Gudian Etymological Work Gudian Etymological Work in Greek in PDF
Gudian Etymological Work Gudian Etymological Work in Greek in MD
| α 1 | Ἀάλιον · ἄπληκτον |
| α 2 | Ἀάγη · ἡ ἔκπληξις |
| α 3 | Ἀασιφόρος · βλάβην φέρων |
| α 4 | Ἀάσαι · κορέσαι, καθυπνῶσαι, βλάψαι |
| α 5 | Ἄακτον · ἄθραυστον |
| α 6 | Ἀάνης · χρήσιμος |
| α 7 | Ἀάβηκτον · μέλαν, ἀβλαβές |
| α 8 | Ἀαγές λ · ἄ θρ αυστον, ἰσχυρόν |
| α 9 | Ἀάπτους Α · ἀπροσπελάστους, ὧν οὐ δύναταί τις ἅψασθαι |
| α 10 | Ἀά · σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα καὶ σύστημα ὑδάτων |
| α 11 | Ἀαδεῖν · ὀχλεῖν, ἀπορεῖν |
| α 12 | Ἀαδέν · ὑεία κόπρος |
| α 13 | Ἀάθη · ἠπατήθη |
| α 14 | Ἀάθης · ἥμαρτες |
| α 15 | Ἀαιδής · εἰς τὸ Ἀνία, Ἀναιδής |
| ο 1 | ος · εἰς τὸ. νία, Ἀνέμων |
| τ 1 | τος · τρι ακ άς. Κύπριοι |
| α 16 | Ἀακραγές · συὸς κόπρος |
| α 17 | Ἄακτον · ἄθρ αυ στον |
| α 18 | Ἀάλιον · ἄπληκτον |
| α 19 | Ἀάνης · χρήσιμος |
| α 20 | Ἄβαλε · σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα· παρὰ τὸ βάλλω· καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἐπίρρημα ἄβαλε |
| α 21 | Ἄβαλε · παρὰ τὸ βάλε ἐπίρρημα |
| α 22 | Ἀβύρβηλον · ἀναίσχυντον |
| α 23 | Ἄβαξ · κυρίως ὁ μὴ ἔχων βάσιν, καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ οἵου δήποτε σανιδίου |
| α 24 | Ἀβλέπτημα · ἁμάρτημα τὸ ἄνευ βουλῆς πραττόμενον |
| σ 1 | σσος · ὑδάτων φύσις ἤγουν πλῆθος ἀπέραντον |
| α 25 | Ἀβληχρόν · τὸ ἀσθενές· δύνατ αι τ ὸ α καὶ κατ’ ἐπίτασιν τὸ σφόδρα |
| α 26 | Ἀβελτηρία · ἀνοησία, μωρία, ἡ τὸ βέλτιον μὴ γινώσκου σα · ἀπὸ τοῦ ἀβέλτερος· τοῦτο παρὰ τὸ βέλτερος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α · τὸ θηλυκὸν ἀβελτερία καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἀβελτηρία. ἀβέλτερος ἀπὸ τοῦ βάλλω τύπῳ συγκριτικῷ· ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ φέρω φέρτερος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ βάλλω βέλτερος. τὸ βάλλω συντάσσεται αἰτιατικῇ, τὸ δὲ φέρω δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ |
| α 27 | Ἀβλεμέως · ἀφροντίστως, οἷον ἀμελέως· παρὰ τὸ ἀμελεῖν ὑπερθέσει ἀλεμέως καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ β ἀβλεμέως |
| α 28 | Ἀβραάμ · πατὴρ πολλῶν ἐθνῶν |
| α 29 | Ἀβλής · εἰς τὸ Προβλῆτι |
| α 30 | Ἁβροείμονες · κατηγλαϊσμένοι, λαμπροφόροι· ἁβρὸν γὰρ τὸ λαμπρὸν καὶ τρυφερὸν καὶ κοῦφον. ἁβρός οὖν, ὁ ἁπαλός, παρὰ τὸ ἅπτω, ὁ εὐαφής· ἢ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους ἄβαρος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἁβρός, ὁ μ ὴ ὢν βαρὺς ἀλλὰ κοῦφος καὶ ἐλαφρός |
| α 31 | Ἁβρός · βάρος ἄβαρος καὶ ἁβρός, ὁ κούφως βαίνων καὶ ἀβαρῶς, κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους |
| α 32 | Ἀβρότη Ξ · ἡ νύξ· ἀπρότη τις οὖσα, παρὰ τὸ μὴ προϊέναι ἐν αὐτῇ· ἢ ἐν ᾗ βροτὸς οὐκ ἀναστρέφεται· ἢ παρὰ τὸ βροτὸν εἰς τοιαύτην ὥραν ἠρεμεῖν |
| α 33 | Ἁβρός · παρὰ τὸ ἅπτω, ὁ εὐαφής. οὕτω φιλόξενος. οἱ δὲ κατὰ στέρησιν τοῦ βάρους |
| α 34 | Ἀβροτάξομεν Κ · παρὰ τὸ βροτοῦ μὴ τυχεῖν |
| α 35 | Ἀβροτάξομεν Κ · κυρίως ἐστὶν ἐπὶ τῶν τοξοτῶν τὸ βροτοῦ ἀποτυχεῖν |
| α 36 | Ἄβυσσος · ὡς ἂν εἴποι τις, ἄβατός ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι, δύσσος βύσσοσ καὶ ἄβυσσος· ἢ παρὰ τὸ βύω, τὸ μὴ ὑπεισέρχομαι ἤγουν σφαλίζω, βύσσος καὶ ἄβυσσος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α οἱονεὶ ἡ μὴ ὑπό τινος ὑπεισερχομένη. τὸ βύω σημαίνει δύο, τὸ ὑπεισέρχομαι καὶ τὸ σφαλίζω, ὡς τὸ βυούσης τὰ ὦτα αὐτῆσ“ |
| α 37 | Ἀβασγός · ἅμα συζῶν καλῶς. εἴρηται δὲ πατὴρ ἰδίας πόλεως καὶ οὐχ ἑτέρας |
| α 38 | Ἁβρά · ὀξυτόνως καὶ δασέως ἡ τρυφερὰ καὶ μαλακή, βαρυτόνως ἡ θεράπαινα καὶ ἀκόλουθος |
| α 39 | Ἀβροτάξαι · τὸ μὴ συναντᾶν |
| α 40 | Ἀβροτάξομεν Κ · κυρίως ἐπὶ τῶν τοξευόντων, τὸ βροτοῦ ἀποτυχεῖν ὡς ἐν πολέμῳ· καταχρηστικῶς δὲ ἁπλῶς ἐπὶ τοῦ ἀποτυχεῖν. τὸ θέμα ἀβροτάζω, ὁ μέλλων ἀβροτάξω |
| α 41 | Ἄβροτον · θεῖον |
| α 42 | Ἁβρός · ἀνθηρός |
| α 43 | Ἁβρύνεται · κοσμεῖται, θρύπτεται |
| α 44 | Ἀβραμιαῖοι · γιγαντιαῖοι, ἱεροπρεπεῖς |
| α 45 | Ἅβραι · νέαι δοῦλαι, θεραπαινίδια |
| α 46 | Ἄβδελλον · ταπεινόν |
| α 47 | Ἁβρίζεται · καλλωπίζεται |
| α 48 | Ἀμβλωθρίδια · ἀτέλεστα ἐκτρώματα μὴ ἔχοντα ζωήν |
| α 49 | Ἀβακῶ · ἀγνοῶ |
| α 50 | Ἄβατον · ἱερόν, ἀπρόσιτον, ἔρημον |
| α 51 | Ἀβασάνιστον · ἀγύμναστον, ἀνεξέταστον, ἢ ἀπερίεργον |
| α 52 | Ἀβάκησαν δ · ἠγνόησαν |
| α 53 | Ἄβρομοι · ἄνευ ἤχου καὶ θορύβου |
| α 54 | Ἄβαπτον · ἀστόμωτον |
| α 55 | Ἀβακήμων · ἄλαλος |
| α 56 | Ἀβέβηλον · καθαρόν, ἀμώμητον |
| α 57 | Ἀβδία · θάλασσα |
| α 58 | Ἀβίωτον · ἀηδῆ, κακόν, ὀδυνηρόν |
| α 59 | Ἀβής · ἀσύνετος, ἀνόσιος |
| α 60 | Ἀβλεψία καρδίας · πώρωσις |
| α 61 | Ἀβουλία · ἀπαιδευσία, ἄνοια |
| α 62 | Ἁβροδίαιτος · τρυφητής, τρυφερόβιος |
| α 63 | Ἀβρόταξις · ἁμαρτία |
| α 64 | Ἀγάγω · παρὰ τὸ ἄγω· ἐκ τούτου ἄγη, ἡ ἔκ πληξις, ἐξ οὗ καὶ ἀγῶ· τὰ γὰρ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γίνεται |
| α 65 | Ἀγάζω · τὸ θαυμάζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἀγῶ, ὅπερ ἐστὶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἐξ οὗ καὶ ῥῆμα εἰς μι ἄγημι καὶ ἄγαμαι παθητικόν. τοῦτο παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω, τὸ θραύω καὶ συντρίβω· τοῦ γὰρ ἐκπλησσομένου κατέαγεν ἡ διάνοια καὶ οἱονεὶ συντέθραυσται. τὸ δὲ ἄγη ἄκλιτόν ἐστιν, ἐπειδὴ τὰ εἰς γη ἰαμβικὰ ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται καὶ οὐκ ἀπὸ φωνήεντος, οἷον στέγη σφαγή ταγή. πρόσκειται ἰαμβικά“ διὰ τὸ ἀγή, ὃ σημαίνει τὴν κλάσιν τῶν κυμάτων· τοῦτο γὰρ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, ἄλλ’ οὐκ ἔστιν ἰαμβικόν, ἀλλὰ σπονδειακόν· τὸ γὰρ α μακρόν ἐστιν. ἐπειδὴ οὖν τὸ ἄγη εἰς γη ἐστὶν καὶ ἰαμβικὸν καὶ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, εἰκότως ὡς μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι ἔμεινεν ἄκλιτον |
| α 66 | Ἀγάμενοι · παρὰ τὸ ἀγάζω, ὅ ἐστι θαυμάζω |
| α 67 | Ἄγαν · πάνυ, λίαν, πολύ· ἐπιτατικὸν ἐπίρρημα |
| α 68 | Ἀγαθός · φύσει μόνος ὁ θεός ἐστι· γίνεται δὲ καὶ ἄνθρωπος ἐξ ἐπιμελείας τῶν τρόπων ἀγαθός |
| α 69 | Ἀγαθός · ἔστιν ὁ χωρὶς αἰτήσεως ἀφθόνως τὰ καλὰ χαριζόμενος |
| α 70 | Ἀγαθόν · ἔστιν οὗ πάντα ἐφίεται |
| α 71 | Ἀγανώπιδος · πραείας, εὐοφθάλμου, καλῶς βλεπούσης |
| α 72 | Ἄγαμαι · ἀποδέχομαι, θαυμάζω, ἐπαινῶ |
| α 73 | Ἄγαννα · ἅμαξα ἱερά, καὶ ἡ ἐν οὐρανῷ ἄρκτος |
| α 74 | Ἀγάπησις · ἔστιν τὸ ὑπερτιμᾶν ἑαυτοῦ ἀπόντα τε καὶ παρόντα τὸν ἀγαπώμενον |
| α 75 | Ἀγαυρίαμα · ἔπαρμα, ὕψωμα |
| α 76 | Ἀγανόφρων · ἀγαθός, πραότατος |
| α 77 | Ἀγαθός · ἐπίθετόν ἐστιν ἁπλοῦν καὶ σύνθετον. οἱ μὲν ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σκεδῶ ποιοῦσι σκεδάζω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀγῶ ἀγάζω ἀγαστός καὶ ἀγαθός ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ · οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τρέπουσι τὸ τ εἰς θ τὸ γὰρ κρεμάστρα κρεμάθρα λέγουσιν. λέγεται δὲ ἀγαθόν καὶ παρὰ τὸ ἄγαν θεῖον, ἢ παρὰ τὸ ἀγαπᾶν τὸν θεόν. ἢ παρὰ τὸ ἄγαν θέειν, ἐφ’ ᾧ ἄγαν θέομεν ἐφιέμενοι |
| α 78 | Ἀγαθόν · παρὰ τὸ ἄγαν θέειν ἐπ’ αὐτὸ πάντας |
| α 79 | Ἀγακλειτός · ὁ ἄγαν ἔνδοξος· ἀπὸ τοῦ κλείω, ὅ ἐστι δοξάζω, γέγονεν. τὸ δὲ κλείω ἀπὸ τοῦ κλέος γέγονε κλέω καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι κλείω καὶ ἐν συνθέσει ἀγακλειτός |
| α 80 | Ἀγαλλίαμα · δόξα, καύχημα |
| α 81 | Ἀγάλμητον · ἀσθενῆ |
| α 82 | Ἀγάλματα · ξόανα, ἀφομοιώματα, εἰκόνες ἢ ἀνδριάντες κεράμειοι, κολοσσοί, βρέτας, χαρακτήρ, ὅ ἐστιν εἴδωλον |
| α 83 | Ἀγαυός · ἔνδοξος |
| α 84 | Ἀγάλακτες · οἱ ἀδελφοί· παρὰ τὸ α τὸ σημαῖνον τὸ ὁμοῦ, καὶ τὸ γάλα, ὁμογάλακτές τινες ὄντες παρὰ τὸ γάλα, οἱονεὶ τὸ αὐτὸ γάλα σπάσαντες |
| α 85 | Ἄγαλμα · ἐκ τοῦ ἀγάλλω· ἐν ᾧ ἀγάλλεταί τις κἄν τε ἱμάτιον ᾖ κἄν τε εἰκών. καὶ εἰς τὸ Ξόανον |
| α 86 | Ἄγαν · πάνυ· ἐπίρρημα. τὸ γαν μακρόν. διὰ τί; τὰ εἰς αν λήγοντα ἐπιρρήματα μακρὸν ἔχουσιν τὸ α οἷον πέραν λίαν εὐάν· πλὴν τοῦ ὅταν καὶ πάμπαν |
| α 87 | Ἀγάπη · παρὰ τὸ ἄγειν τὸ πᾶν, ἤτοι ἑνοῦν καὶ συνάπτειν πρὸς ὁμόνοιαν |
| α 88 | Ἀγαπῴην · ῥῆμα εὐκτικόν· ἐκ τοῦ ἀγαπάω ἀγαπῶ, ἀγαπάων ἀγαπῶν, ἀγαπάοντος ἀγαπῶντος, ἀγαπάοιμι ἀγαπῷμι, ἀγαπάοι ἀγαπῷ. καὶ οἱ Ἴωνες ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν εὐκτικῶν εἰώθασιν ἐπεντιθέναι τὸ η. καὶ ἀναλόγως πάλιν τὸ πρῶτον γίνεται ἀγαπῴην· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· πᾶν τρίτον πρόσωπον εἰς η λῆγον προσθέσει τοῦ ς ποιεῖ τὸ δεύτερον καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν ποιεῖ τὸ πρῶτον |
| α 89 | Ἀγαπῶ · ἐκ τοῦ ἀγάπη· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγειν τὸ πᾶν, ἢ παρὰ τὸ ἄγαν ποιότητα ἔχειν. ὁ μέλλων ἀγαπήσω καὶ ἡ μετοχὴ ὁ ἀγαπῶν καὶ ὁ μέσος μέλλων ἠγαπημένος |
| α 90 | Ἀγέλη ποίμνης διαφέρει· ἀγέλη ἐπὶ βοῶν, ποίμνη ἐπὶ προβάτων |
| α 91 | Ἀγέλη · τὸ πλῆθος τῶν προβάτων ἢ τῶν ζώων, ἢ τὰ ὁμοῦ συνηθροισμένα |
| α 92 | Ἀγάρροος · ἄγαν ῥοώδης |
| α 93 | Ἀγαρηνός · παρὰ τὸ ἄγαν Ἀγαρηνός. τὸ ρη η. διὰ τί; τὰ εἰς ηνος ἐθνικὰ ὀξύτονα διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον Ἀγαρηνός Ἀβυδηνός Δαμασκηνός, πλὴν τοῦ Αἰδεσινός Ἐμεσινός |
| α 94 | Ἀγασσάμενοι · θαυμάσαντες· παρὰ τὸ ἀγάζω |
| α 95 | Ἀγαυός Γ · θαυμαστός, λαμπρός, ἢ ὁ ἥλιος· παρὰ τὸ ἀγῶ, τὸ θαυμάζω, γίνεται ῥῆμα εἰς μι ἄγημι, τὸ παθητικὸν ἄγαμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀγαός καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ Αἰολικῶς ἀγαυός |
| α 96 | Ἀγαυρός · ἀγαθός· παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ· ἐπιτατικὸν δὲ ἔχει τὸ α |
| α 97 | Ἄγαυρος · παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς γῆς αἴρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ, Α καθέζετο κύδεϊ γαίων“· ἢ παρὰ τὴν ἄγην, τὴν ἔκπληξιν ἄγηρος καὶ ἄγαυρος. οὕτως Ἡρῳδιανὸς ἐν τῷ Περὶ παθῶν . δηλοῖ δὲ καὶ τὸν ὑπερήφανον ὄσσαν ἀγαύρου“ |
| α 98 | Ἀγγεῖα · παρὰ τὸ διάγειν τι ἐν αὐτοῖς. καὶ εἰς τὸ Γραφεῖον |
| α 99 | Ἀγγείλας · ἐκ τοῦ ἀγγέλλω γέγονεν· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ στέλλω στείλας, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἀγγέλλω ἀγγείλας |
| α 100 | Ἀγάσαιτο · θαυμάσειεν |
| α 101 | Ἀγάστονος · πολυστένακτος |
| α 102 | Ἀγάσυρτος · ἀκάθαρτος |
| α 103 | Ἄγγαρος · ἐργάτης, ὑπηρέτης, ἀχθοφόρος· ὅθεν ἀγγαρείαν τὴν ἀναγκαίαν καὶ ἀκούσιον λέγομεν καὶ ἐκ βίας γενομένην ὑπηρεσίαν |
| α 104 | Ἄγγελος · ὁ σημαίνων, ὁ ἀποκρισιάριος, ἢ ὁ τὰς ἀγγελίας ἤγουν τὰς ἀκοὰς καὶ τὰς φήμας διαγγέλλων, ὁ πρέσβυς καὶ ἀγγελλεὺς καὶ ἐπιστολεὺς καὶ ἀγγελιοφόρος καὶ ἀπόστολος |
| α 105 | Ἄγγελος · ἔστιν ζῶον λογικὸν κατὰ χάριν ἐν τῇ φύσει τὸ ἀθάνατον εἰληφός |
| α 106 | Ἀγγελιαφόρος · πρεσβευτής |
| α 107 | Ἀγγελίης · ἄγγελος |
| α 108 | Ἄγγελος · παρὰ τὸ ἄγω ἐγένετο ἄγελος καὶ κατὰ προσθήκην τοῦ γ ἄγγελος· ἢ παρὰ τὸ διαγγέλλεσθαί τι δι’ αὐτοῦ· ἢ παρὰ τὸ εἰς ἀγγελίαν πέμπεσθαι ἐκ θεοῦ ἐπὶ γῆς ἢ ἐξ ἀνθρώπου πρὸς ἄνθρωπον. καὶ διὰ τοῦτο καὶ εὐαγγελισταὶ εἴρηνται παρὰ τὸ εὖ ἀγγέλλειν ἡμῖν, ἤγουν καλόν. ἄγγελος ἤγαγεν“ ἀντὶ τοῦ ἐκόμισεν· φέρεται γὰρ ὡς αὐτοκίνητον τὸ ἔμψυχον, κομίζεται δὲ τὸ ἄψυχον. Πτολεμαίου |
| φ 1 | φέρειν διαφέρει· ἄγεται μὲν γὰρ τὰ ἔμψυχα, φέρεται δὲ τὰ ἄψυχα βαστακτῇ. καὶ Ὅμηρος οὐ τί μοι ἐνθάδε τοῖον, Οἷον κ’ ἠὲ φέροιεν Ἀχαιοὶ ἤ κεν ἄγοιεν“, καὶ πάλιν δ οἱ δ’ ἦγον μὲν μῆλα, φέρον δ’ εὐήνορα οἶνον“ |
| α 109 | Ἀγαυός · Ἀγαμέμνων σημαίνει τρία· τὸν γενναῖον καὶ θαυμαστόν, οἷον Δ μέγαν περ ἐόντα καὶ ἴφθιμον καὶ ἀγαυόν“· σημαίνει δὲ καὶ ὄνομα κύριον, ὡς τὸ Ω Δηίφοβον τε καὶ Ἱππόνοον καὶ δῖον Ἀγαυόν“· σημαίνει δὲ καὶ ὄνομα ἔθνους, Ν Μυσῶν τ’ ἀγχεμάχων καὶ Ἀγαυῶν ἱππημολγῶν“ |
| α 110 | Ἀγελαῖος · ὀχλώδης, ἰδιώτης, ῥεμβώδης· παρὰ τὸ ἀγέλη. τὸ δὲ ἀγέλη ἀπὸ τοῦ ἄγω. διὰ τί προπερισπᾶται; τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ αιος γινόμενα ὀνόματα προπερισπᾶται, οἷον Γάζα Γαζαῖος, Ῥώμη Ῥωμαῖος. τὸ δὲ Ἀγέλαιος ὄνομα κύριον προπαροξύνεται |
| α 111 | Ἀγερώχων Β · ἀλαζόνων· ἡ μὲν συνήθεια τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ ψόγου τάσσει· τοὺς γὰρ αὐθάδεις καὶ ἀπαιδεύτους ἀγερώχους λέγει. ὁ δὲ Ὅμηρος τοὺς ἄγαν ἐντίμους, ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἐπὶ τὸ γέρας ὀχεῖσθαι· Γ καθ’ ὅμιλον ἔ δυ Τρώων ἀγερώχων“ |
| α 112 | Ἀγέρωχον · εὐκλεᾶ, ἔντιμον· ἐπὶ γέρως ὀχούμενον. ἔνιοι δὲ τὸν ἐπεισάκτῳ χρώμενον τροφῇ· ἀγέρωχον δὲ λέγει τὸν ἀγείροντα τὴν ὀχήν, τουτέστι τὴν τροφήν. οἱ δὲ τὸν ὑπερήφανον ἢ μεγάλαυχον ἢ ἀλαζόνα |
| α 113 | Ἄγε · φέρε, κόμιζε· ἢ βλέπε |
| α 114 | Ἀγερωπεῖ · ἐφορᾷ |
| α 115 | Ἀγεννῶς · ἀσθενῶς, ἀνάνδρως |
| α 116 | Ἀγελαίων · ἀμαθῶν, ἰδιωτῶν, ἀγροίκων |
| α 117 | Ἄγευστοι · ἄπειροι |
| α 118 | Ἀγείρει · συναθροίζει |
| α 119 | Ἀγερώσσει · ἀγρυπνεῖ |
| α 120 | Ἀγερώψατο · ἠμέλησεν |
| α 121 | Ἄγε δῆτα · δεῦτε δή καὶ φέρε δή |
| α 122 | Ἀγεληδόν · ἠθροισμένως ὡς ἀγέλη |
| α 123 | Ἀγήραος · ἄφθαρτος, μὴ ἔχων τέλος, ἀπέραντος |
| α 124 | Ἁγιάσατε · προευτρεπίσατε, κηρύξατε |
| α 125 | Ἀγείρατον · ἄτιμον· παρὰ τὸ γέρας. ἀγήρατον δέ |
| α 126 | Ἀγέρωχος · ὁ ἄγαν αὐχῶν, ἢ μὴ ἔχων γέρας ἤγουν τιμήν |
| α 127 | Ἀγείρω · ει · ἀγέρρω γὰρ Αἰολικῶς καὶ ἀγορά καὶ Β ἠγερέθοντο κακὰ Πριάμῳ“ καὶ Α ὁμηγερέεσ“ |
| α 128 | Ἄγη · ἡ ἔκπληξις· οἱ γὰρ ἐκπληττόμενοι ἀκίνητοι καὶ ἄφωνοι μένουσι. καὶ ἀγὴ ἡ κλάσις τοῦ κύματος |
| α 129 | Ἄγη · ἡ ἔκπληξις· τροπῇ τοῦ κ εἰς γ ἀκή καὶ ἄγη, ἐκ τῆς παρεπομένης ἀφωνίας τῇ ἐκπλήξει· ἢ παρὰ τὸ ἀγῶ, ὅθεν ἄγαμαι, τὸ ἐκπλήττομαι· ἢ παρὰ τὸ ἄγαν, τὰ γὰρ μεγάλα θαυμάζεται |
| α 130 | Ἀγερώχων · αὐθαδῶν, ὑβριστῶν, ὁτὲ δὲ ἐνδόξων· ἀπὸ τοῦ ἄγαν ἐπὶ τοῦ γέρως ὀχεῖσθαι |
| α 131 | Ἀγήοχα · παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἦχα καὶ τὸ Ἀττικὸν ἄγηχα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ἀγήοχα |
| α 132 | Ἀγαί. τὰ τραύματα, τρώσεις· ἀπὸ τοῦ ἄγνυμι, τὸ κατάσσω |
| α 133 | Ἀγαί · αἰγιαλοὶ κατὰ τοὺς Ἴωνας |
| α 134 | Ἀγήνωρ Β · αὐθάδης παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ ἀνήρ γίνεται ἀγάνωρ, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς η γίνεται ἀγήνωρ. καὶ ἀποροῦσί τινες λέγοντες, ὅτι τροπὴν ἔπαθεν ἢ ἴδιον σχηματισμόν; καὶ λέγομεν, ὅτι ἴδιον σχηματισμόν, ὅτι τὸ ἀνήρ μετ’ ἄλλης λέξεως κατ’ ἀρχὴν συντιθέμενον τρέπει τὸ α εἰς η καὶ τὸ η εἰς ω οἷον εὐήνωρ Ἀντήνωρ· τὸ δὲ Νικάνωρ κατὰ τροπὴν γέγονε Βοιωτικὴν τοῦ η εἰς α. σημαίνει δὲ τὸν αὐθάδην |
| α 135 | Ἄγη Γ · ἡ κλάσις τοῦ ξίφους ἐκ τοῦ ἄσσω, τὸ κλάνω, ὁ μέλλων ἄξω, ὁ ἀόριστοσ ἦξα καὶ τὸ προστακτικὸν ἆξον καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστοσ ἦγον καὶ ὁ παθητικὸς ἤγην καὶ ποιητικῶς ἄγην ἀγηοχώς |
| α 136 | Ἀγινεῖν · ἀπαρέμφατον ὄνομα, ὃ σημαίνει τὸ ἄγειν· ἀπὸ ῥήματος τοῦ ἄγω ἀγνῶ, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι μακροῦ γίνεται ἀγινῶ καὶ ἀγινεῖν· Ω ἀγίνεον“ ἔφερον ἀγινῶ |
| α 137 | Ἅγιος · ἐκ τοῦ ἅγος γέγονεν· ἅγιον δέ ἐστι τὸ παντὸς ἅγους ὂν ἀνώτερον, ἢ τὸ δύναμιν ἔχον πρὸς τὸ τοὺς ἑτέρους ἁγιάζειν αὐθαγίαστον ὄν |
| α 138 | Ἁγιστεία · ἁγιωσύνη· ἔστιν ἅγος, τὸ σέβασμα, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἁγίζω, ἁγίσω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἥγισμαι, τὸ τρίτον ἥγισται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἁγιστός καὶ τὸ θηλυκὸν ἁγιστεία καὶ ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν ἁγιστείαις ἐσθ’ ὅτε καὶ μιαρωτάταισ“ |
| α 139 | Ἁγνεύειν · ἀπὸ ἀφροδισίων. καθαρεύειν, ἀπὸ νεκροῦ |
| α 140 | Ἀγχίνουν · συνετήν· παρὰ τὸ ἐγγὺς τὸν νοῦν ἔχειν |
| α 141 | Ἄγκιστρον · παρὰ τὸ ἄγω, τὸ φέρω, ἄγιστρον καὶ ἄγκιστρον. καὶ εἰς τὸ Ἠγκιστρωμένοι |
| α 142 | Ἀγκοίνη · ἡ ἀγκάλη. εἰς τὸ Ὦμος |
| α 143 | Ἄγκος · εἰς τὸ Μισγάγκεια |
| α 144 | Ἀγκυλομήτεω Β · ὄνομα ἐκ τοῦ ἀγκύλος· σημαίνει δὲ ἀγκυλομή της τὸν ἐπὶ τῶν ἀγκύλων καὶ σκολιῶν πραγμάτων ὀρθῶς βουλευόμενον. τὸ ω μέγα, ὡς τὸ πᾶσα γενικὴ εἰς φωνῆεν λήγουσα. ὁ τόνος· αἱ διὰ τοῦ εω Ἰωνικαὶ γενικαί, εἰ μὲν ἀπὸ βαρυτόνων γενικῶν ὦσι, προπαροξύνονται, οἷον Ἀτρείδου Ἀτρείδ εω, Αἰνείου Αἰνείδεω, Πηλείδου Πηλείδεω· εἰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων κοινῶν γενικῶν ὦσι, καὶ παροξύνονται |
| α 145 | Ἀγκύλη · διὰ τὸ ἄ νω αὐτῆς κοῖλον |
| α 146 | Ἀγκύλος · τὸ κυ ψιλόν· διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ υλος ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς εἴτε ὀξύτονα εἴτε βαρύτονα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, οἷον κορβύλοσ Αἰσχύλος, ἀγκύλος, κρωβύ λοσ |
| α 147 | Ἀγκών Ε · παρὰ τὸ ἀνέχω, τὸ ἐξέχω, ὁ ἐξέχων· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι τῷ ἑτέρ ῳ ὀστέῳ τὸ ἕτερον· ἢ παρὰ τὸ κατ’ αὐτὸν ἄγεσθαι τὴν χεῖρα |
| α 148 | Ἄγγωνες · δοράτια οὐ λίαν σμικρά, ἀλλ’ οὐδὲ μεγάλα, ἀλλ’ ὅσον ἀκοντίζεσθαι, εἴ που δεήσοι |
| α 149 | Ἀγλαά Α · παρὰ τὸ ἀγάλλω· ἐφ’ ᾧ τις ἀγάλλεται. ἢ παρὰ τὸ αἴγ λη, ὅ ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ· ἡ γὰρ λαμπηδὼν ὁρμητική. ἐφ’ οἷς τις ἀγάλλεται καὶ λα μπρύνεται. καὶ εἰς τὸ Κεραόν ἀγλωφῶν |
| α 150 | Ἁγνεία · διὰ τὸ ἀγόνου ἵεσθαι βίου. ἢ παρὰ τὸ ἀγωνιᾶν εἰς τὸ καθαριεύειν |
| α 151 | Ἁγνός · παρὰ τὸ ἅζω ἁγνός |
| α 152 | Ἀγνοεῖν · εἰς τὸ Ἀνοεῖν |
| α 153 | Ἄγνοια · εἰς τὸ Ἀμφισβ ήτησισ |
| α 154 | Ἄγνος · τὸ φυτόν· παρὰ τὸ εἰς ἁγνείαν συντελεῖν ἐσθιόμενον καὶ πινόμενον, ἔτι δὲ καὶ ὑποστρωννύμενον |
| α 155 | Ἀγνοῶ · νοῶ, τὸ γινώσκω, πλεονασμῷ τοῦ γ γνοῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀγνοῶ· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ νοῶ γνοῶ λέγουσιν |
| α 156 | Ἀγνύω · εἰς τὸ Καταγνύναι καὶ Περιαγνύμενος |
| α 157 | Ἄγονος Γ · ὄνομα παρὰ τὸ γόνος. γόνος δὲ λέγεται βαρυτόνως μὲν ὁ γεννηθείς, ὀξυτόνως δὲ ὁ γεννήτωρ· καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ γουνός, ὡς καὶ ὁ ποιητὴς Ι γουνῷ ἀλωῆσ“ ἀντὶ τοῦ ἐν τῷ γεννητι κῷ καὶ καρπίμῳ τόπῳ. τὸ δὲ Γ ἄγαμος τ’ ἀπολ έσθαι “ ὁ τέ σύνδεσμος ἀντὶ τοῦ ἤ διαζευκτικοῦ συνδέσμου π αραλαμβάνεται, ἤτοι ἢ καὶ γεννηθεὶς πρὸ γάμου ἀπολέσθαι |
| α 158 | Ἀγοράασθαι · ἐκ τοῦ ἀγο ρῶ, καὶ περισπᾶται. ἀπαρέμφατόν ἐστιν. τὰ γὰρ εἰς ρω λήγοντα ῥήματα τῷ ο παραληγόμενα περισπῶνται, οἷον δημηγορῶ ἐγρηγορῶ ἀλληγορῶ· οὕτως οὖν καὶ ἀγορῶ. ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· τὸ ἀπαρέμφατον ἀγοράασθαι· καὶ ἀγοράζω, τὸ εἰς ἀγορὰν ἐ μβάλλω |
| α 159 | ἀγοραῖος διαφέρει· ἀγόραιος μὲν γὰρ ἡ ἡμέρα, ἀγοραῖος δὲ ὁ Ἑρμῆς ὁ ἐπὶ τῆς ἀγορᾶσ |
| α 160 | Ἀγορά · διὰ τὸ ἄγαν ῥέειν ἕκαστον πρᾶγμα |
| α 161 | Ἀγορητής · ὁ ῥήτωρ, ὁ ἀγορεύειν καὶ λέγειν εἰδώσ |
| α 162 | Ἀγοραῖος · ὁ ἐν τῇ ἀγορᾷ περιστρεφόμενος |
| α 163 | Ἀγορεύω · παρὰ τὸ ἀγείρω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω καὶ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· τὸ πρὸς τὸ λέγειν συναθροίζω |
| α 164 | Ἀγορῆθεν Β · διὰ τί προ περισπᾶται; ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων ἢ περισπωμένων παραγενόμενα εἰς θεν ἐπιρρήματα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, οἷον γῆθεν ἀγορῆθεν |
| α 165 | Ἀγορήνδε · ἐπίρρημα τοπικόν· ἡ αἰτιατική, ὅταν ἔχῃ τὸν δέ σύνδεσμον, ἔστιν ἐπίρρημα τοπικὸν καὶ ἓν μέρος λόγου |
| α 166 | Ἀγορήσατο Α · ἐκ τοῦ ἀγορῶ, τὸ δημηγορῶ, ἠγόρησα, ὁ μέσος ἀόριστος ὁ παθητικὸς ἠγορησάμ ην, τὸ τρίτον ἡγορήσατο καὶ ἀγορήσατο Ἰωνικῶς |
| α 167 | Ἀγορήνδε Α · εἰς τὴν ἀγοράν, τουτέστιν εἰς τὴν ἐκ κλησίαν· ἐπιρρημα τικὴ ἡ σύνταξις, ὥσπερ οἴκαδε, εἰς τὸν οἶκον, Ἀθήναζε, τουτέστιν εἰς Ἀ θήνασ |
| α 168 | Ἀγοστός · ἀγκών ἢ στόμα · παρὰ τὸ ἄγαν ὀστώδη εἶναι τὸν τ όπον |
| α 169 | Ἄγουρος · εἰς τὸ Γέρων |
| α 170 | Ἀγριωπός · ἀγριόφθαλμος· παρὰ τὸ ἄγριος καὶ τὸ ὤψ ὠπός, ὃ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν καὶ τὸ π ρόσωπον. τὸ δὲ ἄγριος παρὰ τὸ ἀγρός. τὸ δὲ ἀγρός παρὰ τὸ ἀήρ ἀέρος, καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀγρός, ὁ εὔωρος· ἢ π αρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἀροτριῶ, ἀρός καὶ ἀγρός· ἢ παρὰ τὸ ἀγορά ἄγορος καὶ ἀγρόσ |
| α 171 | ἀγροῖκος προπερισπωμένως διαφέρει· ἄγρο ικος μὲν βαρυτόνως ὁ γνώσεωσ ἄμοιρος, ἢ ὁ ἐν ἀγροῖσ διατρίβων· ἀγροῖκος δὲ προπερισπωμένωσ ὁ μὴ ἥμερος, ἴσος τῷ ἄγριος |
| α 172 | Ἀγρός · παρὰ τὴν ἄγραν· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἀροτριῶ, ἀ ρός καὶ ἀγρός πλεονασμῷ τοῦ γ · ἢ παρὰ τὸ Ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν σίδη ρον, ὁ τῷ σιδήρῳ τεμνόμενοσ |
| σ 2 | σι Β · ἔστιν ἀγείρω, τὸ συναθροίζω, τὸ παθητικὸν ἀγείρομαι, ἀγρόμενος, ἀγρομένη καὶ ταῖς ἀγρομέναις καὶ ποιητικῶς τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀγρομένῃσι |
| α 173 | Ἀγροτέρας ἐλάφους ζ · παρὰ τὸ ἀγηροτέρας· πο λυχρόνιον τὸ ζῶον τοῦτο, ὡς χρησμός φησιν ἐννέα γὰρ ζώει γενεὰς λακέ ρυζα κορώνη Ἀνδρῶν γηρώντων· ἔλαφοσ δέ τε τετρακόρωνος.“ |
| α 174 | Ἀγρυπνία · παρὰ τὸ ἄϋπνος ἀϋπνία καὶ ἀγρυπνία· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὕπνος ἄϋπνος, ὥσπερ κακός ἄκακος |
| α 175 | Ἀγρώσσω ε · παράγωγος ὁ χαρακτήρ· ἀγρ ός ἀγρώσσω. ὁ κανών· τὰ διὰ δύο σς ἐκφερόμενα ῥήματα ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται, τὸ δὲ ο οὐ λ αμβάνει· τὸ α ὡς τὸ ἄλλος ἀλλάσσω· τὸ ε ὡς τὸ πῦρ πυρέσσω· τὸ η ὡς τὸ πτή σσω· τὸ ι ὡς τὸ δειδίσσω· τὸ δὲ ο οὐκ ἔχει, τὸ γὰρ ὄσσω ἐκ τοῦ ὄπτω ἐστὶν μετειλημμένον· τὸ υ ὡς τὸ ἀφύσσω, τὸ ἀπαντλῶ· τὸ ω ὡς τὸ ἰκτερώ σσω, ὀνειρώσσω, ἀγρώσσω καὶ σημαίνει τὸ ἀγρεύω. ὥστε ἔχεις μὲν δοῦναι τὸ ο οὐκ ἐν παραγωγῇ δέ |
| α 176 | Ἄγρωστις · ἄγριός τισ βοτάνη· ἐκ τοῦ. ἄγρωστις εἶδος πόας χορτώδους |
| α 177 | Ἄγυρις · Αἰολικῶς ἡ ἄθροισις· παρὰ τὸ ἀγείρ ω ἀγορά καὶ ἄγυρις. καὶ εἰς τὸ Πανήγυρις |
| α 178 | Ἀγύρτας · ἐπειδὴ πολλαχοῦ κατὰ τὰς πόλεισ ἀγύρτας τινὰς τυχὸν ἢ λωποδύτασ“ ὑπῆρχον καὶ ἐπαίτας, φιλοκερδεῖσ |
| γ 1 | γύρτης · ὁ ἀλαζὼν καὶ ὁ ἀπατεών· παρὰ τὸ ἀγείρειν, τὸ περιιέναι καὶ περινοστεῖν ἐπὶ νίκῃ ἢ ἑτέρῳ τινὶ τοιούτῳ σεμνυνόμενον. λέγονται δὲ ἀγυρτικὰ καὶ τὰ χυδαῖα ψεύσματα |
| α 179 | Ἄγχειν · πνίγειν· παρὰ τὸ ἄγειν καὶ συ νάγειν τὸν λάρυγγα |
| α 180 | Ἀγχιστῖναι Ε πυκναί· ὄνομα γένους θηλυκοῦ παρὰ τὸ ἄγχι καὶ ἀγχοῦ, ὅθεν ἔχει καὶ τὸ ι τοῦ κανόνος· τὰ γὰρ παρὰ τὸ ἄγχι συγκείμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἀγχίθυμος Ἀγχί σης. τὸ δὲ ἀγχηστίνη κατὰ διάλεκτον γέγονεν· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ ι εἰς η τρέπουσιν |
| α 181 | Ἄγχιστα Β · ἐπίρρημα τοπι κόν· ἐκ τοῦ ἀγχοῦ ἄγχιστος καὶ ὄνομα παράγωγον ἀγχιστεύς, ὁ συγγενής, καὶ ῥῆμα ἀγχιστεύω καὶ ὄνομα ἀγχιστεία |
| α 182 | Ἄγχω Γ · πνίγω· παρὰ τὸ ἄγω· οὐδ ὲν γάρ ἐστιν ἄλλο τὸ ἄγχω ἀλλ’ ἢ τὸ ἄγω καὶ συνάγω τὸν φάρυγγα |
| α 183 | Ἀγχώμαλα · ἰσόμαλα, παρὰ μικ ρὸν ἴσα, ἐγγὺς τοῦ ὁμαλοῦ· ἀπὸ τοῦ ἄγχι, ὃ σημαίνει τὸ ἐγγύς, καὶ τὸ ὁμαλός γέγονεν ἀγχώμαλος· καὶ γράφεται δι ὰ τοῦ ω μεγάλου, ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ ὁμαλός συντιθέμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, οἷον ἀγχώμαλος ἀνώμαλος κατώμαλος |
| φ 2 | φόβος· ἀγωνίας, φόβου· ἐκ τοῦ ἀγών |
| α 184 | Ἄδδην · παρὰ τὸ δήν, τὸ ἐπὶ πολύ, καὶ μετὰ το ῦ ἀθροιστικοῦ α ἄδ δην, ὡς τὸ πᾶς ἅπας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἄδδην |
| α 185 | Ἄδεια · ἀπὸ τοῦ δέους, ὅ ἐστιν φόβος· ἐκ τούτου ἀδεής, ὁ ἄφοβος, καὶ ἐκεῖθεν ἀδέεια καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄδεια |
| α 186 | Ἁδεῖν Γ · ἀρέσαι· ἀπαρέμφατον ἀορίστου δευτέρου καὶ μέλλοντος. ἔστι τὸ ῥῆμα ἥδω, τὸ ἀρέσκω, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧδον καὶ ἅδον, Μ ἅδε δ’ Ἕκτορι μῦθος ἀπήμων“, ὁ μέλλων δεύτερος ἁδῶ ἁδεῖς ἁδεῖ καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἁδεῖν· λέγεται γὰρ οἱονεὶ τὸ εἰς ἡ δονὴν κινεῖν |
| α 187 | Ἀδελφειός · ἐκ τοῦ ἀδελφοῦ, τοῦ ἐκ τῆς αὐ τῆς δελφύος ἤγουν μήτρασ |
| α 188 | Ἀδευκής · παρὰ τὸ δείκω δεικήσ ἀδεικής καὶ ἀδευκής, ὡς τριφάλεια τ ρυφάλεια |
| α 189 | Ἅδην · παρὰ τὸ ἅδω, τὸ κορέννυμαι, ἅδομαι καὶ ἥδομαι, ἅδην, Λ ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν“ |
| α 190 | Ἀδήριτος · ὁ ἄμαχος· ἀπὸ τοῦ δῆρις δηρίω ῥ ῆμα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος δεδήριμαι δεδήρι σαι δεδήριται, διὰ τοῦ ι · καὶ λοιπὸν ἐκεῖθεν ἀ δήριτος, ὡς κονίω ἀκόνιτοσ |
| α 191 | Ἅιδης · διὰ τὸ ἄδηλος δύσις |
| α 192 | Ἀδηφάγος · ἄδην, τὸ δαψιλῶς, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀδηφά γος, ὁ δαψιλῶς ἐσθίων. ἢ ἐκ τοῦ ἄδην ἐσθίειν Ἅιδης |
| α 193 | Ἀδῄωτον · ἀπολέμητον, ἀπραίδευτον, ἀπόρθητον· τὴν χώραν ἀδῄωτον οἰκεῖν“, ἀπόρθητον. παρὰ τὸ δῃ ῶ, τὸ σημαῖνον τὸ πορθῶ· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, τροπῇ τῆς αι εἰς ῃ μετὰ περισπωμένου τόνου δῃῶ, τοῦ ι ἀνεκφωνήτου ὄντοσ διὰ τὸ μέγεθος τοῦ η. τὸ δὲ δαίω σημαίνει δ· δαίω τὸ καίω, δ αίω τὸ κόπτω· ἀμφότερα συντάσσεται πτώσει δοτικῇ · δαίω τὸ μανθάνω, δαίω τὸ εὐωχοῦμαι· ἀμφότερα πτ ώσει αἰτιατικῇ |
| α 194 | Ἀδιαφόρως · χωρὶς παρατηρήσεως. Ὁμήρου |
| α 195 | Ἁδινάων Β · ὁ κανών·. ἡ εὐθεῖα ἁδινή, τὸ ἀρσενικὸν ἁδινός. τὸ δι ι · τὰ εἰς νος ὀξύτονα |
