι, τοπικὸν ἐπίρρημα ἀπὸ τοῦ αὐτόθι· τὸ δὲ αὖθις σημαίνει πάλιν καὶ μετὰ ταῦτα. Τὰ εἰς ΙΣ ἐπιρρήματα, πεφυκότα λέγεσθαι καὶ ἄνευ τοῦ σ, διὰ τοῦ ι γράφεται· αὖτις, καὶ αὖτι· μέχρις, καὶ μέχρι· αὖθις, καὶ αὖθι. Ἢ τὰ βαρυνόμενα ἐπιρρήματα ἀποστρέφουσι τὴν ΕΙ δίφθογγον, οἷον αὖθι, νόσφι, ἀντὶ τοῦ χωρίς· ἄγχι, ἀντὶ τοῦ ἐγγύς· ἴφι, ἀντὶ τοῦ ἰσχυρῶς· ναιχὶ, ἀντὶ τοῦ ναί· ἧχι, ἀντὶ τοῦ ὅπου· ὕψι, ἀντὶ τοῦ εἰς ὕψος· τετράκι, ἑξάκι, πλειστάκι, πολλάκι, ὀλιγάκι. Αὐίαχοι: Ἄβρομοι, αὐίαχοι, πολύηχοι· ἢ παρὰ τὴν ἴαν, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, ἰαχός· καὶ ἢ κατὰ πλεονασμὸν, ἢ κατὰ στέρησιν, ἀΐαχος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὐίαχος. Ἢ παρὰ τὸ ἰαχὴ, ἰαχὸς, καὶ ἐν συνθέσει αὐίαχος, ἵνα σημαίνῃ τὸν ξηρόφωνον. Ἰστέον ὅτι τότε δεῖ περιστίζειν τὸ ι καὶ τὸ υ, ἡνίκα προηγεῖται αὐτῶν φωνῆεν προτακτικὸν, καὶ κατὰ διάστασιν· οἷον ἀΰω, πάϊς, Δημοσθένεϊ, ὁ ᾿Ϊωάννης. Τοῦτο δὲ γίνεται, ἵνα μὴ νομισθῇ εἶναι δίφθογγον. Ὅτε δὲ οὐ προηγεῖται προτακτικὸν φωνῆεν, οὐ δεῖ περιστίζειν αὐτὸ, οἷον, ἰαχὴ, ὕλη. Αὐλός: Τὸ φωνητικὸν ὄργανον. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, αὐλὸς, ὡς δαίω, δαλός. Σημαίνει τὸν εἰς εὐθὺ ἀνακοντισμὸν τοῦ αἵματος· Αὐτίκα δʼ αὐλὸς ἀνὰ ῥῖνας παχὺς ἦλθεν αἵματος ἀνδρομέου. Καὶ περόνης μέτρον, ἢ τὰς περόνας, Αὐλοῖσι διδύμοισι πάροιθεν δαίδαλα ἧκεν. Καὶ τὸ κοινῇ νοούμενον μουσικὸν ὄργανον, Αὐλῶν συρίγγων τʼ ἐνοπήν. Αὐλός: Τὸ στάδιον, καὶ ἐν συνθέσει, δίαυλος. Εἴρηται δὲ διὰ τὴν στενότητα· καθʼ ἣν καὶ αὐλῶνας τὰ μεταξὺ τῶν φαράγγων στενὰ ἐπὶ μῆκος φερόμενα ὀνομάζομεν· καὶ ἐπαύλεις, τὰς μετὰ τὰς κελεύθους ἀναπαύσεις· ἀπὸ τῶν μουσικῶν ὀργάνων. Καὶ γὰρ διὰ στενοπόρου ἐπιτεχνήματος τὸ πνεῦμα τῶν αὐλούντων διαθέει. Αὐλοῖσι διδύμοισι: Πᾶν τὸ εἰς μῆκος ἀνατεταμένον αὐλὸν καλεῖ· δίδυμον δὲ, τὸ συμφυές. Εἰς τὸ αὖλις. Αὐλῶπις τρυφάλεια: Ἡ ἐκ πολλῶν μερῶν καὶ ποικίλων συνεστῶσα, καθάπερ καὶ τὰ τοῦ αὐλοῦ μέρη. Ἢ εἰς ὀξὺ ἀπολήγουσα, καθάπερ αὐλὸς ἐπὶ τὴν τῆς γλώττης εἰσβολήν. Ἢ αὐλίσκον ἔχουσα, ἐφʼ οὗ πήγνυται ὁ λόφος· ἔστι δὲ εἶδος περικεφαλαίας. Ἢ κοιλόφθαλμον, ἢ στρογγύλον. Καὶ αὐλωπίας, ὁμοίως. Αὐλωνία: Πόλις ὑπὸ Κροτωνιατῶν κτισθεῖσα, καὶ ἀπὸ τῶν προκειμένων αὐλώνων ἔχουσα τὸ ὄνομα· ὕστερον δὲ τῷ χρόνῳ Καυλωνία ἐκλήθη. Αὐλή: Ὁ περιτετειχισμένος καὶ ὕπαιθρος τόπος. Παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, γίνεται αὐὴ, καὶ αὐλὴ, ὁ περιπνεόμενος τόπος· Αὐλῆς ἐν χόρτῳ. Ἐν τῷ περιφράγματι τῆς αὐλῆς, ἐν τῷ μεσαύλῳ. χόρτοι δὲ οἱ τροχοὶ, ὅτι ἀπὸ χόρτου κατεσκευάσθησαν. Αὐλητρίς: Ἔστιν αὐλητὴρ αὐλητῆρος· εἶτα παρώνυμον, αὐλητηρὶς, ὡς σωτὴρ σωτῆρος σωτηρὶς, καὶ ἐτὴρ ἐτῆρος ἐτηρὶς, καὶ τριετηρίς. Αὐλίς: Ἀπὸ τοῦ αὐτόθι αὐλισθῆναι τὸν Ἑλληνικὸν στρατόν. Ἡ εὐθεῖα, Αὐλίς. Ἔστι δὲ πόλις τῆς Βοιωτίας. Ἐκ τοῦ αὐλίζω, αὐλίσω, αὐλίς. Καὶ τί μετέχει; Ἐπειδὴ ἐκεῖ συνηθροίσθη ἅπας ὁ Ἑλληνικὸς στρατός. Αὖλις: Ἐγγὺς γὰρ νηῶν καὶ τείχεος αὖλιν ἔθεντο. Ἀντὶ τοῦ τὸν αὐλισμὸν ἐποιήσαντο, ἐστρατοπεδεύσαντο, ἐκοσμήθησαν. Ἐκ τοῦ αὐλὴ, ὥσπερ φήμη, φῆμις. Κλίνεται αὔλιος καὶ αὔλεως. Αὐλός: Στάδιον· καὶ τὸ διστάδιον, δίαυλος σύνθετον. Καὶ τῶν βασιλικῶν ἵππων τὸ ἔμπλεγμα. Αὐλὸς καὶ εἶδος ἀκολάστου σχήματος. Λέγονται δὲ αὐλαῖαι καὶ τὰ παραπετάσματα τῆς σκηνῆς, ὡς παρὰ τῷ Θεολόγῳ. Αὖλαξ: Σπήλαιον κοῖλον, διώρυξ, καὶ ἀρότρου τρίβος. Παρωνόμασται παρὰ τὸ αὐλός. Αὖλαξ γὰρ λέγεται ἡ ἐπίμηκος τομὴ, ἡ ἐπιμήκης διαχάραξις τοῦ ἀρότρου. Αὐλὸς δέ ἐστιν ἡ ἐπιμήκης παράτασις. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, ὁ μέλλων, αὔσω· ὄνομα ῥηματικὸν, αὐλός. Αὐλησμὸς, ἐκ τοῦ αὐλῶ, τὸ τραγῳδῶ· αὐλισμὸς δὲ, ἐπὶ τῆς ἀναστροφῆς, ὡς τὸ, Ηὐλίσθην ἐν τῇ ἐρήμῳ. Καὶ αὐλισθῆναι. Ἔστιν ἅλες τὸ ἀθρόον. Ἐκ τούτου γίνεται ἁλίζω· καὶ ἁλιζόμενοι, τουτέστι συναθροιζόμενοι. Αὔλιον ἄντρον: Ἠδὲ καὶ αὔλιον ἄντρον. Παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ αὐλισθῆναι τὸν Διόνυσον. Αὖος: Ὁ ξηρός· ὄνομα ῥηματικόν. Ἐκ τοῦ ἀΰω, τὸ οὐ βρέχω, ἢ ἐκ τοῦ αὔω, τὸ ξηραίνω, γίνεται αὖος, ὁ μὴ ὑγρὸς, ἀλλʼ εἰς αὖσιν καὶ καῦσιν ἐπιτήδειος. Αὐόνη: Ἡ ξηρότης. Παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὐόνη, ὡς ἔχω ἐχόνη καὶ ἀμπεχόνη, καὶ πείρω περόνη, καὶ βάλλω βελόνη. Αὐρόσχας: Ἡ ἄμπελος. Μέμνηται Παρθένιος ἐν Ἡρακλεῖ, αὐρόσχαδα βότρυν Ἰκαριωνίης. Ἐρατοσθένης δὲ ἐν Ἐπιθαλαμίῳ τὸ κατὰ βότρυν κλῆμα. Εἴρηται δὲ ἐπαιωρημένη τὶς οὖσα ὄσχη. ὄσχη γὰρ τὸ κλῆμα. Αὔρα: Ἡ λεπτοτάτη πνοὴ τοῦ ἀνέμου. Ἔστι δὲ παρώνυμον· παρὰ τὸ ἀὴρ, ἄρα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὔρα. Μεταχθὲν γὰρ ἀπὸ ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκὸν γένος, ὡς ξυστὴρ, ξύστρα· γαστὴρ, γάστρα. Δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀὴρ ἀέρος γενέσθαι ἀέρα· καὶ κατὰ κρᾶσιν, αὖρα, ὡς γράες αἱ γραῦς, καὶ νάες αἱ ναῦς. Ἢ ἀὴρ, αὐήρ· καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α, ὡς μήτηρ, μήτρα, αἴθρα. Αὔριον: Παρὰ τὸ αὐῶ Αἰολικὸν ὃ σημαίνει τὴν ἡμέραν αὔιον, καὶ αὔριον, τὸ χρονικόν. Ἢ παρὰ τὸ αὖθι, ὃ καὶ αὖρι, τροπῇ· ἀφʼ οὗ αὔριον τῆς εἰς αὖθις. Ἢ παρὰ τὸ ἐναύεσθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου. Αὐσίτης: Ἰσαύα, Ἰσαύτης· καὶ ὑπερβιβασμῷ, Αὐσίτης· Ἰσαύα γὰρ χῶρα ἐστὶν, ἐξ ἧς ἦν. Αὐσίον: Καὶ ὁ μὲν Ἴβυκος αὔσιον λέγει, οἷον, Οὐ γὰρ αὔσιον παῖς Τυδέως. Ὁ δὲ Ἀλκμὰν, Ταυσία παλλακίω. Ὁ δὲ ποιητὴς, κατὰ διάστασιν καὶ τροπὴν τοῦ α εἰς η· οἷον, Τηϋσίην ὁδόν. Οὐδεὶς γὰρ τὸν σχηματισμὸν αὐτοῦ κατώρθωσεν. Ἐγὼ δὲ ἡγοῦμαι, ὅτι πρῶτον τὸ παρʼ Ἰβύκῳ· δεύτερον, τὸ παρὰ Ἀλκμᾶνι· τρίτον, τὸ παρὰ Ὁμήρῳ κατὰ διάστασιν. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Αὔσονες: Οἱ Ἰταλοί· καὶ Αὐσονία, ἡ Ἰταλία· οὐκ ἀπὸ Αὔσονος τοῦ Κίρκης ἢ Καλυψοῦς καὶ Ὀδυσσέως· ἀλλʼ ὅτι τὴν Ἰταλίαν οἱ παροικοῦντες ἔποικοι Αὔζενα ἔλεγον· καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ζ εἰς τὸ σ, καὶ τοῦ ε εἰς. τὸ ο, Αὔσονες, οἱ Αὔζονες, οἱ ἄζωνες. Αὐσταλέας: Αὐσταλέας δʼ ἔψηχε παρηΐδας. Αὐχμηρὰς, ξηράς· παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω· ἐξ οὗ αὖος, καὶ αὐαλέος, καὶ αὐσταλέος. Ἀϋτή: Παρὰ τὸ αὐδὴ, ἀϋδὴ, καὶ τροπῇ ἀϋτὴ, ὡς ἐν τῷ μελετῶναι μελεδῶναι, παρὰ τὸ μελέτη· μελέτη γὰρ ἡ φροντίς. Ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ἀϋτὴ, ὡς καὶ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, αὔω· καὶ ἐξ αὐτοῦ αὐτμὴ καὶ ἀϋτμὴ ἡ ἀναπνοή. Ἀΰτει πάντας ἀρίστους: Ἐφώνησε, προσεκαλεῖτο. Ἀϋτέω ἀϋτῶ, ἀΰτεον ἀΰτουν· καὶ τὸ τρίτον, ἀΰτεε, ἀΰτει. Αὐστηρός: Παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, ὁ μέλλων, αὔσω· ἐξ οὗ αὐστηρός. Σημαίνει στρυφνὸν, ξηρὸν, αὐχμηρὸν, σκυθρωπόν. Ἀϋτή: Σημαίνει δύο· τὴν βοὴν, ὡς τὸ, Ἀϋτὴ δʼ οὐρανὸν ἷκε. Καὶ τὴν μάχην, ὡς τὸ, Μήστωρας ἀϋτῆς. Αὐτάρκης: Παρὰ τὸ αὐτὸς καὶ τὸ ἀρκῶ, τὸ βοηθῶ, ὁ ἑαυτῷ ἐπαρκῶν καὶ βοηθῶν. Εἰς τὸ ποδάρκης. Τέσσαρα εἰσὶν ἐπιρρήματα παραλαμβανόμενα βαρύτονα· συμπερισπᾶσθαι γὰρ ἔδει τῇ γενικῇ τῶν πληθυντικῶν· αὐτάρκως, αὐθάδως, νοσώδως, κακοήθως. Αὖτε: Ἀπὸ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀπίσω, γίνεται ἄτε· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, αὖτε. Αὖτις: Αὖτις δʼ ἐξ ὀπίσω πλῆτο χθονί. Σημαίνει τὸ ἐξ ὑστέρου, ἢ τὸ ἐκ δευτέρου. Ἐκ τοῦ τὶς, καὶ μετὰ τοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τὰ ὀπίσω, γίνεται ἄτις. Καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ ἐρύσω γίνεται ἀέρυσαν αὐέρυσαν, οὕτως καὶ ἄτις, ὃ σημαίνει τὸ πάλιν, γίνεται πλεονασμῷ τοῦ υ, αὖτις. Διαφέρει δὲ τοῦ πάλιν. Τὸ μὲν γὰρ πάλιν ἐστὶ τοπικὸν, καὶ τὸ εἰς τοὐπίσω δηλοῖ· τὸ δὲ αὖτις ἐστὶ χρονικόν· τὸ ἐγγύτερον γὰρ δηλοῖ. Αὐόνη: Λύπη, κραυγὴ, αὐχμὸς, φθορὰ, κακοπάθεια, ξηρασία. Αὔριον: Παρὰ τὸ αὔρα, καὶ μᾶλλον βούλεται τὸ ἕωθεν σημαίνειν, διὰ τὸ, Αὔρη δʼ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνεῖ ἠῶθι πρό. Αὐρίζειν: Ῥιγοῦν· εἰς καὶ τὸ αὔριον ὑπερβάλλεσθαι. Ἀϋτμή: Σημαίνει ἀναπνοὴν, εὐωδίαν, ὀσμὴν, φωνὴν, ψυχὴν, λιγνὺν, καπνόν. Αὐτίκα: Αὐτίκα δʼ ἀργεννῇσι καλυψαμένη ὀθόνῃσι. Ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος, καὶ χρόνου δηλωτικόν· σημαίνει δὲ, παραχρῆμα, εὐθέως. Ὥσπερ παρὰ τὸ πολλὰ γίνεται πολλάκι, καὶ ὀλίγα ὀλιγάκι, καὶ δέκα δεκάκι, καὶ παρὰ τούτων Δωρικῶς τουτάκι, ὡς παρὰ Πινδάρῳ, Τουτάκι πεξαμένης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ αὐτὰ, αὐτάκι· καὶ κατὰ ἀντίθεσιν, αὐτίκα, καὶ παραυτίκα. Τὸ τι, ι. Διατί; Τὰ εἰς ΚΑ ἐπιρρήματα ἔχουσι τὸ ι παραληγόμενον, οἷον αὐτίκα, ἡνίκα, πηνίκα. Αὐτίτης: Ὁ χωρὶς παραχύματος οἶνος, οἷον ἑψήματος· ἢ ὁ ἐπιχώριος· ἢ ὁ ἀμιγής· ἢ, ὡς ἔνιοι, ὁ δευτερίας· ἢ ὁ ἐπέτειος. Αὐτάρ: Αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν. Ἐπειδὴ δὲ ἐκοσμήθησαν. Αὐτὰρ καὶ ἀτὰρ, ποῖον ἐστὶν ἀναλογώτερον; Καὶ λέγουσιν, ὅτι τὸ αὐτὰρ ἐκ τοῦ ἀτὰρ κατὰ πλεονασμόν ἐστι· τὸ δὲ ἀτὰρ οὐ δύναται γενέσθαι ἐκ τοῦ αὐτὰρ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ. Κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι παρεπόμενον ἐστὶ τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος ἐκτείνειν τὸ α, οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος· οἷον κλαίω, κλάω· αἰετὸς, ἀετός· οὐραῖον, οὐράδιον· κεφάλαιον, κεφαλάδιον. Εἴπερ οὖν καὶ ὁ αὐτὰρ σύνδεσμος ἔνδειαν τοῦ υ πέπονθεν ἐν τῷ ἀτὰρ, παρείπετο ἂν καὶ ἡ τοῦ α ἔκτασις. Διαφέρει δὲ τοῦ δέ· ὅτι ὁ μὲν αὐτὰρ προτάσσεται, ὁ δὲ δὲ ὑποτάσσεται. Ὀξύνεται, ἢ βαρύνεται; Οἱ μὲν οὖν ὀξυτόνως ἀνέγνωσαν, ὡς Καλλίμαχος· οἱ δὲ βαρύνουσι, λόγῳ τοιῷδε· Πᾶσα λέξις εἰς ΑΡ λήγουσα βαρύνεται· οἷον, ἄφαρ, εἴθαρ, δάμαρ, στέαρ, οὖθαρ. Ῥητέον ὅτι οὐδεὶς συμπλεκτικὸς σύνδεσμος ἢ περισπᾶται ἢ βαρύνεται, πάντες δὲ ὀξύνονται. Αὕτως: Ἐπίρρημα μεσότητος παρὰ τῷ ποιητῇ. Σημαίνει δύο· τὸ ὁμοίως, ὡς τὸ, Ὡς δʼ αὕτως Μενέλαος ἀρήϊος ἔντεʼ ἔδυνε. Καὶ, Αὕτως μὲν φασὶ φαγέμεν. Σημαίνει καὶ τὸ ματαίως, ὡς τὸ, Αὐτὰρ ἔμʼ αὔτως ἧσθαι δευόμενον. Καὶ, Αὔτως γάρ ῥʼ ἐπέεσσʼ ἐριδαίνομεν. Καὶ ψιλοῦται, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἑτέρου, τοῦ σημαίνοντος τὸ οὕτως. Εἰ δὲ μάτην σημαίνει, ψιλοῦται. Τὸ γὰρ στερητικὸν α ψιλοῦται. Πόθεν παράγεται τὰ τῆς μεσότητος ἐπιρρήματα; Ἐκ τῶν γενικῶν ὀνομάτων. Καὶ πῶς ἐστιν ἡ γενικὴ τοῦ ὀνόματος; Ἔστιν ἐτὸς, ὁ ἀληθής· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄετος· κλίνεται ἀέτου· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἄετοι, ἀέτων· ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα, ἀέτως· καὶ κράσει τοῦ α ε εἰς τὴν ΑΥ δίφθογγον, αὔτως. Αὐτός: Μέρος λόγου ἀντωνυμία. Ἀντωνυμία δὲ, ἐκ τῆς ἀντὶ προθέσεως, καὶ τοῦ ὄνομα· ἀντὶ ὀνόματος γὰρ παραλαμβάνεται· τὰ δὲ παρὰ τοῦ ὀνόματος διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. Ἀντωνυμία πρωτότυπός ἐστιν, ἢ παράγωγος; Καὶ πόθεν γίνεται; Ἐκ τοῦ ἓ τρίτου προσώπου. Πέντε πρωτότυποι ἀντωνυμίαι, αὐτὸς, οὗτος, ἐκεῖνος, ὅδε, καὶ ὁ δεῖνα, κατὰ παραγωγήν. Αὐτὸς σημαίνει πέντε· αὐτὸς, ὁ μόνος· ὡς τὸ, Τυδείδης, αὐτός περ ἐὼν, προμάχοισιν ἐμίχθη. Αὐτὸς, ὁ τόπος, ὡς τὸ, Στῆτʼ αὐτοῦ, καὶ λαὸν ἐρυκάκετε. Αὐτὸς, τὸ σῶμα· ὡς τὸ, Αὐτοὺς δʼ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν. Αὐτὸς, ὁ κατʼ ἐξοχήν· ὡς τὸ, Εἰ δέ κε μὴ δώῃσιν, ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι. Καὶ ὡς τὸ, Οὐκ ἄγγελος, οὐκ ἄνθρωπος, ἀλλʼ αὐτὸς ὁ κύριος. Καὶ αὐτὸς, ἡ ἀντωνυμία. Αὕτη: Δεικτική· αὐτὴ, ἡ ἀναφορικὴ ἀντωνυμία. Αὐτομάτως: Αὐτοκελεύστως, αὐτοκλήτως, αὐτοβούλως, αὐτοπροθύμως· παρὰ τὸ μεμῶ, τὸ προθυμοῦμαι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος, μέμαμαι, μέμαται, γίνεται ματὸς, ὡς βέβαται βατός· καὶ αὐτόματος, ὁ αὐτοπρόθυμος. Ἢ ἀπὸ τοῦ μαστεύω τὸ ζητῶ, ἢ ματῶ, τὸ σημαῖνον τὸ αὐτὸ, γίνεται μαστὸς, ὃν ἐπιζητοῦσι τὰ βρέφη· καὶ ἐξ αὐτοῦ, αὐτόματος, ὁ αὐτοζήτητος, ὁ μὴ παρʼ ἑτέρου ἐπιζητηθεὶς, ἀλλʼ αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπαγαγών. Αὐτόγυον: Δύο εἴδη εἰσὶν ἀρότρων· καὶ τὸ μὲν, καλεῖται πηκτόν· τὸ δὲ, αὐτόγυον. Καὶ τὸ μὲν ἐκ συμβολῆς ξύλων ἔχον τὸ ἔλυμα καλεῖται πηκτὸν, τὸ τὸν γύην προσπεπηγότα ἔχον· τὸ δὲ ἐξ ἑνὸς ξύλου ἔχον τὸ ἔλυμα καλεῖται αὐτόγυον. Τὸ δὲ ἔλυμα, ξύλον ἐστὶν, εἰς ὃ ἡ ὕνις σιδηρᾶ οὖσα ἐντίθεται, καὶ τὴν γῆν σχίζει. Ὃ δὲ κρατεῖ ὁ ἀρῶν, καλεῖται ἐχέτλη. Τὸ δὲ διὰ τοῦ ἐλύματος διαβεβλημένον ξυλάριον, εἰς ὃ ἡ ἐχέτλη καθίεται, ἀλύη. Τὸ δὲ ξύλον τὸ ἀπὸ τούτου γινόμενον ἐπὶ τοὺς βοῦς, γύης. Τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ γύου εἰς τὸν ζυγὸν, ἱστοβοεύς. Τοῦ δὲ ζυγοῦ τὰ τιθέμενα ἐπὶ τοὺς αὐχένας τῶν βοῶν, οἱ μὲν, ζεύγλας· οἱ δὲ, βοείας· οἱ δὲ, μέσσαβα καλοῦσιν. Αὐτοκράτωρ: Μεμπτέον οὖν τὴν συνήθειαν ἐπὶ τοῦ αὐτοκράτωρ ὀνόματος. Παρὰ τὸ κρατῶ, κράτωρ, κρατήτωρ εἶναι λέγεται· παρὰ γὰρ τὸ κραίνω, ἐστὶ κράντωρ. Καὶ ἐν συνθέσει, αὐτοκράτωρ, ὁ αὑτοῦ κρατῶν. Αὐτόκρανα: Αὐτόδηλα, αὐτοκράαντα. Αὐτοκασίγνητος: Γνήσιος ἀδελφὸς, ὁ ἐκ τῶν αὐτῶν γονέων. Αὐτόδιον: Ὀδυσσείας θʹ, ἐξ αὐτῆς τῆς ὁδοῦ ἐλθόντα. Αὐτόγνωτος: Σὲ δʼ αὐτόγνωτος ὤλεσεν ὀργὰ, Σοφοκλῆς, ἀντὶ τοῦ αὐθαίρετος καὶ ἰδιογνώμων τρόπος. Αὐτοκτίσται: Οὐ κατασκευασταὶ, ἀλλʼ αὐτοκτίσται. Αὐτόχθονα ἑστίαν: Τὴν τοῦ Χείρωνος, παρʼ ὅσον ἐν τοῖς ὄρεσι διῆγεν, οἴκησιν ἔχων φυσικήν. Αὐτάγητοι: Αἱ ἀγάμεναι ἑαυτάς. Αὐτάγητος: Θαυμαστικῶς ἔχων ἑαυτοῦ· ὡς δʼ ἔνιοι, αὐθάδης. Αὐτόρεκτον: Οἷον, τὸν ἑαυτὸν ἀποκτείναντα. Αὐτότατα μέλη: Ὡς ἂν εἴπῃ ἀδέσποτα, οὐκ ἔχοντα τοὺς ἐπιτάσσοντας. Αὐτοκάβδαλον σκάφος: Λυκόφρων. Ἀναυλόχητον τὴν μικρὰν λέγει. Οὐ γὰρ ἦν ναῦς, ἀλλʼ αὐτοσχέδιον πλοῖον, οὐδέπω ἐν ὅρμῳ καὶ λιμένι καταλεγόμενον· ναυλόχους γὰρ ἔλεγον τοὺς λιμένας. ἀυτοκάβδαλον δὲ, τὸ εἰκῇ καὶ ὡσαύτως καὶ αὐτουργὸν γεγονός. Κυρίως δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ἀλφίτων εἴρηται. Τὸ ὡς ἔτυχε φυραθὲν ἄλευρον αὐτοκάβδαλον. Αὐτονυχεί: Ἐπίρρημα· σημαίνει δὲ τὸ ἐν αὐτῇ τῇ νυκτί· ἄλλοι, αὐτοῖς ὄνυξιν. Αὐτοβοεί: Αὐτόθεν σὺν τῇ φωνῇ, ἢ εὐθὺς ἅμα τῇ βοῇ, τὸ παραχρῆμα, συντελεσθῆναι, ἐπὶ πολεμικοῖς ἔργοις, οἷον ταχέως. Παρὰ δὲ Θεοπόμπῳ ἐπὶ τοῦ κατὰ κράτος. Ἅμα τῷ πολεμικῷ ἀλαλαγμῷ. Οὕτως Θουκυδίδης. Αὐτολήκυθος: Ὁ πένης· ἀπὸ τοῦ ἑαυτοῖς τὰς ληκύθους φέρειν εἰς τὰ βαλανεῖα. Οἱ δʼ ἄσωτοι, παρὰ τὰς συμβολὰς ἐν ταῖς ληκύθοις ἔχειν καὶ φέρειν εἰς τὰ συμπόσια· ἢ ὡς αὐτὸ μόνον λήκυθον ἔχοντες. Αὐτόχρημα: Αὐτὸ τὸ πρᾶγμα. Εἰς τὸ ἡρῷον. Αὐτοσχεδά: Ἐκ τοῦ σύνεγγυς· Μάρις δʼ αὐτοσχεδὰ δουρί. Καὶ αὐτοσχεδὸν, σύνεγγυς· καὶ αὐτοσχεδίην, ἐκ χειρὸς ὁμοίως. Αὐχμός: Ἡ ξηρότης. Εἴρηται παρὰ τὸ αὔξω κατὰ ἀντίφρασιν αὐχμὸς, ὁ μὴ ποιῶν τι αὔξεσθαι· ἡ ὑγρότης γὰρ τρέφει· ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, γίνεται αὐχμός· τὸ μὲν γὰρ κοινὸν, αὐγμός· τὸ δὲ Ἀττικὸν, αὐχμός· ἢ παρὰ τὸ ἄζω, τὸ ξηραίνω, ἀχμὸς, καὶ αὐχμός. Αὐχήν: Ὁ τράχηλος· παρὰ τὸ αὐχμὸς, ὃ σημαίνει τὸν κατάξηρον τόπον, γίνεται αὐχμήν· καὶ παρὰ τὴν αὐχμὴν, αὐχὴν, ὁ κατάξηρος τόπος τοῦ σώματος. Ἢ παρὰ τὸ ὀχῶ, ὀχὴν, καὶ αὐχὴν, ἐφʼ οὗ ὀχεῖται ἡ κεφαλή. Ἢ παρὰ τὸ αὐχεῖν καὶ γαυριᾶν γίνεται αὐχήν· γαυριῶντες γὰρ καὶ ἐπαιρόμενοι ἀνατείνομεν αὐτόν. Οὕτω δὲ καὶ τραχηλιᾶν τινὰς λέγομεν. Οὕτω Μεθόδιος. Αὔω: Τὸ ξηραίνω, παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀΰω· καὶ κατὰ συναίρεσιν, αὔω, τὸ ἐξ ἀνομβρίας γινόμενον. Τὸ δὲ φωνῶ, παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω, πλεονασμῷ τοῦ υ, γίνεται αὔω· καὶ ὁ μέλλων, αὔσω. Τὸ δὲ λάμπω, ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ λέγω, γίνεται φαύω· καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ φ, αὕω· διὸ καὶ δασύνεται. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ αὔριον· τὸ ξηραίνω, ἐξ οὗ καὶ αὖος, ὁ ξηρός· τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ βάναυσος, ὁ παρὰ τὸ πῦρ ἐργαζόμενος· τὸ βοῶ, ἐξ οὗ, Αὖε δʼ Ἄρης ἑτέρωθεν. Ἔστι καὶ αὔω, τὸ καθεύδω· Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Ἢ καὶ ἁματροχιῇσι κατὰ στίβον ἐνδυκὲς αὔει. Ἀντὶ τοῦ καθεύδει, ἢ διατρίβει. Εἴρηται παρὰ τὴν αὔαν Αἰολικῶς τὴν ἡμέραν· τὴν γὰρ ἠὼ οἱ Αἰολεῖς αὖαν φασί. Κυρίως αὔω λέγεται τὸ ἕως τῆς ἕω καθεύδω. Τὸ δὲ ἄω σημαίνει δύο· τὸ πνέω, οὗ ὁ μέλλων, ἀήσω· καὶ τὸ κοιμῶμαι, οὗ ὁ μέλλων, ἀέσω· ἐξ οὗ καὶ ἀεσίφρων. Αὔως: Ἡ ἠὼς, τουτέστιν ἡ ἡμέρα. Οὕτω λέγεται παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι. Σαπφὼ, Πότνια αὔως· Καὶ, Ἕσπερε πάντα φέρων ὅσα φαινόλις ἐσκέδασʼ αὔως. Εἴρηται παρὰ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, αὔως. Ἐπειδὴ φαινομένης αὐτῆς τὰ ζῷα φθέγγονται, καὶ ἀλλήλους ἐπὶ τὰ ἔργα καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι. Ἀφαδός: Ἐχθρός· παρὰ τὸ ἀφανδάνειν. Καὶ ἀφαδία, ἡ ἀπαρέσκουσα, ἔχθρα. Εὔπολις Ἀνδρογύνοις, Δοκῶ μοι νῦν ὁρᾶν ἀφαδίαν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀπὸ καὶ τὸ ἁδεῖν, ὃ σημαίνει τὸ ἀρέσκειν, ἵνʼ ᾖ ἡ μὴ ἀρέσκουσα. Ἀφαδία οὖν, ἡ ἀφανδάνουσα· καὶ οἱ ἐχθροὶ δὲ τοιοῦτοι ἀφανδάνοντες καὶ πολέμιοι. Ἀφάμαρτεν: Ἀπέτυχεν· ἀπὸ τοῦ ἁμαρτῶ. Ἀφαμαρτοεπής: Ὁ ἁμαρτάνων ἐν τῷ λέγειν. Ἄφαλον: Κυνέην ταυρείην ἄφαλόν τε καὶ ἄλοφον. Τὴν ἐκ ταυρείου δέρματος, ἄφαλόν τε καὶ ἄλοφον κατʼ ἐπιτήδευσιν, ἵνα λανθάνῃ. Φαλοὶ γὰρ τὰ ἐπὶ τῶν περικεφαλαιῶν μικρὰ ἀσπιδίσκια· λόφοι δὲ, αἱ τριχώσεις. Ἄφακα: Σύρων μὲν ἐστὶν ἡ λέξις· δύναται