| α 196 | Ἀδολεσχῶ · ἐκ τοῦ ἅδω, τὸ ἀρέσκω, καὶ τοῦ λέσχης· τοῦτο ἐκ τοῦ λέσχη, ὃ σημαίνει τ ὴν φλυ αρίαν · τοῦτο παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην, ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν ἔθος ἦν καὶ τῷ χειμῶνι τόπον εἶ χον ἀποκεχωρισμένον, ἐν ᾧ πυρκαϊὰς ποιοῦντες καὶ ἐν αὐταῖς καθεζόμενοι καὶ ὁμιλοῦντες διημέρευ ον φλυαροῦντες καὶ ἀδολεσχοῦντες. καὶ ἄλλως. ἀδολεσχῶ παρὰ τὸ ἀδολεσχία· τοῦτο παρὰ τὸ ἀδό λεσχος· τοῦτο παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἅδον καὶ ἐξ αὐτοῦ ἇδος, ἡ εὐφροσ ύνη · καὶ ἔστι λέσχη, ἡ φλυαρία, καὶ κατὰ σύνθεσιν γίνεται ἀδόλεσχος, ὁ ἐν τῇ φλυαρίᾳ εὐφραινόμενος. ἀδολέσχης ἀδολέσχου. ὁ κανών· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν εἰς ης γινόμενα ἀρσενικὰ μὴ ἔχον τα οὐδέτερον εἰς ες εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν. καὶ ἄλλως. ἀδολεσχία, στενολεσχία ἢ φλυαρία· ἔστιν ἅδω καὶ σημαίνει τὸ ἀρ έσ κω καὶ λέσχη, ἡ φλυαρία· καὶ ἐξ αὐ τῶν γίνεται ἀδολεσχῶ, τὸ φλυαρῶ καὶ μετεωρίζομαι, ἤγουν τὸ περὶ τοὺς αὐτοὺς λόγους ἀναστρέφο μαι· καὶ ἐκ τούτου ἀδόλεσχος, ὁ φλύαρος. τὸ δὲ λέσχη παρὰ τὸ λέγω, λέξω, λέλειχα, λέχη καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς λ έσχη |
| α 197 | Ἀδολεσχία · παρὰ τὸ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸ δαψιλῶς, καὶ τὸ λέσχη, ὃ σημαίνει τὴν φλυαρίαν, καὶ γίνεται ἀδολεσχῶ ῥῆμα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀδολεσχία. σημαίνει δὲ δ· τὸ φλυαρῶ, ὡς τὸ ἐλυπήθην ἐν τῇ ἀδολεσχίᾳ μου “· καὶ τὸ φιλοσοφῶ, ὁ δὲ δοῦλός σου ἠδολέσχει ἐν τοῖς δικαιώμασί σου“· καὶ τὸ παίζω, ἐξῆλθεν Ἰα κὼβ ἀδο λεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον“· καὶ τὸ ὀλιγοψυχῶ, ὡς τὸ ἠδολέσχησα καὶ ὠλ ιγοψύ χηκε τὸ πνεῦμά μου “ |
| α 198 | Ἀδράνεια · ἡ ἀσθένεια· ἐκ τοῦ ἀδρ ανής, ὃ σημαίνει τὸν ἀνίσχυρον, ὅπερ ἐκ τοῦ δραίνω, τὸ πράττω, καὶ Ὅμηρος Κ ἀλλ’ εἴ τι δραίνεισ“ |
| α 199 | Ἀδράστεια · ὅτι οὐδεὶς αὐτὴν ἀπο διδράσκει· ἢ ἀναπόδραστον αἰτίαν ἔχου σαν κατὰ φύσιν. καὶ εἰς τὸ Πεπρωμένην |
| α 200 | Ἁδρός · πλούσιος, μέγας· παρὰ τὸ ἥδω, ἡδόμεθα γὰρ τοῖς με γάλοις καὶ ἁδροῖς. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ ἐν Ἐπιμερισμοῖς |
| α 201 | Ἄδυτα · σπήλαια, ὡς τὸ ἄδυτά τε ἔχ ειν αὐτόματα“, ὀροφαί, οἷον οἶκοι ὑπόγαιοι σκοτεινοί. λέγεται δὲ καὶ τὰ μύχια τῶν ἱερῶν ἄ δυτα, εἰς ἃ οὐκ ἔστιν εἰσελθεῖν· ἀπὸ τοῦ δύω, ὃ σημαίνει τὸ ὑπεισέρχομαι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος δέ δυμαι, δέδυται, καὶ ἐξ αὐτοῦ δυτός καὶ ἄδυτος, καὶ τὸ οὐδέτερον ἄδυτον. ἄδυτα οὖν τὰ ἀφανῆ |
| α 202 | Ἄεθλον · σημαίνει β· ἀρσενικὸν μὲν τὸν πόνον καὶ τὸ ἀγώνισμα, ὡς ὁ ποιητής χ οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἄα τοσ“. λέγεται δὲ καὶ οὐδετέρως τὸ ἄεθλον τὸ ἐπὶ ἀγῶνος διδόμενον, Ψ νηῶν δ’ ἔκφερ’ ἄεθλα λ έβητάς τε τρίποδάς τε“ |
| α 203 | Ἀεί · εἰς τὸ Αἰεί |
| α 204 | Ἀειγενέτῃσι Γ · διὰ παντὸς οὖσιν. ὁ κανών· αἱ τοιαῦται δοτικαὶ. ἡ εὐθεῖα ἀειγενέτης· τὸ νε ψιλόν· τὰ διὰ τοῦ ετης ἀρσενικὰ βαρύτονα εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, οἷον εὐνέτης λογοθέτης μητιέτης· πλὴν τοῦ προσ αίτης καὶ εὐχαίτης, ὁ καλλίθριξ ἵππος. ἀειγενέτης ἀειγενέτου. ὁ κανών· τὰ εἰσ ης ἀρσενικὰ μὴ ὄντα σύνθετα πα ρὰ τὸ κ ρατῶ ἢ κράτος μὴ δεχόμενα οὐδέτερον παρασχηματισμὸν |
| α 205 | Ἀείδαρος · διὰ τὸ ἀεὶ δέρεσθαι. καὶ εἰς τὸ γ στοιχεῖον. Ὁμήρου |
| δ 1 | δε Α · προστακτικὸν χρόνου τὸ αὐτὸ δὲ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ· τὸ θέμα ἀείδω. γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ ἀοιδή· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον ἐν τοῖς ῥήμασι ἔχουσι τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἐν τοῖς ὀνόμασιν, οἷον λέγω λόγος, φέρω φόρος, λείβω λοιβή, ἀλείφω ἀλοιφή. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀείδω ἀοιδή. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ εἴδω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐπίσταμαι, καὶ τοῦ α ἐπιτατικοῦ μορίου ἀείδω, τὸ πολλὰ γινώσκω· ὁ παρατατικὸς ἤειδον, τὸ τρίτον Ι ἄειδε“· οἱ Ἴωνες γὰρ συναρχομένους ποιοῦσι τοὺς παρῳχημένους τοῖς ἐνεστῶσι· καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν ᾆδε, καὶ μένει τὸ ι ἀνεκφώνητον. καὶ τὸ ᾠδή γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἀοιδή κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ο εἰς ω ᾠδή. διὰ τί βαρύνεται τὸ ἀείδω; τὰ εἰς δω ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους εἰς φωνῆεν λήγουσαν περισπᾶται, εἰ μὴ τύχοι ἡ ει δίφθογγος· ὀπηδῶ, ἀοιδῶ, τραγῳδῶ, ληρωδῶ, ὁμαδῶ καὶ κελαδῶ· τὸ γὰρ κελάδων κελάδοντος ἑτέρῳ λόγῳ κατώρθωται. ἐξ έφυγεν δὲ τὸ ἀείδω καὶ ἐρείδω |
| δ 2 | δελος · ὁ ἀόρατος· ἀπὸ τοῦ εἴδω εἴδελος καὶ ἐν συνθέσει ἀείδελος, ἤγουν ὁ μὴ θεωρού μενος· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀεί γέγονεν ἀείδελος, τὸ οὐδέτερον ἀείδελον. παρὰ τὸ εἴδω εἴδελον καὶ ἐπιτατικὸν ἀείδελο ν |
| α 206 | Ἀειδέμεναι θ · παραγωγὴ ποιητική, οὐ Δωρικὴ διάλεκτος. τὸ α τοῦτο συνεστα λμένον ἐστὶ παρὰ τῷ ποιητῇ, ἅπαξ δὲ ἐκτεταμένον ἐν τῷ ρ ἀείδει δεδαώσ“. κανών· τὰ εἰς δω ὑπὲρ δύο συλλαβὰς περισπώμενα ὀνόματα ἔχει προκατάρχοντα· ὅμαδος ὁμαδῶ, κέλαδος κελαδῶ· τὸ δὲ ἀείδω καὶ ἐρείδω οὐκ ἔχει |
| α 207 | Ἀείδω · εἰς τὸ Ὠιδή |
| α 208 | Ἀεικέλιος · ἀπὸ τοῦ εἴκω γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοιῶ· εἴκελος καὶ ἐν συνθέσει ἀείκελος καὶ ἀεικέλιος ὁ ἀνόμοιος |
| α 209 | Ἀεικέσσι Β · ἀπρεπέσι· δύο σς ποιητικῶς. ἀεικής, ὁ σκληρός· ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται εἰκής καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀεικής. ἔστι δὲ τριγενές, ὥσπερ ὁ εὐφυής, ἡ εὐφυής, τὸ εὐφυές |
| α 210 | Ἀεικής · ἐκ τοῦ εἴκω γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑποχωρῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ οἶκος, οἱονεὶ εἰς ὃν ὑποχωροῦμεν· καὶ ἐκεῖθεν ἀεικής. ἀεικέστερος δέ ἐστιν ὁ ἀπρεπέστερος |
| α 211 | Ἀειτάνιον · διὰ τὸ ἀεὶ τανύεσθαι |
| α 212 | Ἀέκοντας · μὴ βουλομένους. ἀέκουσα· ἀέκω καὶ ἡ μετοχὴ ἀέκων τοῦ ἀέκοντος καὶ ἀέκουσα. καὶ ἡ μετοχή· παρὰ τὸ εἴκω, τὸ θέλω, ἡ μετοχὴ ἑκών παραλόγως καὶ σεσημείωται· ἐν δὲ τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀέκων καὶ κράσει τοῦ αε ἄκων |
| α 213 | Ἄελλα · ἡ ἄγαν εἰλοῦσα· ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀέσω, ἄελα καὶ ἄελλα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ λ |
| α 214 | Ἄελλα · πνοή, ἀνέμου συστροφή· ἔστι δὲ ὄνομα προσηγορικὸν καὶ ῥηματικόν. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄελα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἑτέρου λ ἄελλα, ὡς τὸ θύελλα. καὶ προπαροξύνεται· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς λα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς λ καταλήγουσαν ἅπαντα προπαροξύνεται, οἷον δίκελλα μάκελλα θύελλα Πρίσκιλλα Φαλκώνιλλα Σίβυλλα. οὕτως οὖν καὶ ἄελλα οὗ ὁ μέλλων ἀέσω ἄελλα |
| α 215 | Ἀεργός · ἀργός, ὀκνηρός, ὁ ἄνευ ἔργου, ἀκάματος |
| α 216 | Ἀηδών · παρὰ τὸ ἀείδω ἀειδών καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῆς ει εἰς η ἀηδών |
| α 217 | Ἀερσίποδες Γ · σημαίνει τοὺς εἰς ὕψος αἴροντας τοὺς πόδας, τουτέστι ταχεῖς· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἀείρω, τὸ κουφίζω, ὁ μέλλων ἀερῶ, Αἰολικῶς ἀέρσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀερσίπους ταχύς. Ὁμήρου |
| α 218 | Ἀέσαι ο · κοιμᾶσθαι· παρὰ τὸ ἄωτον, οἷόν Κ τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖς;“ |
| α 219 | Ἀεσίφρων · ματαιόφρων· παρὰ τὸ ἀέσαι, ὅ ἐστι κοιμᾶσθαι· ὁ μὴ ἐγηγερμένας ἔχων τὰς φρένας |
| α 220 | Ἀεικής · αἰσχρός |
| α 221 | Ἀεικέλιος · παρὰ τὸ εἴκελος· δεινός, αἰσχρός, κακός, οἰκτρός, εὐτελής |
| α 222 | Ἀήσυρον · κοῦφον, ὃ δύναται πνοὴν σύρειν |
| α 223 | Ἀείδηλον · τὸ ἀεὶ δῆλον καὶ φανερόν |
| α 224 | Ἀείρω · ει · ἀέρρω γὰρ Αἰολικῶς λέγεται |
| α 225 | Ἀετός · ἀείετος, ὁ ἀεὶ νέος ὢν διὰ τὸ πολλάκις ἀνακαινίζεσθαι καὶ πολλὰ ζῆν. λέγεται δὲ παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἀϊτός καὶ ἀετός. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἐτεὸς εἶναι· λέγεται γάρ, ὅτι ἀετὸς ἐπὶ ἀληθινῷ σημείῳ παρὰ τοῦ Διὸς πέμπεται. Ὁμήρου |
| α 226 | Ἀετός · ἐκλήθη οὐχ ὥς τινες παρὰ τὸ ἀΐσσειν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἐτεὸν δηλοῦν, ὅ ἐστιν ἀληθές. λέγεται γὰρ κατὰ τὴν τοῦ Διὸς γένεσιν τὸν ἀετὸν γεννηθῆναι, ἐν δὲ τῇ πρὸς τοὺς Γίγαντας μάχῃ παραπτῆναι· διόπερ ἐν τῇ διανεμήσει τῶν πτηνῶν Ζεὺς τὸν ἀετὸν εἵλετο, ᾧ καὶ προστάσσει καὶ ἀγγέλῳ χρῆται πρὸς ἐκείνους οὓς ἐπιφανείας ἀξιοῖ |
| α 227 | Ἀζηχές · παρὰ τὸ ἄδην, ὃ σημαίνει τὸν ἀδιαλείπτως, ἀδηχές καὶ τροπῇ ἀζηχές |
| α 228 | Ἀζηχές · τὸ σκληρόν· ἀπὸ τῆς ἄζης, ἥ ἐστι ξηρασία ἐναντία τοῖς θάλλουσι καὶ χλωροῖς κατὰ στέρησιν τοῦ ζῆν· τὰ γὰρ ζῶντα καὶ χλωρά· καταστρέφει οὖν εἰς τὸ σκληρόν. οἱ δέ, ἀντὶ τοῦ ἀδιάλειπτον, ἔνθεν τὸ Ε εἰωθότες ἔδμεναι ἄδην“ |
| α 229 | Ἀελλόπος · Ἶρις |
| α 230 | Ἀζηχής · παρὰ τὴν ἄζην, ἥτις ἐστὶν ξηρὰ ξηρασία |
| α 231 | Ἄζη · ἡ ξηρασία· ὅτι τοῦ ζῆν καὶ θάλλειν ἐστέρηται |
| α 232 | Ἅζομαι · παρὰ τὸ χάζομαι ὁ σκληρὸς ἀποβολῇ τοῦ χ ὡς λείβω εἴβω· οἱ γὰρ ἅζοντες καὶ τιμῶντες ὑποχωροῦσιν |
| α 233 | Ἅζομαι · ἐντρέπομαι, ἢ σέβομαι, ἢ ὑποχωρῶ |
| α 234 | Ἄζω · τὸ ξηραίνω· κατὰ στέρησιν τοῦ μὴ ζῆν· τὸ γὰρ ζῶν καὶ ὑγρόν ἐστιν, ἔνθεν ζ διερὸς βροτόσ“, ὁ ζῶν. ἀλίβας, ὁ νεκρός, ὡσαύτως |
| α 235 | Ἄζυξ · μονάζων, ἄζευκτος, παρθενεύων |
| α 236 | Ἀηδών · διὰ τὸ ἀεὶ ᾄδειν ἐν θέρει καὶ ἐν χειμῶνι· ἢ παρὰ τὸ ἀείδω ἀηδών κατὰ διάλεκτον Αἰολέων· ἢ διὰ τὸ ἡδυτάτως λαλεῖν |
| α 237 | Ἀηδῆ · τὰ ἄγλυκα, παρὰ τὸ μὴ ἥδειν ἡμᾶς |
| α 238 | Ἀήρ · παρὰ τὸ ἀείρειν, ὅ ἐστι κουφίζειν. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω· ἡ γὰρ κίνησις αὐτοῦ ποιεῖ τὸν ἄνεμον. ἢ παρὰ τὸ ἠρτῆσθαι τοῦ αὔοντος αὐτὸν αἰθέρος καὶ καίοντος |
| α 239 | Ἀήρ · παρὰ τὸ ἀραιὸν εἶναι αὐτὸν καὶ τοῖς πᾶσιν ἀναπνευστικόν |
| α 240 | Ἀήτης · ὁ ἄνεμος· παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω. Ὁμήρου |
| α 241 | Ἀήσυλα Ε · ἄδικα, ἁμαρτωλά· ἔστιν ἥδω, τὸ εὐφραίνομαι, ὁ μέλλων ἥσω, ἥσυλα καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀήσυλα, τὰ μὴ εὐφραίνοντα ἢ μὴ πρέποντα |
| α 242 | Ἀήσω · εἰς τὸ Ἄημα |
| α 243 | Ἀήτης · ὁ ἄνεμος· ἐκ τοῦ ἄω, τὸ πνέω |
| α 244 | Ἀήτης · εἰς τὸ Ἦτορ |
| α 245 | Ἄημα · σημαίνει τὸ προγεγονὸς καὶ τὸ ἐνεστὸς πνεῦμα |
| α 246 | Ἀθέριζον Α · ἀπεδοκίμαζον· μεταφορικὴ ἡ λέξις, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀθέρων, ἤγουν τῶν ἀσταχύων τῶν ἐκ τῆς ἅλω ἀπορριπτουμένων· ἀθέρες γὰρ οἱονεὶ οἱ μὴ θεριζόμενοι καὶ πρὸς χρείαν συναγόμενοι, ἀλλ’ ἀποβαλλόμενοι. γίνεται οὖν ἐκ τοῦ θέρος θερίζω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀθερίζω· τὸ δὲ θέρος παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, ὁ μέλλων θερῶ καὶ θέρσω Αἰολικῶς καὶ Θερσίτης καὶ θερμός |
| α 247 | Ἀθέσφατος λ · πολύς, ἄπειρος, ἄφατος· ἐκ τοῦ θεός καὶ τοῦ φατός· τοῦτο ἐκ τοῦ φημί, τὸ λέγω· θεόφατός τις ὤν, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς θέσφατος, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀθέσφατος |
| α 248 | Ἀθηνᾶ · παρὰ τὸ ἀθρεῖν τὸν νοῦν, ἢ παρὰ τὸ μὴ θῆσαι μαζόν |
| α 249 | Ἀθηνᾶ · παρὰ τὸ ἀθρεῖν· διανοητικὴ γὰρ ἡ θεός |
| α 250 | Ἀθηνᾶ · ἀθρηνᾶ τις οὖσα· παρὰ τὸ τὸν νοῦν ἀθρεῖν ἐν τῷ κόσμῳ πάντα |
| α 251 | Ἀθηναίη Β · ἡ εὐθεῖα. τὸ ναι δίφθογγον. διὰ τί; ὡς τὸ δίκη δικαία· ἔστι γὰρ Ἀθήνη Ἀθηναίη. παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω, ὁ μέλλων θήσω, ῥηματικὸν ὄνομα θήνη καὶ Ἀθήνη καὶ Ἀθηνᾶ· ἀμήτωρ γὰρ ἡ θεὸς παραδέδοται ἡμῖν. ἔστιν Ἀθηναία, καὶ ὥσπερ Ναυσικάα κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο αα εἰς α μακρὸν Ναυσικᾶ, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ Ἀθηναία ἀποβολῇ τοῦ ι γίνεται Ἀθηνάα, καὶ κράσει τῶν δύο αα εἰς α μακρὸν γίνεται Ἀθηνᾶ, ἐξ οὗ καὶ περισπᾶται· πᾶσα γὰρ συναίρεσις |
| α 252 | Ἀθῆναι · Δωριεῖς Ἀθᾶναι λέγουσιν |
| α 253 | Ἀθηνᾶ · ἐκ τοῦ Ἀθήνη· τοῦτο ἐκ τοῦ θήσω μέλλοντος θήνη καὶ Ἀθήνη μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ Ἀθηνᾶ. Ἀθηνᾶ δὲ λέγεται, ἐπειδή, ὥσπερ μυθεύουσι, τὴν Ἀθηνᾶν παρθένον λέγουσιν εἶναι καὶ ἀμήτορα· ἐκ γὰρ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διὸς μυθεύουσιν αὐτὴν ἐξελθεῖν. ἢ παρὰ τὸ μὴ θῆσαι μαζόν |
| α 254 | Ἀθήνη · παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα τὸν δηλοῦντα τὸ θηλάσω· Ω γυναῖκά τε θήσατο μαζόν“. θήσω οὖν καὶ ῥηματικὸν ὄνομα θήνη καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἀθήνη· ἀμήτωρ γὰρ παραδέδοται ἡ θεός. οὕτω Φιλόξενος |
| α 255 | Ἀθήνη Α · ἡ Ἀθηνᾶ· τὸ θη η · ἐκ τοῦ θήσω μέλλοντος θήνη, ἡ θηλάζουσα, καὶ Ἀθήνη μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἡ μὴ θηλάσασα· ἀμήτωρ γὰρ παραδέδοται ἡ θεόσ |
| α 256 | ἀγώνισμα· παρὰ τὸ τλῶ, τὸ καρτερῶ, τλόν καὶ ἄτλον καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ ἆθλον, τὸ τῷ νικῶντι διδόμενον |
| α 257 | Ἀθλήσαντα · κακοπαθήσ αντα |
| α 258 | Ἀθλοθέται · οἱ ἐν τοῖς γυμνικοῖς· ἀθληταὶ δέ |
| α 259 | Ἆθλον ἐπάθλου διαφέρει· ἆθλον μὲν καλεῖται αὐτὸς ὁ ἀγών, ἔπαθλον δὲ τὸ διδόμενον τῷ νικήσαντι δῶρον |
| α 260 | ἆθλον οὐδετέρως διαφέρει· ἀρσενικῶς μὲν γὰρ τὸν ἀγῶνα δηλοῖ, οὐδετέρως δὲ τὸ ἔ παθλον· Ὅμηρος χ οὗτος μὲν δὴ ἄεθλος ἀάατος ἐκτετέλεσται“, ἐπὶ δὲ τῶν ἐπάθλων Ψ ἀέθλια πόσς’ ἀνελόντεσ“ |
| ε 1 | ἐκ τοῦ δρῶ, τὸ βλέπω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀδρῶ καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ ἀθρῶ, ὡς τὸ ἀθρῶν ὁ πλάστης ἐν ζόφῳ τῶν πταισμάτων“ καὶ ἐκ τούτου ἄθρει τὸ προστακτικὸν καὶ σημαίνει τὸ βλέ πε |
| α 261 | Ἀθροίζω · συν άγω· ἐκ τοῦ θρόος θροῦς, ὁ θόρυβος, Δ οὐ γὰρ πάν τω ν ἦεν ὁμὸς θρόοσ“· ἐκ τοῦ οὖν θροῦσ θροός γίνεται κατὰ παραγωγὴν θροΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀθροίζω. τὸ θροι δίφθογγον. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ υζω ῥήματα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, οἷον γογγύζω τρύζω· πλὴν τοῦ ἀθροίζω· γέγονε γὰρ παρὰ τὸ θροῦς θροός θροΐζω καὶ ἀθροίζω |
| β 1 | Β · ταχεῖς· ὄνομα. ἄθροος δὲ διαφέρει τοῦ ἁθρόου· ἄθροος γὰρ προπαροξυτόνως σημαίνει τὸν αἰφνίδιον, παροξυτόνως δὲ τὸ συνηθροισμένον, καὶ Ὅμηρος Β ἡμεῖς δ’ ἁθρόοι ὧδε“ ἀντὶ τοῦ συνηθροισμένοι. τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται |
| α 262 | Ἄθροος · παρὰ τὸ στέρησιν ἔχειν τοῦ θροῦ. ἀθρῶ, τὸ βλέπω· καὶ ἀθρείω, τὸ ἐπιθυμῶ ἰδεῖν· καὶ ἀθρείοντεσ“, ἰδεῖν ἐπιθυμοῦντες. ἐξ οὗ καὶ ἀναθρούσησ“ καὶ εἰσαθρούσησ“ ζημίαν. οὕτως Εὐδαίμων ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ |
| α 263 | Ἀθύρων · ὁ μὴ θύραν τῇ γλώσσῃ τιθέμενος· ἐξ οὗ καὶ ἄθυρμα, τὸ παίγνιον |
| α 264 | Ἀθῷος · καθαρός· παρὰ τὸ θῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ζημιῶ καὶ καταβάλλω, γίνεται θωή· καὶ ὡς φῶ φωή καὶ ζῶ ζωή, οὕτως καὶ παρὰ τὸ θῶ, τὸ καταβάλλω καὶ ζημιῶ, γίνεται θωή, ἡ ζημία· ὁ γὰρ ζημιούμενος καταβάλλει. καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται θῶος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀθῷος, ὁ ἀζήμιος· καὶ ὤφειλε προπαροξύνεσθαι κατὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα, ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν καὶ η θηλυκῶν διὰ τοῦ ω ος γινόμενα ὀνόματα ἅπαντα προπαροξύ νεται, οἷον κεφαλή ἀκέφαλος, ὥρα ἄωρος, φωνή ἄφωνος. ἀλλ’ ἕτερος κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ος ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τῇ ῳ παραληγόμενα προπερισπῶνται, χωρὶς τοῦ κολῳός, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον· Κῷος, Μινῷος, πατρῷος, μητρῷος. τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ ἡρῷος· ἔχει δὲ τὸ ι ἐκ παραδόσεως |
| α 265 | Ἄϊος · ὄνομα παρὰ τῷ Στησιχόρῳ . Ἀΐτης καὶ Ἀΐτιος ὀνόματα |
| α 266 | Ἀθύρματα · παίγνια ἢ κόσμια |
| α 267 | Ἀνθρήνη · μετὰ τοῦ ν ἐστὶν εἶδος μελι σσίου· ἀ θρήνη δίχα τοῦ ν ἐστὶν εἶδος ἰχθύος, ὃ καὶ ἀφύη λέγεται |
| α 268 | Ἀθηρηλοιγόν · τὸ πτύον, ᾧ τοὺς ἀθέρας διαχωρίζουσι καὶ διαλέγουσι· καὶ ἔστιν ἀθερολόγον, τὸ τοὺς ἀθέρας διαλέγον |
| θ 1 | θωή · παρὰ τὸ θεῖναι· λέγουσιν γάρ αὐτοῖς ἐπέθηκε ζημίαν“. οὕτως Εὐδαίμων ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ |
| α 269 | Αἴ Β · ἐπίρρημα εὐχῆς σημαντικόν· τοῦτο ἐκ τοῦ εἴ τοῦ σημαίνοντος τὸ εἴθε τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ ἀπομένει τὸ ι καὶ γίνεται αἴ |
| α 270 | Αἶα · εἰς τὸ Αἰγιαλός |
| α 271 | Αἴαψ · ματαίως |
| α 272 | Αἰγανέη · τὸ ἀκόντιον· παρὰ τὸ αἰγὸς ἱμάντα ἔχειν ἐν τῷ μέσῳ, ὃν οἱ κρατοῦντες ῥίπτουσιν |
| α 273 | Αἰγανέη · τὸ κοντάριον· παρὰ τὸ ἄγαν ἵεσθαι, πλεονασμῷ τοῦ ι |
| α 274 | Αἰγιαλός · διὰ τὸ ἐγγίζειν τῇ ἁλί |
| α 275 | Αἴγισθος · παρὰ τὸ θῶ, τὸ θηλάζω· Ω γυναῖκά τε θήσατο μασθόν“ |
| α 276 | Αἰάζειν · τὸ θρηνεῖν· παρὰ τὸ αἶ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα |
| α 277 | Αἰγίς · ὅπλον Διὸς καὶ Ἀθηνᾶς τι κροσσωτὸν ἐξ αἰγὸς δέρματος γεγονός. αἰγὶς καὶ ἡ θάλασσα εἴρηται |
| α 278 | Αἰγίς · οὐχ, ὥς τινες, ἀπὸ τῆς Ἀμαλθείας αἰγός, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ συστροφὰς ἀνέμων ποιεῖν κινουμένην |
| α 279 | Αἶ · σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα· ἀπὸ τοῦ εἴ τοῦ σημαίνοντος τὸ εἴθε· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ει εἰς αι τρέπουσιν κατὰ διάλεκτον |
| α 280 | Αἴγειρος Δ · εἶδος δένδρων ἐν βοτανώδεσι τόποις φυόμενον· ὠνομάσθησαν δὲ ἀπὸ τῆς ἐγέρσεως αὐτῶν καὶ ἀναδόσεως. Δ ἕλεοσ“ ἕλους καὶ ἕλεις· ἕλος δὲ καλεῖται ὁμαλὸς τόπος καὶ κάθυδρος |
| α 281 | Αἴγειος Γ · ἐκ τοῦ αἴξ αἰγός αἴγειος· τοῦτο γὰρ παρὰ τὸ ἀΐσσω, ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων ἀΐξω ἀΐξ καὶ αἴξ. τὸ γει δίφθογγον. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ειος ὀνόματα σημαίνοντα μέρος σωματικὸν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. Δωρικῶς Αἰγαῖος· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ει δίφθογγον αι λέγουσιν, τὸ γὰρ κύπειρον κύπαιρον λέγουσι καὶ τὸ αἴγειον Αἰγαῖον πέλαγοσ“ |
| α 282 | Αἴγειρος · διὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας ἀΐσσειν καὶ κινεῖσθαι. ἢ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ὑπὸ τῶν ἀνέμων. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω αἴγειρος κατὰ κρᾶσιν. ἢ παρὰ τὸ εἰς ὕψος αἴρεσθαι· ὀξέως γὰρ λέγουσιν αὔξεσθαι τὸ φυτόν |
| α 283 | Αἰγείοχος · ὁ Ζεύς |
| α 284 | Αἰγιαλός · ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ τὴν αἶαν γείτονα εἶναι τῆς ἁλός· ἐξ αὐτοῦ γράφεται διὰ τῆς αι διφθόγγου. ἐκ τοῦ αἶα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· τοῦτο ἐκ τοῦ γαῖα ἀποβολῇ τοῦ γ. ἢ ὁ ἐγγὺς τῆς ἁλός, ἤγουν τῆς θαλάσσης. ἢ παρὰ τὸ τὴν ἅλα ἐκεῖ κλᾶσθαι. ἢ παρὰ τὸ κατάγνυσθαι ἐν αὐτῇ τὰ κύματα, ἤτοι κλᾶσθαι, ὡς Ἀπολλόδωρός φησιν· ἄξαι γὰρ τὸ κλάσαι λέγεται. αἰγιαλός ἐστι μέχρις οὗ τὸ μέγιστον τῆς θαλάσσης ἐκτρέχει ῥῆμα ἤγουν κῦμα |
| α 285 | Αἰγίλιψ · αἰγίλιπος· ἡ ὑψηλὴ πέτρα, παρὰ τὸ ἀπολείπεσθαι καὶ τὰς αἶγας ἐξ αὐτῆς διὰ τὸ ὕψος |
| α 286 | Αἰγίλιψ · πέτρα ὑψηλή· παρὰ τὸν λείψω μέλλοντα λείψ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε λίψ διὰ τοῦ ι · σύνθετον αἰγίλιψ, ἧς ἀπολείπεται καὶ αἲξ καὶ ἀναβῆναι οὐ δύναται. Ὁμήρου |
| α 287 | Αἰγιόχοιο Β · αἰγίδα ἔχοντος. αἱ διὰ τοῦ οιο Θετταλικαὶ γενικαὶ. γίνεται παρὰ τὸ ὀχή, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν, καὶ τὸ αἴξ αἰγός· λέγεται γὰρ αὐτὸν τεθηλακέναι Ἀμάλθειαν τὴν αἶγα. οἱ δέ, ὅτι σκεπαστήριον αὐτῷ αἰγὶς ἦν ἀπὸ Κρητικῆς αἰγὸς ληφθεῖσα. οἱ δέ, ἀπὸ τοῦ καταιγίζειν τοῖς ἀνέμοις καὶ πνεύμασι· καλεῖται γὰρ αἰγὶς ὁ ἄνεμος. οἱ δέ, ἀπὸ τοῦ Αἶγα πρώτην γῆμαι τὴν τοῦ Πανὸς θυγατέρα. ἐκ τοῦ ὀχή δὲ γίνεται καὶ εὐωχία, ἡ καλῶς τρέφουσα, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω |
| α 288 | Αἴγλη · παρὰ τὸ αἴθειν, ὅ ἐστι καίειν |
| α 289 | Αἰγλῆντα · ὄνομα θηλυκόν, καὶ κλίνεται ἡ αἰγλῆντα τῆς αἰγλήντας· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ αἴγλη αἰγλήεις αἰγλήεντος καὶ ἡ αἰτιατικὴ αἰγλήεντα καὶ κατὰ κρᾶσιν αἰγλῆντα, καὶ μετάγεται ἡ αἰτιατικὴ εἰς εὐθεῖαν |
| α 290 | Αἰγόκερως · ὁ ἀστήρ· παρὰ τὸ ἄστρον· καὶ ζῶον αἰγιδίου κέρατα ἔχον |
| α 291 | Αἰγοπόλος · καὶ κατὰ συγκοπὴν αἰπόλος, ὁ αἰγοβοσκός |
| α 292 | Αἰγοπόλος · εἰς τὸ Ὀνειροπόλος |
| α 293 | Αἴγαγρος · αἲξ ἄγριος |
| α 294 | Αἴγυπτος · διὰ τὸ ἐγγύποτος, ὡς ἐγγίζουσα τῷ ποτῷ ἢ τῷ ποταμῷ. ἢ παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω· ἐπειδὴ οἱ ἐν τῇ Αἰγύπτῳ ὑπάρχοντες κεκαυμένοι εἰσὶν ἐκ τῆς σφοδρᾶς τοῦ ἡλίου φορᾶς. ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ αἶγας πίονας ἔχειν. Αἴγυπτος δὲ σημαίνει τρία· ἐπὶ μὲν τῆς χώρας, ξ Αἴγυπτον δέ με θυμὸς ἀνώγει ναυτίλλεσθαι“· ἐπὶ δὲ τοῦ ποταμοῦ, ὃν ᾖδον Ἡσίοδος καὶ οἱ λοιποὶ ποιηταί, ξ στῆσα δ’ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμῷ νέας ἀμφιελίσσασ“· σημαίνει δὲ καὶ παρὰ τῷ θεολόγῳ τὴν ἁμαρτίαν, ὡς τὸ σήμερον καθαρῶς ἐφύγομεν Αἴγυπτον“ καὶ πάλιν Αἴγυπτος σκότει κολάζεται“. κέκληται δὲ Αἴγυπτος ἀπὸ Αἰγύπτου τινὸς βασιλεύσαντος ἐν αὐτῇ |
| α 295 | Αἴγυπτος · παρὰ τὸ ἄγαν πιαίνειν καὶ εὐτραφῆ εἶναι· οἱονεὶ λιπαράν |
| α 296 | Αἰγύπτιος · ἐγγὺς πύκτιος· ὅτε γὰρ ἐγγίσῃ φίλῳ, πυκτεύει, εἴ ποτε αὐτοῦ συλήσει τὴν ὕπαρξιν· ἀκατάφραστος δὲ ὢν ἐν ταύτῃ αὐτοῦ τῇ χαλεπῇ πονηρίᾳ κρατούμενος καὶ ἐλεγχόμενος οὐκ ἀνιέμενος, τιμωρίαις ἕτοιμος, πολυβάστακτος, λόγῳ ἄπιστος, ὅρκῳ παντεπίορκος, μὴ ἐνδιδοὺς τὸ κλέμμα μέχρι τοῦ θανεῖν τὸ σῶμα. συμμεμιγμένοι δέ εἰσι βαρβάροις, ἐξ ὧν καὶ τὴν αὐτῶν πολιτείαν εἰσοικισμένην ἔχουσιν |
| α 297 | Αἰγείοχος· παρὰ τὸ αἰγίς, ὅ ἐστιν ἱμάτιον Διὸς ἐξ αἰγείας |
| α 298 | Αἰδεῖσθαι Α · ἐντρέπεσθαι· πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· ἀπαρέμφατον ἀντὶ προστακτικοῦ. τὸ θέμα αἰδῶ αἰδήσω, ἐξ οὗ καὶ αἰδήμων· τοῦτο παρὰ τὸ αἰδώς· τοῦτο παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀειδώς καὶ αἰδώς· οἱ γὰρ ἐντρεπόμενοι συστέλλουσι τὰ ὄμματα |
| α 299 | Ἀείδελον · τὸ ἀεὶ δῆλον· Ἄρατος τοῦ δὲ τέρας περίσημον ἀείδελον ἐστήρικται“. καὶ ἔστι παρὰ τὸ εἴδω εἴδελος καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀείδελος καὶ ἀείδελον. Ὁμήρου |
| α 300 | Ἀΐδηλον Ἄρηα θ · τὸν ἀφανιστικόν· παρὰ τὸ ἀϊδνόν, τὸ ἀφανιστικόν, ἀϊδνόδηλον καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀΐδηλον· καὶ ἔγκειται τὸ δηλεῖν, ὅ ἐστι βλάπτειν, ἔνθεν καὶ τὸ Ω δηλήμονεσ“ καὶ Δ δηλήσασθαι“ |
| α 301 | Ἀΐδηλον Β · ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ βλέπω· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ στίλβω γέγονε στιλπνός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ εἴδω γέγονε ἀϊδνόν διὰ τοῦ ι καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α · πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων. καὶ μετὰ τοῦ δῆλον, ὃ σημαίνει τὸ φανερόν, γίνεται ἀϊδνόδηλον καὶ συγκοπῇ ἀΐδηλον |
| α 302 | Ἀΐδιος · διὰ τοῦ ι · παρὰ τὸ ἵζω γέγονεν ἵζιος καὶ ἀΐδιος |
| α 303 | Ἄϊκες · αἱ πνοαί· διὰ τοῦ ι · παρὰ τὸ ἀΐσσω ἐξ οὗ καὶ κορυθάϊξ καὶ κορυθάϊκος καὶ τὸ πολυάϊξ τὸ ἀμφισβητούμενος |
| α 304 | Ἀΐδηλον Ἄρηα θ · παρὰ τὸ δηλεῖν, ὅ ἐστι βλάπτειν, ἐξ οὗ καὶ τὸ Ω δηλήμονεσ“ καὶ Δ δηλήσασθαι“ |
| α 305 | Ἀΐδιος · παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω· ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ φαίνω, ὁ πάντοτε φαινόμενος καὶ ζῶν. κατὰ ἀντίφρασιν ὁ ἀθεώρητος καὶ αἰώνιος |
| α 306 | Ἄϊδος Γ · εἰς Ἅιδου· ἐκ τῆς Ἄϊς εὐθείας, ἢ ἐκ τῆς Ἅιδου γενικῆς κατὰ μετάπλασιν καὶ διαίρεσιν. Ὁμήρου |
| α 307 | Ἄϊδι Α · οἱ μέν φασιν· παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω, ὁ μέλλων εἴσω, ὄνομα ῥηματικὸν ἴς διὰ τοῦ ι · πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἄϊς, ἐν ᾧ οὐδέν ἐστιν ὁρᾶν, καὶ ἡ γενικὴ Ἄϊδος καὶ Ὅμηρος Γ δῦναι δόμον Ἄϊδος εἴσω“, καὶ ἡ δοτικὴ Ἄϊδι. οἱ δέ φασι κατὰ μεταπλασμὸν ἀπὸ τοῦ Ἀΐδης Ἀΐδου Ἀΐδῃ καὶ Ἄϊδι |
| α 308 | Ἄϊδι · ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ θεωρῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀείδω, ἀείσω, ἀποβολῇ τοῦ ω Ἄϊς συστολῇ τῆς ε ι . κλίνεται δὲ Ἄϊς Ἄϊδος Ἄϊδι |
| α 309 | Αἰδοῖα · διότι αἰδούμεθα ἀλλήλοις ταῦτα δεικνύοντες |
| α 310 | Αἰδοίη · ἡ ἀπὸ τῶν αἰδοίων |
| α 311 | Αἰδοῖα · παρὰ γὰρ τὸ αἰδώς· τὰ ὀρχίδια. αἰδοῖα παρὰ τὴν αἰδῶ· καὶ γὰρ γυμνῶσαι καὶ ὀνομάσαι ταῦτα αἰδούμεθα. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνοιδαίνειν ἐπὶ συνουσίᾳ ὀργῶντα· ἔστιν οὖν οἷον οἰδοῖά τινα ὄντα, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α αἰδοῖα παρὰ τὸ ἐντρέπεσθαι |
| α 312 | Αἰδοῖος Γ · ὄνομα παράγωγον· ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; κτητικοῦ. πόσοι τύποι τῶν κτητικῶν; δύο· ὅ τε εἰς κος καὶ ὁ εἰς ος καθαρόν, ὡς τὸ ἀνθρώπειος ἄρνειος Ἀριστάρχειος Πλατωνικός Δημοσθενικός. πόσας καταλήξεις ἐπιδέχεται τὰ εἰς ος κτητικὰ καὶ πόσας παραλήξεις; καταλήξεις μὲν δύο· εἰσὶ δὲ αὐτῶν παραλήξεις δὲ ὀκτώ, τοῦ εἰς κος δ καὶ τοῦ εἰς ος καθαρὸν δ. καὶ τοῦ μὲν εἰς κος εἰσὶ ταῦτα· ἢ γὰρ τῷ ι παραλήγεται, ὡς τὸ Ἑλληνικός Ῥωμαϊκός· ἢ τῷ α ὡς τὸ Ῥοδιακός· ἢ τῷ υ ὡς τὸ Λιβυκός θηλυκός ἁλυκός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἀλυκρός· ἢ τῇ ει διφθόγγῳ, ὡς τὸ Κεραμεικός δαρεικός. τοῦ δὲ εἰς ος καθαρόν· ἢ τῇ ει διφθόγγῳ, ὡς τὸ Ἑκτόρειος Ὁμήρειος· ἢ τῇ αι διφθόγγῳ, ὡς τὸ ταλαντιαῖος· ἢ τῇ οι διφθόγγῳ, ὡς τὸ παντοῖος ἀλλοῖος, οὕτως καὶ αἰδοῖος καὶ ἠοῖος, Θ πρωῒ δ’ ὑπηοῖοι“· ἢ τῇ ῳ διφθόγγῳ, ὡς τὸ πατρῷος ἡρῷος. ὅθεν τὸ αἰδοῖος ἐκ τοῦ αἰδῷος κτητικοῦ γέγονε κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τῆς ῳ διφθόγγου εἰς οι. καὶ τίνα εἰσὶ τὰ ὄντα καὶ τύπῳ καὶ σημαινομένῳ κτητικά; τίνα δὲ τὰ τύπῳ μὲν κτητικά, σημαινομένῳ δὲ οὐκέτι; ἐκεῖνά εἰσι τῷ τύπῳ καὶ σημαινομένῳ κτητικά, ὅσα εἰς τὴν γενικὴν τοῦ πρωτοτύπου ἀναλύονται, οἷον γραμματικὸς λόγος, ὁ τοῦ γραμματικοῦ, Ἀριστάρχειος βίβλος, ἡ τοῦ Ἀριστάρχου· ὅσα δὲ οὐκ ἀναλύονται εἰς τὴν τοῦ πρωτοτύπου γενικήν, ταῦτα τῷ μὲν τύπῳ εἰσὶ κτητικά, καθότι τὰ εἰς κος κτητικά, καὶ τῷ ι παραλήγεται, τῷ δὲ σημαινομένῳ οὔκ εἰσι κτητικά· ὀφθαλμικὸν γὰρ ἰατρὸν οὐ τὸν τοῦ ὀφθαλμοῦ λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸν ὀφθαλμὸν ἰατρεύοντα· ὁμοίως δὲ καὶ ἡπατικὸν ἄρρωστον οὐ τὸν τοῦ ἥπατος λέγομεν, ἀλλὰ τὸν τὸ ἧπαρ ἀλγοῦντα. εἴδη δὲ τοῦ κτητικοῦ τρία· οἰκειωτικόν, συνεκφαντικόν, μετουσιαστικόν. καὶ οἰκειωτικὸν μέν ἐστι τὸ οἰκείωσιν ἔχον πρὸς τόπον, οἷον οὐράνιος θαλάσσιος ἐπίγειος Κύπριος Ῥόδιος· συνεκφαντικὸν δέ ἐστιν τὸ συνεκφαῖνόν τι μεθ’ ἑαυτοῦ, οἷον γραμματικός ἀστρονομικός · μετουσια στικὸν δέ ἐστι τὸ μετέχον οὐσίας τιν ός, οἷον κέδρινος δερμάτινος χάλ κειος χρύσειος |
| ω 1 | ῶ Β · ὄνομα θηλυκὸν πτώσεως αἰτιατικῆς· σημαίνει δὲ τὴν ἐντροπήν. αἰδὼς καὶ αἰσχύνη διαφέρει· αἰδὼσ ἡ ἐντροπή, ὡς τὸ αἰ δεῖταί τις τὸν πατέρα σεβασ μίως πρὸς αὐτὸν διακείμενος· αἰσχύνεταί τισ ἐφ’ οἷς κατὰ συνήθειαν ἁμαρτάνει, ὡς αἰ σχύνεταί τις μεθυσκόμενοσ |
| α 313 | αἰσχύνη διαφέρει· αἰδὼς μ ὲν ἐντροπὴ πρὸς ἕκαστον ὅν τις σεβασμίως ἔχει· αἰσχύνη δὲ ἐφ’ οἷς ἕκαστος ἁμαρτάνων αἰσχύνεται ὡς μὴ δέον τι πράξας. καὶ αἰδεῖται μέν τις τὸν πατέρα, αἰσχύνεται δέ τις μεθύσκεσθαι. φησὶ γὰρ Ἀριστόξενος ὅτι ἡ μὲν αἰδὼς πρὸς ἡλικ ίαν, πρὸς ἀρετήν, πρὸς ἐμπειρίαν, πρὸσ εὐδοξίαν· ὁ γὰρ ἐπιστάμενος αἰδεῖσθαι πρὸς ἑκάστην τῶν εἰρημένων ὑπεροχῶν προσέρχεται οὕτως διακείμενος οὐ διὰ τὸ ἡμαρτηκέναι τι, ἀλλὰ διὰ τὸ σέ βεσθαι καὶ τιμᾶν τὰς προειρημένας ὑπερο χάς· ἡ δὲ αἰσχύνη πρῶτον μὲν πρὸς π άν τ α ἄνθρωπον ἔπει τα ἐπὶ τοῖς νομιζομέ νοις αἰσχροῖς. εἰς τὸ Ἀναιδής καὶ εἰς τὸ Φό βοσ |
| α 314 | Αἰεί Β · τὰ εἰς ει λήγοντα ἐπιρρήματα, εἰ μὲν καθαρεύει ἢ διπλῷ παραλήγεται, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον αὐτοβοεί, ἀντὶ τοῦ παραχρῆμα, αὐτοθεεί αὐτολεξεί αὐτοψεί· τὰ δὲ εἰς ει δισύλλαβα ὀξυνόμενά εἰσι· σεσημείωται τὸ ἄγρει καὶ τὸ ἐκεῖ, ὅπερ ἐστὶν ἐξ ἀποκοπῆς. Ὁμήρου |
| α 315 | Αἰέν Β · σημαίνει τὸ διηνεκῶς· ἔστι δὲ ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν, ποιητικὸν δέ ἐστι· γίνεται ἀεί αἰέν. τριχῶς οἶδεν ὁ ποιητὴς τοῦτο· αἰέν, αἰεί, ἀεί |
| α 316 | Αἰζηός Γ · τὸ ζη ἦτα ἐκ τῆς ἐτυμολογίας· παρὰ τὸ αἰεί γίνεται καὶ τὸ ζέω γίνεται αἰζεός καὶ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ε εἰς η αἰζηόσ, ὁ ἀεὶ ζέων καὶ ἀκμάζων πρὸς τὴν ἡλικίαν. ἢ παρὰ τὸ αἷμα ζωτικὸν μᾶλλον ἔχειν |
| α 317 | Αἴης Β · γῆς· παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὔη καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι γίνεται αἴη |
| α 318 | Αἴητον · εἰς τὸ Ἀμνίον |
| α 319 | Αἰθάλη · εἰς τὸ Λιγνυῶδες |
| α 320 | Αἴθε · εἰς τὸ Εἴθε |
| α 321 | Αἴθειν · εἰς τὸ Θεός καὶ Αἴθω |
| α 322 | Αἰθήρ · παρὰ τὸ αἴθεσθαι· πυρώδης γάρ |
| α 323 | Αἴθουσα · ἡ στοά· παρὰ τὸ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι, αὐτὴν ὑπὸ τοῦ ἡλίου |
| α 324 | Αἴθω · εἰς τὸ Αἴγυπτος καὶ Αἷμα καὶ Αἴτνη καὶ Ἄστρον. Ὁμήρου |
| α 325 | Αἴ κεν Β · ὁ εἴ σύνδεσμος συναπτικός, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α αἴ· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπουσιν τὸ γὰρ Ἄρτεμις Ἄρταμις λέγουσιν. οὕτως καὶ τοῦτο πλεονασμῷ τοῦ ν αἴ κεν. Ὁμήρου |
| α 326 | Αἴ κέν πως Β · ἐκ τοῦ εἴ κεν αἴ κεν· ἡ ει δίφθογγος εἰς τὴν αι τρέπεται, ὡς ἀνώγειον καὶ ἀνώγαιον, κατώγειον καὶ κατώγαιον. τὸ δὲ πώς ἐπίρρημα ἀόριστον |
| α 327 | Αἰκίζω · οἱ μέν, ἀπὸ τοῦ ἀεικής, ὃ σημαίνει τὸν σκληρὸν καὶ ἀπότομον, γίνεται ἐκ τοῦ ἀει κίζω καὶ γράφεται τὸ ει δίφθογγον· ἐκλείψει οὖν τοῦ ε καὶ συναιρέσει τοῦ αϊ εἰς τὴν αι δίφθογγον αἰκίζω · Ὅμηρος Τ αἰκίσσωσι δὲ νεκρόν“. οἱ δέ, ἀεικὴς ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, μετὰ τοῦ α στερητικοῦ, ὁ μὴ εἴκων τινί |
| α 328 | Αἴλουρος · παρὰ τὸ αἰόλλειν τὴν οὐράν, ὅ ἐστι κινεῖν καὶ ἀνάγειν. καὶ εἰς τὸ Αἰολόπωλος καὶ Κορυθαίολος |
| α 329 | Αἷμα · δύο πάθη ἀνεδέξατο, ἔνδειαν καὶ μ ετάθεσιν τοῦ πνεύματος. ἔνδειαν μέν, καθόλου γὰρ ἡ τρίτη συζυγία ἐ ν τοῖς ῥηματικοῖς ὀνόμασι τὸ ς γεννᾷ· πείθω πεῖσμα, κλώθω κλῶσμα, ᾄ δω ᾆσμα· οὕτως οὖν ἔδει καὶ παρὰ τὸ αἴθω αἶσμα. μετάθεσιν δὲ τοῦ πνεύματος· ἡ γὰρ αι δίφ θογγος πρὸ μὲν ἄλλου συμφώνου ψιλοῦται, πρὸ δὲ τοῦ μ δασύνεται |
| α 330 | Αἷμα · παρὰ τὸ ἅμμα καὶ σύνδεσμόν τι εἶναι τοῦ ὅλου σώματος· καὶ ὁ Ἐμπεδοκλῆς αἷμα γὰρ ἀνθρώ ποισι περικάρδιόν ἐστι νόημα“ |
| α 331 | Αἱμασιά ς · τὸ ἐκ χαλίκων ᾠκοδομ ημένον τειχίον· κυρίως δὲ αἱμασιὰ λέγεται φραγ μὸς ἠκανθωμένος. γίνεται δὲ παρὰ τὸ αἱ μάττεσθαι τοὺς δι’ αὐτοῦ διερχομένους. τὸ δὲ αἱμάττω συντάσσεται πτώσει αἰτιατικ ῇ |
| α 332 | Αἱματόεσσα Β · ὁ κανών · πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ντ κλινομένη τρέπουσα τὸ τέλος τῆς γενικῆς εἰς σα καὶ τ ὴν π αραλήγουσαν θέσει μακρὰν ποιοῦσα τὸ θηλυκὸν ποιεῖ. τὸ ἀρσενικὸν ὁ αἱματόεις· τὸ το μικρόν. τὰ εἰς εις πόσασ παραλήξεις ἐπιδέχονται; γ· τὰ γὰρ εἰς εις ὀνόματα μετουσιαστικά, ἃ πλεονάζει τῆς τοῦ πρωτοτύπου γενικῆς συλλαβῇ, βαρύνεται καὶ ἢ τῷ η παραλήγεται ἢ τῷ ο σπανίως δὲ τῷ ω ὅτε ἐν ἐκτά σει ἐστίν, οἷον τὸ εὐρώεις κηώεις ἐρώεις· καὶ τῷ μὲν ο οἷον αἱματόεις τιμιόεις σκιόεις, Α οὔρεα τε σκιόεντα“· τῷ δὲ η οἷον φθογγήεις τιμήεις τελήεις. ὅθεν τὸ χαρίεις ἀπὸ τοῦ χάρις χάριτος γέγονεν χαριτόεις καὶ ἐν συγκοπῇ χαρίεις. τὸ δὲ ἀμφιγυήεις καὶ θυήεις καὶ τὰ ὅμοια κατὰ τροπὴν ἐγένοντο τοῦ ο εἰς η · ἔστι γύον καὶ σημαίνει τὸ μέλος, ἐξ αὐτοῦ γυόεις καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η γυήεις καὶ ἀμφιγυήεις· καὶ ἔστι θύον καὶ σημαίνει μυρεψικὸν ἄνθος ἢ βοτάνην, καὶ γίνεται ἐξ αὐτοῦ θυόεις καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η θυήεις, Θ βωμός τε θυήεισ“. τὸ δὲ αἱματόεις ἐστὶ μετουσιαστικόν· μετέχει γάρ. ταῦτα δὲ τὰ εἰς εις ἅπαντα μετουσιαστικά εἰσι. καὶ ἔστι καὶ ἰόεις· τοῦτο, εἰ γράφεται διὰ τοῦ ι ἔστιν ὁ μετέχων τοῦ ἰοῦ· εἰ δὲ γράφεται διὰ τοῦ η γίνεται ἀπὸ τοῦ ᾐών, ὃ σημαίνει τὸν αἰγιαλόν, ἡ γενικὴ ᾐόνος, ἐξ αὐτοῦ ᾐονόεις καὶ συγκοπῇ ᾐόεις. ἔστι δὲ καὶ κοτήεις διὰ το ῦ η · γίνεται ἐκ τοῦ κότος, ἐξ αὐτοῦ κοτόεις καὶ κοτήεις |
| μ 1 | μωδεῖν · σημαίνει τὸ τοὺς ὀδόντας ὀδυνᾶσθαι μετὰ κνησμοῦ, ὡς καὶ αἱμάσσεσθαι· παρὰ τὸ αἷμα. Ὅμηρος |
| α 333 | α · ἔμπειρος, συνετός, κολακευτικός· παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω, δαίμων ἀποβολῇ τοῦ δ αἵμων· Ε αἵμονα θήρησ“, τουτέστιν εἰδήμονα. ὑπο κορ ιστικὸν τοῦ αἵμων αἱμύλος, οὗ κτητικὸν αἱμύλιος· Ἡσίοδος αἱμυλίοισι λόγοισιν“, ὅ ἐστι κολακευτικοῖς. ἢ παρὰ τὸ δαῆναι δαίμων καὶ ἀπο βολῇ τοῦ δ αἵμων· τούτου τὸ ὑποκοριστικὸν αἱμύλος, ὅ ἐστιν ἔμπειρος. πρὸς τὴν Ἀρ έθουσαν κρήνην ἐν Ἰθάκῃ καὶ ἐν Σικελίᾳ |
| α 334 | Αἵμων · παρὰ τὸ δαίω, τὸ διδάσκω, δα ίμων καὶ αἵ μ ων. καὶ εἰς τὸ Ἄπολλον καὶ Λακεδα ίμων |
| α 335 | Αἴνιγμα · ἡ παραβολὴ καὶ ὁ σκοτεινὸς λόγος· ἐκ τοῦ αἰνί σσω, τὸ ἐν παραβολαῖσ λέγω. τὸ αι δίφθογγον. ἐκ τοῦ αἰνός, ὃ σημαίνει τὸν δεινὸν καὶ φοβερόν· τοῦ το ἐκ τοῦ δει νός αἰνόσ · οἱ γὰρ Ἴωνες ἡνίκα ὕφεσιν ποιήσωνται τοῦ συμφώνου, τότε καὶ τὸ παραλῆγον φωνῆεν τρέπουσιν εἰς α οἷον δεινός αἰνός, μέχρις ἄχρις. εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἐπιπλή σσω, τὸ ε ψιλόν |
| α 336 | Αἰνίσσω · εἰς τὸ Ἠινιξάμην |
| α 337 | Αἶνος · παρὰ τὸ ἰαίνειν καὶ χαίνειν ἴαινος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι αἶνος. Ἐρεννίου |
| π 1 | παροιμία διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ αἶνός ἐστι λόγος μυθικὸς ἐκφερόμενος ἀπὸ ἀλόγων ζώων ἢ φυτῶν πρὸς ἀνθρώπων παραίνεσιν, ἤγουν ἐξηπλωμ ένη παροιμία· παροιμία δὲ τὴν ἀπὸ κεφαλαίου ἐπὶ τὸ χεῖρ ο ν ἀν α φορὰν ἔχει ἐνδέουσαν τοῦ αἴνου καὶ τὴν ἔξωθεν ἐκδεχομένη μετάβασιν, οἷον μένε βοῦς π ο τε β οτάνην “. Ὁμήρου |
| α 338 | Αἴνυτο · ἔστι ῥῆμα κτῶ καὶ σημαίνει τὸ φονεύω· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ βῶ βαίνω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κτῶ κταίνω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ καίνω, τὸ κόπτω· καὶ ἐξ αὐτοῦ αἴνω καὶ κατὰ παραγωγὴν αἰνύω, καὶ αἴνυμι παράγωγον ῥῆμα εἰς μι τὸ παθητικὸν αἴνυμαι, ὁ παρατατικὸς αἰνύμην καὶ ἐξ αὐτοῦ αἴνυτο |
| α 339 | Αἴξ Α · ὄνομα ἀρσενικόν· παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἄϊξ· πέπονθε δὲ τὸ ὄνομα καὶ γέγονεν αἴξ. οὕτως καὶ τὸ Θρ ᾷ ξ. οὐδὲν εἰς ξ περισπᾶται· τὸ τοίνυν αἴξ ὀξύνεται. τὸ δὲ Θρᾷξ περισπᾶται καὶ τὸ Ταῦξ καὶ τὸ γλαῦξ. πάντων δὲ τῶν εἰς ξ ληγόντων ὀνομάτων τοῦτο μόνον διὰ τοῦ γ κλίνεται |
| α 340 | Αἴξ · αἰγός, αἰγῶν. ὁ κανών· πᾶσα εὐθεῖα ἔχουσα τὸ σύμφωνον τοῦ μέλλοντος ὀφείλει ἔχειν ἐν τῇ γενικῇ τὸ σύμφωνον τοῦ παρακειμένου ἢ τοῦ μέσου παρακειμένου |
| α 341 | Αἴξ · παρὰ τὸ ἀΐσσω· ὁρμητικὸν γὰρ τὸ ζῶον |
| α 342 | Αἴξ · αἰγός· ὁ κανών· τὰ εἰς ξ μονοσύλλαβα ἔχοντα πρὸ τοῦ ξ δίφθογγον ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου διὰ τ οῦ κ κλίνονται, οἷον γλαῦξ γλαυκός, Θρᾷξ Θρᾳκός. τὸ δὲ αἴξ, ἐπειδὴ ἀπὸ φωνήεντος μόνον ἤρξατο, διὰ τοῦ γ κλίνεται |
| α 343 | Ἄϊξ · ἔστιν ἡ ὁρμή· ἀπὸ τοῦ ἀΐξω μέλλοντος· πᾶς γὰρ μέλλων ἀποβάλλων τὸ τελευταῖον ω ἀποτελεῖ ὄνομα, οἷον τρώσω Τρώς, θήσω θής. οὕτως καὶ ἀΐσσω ἀΐξω διὰ τοῦ ι καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω ἄ ϊξ |
| α 344 | Ἀΐξας Β · ἀΐσσω, ὁ παρατατικὸς ἤϊσσον· καὶ οὔτε χρονικῶς αὐτὸ ηὔξησεν οὔτε συλλ αβι κῶς, τὸ γὰρ ἀΐσσω πάντοτε ὁ ποιητὴς μακρὸν ἔχει |
| α 345 | Ἀΐξασα Β · τὸ α φύσει ἐστὶ μακρόν, τὸ δὲ ι θέσει |
| α 346 | Αἰξωνεύεσθαι · σημαίνει τὸ κατηγ ορεῖν· βλάσφημοι γὰρ οἱ Αἰξωνεῖς |
| α 347 | Αἰόλλω · εἰς τὸ Αἴλ ουρος καὶ Ἀντίος καὶ Κορυθαίολος καὶ Αἰολόπωλος |
| λ 1 | λόπωλος · σημαίνει τὸν τ αχὺν καὶ εὐκίνητον ἵππον. προπαροξύνεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς ος δισύλλαβα προπερισπώμενα ἐν τῇ συ ν θέσει προπαροξύνεται, οἷον οἶκος ἄοικος, κοῦρος ἐπίκουρος· οὕτως καὶ πῶλος αἰολόπωλος· γίνεται ἐκ τοῦ αἰόλλω, ὃ σημαίνει τὸ ποικίλλω καὶ κινῶ, καὶ τοῦ πῶλοσ. τὸ πω μέγα· παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ ἅλλεσθαι πόαλλος καὶ πῶλος. ἐκ δὲ τοῦ αἰόλλω αἴλουρος, παρὰ τὸ αἰόλλειν τὴν οὐράν· δολερὸν γὰρ τὸ ζῶον |
| ο 2 | ον Β · ἐκ τοῦ αἴξ αἰγός καὶ τοῦ πολῶ, τὸ ἀναστρέφομαι, γίνεται αἰγοπόλιον καὶ συγκοπῇ αἰπόλιον, καὶ σημαίνει τὸ ποίμνιον. διαφέρει δὲ αἰπόλιον ποιμνίου· τὸ μὲν αἰπόλιον σημαίνει τὸ τῶν αἰγῶν πλῆθος, τὸ δὲ ποίμνιον τὸ πλῆθος τῶν προβάτων |
| α 348 | Αἰπόλος · ἐκ τοῦ αἴξ αἰγός καὶ τοῦ πολῶ, τὸ ἀναστρέφομαι, αἰγοπόλος, ὁ περὶ τὰς αἶγας ἀναστρεφόμενος, καὶ κατὰ συγκοπὴν αἰγοπόλος. καὶ διὰ τί οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον; ἐπειδὴ τὰ παρὰ τοῦ πολῶ μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, οἷον ὀνειροπόλος μυστιπόλος θυηπόλος μυροπόλος. πρόσκειται μὴ μετὰ προθέσεωσ“ διὰ τὸ ἀμφίπολος πρόπολος |
| α 349 | Αἰπόλος · παρὰ τὸ αἰγοπόλος, ἤγουν αἶγας βόσκων· ἢ ὁ περὶ τὰ αἴπη εἱλούμενος, ἅ εἰσιν ὄρη |
| α 350 | Αἰπύς · παρὰ τὸ αἶπος, τὸ ἀκρωτήριον |
| α 351 | Αἶρα · ἡ σφῦρα· παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, ῥαῖα καὶ ἐν ὑπερθέσει αἶρα |
| α 352 | Αἶρα · παρὰ τὸ αἴρεσθαι ἐκ τοῦ σίτου καὶ διαχωρίζεσθαι· ἢ παρὰ τὸ φθείρω |
| α 353 | Αἱρεῖσθαι · εἰς τὸ Ἀποαιρεῖσθαι |
| α 354 | Αἱρείτω · ἐκ τοῦ αἱρῶ, τὸ καταβάλλω |
| α 355 | Αἱρετός · εἰς τὸ Ἡιρετίσατο καὶ Ἐξαιρέτως |
| α 356 | Αἱρήσειν · πορθήσειν· ἀπὸ τοῦ ἁλῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ, πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον αἱρῶ, ὁ μέλλων αἱρήσω, τὸ ἀπαρέμφατον αἱρήσειν· συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ. σημαίνει καὶ τὸ προκρίνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ προαιροῦμαι· πτώσει αἰτιατικῇ συντάσσεται. σημαίνει καὶ τὸ χωρίζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ διαιρῶ· συντάσσεται δὲ πτώσσει γενικῇ. καὶ αἱρῶ, τὸ καταλαμβάνω, μηδέ σε λήθη Αἱρείτω“. ταῦτα δὲ τὰ δ περισπῶνται. αἴρω δέ, τὸ κουφίζω, καὶ αἴρω, τὸ προσφέρω, ἐξ οὗ καὶ ἄρτος, βαρύνονται· τὸ κουφίζω συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς, τὸ προσφέρω μετὰ δοτικῆς |
| α 357 | Ἄϊρος ς · εἰς τὸ Ἀΐσιος |
| α 358 | Αἰρόπινον · τὸ κόσκινον· πίνος, ὁ ῥύπος, καὶ πιναρόν, τὸ ῥυπαρόν· διὰ γὰρ τὸ αἴρειν τὸν ῥύπον καλεῖται αἰρόπινον |
| α 359 | Αἱρῶ · εἰς τὸ Αἱρήσειν |
| α 360 | Αἴρω · εἰς τὸ Ἀπαιωρημένος καὶ Τάφρος |
| α 361 | Ἄϊς · εἰς τὸ Ἄϊδι |
| α 362 | Αἴσιμος. παρὰ τὴν αἶσαν· ὡς σπορά σπόριμος, ἀλκή ἄλκιμος, αἶσα αἴσιμος. παρ’ Ὁμήρῳ Ρ πάντα κατ’ αἶσαν ἔειπεσ“ |
| α 363 | Αἶσα · ἡ μοῖρα καὶ εἱμαρμένη. παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, δαίσω δαῖσα, ὡς βήσω βῆσα καὶ βῆσσα καὶ πείσω πεῖσα, ἡ πεισμονή· καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ αἶσα, ἡ ἑκάστῳ μεμερισμένη. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ἴση· πᾶσι γὰρ ἴσως ἔπεισιν |
| α 364 | Αἴσιον · ἀγαθόν, δεξιόν, εἰρηνικόν, γνήσιον, συμφέρον |
| α 365 | Αἶσαν · μοῖραν βίου ἀεὶ οὖσαν. καὶ εἰς τὸ Αἰσιμία |
| α 366 | Αἶσαν · μοῖραν, τύχην· παρὰ τὸ ἄγαν ἴσην εἶναι καὶ μὴ μεταβάλλεσθαι· ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω |
| α 367 | Ἀΐσθων Π · αἰσθόμενος |
| α 368 | Αἴσθησις · ἡ νόησις· παρὰ τὸ αἰσθῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀΐσθω, Π ὁ δ’ ἔβραχε θυμὸν ἀΐσθων“. τοῦτο παρὰ τὸ ἀΐω, ὃ σημαίνει τὸ πνέω καὶ τὸ ἀκούω, καὶ ἐπεκτάσει γίνεται ἀϊστός, ὡς ἀκούω ἀκουστός, καὶ ἀϊσθός, ὡς ὁρματός ὁρμαθός, ἀφ’ οὗ ῥῆμα ἀΐσθω, μετοχὴ ἀΐσθων |
| α 369 | Αἰσιμία · ἡ μαντεία ἢ τὸ καθῆκον· παρὰ τὴν αἶσαν, τὴν μοῖραν |
| α 370 | Ἄϊος · σημαίνει τὸν ἀκούοντα· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἀΐων ἄϊος |
| α 371 | Αἴσθω · σημαίνει δύο, τό τε νοῶ, ὃ καὶ ψιλοῦται, τό τε χαίρομαι, ὃ καὶ δασύνεται, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἥσθην σου τοῖς λόγοισ“ καὶ ὁ θεολόγος οὐχ ἵνα συνησθῶσιν, ἀλλ’ ἵνα ἐφησθῶσιν“ |
| α 372 | Ἀΐσσω · εἰς τὸ Ἀγλαά καὶ Ἀετός καὶ Αἴγειος καὶ Ἄττειν |
| α 373 | Αἶστρον · εἰς τὸ Ἄστρον |
| α 374 | Ἄϊστος · ἄγνωστος· καὶ αἰστῶσαι καὶ αἰστωθῆναι· σύνθετον ἀπὸ τοῦ ἰστός· τοῦτο δὲ ἀπὸ τοῦ ἴσημι, Δωρικῶς ἴσαμι, ἴσαμαι καὶ ἴσταμαι ἴσταται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰστός· ὅθεν καὶ τὸ ἐπίσταμαι· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄϊστος |
| α 375 | Αἴσυλα · τὰ σεσυλημένα τῆς αἴσης, τουτέστιν τὰ ἁμαρτωλά· ἢ ἐστερημένα τῆς αἴσης, οὐ τῆς μοίρας, ἀλλὰ τοῦ καθήκοντος |
| α 376 | Αἴσυλος · ὁ ἄδικος καὶ ἁμαρτωλός· παρὰ τὸ συλῶ ἄσυλος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι αἴσυλος |
| α 377 | Αἰσυμνηστήρ · ὁ βασιλεύς· παρὰ τὸ αἰσυμνᾶν, ὅ ἐστιν αἰσίων μνήμην ποιεῖσθαι· ὁ γὰρ τύραννος τοὐναντίον. ἢ αἰσιομήτης, ὁ αἴσια βουλευόμενος |
| α 378 | Αἰσυητήρ · ὡς μέν τινες, ὁ ἐντρεχὴς καὶ κεκινημένος· τινὲς δέ, νεανίας· Νίκανδρος δέ, ὁ νομεύς· Ὅμηρος Ω δὲ μᾶλλον ἐπὶ τοῦ κοσμίου καὶ καθήκοντος. ἀπὸ τῆς αἴσης παράγωγον· Ὅμηρος Γ γὰρ τὴν αἶσαν ἐπὶ τοῦ καθήκοντος τάττει· αἶσα αἴσω αἰσύω ἀπὸ τῆς αἴσης παράγωγον αἰαισύω αἰσυτήρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ η αἰσυητήρ |
| α 379 | Αἰσχίνης · εἰς τὸ Αἰσχύλος |
| α 380 | Αἴσχιστος Β · αἰσχρός, ἐπονείδιστος· ὄνομα εἴδους τῶν παραγώγων ὑπερθετικοῦ ἐκ τοῦ αἶσχος, ὅπερ ἐκ τοῦ ἴσχω ἴσχος ὄνομα, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄϊσχος καὶ ἐν συναιρέσει αἶσχος, ὃ οὐκ ἄν τις βούλοιτο ἔχειν. σημαίνει δὲ τὸ ὄνειδος, καὶ ἐξ αὐτοῦ αἰσχρός αἰσχρότερος αἰσχρίων καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ αἰσχίων καὶ αἴσχιστος, ὥσπερ ἐστὶ μακρός μακρότερος μακρίων καὶ μακίων καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η μηκίων καὶ μήκιστος· Η τὸν μὲν δὴ μήκιστον.“ |
| α 381 | Αἰσυμνῆται θ · οἱ παρ’ ἡμῶν λεγόμενοι βραβευταὶ καὶ ἀγωνοθέται, ἤτοι ἐπίσκοποι τοῦ ἀγῶνος· καὶ εἴη ἂν κατὰ τὸ ἔτυμον αἰσιονεμῆται, οἱ τὸ αἴσιον, τουτέστι τὸ κατὰ μοῖραν καὶ καθῆκον, ἀπονέμοντες τοῖς ἀγωνιζομένοις |
| α 382 | Αἶσχος · παρὰ τὸ α στερητικὸν ἁμαρτία, λοιδορία, μῖσος αἰσχύνης ἄξιον, σαπρία, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ τὸ ἴσχω γέγονεν αἶσχος |
| α 383 | Αἰσχρός Β · παρὰ τὸ αἶσχος, ὃ σημαίνει τὸ ὄνειδος, καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ κῦδος γίνεται κυδρός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ αἶσχος γίνεται αἰσχρός. τὸ δὲ αἶσχος γίνεται ἐκ τοῦ ἔχω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔσχω καὶ ἴσχω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀΐσχω καὶ αἶσχος, ὃ οὐκ ἄν τις βούλοιτο ἔχειν. ἢ παρὰ τὸ αἶσχος αἰσχηρός καὶ ἐν συγκοπῇ αἰσχρός |
| α 384 | Αἰσχύλος · ὁ ποιητὴς ὁ τραγῳδοποιός· παρὰ τὸ αἶσχος Αἰσχύλος, ὡς σιμός Σιμύλος, παρ’ ὃ καὶ Αἰσχίνης Αἰσχινάδης· παρὰ τὸ εἶναι αἰδήμονα |
| α 385 | Αἰσχύλος · ὁ ποιητής· παρὰ τὸ αἶσχος Αἰσχύλος, ὡς σιμός Σιμύλος, παρ’ ὃ καὶ Αἰσχίνης. παρὰ τὸ ἴσχειν αἶσχος· σημαίνει δὲ τὸ παῦσαι καὶ κωλῦσαι |
| α 386 | Αἰσχύνη · εἰς τὸ Αἰδώς καὶ Φόβος |
| α 387 | Ἀΐσσω · εἰς τὸ Ἄιττειν |
| α 388 | Αἴσω · εἰς τὸ Ἄστρον |
| α 389 | Αἴσω · ἐπὶ μέλλοντος, καύσω |
| α 390 | Ἀΐτης · ὁ ἐρώμενος· παρὰ τὸ ἄειν, ὅ ἐστι πνέειν· ὁ εἰσπνέων τὸν ἔρωτα τῷ ἐραστῇ. φασὶ γὰρ γίνεσθαι τὸν ἔρωτα διὰ τὸ εἰσ πνεῖσθαι ἐκ τῆς μορφῆς τοῦ ἐρωμένου, ὅθεν καὶ εἰσπνήλας καλοῦσι τοὺς ἐραστὰς οἱ Λάκωνες |
| α 391 | Ἀΐτιας · σημαίνει δὲ τὰς ἐρωτικάς· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὁ δεσπότης ἀρσενικοῦ γίνεται τὸ θηλυκὸν ἡ δεσπότις διὰ τοῦ ι οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀΐτης ἀῗτις διὰ τοῦ ι ἀΐτιδος ἀΐτιδασ καὶ ἐκεῖθεν ἀΐτιας |
| α 392 | Ἄϊος · ὁ ἄφωνος, οἷον ἄνευ ἰωῆς καὶ φωνῆς· οἱ γὰρ ἐκπεπληγμένοι ἄφωνοι γίνονται |
| α 393 | Αἰτιατική · ἀπὸ τοῦ ἴω, τὸ ἔρχομαι, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀΐω, τὸ πάνυ ἔρχομαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ αἰτία, καὶ ἐκ τούτου αἰτιῶ αἰτιάσω καὶ αἰτιατική |
| α 394 | Ἀϊτία · καὶ ἡ χορδή |
| α 395 | Αἰτία · πολλὰ σημαίνει, τὴν εὐθύνην, τὸν τρόπον καὶ τὴν ποίησιν καὶ τὴν ἀλήθειαν, ἐξ ἧς τὸ αἰτιατικόν γίνεται |
| α 396 | Αἴτιος Γ · παρὰ τὸ ἄτη, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην, ἄτιος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι αἴτιος, ὁ βλαπτικός. τὸ τι ι. διὰ τί; τὰ ἀπὸ ἀπτώτων διὰ τοῦ ιος γινόμενα ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἀρκῶ ἄρκιος, αἰτῶ αἴτιος. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; πρός τι ἔχοντος. καὶ πρὸς τίνα ἔχει τὴν σχέσιν; πρὸς τὸν αἰτιατόν· τὸ γὰρ αἴτιον τοῦ αἰτιατοῦ ἐστιν αἴτιον, ὥσπερ ὁ χαλκὸς τοῦ ἀνδριάντος ἐστὶν αἴτιος, καὶ τὰ ὀκτὼ μέρη τοῦ λόγου εἰσὶν αἴτια τῆς γραμματικῆς, καὶ ὁ πατὴρ τοῦ υἱοῦ |
| α 397 | Ἀΐω · ἀκούω· καὶ ὁ παρατατικὸς ἄϊον, Λ ἄϊεν“ ἐπήκουεν |
| α 398 | Αἰτεῖν · ἐπὶ τοῦ μὴ ἀποδοῦναι. τὸ αἰτεῖσθαι ἐπὶ τοῦ κιχρᾶσθαι |
| α 399 | Αἴτνη · ὄρος Σικελίας· παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω, Αἴτνη, ὡς φάγω φάτνη, πήσσω πάχνη· φασὶ γὰρ αὐτὸ καπνὸν ἐκεῖθεν ἀναδίδοσθαι |
| α 400 | Ἄϊτος · εἰς τὸ Ἀπρόσιτος |
| α 401 | Αἰτοῦμαι · εἰς τὸ Αἰτῶ |
| α 402 | αἰτοῦμαι διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ αἰτῶ ἐπὶ τοῦ εἰς ἅπαξ τι λαβεῖν καὶ μὴ ἀποδοῦναι, τὸ δὲ αἰτοῦμαι ἐπὶ τοῦ χρήσασθαι εἰς ἀπόδοσιν. Μένανδρος ἐν τῷ Δυσκόλῳ διαστέλλει τὴν διαφοράν, οὐ πῦρ γὰρ αἰτῶν, οὐδὲ λοπάδ’ αἰτούμενοσ“ |
| α 403 | Αἰφνίδιον · παρὰ τὸ ἀφανές ἀφανίδιον καὶ ἐν συγκοπῇ αἰφνίδιον |
| α 404 | Αἰχμαλωτεύω · ἐκ τοῦ αἰχμάλωτος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ αἰχμή καὶ ἁλῶ, τὸ πορθῶ |
| α 405 | Αἰχμάς · εἰς τὸ Ὀχμάσσω |
| α 406 | Αἰχμή · ὅπλον· παρὰ τὸ ἀΐσσω, εὐκίνητος γάρ. Ὅμηρος |
| α 407 | Αἰχμητάων Α · τῶν πολεμιστῶν· αἰχμητής αἰχμητοῦ· παρὰ τὸ αἰχμή αἰχμῶ αἰχμᾷς αἰχμάσω αἰχματής καὶ αἰχμητής· τὸ δὲ αἰχμή παρὰ τὸ ἀΐσσω γέγονεν ἀϊχή καὶ κράσει αἰχή καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ αἰχμή. Δωρικὴ δὲ ἡ διάλυσις. τὰ δὲ ἀπὸ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων γινόμενα ὀνόματα εἰς της ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύνεται· ἐραστής, θεατής, δαπανητής, λωβητής. τὸ δὲ πεδήτης καὶ κομήτης καὶ ἀλήτης οὐ παρὰ ῥῆμα, ἀλλὰ παρὰ τὸ πέδη καὶ κόμη καὶ ἄλη. τὰ δὲ τοιαῦτα δισύλλαβα ὀνόματα δηλονότι ἀπὸ μονοσυλλάβων περισπωμένων τῆς δευτέρας συζυγίας ἐγένοντο, καὶ βαρύνονται, οἷον κτῶ κτήτης καὶ Φιλοκτήτης, βῶ βήτης καὶ διαβήτης, θλῶ θλάτης, πρῶ πράτης. τὸ δὲ αἰχμή παρὰ τὸ ἀΐσσειν. ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν αἰχμητάων. ὁ κανών· τὰς εἰς ων γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς αι εὐθειῶν γινομένας οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ αων προσφέρουσιν, οἷον μέλισσαι μελισσάων, μέλαιναι μελαινάων, αἰχμηταί αἰχμητάων· οἱ δὲ Δωριεῖς διὰ τοῦ εων πύλαι πυλέων, καὶ Ὅμηρος Η ὣς εἰπὼν πυλέων“. καὶ ὥσπερ αἰχμητής αἰχμητοῦ αἰχμητᾶο καὶ αἰχμητέων, οὕτως αἰχμητῶν καὶ αἰχμητάων καὶ αἰχμητέων |
| α 408 | Αἰχμητής · ἐκ τοῦ αἰχμάζω ὁ μέλλων αἰχμάσω, αἰχματής καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η αἰχμητής· εἰ γὰρ ἦν παρώνυμον ἀπὸ τοῦ αἰχμή, ὤφειλε βαρύνεσθαι, ὥσπερ τὸ ὑπήνη ὑπηνήτης καὶ κορύνη κορυνήτης. τὸ δὲ αἰχμή ἐκ τοῦ ἀΐσσω· ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ αἷμα χέειν |
| α 409 | Αἶψα Α · παρὰ τὸ ἅπτω ἅψα καὶ αἶψα· σημαίνει δὲ τὸ ταχέως γινόμενον |
| α 410 | Αἰών · παρὰ τὸ ἀεὶ |
| α 411 | Αἰώρημα · εἰς τὸ Αἰωρῶν καὶ Ἀπαιωρημένος καὶ Ἀπαιώρων |
| ρ 1 | ρον · τὸ παρὰ καιρόν |
| α 412 | Ἀκαλήφη · ἔστι φυτὸν θαλάττιον καὶ βοτάνη δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐν τῷ ἅ πτεσθαι ποιοῦσα |
| α 413 | Ἀκαμπίας · εὐθύδρομος, ἐπ’ εὐθείας περιπατῶν· παρὰ τὸ καμπτὴν μὴ ἔχειν |
| α 414 | Ἄκανθα · διὰ τὸ αἰκίζειν ἤγουν πλήττειν. ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ ἀκ ῇ ἀνθεῖν, ἤγουν ἐν τῇ ὀξύτητι |
| α 415 | Ἄκανθος · πόλις Μακεδονίας· ὅτι ἀντὶ ἐρυμά των ῥάχαισ ὅ ἐστιν ἀκανθώδεσι φυτοῖς, περιβέβληται |
| α 416 | Ἀκάτιον · παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἀκτός καὶ προσθήκῃ τοῦ α ἄκατος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκάτιον |
| α 417 | Ἄκατος · σημαίνει τὸ μικρὸν πλοιάριον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀκτή, ὃ σημαίνει τὸν αἰγια λόν· ἡ μὴ πελαγοδρομοῦσα, ἀλλὰ τὰς ἀκτὰς περιερχομένη |
| α 418 | Ἀκέραιος · ὁ ὑγιής· ἀπὸ τοῦ κέρας κέραιος καὶ ἀκέραιος, ὁ μὴ θυμούμενος καὶ διὰ τοῦ κέρατος βλάπτων· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν τοῖς κέρασιν ἀμυνο μένων ζώων. καὶ εἰς τὸ Ἀκραιφνής |
| α 419 | Ἀκεστόν · ἰάσιμον· παρὰ τὸ ἀκέσασθαι. καὶ ἀνήκεστον τὸ ἀθεράπευτον |
| α 420 | Ἀκεσώδυνος · ὁ ἰατρός ὁ τὰς ὀδύνας θεραπεύων· ἐκ τοῦ ἀκῶ ἀκέσ ω καὶ τοῦ ὀδύνη· ἐξ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα ἀκέστωρ, ὁ ἰατρός. Ὁμήρου |
| α 421 | Ἀκέων Α · ἔστι ἠκέω, τὸ ἡσυχάζω, τροπῇ τοῦ η εἰς α ἀκέων, ἡ μετοχὴ ἀκέων. ἢ παρὰ τὴν ἀκήν, τὴν ἡσυχίαν. ἢ λυπούμενος· παρὰ τὸ ἄχος ἀχέω καὶ ἀκέω καὶ ἡ μετοχὴ ὁ ἀκέων. οἱ δὲ τὸ πάνυ σιγᾶν καὶ λυπεῖσθαι λέγουσι· παρὰ τὸ κέω, τὸ κοιμῶμαι, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀκέω καὶ ἀκέων. τὸ δὲ ἀκέων εἰ καὶ θηλ υκὸν παρασχηματισμὸν ἔχει, Ε ἡ δ’ ἀκέους’ ἀπεβήσατο“, ἀλλὰ καὶ ὡς ἐπίρρημα πληθυντικῶς εἴρηται, τὸ ἀκέων ἕκαστος φ ἀλλ’ ἀκέων δαίνυσθε“. ἢ γί νεται π αρὰ τὸ ἀ γῶ, τὸ ἐκπλήττομαι, ἀγήν καὶ ἀκήν ἔστιν οὖν ἐπίρρημα μεσότητος. ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων αὐτὸ μετοχὴν· ἐπεὶ τῶν εἰς ων ληγόντων, οἷς παράκειται θηλυκὸν εἰς α τῇ παραλήξει τοῦ ς τούτοις παρέπεται τὸ εἶναι μετοχαῖς, οἷον λέγων λέγουσα, φ έρων φέρουσα, φρονῶν φρονοῦσα. διὰ τούτου τοῦ λόγου δείκνυται καὶ τὸ κρ είων μετοχή ἐκ τοῦ Χ κρείουσα γυναικῶν“ |
| α 422 | Ἀκή · εἰς τὸ Ὦκα |
| α 423 | Ἀκή · εἰς τὸ Ἄκανθα καὶ Ἀκέων καὶ Κατ’ ἄκρας καὶ Ἄκος |
| α 424 | Ἀκηδιῶ · παρὰ τὸ ἀηδιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἡδύς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀηδής καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀκηδής καὶ ἀκηδιῶ ἐξ αὐτοῦ |
| α 425 | Ἀκήματα · παρὰ τὸ ἀκῶ ἀκέσω, ἐξ οὗ καὶ ἀκεστής καὶ ἀκεστός |
| α 426 | Ἀκήν Γ · ἐπίρρημα μεσότητος. ἀντὶ τοῦ ἡσύχως καὶ ἀφώνως. γίνεται παρὰ τὸ ἄγη, ὃ σημαίνει τὴν ἔκπληξιν, κατὰ μετάμειψιν τοῦ γ εἰς κ · ὡς ἔστι καὶ τὸ λυγαῖον, ὃ σημαίνει τὸ σκοτεινόν, λυγόφως καὶ λυκόφως, οὕτως καὶ ἄγη καὶ ἄκη, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ τόνου γίνεται ἀκή καὶ ἀκήν, ἀντὶ τοῦ ἡσύχως· οἶδε γὰρ ἡ ἔκπληξις καὶ ἀφω νίαν ἐμποιεῖν. ἢ παρὰ τὸ μὴ χαίνειν. τὸ κην ἦτα· τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα τὴν αὐτὴν ταῖς πτώσεσι φυλάττει γραφήν, οἷον τὴν ἀπριάτην Α ἀπριάτην ἀνάποινον“. οὕτως καὶ τὴν ἀκήν καὶ ἀκήν ἐπίρρημα. καὶ εἰς τὸ Ἀκινάκης |
| α 427 | Ἀκηχέδαται · παρὰ τὸ ἀχῶ, τὸ λυποῦμαι, ἀχάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω· ὁ παρακείμενος ἤχακα, ὁ παθητικὸς ἤχασμαι ἤχασται καὶ τὸ Ἰωνικὸν ἠχάδαται καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμοῦ Ἀττικοῦ τροπῇ τοῦ α εἰς ε ἀκηχέδαται |
| α 428 | Ἀκίβδηλος · ὁ καθαρός· οἷον ἀκρύβδηλος· ἀπὸ τοῦ κρύβω κρύβδηλος καὶ ἀκίβδηλος πλεονασμῷ τοῦ α ὁ μὴ κρυβόμενος ἀλλὰ φανερός. τὸ κρύβω συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ καὶ δοτικῇ |
| α 429 | Ἀκιδνός · ὁ ἀσθενής· παρὰ τὸ αἰκίζω αἰκιδνός καὶ ἀκιδνός |
| α 430 | Ἀκινάκης · εἶδος ἀκοντίου Περσικοῦ· παρὰ τὴν ἀκήν, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα. Χοιροβοσκοῦ |
| α 431 | Ἀκίνδυνον ἐκ τοῦ κίνδυνος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κινεῖν τὰς ὀδύνας κινόδυνος καὶ ἐν συγκοπῇ ἀκίνδυνος |
| α 432 | Ἀκίς · τὸ τοῦ βέλους σιδήριον· παρὰ τὸ ἀκή ἀκίς, ὡς σκάφη σκαφίς, ὑποκοριστικόν |
| α 433 | Ἀκκίζεσθαι · τὸ μωραίνειν· ἀπὸ Ἀκκοῦς τινος θυγατρός. ἥτις ἱστορεῖται μωροτάτη γίνεσθαι |
| α 434 | Ἀκκίζεται · ἔτι τοῖς ὅπλοις ἀκκίζεται, ἔτι τῆς ὕβρεως ἔχεται“· ἐπαίρεται, γυναικίζεται, θρύπτεται, ἢ μωραίνει. σημαίνει δὲ καὶ τὸν θέλοντα μὲν προσποιούμενον δὲ μὴ θέλειν· ἀκκισμοὶ γὰρ προσποιήσεις εἰσὶ καὶ ὑποκρίσεις. ἀπὸ Ἀκκοῦς τινος Σαμίας μωρᾶς οὔσης |
| α 435 | Ἀκλόνητος · ἐκ τοῦ κλῶ, τὸ κλάνω |
| α 436 | Ἀκμάζω · παρὰ τὸ ἀκμή, ὃ σημαίνει τὴν ἡλικίαν· τὸ δὲ ἀκμή παρὰ τὸ ἄγω ἀγή καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀκμή κατὰ μετάθεσιν |
| α 437 | Ἀκμαία · παρὰ τὸ μὴ κάμνειν εὐχερῶς |
| α 438 | Ἀκμή · ἡ ὀξύτης· παρὰ τὸ ἥκω ἀκή καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀκμή. καὶ εἰς τὸ Ἀλκή |
| α 439 | Ἀκμή · παρὰ τὸ μὴ κάμνειν διὰ νεότητα· ἔνθεν καὶ ὁ ἥλιος ἀκάμας παρὰ τὸ ἀεὶ νέον εἶναι τὸν θεόν |
| α 440 | Ἄκμηνος · ὁ ἄγευστος. ἀκμηνὸς ὁ θάλλων καὶ αὔξων |
| α 441 | Ἀκμῆτες · ἀκοπίαστοι, μὴ κάμνοντες· ἀπὸ τοῦ κάμνω, οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔκαμον· ἐξ αὐτοῦ καμής καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκαμής καὶ συγκοπῇ ἀκμής. σημαίνει δὲ τοὺς ἀκμάζοντας καὶ τοὺς ἀσίτους. τὸ δὲ ἀκμής, τὸ σημαῖνον τὸν ἄσιτον, γίνεται παρὰ τὸ ἀκτήν, ὃ σημαίνει τὸν σῖτον· Ὅμηρος Ν Δημήτερος ἀκτήν“, τουτέστι ψωμὸν ἢ σῖτον. τὸ κάμνω συντάσσεται μετὰ δοτικῆς· ἔκαμε δὲ ὁ πατὴρ τῷ παιδί.“ |
| α 442 | Ἄκνηστις · παρὰ τὸ δυσκόλως κνήθεσθαι αὐτὴν διὰ τῆς χειρός |
| α 443 | Ἀκόλαστος · παρὰ τὸ μὴ κολάζειν τὴν ἐπιθυμίαν |
| α 444 | Ἄκολος · ὁ ψωμὸς ὁ μικρὸς· εἴρηται ὁ μηκέτι δυνάμενος κολούεσθαι διὰ σμικρότητα |
| α 445 | Ἀκόλουθος · σημαίνει τὸν ὀπίσω τὴν κέλευθον ποιούμενον· τὸ γὰρ α τὸ ὀπίσω σημαίνει, καὶ ἐκ τοῦ ἐλεύθω ἔλευθος καὶ κέλευθος |
| α 446 | Ἀκόνη · ὁ λίθος, δι’ οὗ τὸν σίδηρον ὀξύνομεν· παρὰ τὸ κονῶ, τὸ φθείρω καὶ λεπτύνω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. ἢ παρὰ τὸ κονῶ, τὸ ἐνεργῶ |
| α 447 | Ἀκονιτί · οἷον ἀκονιτὶ τὰς πλείστας προσηγάγετο“. ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν τῶν εὐμαρῶς περιγινομένων, ὥστε μὴ κονίσασθαι, τουτέστι κόνιν ἐπισπάσασθαι· τοῖς γὰρ παλαίουσιν ἐκ τῆς βίας ἱδρῶτα γίνεσθαι, εἶτα κόνιν ταῖς χερσὶν ἀναλαμβάνειν. ἢ ἀκονιτί· εὐχερῶς, συντόμως, ὥστε μηδὲ κονιορτὸν ἐγείρεσθαι |
| α 448 | Ἀκόντισε · παρὰ τὸ ἀκοντίζω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἄκων, ὃ σημαίνει τὸ δόρυ· τὸ δὲ ἄκων παρὰ τὴν ἀκὴν καὶ ὀξύτητα |
| α 449 | Ἄκος · κυρίως ἡ διὰ σιδήρου θεραπεία· παρὰ τὸ ἀκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ἐξ οὗ καὶ ἀκωκή, ἢ τὸ τῆς ἀκμῆς τοῦ ξίφους ἴαμα. καὶ εἰς τὸ Φαρμακεία |
| α 450 | Ἀκούσειαν Β · ἀκούσαιμι, ἐξ αὐτοῦ ἀκούσειαν. ὁ κανών· τὰ εἰς μι εὐκτικὰ ἀορίστου ὄντα ἐνεργητικοῦ οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ εια προφέρονται· τίσαιμι τίσειαν, ὑποστρέψαιμι ὑποστρέψειαν. ζήσαιμι δὲ οὐ λέγεται ζήσειας, ἐπειδὴ τὰ τοιαῦτα εὐκτικὰ εὐχὴν δηλοῦσι πράγματος ὀφείλοντος πληρωθῆναι· ὁ γὰρ λέγων γράψειας εὔχεται ἵνα εἰς τέλος ἔλθῃ τοῦ γράψαι. ὅθεν οὐ δεῖ λέγειν ζήσειας, ἐπειδὴ εὑρίσκεται εὐχόμενος ἵνα εἰς τέλος ἔλθῃ τῆς ζωῆς, τουτέστιν ἵνα ἀποθάνῃ, καὶ λοιπὸν εὑρίσκεται κατευχόμενος αὐτοῦ. ὁ δὲ κανὼν τοῦ ἀκούσειαν· ὅσοι δὲ αὐτῶν οὐκ εἶχον τὴν μετοχὴν εἰς ο μετ’ ὀξείας. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 451 | Ἀκουτιεῖς · ἔστιν ἀκούω ὁ παρακείμενος ἤκουκα, ὁ παθητικὸς ἤκουσμαι, τὸ τρίτον ἤκουσται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀκουστός ἀκουστίζω καὶ ἀκουτίζω, ὁ μέλλων ἀκουτίσω ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ ὁ Ἀττικὸς ἀκουτιῶ· σημαίνει δὲ τὸ ποιῶ ἀκοῦσαι |
| α 452 | Ἀκούω · ἔστι κοῶ, τὸ νοῶ, κούω καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀκούω· οἱ γὰρ ἀκούοντες πάνυ νοοῦσι. καὶ εἰς τὸ Πατρακούστης |
| α 453 | Ἀκράαντον Β · παρὰ τὸ κραίνω, τὸ τελειῶ, ἐξ οὗ ὁ μέλλων κρανῶ, ὁ ἀόριστος ἔκρανα καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἔκρηνα, καὶ τὸ προστακτικὸν κρῆνον· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ χραίνω, τὸ μολύνω, χραντός, ὁ μεμολυσμένος, καὶ ἄχραντος, ὁ ἀμόλυντος, καὶ παρὰ τὸ φαίνω φαντός καὶ ἄφαντος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κραίνω κραντός καὶ ἄκραντος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀκράαντοσ ποιητικῶς |
| α 454 | Ἀκραιφνής · σημαίνει τὸν καθαρὸν καὶ εὐειδῆ· γίνεται ἐκ τοῦ ἀκέραιος καὶ τοῦ φαίνω. τὸ ραι δίφθογγον. τὸ δὲ ἀκέραιοσ ἐκ τοῦ κέραιος· τοῦτο ἐκ τοῦ κερῶ, τὸ μιγνύω καὶ κιρνῶ· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ πτῶ πταίω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν πταίνω καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν παπταίνω, καὶ παρὰ τὸ περῶ τὸ περαίω περαίνω νέον περαίνεισ“, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κερῶ κεραίω κεραίνω· ἐκ δὲ τοῦ κεραίω κέραιος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκέραιος, ὁ μὴ κεκραμμένος κακοῖς ἀλλ’ ἁπλοῦς καὶ ἀποίκιλος, καὶ μετὰ τοῦ φαίνω ἀκεραιοφανής καὶ συγκοπῇ ἀκραιφνής, ὁ καθαρός |
| α 455 | Ἀκρασία · ἀνωμαλία· παρὰ τὸ συγκεκρᾶσθαι. Χοιροβοσκοῦ |
| α 456 | Ἄκρατος · ἔστι ῥῆμα κερῶ, ὁ μέλλων κεράσω, οὗ παράγωγον κρῶ κράσω κρατός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄκρατος κατὰ ἀνάδοσιν τοῦ τόνου, οἱονεὶ ὁ μὴ μεμιγμένος. καὶ εἰς τὸ Κατ’ ἄκρας |
| α 457 | Ἄκρητος · εἰς τὸ Ἄκρητοι |
| α 458 | Ἀκριβής · ἐκ τοῦ κρύβω κρυβής καὶ ἀκρυβής μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ μεταθέσει τοῦ υ εἰς ι γίνεται ἀκριβής. ἢ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ βαιόν, ὃ σημαίνει τὸ ὀλίγον, ἀχριβής καὶ ἀκριβής, ὁ καὶ τῶν ὀλίγων ἀκριβευόμενος. ἢ παρὰ τὸ ἀχριβής, ὁ μέχρι βίου ζητῶν. ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Ἀφροδύτη Ἀφροδίτη τροπῇ τοῦ υ εἰς ι τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ἀκρυβής γίνεται ἀκριβής· τὸν γὰρ ἀκριβῆ οὐδεὶς δύναται κρύψαι ἢ λαθεῖν |
| α 459 | Ἄκρις · βαρυτόνως τὸ ἀκρωτήριον, παρωνύμως παρὰ τὸ ἄκρα ἄκρις. ὀξυτόνως δὲ τὸ ζῶον, παρὰ τὸ τὰς ἄκρας τῶν ἀσταχύων νέμεσθαι, ἢ παρὰ τὸ τὰ ἄκρα τῶν ἀσταχύων ἐσθίειν, ἢ παρὰ τὸ κάρα κάρις καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ α ἀκρίς οἱονεὶ. μεγάλην κεφαλὴν ἔχουσα |
| α 460 | Ἀκριτόμυθε Β · κρίνω κέκριμαι κέκριται κριτός, καὶ ἄκριτος· ἐκ δὲ τούτου καὶ τοῦ μῦθος καὶ ἀκριτόμυθος. καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον· τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον, χωρὶς εἰ μὴ τὸ σημαινόμενον κωλύσῃ, ὡς τὸ βροτολοιγός |
| α 461 | Ἄκριτον · τὸ ἀδιαχώριστον |
| α 462 | Ἄκρητοι Β · τί σημαίνει; Γ κρητῆρι δὲ οἶνον Μίσγον“· τοῦτο δὲ σημαίνει ὅτι τῷ κρατῆρι τὸν οἶνον ἔμισγον τῶν τε Τρώων καὶ τῶν Ἑλλήνων. ἀρτίως δὲ οὐ σημαίνει τοῦτο, ἀλλὰ ἄκρητοι“ ἀντὶ τοῦ μὴ μίξαντες τῶν βαρβάρων τὸν οἶνον μετὰ τῶν Ἑλλήνων, ἤγουν ἡμῶν. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ κερῶ, τὸ ἐπιχέω, ὁ μέλλων κεράσω, συγκοπῇ κράσω, κρατήρ καὶ κρητήρ· λοιπὸν ἐκ τοῦ κράσω γίνεται κρατόσ κρητός καὶ ἄκρητος |
| α 463 | Ἀκροβολησαμένῳ · τῆς συμβολῆς ἐν τῷ πολέμῳ ἀρξαμένῳ, ἢ ἀκοντίσαντι. τὸ θέμα ἀκροβολῶ. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| α 464 | Ἀκροβόλισμα · παρὰ τὸ ἄκρως βαλλόμενον |
| α 465 | Ἀκροβυστία · ἐκ τοῦ ἀκρόβυστον, ὃ σημαίνει τὸ κεκαλυμμένον· παρὰ τὸ βύω, τὸ καλύπτω, βύσω βέβυκα βέβυσμαι βέβυσται βυστός καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ς βυσσός καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἄβυσσος, ὁ τόπος ὁ ὑπὸ πλήθους ὑδάτων καλυπτόμενος |
| α 466 | Ἀκροθίνιον · σημαίνει τὴν ἀπαρχήν· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἄκρον καὶ τὸ θίς, ὃ σημαίνει τὸν σωρόν |
| α 467 | Ἄκρον · παρὰ τὸ ἥκω, τὸ ἔρχομαι· οἱονεὶ τὸ ἐπὶ τῇ ἐξοχῇ ἐληλυθός |
| α 468 | Ἄκρον · σημαίνει τὸ πέρας καὶ τὸ ἔξοχον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἄχρι καὶ τὸ ὄν ἄχρον καὶ ἄκρον |
| α 469 | Ἄκρον ἄωτον · οὗτοι δὴ οὖν ἅπαντες τὸ ἄκρον ἄωτον, κατὰ τὴν ποίησιν, τῶν ἐν τῷ καθ’ ἡμᾶς χρόνῳ φιλοσοφησάντων“, ἡ ἀπαρχὴ κατὰ μετάληψιν. σημαίνει γὰρ ἀπὸ τοῦ ἄνθους ἀπαρχὴν καὶ καρπόν ἀπὸ δὲ τοῦ ἄκρου τὸ σπουδαῖον. τὸ δὲ ἄωτον ἄνθος δηλοῖ, ἱμάτιον, ἔριον, δέρμα, ὕπνον ἡδὺν καὶ μαλακόν. κυρίως δὲ τὸ δέρμα καὶ τὸν ὕπνον σημαίνει ἡ λέξισ. Ὅμηρος Κ τί πάννυχον ὕπνον ἀωτεῖσ“, ἀντὶ τοῦ ἀπανθίζῃ, ἀπολαύεις |
| α 470 | Ἀκρωτηριάζω · ἱστορεῖται, ὅτι τοὺς ἔν τινι ἁλόντας ἀτοπήματι οἱ παλαιοὶ ἐνυβρίζοντες τὰ ἄκρα τῶν ὤτων ἀπέτεμνον. τὸ οὖν κρω μέγα, ὅτι παρὰ τὸ ὦς ὠτός γέγονεν |
| α 471 | Ἀκτάζων · ἀντὶ τοῦ ἐξανιστάμενος· ἀπὸ τοῦ ἄττω ἀττάζω καὶ ἀκτάζω |
| α 472 | Ἀκταίνειν · μετεωρίζεσθαι· παρὰ τὸ ἀκτή ἀκτός καὶ ῥῆμα ἀκτῶ, ἀφ’ οὗ ἀκταίνω, τὸ κ ου φίζω, παρὰ τῷ Αἰσχύλῳ |
| α 473 | Ἀκταῖος · εἰς τὸ Ἄμφιος |
| α 474 | Ἀκταίωρος · παρὰ τὸ τὴν ἀκτὴν οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάσσειν, τροπῇ τῆς ου εἰς ω |
| α 475 | Ἀκτή · παρὰ τὸ κατεάχθαι καὶ καταλελύσθαι. σημαίνει δὲ δύο· τὸν αἰγιαλόν, ὡσ τὸ Β ἀκτῇ ἐφ’ ὑψηλῇ“, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κατάσσεσθαι εἰς αὐτὴν τὰ κύματα· σημαίνει δὲ καὶ τὸ λεπτότατον τοῦ ἀλεύρου, ὡς τὸ Ν Δημήτερος ἀκτή“, γίνεται δὲ παρὰ τὸ κατάσσεσθαι αὐτὴν ἐν τῷ ἀλήθεσθαι |
| α 476 | Ἀκτίς · ἀπὸ τοῦ ἄγω ἄξω ἦγα ἦγμαι ἦξαι ἦκται ἀκτίς, οἱονεὶ ἡ πανταχοῦ φερομένη· ἢ ἐκ τοῦ ἦκται ἀκτός καὶ ἐκ τούτου ἀκτίς διὰ τοῦ ι. δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀκτίς, τὸ σημαῖνον τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ δικατάλεκτόν ἐστι· λέγεται γὰρ ἡ ἀκτίς καὶ ἡ ἀκτίν. πάντα δὲ τὰ εἰς ις δικατάληκτα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον δελφίς δελφίν, Ἐλευσίς Ἐλευσίν, γλωχίς γλωχίν, Τελχίς Τελχίν, ῥίς ῥίν, θίς θίν. οὕτως οὖν καὶ ἀκτίς διὰ τοῦ ι |
| α 477 | Ἀκτή · παρὰ τὸ κατάγνυσθαι τὰ κύματα. καὶ εἰς τὸ Παρὰ θῖν’ |
| α 478 | Ἄκυθος · λέγεται ἡ ἄγονος |
| α 479 | Ἄκυστις · παρὰ τὸ ταχέως καὶ ἀπνευστὶ πίνειν ἐξ αὐτοῦ |
| α 480 | Ἀκωκή · εἰς τὸ Ἄκος |
| α 481 | Ἄκων · εἰς τὸ Ἀέκοντας |
| α 482 | Ἅλα · εἰς τὸ Ἀλᾶσθαι |
| α 483 | Ἀλάβαστρον · σκεῦός τι ἐξ ὑέλου· παρὰ τὸ λήβω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλάβαστον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἀλάβαστρον, ὃ οὐκ ἔνι λαβεῖν διὰ λειότητα |
| α 484 | Ἀλαβής · ὁ ἰχθύς· ὁ ἐστερημένος τοῦ λήβεσθαι, ἤγουν διὰ χειρῶν κρατεῖσθαι |
| α 485 | Ἀλαζών · ὁ ἀπατεὼν καὶ κομπαστής· εἴρηται δὲ ὁ ἐν ἄλῃ καὶ πλάνῃ καὶ ἐκ τοῦ περιϊέναι ζῶν· ἤ, ὡς Χρύσιππος ὁ ἄλλως ζῶν οὐκ ἀπὸ ἐπιτηδευμάτων, ἀλλὰ ἀπάτης. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 486 | Ἀλαλάξατε · ἐκ τοῦ ἀλαλάζω· τοῦτο ἐκ τοῦ λαλῶ λαλάζω καὶ ἀλαλάζω |
| α 487 | Ἀλαλάξω · ἔστι ῥῆμα λαλῶ, οὗ παράγωγον λαλάζω καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀλαλάζω |
| α 488 | Ἀλαλύκτημαι Κ · τὸ ἀδημονῶ καὶ περιπεπλάνημαι· ἐκ τοῦ ἀλῶ ἀλύω, οὗ μέλλων ἀλύσω, ἀλυκτός καὶ ῥῆμα ἀλυκτῶ, ὁ παθητικὸσ παρακείμενος ἠλύκτημαι, ὁ Ἀττικὸς ἀλαλύκτημαι |
| α 489 | Ἀλαός · εἰς τὸ Κεραόν καὶ Λέων |
| α 490 | Ἀλαπάζοντα στίχας ἀνδρῶν Ε · πορθοῦντα, φθείροντα· κυρίως δὲ κενοῦντα. διὸ καὶ Ἀθηναῖοι τὰ τῆς γῆς κενώματα ἀλάπαθα καλοῦσιν |
| α 491 | Ἀλαπάζειν Β · ἐκ τοῦ λάπαθος, ἥτις ἐστὶ βοτάνη κενωτικὴ τῆς γαστρός, καὶ γίνεται παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν καὶ τὸ πάθος, παρὰ τὸ λίαν ἄποθεν ἡμῶν ποιεῖν τὰ πάθη· ἐκ τούτου γίνεται λαπάζω καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀλαπάζω |
| α 492 | Ἀλᾶσθαι · παρὰ τὸ ἀλῶ, ὃ σημαίνει τὸ πλανῶ, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἀλῶμαι, τὸ ἀπαρέμφατον ἀλᾶσθαι· τὸ δὲ ἀλῶ παρὰ τὴν ἄλην, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην· τοῦτ’ ἔστι παρὰ τὸ ἅλα, ὃ σημαίνει τὴν θάλασσαν· κυρίως γὰρ ἄλη ἡ ἐν θαλάσσῃ πλάνη. καὶ εἰς τὸ Ἀλάστωρ |
| α 493 | Ἀλαστήσας Μ · χρόνου ἀορίστου πρώτου· τὸ ῥῆμα ἀλαστῶ ἐκ τοῦ ἄλαστος, ὡς ἄπιστος ἀπιστῶ. ἀλῶ, τὸ πλανῶ, παράγωγον ἀλάζω, ὡς ἀνιῶ ἀνιάζω, σκεδῶ σκεδάζω· ἐκ τούτου ἀλαστός, ὡς σκευάζω σκευαστός, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἀλαστῶ· σημαίνει τὸ χαλεπαίνω, διότι οἱ πλανώμενοι χαλεπαίνουσιν. ἢ παρὰ τὸ λάζω, τὸ σημαῖνον τὸ λαμβάνω, ἄλαστον, ὃ οὐκ ἄν τις θέλοι λαβεῖν |
| α 494 | Ἀλαστῶ · λάζω, τὸ λαμβάνω, λαστός καὶ ἀλαστῶ |
| α 495 | Ἀλάστωρ · ὁ φονεὺς καὶ ὁ ἐφορῶν τοὺς φόνους Ζεὺς ἢ δαίμων, καὶ δαιμόνων ἀλαστόρων“· ἀπὸ τῆς ἐλάσεως, ὁ ἄξιος τοῦ ἐλαύνεσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀλᾶσθαι, ὅ ἐστι πλανᾶσθαι· ἢ ὁ ἄλαστα δρῶν |
| α 496 | Ἀλάστωρ · ὁ Ζεύς· παρὰ τὸ ἐποπτεύειν τοὺς ποιοῦντας τὰ ἄλαστα |
| α 497 | Ἀλαῶς · παρὰ τὸ λάω· στερητικὸν δὲ τὸ α |
| α 498 | Ἄλγος · παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω· ὃ περὶ πολλοῦ ποιούμεθα καὶ φροντίζομεν |
| α 499 | Ἀλδήσκω · τὸ αὐξάνω· παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλήσω ἀλήσκω καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀλδήσκω |
| α 500 | Ἄλδω · εἰς τὸ Δυσαλθές |
| α 501 | Ἀλέασθαι · ἐκκλῖναι, ἀναχωρῆσαι· κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ πυρὸς ἐκφυγεῖν· ἀλέα γὰρ ἡ θέρμη τοῦ πυρός, δαλέα τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ δαίω, τὸ καίω |
| α 502 | Ἀλεγίζεις Α · παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω· τοῦτο παρὰ τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ λόγος, ἡ φροντίς, οἷον οὐ ποιοῦμαι αὐτοῦ λόγον“ ἢ φροντίδα· λέγω οὖν μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀλέγω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλεγίζω παράγωγον |
| α 503 | Ἀλέγω · εἰς τὸ Ἀπηλεγέως |
| α 504 | Ἀλεείνω Γ · σημαίνει τὴν θερμασίαν καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἀλέα, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, οἱονεὶ ἐκ τοῦ ψύχους εἰς τὴν θερμασίαν ἀποφεύγω |
| α 505 | Ἄλειαρ · διὰ τῆς ει διφθόγγου· σημαίνει δὲ τὰ ἄλευρα. ἐκ τοῦ ἄλεαρ γέγονε κατὰ προσθήκην τοῦ ι ἄλειαρ |
| α 506 | Ἀλειπής · πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ· οὕτως καλεῖται παρὰ τὸ μηδέποτε ἐπιλείπειν μήτε θέρους μήτε χειμῶνος |
| α 507 | Ἄλεισον · παρὰ τὸ ἁλὲς πίνειν ἐξ αὐτοῦ |
| α 508 | Ἀλείτης Γ · ὄνομα· τὸ λει δίφθογγον. τὰ διὰ τοῦ ιτης παρώ νυμα διὰ τοῦ ι γράφεται, πλὴν τοῦ ἀλείτης καὶ τὰ ὅμοια· τοῦτο δέ, ἐπειδὴ ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ διὰ τοῦ ο ἀλοίτης· σημαίνει δὲ καὶ αὐτὸ τὸν ἁμαρτωλόν. καθόλου δὲ τὰ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον. ἢ ὅτι κατὰ διάλεκτον Αἰολικήν· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὴν ει δίφθογγον εἰς οι τρέπουσι, τὸ γὰρ ὄνειρον ὄνοιρον λέγουσι καὶ τὸ ἐπείγω ἐποίγω. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀλιτῶ, τὸ ἁμαρτάνω, ἐξ οὗ καὶ ἀλιτήριος, ὁ ἁμαρτωλός· παρὰ τὸ τὰς λιτὰς μὴ τηρεῖν. ὅθεν καὶ ὁ Ἀλεξίων διὰ τοῦ ι · ἐξ οὗ καὶ ἀλιτρός, ὁ ἁμαρτωλός. ἡ δὲ γίνεται· τοῦτο γὰρ διὰ τοῦ ι · ἐξ οὗ καὶ ἀλιτρός, ὁ ἁμαρτωλός. ἡ δὲ παράδοσις διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| α 509 | Ἀλείτης · σημαίνει τὸν ἁμαρτωλόν· παρὰ τὸ ἀλοίτης τροπῇ τοῦ ο εἰς ε ἀλείτης |
| α 510 | Ἀλέκτωρ · παρὰ τὸ λέγω λέκτωρ, ὡς κραίνω κράντωρ· ἢ παρὰ τὸ λέχω, τὸ κοιμῶμαι, ἀλέκτωρ, ὁ μὴ κοιμώμενος. καὶ εἰς τὸ Ἠλέκτωρ |
| α 511 | Ἀντιόχεια · κατὰ παρώνυμον παραγωγὴν γέγονεν ἀπὸ τῆς γενικῆς τοῦ ἀρσενικοῦ τοῦ Ἀλεξάνδρου καὶ Ἀντιόχου |
| α 512 | Ἀλέξανδρος · παρὰ τὸ ἄλεξιν εἶναι ἀνδρῶν, ἤγουν βοήθειαν |
| α 513 | Ἀλεξῶ · εἰς τὸ Ἔπαλξις |
| α 514 | Ἀλευρότησις · παρὰ τὸν σήσω μέλλοντα σῆσις καὶ ἀλευρότησις |
| α 515 | Ἀλεύω Γ · ποίου σχήματος; συνθέτου. ἐκ τοῦ ἀλῶ, τὸ πλανῶ καὶ τὸ ἐκκλίνω· τοῦτο ἐκ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι οὐ θέλοντες πλανῶνται καὶ ὧν βούλονται οὐ τυγχάνουσιν |
| α 516 | Ἀλεωρή · ἡ φυλακή· παρὰ τὴν ἁλέαν, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ ὠρεῖν, τὸ φυλάσσειν |
| α 517 | Ἀλήθεια · ἐκ τοῦ ἀληθής ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκὸν μετῆλθεν διὰ τῆς ει ἀλήθεια. Χοιροβοσκοῦ |
| α 518 | Ἄληκτος · παρὰ τὸ λήγω, τὸ παύω· τὸ λη η · καὶ ὁ μέλλων λήξω, ὁ πρῶτος ἀόριστος ἔληξα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος λέληγμαι λέληξαι λέληκται ληκτός καὶ ἄληκτος, ὁ ἀκατάπαυστος καὶ πολύς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἄληκτον ὑμνεῖ τὸν κενούμενον λόγον“. ἔστι δὲ ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ ἀλήκτως· μετάγεται γὰρ ἀπὸ ὀνόματος εἰς ἐπίρρημα μεσότητος. ἔστι γὰρ τὸ ἄληκτον καὶ ἐπίρρημα ὁμοίως, καὶ φυλάσσει τὴν αὐτὴν γραφήν· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ὀνομάτων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει |
| α 519 | Ἀλησιάς · ἡ Ἀφροδίτη· διὰ τὸ περὶ πᾶν ζῶον ἀλᾶσθαι |
| α 520 | Ἄληστα · παρὰ τὸ ἀνεπίληστα εἶναι τὰ κακά |
| α 521 | Ἀλήτης · ὁ Ἡρακλέους ἀπόγονος, ἀφ’ οὗ καὶ οἱ Κορίνθιοι Ἀλητίδαι λέγονται. Νικήτου |
| α 522 | Ἀλθαίνω · τὸ θεραπεύω· παρὰ τὸ ἄλθω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄρδω, τὸ βρέχω, ἐξ οὗ καὶ ἀρδεύω· ὥσπερ ὅταν βρέξῃ ξηρὰν οὖσαν τὴν γῆν εὔτροφον αὐτὴν ποιεῖ, οὕτως καὶ ταῦτα |
| α 523 | Ἄλθω · εἰς τὸ Δυσαλθές |
| α 524 | Ἀλίβας · ὁ νεκρός· παρὰ τὸ λιβάδα καὶ ὑγρότητα μὴ ἔχειν. καὶ εἰς τὸ Ἄζω καὶ Ζωννύω καὶ Ὑγιής |
| α 525 | Ἁλίζωνες · οἱ Βιθυνοί, διότι ἡ γῆ αὐτῶν θαλάσσῃ διέζωσται καὶ οἱονεὶ χερσόννησός ἐστιν ὑπὸ τοῦ Εὐξείνου καὶ τῆς Προποντίδος διεζωσμένη |
| α 526 | Ἁλιζώνων Ε · τῶν Παφλαγόνων· παρὰ τὸ ὑπεζῶσθαι τῇ ἁλί |
| α 527 | Ἁλίζω · εἰς τὸ Ξυναλιζόμενοι |
| α 528 | Ἅλιον · τὸ μάταιον· ἀπὸ τῆς ἁλὸς γενικῆς· τὸ γὰρ τῆς θαλάσσης ὕδωρ ἄχρηστον |
| α 529 | Ἅλιος δ · νῦν ἐπίθετον· ἔστι δὲ καὶ κύριον. τὰ ἀπὸ μονοσυλλάβων ὀξυτόνων διὰ τοῦ ιος γινόμενα ὀνόματα μὴ σημαίνοντα μέρος σωματικὸν μηδὲ μετουσίαν μηδὲ κτητικὰ ὄντα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Φρύξ Φρυγός Φρύγιος, χθών χθονός χθόνιος, Στύξ Στυγός Στύγιος, ἅλς ἁλός ἅλιος· μέρος σωματικόν, αἴγειος βόειος χήνειος· φλόγειος μετουσιαστικόν. καὶ εἰς τὸ Ἡμῖν. Ἐρεννίου |
| α 530 | Ἁλίπαστον ἁλισπάρτου διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ ἁλσὶ πεπασμένον κρέας ἢ ἰχθὺν ἔλεγον ἁλίπαστον· ἁλίσπαρτον δὲ τὴν ἁλσὶ κατεσπαρμένην χώραν. τῶν γὰρ ἀρχαίων τινὲς βαρβάρων δυσμενῶς διακείμενοι πρὸς τοὺς Ἕλληνας τὰς χώρας αὐτῶν ἁλσὶ κατέσπειρον εἰς τὸ μηκέτι δύνασθαι φέρειν καρπούς· ὅθεν καὶ ὁ βίος τοὺς ᾐκισμένους δεινῶς καὶ δυσθεραπεύτως ἔχοντας τὰ σώματα ἁλισπάρτους καλεῖ |
| α 531 | Ἁλίπεδον · τὸ παραθαλάσσιον πεδίον· παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν καὶ τὸ πέδον |
| α 532 | Ἁλίσπαρτον · εἰς τὸ Ἁλίπαστον. Νικήτου |
| α 533 | Ἅλις · παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν γίνεται ἅλις ἐπίρρημα. Ἀναλίσκω· τὸ λι ι · οἱ μέν, ὅτι οὐδέποτε πρὸ τοῦ σκ εὑρίσκεται ἡ ει δίφθογγοσ· οἱ δέ, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ισκω μὴ παρ’ ἐνεστῶτα ἢ μέλλοντα παρηγμένα διὰ τοῦ ι γράφεσθαι εὑρίσκεται, οἷον ἁλίσκω. πρόσκειται μὴ παρ’ ἐνεστῶτα ἢ μέλλοντα“ διὰ τὸ κλῶ κλήσω καὶ κικλήσκω. γίνεται δὲ τὸ ἀναλίσκω ἐκ τοῦ ἁλῶ ἁλίσκω καὶ ἀναλίσκω, καὶ σημαίνει τὸ δαπανῶ ἀπὸ τοῦ ἁλῶ, τὸ συναθροίζω, ἐξ οὗ τὸ Ψ χειμέριον ἀλὲν ὕδωρ“, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀναλῶ, τὸ τὰ ἠθροισμένα διαφθείρω· τοῦτο παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν ἐκταθέντος τοῦ α · ἐν ταύτῃ γὰρ ἅπαντα συναθροίζεται |
| α 534 | Ἅλις Β · ἱκανῶς· ἐπίρρημα μεσότητος. δασύνεται· τὸ ἀθροιστικὸν α δασύνεται, ἅλις ἅπας. γίνεται οὖν τὸ ἅλις ἐκ τῆς ἁλός γενικῆς· ἐν αὐτῇ γὰρ ἀθρόον καὶ ἱκανόν ἐστι τὸ ὕδωρ |
| α 535 | Ἅλις · παρὰ τὸ ἅλιθα καὶ Λ ἤλιθα πολλήν“ |
| α 536 | Ἀλῖσαι · τὸ κυλῖσαι |
| α 537 | Ἁλιτενής · ὁ παράλιος τόπος, ὁ παρατεταμένος τῇ θαλάσσῃ |
| α 538 | Ἀλιτήριος · εἰς τὸ Ἀλείτης |
| α 539 | Ἀλκαία · ἡ οὐρά· κυρίως ἡ τοῦ λέοντος διὰ τὸ εἰς ἀλκὴν αὐτὸν τρέπειν |
| α 540 | Ἀλκή · ἡ ἰσχύς· ἀρκή τις οὖσα, ἡ βοηθητική· ἀρκεῖν γὰρ τὸ βοηθεῖν |
| α 541 | Ἀλκή Γ · παρὰ τὸ ἀρκῶ, τὸ βοηθῶ, ἀρκή καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ ἀλκή. ἢ παρὰ τὴν ἀκμήν, τὴν ἡλικίαν· τοῦτο παρὰ τὸ ἀκμῶ, τὸ κοπιῶ, γίνεται κμή καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκμή, ἡ μὴ ταχέως κάμνουσα καὶ κοπιῶσα, ἀλλὰ φέρειν κόπους δυναμένη |
| α 542 | Ἀλκμήνη · παρὰ τὸ ἀλκή ἀλκήνη καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ Ἀλκμήνη |
| α 543 | Ἀλκυών · ὄνομα ὀρνέου· παρὰ τὸ ἐν τῇ ἁλὶ κύειν |
| α 544 | Ἄλκω · εἰς τὸ Ἄναλκις |
| α 545 | Ἀλλά · ὁ ἀλλά σύνδεσμος ἀντὶ τίνος παραλαμβάνεται; ἀντὶ τοῦ δέ, οἷον ἡμέρα μέν ἐστιν, ἀλλὰ τὰ νέφη οὐχ ὁρῶ“. κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει ὁ ἤτοι σύνδεσμος τοῦ μέν; κατὰ δύο· ὅτι ὁ μὲν ἤτοι ποιητικῶς λαμβάνεται, ὁ δὲ μέν συνήθης ἐστίν· καὶ ὅτι ὁ μὲν ἤτοι κατ’ ἀρχὴν τίθεται, ὁ δὲ μέν κατὰ τὸ μέσον παραλαμβάνεται |
| α 546 | Ἀλλ’ ἄγετε Β · τὸ ἄγετε ῥῆμά ἐστι ἢ ἐπίρρημα; καὶ λέγομεν ἐπίρρημα. ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀριθμὸν ἀναδεχόμενα μετὰ τῆς δεούσης τῶν προσώπων καταλήξεως ῥήματά εἰσι· καὶ ὀφείλει εἶναι ῥῆμα. ἀλλ’ ἕτερος κανών ἐστιν ὁ ποιῶν αὐτὸ ἐπίρρημα· ὥσπερ γὰρ τὸ δεῦρο, ὁμολογουμένως ὂν ἐπίρρημα, ἐχόμενον δὲ προστακτικῆς ἐννοίας, κατὰ συνεκδρομὴν ἀριθμὸν ἀνεδέξατο, ὡς ἐν τῷ θ δεῦτε, ὦ φίλοι, τὸν ξεῖνον ἐρώμεθα“, οὕτως τὸ ἄγε, ἐπίρρημα ὄν, κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ῥήματος ἔσχε παρακείμενον τὸ ἄγετε |
| α 547 | Ἀλλαντοπωλῶν · σαλσικοπωλῶν· παρὰ τὸ ἀλλᾶς ἀλλᾶντος καὶ τὸ πωλῶ γίνεται ἀλλαντοπώλης. τὸ δὲ ἀλλᾶς παρὰ τὴν ἀόλλησιν τῶν κρεῶν· ἢ παρὰ τὴν ἄλησιν, τουτέστι συγκοπήν. συντάσσεται τὸ πωλῶ πτώσει δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ. καὶ εἰς τὸ Ἱμάς |
| α 548 | Ἀλλήλοισιν Β · ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οὐκ ἔστι. διὰ τί; διότι ἡ τοῦ ῥήματος σύνταξις τὴν ἐν τοῖς δύο προσώποις μετάβασιν δηλοῖ· τὸ γὰρ ἀλλήλων ἤκουσαν“ τοιοῦτόν τί ἐστιν ἄλλοι ἄλλων ἤκουσαν“, ἀλλήλους ἔτρωσαν“ οἷον ἄλλοι ἄλλουσ“. ἐγγινομένης δὲ τῆς εὐθείας ἐν τῷ ἄλληλοι νοηθήσεται τὸ ἄλλοι ἄλλοι, ὅπερ ἄλογον διὰ τὸ ἀλλεπάλληλον τῶν δύο εὐθειῶν |
| α 549 | Ἄλλο · ἀσύναρθρόν ἐστιν ἢ σύναρθρον; ποτὲ μὲν σύναρθρον, ποτὲ δὲ ἀσύναρθρον. καὶ πότε ἐστὶν ἀσύναρθρον καὶ πότε σύναρθρον; ἡνίκα τοῦ κατηγορουμένου πλήθους ὅλου ἐστὶν ἐμπεριληπτικὸν τήν τε διαίρεσιν μερικὴν ποιεῖται, ἕξει καὶ τὸ ἄρθρον παραλαμβανόμενον· ὅτε δὲ ἀόριστόν ἐστι, τότε ἐμποδίζει καὶ τὰς τῶν ἄρθρων παρεμπτώσεις |
| α 550 | Ἄλλο, τοῦτο · διὰ τί σεσημείωται; τὰ ἐπὶ τῶν οὐδετέρων παρασχηματιζομένων ἀρσενικῷ καὶ ὁμοφωνούντων τῇ αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ τὸ ἄρθρον ἐστὶ τὸ διακρῖνον. ἐὰν γὰρ εἴπω σοφόν, τοῦτο ἄδηλον, εἴτε εὐθεῖά ἐστιν οὐδετέρου εἴτε ἀρσενικόν. προσερχομένων δὲ τῶν ἄρθρων διαφορὰν ποιοῦσιν. ἐὰν γὰρ εἴπω τὸν σοφόν, τοῦτό ἐστιν αἰτιατικὴ τῶν ἀρσενικῶν· ἐὰν δὲ τὸ σοφόν, εὐθεῖα οὐδετέρου. ἐπεὶ οὖν ἡ ἄλλο τοῦτο ἀντωνυμία οὐ δέχεται ἄρθρα τὰ ὀφείλοντα διάκρισιν ποιεῖσθαι τῇ τε αἰτιατικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ καὶ τῇ εὐθείᾳ τοῦ οὐδετέρου, τούτου χάριν σεσημείωται |
| α 551 | Ἀλλ’ ὅ τι οἱ Β · δ μέρη λόγου εἰσίν· ἀλλά σύνδεσμος, τὸ ὅ ἄρθρον, τὸ τί ὄνομα ἀόριστον, τὸ οἵ ἀντωνυμία |
| α 552 | Ἀλλοδαπῷ Τ · γίνεται ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν, ἤγουν τῶν ἄλλων, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀλλοδαπός. χρὴ μέντοι κἀκείνῳ ἐπιστῆσαι, δι’ ἣν αἰτίαν ἐκ μόνων τῶν πληθυντικῶν ἐγένετο ἡ παραγωγή, τῶν κτητικῶν ἀντωνυμιῶν καὶ οὐ καθ’ ἕκαστον ἀριθμὸν παρηγμένων. καὶ λέγομεν, ὅτι ἐπειδὴ ἀνέφικτόν ἐστιν ἐξ ἑνικοῦ ἢ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ ἐθνικὴν παραγωγὴν γενέσθαι· οὐ γάρ ἐστιν ἐπινοῆσαι ἔθνος ἐν ἑνὶ ἀνθρώπῳ ἢ δυσίν, ἀλλ’ ἐν ἀπείροις. διὰ ταύτην τὴν παραγωγὴν ἔδοξεν καὶ τὸ ἄλλος ἐν τῷ ἀλλοδαπὸς γενόμενον ἀντωνυμίαν εἶναι. οὐκ ἔστι δέ, ἐπειδὴ μάχεται τῇ ἐννοίᾳ τῶν ἀντωνυμιῶν· ἃ γὰρ ὁρίζει ἡ ἀντωνυμία, ταῦτα ὑπὸ τοῦ ἄλλος αἰναιρούμενα ἀοριστοῦνται, οἷον ἄλλος, οὐκ ἐγώ· ἄλλος, οὐ σύ“ |
| α 553 | Ἀλλόθρους · παρὰ τὸ ἄλλος καὶ τὸ θροῦς· ἀλλόθρους γάρ ἐστιν ὁ ἀλλοτρίαν φωνὴν ἔχων, ἤγουν ὁ βάρβαρος |
| α 554 | Ἀλλοιῶ · εἰς τὸ Ἠλλοιωμένοι καὶ Ἀλοιῶ |
| α 555 | Ἀλλοίωσις · εἰς τὸ Μεταβάλλεσθαι |
| α 556 | Ἀλλόκοτον · ἀνόμοιον ἢ ἐξ ἀνομοίων συνεστός· ἀλλότοκόν τι ὄν, καθ’ ὑπερβιβασμόν, ὡς τύπτω τύπτιλος καὶ πίτυλος καθ’ ὑπερβιβασμόν, καὶ σκέ πω σκέπος καὶ πέσκος· σημαίνει δὲ δέρος προβάτειον. ἢ παρὰ τὸ ἀλλαχοῦ κεῖσθαι καὶ μὴ κατ’ αὐτό |
| α 557 | Ἅλλομαι · εἰς τὸ Ἆλτο |
| α 558 | Ἀλλήλοις Β · διὰ τί ἐστιν ἀσ ύναρθρον; ἐπειδὴ αἱ ἀντωνυμίαι πρώτην δεῖξιν σημαίνουσιν, οἷον ἐγώ σύ, τὰ δὲ ἄρθρα ἀναφορὰν δηλοῦσιν· ἐναντία δέ ἐστιν ἡ δεῖξις τῆς ἀναφορᾶσ. οἱ ἄ λλοι· ἀσύναρθρον δέ ἐστιν, διότι ἐν ὀρθῇ καὶ πλαγίᾳ πτώσει νοεῖται· ὁποτέ ρᾳ οὖ ν πτώσει προσέλθοι τὸ ἄρθρον, ἀκαταλληλότητα δηλοῖ |
| α 559 | Ἄλλος · ἐκ τοῦ ἄλαλος γέγονε κατὰ συγκοπήν, διότι τὸ ἄλλος ἀναιρετικόν ἐστιν τῶν ὡρισμένων π ροσώπων. καὶ ὄνομά ἐστιν ἢ ἀντωνυμία; εἰσὶ γάρ τινες λόγοι οἱ ἕλκοντες αὐτὸ ὡς ἀντωνυμίαν καὶ μὴ ὄνομα. ἐπειδὴ ὃν τρόπον τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος ποιοῦσι τὰ οὐδέτερα αὐτῶν ἀποβολῇ τοῦ ν οἷον ἐκεῖνο τοῦτο, τὸν αὐτὸν τρόπον ἔχει καὶ τὸ ἄλλο οὐδέτερον ἀποβολῇ τοῦ ν · σεσημείωται τὸ ἄλλο τοῦτο καὶ τὰ ὅμοια. ἕτερος δὲ λόγος ἐστὶν τοῦ μὴ εἶναι ἀντωνυμίαν. πῶς δέ ἐστιν; ἀντωνυμία λέγεται ἀντὶ ὀνόματος, τὸ δὲ ἄλλος ἐστὶν ἀόριστον, διότι τὸ ἐκεῖνος καὶ τὸ οὗτος καὶ τὰ λοιπὰ ἢ δεῖξιν σημαίνει ἢ ἀναφοράν, τὸ δὲ ἄλλος οὔτε δεῖξιν σημαίνει οὔτε ἀναφοράν. καὶ ἔστιν ὄνομα καὶ τὸ ἄλλος. καὶ κλητικὴν οὐκ ἔχει. διὰ τί; διότι ἡ φύσις τῆς κλήσεως μάχεται τῇ σημασίᾳ τοῦ ὀνόματος. καὶ διὰ τί μάχεται; διότι ἡ μὲν κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστιν πρόσωπον καὶ μὴ γνωριζόμενον, τὸ δὲ ἄλλος ἀναιρετικὸν τοῦ παρόντος |
| α 560 | Ἄλλος · παρὰ τὸ ἄλαλος κατὰ συγκοπὴν ἄλλος. τὸ δὲ ἄλαλος παρὰ τὸ λαλῶ λάλος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ προσθέσει ἑτέρου λ ἄλλος. σημαίνει δὲ ὄνομα ἀόριστον καὶ ξένον |
| α 561 | Ἄλλος · ἀντωνυμία ἐστὶν ἢ ὄνομα ἀόριστον; ὄνομα ἀόριστον, ἐπειδὴ αἱ μὲν ἀντωνυμίαι ἢ δεῖξιν σημαίνουσιν ἢ ἀναφοράν |
| α 562 | Ἀλλοπρόσαλλος · ὁ διπρόσωπος, ἢ ὁ εὐμετάβλητος καὶ εὐάρμοστος |
| α 563 | Ἀλλότριος · παρὰ τὸ ἄλλος καὶ τὸ ὅρος, ὃ σημαίνει τὸν ὁρισμόν· ἀλλόριός τις ὤν, οἱονεὶ ὁ ἄλλου ὁρισμοῦ ὑπάρχων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ ἀλλότριος |
| α 564 | Ἀλλόφυλος · ἐκ τοῦ ἄλλος καὶ τοῦ φυλή |
| α 565 | Ἄλλως · ἐπίρρημα μεσότητος, σημαίνει δὲ τὸ μάτην· ἄλλως ἄρ’ ἐξαπατώμεθ’ ὑπὸ τῶν πρέσβεων“, Ἀριστοφάνης · παρὰ τὸ ἠλός, τὸ μάταιος· Ο δαιμόνιε, φρένας ἠλέ, διέφθορασ“. παρὰ τὸ ἠλός ἠλῶν ἦλε ἠλῶς καὶ Αἰολικῶς μετὰ διπλασιασμοῦ τοῦ λ καὶ συστολῇ ἄλλως· εἰώθασιν γὰρ οἱ Αἰολεῖς τὰ ἀμετάβολα διαπλασιάζειν καὶ συστέλλειν τὰς ὑπερκειμένας συλλαβάς |
| α 566 | Ἅλμη · ὥσπερ παρὰ τὸ τρυγός γίνεται τρύγη, οὕτως καὶ παρὰ τὴν ἁλός γίνεται ἅλη καὶ παρεμπτώσει τοῦ μ ἅλμη· ἢ παρὰ τὸ ἅλς ἁλός ἅλιμος ἁλίμη καὶ συγκοπῇ ἅλμη |
| α 567 | Ἅλμη · τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ λέγεται ἅλμη καὶ τὸ ἐξ ἁλῶν καὶ ποτίμου κεκραμμένον ὕδωρ. παρὰ τὴν ἁλός γενικήν, ὡς παρὰ τὸ κῦδος κύδιμος, ἁλός ἅλιμος· καὶ ἁλίμη, ὡς εὔφρονος εὐφρόνη, καὶ συγκοπῇ ἅλμη |
| α 568 | Ἁλμυρός · ὁ ἅλμης μετέχων· ὡς τόλμη τολμηρός, ἄτη ἀτηρός, οὕτω καὶ ἅλμη ἁλμηρός, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ ἁλμυρός, ὡς τηρός τυρός· ἢ κυρίως τίθεται ἡ λέξις ἐπὶ τῶν εἰς ἅλα μυρομένων ποταμῶν, ὅ ἐστιν ἐκχεομένων |
| α 569 | Ἁλοσύδνη · ἡ κατὰ τῆς ἁλὸς δύνουσα· εἴρηται δὲ οὕτως καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς θαλάσσης καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ τῶν Νηρηΐδων καὶ τῶν φωκῶν. παρὰ τὴν ἁλός γενικὴν καὶ τὸ δύνω ἁλοσδύνη καὶ ὑπερθέσει ἁλοσύδνη. ἐπὶ μὲν τῶν Νηρηΐδων καὶ τῶν φωκῶν οὕτως οὔσης, ἐπὶ δὲ τῆς θαλάσσης αὐτῆσ εἴρηται οὕτως· ἀπὸ τῆς ἁλός γενικῆς γίνεται ἁλόσυνος καὶ ἐπ’ αὐτῆς, ὡς γηθόσυνος γηθοσύνη, οὕτωσ καὶ ἁλόσυνος ἁλοσύνη καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἁλοσύδνη |
| α 570 | Ἅλμη ε · ὄνομα προσηγορικὸν παρώνυμον. οἱ μέν, παρὰ τὴν ἁλός ἅλιμος, ὡς κύδιμος, τὸ θηλυκὸν ἁλίμη, ὡς κυδίμη, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ι ἅλμη. οἱ δέ, ἀπὸ τῆς ἁλός ἅλη, ὡς εὔφρονος εὐφρόνη, ἀμύμονος ἀμυμόνη· ἐπενθέσει τοῦ μ ἅλμη |
| α 571 | Ἀκμαῖον · ἀνδρεῖον |
| α 572 | Ἁλμυρός · εἰς τὸ Ἄτρυτα |
| α 573 | Ἄλοχος · γυνή, γαμετή |
| α 574 | Ἁλουργίς · παρὰ τὸ ἐκ τοῦ κόχλου τοῦ θαλασσίου βαφῆναι |
| α 575 | Ἄλογον · διὰ τὸ ἄμοιρον τοῦ λόγου, ἤγουν μὴ ἔχον λόγον |
| α 576 | Ἁλοσύδνη · καὶ ἐπ’ αὐτῆς τῆς θαλάσσης καὶ ἐπιθετικῶς ἐπὶ φωκῶν· ἁλοσδύνη τις οὔσα, ἡ κατὰ τῆς ἁλός δύνουσα, καὶ ἐν ὑπερθέσει ἁλοσύδνη. καὶ τοῦτο, ὅτε ἐστὶν ἐπίθετον, ἁρμόττει· ὅτε δὲ ἐπ’ αὐτῆς τῆς θαλάσσης, παρὰ τὴν ἅλα ἁλόσυνος καὶ ἁλοσύνης καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἁλοσύδνη |
| λ 2 | λογον · διὰ τὸ μὴ ἔχειν λόγον |
| α 577 | ἀλλοιῶ διαφέρει· ἀλ λοιῶ μὲν σημαίνει τὸ τύπτω καὶ βαρύνεται, καὶ Ὅμηροσ Ι πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλοία“. καὶ ἀλλοιῶ περισπωμένως, τὸ μεταποιῶ, ὡσ τὸ αὕτη ἡ ἀλ λοίωσισ “ |
| α 578 | Ἄλοξ · ἡ αὖλαξ· Εὐριπίδης μὴ σπεῖρε τέκνων ἄλοκα“. παρὰ τὸ αὖλαξ ἐλλεί ψει τοῦ υ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο |
| α 579 | Ἁλοσύδνη · θαλάσσιον θηρίον· παρὰ τὸ εἰς ἅλα δύ νειν· καὶ ἐπὶ τῶν νυμ φῶν |
| ο 3 | Ὅμηρος · Ἆλτο Α · ῥῆμα χρόνου μέσου ἀορίστου πρώτου, τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν· ἅλλομαι, τὸ πηδῶ, ὁ ἀόριστος ἧλα, καὶ ὁ μέσοσ ἀόριστος πρῶτος ἡλάμην ἥλω ἥλα ο καὶ ἐν συγκοπῇ ἦλτο καὶ ἆλ το· οἱ Ἴωνες καὶ οἱ ποιηταὶ συγκοπῇ |
| α 580 | Ἀλύειν · τὸ δυσφορεῖν· παρὰ τὸ μὴ λύσιν τῶν κακῶν εὑρίσκειν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ χαίρειν· παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ, ἀλύω· πλανῶνται γὰρ αἱ ψυχαὶ καὶ τῶν χαιρόντων ὡς τῶν λυπουμένων ἀνδρῶν |
| α 581 | Ἀλύειν · τὸ δυσφορεῖν καὶ λυπεῖσθαι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐπαίρεσθαι καὶ χαίρειν |
| α 582 | Ἀλύειν · τὸ δυσφορεῖν καὶ λυπεῖσθαι· παρὰ τὸ μὴ λύσιν τῶν κακῶν εὑρίσκειν. καὶ ἀλύω, τὸ χαίρω. τὸ λυ ψιλόν. διὰ τί; ὡς τὸ ς ἦ ἀλύεις, ὅτι Ἶρον πτωχὸν ἐνίκησας;“ |
| α 583 | Ἀλύειν · παρὰ τὸ ἀπορεῖν καὶ ἐν πλάνῃ ἔχειν τὴν ψυχήν· ἢ τὸ ἀλύτως αὐτὴν ἔχειν καὶ συνδεδεμένως. ς ἦ ἀλύεις, ὅτι Ἶρον ἐνίκησας;“ ἤγουν πτωχόν |
| α 584 | Ἅλυς · ποταμὸς ἐν Παφλαγονίᾳ κατὰ Σινώπην χωρίζων Χάλυβας καὶ Λευκοσύρους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ· Ἶριν δὲ αὐτὸν λέγει Καλλίμαχος · ἔστι δὲ μεταξὺ Σινωπέων καὶ Ἀμισέων. εἴρηται δὲ Ἅλυς οἱονεὶ ἄλης τις ὢν καὶ πλανήτης· πολλὴν γὰρ διοδεύει γῆν· τροπῇ τοῦ η εἰς υ ὡς ἅλμη ἁλμυρός |
| α 585 | Ἄλυσις · ἡ ἐκ χαλκοῦ ἢ σιδήρου ἢ ἄλλου τινὸς πεπλεγμένη σειρά |
| α 586 | Ἄλυσσον. παρὰ τὸ τοὺς λυσσῶντας ὀνεῖν· ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης ἐν ταῖς ὁδοῖς φυόμενον πορφυροῦν ἐχούσης φύλλον |
| α 587 | Ἄλφα · παρὰ τὸ ἀλφῶ, τὸ εὑρίσκω, ὅθεν καὶ ἀλφησταί, οἱ ζητηταὶ καὶ εὑρεταί, ὡς πρῶτον εὑρεθέν· α ἀνδράσιν ἀλφησταῖσιν“ ὁ Ὅμηρος. διὰ τί οὐ λέγεται μετὰ τοῦ ἄρθρου τὸ ἄλφα; ἐπειδὴ δεῖξίς ἐστιν πρώτη καὶ ἀντὶ τοῦ ἄρθρου ἐστίν |
| α 588 | Ἀλφεῖν · εἰς τὸ Τιμαλφέστατον |
| α 589 | Ἀλφειός · λέγεται ὁ ποταμὸς παρὰ τὸ θεραπεύειν τοὺς ἀλφούς, ἤγουν τὰς λέπρας. ἢ παρὰ τὸ ἀλφεῖν, ὅ ἐστιν ὠφελεῖν· ὠφέλιμον γὰρ αὐτοῦ τὸ ὕδωρ |
| α 590 | Ἀλφός · τὸ πάθος· ἀλλοφός τις ὤν, ὁ ἀλλοιοφανές τὸ χρῶμα ποιῶν· λέγεται γὰρ τὸ ἀλλοῖον καὶ ἕτερον καὶ ἐπὶ τῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐξηλλαγμένων |
| α 591 | Ἀλφειός · δίφθογγον· καὶ γὰρ Ἀλφεός |
| α 592 | Ἀλφησταῖς · ζητηταῖς παρὰ τὴν ἐλπίδα καὶ τὸν λογισμόν. ἢ οἱ ἀμειπτικοί· ἀλφαίνειν γὰρ τὸ ἀντικαταλλάσσεσθαι καὶ ἀμείβειν· μόνοις δὲ τοῖς ἀνθρώποις πρόσεστι τὸ ἀμειπτικοὺς εἶναι |
| α 593 | Ἀλωπεκία · τὸ πάθος τὸ ψιλωτικὸν τῶν τριχῶν καὶ τῶν γενείων, ἀπὸ τῆς ἀλώπεκος μεταφορικῶς· ἡ γὰρ ἀλώπηξ τὸ ζῶον, ἔνθα ἂν οὐρήσῃ, τὸν τόπον ἄκαρπον ποιεῖ ξηραίνουσα τὴν προϋπάρχουσαν βοτάνην καὶ ἑτέραν ἀναβλαστῆσαι οὐ συγχωρεῖ |
| α 594 | Ἀλφηστής · παρὰ τὸ ἀλφεῖν, τὸ καταλαμβάνειν |
| α 595 | Ἀλφηστής · εὑρετής· ἐκ τοῦ ἀλφῶ, τὸ εὑρίσκω, ἀλφήσω, γίνεται ἀλφηστής, ὁ εὑρετικός· ἐξ οὗ καὶ Σ ἀλφεσίβοιαι“, αἱ λαμβάνουσαι ἕδνα γυναῖκες |
| α 596 | Ἄλφιτον · τὸ παχὺ ἄλευρον· παρὰ τὸ ἀλφαίνειν· ἡ πρώτη εὑρεθεῖσα τροφή |
| α 597 | Ἀλφός · ὁ λευκός· παρὰ τὸ ἀλλοφανής τις ὤν |
| α 598 | Ἀλῶ · σημαίνει τὸ πλανῶ· σύνθετον ἐκ τοῦ λῶ, τὸ θέλω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι οὐ θέλοντες πλανῶνται, οὐδὲ τυγχάνουσιν ὧν βούλονται |
| α 599 | Ἆλτο · μέσου ἀορίστου, τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν. κατὰ συγκοπὴν γέγονεν· ἔστι δὲ τὸ θέμα αὐτοῦ ἅλλω, ὁ μέλλων ἁλῶ, ὁ ἀόριστος ἧλα, ὁ παθητικὸς ἡλάμην καὶ τὸ τρίτον τῶν ἑνικῶν ἥλατο σκιρτῶν“ καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς α ἆλτο· καὶ μετὰ τὴν συγκοπὴν μετέπεσεν ἡ δασεῖα εἰς τὴν ψιλήν· τὸ γὰρ α καταλῆγον εἰς λ ἑνὸς συμφώνων τῆς τρίτης συζυγίας ἐπαγομένου, ψιλοῦται |
| α 600 | Ἁλῶναι · παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ ληφθῆναι· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἰχθύων |
| α 601 | Ἅλως · ἡ ἀλωή· λέγεται παρὰ τὴν τῶν ἀσταχύων ἀλοίησιν |
| α 602 | Ἅλωσις · ἐκ τοῦ ἁλῶ, τὸ πορθῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ ἅλως, ὃ σημαίνει τὴν ἅλωνα· εἰς αὐτὴν γὰρ πορθοῦνται καὶ συνθρύπτονται οἱ στάχυες· τοῦτο ἐκ τοῦ ἅλω, τὸ συναθροίζω, ἐξ οὗ καὶ δασύνεται· τοῦτο ἐκ τοῦ ἅλς ἁλός . κλίνεται δὲ ἡ ἅλως τῆς ἅλωνος τῇ ἅλωνι τὴν ἅλωνα ὦ ἅλων· εἰ δ’ Ἀττικῶς κλίνομεν, οὕτως φαμέν, ἡ ἅλως τῆς ἅλω τῇ ἅλῳ τὴν ἅλων ὦ ἅλω |
| α 603 | Ἅμα Β · δασύνεται· ὥσπερ ἐστὶ χάζω, τὸ ὑποχωρῶ, καὶ ἐκβολῇ τοῦ χ ἔμεινεν ἡ ἀναλογοῦσα τῷ χ δασεῖα ἐν τῷ ἅζω, οὕτως ἐστὶν ἐν τῷ ἅμα καὶ τῷ θαμά |
| α 604 | Ἅμα Γ · ἐπίρρημα συλλήψεως ἢ ἀθροίσεως· διαφέρει τὸ ἅμα τοῦ ὁμοῦ, ὅτι τὸ ἅμα ἐπὶ χρόνου τάσσεται, τὸ δὲ ὁμοῦ ἐπὶ τόπου· Α ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι“· ὁμοῦ, ὡς δ ὁμοῦ τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο“. τὸ δὲ Α εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ“ καὶ ἐνταῦθα τοπικόν ἐστι. τὸ ἅμα δασύνεται· ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ χάζω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ χ ἅζω, ἔμεινε δὲ ἡ ἀναλογοῦσα τῷ χ δασεῖα, οὕτως καὶ ἐκ τοῦ θαμά, ὃ σημαίνει τὸ πυκνόν, γίνεται κατὰ ἀποβολὴν τοῦ θ ἅμα· τὸ γὰρ πυκνὸν καὶ ἐπάλληλον ἅμα γίνεται καὶ ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ. βαρύνεται· τὰ εἰς α λήγοντα δισύλλαβα ἐπιρρήματα ἅπαντα βαρύνεται, οἷον ὦκα τάχα σάφα λίγα λίπα· χωρὶς τοῦ θαμά. ἅμα δὲ σημαίνει, ὧν ἡ γένεσις ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ· Α ἅμα τράφεν ἠδ’ ἐγένοντο“ |
| α 605 | Ἅμα · παρὰ τὸ θαμά ἅμα κατὰ ἀνάδοσιν τόνου. διαφέρει δὲ τὸ ἅμα τοῦ ὁμοῦ· ἅμα μὲν γάρ ἐστι χρονικὸν ἐπίρρημα, ὁμοῦ δὲ τοπικόν |
| α 606 | Ἅμα · ἐπίρρημα συλλήψεως καὶ ἀθροίσεως· καὶ ἡνίκα σημαίνει ἐπὶ τόπου, ἐστὶ συλλήψεως, οἷον ἅμα γενώμεθα ἐν τῷ οἴκῳ“, ἢ ἐν τόπῳ· ἡνίκα δὲ σημαίνει ἐπὶ λαοῦ, ἀθροίσεως, Γ αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν ἅμ’ ἡγεμόνεσσιν“ |
| ο 4 | ὁμοῦ διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν ἅμα ἐπὶ χρόνου τάσσεται, τὸ δὲ ὁμοῦ ἐπὶ τόπου, οἷον Α ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι“, Ψ ὀμοῦ, ὡς τράφομέν περ ἐν ἡμετέροισι δόμοισι“. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ θαμά, ὃ σημαίνει τὸ πυκνόν, ἀποβολῇ τοῦ θ ἅμα· τὸ γὰρ πυκνὸν καὶ ἐπάλληλον ἅμα γίνεται καὶ ἐν τῷ αὐτῷ καιρῷ. βαρύνεται· τὰ εἰς α λήγοντα ἐπιρρήματα δισύλλαβα ἅπαντα βαρύνεται, οἷον ὦκα τάχα σάφα ἅμα λίγα λίπα· χωρὶς τοῦ θαμά. ἅμα δὲ σημαίνει, ὧν ἡ γένεσις ἐν τῷ αὐτῷ χρόνῳ. δασύνεται· ἀναχωρήσαντος οὖν τοῦ θ ἔμεινεν ἡ ἀναλογοῦσα τῷ θ δασεῖα |
| α 607 | Ἁμάδιος · ἐπιρρηματικῶς· ἐκ τοῦ ἅμα ἁμάδιος |
| α 608 | Ἀμαζόνες Γ · ἡ εὐθεῖα Ἀμαζών· ἐκλήθη δὲ ἐκ τοῦ μαζός καὶ τοῦ στερητικοῦ α Ἀμαζών· πρὸς γὰρ τὸ μὴ ἐμποδίζεσθαι αὐτὰς ἐν τῷ τοξεύειν τὸν ἕνα αὐτῶν μαστὸν ἀπέκοπτον. ἢ ὅτι λαμβάνουσαι ζώνην καὶ πανοπλίαν ἐξερχόμεναι ἤμων καὶ ἐθέριζον, ὥστε αὐτὰς κληθῆναι παρὰ τὸ ἐν ταῖς ζώναις ἀμᾶν. ἢ ὅτι μάζης καὶ τροφῆς οὐ μετέσχον, ἀλλ’ ὄφεσι καὶ ἄλλοις τισὶ θηρίοις ἐτρέφοντο. ἢ παρὰ τὸ μάζαις μὴ χρῆσθαι, ἤγουν ἡμέροις τροφαῖς, ἀλλ’ ὄφεσι καὶ σαύραις καὶ χελώναις |
| α 609 | Ἁμαθής · παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μάθησιν μέτρου |
| α 610 | Ἀμαθύνει · παρὰ τὸ τὴν ἄμαθον, οἷον κόνιν, ποιεῖν |
| α 611 | Ἀμαιμάκετος · ὁ μακρός· Ὅμηρος ξ ἱστὸν ἀμαιμάκετον“. παρὰ τὸ μῆκος γίνεται μάκετος καὶ διπλασιασμῷ μαμάκετος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μαιμάκετος καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀμαιμάκετος. ἀμαιμάκετον δὲ ἄμαχον, ἀνυπόστατον, μακρὰν καὶ φοβεράν, ἢ ἀπροσμάχητον καὶ μεγάλην· ἀπὸ τοῦ μαιμῶ, ὃ σημαίνει τὸ προθυμοῦμαι, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαιμάκετος |
| α 612 | Ἀμαλδῦναι · παρὰ τὸ μαίρω μαρῶ, ἀφ’ οὗ μαραίνω. κυρίως δὲ τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίσαι |
| α 613 | Ἀμαλδύνω · τὸ διὰ πυρὸς ἀφανίζω· μαίρω, τὸ λάμπω, ὁ μέλλων μαρῶ, μαλῶ, ἀμαλῶ, παράγωγον ἀμαλύνω καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀμαλδύνω |
| α 614 | Ἀμαλθείας κέρας · τὸ θει δίφθογγον. ἡ Ῥέα τεκοῦσα τὸν Δία ἔδωκε τῇ Ἀμαλθείᾳ τρέφειν· ἡ δὲ οὐκ ἔχουσα γάλα αἰγὶ ὑπέβαλεν αὐτόν, ὅθεν αἰγίοχος ἐκλήθη. ὁ τοίνυν Ζεὺς τὴν μὲν αἶγα κατηστέρισεν ἐν τῷ οὐρανῷ, τὸ δὲ ἓν τῶν κεράτων ἀφελὼν τῇ Ἀμαλθείᾳ ἔδωκε παρασκευάσας αὐτῇ γενέσθαι πᾶν, ὅπερ αἰτήσει, διὰ τοῦ κέρατος. ὅθεν καὶ τοὺς εὐδαίμονας Ἀμαλθείας κέρας ἔχειν φαμέν |
| α 615 | Ἀμάλθεια · ἡ τροφὸς τοῦ Διός· παρὰ τὸ μὴ μαλθάσσεσθαι καὶ ταπεινοῦσθαι· διὰ τοῦτο καὶ τὸν Ἡρακλέα καρτερικώτατον γενέσθαι. καὶ εἰς τὸ Ἐγχείῃσι |
| α 616 | Ἀμαμαξύς · ἡ ἀναδενδράς· παρὰ τὸ ἀμμῖξαι· ἡ συνδεδεμένη· ἀναδεσμοῦνται γὰρ αἱ ἀναδενδράδες· ἀμμαξύς καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀμαμαξύς |
| α 617 | Ἀμᾶν · εἰς τὸ Ἄμη καὶ Ἀμῶ |
| α 618 | Ἀμᾶν · παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπισπᾶν ἐπὶ τοῦ θερίζειν |
| α 619 | Ἅμαξα · παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἄξα καὶ ἅμαξα, ὡς ὁμοῦ ἄγουσα |
| α 620 | Ἀμάρα · παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν τὰ παραπεφυκότα αὐτῇ μαραίνεσθαι. καὶ εἰς τὸ Ἀμαρυγάς. Ὠρίωνος |
| α 621 | Ἀμάραντον · παρὰ τὸ ἅμα ῥεῖν, ἢ ὅτι οὐκ ἐᾷ τὰ. ἐγράφη |
| α 622 | Ἀμάρας · ὀχετοῦ ἢ τάφρου ἢ ὑδρορροῆς· διὰ τὸ τὰ ἐν αὐτῇ ὄντα φυτὰ ἀμάραντα εἶναι· ἢ παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ὁμαλῶς ῥεῖν· ἢ παρὰ τὸ τῇ ἄμῃ αἴρεσθαι καὶ ὀρύττεσθαι. ἄμη δέ ἐστι ἐργαλεῖον οἰκοδομικόν |
| α 623 | Ἁμαρτή · ἐπίρρημα· τὸ ὁμοῦ· καί φησιν Ἀρίσταρχος ἐκ τοῦ ἁμαρτήδην κατὰ ἀποκοπὴν ἁμαρτή, καὶ ὀξύνει. ὁ δὲ Ἡρῳδιανὸς ἐκ τοῦ ἅμα καὶ τοῦ ἀρτῶ ἁμαρτῇ. Φωτίου |
| α 624 | Ἁμαρτία · ἡ ἀποτυχία· παρὰ τὸ μάρπτω, τὸ καταλαμβάνω, μαρπτία καὶ ἁμαρτία μετὰ τοῦ στερητικοῦ α |
| α 625 | Ἁμαρτοεπής Γ · ζήτει εἰς τὸ Δαΐφρων. τὰ παρὰ τὸ ἁμαρτῶ συντεθέντα διὰ τοῦ ο καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· διὰ μὲν τοῦ ο ὡς τὸ ἁμαρτοεπής· διὰ δὲ τοῦ ι ὡς τὸ ἁμαρτίνοος |
| α 626 | Ἁμαρτῶ · εἰς τὸ Νημερτές |
| α 627 | Ἀμαρυγάς καὶ ἀμαρύγματα τὰς τῶν ὀφθαλμῶν ἐκλάμψεις. σημαίνει καὶ τὰς τοῦ μετώπου ῥυτίδας, αἵτινες εἴρηνται διὰ τὸ ἀμαυραὶ καὶ ἀλαμπεῖς εἶναι· ἢ παρὰ τὸ ἀμάραις ἐοικέναι, τουτέστιν ὀχετοῖς· ὥσπερ γὰρ ἐκεῖναι τὸ ὕδωρ, οὕτως αὗται τὸν ἱδρῶτα μετάγουσιν ἐπὶ τὰ παρ’ ἑκάτερα μέρη τῆς κεφαλῆς. ἡ δὲ ἔκλαμψις εἴρηται παρὰ τὸ ἀμαρύσσω· ἀπὸ γὰρ τοῦ μαίρω, τὸ λάμπω, γίνεται μαρμαίρω ἐν διπλασιασμῷ, εἶτα παράγωγον μαρύσσω, πλεονασμῷ τοῦ α ἀμαρύσσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀμάρυγμα |
| α 628 | Ἀμαρύσσειν · παρὰ τὸ μαρύσσω καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἀμαρύσσω |
| α 629 | Ἀμάρυγμα · σημαίνει τὴν λαμπηδόνα τοῦ φωτός· παρὰ τὸ ἀμαρύσσω· τὸ δὲ ἀμαρύσσω παρὰ τὸ μάρμαρον· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ μαρμαίρω, τὸ λάμπω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ μαίρω κατὰ ἀναδιπλασιασμόν. καὶ εἰς τὸ Σμαραγῶ. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 630 | Ἀμαυρός · ἐκ τοῦ μαίρω, τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ μαρμαίρω· ἐκ τοῦ οὖν μαίρω, τὸ λάμπω, γίνεται μαιρός, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμαυρός, ἤγουν ὁ ἀλαμπὴς καὶ σκοτεινός, ἐξ οὗ γίνεται ῥῆμα ἀμαυρῶ |
| α 631 | Ἀμαυρόν δ · ἤτοι τὸ μὴ ὁρώμενον, ἢ τὸ μετὰ αὔρας φερόμενον· παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, ὅθεν τὸ μαρμαίρω· ἢ ἐκ τοῦ μαῦρος μαυρῶ καὶ κατὰ στέρησιν ἀμαυρός, ὁ ἀλαμπής· ἢ παρὰ τὸ μαίρω μαρμαίρω, ὡς καίω καύσω, κλαίω κλαύσω |
| α 632 | Ἄμβη · τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος· παρὰ τὸ ἐν ἀναβάσει εἶναι |
| α 633 | Ἀμβλύς · ὁ σίδηρος ὁ μὴ ὀξύς· παρὰ τὸ μῶλος μωλύς, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμωλύς, ὁ μὴ ἐπὶ μῶλον ἐπιτήδειος, καὶ συγκοπῇ τοῦ ω καὶ προσθέσει τοῦ β ἀμβλύς, ὁ μὴ εὐθετῶν εἰς πόλεμον. καὶ εἰς τὸ Ἀμπλάκημα |
| α 634 | Ἀμβλυωπία · ἐκ τοῦ ἀμβλυωπής. τοῦτο παρὰ τὸ ἀμβλύ καὶ τὸ ὤψ ὠπός· οἱονεὶ ὁ μὴ καθαρὸν φῶς ἔχων, ἀλλ’ ἀσθενές |
| α 635 | Ἀμβλυώττειν · τὸ τυφλώττειν καὶ βαρύνεσθαι τοὺς ὀφθαλμούς· ἀπὸ τοῦ ἀμβλύς καὶ τοῦ ὄσσω, τὸ βλέπω, ἀμβλυόσσω καὶ Ἀττικῶς ἀμβλυώττειν |
| α 636 | Ἀμβολάδην · ἀναβάλλων, ἀναζέων |
| α 637 | Ἀμβροσία · παρὰ τὸ ἄμβροτος· τοῦτο παρὰ τὸ βροτός καὶ τὸ στερητικὸν α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν γίνεται ἄμβροτος, καὶ τρέπεται τὸ ν εἰς μ. τὸ θηλυκὸν ἀμβροσία, καὶ σημαίνει τὴν ἀθανασίαν· ἀμβροσία δὲ ἡ ὄντως σοφία θεοῦ. δεῖ γινώσκειν τὴν λέξιν, ὅτι ὅταν μὲν προπαροξυτόνως ἀναγινώσκηται, τὰ θεῖα δηλοῖ, ὅταν δὲ παροξυτόνως βρῶμα θεῶν, παρὰ τὸ βροτοὺς μὴ μετέχειν αὐτῆς |
| α 638 | Ἀμβρόσιον · παρὰ τὸ βρότος, ὃ σημαίνει τὸ αἷμα |
| α 639 | Ἀμαχί · ἄνευ ἀγῶνος καὶ μάχης. καὶ εἰς τὸ Ἀκονιτί. Ὁμήρου |
| α 640 | Ἀμέγαρτον Β · παρὰ τὸ μεγαίρω· δηλοῖ δὲ καὶ τὸν μὴ φθονούμενον καὶ τὸν μέγαν κατ’ ἐναλλαγὴν πνεύματος· ρ πῇ δὴ τόνδε μολοβρὸν ἄγεις, ἀμέγαρτε συβῶτα;“, καὶ Β πόνον δ’ ἀμέγαρτον“ |
| σ 3 | στυγνοί · ἐν βάθει βουλευόμενοι, σύννοοι, σκυθρωποί· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀγέλαστοι καὶ ἀχάριστοι, ἀπὸ τοῦ μειδῶ ἢ μειδιῶ. τοῦτο παρὰ τὸ ἥδω, ὃ σημαίνει τὸ εὐφραίνομαι, Βοιωτικῇ τροπῇ τοῦ η εἰς τὴν ει δίφθογγον καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μειδῶ καὶ μειδιῶ. τὸ γὰρ ἐπὶ τοῦ βουλεύομαι διὰ τοῦ η γράφεται καὶ βαρύνεται· παρὰ γὰρ τὸ ἅδω γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ ἀρέσκω |
| α 641 | Ἀμείλικτος · ἀπὸ τοῦ μειλίσσω μειλικτός καὶ ἀμείλικτος. τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μέλιτος· μελίσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μειλίσσω, μειλικτός καὶ ἀμείλικτος, ὁ ἀσυμπαθής καὶ ἀδυσώπητος καὶ σκληρός. Φωτίου |
| α 642 | Ἀμείνων Β · ἐκ τοῦ μέρος μερίων, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ καὶ συναιρέσει γίνεται μείων καὶ ἀμείων καὶ πλεονασμῷ ἀμείνων. Γ κλέπτῃ δέ τε νυκτὸς ἀμείνω“ χωρὶς τοῦ ν γένους θηλυκοῦ αἰτιατικῆς πτώσεως, ὡς ἐλάσσονα ἐλάσσοα ἐλάσσω |
| α 643 | Ἀμείνων · παρὰ τὸ μένω γέγονεν ἀμένων καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀμείνων, τουτέστιν ὁ μὴ μένων, ἀλλ’ ὑπὸ πάντων περιάρπαστος γινόμενος δι’ ἐξοχήν |
| α 644 | Ἀμέλγων · παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἕλκω γίνεται ἁμαέλκω, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς γ ἀμέλγω· ἅμα γὰρ τῷ τὸν μαστὸν λαβεῖν τὸ γάλα ἐξέρχεται |
| α 645 | Ἀμενηνός · παρὰ τὸ μένος ἄμενος καὶ ἀμενηνός· σημαίνει δὲ τὸν ἀσθενῆ |
| α 646 | Ἀμέργω · εἰς τὸ Ἀπωμόρξατο |
| α 647 | Ἀμέρδειν · παρὰ τὸ μερίδα τινὸς ἀφαιρεῖσθαι |
| α 648 | Ἀμερές · τὸ μὴ ἐκ μερῶν συγκείμενον |
| α 649 | Ἄμη · εἰς τὸ Ἀμάρα |
| α 650 | Ἀμηγέπη · εἰς τὸ Ἀμωσγέπως |
| α 651 | Ἀμησάμενος · εἰς τὸ Συναμησάμενος |
| α 652 | Ἄμητος · ἐκ τοῦ ἀμῶ, τὸ θερίζω· τὸ δὲ ἀμῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων ἀμήσω, ἐξ αὐτοῦ ἄμητος. διαφέρει δὲ ἄμητος καὶ ἀμητός· ἄμητος γὰρ ὁ καιρὸς τοῦ θέρους, ἀμητός δὲ αὐτὸς ὁ θερισμὸς καὶ ὁ καρπὸς ὁ ἀμώμενος. τὸ α μακρόν· τὸ α πρὸ τοῦ β ἢ μ συστέλλεται· σεσημείωται τὸ ἀμητός καὶ ἀμῶ |
| α 653 | Ἁμῖν · εἰς τὸ Ἡμῖν |
| α 654 | Ἀμίς · οὐροδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ ὀμιχῶ ὀμίς καὶ ἀμίς, ὡς ὀκριόεις ἀκριόεις· ἢ παρὰ τὸ ἄμη ἀμίς, ὡς σκάφη σκαφίς |
| α 655 | Ἀμιχθαλόεσσα · ἀπρόσιτος καὶ ἀμιγής, ὡς ὁ ποιητὴς Ω καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν“. ἀπρόσιτος δὲ διὰ τοὺς ἐνοικοῦντας Σίντιας πειρατὰς ὄντας. παρὰ τὸ μίσγω μικτός· ὡς ἵππος Ἵππαλος, οὕτω καὶ μικτός μίκταλος καὶ ἐν συνθέσει ἀμίκταλος καὶ ἀμικταλόεις, καὶ τροπῇ ἀμιχθαλόεις καὶ τὸ θηλυκὸν ἀμιχθαλόεσσα |
| α 656 | Ἀμμαξύς · εἰς τὸ Ἀμαμαξύς |
| α 657 | Ἄμμες · ἀντωνυμία· Αἰολικὴ αἰτιατικὴ ἀντὶ τοῦ ἡμᾶς |
| α 658 | Ἄμμε · οὐ πληθυντικοῦ, ἀλλὰ δυϊκοῦ ἀριθμοῦ. καὶ τινὲς μὲν ἀπὸ τοῦ ἄμμες Αἰολικοῦ πληθυντικοῦ φασιν ἀποβολῇ τοῦ ς τὸ δυϊκὸν γενέσθαι, ὡς Αἴαντες Αἴαντε· τινὲς δὲ ἄλλοθεν λέγουσι τὸ ἄμμες ἄμμε. Αἰολικῶς δὲ ἐκ τοῦ ἡμεῖς ἢ Δωρικῶς. ὅτι αἷμα ἡ ψυχὴ κατ’ Ἐμπεδοκλῆν . τινὲς δὲ καὶ Ὅμηρον οἴονται ταύτης εἶναι τῆς δόξης ἐν τῷ λέγειν Ξ ψυχὴ δὲ κατ’ οὐταμένην ὠτειλὴν Ἐσσυτ’ ἐπειγομένη“. οὐκ ἔστι δὲ ἀληθές· ὁ γὰρ Ὅμηρος ἀθάνατον αὐτὴν καὶ ἔμφρονα εἶναι λέγει, διὸ καὶ τὰς τῶν τεθνεώτων ψυχὰς ὀδυρομένας παρεισάγει Χ ὃν πότμον γοόωσαν λιποῦς’ ἀνδροτῆτα καὶ ἥβην“, καὶ ἐν τῷ Ἅιδῃ κολαζομένας καὶ τῶν οἰκείων παραπτωμάτων ὀδυρομένας ἕνεκα |
| α 659 | Ἀμμήσειον · τὸ πτύον, ἡ ἀξίνη |
| α 660 | Ἄμμι Β · ἀντωνυμία· δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν. παρὰ τρισὶ διαλέκτοις γίνεται· οἱ Ἴωνες συστέλλουσι τὸ ι καὶ προπερισπῶσιν, ἧμιν· οἱ δὲ Αἰολεῖς συστέλλουσι τὸ ι καὶ βαρυτονοῦσι καὶ πλεονάζουσιν ἕτερον σύμφωνον καὶ συστέλλουσι τὴν ἄρχουσαν καὶ ψιλοῦσιν αὐτήν, ὡς τὸ Β ἄμμι δὲ ἔργον“· οἱ δὲ Δωριεῖς συστέλλουσι τὸ ι καὶ ὀξύνουσιν, ἁμίν |
| α 661 | Ἄμμιν · εἰς τὸ Ἡμῖν |
| α 662 | Ἀμμῖξαι · εἰς τὸ Ἀμαμαξύς |
| α 663 | Ἀμνίον · αἱμοδόχον ἀγγεῖον· Ὅμηρος γ Περσεὺς δ’ ἀμνίον εἶχε“. αἱμνίον, τὸ τοῦ αἵματος δεκτικόν, ἀποβολῇ τοῦ ι ἀμνίον· παρὰ τὸ αἷμα αἱμνίον καὶ ἀμνίον, ὡς Σ αἴητον“ καὶ Φ ἄητον“ Ὅμηρος ἀμνίον |
| α 664 | ἀμνός · τὰ πρόβατα τὰ μικρά· παρὰ τὸ μένος καὶ τὸ α στερητικὸν ἄμενος, ὁ ἀσθενής, καὶ ἐκ τούτου ὑποκοριστικὸν ἀμνίς καὶ ἀμνός |
| α 665 | Ἀμνός · ὁ ἁπαλὸς καὶ τρυφερός· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν μένος. ἢ παρὰ τὸ μνοῦς μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ ἀμνός· μνοῦς δέ ἐστιν ἡ ἀπαλωτάτη θρὶξ τῶν ἀρτιγενῶν ζώων |
| α 666 | Ἀμόθεν · εἰς τὸ Ἀμωσγέπως |
| α 667 | Ἀμολγόν · παρὰ τὸ μὴ ἀμέλγειν εἰς τοιαύτην ὥραν |
| α 668 | Ἀμολγός · εἰς τὸ Ἀπωμόρξατο |
| α 669 | Ἀμορραίων · γενικῆς τῶν πληθυντικῶν· ὄνομα ἔθνους· ὁ Ἀμορραῖος, τοῦ Ἀμορραίου. ὁ δὲ τόπος τὸ μω μέγα καὶ ἓν ρ οἷον τὸ Ἀμώριον |
| α 670 | Ἀμουρμής · πρωτοσύμβουλος. λέγεται καὶ ἀμερμουμνής |
| α 671 | Ἀμπελόεσσα Γ · τὸ ἀρσενικὸν ἀμπελόεις· εἴδους τῶν παραγώγων μετουσιαστικοῦ. ἐκ τοῦ ἄμπελος. τοῦτο ἀνάπελός τις οὖσα, παρὰ τὸ ἄνω πελάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῇ ἔχειν τὸν πηλόν, ἤγουν τὸν οἶνον |
| α 672 | Ἄμπελος · παρὰ τὸ ἄμπελος· πηλὸς γὰρ ὁ οἶνος, διὰ τοῦ ποιεῖν πάλλειν καὶ πηδᾶν. ἢ παρὰ τὸ ἄνω πελάζειν, ἀνάπελός τις οὖσα, καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον ἄμπελος |
| α 673 | Ἀμπεπαλών Γ · μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου· οἱ γὰρ Ἴωνες ἐν τοῖς ῥήμασι καὶ ταῖς μετοχαῖς εἰώθασιν ἀναδιπλασιάζειν· λελάχωσι Η λελάχωσι“, λάθῃ Ο λελάθη δ’ ὀδυνάων“. τὸ ῥῆμα ἀναπάλλω |
| α 674 | Ἀμπεχόνη · τὸ ἱμάτιον· παρὰ τὸ ἀμπέχεσθαι καὶ ἀμφιέννυσθαι καὶ περιβάλλεσθαι. Νικήτου |
| α 675 | Ἀμπλάκημα · ἔστι βάλλω καὶ κατὰ συγκοπὴν βλῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀμβλύ, τὸ μὴ ὂν ὀξύ, ἤγουν τὸ μὴ βάλλον γίνεται ἀμβλῶ, ἀμβλήσω, ἤμβληκα, ἤμβλημαι, ἄμβλημαι καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α καὶ τοῦ κ ἀμπλάκημα τροπῇ τοῦ β εἰς π ἤγουν ἀποτυχία τῶν ἀγαθῶν ἔργων, ὅ ἐστιν ἁμαρτία |
| α 676 | Ἄμπυξ · διάδημα· παρὰ τὸ ἀμπέχειν τὰς τρίχας· ἐκ μεταφορᾶς καὶ ὁ τροχὸς διὰ τὸ κυκλοτερὴς εἶναι. ἢ τὸ γυναικεῖον ἀνάδεμα· παρὰ τὸ ἀμφέχειν ἄμφυξ καὶ ἄμπυξ, ἢ ἡ ἄνω πυκάζουσα καὶ ἀνέχουσα τὰς τρίχας. καὶ εἰς τὸ Χρυσάμπυκας |
| α 677 | Ἀμπώτεις · αἱ περὶ τὸν ὠκεανὸν ἀποφυγαὶ καὶ διαστάσεις, καὶ περὶ τὴν Λιβύην. παρὰ τὸ ἀναπίνεσθαι κυρίως δὲ ἄμπωτις ἡ ἀναπέμπουσα |