δὲ καθʼ Ἑλλάδα γλῶσσαν, εἰ δεῖ τὸ δημῶδες εἰπεῖν ῥῆμα, περίλημμα, περιλαβούσης τὸν Ἄδωνιν τῆς Ἀφροδίτης ἐκεῖ ἢ τὴν πρώτην ἢ τὴν ἐσχάτην περιβολήν. Ἀφανίσαι: Οἱ πάλαι οὐχὶ τὸ μολῦναι, ὡς νῦν, ἀλλὰ τὸ τελέως ἀφανῆ ποιῆσαι. Ἄφαρ: Ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ εὐθέως· παρὰ τὸ ἅπτω ῥῆμα, τὸ εὐθέως οὕτω ταχέως καὶ ἅμα τῷ ἅψασθαι καὶ ἴεσθαι γινόμενον. Ἐξ οὗ καὶ οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Ἐφέσιοι ἀφαρεὶ λέγουσι τὸ ταχέως καὶ ἀσκόπως ποιεῖν τὶ ἢ φθέγγεσθαι. Σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸ ταχέως, ἄφαρ δέ σε Παλλὰς Ἀθήνη ἔγχει ἐμῷ. Σημαίνει δὲ καὶ τὸ πρόχειρον καὶ παραχρῆμα, ἄφαρ δέ τε χεῖρες ἀμύνειν εἰσὶ καὶ ἡμῖν. Καὶ τὸ αἰφνίδιον, Ὡς δʼ ἄφαρ ἐκ Τρώων ἐλασαίατο μώνυχας ἵππους. Σημαίνει καὶ τὸ ῥᾳδίως, ἄφαρ δέ οἱ ἄγγελος ἦλθεν. Ἀφάρτερος: Τῶν δʼ ἵπποι μὲν ἔασιν ἀφάρτεροι. Ταχύτεροι. Παρὰ τὸ ἄφαρ ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ ταχέως. Ἔνθεν οἱ Ἀλεξανδρεῖς ἀφαρεὶ λέγουσι τὸ ἐσπουδασμένως καὶ ταχέως καὶ ἀπερισκέπτως ποιεῖν τὶ ἢ λέγειν. Ἀφαρεύς: Ὁ ἥρως· Ἀφαρῆά τε Δηΐπυρόν τε. Ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ Πίνδαρος Ἀφαρῆος ὑποτίθενται τὴν εὐθεῖαν. Εἴρηται οὖν παρὰ τὸ φάρος, τὸ παρὰ τοῖς τραγικοῖς συστελλόμενον· καὶ ἐν παραγωγῇ, Ἀφαρεύς· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς φησὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ὀνομάτων παρὰ τὸ Ἄρης συγκεῖσθαι, Τυνδάρης, Ἀμφιάρης, καὶ Ἀμφιάραος. Γέγονεν οὖν καὶ τὸ Ἀφάρης οὕτως· εἶτα παρώνυμον, Ἀφαρεύς· ὁ δὲ Κράτης, παρὰ τὸ ἄφαρ ἐπίρρημα. Ἀφάροτος: Ἡ ἀναροτρίαστος γῆ. Φάρος γὰρ ἡ ἄροσις· οἷον ἄαρος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ, ἄφαρος. Καὶ αὐτὴ δὲ ἡ ἄροσις, παρὰ τὸ αἴρειν καὶ διαιρεῖν· ἢ φάρος, παρὰ τὸ φάρσαι, ὅ ἐστι σχίσαι· καὶ γὰρ διφάρσους φασὶ χιτῶνας, τοὺς εἰς δύο μέρη κεχωρισμένους· καὶ φάρσος, τὸ ἀπόσχισμα τῆς ἐσθῆτος. Εἰς τὸ φ. Ἀφαυρός: Ὁ ἀσθενής· ἤτοι ὁ ἄγαν παῦρος καὶ ὀλίγος κατὰ δύναμιν. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, ὁ μέλλων φάσω, γίνεται φαρός· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφαρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀφαυρὸς, ὁ μὴ δυνάμενος διʼ ἀσθένειαν λέξαι· ἢ ὁ μηδενὸς λόγου ἄξιος. Ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ φαίνω, παράγωγον ῥῆμα, φάω· καὶ ἐξ αὐτοῦ φάρος ὄνομα· καὶ κατὰ στέρησιν, ἀφαρός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ, ἀφαυρὸς, ὁ ἀλαμπὴς καὶ εὐτελής. Ὀξύνεται δὲ τὸ φαρὸς, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ παρὰ Καλλιμάχῳ εἰρημένου, οἷον, Ἦ ἄφαρον φαρόωσι. Ἄφαρον δὲ, τὴν ἀγεώργητον γῆν, παρὰ τὸ φέρω. Εἰς τὸ φέρτερος. Ἀφαυρά: Ἀσθενέστερα, ἀμαυρότερα, ἢ κουφότερα. Ἀφάσσειν: Τὸ ψηλαφᾶν. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἁφὴ, ἁφῶ, ἁφάσσω, τὸ τῇ ἁφῇ ὑποβάλλω, ὡς μάσθλη, μασθλάσσω. Ἀφέστατε: Ἄποθεν καὶ χωρὶς ἑστήκατε· κατὰ συγκοπήν. Ἀφεστᾶσι, πόρρωθεν ἐστήκεισαν, ἑστήκασι κατὰ συγκοπήν. Ἄφεμα: Ἐκ τοῦ ἵημι, ἵεμαι, εἷκα, εἷμαι, ἕμα· καὶ ἐν συνθέσει, ἄφεμα, τὸ ἀπόσταλμα. Ἀφετήρ: Ἀπὸ τοῦ ἵημι, ἑτὴς, καὶ ἑτὴρ, καὶ ἀφετήρ. Ἀφʼ ἑστίας ἄρχεται: Τουτέστιν ἀπό τινος οἰκίας ἄρχεται. Ἑστίαν γὰρ ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι οὐ μόνον τὸ σκεῦος, οὐδὲ μὴν αὐτὴν τὴν θεὰν, ἀλλὰ καὶ τὴν οἰκίαν· καθὰ ὅταν λέγῃ, πᾶσιν γὰρ ἐπίστιόν ἐστιν ἑκάστῳ. Καὶ, Τρῶας μὲν λέξασθαι, ἐφέστιοι ὅσσοι ἔασιν. Ὅσοι οἶκον ἔχουσι. Καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγεται ἀφʼ ἑστίας ἄρχεται, τουτέστιν ἀπό τινος οἰκίας ἄρχεται. Ἀφελής: Ὁ ὑγιὴς τὸ σῶμα καὶ ὁλόκληρος. Οὕτω παρὰ Ἀθηναίοις· παρὰ τὸ μηδενὸς ἀφαιρεῖσθαι μέρους τοῦ σώματος, ἀλλʼ ὑγιὴς εἶναι. Λέγεται δὲ ἀφελὴς καὶ ὁ εὔκολος, ὃν ἄν τις ἕλοι διὰ τὴν εὐκολίαν. Ἀριστοφάνης Ἱππεῦσι, Διὰ τῶν ἀφελῶν πεδίων ἔρρει, καὶ τῆς στάσεως παρέσυρεν. Καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ ἱερεῖς ἐδοκιμάζοντο Ἀθήνῃσιν, εἰ ἀφελεῖς καὶ ὁλόκληροι. Λέγεται καὶ ὁ ἁπλοῦς ἐν τῷ βίῳ. Ἀφελῶν πεδίων: Ἀντὶ τοῦ ὁλοκλήρων, κατὰ στέρησιν· τῶν μεγάλων καὶ ἀνεπικωλύτων. Ἀφέλεσθε: Ἐπεί μʼ ἀφέλεσθέ γε δόντες. Ἐπειδὴ δεδωκότες μοι αὐτὴν ἀφείλεσθε, καὶ ὑβρίσατε ἑαυτούς· οὐ γὰρ ἐμέ. Ἀπὸ τοῦ ἕλω, τὸ λαμβάνω, ἐν συνθέσει, ἀφέλω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἀφέλομαι· τὸ πληθυντικὸν, ἀφελόμεθα· τὸ δεύτερον, ἀφέλεσθε. Ἀφερτή: Οἷον, Ἀφερτὴ δʼ ἀρετή. Ἀπὸ τοῦ φέρω γίνεται φερτὸς, καὶ φερτὴ, καὶ ἀφερτή. Ἐκ δὲ τοῦ φερτὸς, καὶ προφερέστερος τὸ συγκριτικὸν, καὶ προφερέστατος. Ἀφέσιος Ζεὺς ἐν Ἄργει τιμᾶται. Εἴρηται δὲ, ὅτι Δευκαλίων τοῦ κατακλυσμοῦ γενομένου διαφυγὼν, καὶ εἰς τὴν ἄκραν τὴν Ἀργοῦς διασωθεὶς, ἱδρύσατο βωμὸν ἀφεσίου Διὸς, ὅτι ἀφείθη ἐκ τοῦ κατακλυσμοῦ. Ἡ δὲ ἄκρα ὕστερον Νεμέα ἐκλήθη, ἀπὸ τῶν Ἄργου βοσκημάτων ἐκεῖ νεμομένων. Οὕτως Ἀρρειανὸς ἐτυμολογεῖ ἐν τῷ βʹ τῶν Βιθυνιακῶν. Ἄφες: Εἰς τὸ ἕς. Ἀφῆκα: Ἐκ τοῦ ἵημι, ὁ μέλλων, ἥσω, ἧκα· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφῆκα. Ὁ δʼ ἀφήμενος οὐκ ἀλεγίζει. Ἀντὶ τοῦ πόρρω καθεζόμενος. Ἀφεῖναι: Τὸ ἀπολῦσαι ἐγκλήματος· ἀφῆναι, τὸ τὰς ἐπτισμένας κριθὰς ταῖς χερσὶ τρίβειν. Ἀφέωκα: Ἀμφίβολον. Θέμα γὰρ ἀφεῖκα. Εἶτα ἔλλειψις τοῦ ι, καὶ πλεονασμὸς τοῦ ω, ἀφέωκα. Οὐ δεῖ δὲ τὰ ἀμφιβαλλόμενα παραλαμβάνειν· ἀλλʼ ὥσπερ παρὰ τὸ πέτω γίνεται πέπτηκα, καὶ πέπτωκα κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ω, οὕτως καὶ ἧκα, πλεονασμῷ τοῦ ε, ἕηκα· καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἀφέωκα· καὶ ὁ παθητικὸς παρακείμενος κατὰ τὸ τρίτον ἀφέωνται. Οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ Παθῶν. Τὸ δὲ θέμα, ἵημι· ὁ παρακείμενος, ἀφῆκα· ὁ Ἀττικὸς, ἀφέωκα· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ, ἡνίκα πλεονασμὸν τοῦ ε κατὰ τὸν παρακείμενον ποιήσωσι, τότε καὶ τὸ ἐπαγόμενον φωνῆεν τρέπουσιν εἰς ω· ὁ παθητικὸς, ἀφέωμαι· καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν, ἀφέωνται. Ἀφίει: Ἔστι ῥῆμα ἱῶ, περισπώμενον καὶ δασυνόμενον· ὁ παρατατικὸς, ἵουν, ἵεις, ἵει· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφίει, καὶ προΐει. Ἀφίην δὲ ἐκ τοῦ ἀφίημι, ὡς τὸ ἐτίθην παρατατικός. Ἰστέον δὲ ὅτι τοῦ τίθημι καὶ δίδωμι καὶ ἵημι οἱ παρῳχημένοι μᾶλλον ἀπὸ τῶν εἰς ω εἰσὶν ἐν χρήσει ἤπερ ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ· Ὣς εἰπὼν, ἐν χερσὶ τίθει. Καὶ, Ἐδίδουν αὐτῷ ῥαπίσματα. Καὶ τὰ μὲν πρῶτα πρόσωπα τοῦ παρατατικοῦ γράφεται διὰ τοῦ η, ὡς ἀπὸ τῶν εἰς ΜΙ· τὰ δὲ δεύτερα καὶ τρίτα, διὰ διφθόγγου, ὡς ἀπὸ περισπωμένων. ἀφιᾶσιν. Ἔστι ῥῆμα, ἵημι· τὸ δεύτερον, ἵης· τὸ τρίτον, ἵησι· τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν, ἵεμεν· ἐξ οὗ τὸ ἀφίεμεν· τὸ δεύτερον, ἵετε, καὶ ἀφίετε· τὸ τρίτον, ἱεῖσιν· ὁμοίως τῇ δοτικῇ τῶν πληθυντικῶν τῆς ἰδίας μετοχῆς. Ταῦτα δὲ τὰ τρίτα πρόσωπα τῶν εἰς ΜΙ πληθυντικῶν οἱ Ἴωνες προσόδῳ τοῦ α καὶ συστολῇ τῆς παραληγούσης προφέρουσιν, ἀφιᾶσι, τιθέασι, διδόασι, ζευγνύασι. Καὶ ἀπὸ τοῦ ἱεῖσιν, Ἰωνικῶς ἱέασι· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφιέασι· καὶ κατὰ συναίρεσιν Ἀττικὴν, ἀφιᾶσιν. Ἱᾶσι, πέμπουσιν· ἰᾶσι, πορεύονται. Ἀφήτωρ: Ὁ τοξότης. Οὐδʼ ὅσα λάϊνος οὐδὸς ἀφήτορος ἐντὸς ἐέργει. Ἤγουν ὁ βαθμὸς, ἡ φλιά. Παρὰ τὸ ἵημι, ἕτης, καὶ ἀφέτης, ὡς τίθημι, θέτης· καὶ δίδωμι, δότης. Ταῦτα δὲ γίνονται κατὰ τροπὴν εἰς ΗΡ, θέτης, θετήρ· καὶ συνθέσει, ὑμνοθετήρ· δότης, δοτήρ. Οὕτως ἕτης, ἑτήρ· καὶ ὡς δοτὴρ, «δοτῆρες ἐάων,» οὕτως ἕτης ἕτωρ, καὶ ἥτωρ, καὶ ἀφήτωρ, ὁ ἀφιεὶς τὰ βέλη. Ἢ ὁ Ἀπόλλων. Ἤτοι ὁμοφήτορος, ὁμοίως πᾶσι προφητεύοντος καὶ μαντευομένου τῷ τε πένητι καὶ τῷ πλουσίῳ. Ἄφθα: Ἡ ἐν στόματι ἕλκωσις. Τὸ δὲ αὐτὸ καὶ φθόη. Ἀφέξει: Ἐκ τοῦ ἔχω, ἕξω· ἀπέχω, ἀφέξω. Οὐδʼ ὅ γε πρὶν λοιμοῖο βαρεῖας χεῖρας ἀφέξει. Ἐπίσχει, παύσει. Ἀφίγμεθα: Ἔστιν ἵκω· ὁ δεύτερος ἀόριστος παθητικὸς, ἱκόμην· τὸ δεύτερον, ἵκου· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφίκου. Ἀπὸ τοῦ ἵκω, ἵξω, ἷγμαι, ἵγμεθα, καὶ ἀφίγμεθα. Ἀφηνιάζω: Εἴρηται ἡ λέξις ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν σκληρυνομένων καὶ ἄποθεν τῶν ἡνίων καθεστώτων. Ἀφηνιάζειν οὖν ἐστὶ, τὸ σκληρύνεσθαι καὶ ἄποθεν τῆς εὐθείας ὁδοῦ εἶναι. Γίνεται ἐκ τοῦ ἡνίον, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον, ἡνιάζω, καὶ ἀφηνιάζω. Ἄφλαστον: Οἷον, Ἄφλαστα καὶ φώσσωνας ὠργυωμένους. Τὰ ἀκροστόλια τῆς νηὸς, κατὰ ἀντίφρασιν· εὔθλαστα γάρ· κατὰ μετάθεσιν τοῦ θ εἰς φ. Ὅπερ λέγεται καὶ κορωνίς· καὶ ἐπὶ τοῦ κρικίου τῆς θύρας· καὶ τὸ ἐν τοῖς βιβλίοις ἐπικαμπὲς σχῆμα, ὅτε σημεῖον ποιοῦμεν. Διαφέρει δὲ τῶν κορύμβων. Ἄφλαστα μὲν λέγονται τὰ πρυμνήσια· κόρυμβα δὲ, τὰ πρωρήσια. Ἀφλοισμός: Οἷον, Ἀφλοισμὸς δὲ περὶ στόμα γίνεται. Γέγονε παρὰ τὸν ἀφρὸν, ἀφροισμὸς, καὶ ἀφλοισμός. Ἢ παρὰ τὸ ἀφρίζω, ἀφρισμός· καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ ρ εἰς τὸ λ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. Ἢ παρὰ τὸ φλέω, φλοισμὸς, καὶ ἀφλοισμός· ἔστι δὲ ψόφος ποιὸς, ἢ ἀφρός. Ἄφενος: Ἔστιν ἔνος, ὁ ἐνιαυτός. Καλλίμαχος, Τετράενον Δαμάσου παῖδα Νεστορίδη. Καὶ παρʼ Ὁμήρῳ, Ἤνις ἠκέστας, τουτέστιν ἐνιαυσιαίας. Παρὰ τὸ ἕω, τὸ πληρῶ. Ἐκ τούτου γίνεται σύνθετον, ἄφενος, ὁ ἐξ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ συναγόμενος πλοῦτος· πλοῦτος δὲ, ὁ ἐκ πολλῶν. Ὁ ποιητὴς οὐδετέρως χρᾶται τῇ λέξει, τινὲς δὲ ἀρσενικῶς· τὸ ἀπʼ ἐνιαυτοῦ περιὸν ἐς νέωτα. Ἢ ἄπενος, τὸ μὴ ἐν πενίᾳ, ἀλλʼ ἐν περιουσίᾳ χρημάτων· Οὐδέ σʼ ὀΐω, ἐνθάδʼ ἄτιμος ἐὼν, ἄφενος καὶ πλοῦτον ἀφύξειν. Ὅτε μὲν κλίνεται ἄφενος ἀφένου, ἀρσενικὸν ἐστίν· οἷον, Οὔτʼ ἀρετὴ ἀφένοιο. Ἀφενὸς λέγεται ὁ ἄνθρωπος ὁ πλήρης τοῦ ἀφένου, ὀξυτόνως. Ὅτε δὲ ἔστʼ ἄφενος, ὡς τέμενος, οὐδέτερόν ἐστι, τὸ ἄφενος, τοῦ ἀφένους· ἡ δοτικὴ, τῷ ἀφένει, καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἄφνει. Παρὰ τὸ ἄφενος γίνεται ἄφνος κατὰ συγκοπὴν, ᾧ κέχρηται Πίνδαρος, Οἳ δʼ ἄφνει πεποίθασιν. Ἐκ τούτου γίνεται ῥῆμα, ἀφνῶ· καὶ ἐξ αὐτοῦ, ἀφνήμων. Ἀντίμαχος, Πολλὰ δὲ μῆλα τάπερ ἀφνήμονας ἄνδρας. Ἀφνειός: Ἐκ τοῦ ἄφενος, πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀφένεος· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀφνεός· καὶ ἀφνειὸς βιότοιο, ὁ πλούσιος. Ἢ οἷον ἀπενεὸς, ὁ μὴ πενόμενος. Ἄφνω: Παρὰ τὸ ἀφανὴς ὄνομα γίνεται ἐπίρρημα ἀφανῶς· καὶ συγκοπῇ καὶ ἀποβολῇ τοῦ σ, ἄφνω, τὸ ἐξαίφνης. Ἄφοδος: Ὁ ἀπόπατος, οἱονεὶ ἔξω τῆς ὁδοῦ γινόμενος· πάτος γὰρ ἡ ὁδός. Λέγεται δὲ ἄφοδος καὶ ἡ ἀναχώρησις, ὥσπερ καὶ ἔφοδον τὴν ἐπέλευσιν λέγομεν. Ἀφόρδιον: Ἡ ἀκαθαρσία, καὶ τὸ ἄξιον ἀπελασίας. Εἴρηται παρὰ τὸ ἀφορίζω, ἀφορίζιον, καὶ ἀφορίδιον, καὶ ἀφόρδιον συγκοπῇ, τὸ ἀφορίζεσθαι καὶ ἀπελαύνεσθαι ἄξιον. Ἢ ἀφοδιὰ, καὶ ἀφορδιά. Ἀφοσιοῦται: Τὸ πληροῦται. Ἀπὸ τοῦ ὅσιος ὁσιῶ, καὶ ἀφοσιῶ, τὸ τὰ νενομισμένα ἐπὶ τῇ ταφῇ πληρῶσαι. Εἰς τὸ ἀφρός. Ἁφόωντα: Ἰλιάδος ζʹ. Καὶ ἀγκύλα τόξʼ ἁφόωντα. Ψηλαφῶντα· ἀπὸ τοῦ ἁφὴ, ἀφῶ. Ἢ φόωντα, ἀντὶ τοῦ λαμπρύνοντα, καθαίροντα. Ἀπὸ δὲ τοῦ ἁφῶ, ἁφάω· ἁφάοντα, ἁφῶντα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, ἁφόωντα. Ἄφρων: Παρὰ τὸ φρῶ, τὸ προϊῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἄφρων. Ἀφραίνω: Ἐκ τοῦ φρὴν, φρενὸς, φραίνω καὶ ἀφραίνω· καὶ ἀφραίνοντα, ἀφρονοῦντα, ἀνοηταίνοντα. Ἀφρήτωρ: Ὁ φρατρίαν καὶ συγγένειαν μὴ ἔχων· φρατρία δέ ἐστι κυρίως, τὸ τρίτον μέρος τῆς φυλῆς· ἄφιλος, ἢ ἄπολις. Ἀφροντιστήσας: Ἀμεριμνήσας, ἢ ἀμελήσας, ἀπὸ τοῦ ἀφροντιστῶ. Τοῦτο παρὰ τὸ φροντίζω, φροντίσω· πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ περισπωμένης, φροντιστῶ, καὶ ἀφροντιστῶ καὶ ἀφροντιστήσας μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. Τὸ φροντίζω, παρὰ τὸ φροντίς· τοῦτο παρὰ τὸ τὰς φρένας τίειν. Οἱ γὰρ φροντίδας ἔχοντες τὰς φρένας τιμωροῦνται. Ἀφρός: Ἐκ τοῦ προϊῶ γίνεται προῶ, καὶ πρῶ, καὶ φρῶ ῥῆμα. Ἐκ τούτου γίνεται φρός· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀφρὸς, τὸ μετὰ σφοδρᾶς φορᾶς προϊέμενον. Ἀφοσιώσας: Ὁ καθάρας, ἢ ξενώσας, ἢ τὴν ὁσίαν ποιήσας, τουτέστι τὴν κηδείαν, ἢ τὴν ἐπὶ τῷ θανάτῳ μνήμην. ὅσιον λέγεται τὸ καθαρὸν, τὸ ὀφειλόμενον· διὰ τοῦτο καὶ τὴν ὁσίαν ἐπὶ τῶν ἀπελθόντων φαμέν· τουτέστιν, οὐδὲν ὀφείλω αὐτοῖς λοιπὸν, οὐκ εἰμὶ ὑπεύθυνος. Ἢ μᾶλλον ἀφοσιούμενοι, τιμῶντες. Ἢ τὸ ὅσιον καὶ τὸ καθαρὸν καὶ τὸ ὀφειλόμενον ποιῶ. Παρὰ τὴν ἄφος, ὃ σημαίνει τὴν τραγάκανθον· ἀφοσιοῖ γὰρ καὶ καθαίρει τὰ ἐν τῷ θώρακι ὑγρά. Ἄφρεον: Ἤφριζον, ἀφρὸν ἔπεμπον. Ἀφροδίτη: Παρὰ τὸ δύνειν ἐκ τοῦ ἀφροῦ ἤγουν ἀνέρχεσθαι τοῦ θαλασσίου. Ἐκεῖθεν γὰρ ἀνῆλθεν. Ἡσίοδος τὴν Ἀφροδίτην, Ἀφρογένειαν θεὰν καὶ ἐϋστέφανον Κυθέρειαν κικλήσκουσι θεοί τε καὶ ἀνέρες, οὕνεκεν ἀφρῷ θρέφθη· ἀτὰρ Κυθέρειαν, ὅτι προσέκυρσε Κυθήροις· ἠδὲ Φιλομηδέα, ὅτι μηδέων ἐξεφαάνθη. Τινὲς δὲ παρὰ τὸν ἀφρὸν τοῦ σπέρματος τοῦ ἀνδρός· ἔφορος γάρ ἐστιν τῆς συνουσίας· ἢ διὰ τὸ ἐνθαλάττιον αὐτῆς τὴν γένεσιν εἶναι. Τινὲς δὲ παρὰ τὴν ἀφροσύνην· ἡ γὰρ ἀφροσύνη ἐναντία ἐστὶ τῇ φρονήσει, ἤγουν τῇ Ἀθηνᾷ. Ὁ δὲ Δίδυμος, παρὰ τὸ ἁβρὸν τῆς διαίτης. Διχῶς δὲ ἡ ἁβροδίαιτος· ὅτι δεῖ αὐτῇ διὰ τὸ κάλλος χλιδῆς· ἢ ὅτι οἱ κατεχόμενοι τῇδε τῇ θεῷ, ἁβροὶ καὶ πολυτελεῖς. Τὸ β τῷ φ συγγενές ἐστι. Δῆλον ἐκ τοῦ Μακεδόνας μὲν τὸν Φίλιππον Βίλιππον καλεῖν, καὶ τὸν φαλακρὸν, βαλακρόν· καὶ τοὺς Φρύγας, Βρύγας· καὶ τοὺς ἀνέμους διὰ τὸ φυσᾶν φυσήτας, βύκτας. Ὅμηρος, Βυκτάων ἀνέμων. Ἀφραδία: Ἡ ἀπειρία· ἐκ τοῦ ἀφραδής· τοῦτο ἐκ τοῦ φράζω, φραδής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφραδὴς, ὁ ἄβουλος καὶ ἄπειρος· καὶ τὸ θηλυκὸν, ἀφραδία. Ἀφραδίηισιν: Ἀβουλίαις, ἀφροσύναις· ἀπὸ τοῦ φράζω, ἔφραδον, φραδία, καὶ ἀφραδία· καὶ ἀφραδέοντα, ἀσυνετοῦντα. Καὶ ἀφραδέως, ἀνοήτως, ἀσυνέτως, ἀπείρως· ἀπὸ τοῦ ἀφραδής. Ἀφροδίτη: Σημαίνει δύο. Ἐπὶ μὲν τῆς θεοῦ, Ἀμφʼ Ἄρεω φιλότητος ἐϋστεφάνου τʼ Ἀφροδίτης. Καὶ ἐπὶ τῆς συνουσίας, καὶ ἐκλελάθοιντʼ Ἀφροδίτης τὴν ἄρʼ ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον. Ἀφυής: Ἐκ τοῦ φυὴ, ὃ σημαίνει τὸν τρόπον καὶ τὴν θέσιν, Ἀμφοτέρων δὲ φυὴν ἐδάην μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀφυὴς, ὁ κακότροπος. Ἀφύη: Ἰχθύδιον μικρὸν καὶ εὐτελές. Εἴρηται δὲ ἑνικῶς σπανίως, πλεονάκις δὲ πληθυντικῶς. Ἀριστοφάνης, Οὔποτʼ ἀφύας εἶδον ἀξιωτέρας. Εἴρηται δὲ παρὰ τὸ μὴ εἰς μέγεθος φύεσθαι· φύω, φυὴ, καὶ ἀφύη. Ἢ ἡ μὴ πεφυκυῖα, τοῦ α κακὸν σημαίνοντος. Ὀππιανὸς, Ὧδε καὶ ἠπεδανῆς ἀφύης ὀλιγηπελὲς ἔθνος οὔ τινος ἐκγεγάασιν ἀφʼ αἵματος οὐδὲ τοκήων. Καὶ μεθʼ ἑτέρους ἓξ στίχους, Ἐκ δὲ γενέθλης οὔνομʼ ἐπικλήδην ἀφρήτιδες αὐδάωνται, γράφεται ἀφυήτιδες. Ἀφυσγετόν: Τὸ ἰλυῶδες καὶ συρφετόν. Παρὰ τὸ ἀφύω ἀφʼ οὗ τὸ ἀφύσσω, ὡς ὑλάω ὑλάσσω, ὀδύω ὀδύσσω, τὸ ὀργίζομαι γίνεται ἀφυγετὸς, ὡς πήσσω, παγετός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, ἀφυσγετὸς, τὸ ἀφυσσόμενον ὑπὸ τοῦ ῥεύματος· τρέπει γὰρ τὰ δύο ΣΣ εἰς γ. Ἢ παρὰ τὸ φεύγω φυγετὸν, καὶ ἀφυσγετὸν, τὸ μὴ ἀποφεῦγον τῇ καταφορᾷ τοῦ ῥεύματος. Ἀφύσσω: Ὁ μέλλων, ἀφύξω· ἀπὸ τοῦ ὕω, τὸ βρέχω, ὁ μέλλων, ὕσω· καὶ ἐν συνθέσει ἀφύσσω, πλεονασμῷ ἑτέρου σ· τουτέστι τὸ ἀπό τινος ἐπιρρέοντος ἀπαντλᾶν καὶ ἀπαρύεσθαι. Ἢ ἐκ τοῦ ἀρύω, τὸ ἀπαντλῶ, ἀρύσσω· καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς φ, ἀφύσσω. Ἀφυσσόμενοι: Ἐκ τοῦ φύω τὸ κρατῶ, Ἔν τʼ ἄρά οἱ φῦ χειρί. μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀφύω, ὁ μέλλων, ἀφύσω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ σ, μεταγομένου τοῦ χρόνου εἰς ἐνεστῶτα, ἀφύσσω. Ἀνατρέπεται δέ· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα παραγόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται. Δωρικὴ δὲ ἡ λέξις· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, λαφύσσω. Ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φυσσωμένων ἀσκῶν. Ἀφυλίσαι: Παρὰ τὴν ἱλύν· καὶ κατὰ μετάθεσιν, ὕλις· καὶ ἐν συνθέσει, ἀφυλίσαι. Ἄφυκτος: Παρὰ τὸ φεύγω, φευκτὸς, ὡς ἔχω ἐκτὸς, καὶ εὔχω εὐκτός· καὶ κατʼ ἔνδειαν τοῦ ε, φυκτὸς, καὶ ἄφυκτος. Εἰς τὸ τέτυκται. Ἀχανὲς πέλαγος: Παρὰ τὸ χαίνω, χανῶ, χανές· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀχανὲς, τὸ λίαν κεχηνός. Δηλοῖ δὲ καὶ ἄνεον εἶναι καὶ μὴ χαίνειν, κατὰ στέρησιν. Ἀχάναι: Σκεῦος εἰς ἐπισιτισμὸν χρήσιμον· εἴρηται παρὰ τὸ χαίνειν, χάνη, καὶ ἀχάνη, τοῦ α ἐπιτατικοῦ νοουμένου. Ἀχαιός: Ἐθνικόν. Ποσαχῶς λαμβάνονται τὰ ἐθνικά; Τετραχῶς· ἐκ πόλεως, ἐξ ἔθνους, ἐκ χώρας, ἐκ βασιλείας· τὸ δὲ Ἀχαιὸς, ἀπὸ Ἀχαιοῦ βασιλέως. Τὰ διὰ τοῦ ΑΙΟΣ, εἰ ἔχουσι πρὸ τῆς ΑΙ διφθόγγου τὸ χ, προπερισπᾶται· οἷον ἀρχαῖος, τροχαῖος. Σεσημείωται τὸ Ἀχαιὸς καὶ τὸ Ἐρυσιχαιός. Ἀχαιΐδες: Ἔστι δὲ ἐθνικὸν, ἐκ τοῦ Ἀχαΐς· τοῦτο ἐκ τοῦ Ἀχάα, καὶ σημαίνει δύο. Τὸ δὲ Ἀχαιὸς εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι ἐθνικοῦ. Ἀχαιϊνέα: Ἡ ἔλαφος. Ἀπολλώνιος, ἥν τʼ ἀγρῶται ἀχαιϊνέη, καλέουσιν. Ἀπὸ Ἀχαιϊνέας πόλεως, ἐν ᾗ εἴδη εἰσὶν ἐλάφων μεγάλων. Ἀχαιά: Ἡ Δημήτηρ παρὰ Ἀττικοῖς· Ἀριστοφάνης Ἀχαρνεῦσιν, Οὐδʼ ἂν αὐτὴν τὴν Ἀχαιὰν ῥᾳδίως ἠνέσχετʼ ἄν. Εἴρηται παρὰ τὸ ἄχος τῆς Κόρης. Ἢ ὅτι μετὰ κυμβάλων ἠχοῦσα τὴν Κόρην ἐζήτει. Ἢ ὅτι τοῖς Ταναγραίοις μεταστᾶσιν ἐκ Τανάγρας ἡ Δημήτηρ κατʼ ὄναρ φανεῖσα ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἀκολουθῆσαι τῷ γενομένῳ ἤχῳ· καὶ ὅπου ἂν παύσηται, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι· καὶ ἱδρύσαντο ἱερὸν Ἀχαιᾶς Δημήτερος. Ἀχαιμένης: Ὁ ἥρως· ἀφʼ οὗ καὶ οἱ Πέρσαι Ἀχαιμενίδαι· γέγονεν υἱὸς Περσέως· ὠνόμασται δὲ ἀπὸ τοῦ εἶναι τὸν προπάτορα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Ἀχαΐας. Οὕτως Νικόλαος ἐν δευτέρῳ τῶν ἱστοριῶν. Ἀχέρων: Ὁ ἐν ᾅδου ποταμός· παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι χαρᾶς τοὺς ἐκεῖ κατιόντας. Ἢ ὁ τὰ ἄχεα ῥέων ἀχρέων, καὶ καθʼ ὑπέρθεσιν, ἀχέρων. Ἀχερωΐς: Ἡ λεύκη τὸ δένδρον παρὰ τὸν Ἀχέροντα ποταμόν· φασὶ γὰρ τὸν Ἡρακλέα ἐπὶ τὸν Κέρβερον κατελθόντα, καὶ παρὰ τῷ Ἀχέροντι πεφυκὸς τὸ δένδρον ἑωρακότα, ἡσθῆναι ἐπʼ αὐτῷ, καὶ ἀνενεγκεῖν· καὶ παρὰ τὸν Ἀχέροντα ἀχερωΐδα καλεῖσθαι· ἵνʼ ᾖ ἀχεροντίς· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω, ἀχερωΐς. Ἀριστοτέλης δὲ τὴν αἴγειρον λέγει, ὅτι πάντα τὰ ὑλώδη φυτὰ ἀχερουσία λέγει. Ἀχερουσιάς: Λίμνη ἐστὶ πλησίον Ἡρακλείας Πόντου· Ἔνθα μὲν εἰς ἀΐδαο καταιβάτις ἐστὶ κέλευθος, ἀκτή τε προβλὴς ἀχερουσιὰς ὑψόθι τείνει. Ἄχερδος: Ἡ ἀγρία ἄπιος· ἄχερός τις οὖσα, ἡ δυσχερὴς ταῖς χερσὶ λαβέσθαι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ἄχερδος, ὡς δείω, δείδω· οἷον Μοχθηρὸς ὢν καὶ τὴν γνώμην ἀχερδούσιος. Ἀντὶ τοῦ σκληρός. Ἔστι δὲ εἶδος ἀκάνθης. Ἀχέων: Λυπούμενος. Παρὰ τὸ ἄχος, ἀχέω. ἀχεύων δὲ, ἀπὸ τοῦ ἀχέω. Ἀχελῷος: Ποταμὸς μεταξὺ Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας· κοινῶς δὲ πᾶν ὕδωρ Ἀχελῷος καλεῖται. Δοκεῖ δὲ τῶν ἐν τῇ Ἑλλάδι ποταμῶν μέγιστος εἶναι ὁ Ἀχελῷος· διὸ καὶ πᾶν ὕδωρ τῇ τούτου προσηγορίᾳ καλεῖται. Καὶ Ὅμηρος, Τῷ οὐδὲ κρείων Ἀχελώϊος ἰσοφαρίζει. Ἀχῆνες: Οἱ πένητες· ἤτοι ἀεχῆνες τινὲς ὄντες, οἱ μηδὲν ἔχοντες· ἢ παρὰ τὸ τὰ κενὰ τῶν σκευῶν ἠχεῖν, ὧν ἡ πενία τὰ ἀγγεῖα ποιεῖ ἠχεῖν. Ἀχηρής: Ὁ λυπηρός· ἐκ τοῦ ἀχαρὴς, ἐκτάσει τοῦ α εἰς η, ἀχηρής· καὶ διατί ὀξύνεται; Οὐ γάρ ἐστι τοῦ τύπου τῶν διὰ τοῦ ΗΡΗΣ. Ὁ τόνος οὖν ἐλέγχει τὸ σχῆμα· ὅτι οὐκ ἀπὸ τοῦ ἄχος ἀχήρης, ὡς ξίφος ξιφήρης. Ἄχθος ἀρούρης: Παρὰ τὸ ἄγω ἀκτὸς, καὶ ἄχθος, ὡς ἔχω, ἑκτὸς, ἔχθος· τὸ ἀγόμενον καὶ βαρυνόμενον. Ἢ παρὰ τὸ ἄχος, πλεονασμῷ τοῦ θ. Ἀχιλλεύς: Παρὰ τὸ ἄχος λύειν· ἰατρὸς γὰρ ἦν. Ἢ διὰ τὸ ἄχος ὅ ἐστι λύπην ἐπενεγκεῖν τῇ μητρὶ καὶ τοῖς Ἰλιεῦσιν. Ἢ διὰ τὸ μὴ θίγειν χείλεσι χιλῆς, ὅ ἐστι τροφῆς· ὅλως γὰρ οὐ μετέσχε γάλακτος, ἀλλὰ μυελοῖς ἐλάφων ἐτράφη ὑπὸ Χείρωνος. Ὅτι ὑπὸ Μυρμιδόνων ἐκλήθη, καθά φησιν Εὐφορίων, Ἐς Φθίην χιλοῖο κατήϊε πάμπαν ἄπαστος. τοὔνεκα Μυρμιδόνες μιν Ἀχιλέα φημίξαντο. Ἀχολάξ: Ἡ λιθώδης καὶ ψαμμώδης ἄμμος, ἢ ὁ μικρὸς λίθος. Ἀχλύς: Σκοτία, ἀορασία, ἡ ἄγαν ἀλύουσα καὶ ἀποκρύπτουσα, παρὰ τὸ ἀλύω, τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντος. Ἢ ἀπὸ τοῦ ἄχω ἀχὺς καὶ ἀχλύς· παρὰ τὸ τὰς ὄψεις ἡμῶν ὀχλεῖν καὶ λυπεῖν. Ἔστι χέω· καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χύω, χύσω, ὥσπερ ῥέω, ῥύω· ἀποβολῇ τοῦ ω χύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, χλύς· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀχλὺς, ἡ πάνυ κεχυμένη· ζόφος γάρ ἐστιν. Ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ εἰλῶ, ἡ ἄγαν συγκλείουσα καὶ ἀποκρύπτουσα. Ἀχνάσδημι κακῶς: Παρὰ Ἀλκαίῳ. Ἔστιν ἄχω· παράγωγον, ἀχάζω, ἀχάζημι· καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς σ καὶ δ, πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀχνάσδημι. Οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ Παθῶν. Ἄχνη: Σημαίνει δύο· τὸ ἄχυρον, Ὡς δʼ ἄνεμος ἄχνας φορέει. Λέγεται καὶ τὸ ἐπιπολάζον τῇ θαλάσσῃ, Ἄχνῃ ὑπεκρύφθη. Ἄχνη πᾶσα λεπτότης ὑγροῦ τε καὶ ξηροῦ. Ἐπὶ μὲν ὑγροῦ, Ἀποπτύει δʼ ἁλὸς ἄχνην. Ἐπὶ δὲ ξηροῦ. Κρίνει ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνας. Παρὰ τὸ ἔχω, ἐχήνη· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀεχήνη τὶς οὖσα, ἡ μὴ δυναμένη ἔχεσθαι καὶ κρατεῖσθαι διὰ τὸ λεπτομερὲς καὶ τομόν. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ τοῦ Ἀσκληπιάδου λέγει αὐτὴν παρὰ τὸν αἴξω μέλλοντα εἶναι, ὡς τεύχω τεύξω τέχνη, ἀποβολῇ τοῦ ι. Ζήτει εἰς τὸ ἐχρής. Ἀχνύς: Ἡ λύπη. Παρὰ τὸ ἄχος γίνεται παρώνυμον ἀχύς· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀχνύς· οἷον, Τῆς δʼ ὀλοφυρομένης ἀμφʼ ἀχνύϊ εἴβεται αἰών. ἄχνυμαι: Ἐκ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχύω, ἀχύνω πλεονασμῷ τοῦ ν, ὡς δύω δύνω· ἐν ὑπερβιβασμῷ, ἀχνύω· καὶ παράγωγον, ἄχνυμι· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς, ἄχνυμαι. Ἄχος: Ἡ λύπη. Ἐκ τοῦ χῶ τοῦ δηλοῦντος τὸ διαχεῖσθαι, ἐξ οὗ καὶ τὸ χαίρω γίνεται ἄχω, παρὰ τὸ μὴ διαχεῖσθαι, ἀλλὰ συνέχεσθαι τὴν ψυχὴν ὑπὸ λύπης· ὅθεν καὶ τὸ χαίρειν εἴρηται παρὰ τὸ διαχεῖσθαι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τῆς ἡδονῆς. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω, κατὰ ἀντίφρασιν, ὃ οὐ θέλει τὶς ἔχειν. Ἢ χῶ τὸ χωρῶ, χός· μετὰ τοῦ στερητικοῦ, ἄχος, τὸ μὴ χωρούμενον διὰ τὴν λύπην. Ἢ χῶ, τὸ χέω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ, ἄχος, τὸ μὴ χεόμενον. Ἢ παρὰ τὸ ἔχω. Ἀχόρα: Ἀρσενικῶς, τὰ ἐν τῇ κεφαλῇ καὶ τῷ γενείῳ πίτυρα. Ἀριστοφάνης, Ἀδαχεῖ γὰρ αὐτοῦ τὸν ἀχόρʼ ἐκλέγει τʼ ἀεί ἐκ τοῦ γενείου. Ἡ εὐθεῖα, ἀχώρ· κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν, ἀπὸ τοῦ ἀχνὼρ, ἀπὸ τοῦ ἄχνη, ὃ σημαίνει πᾶν λεπτομερὲς καὶ κοῦφον. Ἀχὼρ δὲ σημαίνει τὸ πιτυρῶδες τῆς κεφαλῆς. Ἀχράς: Ἡ ἀγρία ἄπιος, παρὰ τὴν ὄχλησιν τὴν ἐν τῷ ἐσθίεσθαι γινομένην ὑπʼ αὐτῶν· ἢ ἡ μηδέπω ἐν χρείᾳ γεγονυῖα. Ἄχραντον: Ἀμόλυντον καὶ καθαρόν· παρὰ τὸ χραίνω χρανῶ, χραντὸς, καὶ ἄχραντος. Ἢ ἀχέραντον, οὗ μηδέπω χεὶρ ἥψατο. Ἢ τὸ μηδέπω ἐν χρείᾳ γεγονός. Ἢ ἀχρόαντον, τὸ μὴ χροὸς ἁψάμενον. Ἀχρεῖος: Ἐκ τοῦ χρεία, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀχρεῖος, οὗ μὴ ἔχει τὶς χρείαν. Καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄχρειος, ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν συντεθέντα προπαροξύνονται, πύλη, εὐρύπυλος· ἀλλὰ τὰ διὰ τοῦ ΕΙΟΣ ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ ἄλφα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον. Καὶ τὸ οὐδέτερον, ἀχρεῖον. Ἀπὸ δὲ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν. Ἀχρεῖον: Ἔστι ῥῆμα χρῶ, δηλοῦν τὸ ἅπτομαι καὶ πλησιάζω· ἐξ οὗ παράγωγον, χραύω· ἀφʼ οὗ τὸ ἔχραε, τὸ ἐπεβάρυνεν· ἐξ οὗ χρής· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀχρὴς, καὶ ἀχρεῖον, τὸ ἀσθενὲς, καὶ βάρους ἀμέτοχον· οἷον, ἀχρεῖον ἰδών, ἀντὶ τοῦ ἀσθενῶς καὶ ταπεινῶς, Ἰλιάδος βʹ. ἐπὶ δὲ τῆς Πηνελόπης· οἷον, Ἀχρεῖον δʼ ἐγέλασεν, ἐπίπλαστον καὶ ἐπιπόλαιον, μέχρι τοῦ τὰ χείλη διανοίγειν. Ἀχρήϊος: Ἔστι κτητικὸν, ἀπὸ τοῦ ἀχρεῖος, κατὰ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς τὸ η, καὶ διαστάσει τοῦ ι, ἀχρήϊος. Ἀχρής: Οἷον, ἀχρὴς δʼ ἀνέπαλτο. Ἔστιν ἄχρους· καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ΟΥ διφθόγγου εἰς τὸ η, ὥσπερ τὸ φοβούμενος, φοβήμενος, γίνεται ἀχρής. Ἢ ὡς παρὰ τὴν χροιὰν γίνεται μελαχροίης, οὕτως ἀχροίης· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ἀχρής. Ἄχρι: Ἕως, παρὰ τὸ μέχρι ἐπίρρημα γίνεται, κατὰ ἀποβολὴν τοῦ μ, καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς α. Ἄχνη: Ὅμηρος τὸ ἐπιπολάζον τῇ θαλάσσῃ ἀφρῶδες· Ἱπποκράτης τὸ λεπτὸν ξύσμα τοῦ λίνου· Αἰσχύλος δὲ τὸν καπνόν· καὶ Ἀριστοφάνης οὕτως, Ἄχνη ὕπνου. Ἄχος: Ἡ λύπη, ἡ ἀχανεῖς ποιοῦσα τοὺς παθόντας· ἐκ γὰρ τῆς πολλῆς λύπης φθέγγεσθαι ἐπεχόμεθα. Ἄχυρον: Τὸ σημαινόμενον δῆλον. Ἡ καλάμη ἡ ἀλοηθεῖσα ἄχυρον λέγεται· εἴρηται παρὰ τὸ ἀέχυρόν τι ὂν, οὐδὲν ἔχον ἐχυρόν. Ἀχυρμιαί: Οἱ τόποι εἰς οὓς τὰ ἄχυρα λικμώμενα ἐπιφέρονται, ἀχυριαὶ τινὲς οὖσαι, πλεονασμῷ τοῦ μ. Ἀχύνετον: Σημαίνει τὸ πολύ. Νίκανδρος ἐν Θηριακοῖς, Πῦρ μὲν ἀείζωον καὶ ἀχύνετον ἔτρεσεν ὕδωρ. Τὸ πολύχυτον καὶ πολὺ ἐκζέσαν πῦρ εὐλαβεῖται τὸ ὕδωρ· ὁπηλίκον γὰρ ἐὰν ᾖ ὕδωρ σβέννυται τὸ πῦρ. Ἐγράφη δὲ τὸ α κατʼ ἐπίτασιν, ὡς ἄξυλος. Ἀπὸ τοῦ χέω, χύω, χύνω, χύνετον, καὶ ἀχύνετον. Ἅψεα: Κυρίως αἱ συναφαὶ τῶν μελῶν· καταχρηστικῶς δὲ, καὶ τὰ μέλη. Παρὰ τὸ ἅπτω, ἅψω, ἅψον· καὶ ἅψεα, τὰ ἐξ ἀλλήλων συγκείμενα καὶ συνηρμοσμένα. Νίκανδρος, Τῶν δέ τε καμνόντων ὀλίγος περὶ ἅψεα θυμός. Ἀψεγέως: Σημαίνει τὸ ἀμέμπτως. Κατασκευάζεται ὥσπερ τὸ ἀψοφέως. Ἀπὸ τοῦ ἄψοφοι ἀψόφων γέγονε τὸ ἐπίρρημα ἀψόφως· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἀψοφέως. Διαιρεῖσθαι δὲ οὐκ ἔστιν. Ὅμοιον δὲ τούτου καὶ τὸ ἀπτερέως παρʼ Ἡσιόδῳ, ἀπὸ τοῦ πτερέως τὸ ταχέως. Ἀψίνθιον: Εἶδος βοτάνης πικρᾶς, ὡς καὶ τὸ ἀβρότονον. Ἔνιοι δὲ τῶν κωμικῶν ἀπίνθιον καλοῦσι. Καὶ ἔστιν ἤτοι ἀπίνθιον, ὃ οὐκ ἄν τις πίῃ διὰ πικρότητα· ἢ παρὰ τὸ ἅπτω, οὗ οὐδεὶς ἅπτεται. Ἀψίκορον: Παρὰ τὸ ἂψ, ὃ σημαίνει τὸ εὐθέως, καὶ τὸ κόρος, τὸ εὐθέως κόρον λαμβάνον, καὶ ταχέως πληρούμενον. Καὶ ἁψιμαχία, ἡ πρὸς ὀλίγον διαφορά. ἀψὶς σημαίνει τὸν δεσμόν· ὡς τὸ, Μή πως ὡς ἀψῖσι λίνου ἁλόντε πανάγρου. Εἴρηται παρὰ τὸ ἅπτω τὸ σημαῖνον τὸ δεσμῶ· οἷον, Βοέους δʼ ἐξῆπτεν ἱμάντας. Καὶ, Ἅψας ἀμφοτέρωθεν ἐϋστρεφὲς ἔντερον οἰός. Σημαίνει δὲ καὶ τοῦ τροχοῦ τὸ ἐπικαμπὲς ξύλον παρὰ τῷ Ἡσιόδῳ, οἷον, Τρισπίθαμον δʼ ἅψιν τάμνειν δεκαδώρῳ ἁμάξῃ. Γέγονε καὶ αὐτὸ παρὰ τὸ ἅπτω ἅψω ἁψὶς, ἡ ἁπτομένη τῆς γῆς. Ὤφειλε δὲ βαρύνεσθαι καὶ συστέλλειν τὸ ἰῶτα· τὰ γὰρ εἰς ΙΣ ὀνόματα ἀπὸ μελλόντων γινόμενα καὶ βαρύνεται καὶ συστέλλει τὸ ι, μέμψω, μέμψις· ἕξω, ἕξις· λέξω, λέξις· οὕτως καὶ ἅψω ἅψις ὤφειλεν εἶναι. Ὅθεν Ἡσίοδος ἀναλογώτερον εἶπεν ἅψις βαρυτόνως. Ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι ἐπειδὴ τὸ ἅψις ἐκτείνει τὸ ι, τούτου χάριν καὶ ὀξύνεται. Τὰ γὰρ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἁπλᾶ ἐκτείνοντα τὸ ι ἐπὶ τέλους ἔχουσι τὸν τόνον· οἷον, κνημὶς, κρηπὶς, σφραγίς· οὕτως οὖν καὶ ἁψίς. Πρόσκειται, «ἁπλᾶ,» διὰ τὸ τανυκρῆπις σύνθετον. Τὰ εἰς ΙΣ ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν κοινὰ ἀποστρέφουσι τὴν ΕΙ δίφθογγον, σανὶς, ῥανὶς, βολὶς, θυρίς. Πρόσκειται, «ὀξύτονα·» διὰ τὸ ἀντήρεις· «ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν,» διὰ τὸ κλείς· «κοινολεκτούμενα·» τὸ γὰρ εὐσεβὴς καὶ εὐγενὴς διὰ τῆς ΕΙ διφθόγγου γράφουσιν οἱ Βοιωτοί. Ἄψυρτοι: Ἔθνος Σκυθικόν· ὧν ἐν τῇ γῇ κεῖται τὸ σῶμα τοῦ Ἀψύρτου· Κείαται ὀστέα κεῖνα μετʼ ἀνδράσιν Ἀψυρτεῦσιν. Ἀπολλώνιος. Ἄψορρον: Ἐπίρρημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ὀπισθόρμητον. Γίνεται ἐκ τοῦ ἂψ καὶ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, τὸ ὁρμῶ, πλεονασμῷ τοῦ ρ· οἷον, Ἄψορροι στέλλεσθε. Ἀψορρόου: Οἷον, Ἀψορρόου Ὠκεανοῖο. Παρὰ τὸ ἂψ καὶ τὸν ῥόον, πλεονασμῷ τοῦ ο· ἢ παρὰ τὸ αἶψα, ἄψορρος. Ἀμφότερα γὰρ δύνανται εἶναι. Ἄψ: Σημαίνει δὲ εἰς τοὐπίσω, ἀπὸ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀπίσω, ἂψ, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ψ. Ἢ παρὰ τὸ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ· ὁ μέλλων, ἕψω, ἓψ, καὶ ἄψ. Ἰάσων δὲ λέγει αὐτὸ εἶναι ἄοψ, τὸ μὴ ὀπτόν· τὰ ὀπίσω οὐκ ὀπτὰ, καὶ οὐ θεωρητά· ἄοψ οὖν, καὶ ἄψ. Ἡρωδιανὸς δὲ μηδέποτε τὰ διπλᾶ πλεονάζειν. Πλούταρχος δὲ ἀπὸ τοῦ ὀπίσω τὸ ἂψ λέγει εἶναι, τοῦ ο εἰς α τραπέντος, καὶ τοῦ π εἰς ψ· τοῦτο δὲ βίαιον. Σημαίνει τρία· τὸ εἰς τοὐπίσω, καὶ τὸ μετὰ ταῦτα, ὡς τὸ, Ἂψ δʼ εἰς Ἴλιον ἦλθεν. Σημαίνει καὶ τὸ ἔσω, ὡς τὸ, Ἂψ δὲ ποδῶν ἰὼν καταρέζετο. Ἄγκυρα: Πόλις Γαλατίας· οἱ δὲ, Φρυγίας. Ἱστορεῖ Μιθριδάτης καὶ Ἀριοβαρζάνης, νεήλυδας τοῖς Γαλάταις συμμαχήσαντας, διώξας τοὺς ὑπὸ Πτολεμαίου σταλέντας Αἰγυπτίους ἄχρι θαλάσσης, καὶ λαβὼν τὰς ἀγκύρας τῶν νεῶν αὐτῶν, καὶ μισθὸν τῆς νίκης εἰς πολισμὸν λαβόντας, χώραν κτίσαι καὶ ὀνομάσαι οὕτως.