| α 678 | Ἄμυδις. παρὰ τὸ ἅμα ἅμαδις καὶ ἄμυδις |
| α 679 | Ἀμυδρός · παρὰ τὸ μύδρος, ὃ σημαίνει τὸ πεπυρακτωμένον σίδηρον, ἀμυδρός, ὁ ἀλαμπὴς καὶ σκοτεινός· τοῦτο παρὰ τὸ μύω τὸ σημαῖνον τὸ καμμύω. Ὁμήρου |
| α 680 | Ἀμύμων Α · ὁ ἄψογος· παρὰ τὸ ἄμωμος. τὸ δὲ ἄμωμος παρὰ τὸ μῶμος ἀμώμων καὶ ἀμύμων τροπῇ τοῦ ω εἰς υ |
| α 681 | Ἀμῦναι Α · ἀποστρέψαι καὶ ἀλεξῆσαι καὶ βοηθῆσαι· σημαίνει δὲ καὶ τὸ τιμωρήσασθαι. τὸ δὲ ἀμύνω ἀπὸ τοῦ ἄμυνα, ἡ ἐκδίκησις· τοῦτο παρὰ τὸ μύνη, ἡ πρόφασις, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀμύνω. Ἐρεννίου |
| ε 2 | ἐπαμῦναι · τινὲς ταὐτὸ ᾠήθησαν εἶναι, καὶ οὐ καλῶς· διαφέρει γάρ. ἀμῦναι οὖν ἐστι τὸ ἀνταμείψασθαι τὸν ἠδικηκότα, ἐπαμῦναι δὲ τὸ βοηθῆσαι· Ὅμηρος Ε ἀλλ’ ἐπάμυνον“. Πτολεμαίου |
| α 682 | ἀμύνειν. διαφέρει· ἀμύνεσθαι μὲν γὰρ τὸ κολάζειν τοὺς προαδικήσαντας, ἀμύνειν δὲ τὸ βοηθεῖν |
| α 683 | Ἀμύνω · τὰ εἰς νω παραληγόμενα τῷ υ βαρύνεσθαι θέλει καὶ ἐπιτεταμένον ἔχειν τὸ υ · εἰ δέ τι περιεσπάσθη, προκατάρχον ἔχει ὄνομα, οὗ τὸ τέλος εἰς ω τραπὲν ῥῆμα ποιεῖ, οἷον ὀδύνη ὀδυνῶ |
| α 684 | Ἀμύξεις Α · παρὰ τὸ ἀμύσσω ἀμύξω, ὃ παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω καὶ ἀμύσσω, τὸ τοῖς ὄνυξι ξέω |
| α 685 | Ἀμύσσω · τὸ ξέω τοῖς ὄνυξι· παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω καὶ ἀμύσσω, ἐξ οὗ καὶ ἀμυχή |
| α 686 | Ἀμφηρεφέα Α · ἡ ἀμφηρεφής τῆς ἀμφηρεφέος καὶ ἀμφηρεφοῦς· ἐκ τοῦ ἐρέφω ἐρεφής καὶ ἀμφηρεφής |
| α 687 | Ἀμφήριστον · ἀμφίβολον ἢ ἄνισον· παρὰ τὸ ἐρίζω ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤρισμαι ἤρισται, ἐξ αὐτοῦ ἀμφήριστος καὶ τὸ οὐδέτερον ἀμφήριστον |
| α 688 | Ἀμφὶ περί Β · προθέσεις. ἰστέον, ὅτι προθέσεις εἰσὶ τῇ μὲν φωνῇ ιη, τῷ δὲ σημαινομένῳ ιζ. Ὁμήρου |
| α 689 | Ἀμφιαχυῖαν Β · μετοχὴ θηλυκή· ἐκ τοῦ ἀμφιάχω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἰάχω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἰά, ἡ ἐκπεμπομένη βοή· ἐξ αὐτοῦ ἴος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄϊος καὶ ἄνιος, ὁ ἄφωνος, καὶ τὸ Ἀττικὸν ἄνεως καὶ ἄνεῳ, δὴν δ’ ἄνεῳ ἦσαν“, εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν. λοιπὸν ἐκ τοῦ ἰά γίνεται ἰάχω καὶ ἰαχή καὶ ἀμφιάχω, καὶ ὁ μέλλων ἀμφιάξω, ἀμφίαχα, ἀμφιαχώς ἀμφιαχυῖα· τὰ γὰρ εἰς α θηλυκὰ παρεσχηματισμένα ἀρσενικοῖσ ἰσοσυλλαβοῦσι τῇ γενικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ. Ὁμήρου |
| α 690 | Ἀμφιβέβηκας Α · περιβέβηκας, ὅ ἐστιν ὑπερμαχεῖς ἢ ὑπερασπίζῃ, κατὰ μεταφορὰν ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζώων· ταῦτα γὰρ περιβεβηκότα ἑαυτῶν τοῖς τέκνοις ἀμύνεται τοὺς ἐπιόντας. ἢ ἀπὸ τῶν περιβαινόντων τοῖς ἐν τῷ πολέμῳ τεθνηκόσι καὶ ὑπερμαχούντων, ἵνα μὴ σκυλευθῶσι καὶ ὑβρισθῶσιν. ἢ μέσος κάθησαι ἐν αὐτῇ τιμώμενος ὥσπερ πολιοῦχος καὶ οἰκιστής. Ὠρίωνος |
| α 691 | Ἀμφίβληστρον · διὰ τὸ ἀμφιβάλλεσθαι ἀμφίβληστρον· ἀπὸ τοῦ βάλλω κατὰ συγκοπὴν γίνεται βλῶ, ὁ μέλλων βλήσω, βλῆτρον, καὶ μετὰ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀμφίβληστρον. σημαίνει δὲ τὸ δίκτυον |
| α 692 | Ἀμφιγυήεις · εἰς τὸ Αἱματόεσσα |
| α 693 | Ἀμφιελίσσας Β · ὄνομα ἐκ τοῦ ἐλίσσω. τὸ λι ι · οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο σς εὑρίσκεται δίφθογγος, πλὴν τοῦ λεύσσω καὶ κρείσσων |
| α 694 | Ἀμφιέννυται · σημαίνει τὸ ἐνδύεται· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν ἕνω, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἑνύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἱνύω. καὶ ἐπεὶ ἔθος ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς τὸ ι πρὸς τὸ ἐπιφερόμενον σύμφωνον τρέπειν, οἷον εἴρω ἔρρω, φθείρω φθέρρω, τὸν αὐτὸν τρόπον τρέπεται τὸ ι εἰς τὸ ν καὶ γίνεται ἑννύω, καὶ μετὰ τῆς ἀμφί προθέσεως ἀμφιεννύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἀμφιέννυμι, καὶ τὸ παθητικὸν ἀμφιέννυμαι καὶ τὸ τρίτον ἀμφιέννυται. καὶ εἰς τὸ Ἑννύω. Φωτίου |
| α 695 | Ἀμφιέσει · τὸ ἐνδύσει· τὸ θέμα ἀμφιέζω, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ζ. διαφέρει τὸ ἀμφιέζω τοῦ ἀμφιάζω, ὅτι τὸ μὲν διὰ τοῦ ε κοινόν, τὸ δὲ διὰ τοῦ α Δωρικόν· οὕτως καὶ τὸ ὑποπιέζω καὶ ὑποπιάζω |
| α 696 | Ἀμφικύπελλον · παρὰ τὸ κυφόν, τὸ ἑκατέρωθεν κεκυρτωμένον |
| α 697 | Ἀμφιλαφές · τὸ δασύ· ἀμφιλαβές τι ὄν, τὸ ἑκατέρωθεν ληπτόν, κατὰ συγγένειαν τοῦ β εἰς φ. δοκεῖ δέ μοι παρὰ τὸ ἁφή, οἱονεὶ τὸ τῇ ἁφῇ ἑκατέρωθεν ὑποπίπτον |
| α 698 | Ἀμφιλύκη · ἡ σκοτεινή, ἀμφιλύγη τις οὖσα· λύγη γὰρ ἡ σκοτία. Γεωργίου |
| α 699 | Ἄμφιος · ι · ἀπὸ τοῦ Ἀμφίων Ἄμφιος, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Ἀκταίων Ἀκταῖος. ἐκ τῆς ἀμφί προθέσεως οὖν γέγονεν Ἄμφιος διὰ τοῦ ι μακροῦ |
| α 700 | Ἀμφίπολος Γ · ἐκ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ τοῦ πολῶ πόλος καὶ ἀμφίπολος, οἱονεὶ ἡ περὶ τὴν δέσποιναν πολοῦσαν, τουτέστιν ἀναστρεφομένη. διὰ τί προπαροξύνεται; τὰ παρὰ τὸ πολῶ καὶ χέω μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, οἷον οἰωνοπόλος ὀνειροπόλος οἰοπόλος οἰνοχόος· τὰ δὲ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα προπαροξύνονται, οἷον ἀμφίπολος πρόχοος. καὶ εἰς τὸ Θής |
| α 701 | Ἀμφιρρόπους · ἐννοίας ἀμφιρρόπουσ“, ἐπ’ ἀδήλῳ ἔτι κειμένου τοῦ τέλους ἀμφοτέρωθεν κλινούσας ἢ καθέλκοντας ἢ καθελκούσας· ἀπὸ τοῦ ῥέπω τοῦ σημαίνοντος τὸ κλίνω ἢ ἐκτείνω |
| α 702 | Ἀμφισβητεῖν · τὸ ἀμφιλογεῖν· γίνεται ἐκ τοῦ βάζω πλεονασμῷ τοῦ ς. Ἐρεννίου |
| α 703 | Ἀμφισβήτησις ἀγνοίας διαφέρει· ἄγνοια μὲν γάρ ἐστι παντελῶς ἀνεπιστημοσύνη τοῦ προκειμένου, ἀμφισβήτησις δὲ ἡ ἑτέρου πρὸς ἕτερον ἀμφιβολία περὶ τοῦ προκειμένου πράγματος |
| α 704 | Ἀμφισβητῶ · παρὰ τὸ ἀμφὶς βαίνειν, τουτέστι κεχωρισμένως, ὅπερ συμβαίνει τοῖς ἀμφισβητοῦσιν. Γεωργίου |
| α 705 | Ἀμφιτρίτη · ἡ θάλασσα· εἴρηται παρὰ τὸ ῥέειν εἴτε παρὰ τὸ τρεῖν· φόβον γὰρ ἐμποιεῖ τοῖς πλέουσι, ὥς φησι Δίδυμος . Γεωργίου γραμματικοῦ |
| α 706 | Ἀμφίων · διὰ τοῦ ι. δεῖ γινώσκειν, ὅτι ὄνομά ἐστι κύριον καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀπὸ γὰρ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ τῆς ἰών μετοχῆς ἀμφιΐων βαρυτόνως, καὶ Ἀμφίων κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν μακρόν |
| α 707 | Ἀμφορεύς · παρὰ τὸ ἑκατέρωθεν φέρεσθαι δύο ὦτα ἔχων |
| α 708 | Ἀμφότερον Γ · ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ ἀμφοτέρως· παράγεται δὲ ἐκ τοῦ οὐδετέρου ἀμφότερον τὸ ἀρσενικὸν ἀμφότερος καὶ ἀμφότεροι· τοῦτο δὲ παρὰ τὴν ἀμφί πρόθεσιν καὶ τὸ ἕτερον γίνεται ἀμφιέτερον, καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν τοῦ ι καὶ ε εἰς ο ἀμφότερον. Εὐλογίου γραμματικοῦ |
| α 709 | Ἄμφω · ἔστιν εὐθείας τῶν δυϊκῶν καὶ ἔστι θεματικόν. Θεοδόσιος γραμματικός Ἄμφω δύο θεματικά“. θε ματικὰ δὲ εἴρηνται, διότι οὐ γίνονται ἀπὸ ἑνικοῦ· τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει. τὸ ἄμφω δὲ τοῦ δύο διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν δύο καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου, τὸ δὲ ἄμφω διὰ τοῦ ω πάντοτε, καὶ ὅτι τὸ μὲν δύο μετὰ ἄρθρου συντάσσεται, τὸ δὲ ἄμφω ἄνευ τοῦ ἄρθρου. καὶ διὰ τί ἐστιν ἀσύναρθρον |
| α 710 | Ἀμῶ · παρὰ τὸ ἅμα· ἀμᾶν γὰρ λέγεται τὸ ὑφ’ ἓν ἐπιλαμβάνειν, καὶ ἄμη τὸ ἐργαλεῖον πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς δικέλλης καὶ τῶν ὀδόντων· πλατεῖα γὰρ οὖσα ἅμα ἐφέλκεται καὶ τὴν γῆν καὶ οἱ θερίζοντες ἅμα ἐφέλκουσι τοὺς στάχυας· διὸ καὶ δράγματα αὐτὰ καλοῦσι. καὶ εἰς τὸ Ἀμῆσαι |
| α 711 | Ἀμωλύς · εἰς τὸ Ἀμβλύς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 712 | Ἄμωμος · παρὰ τὸ μῶμος, ὃ σημαίνει τὸν ψόγον, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄμωμος. τὸ μω μέγα· τὰ μέσα δύο ἀμεταβόλων καὶ τὰ ἑξῆς |
| α 713 | Ἀμωσγέπως · ἔστι ὄνομα ἀμός, ὅπερ ἰσοδυναμεῖ τῷ τὶς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀμόθεν ἐπίρρημα, α τῶν ἀμόθεν γε, θεά“, ἀντὶ τοῦ ἀπό τινος τούτων· ἐκ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν γίνεται ἐπίρρημα μεσότητος ἀμῶς, καὶ μετὰ τοῦ γέ συνδέσμου καὶ τοῦ πώς παραπληρωματικοῦ γίνεται ἀμωσγέπως καὶ σημαίνει κατά τινα τρόπον. οἱ δέ φασιν ἀμηγέπη |
| α 714 | Ἀμωσγέπως · ὅπως δήποτε, καθ’ ὅντινα οὖν τρόπον· ἔνιοι τὸ μετρίως· Πλάτων τὸ ἐκ παντὸς τρόπου· Ὅμηρος α τῶν ἀμόθεν γε, θεά“, ἀπό τινος μέρους |
| α 715 | Ἀνά · ὅσα ὀνόματα ἔχουσι τὸ ἀνά, τὸ ἄνω δηλοῦσιν, ἢ τὸ πάλιν ἐκ δευτέρου γινόμενον |
| α 716 | Ἀνά · ἀντὶ τοῦ πάλιν λαμβάνεται |
| α 717 | Ἄνα · ἡ εὐθεῖα ἄναξ. σημαίνει γ· τὸν βασιλέα, ὡς τὸ Α ἄναξ ἀνδρῶν“, καὶ τὸν θεόν, Α ὄφρ’ ἱλασσόμεσθα ἄνακτα“, καὶ καὶ τὸν οἰκοδεσπότην, α αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομαι“. καὶ ἡ κλητικὴ ὦ ἄνα ἀπέβαλε τὸ ξ ποιητικῶς, ὥσπερ τὸ Γ Ζεῦ ἄνα“ |
| α 718 | Ἀναβακχεύειν · τὸ ἐν πελάγει χειμῶνος ὄντος στείλαντας τὰ ὀθόνια σαλεύειν. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀναχωρεῖν οἷον ἀναχορεύειν, τροπῇ τῶν στοιχείων. συντάσσεται δὲ πτώσει αἰτιατικῇ |
| α 719 | Ἀνάβασις · ἄνω βάσις· ἢ πάλιν βάσις |
| α 720 | Ἀναβίωσις · ἄνωθεν βίος, ἤγουν ζωή· ἢ διὰ τὸ ἄνω βάσις, ἤγουν πάτησις ἢ πάλιν βίωσις, ἤγουν ζωή |
| α 721 | Ἀνάβλησις Β · ἀναβολὴ καὶ ὑπέρθεσις· ἐκ τοῦ ἀναβάλλω, τὸ ὑπερτίθεμαι καὶ βραδύνω, ὡς μὴ ἀναβάλῃ, πάτερ“. γίνεται ἐκ τοῦ ἀναβάλλω ἀναβαλῶ, ἀναβέβληκα, ἀναβέβλημαι, ἀναβέβλησαι καὶ ἀνάβλησις. ἡ δὲ ἀνά πρόθεσις ἐν τῇ συνθέσει δύο σημαίνει· τὴν ἄνω σχέσιν, ὡς ἀναδρομή ἄνοδος, καὶ τὴν εἰς τοὐπίσω ἀνάκαμψιν, ὡς τὸ ἀναβάλλομαι ἀνατρέχω ἀνάβλησις |
| α 722 | Ἀναβῶ · διὰ τί περισπᾶται; πᾶς ἀόριστος ὑποτακτικὸς μονοσύλλαβος εἰς ω λήγων ἔχων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, οἷον βάς βῶ καὶ ἐὰν ἀναβῶ, δούς δῶ καὶ ἐὰν ἀναδῶ καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμα μοῦ“· εἰ δὲ μὴ ἔχει τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, ἐν τῇ συνθέσει τὸν τόνον ἀναπέμπει, οἷον σχῶ κατάσχω καὶ πρόσχω καὶ ἐπίσπω Β θάνατον καὶ πότμον ἐπίσπῃ“ |
| α 723 | Ἀναγκαῖον · διὰ τὸ ἀνάγειν. Ὠρίωνος |
| α 724 | Ἀναγκαίανωσισ · ἄνωθεν καίνωσις, ἢ πάλιν καίνωσις |
| α 725 | Ἀναγκαία · ἡ ἄνωθεν καινοποιηθεῖσα, ἢ πάλιν καινοποιηθεῖσα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 726 | Ἀνάγκη · ἀγκάς ἀγκή καὶ ἀνάγκη, ἐπειδὴ τὸ ταῖς ἀγκάλαις κρατούμενον κατὰ δύναμιν ἀφυκτότερον κρατεῖται· ἢ παρὰ τὸ ἄκος, πρὸς ἣν ἄκος οὐκ ἔστιν εὑρεῖν |
| α 727 | Ἀνάγκη · ἡ θεός. παρὰ τὸ ἀνάσσω, καὶ τὸ κρατῶ, ἀνάγκη· πάντων γὰρ ἐπικρατεῖ. εἰ δὲ ἦν ἀπὸ ῥήματος, ὠξύνετο ἄν, ὡς στενάχω στεναχή. ἢ παρὰ τὸ ἀνάσσω ἀνάγκη, ἡ πάντων κρατοῦσα |
| α 728 | Ἀνάγνωσις · ἄνω γνῶσις, ἤγουν ἡ περὶ θεοῦ γινώσκουσα γνῶσις· ἢ πάλιν γνῶσις |
| α 729 | Ἀναγραφή · ἄνωθεν γραφή, ἢ πάλιν γραφή |
| α 730 | Ἀναδενδράς · ἡ ἄμπελος· ἡ πρὸς δένδρον ἀνερχομένη. δένδρον δενδράς καὶ ἀναδενδράς |
| α 731 | Ἀνάδοσις · ἄνω δόσις, ἢ πάλιν δόσις |
| α 732 | Ἀνάθεμα · παρὰ τὸ ὥσπερ ἐν στήλῃ ἀνατίθεσθαι |
| α 733 | Ἀναθηλήσει Α · πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, μέλλοντος πρώτου. παρὰ τὸ ἀναθηλῶ. τοῦτο παρὰ τὸ θηλῶ ἢ παρὰ τὸ θάλλω θαλῶ, θαλήσω, τροπῇ θηλήσω. τοῦτο παρὰ τὸ θηλή. τοῦτο παρὰ τὸ θῶ, τὸ τρέφω |
| α 734 | Ἀνάθημα ἀναθέματος διαφέρει· ἀνάθημα μὲν γάρ ἐστι, τὸ διὰ τοῦ η γραφόμενον, τὸ ἀνιερούμενόν τε καὶ ἀνατιθέμενον ἐν ἱερῷ τινι τόπῳ· ἀνάθεμα δέ, τὸ διὰ τοῦ ε ἐκφωνούμενον, τὸ ὕβρεως ἐχόμενον καὶ ἀναθεματισμοῦ |
| α 735 | Ἀνὰ θυμόν Β · ἀντὶ τοῦ κατά Ἀττικῶς· καὶ γὰρ οἱ Ἀττικοὶ τὴν ἀνά ἀντὶ τῆς κατά παραλαμβάνουσιν |
| α 736 | Ἀναίδεια · ἐκ τοῦ ἀναιδής ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκὸν μετῆλθεν διὰ τοῦ εια ἀναίδεια |
| α 737 | Ἀναιδής · παρὰ τὴν αἰδώ καὶ κατὰ στέρησιν καὶ πλεονασμὸν τοῦ ν ἀναιδής, ὁ ἐστερημένος τῆς αἰδοῦς. τὸ δὲ αἰδώς παρὰ τὸ εἴδω, τὸ θεωρῶ, καὶ κατὰ στέρησιν ἀείδω, τὸ οὐ θεωρῶ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ συναιρέσει τοῦ αϊ εἰς τὴν αι δίφθογγον αἰδώσ |
| α 738 | Ἀναίνετο · παρὰ τὸ ἀρνῶ, ἐξ οὗ τὸ ἀρνοῦμαι, ἀρναίνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ρ ἀναίνω καὶ ἀναίνομαι· ἢ παρὰ τὸ ναί ἐπίρρημα ναίνω καὶ ἀναίνω· ἢ παρὰ τὸ αἰνῶ, τὸ ἐπαινῶ, ἀναίνω, τουτέστι τὸ οὐκ ἐπαινῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. καὶ εἰς τὸ Ἀπηνήνατο |
| α 739 | Ἀναιρῶ · εἰς τὸ Ἀρρίχων |
| α 740 | Ἀνακλᾷς τάριον · ἀνακλῶν πίνεις |
| α 741 | Ἀνάκρισις · εἰς τὸ Ἐρώτησις |
| α 742 | Ἀναλίσκω · εἰς τὸ Ἅλις |
| α 743 | Ἄναλκις Β · ὄνομα σύνθετον. ἀλκή· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀλκῶ, τὸ βοηθῶ, καὶ ἄλξω ὁ μέλλων, ὄνομα ῥηματικὸν ἄλξις καὶ ἐπὶ ἐπάλξεων πόλεων· ἐκ τοῦ οὖν ἀλκῶ ἀλκή, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἄναλκις. κλίνεται ἀνάλκιδος. ὁ κανών· τὰ εἰς ις βαρύτονα ἀρσενικὰ εἴτε κύρια εἴτε προσηγορικὰ παρώνυμα μακρᾷ παραληγόμενα διὰ τοῦ δος κλίνονται· Ἀδώνιδος, Θεόγνιδος, ἀνάλκιδος, νήϊδος |
| α 744 | Ἄναλτος · ὁ ἀηδής· ἀπὸ τῶν ὄψων τῶν μὴ ἐχόντων ἅλας καὶ ἀηδῶν ὄντων |
| α 745 | Ἄναξ Γ · παρὰ τὸ τὴν ἄνω τάξιν ἔχειν· ἢ παρὰ τὸ ἀναΐσσω, ὁ ἀναΐσσων κατὰ τὴν δύναμιν τοῦ κρατεῖν. διὰ τί βαρύνεται; τὰ εἰς αξ λήγοντα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν βαρύνεσθαι θήλει, χωρὶς εἰ μὴ παρὰ ῥῆμα εἴη συντεθειμένα καὶ μίαν συλλαβὴν φυλάττοι τοῦ ῥήματοσ· Φαίαξ θώραξ κόραξ. τὸ δὲ διασφάξ καὶ ἀποσφάξ ἀπὸ ῥήματος |
| α 746 | Ἄναξ · παρὰ τὸ τὰ πάντα εἰς αὐτὸν ἀναφέρεσθαι· καὶ εἰς τὸ Ἄνα καὶ Βασιλεύς |
| α 747 | Ἀναξυρίδας · φιμινάλια βρακία, ἢ τὰ βαθέα καὶ βασιλικὰ ὑποδήματα· οἷον ἀνασυρίδας, παρὰ τὸ ἀνασύρεσθαι τροπῇ τοῦ ς εἰς τὸ ξ. συντάσσεται δὲ τὸ σύρω πτώσει αἰτιατικῇ καὶ δοτικῇ |
| α 748 | Ἀνάπαυσις · ἄνω παῦσις, ἢ πάλιν παῦσις |
| α 749 | Ἀνάπηρος · ἐς μέσον παράγεται ῥῖνα καὶ ὦτα ἀνάπηροσ“, σεσινωμένος καὶ ἠχρειωμένος· ἢ νοσώδης καὶ λυπηρός· καὶ ἀνάπηρος, ὁ γέρων ὁ ἐπιβλαβὴς καὶ μὴ ὑγιαίνων. παρὰ τὸ πήθω, ὃ σημαίνει τὸ πανθάνω, γίνεται πηρός, ὁ ἐμπαθὴς καὶ ἠχρειωμένος· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄπηρος, καὶ μεθ’ ἑτέρας στερήσεως ἀάπηρος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνάπηρος, ὁ σεσινωμένος· αἱ γὰρ δύο στερήσεις ποιοῦσιν ἓν ἐπιτατικόν. Φωτίου. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 750 | Ἀνάπλασις · παρὰ τὴν ἀνά πρόθεσιν καὶ τὸ πλάσσω, τὸ ποιῶ· ὁ μέλλων πλάσω. ὤφειλεν οὖν εἶναι διὰ τοῦ ξ ὁ μέλλων· εἰ δὲ διὰ δύο σς εἴη ὁ ἐνεστώς, ἀεὶ ὁ μέλλων διὰ τοῦ ξ πλὴν τοῦ πλάσσω, τὸ ποιῶ, καὶ τὰ ἑξῆς |
| α 751 | Ἀναρριχώμενοι · ἀναλαμβανόμενοι πρὸς ὕψος ἀντεχόμενοι ποσὶν ἢ χερσὶν ἐπὶ τοῖχον ἢ δένδρον· Ἀριστοφάνης Εἰρήνῃ πρὸς ταῦτ’ ἀνερριχᾶτ’ ἂν εἰς τὸν οὐρανόν“· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀραχνῶν, οἵτινες τὰ οἰκεῖα νήματα κατέχοντες ἄνω φέρονται. Φωτίου |
| α 752 | Ἄναρχος · ὁ μὴ παρά τινος ἡγεμονευόμενος ἢ ἀγόμενος, ἢ ὁ μήτε ἀρχὴν ἔχων μήτε τέλος |
| α 753 | Ἀνασκολοπισθῆναι · ἀνασταυρωθῆναι· σκόλοπες γὰρ ξύλα ὀξέα. σκόλοψ οὖν παρὰ τὸ σκέλλω σκέλοψ καὶ σκόλοψ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο. Ὠρίωνος |
| α 754 | Ἀνάστασις · ἄνω στάσις, ἢ πάλιν στάσις |
| α 755 | Ἀνάστηθι · προπαροξύνεται. πᾶν προστακτικόν, εἰ μὲν εἴη μονοσύλλαβον, ἐν τῇ συνθέσει παροξύνεται, οἷον ἕς ἄνες, ἕς ἄφες, σχές πρόσχες· εἰ δὲ δισύλλαβον, προπαροξύνεται, οἷον στῆθι ἀνάστηθι, βῆθι ἀνάβηθι καὶ κατάβηθι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 756 | Ἀναστεύου · μετανάστης. λέγεται ὁ μέτοικος καὶ φυγάς· παρὰ τὸ νάσσω, τὸ οἰκῶ, ἐξ οὗ τὸ νάσσατο δ’ ἀγχ’ Ἑλικῶνοσ“, νάστησ καὶ μετὰ τῆς μετά προθέσεως μετανάστης |
| α 757 | Ἀνὰ στρατόν Α · ἡ ἀνά ἀντὶ τοῦ κατά νῦν |
| α 758 | Ἀνασφῆλαι · ἀναρρωσθῆναι· σφῆλον γὰρ τὸ ἰσχυρόν. Στησίχορος ἐρίσφηλον“ ἔφη τὸν Ἡρακλέα, ἴσον τῷ ἐρισθενῆ. Ὁμήρου |
| α 759 | Ἀνάσχεο · παρὰ τὸ σχῆμι ὁ μέλλων σχήσω, ὁ παρακείμενος ἔσχηκα, ὁ παθητικὸς ἔσχημαι, ἐσχέθην, ὁ μέσος ἀόριστος ἐσχέμην, τὸ δεύτερον ἔσχεσο καὶ ἐκβολῇ τοῦ ς ἔσχεο καὶ τὸ προστακτικὸν σχέο καὶ ἀνάσχεο |
| α 760 | Ἀνασχών Γ · μετοχὴ ἀορίστου δευτέρου. τὸ ῥῆμα ἀνασχῶ, ὁ μέλλων ἀνασχήσω, ὁ ἀόριστος ἀνέσχησα, ὁ δεύτερος ἀνέσχον, ἡ μετοχὴ ἀνασχών ἀνασχόντος. ἔστι δὲ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| α 761 | Ἄναλτον ρ · παρὰ τὸ μὴ ἅλις ἔχειν |
| α 762 | Ἀνατολή · ἄνω ἐπιτολὴ τοῦ ἡλίου, ἢ πάλιν ἐπιτολὴ τοῦ ἡλίου |
| α 763 | Ἄναυος · εἰς τὸ Ἄνεως |
| α 764 | Ἀναφορά · ἄνωθεν φορά, ἢ πάλιν φορά |
| α 765 | Ἀναψυχήν · ἄνωθεν ψυχήν, ἢ πάλιν ψυχήν. ταῦτα καὶ τὰ ὅμοια διπλῶς νοητέον |
| α 766 | Ἂν δὲ νάκην ξ · ἐνταῦθα τὸ ἄν ἀντὶ τῆς ἀνά κατὰ συνέμπτωσιν· ξ ἂν δὲ νάκην ἕλετο“. αἰτιατικῇ δὲ συντάσσεται |
| α 767 | Ἄνδηρα · παρὰ τὸ ἄνω εἶναι τῶν διερῶν. Ἐρεννίου |
| α 768 | Ἀνδραγαθία ἀνδρίας διαφέρει· ἀνδρία μὲν γάρ ἐστι δύναμις ἐπαινουμένη, ἀνδραγαθία δὲ καὶ τὴν ψυχικὴν ἀρετὴν ἔχει μαρτυροῦσαν |
| α 769 | Ἀνδρακάς · ἐπίρρημα, καὶ σημαίνει κατὰ ἄνδρα |
| α 770 | Ἀνδράποδον · ἀπὸ τοῦ ἀποδεδόσθαι. ἢ παρὰ τὸ πέδην· τοῖς γὰρ αἰσχίστοις διὰ τὸ δραπετεύειν πέδας ἐπιβάλλουσι |
| α 771 | Ἀνδράσιν · ἡ εὐθεῖα ἀνήρ ἀνέρος. καὶ ὤφειλεν ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν ἀνέρσιν εἶναι· ἀλλὰ διὰ τὴν εὐφωνίαν ὑπέρθεσις τοῦ ρ γίνεται καὶ τροπὴ τοῦ ε εἰς α ὡς πατράσι καὶ θυγατράσιν. Γεωργίου |
| α 772 | Ἀνδρεία · ἀπὸ τοῦ ἀνδρεΐα κατὰ διάστασιν καὶ κατὰ κρᾶσιν ἀνδρεία καὶ ἀνδρεῖος |
| α 773 | Ἀνδρειφόντης · ἀπὸ τοῦ ἀνδροφόντησ ἀνδρεφόντης, καὶ αὐτὸ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀνδρειφόντης |
| α 774 | Ἀνδρία ῥώμης διαφέρει· ἀνδρία μὲν γάρ ἐστιν ἰσχὺς ψυχῆς, ῥώμη δὲ σώματος· ὅθεν τὴν μὲν ἀνδρίαν ἐπὶ τῆς ψυχῆς τακτέον, τὴν δὲ ῥώμην ἐπὶ τοῦ σώματος. καὶ εἰς τὸ Ἀνδραγαθία |
| α 775 | Ἀνδροκμήτῳ ἐπὶ τύμβῳ Λ · ἀπὸ τοῦ καμεῖν, ὅ ἐστιν ἀποθανεῖν· ὑφ’ ᾧ ἀνὴρ κεκμηκὼς καὶ τετελευτηκὼς κεῖται |
| α 776 | Ἀνέγναμψαν ξ · αὐτὰρ ἐμοὶ δεσμὸν μὲν ἀνέγναμψαν“, ἀνέλυσαν· ὅταν γὰρ δεσμεύωσι, τὰ σχοινία κατακάμπτεται ταῖς συναφαῖς· ἀνακάμπτεται δὲ καὶ ἀνορθοῦται, ὅταν ἀναλύηται. γνάμψαι γὰρ τὸ κλάσαι· δ γναμπτοῖς ἀγκίστροισι“, τοῖς ἐπικεκλασμένοις· καὶ Β ἐπέγναμψεν γὰρ ἅπαντασ“. ἀναγνάμψαι οὖν ἐξαπλῶσαι καὶ τὸ τὰ δεδεμένα ἀναλῦσαι. Δίδυμος ἐν Ὑπομνήματι Ὀδυσσείας |
| α 777 | Ἀνέδεστον · εἰς τὸ Σκεδάζω |
| α 778 | Ἀνέδην · εἰς τὸ Παραβλήδην |
| α 779 | Ἀνείκαστος · εἰς τὸ Εἰκάζω |
| α 780 | Ἀνειμένος · τῇ αὐτοῖς ἀνειμένῃ πραγματείᾳ,“ ἀνατεθειμένῃ ἢ ἐξηπλωμένῃ. ἀπὸ τοῦ ἕω γίνεται παράγωγον ἕημι, τὸ παθητικὸν ἕεμαι, καὶ κράσει εἷμαι, ἡ μετοχὴ εἱμένος καὶ ἀνειμένος· ἢ ἀπὸ τοῦ ἕω τοῦ σημαίνοντος τὸ πέμπω ὁ παρακείμενος εἷκα, ὁ παθητικὸς εἷμαι, ἡ μετοχὴ εἱμένος καὶ ἀνειμένος |
| α 781 | Ἀνείμονος γ · παρὰ τὸ εἷμα, τὸ ἱμάτιον, ἐν συνθέσει ἀνείμων. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α ληγόντων οὐδετέρων δ συνθέσεις ἀναδέχονται· ἢ γὰρ φυλάττουσι τὸ αὐτὸ τέλος, ὁπότε καὶ τὸ αὐτὸ γένος, οἷον δῆμα διάδημα, γράμμα σύγγραμμα, τάγμα σύνταγμα· ἢ καὶ ἀπὸ γενικῆς γίνεται ἡ σύνθεσις φυλαττομένης τῆς εἰς ος καταλήξεως, οἷον γράμματος καὶ ἀγράμματος· ἢ τρέπουσα τὸ α εἰς τὴν εἰς ος κατάληξιν, οἷον σῶμα εὔσωμος· ἢ τρέπουσα τὸ α εἰς τὴν εἰς ων κατάληξιν, οἷον αἷμα ἀναίμων, εἷμα ἀνείμων. τὸ δὲ ἐρυσάρματος παρὰ γενικήν· γράμματος πολυγράμματος, ἅρματος ἐρυσάρματος· τὸ πληθυντικὸν ἐρυσάρματοι, μεταπλασμῷ Π ἐρυσάρματεσ“ |
| α 782 | Ἀνεῖσθαι · λελύσθαι· ἀπὸ τοῦ ἕω τοῦ σημαίνοντος τὸ πέμπω. τοῦτο καὶ περισπᾶται· καὶ γὰρ ἑῶ. ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα εἰς μι ἕημαι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἕεμαι καὶ κράσει εἷμαι, τὸ τρίτον εἷται, τὸ ἀπαρέμφατον εἷσθαι καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνεῖσθαι. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς |
| α 783 | Ἄνεμοι · ἄμενοί τινες ὄντες, καὶ κατὰ μετάθεσιν στοιχείου ἄνεμοι, ὡς ἂν εἰ οὐκ ἠρεμοῦντες οὐδὲ ἐν τῷ αὐτῷ μένοντες. Ὠρίωνος |
| α 784 | Ἄνεμος · διὰ τὸ ἀναμένειν καὶ πάλιν φυσᾶν |
| α 785 | Ἀνεμώλιος · ὁ μάταιος· ἐκ τῆς ἀνέμων ἀνεμώνιος καὶ τροπῇ ἀνεμώλιος |
| α 786 | Ἀνεμῶναι · παρὰ τὸ ἀεὶ σαλεύεσθαι τὰ φύλλα ὑπὸ λεπτότητος καὶ οἷον ἀνεμιαῖά τινα εἶναι |
| α 787 | Ἀνενδοιάστως · ἐκ τοῦ ἐνδοιάζω, τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ· γράφεται διὰ διφθόγγου πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ συνδυάζω, ὃ σημαίνει τὸ συναυλίζομαι· οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν“. τὸ δὲ ἐνδοιάζω, τὸ ἀμφιβάλλω, γίνεται παρὰ τὸ δοάσσω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ἀμφιβάλλω καὶ δοκῶ· Ν δοάσσατο κέρδιον εἶναι“. ἀπὸ οὖν τοῦ δοάσσω ῥήματος κατὰ τροπὴν Δωρικὴν δοάζω, ὡς νίσσω νίζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δοιάζω καὶ ἐνδοιάζω καὶ ἀνενδοιάστως, ἀντὶ τοῦ ἀδιστάκτως, ἀναμφιβόλως. Ὠρίωνος |
| α 788 | Ἀνεξικακία · παρὰ τὸ ἀνέχεσθαι τῆς κακίας |
| α 789 | Ἀνεπαφρόδιτος · ὁ μὴ ἐπιχαρὴς καὶ ἀηδής, ὡς ἐπαφρόδιτος ὁ ἐπιχαρὴς καὶ ἡδύς· ἀπὸ τοῦ Ἀφροδίτη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 790 | Ἄνες · παρὰ τὸ ἵημι, τὸ συγχωρῶ, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν, ἡ μετοχὴ εἵς ἕντος, τὸ προστακτικὸν ἕς καὶ μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἄνες |
| α 791 | Ἀνεσόβουν · σοβῶ ἐστι τὸ τρέχω· ἔνιοι δέ, τὸ ἐκδιώκειν. τὸ οὖν ἀνεσόβουν ἀντὶ τοῦ ἀνέτρεχον πρὸς τυραννίδα ἢ κατὰ ἀπόστασιν. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| α 792 | Ἀνέστη · εἰς τὸ Ἐξυπανέστη |
| α 793 | Ἄνετος · παρὰ τὸ ἀνίημι ἀνίετος καὶ ἄνετος |
| α 794 | Ἄνευ Α · φασὶν ἀποχωρισμοῦ σημαντικόν. συντάσσεται δὲ ἀεὶ γενικῇ· Ο αἴ κεν ἄνευ ἐμέθεν“. ἐπεκτείνεται εἰς θε καὶ εἰς θεν. οὐδὲν ἔχομεν ὅμοιον αὐτῷ ἐπίρρημα εἰς θεν λῆγον. αἱ εἰς ευ λέξεις βαρυνόμεναι μὲν ἄπτωτοί εἰσι, περισπώμεναι δὲ πτωτικαί εἰσιν· Ἀχιλεῦ, Πηλεῦ |
| α 795 | Ἄνευ · ἐπίρρημα χωρισμοῦ |
| α 796 | Ἄνευθεν · εἰς τὸ Ἀπάνευθεν |
| α 797 | Ἀνεψιός · παρὰ τὸ ἀνῆφθαι εἰς συγγένειαν· ἢ παρὰ τὸ ἕπω ἕψω, ὁ ἄνωθεν ἑπόμενος. καὶ εἰς τὸ Φίλος καὶ Ἐξανεψιοί |
| α 798 | Ἀνέῳγεν Π · μέσου παρακειμένου καὶ συζυγίας δευτέρας τῶν βαρυτόνων. τὸ ῥῆμα ἀνοίγω, ὁ παρατατικὸς ἤνῳγον, ἐπεισόδῳ τοῦ ε ἠνέῳγον, συστολῇ τοῦ η εἰς α ἀνέῳγον, καὶ ὁ μέσος παρακείμενος ἀνέῳγα καὶ τὸ τρίτον ἀνέῳγεν. ἰστέον, ὅτι τὸ ῥῆμα τοῦτο, ὅτε μέν ἐστιν ἐνεργητικόν, αἰτιατικῇ συντάσσεται, ὅτε δὲ παθητικόν, εὐθείᾳ· Ξ τὴν δ’ οὐ θεὸς ἄλλος ἀνῷγεν“, ἠνέῳκται ἡ θύρα“ |
| α 799 | Ἀνέῳγεν Π · ῥῆμα ὁριστικὸν ἐνεργητικὸν μέσου παρακειμένου συζυγίας δευτέρας τῶν βαρυτόνων. ἀνοίγω ἤνῳγον, ἐπεισόδῳ τοῦ ε. ἐγράφη |
| α 800 | Ἄνεως Β · τοῦτο σχηματίζεται διχῶς. ἢ γὰρ ἐκ τοῦ ἰά, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἰέναι, τὸ πορεύεσθαι, ἡ πανταχοῦ πεμπομένη φωνή· μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄνιος κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν ὡς αἷμα ἀναίμων. προπαροξύνεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς α θηλυκὰ εἰς ος μεταπίπτοντα κατὰ τὴν σύνθεσιν προπαροξύνονται, οἷον σκιά ἄσκιος, ὥρα ἄωρος, πεῖρα ἄπειρος· οὕτως οὖν καὶ ἰά ἄνιος καὶ τὸ Ἀττικὸν ἄνεως, ὡς καὶ προείπομεν. ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ, γίνεται ἄναυος, ὁ ἄφωνος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ ἄναος. προπαροξύνεται δέ· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· ὅτε ἀπὸ ῥημάτων ἀποτελεῖται ὄνομα σύνθετον εἰς ος λῆγον, τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν, οἷον μυκῶ ἐρίμυκος, συλῶ ἀήσυλος, φυτῶ νεόφυτος. οὕτως οὖν αὔω ἄναυος καὶ ἄναος. μακρὸν τὸ α · κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι παρεπόμενόν ἐστι τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος ἐκτείνειν τὸ α οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος, οἷον κλαίω κλάω, οὐραῖον οὐράδιον. οὕτως οὖν αὔω ἄναυος καὶ ἄναυος |
| α 801 | Ἀνηβῶ · εἴρηται παρὰ τὴν ἥβην. τὸ νη η · δείκνυσι δὲ οἱ Δωριεῖς ἄναβος λέγοντες τὴν διὰ τοῦ η ἐπισφραγίζοντες γραφήν. Εὐλογίου |
| α 802 | Ἀνῄειν · πόθεν ποιεῖς; ἐκ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ μέσος εἶα, καὶ διαλύσει ἔϊα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἤϊα, καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος ᾔειν, τὸ δεύτερον ᾔεις |
| α 803 | Ἄνηθον · διὰ τὸ ἄνω θεῖν ἢ διὰ τὴν ἐν τάχει αὔξησιν. καὶ εἰς τὸ Ἀνθοποιόν |
| α 804 | Ἀνῆκεν Β · ἡ φωνὴ ἀόριστος ἢ παρακείμενος. οὐδέποτε δὲ παρακείμενος ἐνεργητικὸς ἀορίστῳ εἰς α λήγοντι συνέπεσεν, εἰ μὴ οὗτος μόνος. ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε ἕηκε καὶ Ἀττικῶς ἧκεν. καὶ γίνεται ἕακα καὶ ἕωκα· γέγονε δὲ κατὰ μετροποιΐαν, ὡς τὸ παρῴχηκεν παρῴχωκεν. τὸ δὲ θέμα τὸ σεσημειωμένον ἵημι |
| α 805 | Ἀνήκεστον · ἀνίατον, ἀθεράπευτον· παρὰ τὸ ἀκῶ ἀκέσω, ἀκεστός καὶ ἀνήκεστος |
| α 806 | Ἀνηλίων · ἔστι δῆλος, ὁ φανερός, καὶ ἐκ τούτου γίνεται δήλιος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ ἥλιος καὶ ἀνήλιος, καὶ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἀνηλίων |
| α 807 | Ἀνήῃ Β · ῥῆμα ὑποτακτικὸν τῶν εἰς μι. ὥσπερ τὸ τύψειαν· Β οὐ θήν μιν πάλιν αὖτις ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ“ |
| α 808 | Ἀνήνοθεν Λ · ἔστι μέσος παρακείμενος, ὡς δηλοῖ τὸ θ · οὐ γὰρ ὁ ἐνεργητικὸς παρακείμενός ποτε διὰ τοῦ θ ἐκφέρεται. ἔστιν οὖν θέω, καὶ ἐν συνθέσει ἀναθέω καὶ ἀνθέω, ὑπερβιβασμῷ τοῦ ε ἀνέθω, τούτου ὁ μέσος παρακείμενος ἤνοθα συνήθως τραπέντος τοῦ ε εἰς τὸ ο καὶ Ἀττικῷ ἀναδιπλασιασμῷ ἀνήνοθα. ἢ ἐκ τοῦ θέω, τὸ τρέχω |
| α 809 | Ἀνὴρ ἀνθρώπου διαφέρει· ἀνὴρ μὲν γὰρ κυρίως λέγεται ὁ ἐπ’ ἀρετῇ τινι διαπρέπων, ἄνθρωπος δὲ ὁ ἐπὶ μηδενί τινι διαπρέπων. καὶ εἰς τὸ Φίλος |
| α 810 | Ἀνήρ · παρὰ τὸ ἀνύειν αὐτὸν καὶ πράττειν· ἀνυστικώτερος γὰρ ὁ ἀνὴρ τῆς γυναικός. καὶ εἰς τὸ Μακάριος ἀνήρ εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς Γεωργίου |
| α 811 | Ἀνηρείψαντο · ἀνήρπασαν. παρὰ τὴν ἔραν· ἀνηρέψαντο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀνηρείψαντο |
| α 812 | Ἀνθερεών · παρὰ τὸ ἐκεῖ πρῶτον ἐξανθεῖν τὸ γένειον· ἢ παρὰ τὴν ἄνθησιν τῶν τριχῶν |
| α 813 | Ἀνθέρικος · παρὰ τὸ ἄνθος ἀνθέριξ· σημαίνει δὲ τὸ ἄκρον τῶν ἀσταχύων |
| α 814 | Ἀνθήλη · παρὰ τὸ ἀνθῶ ἀνθήσω ἀνθήλη |
| α 815 | Ἀνθίας · διὰ τὸ ὡς ἄνθος εἶναι, ἢ διὰ τὸ ἄνω θεωρεῖν πρὸς τὸ καταδιώκειν τοὺς ἰχθύας |
| α 816 | Ἄνθινος · παρὰ τὸ ἄνθος. Χοιροβοσκοῦ |
| α 817 | Ἀνθοποιόν · παρὰ τὸ ἄνθος καὶ τὸ ποιῶ. τὸ δὲ ἄνθος παρὰ τὸ ἄνω θεῖν, ὅ ἐστι τρέχειν· πᾶν γὰρ ἄνθος ἄνω τρέχει· ἐξ οὗ καὶ ἄνηθον, καὶ γράφεται διὰ τοῦ η |
| α 818 | Ἄνθραξ · τὸ ἀπό τινος ὕλης μεταβληθὲν καὶ μεταποιηθὲν εἰς πυρὸς φύσιν. ἔχει δὲ ὁ ἄνθραξ φύσεις δύο, τὸ φωτιστικὸν καὶ τὸ καυστικόν, ὡς τὸ ὕδωρ διφυᾶ ἄνθρακα δέχεται, ἤγουν φωτιστικὸν καὶ καυστικόν· φωτιστικὸν μὲν τῶν δικαίων, καυστικὸν δὲ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ἀνόμων“. διφυὴς δὲ ἄνθραξ λέγεται ὁ Χριστὸς κατὰ ἀναγωγήν. γίνεται παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω, θέραξ καὶ μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἀναθέραξ, καὶ συγκοπῇ ἄνθραξ |
| α 819 | Ἄνθρωπος · διὰ τὸ ἄνω ἀθρεῖν τὴν ὦπα ἤγουν ὁρᾶν· πάντων γὰρ τῶν κτηνῶν κάτω βλεπόντων, μόνος ὁ ἄνθρωπος ἄνω βλέπει. ἢ διὰ τὸ ὀρθῶς περιπατεῖν. καὶ εἰς τὸ Ἀνήρ καὶ Ἐνανθρώπησις |
| α 820 | Ἀνία · παρὰ τὸ ἰέναι, τὸ πορεύεσθαι, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α · ἐμποδιστικὴ γὰρ ἡ ἀνία τοῦ προκόπτειν. ἢ σημαίνει τὴν χαλεπωτάτην καὶ δυσίατον λύπην, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἰῶ, τὸ θεραπεύω, ἴα καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀΐα· καὶ πολλάκις πέφυκεν πλεονάζειν τὸ ν ἐν ταῖς στερήσεσιν, οἷον ἀαιδής ἀναιδής, ἀαίμων ἀναίμων. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι · τὰ διὰ τοῦ νια θηλυκὰ ἔχοντα μακρὸν τὸ α μὴ ὄντα ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω ῥημάτων διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον πενία γωνία ξενία. πρόσκειται μὴ ὄντα ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω ῥημάτων“ διὰ τὸ ἑρμηνεύω ἑρμηνεία, πορνεύω πορνεία, ἀλαζονεύω ἀλαζονεία. πρόσκειται μακρὸν ἔχοντα τὸ α “ διὰ τὸ εὐμένεια δυσγένεια. μακρὸν τὸ ι · τὰ γὰρ διὰ τοῦ νια θηλυκὰ τῷ ι παραληγόμενα συστέλλει αὐτό, οἷον γωνία πενία ξενία· σεσημείωται τὸ ἀνία, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ἰῶ γέγονεν, τὸ θεραπεύω, ὅπερ ἔχει μακρὸν τὸ ι. Γεωργίου |
| α 821 | Ἀνία · παρὰ τὸ ἰῶ, τὸ σημαῖνον τὸ θεραπεύω· ἢ παρὰ τὸ ἄνω ἀνύω γέγονεν ἀνία, ἡ διανυστικὴ καὶ πρακτική. δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀνία διὰ τοῦ ι γράφεται· παρὰ γὰρ τὴν ἴασιν· καὶ ἐκτείνει τὸ ι · ἡ γὰρ ἴασις μακρὸν ἔχει τὸ ι |
| α 822 | Ἀνία · παρὰ τὸ ἀνίατος καὶ δυσίατος εἶναι |
| α 823 | Ἀνιείς · ἀφιείς, παρορμῶν. ἔστι δὲ μετοχὴ ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὁ παρατατικὸς ἵην, ἡ μετοχὴ ἱείς ἱέντος, καὶ μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἀνιείς. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς. καὶ εἰς τὸ Τιμή |
| α 824 | Ἀνιεῖσα · παρὰ τὸ ἀνίημι, ὃ σημαίνει τὸ ὑποχαλῶ καὶ ἀσθενῆ ποιῶ |
| α 825 | Ἀνιμῶ · ἐκ τῆς ἀνά προθέσεως καὶ τοῦ ἱμῶ, τὸ ἀναλέγω. τοῦτο ἐκ τοῦ ἱμάς, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι πρὸς τὸ μὴ κατακεκλᾶσθαι τὰ ἀγγεῖα αὐτῶν ἐκ δερμάτων ἐποίουν. ἐξ οὗ καὶ ἱμονιά, ὃ σημαίνει τὸ ἀντλητήριον. καὶ εἰς τὸ Ἱμάς |
| α 826 | Ἄνιος · εἰς τὸ Ἀμφιαχυῖαν |
| α 827 | Ἀνιῶ · παρὰ τὸ ἀνία. τοῦτο παρὰ τὴν ἴασιν, ἡ ἄνευ τῆς ἰάσεως |
| α 828 | Ἀνοεῖν τοῦ ἀγνοεῖν διαφέρει· ἀγνοεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ μηδ’ ὅλως αἰσθάνεσθαι, ἀγνοεῖν δὲ τὸ ἐπιλανθάνεσθαι |
| α 829 | Ἀνόητος · εἰς τὸ Ἄφρων |
| α 830 | Ἄνοια · παρὰ τὸ νοῦς νοός νοία καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄνοια. τὸ νοι δίφθογγον· τὰ παρὰ τὸ νοῦς καὶ ῥοῦς συγκείμενα διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται, οἷον ἄνοια σύρροια καὶ τὰ ὅμοια |
| α 831 | Ἀνοσιουργία · ἀσέβεια, τὸ ἄνευ ὁσίου ἔργον |
| α 832 | Ἀνόστιμος δ · παρὰ τὸ νόστος νόστιμος καὶ ἀνόστιμος. τὸ δὲ νόστος παρὰ τὸ νοστῶ νοστεῖς |
| α 833 | Ἄνους · ὁ. Ὁμήρου |
| α 834 | Ἄντην Α · παρὰ τὸ ἀντῶ ἄντην, ὡς κρύβω κρύβδην καὶ μίγω μίγδην |
| α 835 | Ἀντηνορίδης ·. τὸ ρι ι ὡς τὸ Κρονίδης· τὸ τη η ὡς τὸ Ἀγήνωρ |
| α 836 | Ἀντηρίς · ἀντηρίδος·. παρὰ τὸ τέρεν, τὸ ἁπαλόν |
| α 837 | Ἀντιάσας · ἐκ τοῦ ἀντιάζω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀντιῶ. καὶ ἐκ τοῦ ἀντιῶ ἀντιάσας |
| α 838 | Ἀντίβιον Γ · ἐπίρρημα τοπικόν. τὸ ον μικρόν· τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει. γίνεται δὲ ἐκ τῆς ἀντί προθέσεως καὶ τοῦ βία, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν· σημαίνει δὲ ἡ ἀντί πρόθεσις τὴν ἐξ ἐναντίας σχέσιν |
| α 839 | Ἀντιβολῶ · οἷον ἀντιμολῶ. Ἑρεννίου. Πτολεμαίου |
| α 840 | ἀντικρύ διαφέρει· ἄντικρυς σημαίνει τὸ φανερῶς, ἀντικρὺ δὲ τὸ ἐξ ἐναντίας. παρὰ τὴν ἀντί καὶ τὸ κάρα ἀντικαρύ καὶ συγκοπῇ ἀντικρύ, τὸ ὡς ἂν εἴποι τις ἀντικέφαλα, ἐξ ἐναντίας. τοιοῦτον ἐν συγκοπῇ καὶ τὸ κρᾶναι, τὸ ἐπιτελέσαι διὰ τοῦ νεύματος τῆς κεφαλῆς. τὸ κρυ μακρὸν φύσει. διὰ τί; τὰ εἰς υ λή γοντα ἐπιρρήματα βραχὺ ἔχουσι τὸ υ μεσσηγύ μεταξύ, χωρὶς τοῦ ἀντικρύ. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄντικρυ· ἀλλὰ τὰ εἰς ς λήγοντα ἐπιρρήματα, εἰ μὲν φυλάσσει τὸ αὐτὸ σημαινόμενον, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει, οἷον οὕτως οὕτω, μέχρις μέχρι. ἐπεὶ οὖν τὸ ἄντικρυς οὐ τὸ αὐτὸ σημαινόμενον ἐφύλασσε, οὕτως οὐδὲ τὸν αὐτὸν τόνον ἀνεδέξατο· διὸ τὸ μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ προπαροξύνεται |
| α 841 | Ἀντιλάβοιτό σου · ἐκ τοῦ λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ μέλλον λήψω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔλαβον, καὶ ὁ μέσος ἐλαβόμην, καὶ τὸ εὐκτικὸν λαβοίμην, καὶ τὸ τρίτον λάβοιτο, καὶ μετὰ τῆς ἀντί ἀντιλάβοιτο. Ὁμήρου |
| α 842 | Ἀντιμεγῆ μετέπτη ·. μαντικὴ οἰωνιστικῆς διαφέρει, ὅτι ἡ μὲν παρὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων οἴησιν εἴρηται, ἡ δὲ παρὰ τὴν ἔνθεον μανίαν, μανική τις οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ μαντική |
| α 843 | Ἀντίξουν · ἐναντίον ἢ ἁρμόζον. οἷον ἀντισούμενον· ἡ γὰρ ἀντί πρόθεσις οὐ μόνον τὸ ἐναντίον σημαίνει, ὡς ἐν τῷ ἀντιστάτης, ἀλλὰ καὶ τὸ ἴσον, ὡς τὸ Κ ἀντίθεόν τ’ Αἴαντα“, ἀντὶ τοῦ ἰσόθεον· τροπῇ δὲ Ἀττικῇ τοῦ ς εἰς ξ · οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸ σύμβολον ξύμβολον λέγουσιν |
| α 844 | Ἀντίος Β · τὸ τι ι · τὰ διὰ τοῦ ιος ὀνόματα πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα καὶ ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ α μεθ’ ὃ ἐπιφέρεται δύο σύμφωνα ἢ καὶ πλείονα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ἀνδρεῖος ἀχρεῖος ἀστεῖος Καδμεῖος· πλὴν τοῦ ἀντίος, ὃ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐναντίος. καὶ πῶς λέγομεν; ἐνάντιος ἢ ἐναντίος; ἐναντίος. πῶς; κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα ἀναπέμπει τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει, οἷον ποικίλος παμποίκιλος, ἀγκύλος μεσάγκυλος, αἰόλος παναίολος παρθένος ἀειπάρθενος, Ἀθηναῖος φιλαθήναιος, πλησίος παραπλήσιος· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχοι ἕνεκα ἐνεργείας παροξυνόμενα. πρόσκειται χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχοι ἕνεκα ἐνεργείας παροξυνόμενα“ διὰ τὸ βουκόλος ἱπποβουκόλος· τοῦτο γὰρ ἕνεκεν ἐνεργείας τὸν αὐτὸν τόνον ἐφύλαξεν ἐν τῇ συνθέσει, ὁ τοὺς ἵππους βόσκων. τὸ δὲ ἐναντίος παρέλκουσαν ἔχει τὴν ἔν πρόθεσιν· τὸ γὰρ ἀντίος καὶ ἐναντίος τὸ αὐτὸ σημαίνει, καὶ τούτου χάριν τοῦ ἁπλοῦ τὸν τόνον ἐφύλαξεν, ὡς σχεδὸν μὴ γενομένης συνθέσεως. καὶ εἰς τὸ Ἐναντίος |
| α 845 | Ἀντιόχεια · κατὰ παρώνυμον παραγωγὴν γέγονεν ἀπὸ τῆς γενικῆς τοῦ ἀρσενικοῦ τοῦ Ἀντιόχου |
| α 846 | Ἀντιόωσαν · ἐκ τοῦ ἀντιῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ ποιεῖ τὴν κρᾶσιν, καὶ οὕτως προσλαμβάνει τὸ ο ἀντιάω ἀντιῶ ἀντιόω, βοάω βοῶ βοόω, γελάω γελῶ γελόω, ὁράω ὁρῶ ὁρόω. καὶ ἡ μετοχὴ ἀντιόων καὶ τὸ θηλυκὸν ἀντιόωσαν. Ὁμήρου |
| α 847 | Ἀντιόωσαν Α · παρὰ τὴν ἀντί πρόθεσιν γίνεται ἀντίος, καὶ ἐκ τούτου ἀντιῶ ἀντιᾷς, τὸ ὑπαντῶ. ἀντιῶ οὖν, καὶ ἡ μετοχὴ θηλυκὴ ἀντιῶσα, ὡς βιῶσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ἀντιόωσα, ὡς γελόωσα κυδιόωσα, ἡ γαυριῶσα. ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. καὶ ἔστιν ὁμώνυμος ἡ λέξις· ὅτε γὰρ δηλοῖ τὸ ἀντιλαμβανομένη, αἰτιατικῇ συντάσσεται· ὅτε δὲ τὸ ἀπαντῶσα, γενικῇ, οἷον α ἀντιόων ταύρων τε καὶ ἀρνειῶν ἑκατόμβης.“ ὁ δὲ ποιητὴς πλεονασμῷ τοῦ ο |
| α 848 | Ἀντισηκοῦντα · σημαίνει τὸ ἀντεξισάζοντα, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἴσος ῥῆμα ἰσῶ, ὁ μέλλων ἰσώσω, ἴσωκα καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἰσηκῶ καὶ ἀντισηκῶ. ἢ παρὰ τὸ σωκεῖν, ὃ σημαίνει τὸ ἰσχύειν, ἐξ οὗ σῶκος ὁ Ἑρμῆς, τουτέστιν ὁ ἰσχυρός· Υ σῶκος ἐριούνιοσ“ |
| α 849 | Ἀντίστοιχον · ἐκ τοῦ στοῖχος. τὸ στοι δίφθογγον· ὅσα ῥήματα ἐν κινήσεσιν εὑρίσκονται γεννῶντα τὸ ο ταῦτα τὸ ε προειλήφασιν. ἔστι τὸ ῥῆμα στείχω καὶ στιχῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων ἀπὸ τοῦ στίξ στιχός, καὶ ἀπὸ τοῦ στείχω στοῖχος καὶ ἀντίστοιχον |
| α 850 | Ἀντίχειρ · παρὰ τὸ ἴσον αὐτὸν δύνασθαι τῇ ὅλῃ χειρί. Φωτίου |
| α 851 | Ἀντλῶ · παρὰ τὸ ἄντλον· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀνατλᾶν καὶ καρτερεῖν ἐκεῖσε τὸ ὕδωρ τὸ διὰ τῶν ἐσφιγμένων πόρων εἰσερχόμενον |
| α 852 | Ἄντρον · παρὰ τὸ ἄνω τετρῆσθαι, ἤγουν τετρυπῆσθαι. καὶ εἰς τὸ Μάνδρα |
| α 853 | Ἄντυγες · παρὰ τὸ ἀνωτάτω τετύχθαι. ὁμοίως καταῖτυξ |
| α 854 | Ἀντῶ · εἰς τὸ Ποδάρκης |
| α 855 | Ἀντώνιος · ἄνθος ὀνήσεως ἢ ἀντὶ ὠφελείας· ἀντὶ γὰρ. ἀντὶ δὲ. Παῦλος ὁ ἁπλούστατος |
| α 856 | Ἀντωνυμία ·. ἀντὶ τοῦ καὶ οὗτος παρῆν. καὶ εἰς τὸ Οὗτος |
| α 857 | Ἀνύποιστος · ἀνυποφόρητος, ἀνυπομόνητος. ἀπὸ τοῦ οἴω τοῦ σημαίνοντος τὸ φέρω γίνεται οἰστός, καὶ μετὰ τῆς ὑπό προθέσεως ὕποιστος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνύποιστος |
| α 858 | Ἀνυστής · εἰς τὸ Ὑπόδρα. ὁμοίως καὶ ἀνύτης |
| α 859 | Ἀνύω Β · παρὰ τὸ ἄνω, τὸ πράττω. τὸ δὲ ἄνω διφορεῖται κατὰ τὸν χρόνον· ἔστι γὰρ παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ μακρὸν καὶ βραχύ, μακρὸν μὲν οἷον Κ μάλα γὰρ νὺξ ἄνεται“, βραχὺ δὲ ὡς ἐν τῷ Σ ὅππως Ἥφαιστος γ’ ἐθέλοι καὶ ἔργον ἄνοιτο“. τὸ δὲ ἀνύω ἀεὶ ὁ ποιητὴς ἐν συστολῇ παραλαμβάνει. καὶ εἰς τὸ Μήνυμα καὶ Ὠκεανός |
| α 860 | Ἀνώγεον · ἐκ τοῦ ἄνω καὶ τοῦ γέα· τὸ ἄνω ὂν τῆς γῆς |
| α 861 | Ἀνώγειον · παρὰ τὸ ἄνω ἐπίρρημα καὶ τὸ γέα ὄνομα γέγονε κατὰ κρᾶσιν ἀνώγειον. Ὁμήρου |
| α 862 | Ἀνώγω Β · τὸ νω μέγα. ἐκ τοῦ ἀνάγω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἄναξ· ὁ μέλλων ἀνάξω, ὁ μέσος παρακείμενος ἀνῆγα, καὶ ὥσπερ ἐκ τοῦ πέπληγα μέσου παρακειμένου ἐγένετο πεπλήγω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀνῆγα μέσου παρακειμένου γίνεται ῥῆμα ἀνήγω, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν γίνεται ἀνώγω· τοῖς γὰρ ἀνάσσουσι καὶ ἄρχουσι πέφυκε τὸ κελεύειν. ἔχει δὲ μέλλοντα· Ο πληθὺν μὲν ποτὶ νῆας ἀνώξομεν ἀπονέεσθαι“ |
| α 863 | Ἀνωϊστί δ · ἀπροσδοκήτως. παρὰ τὸ οἴω ὀΐω ὀϊστί, καὶ ἐπεκτάσει τοῦ ο εἰς ω μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἀνωϊστί |
| α 864 | Ἀξιέραστος · ὁ ἄξιος τοῦ ἐρᾶσθαι |
| α 865 | Ἄξιος. εἰς τὸ Ἰξίων |
| α 866 | Ἄξυλον Ζ · ὄνομα κύριον· παρὰ τὸν ἄξω μέλλοντα. τὰ διὰ τοῦ υλος τρισύλλαβα ποικίλα περὶ τὴν τάσιν εὑρίσκονται· δάκτυλος, Δερκύλος, καμπύλος, κρωβύλος |
| α 867 | Ἀοίδιμος · ὥσπερ παρὰ τὸ βουλή γίνεται βούλιμος, οὕτως καὶ ἀοίδιμος παρὰ τὸ ἀοιδή ὡς τροφή τρόφιμος |
| α 868 | Ἀοίδιμος · ἀοιδῆς ἄξιος, ἤγουν ᾠδῆς |
| α 869 | Ἀοιδός γ · ὄνομα ἐπίθετον· παρὰ τὸ ἀείδω ἀοιδός. τὸ ἀείδω κατὰ συναλιφὴν γέγονεν ᾄδω· ὁμοίως καὶ τὸ ἀοιδός ᾠδός, καὶ τὸ ἀοιδή ᾠδή. ἀπὸ τοῦ ἀοιδός ἀοιδῶ ῥῆμα παρῆκται, εἶτα ὡς τὸ κνήθω κνηθιῶ, μείδω μειδιῶ, οὕτως καὶ ἀοιδῶ ἀοιδιῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀοίδιμος |
| α 870 | Ἄορ · τὸ ξίφος· παρὰ τὸ ἀείρω ἄορ |
| α 871 | Ἄορες · εἰς τὸ Ὤρεσσι |
| α 872 | Ἀόριστος · εἰς τὸ Ἐῴκει |
| α 873 | Ἀοσσητήρ · ὁ βοηθός, ὁ μὴ περιμένων ὄσσαν καὶ φήμην· ἔθος γὰρ τοῖς παλαιοῖς τοῦτο, πυνθανομένοισ μαντείας βοηθεῖν |
| α 874 | Ἀπαινής · εἰς τὸ Ἀπηνής |
| α 875 | Ἀπαιωρήσας · ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ κουφίζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω αἰωρῶ αἰωρήσω ὡς ἐπὶ τοῦ εἴωθα, ὅπερ ἐστὶν ἀπὸ τοῦ ἔθω, ἔσω, εἶκα, εἶθα, πλεονασμῷ τοῦ ω εἴωθα, καὶ. ἀφῆκα ἀφέηκα πλεονασμῷ τοῦ ε. ᾐώρακα καὶ ᾐώρηκα καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεωσ ἀπαιωρῶ, ἀπαιωρήσω, ὁ ἀόριστος ἀπῃώρησα καὶ ἡ μετοχὴ ἀπαιωρήσας |
| α 876 | Ἁπαλόν · ἐκ τοῦ ἁπαλός· τοῦτο ἐκ τοῦ ἁφή ἁφαλόν καὶ ἁπαλόν, οἱονεὶ τὸ εὐαφὲς καὶ τρυφερόν |
| α 877 | Ἁπαλός · παρὰ τὸ ἁφή· ὁ τῇ ἁφῇ εἴκων, ἁφαλός τις ὤν, ὡς ἐξαπίνης ἐξαίφνης. Ὁμήρου |
| α 878 | Ἀπάνευθεν Α · ἐπίρρημα τοπικόν· ἐκ τῆς ἀνά προθέσεως ἄνευ, ἄνευθεν καὶ ἀπάνευθεν, ὡς ἀπὸ τοῦ ἄτερ ἄτερθεν καὶ ἀπάτερθεν. σημαίνει δὲ τὸ χωρίς |
| α 879 | Ἁπαξαπλῶς · εἰς τὸ Ὑπόδρα. Φίλωνος Ἐρεννίου |
| α 880 | ἀπαρασκεύαστον διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ δι’ ἑαυτοῦ τὴν χορηγίαν ἔχων ἀπαράσκευος ἂν λέγοιτο, ὁ δὲ δι’ ἑτέρου ἀπαρασκεύαστος· ὁ μὲν ἄρχων ὁ μονομάχον δοῦναι θέλων ἀπαράσκευος λέγεται, ὁ δὲ μονομάχος ἀπαρασκεύαστος |
| α 881 | Ἀπαργμάτων · τῶν τελείων θυσιῶν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἄρχω ἀπάρχω ἄπαργμα |
| α 882 | Ἀπάτη · ἀάτη καὶ πλεονασμῷ τοῦ π ἀπάτη |
| α 883 | Ἀπαυθαδιάζω · ἐκ τοῦ αὐθάδης γίνεται ῥῆμα αὐθαδίζω καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀπαυθαδιάζω. τὸ δὲ αὐθάδης ἐκ τοῦ ἅδω, τὸ ἀρέσκω, καὶ τῆς αὐτός ἀντωνυμίας· ὁ ἑαυτῷ ἀρέσκων. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 884 | Ἀπέδου · ἔστι δίδωμι, ὁ μέλλων δώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, ὁ μέσος παθητικὸς ἐδόμην, τὸ δεύτερον ἔδοσο καὶ ἔδου καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀπέδου |
| α 885 | Ἀπειθής · εἰς τὸ Δυσπειθής |
| α 886 | Ἀπειλή · παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι ἐλέους, ἢ παρὰ τὸ ἀπείλλειν· ἀπείλλειν δέ ἐστι τὸ εἴργειν |
| α 887 | Ἀπειλῶ · ἢ σημαίνει τὸ εὔχομαι, ἤγουν ὑπισχνοῦμαι, καὶ γίνεται παρὰ τὰς πέλλας, ὃ σημαίνει τὰς φιάλας, δι’ ὧν σπένδοντες εὔχονται· ἢ τὸ ἀπειλεῖν σημαίνει τὸ ὑπισχνεῖσθαι· καὶ γὰρ ἡ ἀπειλὴ ὑπόσχεσίς ἐστι κακοῦ |
| α 888 | Ἀπειλημμένοι · συνειλημμένοι, συγκεκλειμένοι, κεκρατημένοι· ἀπὸ τοῦ λήβω, ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος λέλημμαι, καὶ Ἀττικῶς εἴλημμαι |
| α 889 | Ἄπειρος · ὅτε τὸν ἀμαθῆ σημαίνει, γίνεται ἀπὸ τοῦ πεῖρα ἄπειρος, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τῆς πείρας· ὅτε δὲ τὸν μέγαν, ἀπὸ τοῦ πέρας γίνεται ἄπερος καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἄπειρος, οἱονεὶ ὁ μὴ ἔχων πέρας |
| α 890 | Ἀπειρητός · ἀμαξιτός, ἀτραπιτός |
| α 891 | Ἀπέκτατο · ἐκ τοῦ κτῶ, τὸ φονεύω, καὶ παράγωγον κτῆμι, ἔκταμαι, ἐκτάμην, ἔκτασο, ἔκτατο καὶ ἀπέκτατο |
| α 892 | Ἀπέκτα · ἐφόνευσεν |
| α 893 | Ἀπελάτης · κλέπτης· ἐκ τοῦ ἀπελαύνειν τὴν ἀγέλην |
| α 894 | Ἀπερρωγός · ἐκ τοῦ ῥήσσω, τὸ ῥηγνύω |
| ε 3 | ἐξελεύθερος διαφέρει· ἀπελεύθερος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἐκ δούλου ἠλευθερωμένος· ἐξελεύθερος δὲ ὁ γενόμενος διὰ χρέα προσήλυτος ἢ κατὰ ἄλλην τινὰ αἰτίαν δουλεύσας |
| α 895 | Ἀπεκτόνει · ἐκ τοῦ κτείνω |
| α 896 | Ἀπεμυθεόμην Ι · ἀπηγόρευον, ἐκώλυον. μυθέω μυθῶ |
| α 897 | Ἀπελεύθερος · εἰς τὸ Ἐξελεύθερος |
| α 898 | Ἀπέλεθρον · δύναμιν ἀμέτρητον |
| α 899 | Ἄπενος · εἰς τὸ Ἄφενος |
| α 900 | Ἀπεοικότα · ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ |
| α 901 | Ἀπερισπάστως · ἀφροντίστως |
| α 902 | Ἀπερείσια Α · ἐκ τοῦ πέρας ἄπερος, ἄπειρος, ἀπειρέσιος καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ ι ἀπερείσιος |
| α 903 | Ἀπερύκειν · κωλύειν, κατέχειν, κρατεῖν. ἐρύω ἐρύκω ἀπὸ τοῦ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, ἐράκω καὶ ἐρύκω κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς υ ἢ παρὰ τὸ ἔργω, τὸ σημαῖνον τὸ κωλύω, ἐργύω καὶ ἐρύκω· κυρίως γὰρ ἐρύκειν τὸ ἐν τῇ γῇ κατέχειν |
| α 904 | Ἀπεμόρξατο · ἀπὸ τοῦ ἀμέλγω ἀμέλξω, ἤμελξα, ἠμελξάμην, ἠμέλξατο, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ τοῦ λ εἰς ρ ἀπεμόρξατο. σημαίνει τὸ ἀπεδάκρυσεν |
| α 905 | Ἀπεμόρξατο · ἀπενίψατο ἢ ἀπεδάκρυσεν. καὶ εἰς τὸ Ἀπωμόρξατο |
| α 906 | Ἀπερείσια · ἐκ τοῦ πέρας· ὧν οὐκ ἔστι πέρας |
| α 907 | Ἀπεστύπαζον · τύπτω, τυπάζω, ἐτύπαζον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀπεστύπαζον |
| α 908 | Ἀπέχθυεν · ἀπεχώριζεν |
| α 909 | Ἄπεσαν · ἀπέβαλον. διὰ τί προπαροξύνεται; πᾶν ῥῆμα εἰς αν λῆγον χρόνῳ βραχεῖ παραληγόμενον ἁπλοῦν ἢ σύνθετον, ὅ ἐστι ῥῆμα ὑπερδισύλλαβον, προπαροξύνεται, εἰ μὴ Δωρικὸν εἴη· προπερισπᾶται δὲ μακρᾶς οὔσης τῆς παραληγούσησ. ὅθεν τὸ μὲν ἄπεσαν τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν, τὸ δὲ ἀπεῖσαν οὐκέτι |
| α 910 | Ἀπεσκοράκιζεν · ὕβριζεν, ἐξέρριπτεν, ἢ ἐχλεύαζεν, εἰς ἐρημίαν ἔπεμπεν. Ἀριστοτέλης φησὶ λοιμοῦ κατασχόντος καὶ κοράκων πολλῶν γενομένων τοὺς ἀνθρώπους θηρεύοντας αὐτοὺς καὶ περικαθαίροντας ἐᾶν ζῶντας καὶ ἐπιλέγειν τῷ λοιμῷ· φεῦγ’ ἐς κόρακασ“. Ἀριστείδης δὲ ἀποδίδωσι διὰ τὸ ἐν τραχέσι τόποις καὶ κρημνώδεσιν νεοττοποιεῖσθαι. λέγειν ἡμᾶς τὴν παροιμίαν φεῦγ’ ἐς κόρακασ“ |
| α 911 | Ἀπέχθεια · ἐκ τοῦ ἀπεχθής |
| α 912 | Ἀπετίννυον . ἐκ τοῦ τίω, τὸ ἀνταποδίδωμι, γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν τίνω καὶ κατὰ παραγωγὴν τιννύω |
| α 913 | Ἀποσκορακίζω · ἐκ τοῦ κόραξ κόρακος κορακίζω καὶ σκορακίζω· σημαίνει δὲ τὸ καταλιμπάνω. ζήτει ἑτέραν ἱστορίαν περὶ τοῦ σκορακίζω ἐν τοῖς Ἐπιμερισμοῖς εἰς ψαλμὸν κ |
| α 914 | Ἀπεχθής · τὸ ἀρσενικόν· καὶ τὸ θηλυκὸν ἡ ἀπεχθής. γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἀπό πρόθεσιν καὶ τὸ ἔχθος· σημαίνει δὲ τὴν ἔχθραν |
| α 915 | Ἀπέχω · εἰς τὸ Ἀπὸ ἧς |
| α 916 | Αἴπη · εἰς τὸ Αἰπόλος |
| α 917 | Ἀπηγόρευσεν · ἀπεῖπεν, παρεκελεύσατο. γίνεται δὲ ἐκ τῆς ἀπό προθέσεως καὶ τοῦ ἀγορεύω ἀπαγορεύω, ἐξ οὗ καὶ ὁ ἀόριστος ἀπηγόρευσεν. σημαίνει δὲ τὸ ἀπαγορεύω τὸ ἀπαναίνομαι, ὅ ἐστιν ἀρνοῦμαι· τοῦτο ἐκ τοῦ ναί ἐπιρρήματος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ναίνω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀναίνω, τὸ ἀπαρνοῦμαι, καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀπαναίνω. καὶ εἰς τὸ Ἀπηνήνατο ἐκ τούτου οὖν τὸ ἀπαγορεύω |
| α 918 | Ἀπηλγηκώς · ἀναισθητήσας· παρὰ τὸ περιφρονῆσαι τοῦ ἄλγους |
| α 919 | Ἀπεκαίνυτο · καίνω, καινύω, καίνυμαι, ἐκαινύμην, ἐκαίνυτο |
| α 920 | Ἀπηλεγέως · ἐπίρρημα· σημαίνει τὸ ἀποτόμως. ἔστιν ἀλέγω, τὸ βοηθῶ· ἐκ τούτου γίνεται ἀλεγής καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀπηλεγής, καὶ τὸ ἐπίρρημα ἀπηλεγέως. ἢ παρὰ τὸ ἀλέγειν, ἤγουν ἀφροντιστεῖν |
| α 921 | Ἀπηλιώτης · ὁ ἄνεμος· διὰ τὸ πνεῖν ἐκ τῆς ἡλίου ἀναφορᾶς, ἤγουν ἀνατολῆς |
| α 922 | Ἀπηνήνατο · ἔστιν ἐπίρρημα συγκαταθέσεως ναί, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ῥῆμα ναίνω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀναίνω, τὸ ἀπαρνοῦμαι, καὶ ὁ πρῶτος ἀόριστος ἐνεργητικὸς ἤνηνα, καὶ ὁ μέσος ἠνηνάμην, ἠνήνατο, καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀπηνήνατο |
| α 923 | Ἀπηλεγέως · ἀποτόμως, σκληρῶς, κεκριμένως, ἀπαγορευτικῶς, διαρρήδην. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀπολέξαι, ὅ ἐστιν εἰπόντα παύσασθαι· ἢ ἀποληγομένως· φιλοσύντομος γὰρ ἡ δεινοπάθεια· οἱ γὰρ λύπην οὐ θέλοντες διαφυγεῖν τὰς χρηστὰς κόπτουσιν ἐλπίδας |
| α 924 | Ἀπηλγηκότες · ἀποκαμόντες, ἀπελπίσαντες, καὶ ἀμεριμνήσαντες, ἢ ἀναισθήτως ἔχοντες |
| α 925 | Ἀπηνής · ὁ σκληρός. αἰνῶ, καὶ μετὰ τῆς ἀπό ἀπαινῶ, καὶ ἐκ τούτου ἀπαινής καὶ ἀπηνής, ὁ ἄποθεν τοῦ αἰνεῖσθαι· καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου προσηνής, ὁ ὢν ἐγγὺς τοῦ αἰνεῖσθαι. ἢ ἀπὸ τοῦ αἶνος, ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον, γίνεται αἰνής καὶ προσηνής, ὁ εὐπροσήγορος καὶ πρᾶος, παρὰ τὸ ἐγγὺς εἶναι τοῦ αἰνεῖσθαι· οὕτως ἐκ τοῦ ἐναντίου παρὰ τὸ αἶνος, ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον, μετὰ τοῦ ἀπό τοῦ δηλοῦντος τὸ πόρρω γίνεται ἀπηνής, ὁ πόρρω ὢν τοῦ αἰνεῖσθαι. ἢ ὁ μὴ ἡνίαις εἴκων, οἱονεὶ ὁ σκληρός, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων. ἔστι δὲ τριγενές |
| α 926 | Ἀπηνής · ὁ σκληρός, ὠμός. ἀπινὴς δὲ ὁ καθαρός |
| α 927 | Ἀπηχθημένος · μεμισημένος· παρὰ τὸ ἔχθος, ὅ ἐστι μῖσος. καὶ εἰς τὸ Ἀπεχθής |
| α 928 | Ἀπία Γ · ἡ Πελοπόννησος καὶ τὸ δένδρον. τὸ πι ι. καὶ πόθεν γίνεται; ἀπὸ Ἄπιδος τοῦ Φορωνέως παιδός. ἢ παρὰ τὸ ἄπιδος, ὃ σημαίνει τὸ ἀπίδιον, ἡ ἐν καταξήροις τόποις ὑπάρχουσα· ἐκ τοῦ πίω γίνεται, ὃ σημαίνει τὸ πίνω, ἐξ οὗ καὶ γίνεται ἐκβολῇ τοῦ ν · ἐκ τούτου οὖν γίνεται ἄπιος καὶ τὸ θηλυκὸν Ἀπία, ἡ ἐν πολλοῖς ἔτεσι διψήσασα· καὶ Ὅμηρος Δ πολυδίψιον Ἄργος ἱκοίμην“. ἡ γὰρ πόλις ἐστὶν ἡ Ἑλλάς, ἡ δὲ χώρα Ἀπία· ἥτις ὕστερον ἀπὸ τοῦ Πέλοπος καὶ τοῦ νῆσος ἐκλήθη Πελοπόννησος. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ πρῶτον πεφυτεῦσθαι ἀπίους |
| α 929 | Ἄπιον · τὸ ἀπίδιον· παρὰ τὸ ἐν τῇ ξηρᾷ γῇ θάλλειν τὴν τοιαύτην ὀπώραν |
| α 930 | Ἄπιος · ἡ ὄχνη καλουμένη γενικῶς· ὅτι πρῶτον ἐν Ἀπίᾳ, ἤγουν ἐν Πελοποννήσῳ, γέγονεν· ἢ παρὰ τὸ ἐν διψηροῖς τόποις φύεσθαι· ἢ διὰ τὴν πιότητα τοῦ χυλοῦ αὐτῆς. Ἀπία δὲ ἡ Πελοπόννησος |
| α 931 | Ἀπίθησε Α · ὁ ἀόριστος πρῶτος· ἔστι γὰρ τὸ θέμα αὐτοῦ πιθῶ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι ὁ μέλλων πιθήσω, ὁ ἀόριστος ἐπίθησα, ὅθεν καὶ τὸ ἀπεγράφης πιθήσασ“ καὶ πάλιν ἀπιθῶ ῥῆμα. τὰ λοιπὰ δῆλα |
| α 932 | Ἄπιος · ἡ ἥκιστα πίνουσα· ἥδεται γὰρ ἐν τῇ ξηρᾷ γῇ ἡ τοιαύτη ὀπώρα. ἔστι δὲ ὀπώρα οὕτω λεγομένη |
| α 933 | Ἀπίθησεν Β · ἀπεσόβησεν τὸ πι ι. οἱ μέν, ὅτι ἐκ τοῦ ἀπειθής ἐστιν, καὶ ἡ μὲν ἐν τῇ συνήθεια διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ὁ δὲ κανὼν διὰ τοῦ ι. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι τὰ ἀπὸ βαρυτόνων μεταγόμενα εἰς περισπώμενα συστέλλει τὴν παραλήγουσαν, οἷον ἔστι τὸ φείδω, καὶ γινόμενον περισπώμενον γράφεται διὰ τοῦ ι φιδῶ καὶ Ο πεφιδήσεται“· οὕτω δέ ἐστι καὶ τὸ ἀπιθῶ. διὰ τί περισπᾶται; τὰ εἰς θω λήγοντα ῥήματα ἔχοντα ὄνομα προϋποκείμενον περισπᾶται, οἷον μυθῶ |
| α 934 | Ἁπλότης μωρίας διαφέρει· ἁπλότης γάρ ἐστιν φρόνησις ἀπηλλαγμένη πανουργίας, καὶ οἷον ἁπλῆ τις οὖσα καὶ μὴ μεμιγμένη δυστροπίᾳ· μωρία δὲ ἐρημία φρενῶν |
| α 935 | Ἁπλοῦς · ὥσπερ ἀντὶ τοῦ μία γράφομεν α οὕτω καὶ ἐκ τοῦ α γίνεται ἁπλοῦς· οὐχὶ δὲ κατὰ σύνθεσιν. ὁμοίως καὶ ἀπὸ τοῦ δίς διπλοῦς καὶ ἀπὸ τοῦ τρίσ τριπλοῦς. περισπᾶται· ὁμοίως καὶ τὰ θηλυκὰ αὐτῶν, οἷον διπλῆ τριπλῆ τετραπλῆ· οὐ γίνεται δὲ ἀπὸ συναιρέσεως, οἷον ἁπλόος ἁπλοῦς, ἐπειδὴ τὸ θηλυκὸν αὐτῶν ἁπλόα διπλόα τριπλόα τετραπλόα εἶχεν εἶναι. ἁπλοῦς ἁπαλός δασύνεται· ἡνίκα δὲ γένηται κατὰ τροπὴν ψιλοῦται |
| α 936 | Ἁπλοῦς · παρὰ τὸ α τὸ σημαῖνον τὸ ἕν, καὶ πέλω, τὸ ὑπάρχω, ἄπελος καὶ ἐν συγκοπῇ ἁπλοῦς, ὁ πέλων εἷς |
| α 937 | Ἁπλοῦν · τὸ μὴ ἐκ πλειόνων ἔχον τὴν σύστασιν |
| α 938 | Ἄπλητα · οἱονεὶ ἄπληστα, κατὰ διάλεκτον λέγεται δὲ καὶ ἄπλετον ἀποκοπῇ τοῦ ς. σημαίνει δὲ τὰ ἄμετρα καὶ πολλά. ἐπιτατικὸν τὸ α |
| α 939 | Ἄπληστος · ἐκ τοῦ πλῶ, τὸ πληρῶ· ἄπλετον, μέγα |
| α 940 | Ἀπληστία · διὰ τοῦ ι γράφεται· οὐ γὰρ εἴρηται ἀπληστεύομαι, ἵν’ ἐκ τούτου γράφοιτο διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἀντὶ δὲ τοῦ παρὰ τοῖς ἰδιώταις λεγομένου ἀπληστεύομαι ἀπληστηριάζομαι εἴρηται παρὰ τοῖς ἀρχαίοις |
| α 941 | Ἀπὸ ἄρσεων · ἀπὸ βασταγμάτων. πόθεν ἄρσις; παρὰ τὸ αἴρω, τὸ βαστάζω, ὁ μέλλων ἀρῶ, ἦρκα, ἦρμαι, ἦρσαι καὶ ἄρσις, τὸ εἰς ὕψος βασταζόμενον |
| α 942 | Ἀποβρίζω · τὸ ἀπὸ βορᾶς νυστάζω· παρὰ τὸ βοράν καὶ τὸ ἵζω, τὸ κατανεύω |
| α 943 | Ἀποαίρεο Α · αἱρῶ καὶ τὸ παθητικὸν αἱροῦμαι, ὁ παθητικὸς παρατατικὸς ᾑρούμην, τὸ δεύτερον ᾑροῦ, καὶ τὸ προστακτικὸν αἱροῦ, καὶ κατὰ διάλυσιν αἱρέο, καὶ ἐν συνθέσει ἀποαίρεο |
| α 944 | Ἀποαιρεῖσθαι Α · ἁρπάζειν, ὅ ἐστιν ἀφαιρεῖσθαι· κατὰ τὸ πλῆρες, τῆς ἀπό προθέσεως μὴ συγκοπείσης. Ὁμήρου |
| α 945 | Ἀποαίρεο Α · ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ· ἀπὸ τοῦ αἱρῶ, τὸ καταλαμβάνω, τὸ προστακτικὸν αἱροῦ, καὶ κατὰ διάλυσιν αἱρέο, καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀποαίρεο |
| α 946 | Ἀποβουκολῶ · σημαίνει τὸ ἀπατῶ καὶ πλανῶ |
| α 947 | Ἀποβρίξαι · τὸ ἀπὸ βορᾶς νυστάξαι |
| α 948 | Ἀπόγονος · εἰς τὸ Ἔκγονος |
| α 949 | Ἀπόκρισις · λεγομένη διὰ τὸ πάνυ ἀρέσκειν τοῖς ἀκροαταῖς |
| α 950 | Ἀποδαρθεῖν · μήτ’ ἄρτον αἱρεῖσθαι μήτ’ ἀποδαρθεῖν“, τουτέστι κοιμηθῆναι. ἔστι ῥῆμα δρήθω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδραθον, Ἀττικῶς ἔδαρθον, τὸ ἀπαρέμφατον δαρθεῖν. κατὰ ἀντίφρασιν· δρῶ γὰρ τὸ ἐνεργῶ, οὗ παράγωγον δρήθω· οἱ δὲ κοιμώμενοι οὐδὲν ἐνεργοῦσι. συντάσσεται δὲ τὸ δρῶ μετὰ δοτικῆς |
| α 951 | Ἀπόδειξις · ἀπὸ τοῦ ἀπόδεξις, κατὰ Ἡρόδοτον καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀπόδειξις |
| α 952 | Ἀποδημία ἐπιδημίας διαφέρει· ἀποδημία μὲν γάρ ἐστιν ἡ ἀφ’ ἑτέρου τόπου ἐφ’ ἕτερον ἔξοδος, ἐπιδημία δὲ ἡ εἰς τὸν αὐτὸν τόπον ἐπάνοδός τε καὶ ὑποστροφή, ᾗ ἐξῆλθέ τις |
| α 953 | Ἀποδόκιμος · εἰς τὸ Ἀπόνοια |
| α 954 | Ἀποδοῦναι · εἰς τὸ Δοῦναι |
| α 955 | Ἀπόδρομος · εἰς τὸ Γέρων |
| α 956 | Ἀπόειπε Γ · πᾶν προστακτικὸν δισύλλαβον βραχυκατάληκτον ἑνικὸν ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον, οἷον ἐλθέ πρόελθε, βαῖνε πρόβαινε. Ὁμήρου |
| α 957 | Ἀπὸ ἧς Β · οὐκ ἀναστρέφεται ἡ πρόθεσις, ἐπειδὴ ἡ ἀπό πρόθεσις συντασσομένη μετὰ γενικῆς τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάσσει, ὡς ἐν τῷ Β φίλης ἀπὸ πατρίδος αἴησ“· καὶ δηλοῖ χωρισμόν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἀπέχω, τὸ πόρρωθεν ἐμαυτὸν καὶ καθιστῶ, καὶ ἀποβάλλω καὶ ἀπορρίπτω καὶ τῶν ὁμοίων |
| α 958 | Ἀποθέσθαι ·. διὰ τί μὴ ἦν ἀπόθεσθαι; πᾶν ἀπαρέμφατον συντιθέμενον φυλάττει τὸν ἴδιον τόνον |
| α 959 | Ἀπόθου · εἰς τὸ Προοῦ. Ὁμήρου |
| α 960 | Ἀποθύμια · ἀπὸ τοῦ θύω θυμός, ἀπόθυμος, ἀφ’ οὗ τὸ ἀποθύμια. Ὁμήρου |
| α 961 | Ἄποινα Β · οἱ μέν, ἐκ τοῦ φόνος ἄφονος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἄφοινος ἄποινος καὶ ἄποινα, ἄφοινά τινα ὄντα τὰ ὑπεξαιροῦντα τοῦ φονικοῦ· οἱ δέ, ἐκ τοῦ ποινή, ἡ τιμωρία, γίνεται ἄποινος, ἢ ἐκ τοῦ φονή, ὃ σημαίνει τὸν τόπον τῶν ἀναιρουμένων, Κ ἄνδρας τ’ ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσι“. καὶ προπαροξύνεται· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν εἰς ος γινόμενα ἀρσενικὰ προπαροξύνεται, οἷον ὥρα ἄωρος, ποινή ἄποινος. τὸ δὲ ποινή ἐκ τοῦ φόνος γίνεται φονή καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν γίνεται ποινή, ἐξ οὗ καὶ ἀνάποινον. τετραχῶς γὰρ τὰ εἰς η θηλυκὰ συντίθεται· ἢ γὰρ φυλάττουσιν τὸ αὐτὸ τέλος, ὡς τὸ μάχη Ἀνδρομάχη, ἢ προσλαμβάνουσι τὸ ς ὡς τὸ γυνή μισογύνησ, ἢ τρέπουσιν τὸ τέλος εἰς ος ὡς τὸ φωνή ἄφωνος, κεφαλή ἐγκέφαλοσ, ἢ μεταποιοῦσιν εἰς ον οὐδέτερον, ὡς τὸ πύλη Δίπυλον καὶ τετράπυλον, ποινή ἀνάποινον· λέγεται δὲ ἐπιρρηματικῶς. καὶ τὸ ἀποινῶ ἀποινᾷς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, τουτέστι τὸ χρήματα εἰσπράττομαι. τὸ δὲ φόνος παρὰ τὸ φένω, τὸ ἀναιρῶ, ὡς λέγω λόγος· τὸ δὲ φένω παρὰ τὸ ἔνω, τὸ φονεύω, ἐξ οὗ καὶ Ἐνυάλιος καὶ Ἐνυώ, ἡ πολεμικὴ θεός· τὸ δὲ ἔνω παρὰ τὸ ἔω, τὸ τελειῶ. πλεονάζει δὲ τὸ ν πολλάκις ἐν ταῖς στερήσεσιν, οἷον ἄξιος ἀνάξιος, αἰσχυντηρός ἀναίσχυντος, αἰδής ἀναιδής, ἀνδρός ἄνανδρος. καὶ εἰς τὸ Ποινή. Ὁμήρου |
| κ 1 | κλισιάων Β · ἀναστρέφεται. καὶ πότε δεῖ ἀναστρέφεσθαι; ὧδε ἀναστρέφεται. διὰ τί; ἐπειδὴ αἱ ἀναστρεφόμεναι προθέσεις, ὅτε μεταξὺ δύο κυρίων ἢ προσηγορικῶν εὑρεθῶσι συνδέσμου συνπαραλαμβανομένου μετὰ τὴν πρόθεσιν, ἀναστρέφονται, οἷον Β νεῶν ἄπο καὶ κλισιάων“, Ἀγαμέμνονος πέρι καὶ Ἀχιλλέωσ“. καὶ ἐὰν μεταξὺ πέσῃ δύο ὀνομάτων ἡ πρόθεσις, τοῦ μὲν κυρίου ὄντος, τοῦ δὲ ἑτέρου προσηγορικοῦ ἢ ἐπιθετικοῦ, ἐν πᾶσι τούτοις ἀναστρέφειν δεῖ τὴν πρόθεσιν, οἷον Ζ μάχῃ ἔνι κυδιανείρῃ“ |
| α 962 | Ἀποκαραδοκίαν · ἀντὶ τοῦ ἐλπίδα· παρὰ τὸ τοὺς ἀποσκοποῦντάς τι καὶ ἐλπίζοντας τῇ κεφαλῇ τὸ ἦθος ὑποσημαίνειν. κάρα δὲ ἡ κεφαλή· δοκεῖν δὲ τὸ ἀποβλέπειν καὶ ἐλπίζειν. Ἐρεννίου |
| ε 4 | ἐκποίητος διαφέρει· ἀποκήρυκτος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἐπ’ ἀδικήμασι τῆς οἰκίας ἐκβληθείς, ἐκποίητος δὲ ὁ δοθεὶς ἑτέρῳ. οὕτως Ἐρατοσθένης |
| α 963 | Ἀποκναιόμενοι · διαφθειρόμενοι, ἀποκοπτόμενοι, ἀπολλυόμενοι, λυπούμενοι, ὀδυνώμενοι. ἔστι ῥῆμα κτῶ, ὃ σημαίνει τὸ φονεύω, οὗ τὸ παράγωγον κταίνω, ἀποβολῇ τοῦ τ καίνω, καὶ μεταθέσει κναίω. τὸ δὲ κτῶ συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| α 964 | Ἀποκναίεις · παρὰ τὸ κτῶ κταίνω, ὅθεν καὶ τὸ ἀπέκτα“, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ καίνω καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ν κναίω καὶ ἀποκναίω καὶ ἀποκναίεις |
| α 965 | Ἀπολαύσω · παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω, οὗ τὸ παράγωγον λαύω λαύσω καὶ ἀπολαύσω |
| α 966 | Ἄπολλον Β · κλητική· καὶ ἡ εὐθεῖα Ἀπόλλων, καὶ κλίνεται Ἀπόλλωνος. ὁ κανών· τὰ εἰς λων ὀνόματα βαρύτονα, εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβάς, φυλάσσει τὸ ω ἐπὶ γενικῆς, οἷον Ἀσκάλλων Ἀπόλλων Δόλων. καὶ ἔστι ἡ κλητικὴ Ἄπολλον καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον. διὰ τί; τὰ εἰς ων σύνθετα ὑπὲρ δύο συλλαβάς, ὅταν εἰς ον εἴη ἡ κλητική, ἀναβιβάζει τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς. τί ἐστιν ὅταν εἰς ον εἴη ἡ κλητική“; συνεξακούεται τὸ εἰς ο μικρόν. γράφουσι τὴν κλητικήν. πρόσκειται δὲ ὅταν ἔχωσι τὴν κλητικὴν εἰς ον διὰ τοῦ ο μικροῦ“ διὰ τὸ ὦ χαλκοχίτων καὶ ὦ φιλοπλάτων· ταῦτα γὰ εἰς ων ἔχουσι τὴν κλητικήν, ἀλλὰ διὰ τοῦ ω μεγάλου, καὶ οὐκ ἀναβιβάζει τὸν τόνον ἐπὶ τῆς κλητικῆς. τί ἐστι τὸ ὅταν εἰς ον εἴη ἡ κλητική“; συνεξακούεται τὸ εἰς ο μικρόν, οἷον Ἀγάμεμνον ὀλβιόδαιμον κακόδαιμον Αὐτόμεδον χαμαίλεον Ἄπολλον· ταῦτα γὰρ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφουσι τὴν κλητικήν. πρόσκειται δὲ ὅταν ἔχωσι τὴν κλητικὴν εἰς ον διὰ τοῦ ο μικροῦ“ διὰ τὸ ὦ χαλκοχίτων καὶ ὦ φιλοπλάτων· ταῦτα γὰρ εἰς ων ἔχουσι τὴν κλητικὴν καὶ τὰ ἑξῆς. πρόσκειται ὑπὲρ δύο συλλαβάσ“ διὰ τὸ ἄκμων ὦς ἄκμον· τοῦτο γὰρ σύνθετόν ἐστι παρὰ τὸ α τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ καμών, ἀκάμων καὶ συγκοπῇ ἄκμων, ὁ πάνυ κάμνων. ἔχει οὖν τοῦτο διὰ τοῦ ο τὴν κλητικὴν καὶ οὐ προπαροξύνεται κατὰ τὴν κλητικήν, ἐπειδὴ δισύλλαβόν ἐστι. πρόσκειται σύνθετα“ διὰ τὸ Ἱκετάων καὶ Μαχάων καὶ Ἀρετάων· ταῦτα γὰρ οὐ προπαροξύνονται κατὰ τὴν κλητικήν, ἀλλὰ προπερισπῶνται. ἔστι σύνθετον καὶ τὸ ὦ Λακεδαῖμον σεσημειωμένον καὶ τὸ ὦ Παλαῖμον. θέλουσι δὲ καὶ τὸ Εὐδαίμων ὄνομα κύριον μὴ προπαραξύνειν ἐν τῇ κλητικῇ, ἀλλὰ προπερισπᾶν πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐπιθέτου· ἐκεῖνο γὰρ προπαροξύνεται κατὰ τὴν κλητικὴν εὔδαιμον, ὡς κακόδαιμον καὶ ὀλβιόδαιμον ἐν τοῖς ἔμπροσθεν εἰρήκαμεν. ἔστι δὲ Ἀπόλλων, ὁ ἥλιος, παρὰ τὸ ἀπολύειν ἢ πάλλειν τὰς ἀκτῖνας· οἱ δέ, ὅτι λέγεται ὁ θεὸς παρὰ τὸ ἀπολύειν τοὺς ἀνθρώπους τῶν κακῶν, ἰατρὸς γὰρ καὶ μάντις ἦν. ὁ κανών· τὰ εἰς λων ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονα διὰ τοῦ ω κλίνεται, οἷον Ἀσκάλων Ἀσκάλωνος, Ἀπόλλων Ἀπόλλωνος. βαρύνεται· τὰ εἰς λων λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεσθαι θέλει, εἰ μὴ ᾖ περιεκτικά, Ἀσκάλων Ἀπόλλων. τὸ ἀμπελών καὶ καμηλών περιεκτικά. σεσημείωται τὸ Βαβυλών καὶ τὸ μιμαλλών θηλυκόν, ὃ σημαίνει τὴν μαινάδα· οὕτω Καλλίμαχος |
| α 967 | Ἀπόλλων · παρὰ τὸ ἀπόθετα βάλλειν· ἢ παρὰ τὸ ἄποθεν βάλλειν τὴν ὀργήν· ἢ ἀπελαύνων καὶ ἀπολύων ἀφ’ ἡμῶν τὰς νόσους· ἢ παρὰ τὸ ἁπλοῦν καὶ λύειν τὸ συνεστὸς τῆς οὐσίας καὶ τὸ σκότος. καὶ εἰς τὸ Φίλος. Ἐρεννίου |
| α 968 | Ἀπολογεῖσθαι τοῦ ἀπολογίζεσθαι διαφέρει· ἀπολογίζεσθαι μὲν ῥητέον τὸ ἀποδιδόναι τὸν λόγον τῶν δαπανημάτων· καὶ γὰρ τὸ ἁπλοῦν λογίζεσθαι καὶ λογισταί, οἱ ἀριθμητικοί. ἀπολογεῖσθαι δέ ἐστι τὸ λόγῳ τὴν κατηγορίαν ἀνασκευάζειν |
| α 969 | Ἀπόνασθαι · ἀπολαῦσαι· ἀπὸ τοῦ ὀνῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀπολαύω, γίνεται ῥῆμα εἰς μι ὄνημι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ὄναμαι, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ὄνασθαι, καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀπόνασθαι. τὸ δὲ ὀνῶ σημαίνει δ· ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, Ζ ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεαι, αἴ κε πίῃσθα“· ὠνῶ, τὸ ἀγοράζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ὠνητὸς αἰθαλωτὸν εἰς πάτραν μολών“· ἀμφότερα πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· ὀνῶ, τὸ ἀπολαύω· ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· Λ αὐτὰρ Ἀχιλλεὺς Οἶος τῆς ἀρετῆς ἀπονήσεται“· καὶ ὀνῶ, τὸ μέμφομαι, ἐξ οὗ ὁ μέλλων ὀνόσω, ὡς τὸ Δ ἔνθα κεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών“. συντάσσεται δὲ τὸ μὲν ὀνῶ, τὸ μέμφομαι, πτώσει αἰτιατικῇ, τὸ δὲ ὀνῶ, τὸ ἀπολαύω, πτώσει γενικῇ, τὸ δὲ ἀγοράζω δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ, τὸ δὲ ὠφελῶ πτώσει αἰτιατικῇ |
| α 970 | ἀπονοεῖσθαι · ἡ ἀπό πρόθεσις χωρισμὸν δηλοῖ· ἀπονοεῖσθαι οὖν οἷον ἀπόστασιν ἔχειν τοῦ νοῦ, ἀπόνοια δὲ ἡ χωρίζουσα τοῦ δέοντος· καὶ ἀποδόκιμος λέγεται ὁ κεχωρισμένος τῆς δεούσης δόξης |
| α 971 | Ἀπόνοια · παρὰ τὸ ἀπόστασιν ἔχειν τοῦ νοός |
| α 972 | Ἀποπλεῖν · εἰς τὸ Πλεῖν |
| α 973 | Ἀποπνεῖν · εἰς τὸ Πνεῖν |
| α 974 | Ἀπορία ἀφορίας διαφέρει· ἀπορία μὲν γὰρ κυρίως ἀργυρίου σπάνις, ἀφορία δὲ ἔνδεια καρπῶν |
| α 975 | Ἀπορῶ · παρὰ τὸ ἄπορος· τοῦτο παρὰ τὸ πόρος, ὃ σημαίνει τὸν εὐδιάβατον τόπον |
| α 976 | Ἄπορος · κυρίως ὁ ἀδιόδευτος· πόρος γὰρ ὁ περάσιμος τόπος, Ξ ἀλλ’ ὅτε δὴ πόρον ἷξον“. καὶ ὁ μὴ χρήματα ἔχων, ἐξ οὗ γίνεται ἀπορία |
| α 977 | Ἀποσκορακίζω · ἀπὸ τοῦ κόραξ κόρακος κορακίζω καὶ σκορακίζω· σημαίνει δὲ τὸ καταλιμπάνω. λέγουσι γάρ τινες, ὅτι ἐδόθη χρησμός τισι παρακαθημένοις πόλει τοῦ λαβεῖν αὐτήν, ἵνα ἐὰν ἴδωσι λευκοὺς κόρακας ἐν τῇ πόλει, ἣν ἔμελλον πορθῆσαι, μὴ πορθεῖν αὐτήν, ἀλλ’ οἴκοι ὑποστρέφειν. λαβόντες δὲ οἱ ἐν τῇ πόλει κόρακας τοῦτο πυθόμενοι, καὶ λευκάναντες αὐτοὺς μετὰ ἀσβέστου ἀπέλυσαν ἔξω τῶν τειχῶν· οὓς θεασάμενοι οἱ ἐναντίοι ἀπόρθητον αὐτὴν κατέλειψαν, καὶ εἰς τοὐπίσω πλανηθέντες ὑπέστρεψαν |
| α 978 | Ἀποτέλεσμα · εἰς τὸ Ἀποφορά. Ὁμήρου |
| α 979 | Ἀπούρας Α · αὐρῶ ἐστι, τὸ ἀπολαύω, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων ἐπαυρήσω, ὁ ἀόριστος ἐπηύρησα, συγκοπῇ ἐπηῦρα, τροπῇ τῆς ἐπί εἰς τὴν ἀπό ἀπηῦρα, καὶ τοῦ ο εἰς α ἀπαῦρα ἡ μετοχὴ ἀπαύρας καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ἀπούρας. καὶ τί μετέχει; τὴν ἀπόλαυσίν μου ἀφελόμενος κατέχεις |
| α 980 | Ἀπούρας · παρὰ τὸ ἐπαυρεῖν, ὅ ἐστιν ἀπολαύειν, τροπῇ τοῦ α εἰς ο |
| α 981 | Ἀποφλαυρίζοντες · ἐπιτωθάζοντες, ἐξευτελίζοντες, ἢ ὡς πονηρὸν ἀποστρεφόμενοι· ἀεὶ γὰρ τὸ φλαῦρον ἐπὶ τοῦ πονηροῦ τάττεται. φαῦλον οὖν ἐστιν, ὑπερβιβασμῷ τοῦ λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ φλαῦρον. ἐπὶ τοῦ πονηροῦ δὲ τὸ δὲ φαῦλον δηλοῖ ποτὲ μὲν τὸ μέγα καὶ ἁδρὸν καὶ καλόν, ποτὲ δὲ καὶ τὸ μοχθηρὸν καὶ μικρόν, ἐνίοτε τὸ ἁπλοῦν· Λάκωνες, τὸ στερρὸν καὶ παχύ· ἔνιοι, φαῦλον τὸ ὁλοσχερές, παρὰ τὸ. τὸ ω μέγα, παρὰ τὸ φάω, ὃ σημαίνει τὸ λάμπω· Ὅμηρος ξ φάε δὲ χρυσόθρονος Ἠώσ“ |
| ε 5 | εἰσφορὰ διαφέρει· ἀποφορὰ μὲν γάρ ἐστι τὸ ὑπὸ τῶν ὑποτεταγμένων δούλῳ τελούμενον τοῖς δεσπόταις· τὸ δὲ ὑπὸ τῶν πολιτῶν δημοσίᾳ διδόμενον, ἀποτέλεσμα καὶ εἰσφορά |
| α 982 | Ἀποφράδες ·. παρὰ τὸ φρῶ φράζω καὶ ὄνομα φράς φραδός, ὡς δέρκω δορκάς |
| α 983 | Ἀποφώλια · παρὰ τὸ φωλεά· οὕτως γὰρ ἐλέγοντο τὰ παιδευτήρια |
| α 984 | Ἀποχρώντως · ἱκανῶς, ἀρκούντως. ἀπὸ τοῦ χρῶ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων· ἡ μετοχὴ χρῶν, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν χρῶντες, ἡ γενικὴ χρώντων, καὶ τὸ ἐπίρρημα χρώντως, καὶ μετὰ τῆς ἀπό προθέσεως ἀποχρώντως. Ὁμήρου |
| α 985 | Ἀπριάτην Α · ἐπίρρημα μεσότητος ἢ ἐπιρρηματικῶς δεῖ ἀκούειν, ἀπράτως καὶ ἀποίνως, τουτέστιν ἄνευ πράσεως· ἢ ὄνομα θηλυκὸν ἀπὸ τοῦ ὁ ἀπρίατος καὶ ἡ ἀπριάτη. πρίημι, τὸ πωλῶ· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ πριῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ πριῶ μοι“, φησὶν ὁ κωμῳδὸς σελάχιον“. ἐκ τοῦ πριῶ πριάσω, πεπρίακα, πεπρίαμαι, πεπρίαται, πριατός καὶ ἀπρίατος· τὸ θηλυκὸν ἡ ἀπρίατοσ, ὁμοφώνως τῷ ἀρσενικῷ· τὰ γὰρ εἰς ος σύνθετα κοινά εἰσι τῷ γένει. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| α 986 | Ἀπρίλλιος · ἀπερίλιος, οἱονεὶ ὁ ἀνοικτικὸς τοῦ καιροῦ, ἤγουν τοῦ ἔαρος· οἱ δὲ παρ’ Αἰνείου οὕτως ὠνομασθῆναι πρὸς τιμὴν τῆς μητρὸς αὐτοῦ |
| α 987 | Ἀπρίξ · ὅλῃ δυνάμει, ἰσχυρῶς, ἀσφαλῶς, προσπεφυκότως, κατόχως. Κύπριοι δὲ γένος τι ἀκάνθης. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ πρίζω, οὗ ὁ μέλλων πρίξω κατὰ Δωριεῖς, ὡς ἁρπάζω ἁρπάξω, ἀποβολῇ τοῦ ω πρίξ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀπρίξ, τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν, ὥστε μὴ πρίζεσθαι οἷον ἀποσχίζεσθαι τοῦ κρατουμένου τὸ κρατοῦν. καὶ εἰς τὸ Ὑπόδρα |
| α 988 | Ἀπροσεξία · ῥᾳθυμία· παρὰ τὸ μὴ προσέχειν τινὰ ἑαυτῷ ἢ τοῖς πρακτέοις. Φωτίου Νικήτου |
| α 989 | Ἀπρόσιτον · παρὰ τὸ μὴ προσιέναι. ἔστι δὲ εἴω, τὸ πορεύομαι· τοῦτο ἐν μὲν τοῖς ἑνικοῖς γράφεται διὰ διφθόγγου, ἐν δὲ τοῖς πληθυντικοῖς διὰ τοῦ ι. τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἴμεν, τὸ δεύτερον ἴτε καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰτός, πρὸς ὅν τις εὐχερῶς πορεύεται, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄϊτος καὶ τῆς πρός προθέσεωσ ἀπρόσιτος, πρὸς ὅν τις πορευθῆναι οὐ δύναται |
| α 990 | Ἀπροτίμαστος · εἰς τὸ Αὐτομάτως |
| α 991 | Ἀπτήν · παρὰ τὸ πέτω πτήν καὶ ἀπτήν |
| α 992 | Ἅπτω Β · ῥῆμα, καὶ συντάσσεται μετὰ γενικῆς, ἐπειδὴ ἡ ἐκ τῶν αἰσθήσεων γινομένη ἐνέργεια μετὰ γενικῆς συντάσσεται· ἀκούω σου, γεύομαί σου· πλὴν τῆς ὁράσεως. καὶ εἰς τὸ Ἐφῆπται |
| α 993 | Ἀπτώς · εἰς τὸ Προβλῆτι |
| α 994 | Ἀπύλωτοι · οἱ πύλας ἐν τοῖς στόμασι μὴ ἔχοντες |
| α 995 | Ἄπυρον · ἄνευ πυρός |
| α 996 | Ἀπώλεια · ἐκ τοῦ ἀπόλλω ῥήματος |
| α 997 | Ἀπώλετο · παρατατικὸς παθητικός· τὸ ῥῆμα ὄλω |
| α 998 | Ἀπωμόρξατο Β · ἀπομόργω ἐστὶν ὁ ἐνεστώς· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀμέργω, τὸ ἐκπιάζω, μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ ἀμέλγω, καὶ ἀμολγός, ὁ ἐκπιάζων τὰ πρόβατα, ἐξ οὗ καὶ τὸ Ἱππημολγός, ὁ ἵππους ἀμέλγων. λοιπόν, ἔστι ἀμέργω, καὶ βαρύνεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς γω λήγοντα ῥήματα, εἰ μὲν ἔχουσι πρὸ τοῦ γ σύμφωνον, βαρύνεται, οἷον ἀμέργω στέργω εἴργω, χωρὶς εἰ μὴ ἔχωσι ὄνομα προϋποκείμενον. πρόσκειται εἰ μὴ ἔχωσι ὄνομα προϋποκείμενον“ διὰ τὸ γεωργῶ· ἔχει γὰρ προϋποκείμενον τὸ γεωργός. τὸ δὲ ἀμέργω οὐκ ἔχει προϋποκείμενον ὄνομα· τὸ γὰρ ἀμόργη ἐκ τοῦ ῥήματος τοῦ ἀμέργω γέγονε. σημαίνει δὲ δύο, τὴν ὑποστάθμην τοῦ ἐλαίου καὶ τὴν τρύγα τοῦ οἴνου· ἔστι δὲ καὶ εἶδος βοτάνης πορφυρᾶς, ἐξ οὗ ἀμόργινα ἱμάτια λέγονται τὰ πορφυρᾶ. λοιπόν, ἐκ τοῦ ἀμέργω κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο ὡς ἀκριόεις ὀκριόεις καὶ ἄρχαμος ὄρχαμος, γίνεται ὀμόργω, ὀμόρξω, ὤμορξα, ὠμορξάμην καὶ ὠμόρξατο καὶ ἀπωμόρξατο |
| α 999 | Ἀπώναντο · παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ ὠφελῶ, παράγωγον εἰς μι ὄνημι, τὸ παθητικὸν ὄναμαι, ὁ παρατατικὸς ὠνάμην, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ὤναντο |
| α 1000 | ἄρα διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ κατὰ περισπασμὸν λεγόμενος σύνδεσμος ἀπορηματικός ἐστιν, ὅτε διαποροῦντες λέγομεν ἆρα τέλος ἕξει τὸ πρᾶγμα;“ ὁ δὲ κατὰ συστολήν, συλλογιστικός· εἰ ἡμέρα ἐστί, φῶς ἐστι· ἀλλὰ μὴν ἡμέρα ἐστί, φῶς ἄρα ἐστί“. εἰ τοῦτο συμφέρει ποιεῖν, ποιητέον ἐστί· ἀλλὰ μὴν συμφέρει, ποιητέον ἡμῖν ἄρα ἐστίν“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1001 | Ἀρά · παρὰ τὸ αἴρειν. κακῶς· λέγεται δὲ καὶ ἡ εὐχὴ καὶ ἡ κατάρα ἀμφότερα ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι τὰς χεῖρας ἐν τῷ εὔχεσθαι. καὶ Ὅμηρος Ο εὔχετο χεῖρ’ ὀρέγων“ |
| α 1002 | Ἀρά · σημαίνει δύο· τὴν εὐχήν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ αἴρω, τὸ εἰς ὕψος ἐπαίρω· καὶ γὰρ οἱ εὐχόμενοι εἰώθασι τὰς χεῖρας εἰς ὕψος αἴρειν. εἰ δὲ σημαίνει τὴν κατάραν γίνεται παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ εὔχομαι, κατὰ ἀντίφρασιν. καὶ εἰς τὸ Ἀρνῶν καὶ Λυρικήν καὶ Μισθαρνίαν |
| α 1003 | Ἀρά · παρὰ τὸ αἴρειν εἰς οὐρανὸν τὰς χεῖρας |
| α 1004 | Ἄραβες · εἰς τὸ Ἐρεμβοί |
| α 1005 | Ἄραβος · κτύπος· κυρίως ἡ ἐν ὄρει βοή, ὄραβος καὶ ἄραβος |
| α 1006 | Ἀράγανον · εἰς τὸ Ὄργανον |
| α 1007 | Ἀραρυίας Γ · ἡ εὐθεῖα ἀραρυῖα. τὸ ρυι δίφθογγον, ὡς ἐν τῷ πεποιηκυῖα μεμυηκυῖα. ἔστι τὸ ῥῆμα ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων ἀρῶ, ὁ μέσος παρακείμενος ἦρα, ὁ Ἀττικὸς ἄρηρα, ἡ μετοχὴ ἀρηρώς, καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ η εἰς α ἀραρώς ἀραρότος. τὸ ρος μικρόν. διὰ τί; αἱ εἰς ως ὀξύτονοι μετοχαί, εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσι, καὶ διὰ τοῦ ο κλίνονται. καὶ τὸ θηλυκὸν ἀραρυῖα. ἀρῶ οὖν, Αἰολικῶς ἄρσω, ἦρσα, ἡ μετοχὴ ἄρσας ἄρσαντος· Α ἄρσαντες κατὰ θυμόν“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1008 | Ἄρατε · παρὰ τὸ αἴρω, τὸ ἐπαίρω, ὁ μέλλων ἀρῶ, ὁ ἀόριστος ἦρα, καὶ τὸ προστακτικὸν ἆρον καὶ τὸ πληθυντικὸν ἄρατε. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1009 | Ἀράχνη ἀράχνου διαφέρει· ἀράχνη μὲν γάρ ἐστι τὸ λεπτότατον ὕφος τοῦ ζώου, τουτέστι τοῦ ἀράχνου· ἀράχνης δέ ἐστιν αὐτὸ τὸ ζῶον, ἀρσενικῶς ἐκφωνούμενον. Ὠρίωνος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1010 | Ἀράχνη · παρὰ τὸ ἀναρριχᾶσθαι, ἤγουν ἀνατρέχειν· ἢ παρὰ τὴν ἀραίωσιν καὶ λεπτότητα |
| α 1011 | Ἀρβύλη · εἶδος ὑποδήματος. παρὰ τὸ ἁρμόζειν τῷ ποδί· ἁρμόζω οὖν ἀρμύλη καὶ ἀρβύλη. τὸ ἁρμόζω συντάσσεται πτώσει δοτικῇ |
| α 1012 | Ἀργαλέην · ἄλγη ἐπάγουσαν |
| α 1013 | Ἀργαλέος Π · παράγονται τὰ τοιαῦτα ὀνόματα ἀπὸ τριῶν μερῶν τοῦ λόγου· ἀπὸ ὀνόματος, δεῖμα δειμαλέοσ· ἀπὸ ῥήματος, οἰδῶ οἰδαλέοσ· ἀπὸ ἐπιρρήματος, ῥίμφα ῥιμφαλέος. τὸ ἀργαλέος παρὰ τὸ ἄλγος μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ. ὁμοίως τὸ ζ ὑδρηλοί“· ὑδρηροί γὰρ ἦν τὸ ἀνάλογον· ὑψηλός ὑψηρός, ὁ εἰς ὕψος ἠρμένος, σιγηλός σιγηρός |
| α 1014 | Ἄργεϊ Α · ἀπό τινος Ἄργου ἐν Πελοποννήσῳ κατοικήσαντος. ἰστέον δέ, ὅτι αὗται αἱ δοτικαί, ἐὰν μὲν ἔχωσιν ἐπιφερόμενον σύμφωνον, διαιροῦνται, Ε Διομήδεϊ Παλλὰς Ἀθήνη“· εἰ δὲ φωνῆεν, οὐ διαιροῦνται, οἷον Ζ σῷ θάρσει ὅτ’ ἐμὸν δολιχόσκιον ἔγχοσ“, ἐὰν μὴ κωλύῃ μέτρον, Ε χαριζομένη πόσεϊ ᾧ“· τινὰ δὲ καὶ χωρὶς μέτρου παρήλλακται, οἷον κ μετέπειτα δὲ ἡδέϊ οἴνῳ“ |
| α 1015 | Ἀργειφόντῃ Β · ἀργῷ καὶ καθαρῷ φόνου |
| α 1016 | Ἀργειφόντης · παρὰ τὸ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ποιεῖν, ὥς φασιν Ἀλεξίων καὶ Ἀρχίας καὶ Ἀρίσταρχος· ἢ ἀριφόντης, ὁ μεγάλως φανταζόμενος τοῖς ὀνείροις, ὡς Δίδυμος καὶ Τρύφων · ἢ παρὰ τὸ ἀργόν συγκείμενον, τὸ λευκόν, ἀργοφόντης τις ὤν |
| α 1017 | Ἀργεννῇσι Γ · ὡς τὸ ᾗσι. τὸ θηλυκὸν ἀργεννή. πᾶν τοίνυν εἰς ος μετὰ συμφώνου. τὸ ἀρσενικὸν ἀργεννός, γίνεται ἐκ τοῦ ἀργός, ὃ σημαίνει τὸν καθαρόν, ἀργεινός, ὡς ἔλεος ἐλεεινός. τὸ γει δίφθογγον· τὰ μέντοι εἰς νος ὀξύτονα παρώνυμα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. καὶ ἔθος ἐστὶ τῇ τῶν Ῥηγίνων διαλέκτῳ τὸ ι τρέπειν εἰς ν · τὸ γὰρ σπείδω σπένδω λέγουσι καὶ τὸ ἔνδοι ἔνδον καὶ τὸ ἐρεβεινός, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἔρεβος, ἐρεβεννόσ. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀργεινός ἀργεννός. οἱ δὲ Σικελοὶ τὸ ἐναντίον· τὸ γὰρ σπένδω σπείδω λέγουσι καὶ τὸ οὐ μέντον οὐ μέντοι |
| α 1018 | Ἀργόν · εἰς τὸ Ἀργυρότοξε καὶ εἰς τὸ Καταργῶ |
| α 1019 | Ἄργος · ἐκ τοῦ ἀργός ἀρσενικῶς· καὶ εἰς τὸ Ἀργύριον |
| α 1020 | Ἀργούς Α · λευκούς. σημαίνει δὲ δύο· τὸν νωθρὸν καὶ δυσκίνητον, μᾶλλον δὲ ἀνενέργητον, παρὰ τὸ ἀεργός τις εἶναι· ἢ βοηθείας δεόμενον, παρὰ τὸ ἀρήγω, τὸ βοηθῶ. σημαίνει δὲ καὶ τὸν καθαρὸν καὶ λευκόν, ὡς ἐνταῦθα· γίνεται παρὰ τὸ ἀήρ ἀέρος ἀργός· διειδὴς γὰρ ὁ ἀὴρ καὶ διαφανὴς καὶ δίοσμος, ἅτε λεπτομερέστατος ὤν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1021 | Ἀργύριον · ἐκ τοῦ ἄργυρος· τὸ δὲ ἄργυρος παρὰ τὸ ἀργός, ὃ σημαίνει τὸ λευκόν |
| α 1022 | Ἀργύρειος · τὸ μετουσιαστικὸν ἀπὸ τοῦ ἀργύρεός ἐστι προσθέσει τοῦ ι ὡς τὸ ἄχρεος ἀχρεῖος καὶ χρεία παρὰ τὸ χρέα |
| α 1023 | Ἀργυρόηλον · ἐκ τοῦ ἀργυροῦς τοῦ κτητικοῦ καὶ τοῦ ἧλος |
| α 1024 | Ἀργυρότοξε Α · ἐκ τοῦ ἀργόν, ὃ σημαίνει τὸ καθαρόν, καὶ τὸ τόξον, ἤγουν τὸ ὅπλον, τουτέστιν ὁ λαμπρὸν τόξον ἔχων. τὸ δὲ ἀργός σημαίνει τὸν λευκόν· τοῦτ’ ἔστι παρὰ τὸ ἀγλαός τοῦτο παρὰ τὸ αἴγλη αἰγλός, ἀποβολῇ τοῦ ι καὶ μεταθέσει ἀλγός καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ ἀργός. ὅτε δὲ σημαίνει τὸν ταχύν, ἀπὸ τοῦ ἀρκῶ ἀρκός καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς γ ἀργός· ὁ γὰρ ταχὺς ἐπαρκεῖ ἐν τῷ νικᾶν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ. Φωτίου |
| α 1025 | Ἄρδην · παρὰ τὸ αἴρω ἄρδην, ὡς φύρω φύρδην· ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρω ἀρῶ ἄρην καὶ ἄρδην. τὸ δην η · τὰ εἰς ην ἐπιρρήματα διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον χύδην μάτην ἄρδην, πλὴν τοῦ πρίν πάλιν ἄντιν καὶ κατόπιν |
| α 1026 | Ἄρδω · εἰς τὸ Ἀλδαίνω |
| α 1027 | Ἀρέθας · ἐκ τοῦ ἔθειν τὴν ἀράν |
| α 1028 | Ἀρειή · σημαίνει δὲ τὴν ἐν πολέμῳ ἀπειλήν. παρὰ τὴν Ἄρεος γενικὴν ἀρεά, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀρειά, καὶ κατὰ τροπὴν Ἰωνικὴν τοῦ α εἰς η ἀρειή, ὡς πεῖνα πείνη |
| α 1029 | Ἄρειος · ἀπὸ τοῦ ἄρεος γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὸν ἀνδρεῖον, καὶ κατὰ προσθέσει τοῦ ι ἄρειος. καὶ εἰς τὸ Ἀρήϊος |
| α 1030 | Ἀρειῶ · εἰς τὸ Τελείω |
| α 1031 | Ἀρείων · εἰς τὸ Ἀριστίνδην |
| α 1032 | Ἀρέσκω · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὀλῶ ὀλέσω ὀλέσκω καὶ τελῶ τελέσω τελέσκω, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων ἀρέσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἀρέσκω |
| α 1033 | Ἀρετή · λέγεται παρὰ τὸ ἀρέσκειν τῇ ἀληθείᾳ τὸ γινόμενον· ἢ ἀρετή ἐκ τοῦ ἀρέσκεσθαι, ἡ ὑπὸ πάντων ἐπιθυμουμένη· ἢ ἐραστή τις οὖσα, ἧς πάντες ἐρῶσιν, ἡ ἐπέραστος κτῆσις. σημαίνει δὲ γ· τὴν κατὰ τὸν πόλεμον ἀνδρίαν, ὡς τὸ Ν οἶδ’ ἀρετὴν οἷός ἐσσι· τί σε χρὴ ταῦτα λέγεσθαι;“· ὁτὲ δὲ τὴν μεγάλην ἰσχὺν χωρὶς τῆς ἀνδρίας, θ ἀλλ’ ἐθέλεις ἀρετὴν σὴν φαινέμεν“· σημαίνει δὲ καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλειαν καὶ τὸν μόχθον, ὡς Ἡσίοδος μαρτυρεῖ λέγων τῆς δ’ ἀρετῆς ἱδρῶτα θεοὶ προπάροιθεν ἔθηκαν“ |
| α 1034 | Ἀρήγω · εἰς τὸ Ἀργούς καὶ Ἀρήξειν καὶ Ἄρης |
| α 1035 | Ἀρήϊος Γ · ὄνομα ἀρσενικόν. ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; κτητικοῦ. ἄρειος τὸ ρει δίφθογγον. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ης εἴτε περιττοσυλλάβως κλινόμενα εἴτε ἰσοσυλλάβως, διὰ τοῦ ειος γινόμενα κτητικὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, χωρὶς εἰ μὴ τρέπει τὸ τ εἰς ς οἷον Ἀριστοφάνειος Αἰσχίνειος Ἰορδάνειος Δημοσθένειος Ἀριστοτέλειος Ἀσκληπιάδειος ἐπιτήδειος. πρόσκειται χωρὶς εἰ μὴ τρέπει τὸ τ εἰς ς “ διὰ τὸ ἱκέτης ἱκέσιος, δεσπότης δεσπόσιος, συμπότης συμπόσιος, φιλήτης φιλήσιος. Ἄρης οὖν ἄρειος καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει ἀρέϊος καὶ τροπῇ ἀρήϊος, ὡς Ὀδύσσειος Ὀδυσσέϊον μέγα δῶμα“ |
| α 1036 | Ἀρηΐφιλος · ὄνομα· σχῆμα σύνθετον ἐκ δύο τελείων, ὡς Χειρίσοφος δουρίκτητος δουρίκλειτος· οὕτως καὶ Ἄρηϊ κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἴωνας Αἰολικῶς καὶ Δωρικῶς καὶ τὸ φίλος γίνεται ἀρηΐφιλος |
| α 1037 | Ἀρήν · παρὰ τὸ εἰς ἀρὰν ἐπιτήδειον εἶναι. ἔστι δὲ ἀρήν ἀρῆνος καὶ ἐν συγκοπῇ ἀρνός |
| α 1038 | Ἀρήξειν Α · βοηθήσειν, καὶ ἔστι κυρίως τὸ μετὰ εὐχῆς βοηθεῖν· ἀπὸ τοῦ ἀρῶ ἀράσω καὶ ἀρήσω καὶ ἀρήγω καὶ ἀρήξω, ἐξ οὗ καὶ ἀρηγών, ὁ βοηθῶν. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| α 1039 | Ἄρης · παρὰ τὴν ἀρήν, τουτέστι τὴν βλάβην |
| α 1040 | Ἄρης · θεός· παρὰ τὴν ἄρσιν καὶ ἀναίρεσιν· ἢ παρὰ τὸ ἀρήγειν, τὸ συλλαμβάνειν εἰσ τὴν κατὰ βίαν καὶ μάχην σύμπτωσιν. καὶ εἰς τὸ Ἀγρός καὶ Ἀριστίνδην καὶ Ἄριστος καὶ Ἄρουρα καὶ Ἐπήρεια καὶ Μαραίνω καὶ Φίλος. Ὁμήρου |
| α 1041 | Ἀρητῆρα Α · Ἰωνικῶς τροπῇ τοῦ α εἰς η ἀρατῆρα ἀρητῆρα. παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρᾷς ἀράσω ἀρατήρ καὶ ἀρητήρ. τὸ δὲ ἀρῶ παρὰ τὸ ἀρά τὸ εὔχομαι, ἀράσω ἤρακα ἤραμαι ἤρασαι ἤραται ἠρατήρ ὑπερθέσει τοῦ α εἰς η καὶ τοῦ η εἰς α ἀρητήρ. τοῦτο παρὰ τὸ αἴρω, τὸ κουφίζω, διὰ τὸ εἰς ὕψος αἴρειν τὰς χεῖρας. λέγεται δὲ ἀρὰ καὶ ἡ εὐχὴ καὶ ἡ κατάρα, ἴσως ἀπὸ τοῦ Ἄρεος βλαπτικοῦ ὄντος |
| α 1042 | Ἀρθρέμβολα · ὄργανα τιμωρητικά· παρὰ τὸ ἐξαρθροῦν τὸν ἐμβαλλόμενον |
| α 1043 | Ἀρίδηλος · ὁ πάνυ φανερός· παρὰ τὸ αρι ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ δῆλοσ· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ δαλός, ὃ σημαίνει τὸν πεπυρακτωμένον σίδηρον, καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου δάλος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η δῆλος, καὶ μετὰ τοῦ αρι ἀρίδηλος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀρίσδηλος· καὶ ἐπειδὴ τὸ ζ ἐκ τοῦ ς καὶ δ σύγκειται, τρέπεται τὸ ς καὶ δ εἰς ζ καὶ γίνεται ἀρίζηλος |
| α 1044 | Ἀρίζηλος Β · σημαίνει τὸν δῆλον καὶ φανερόν, καὶ γίνεται ἐκ τῆς αρι ἐπιτάσεως· τοῦτο ἐκ τῆς περί προθέσεως· αὕτη γάρ, ἡνίκα παροξύνεται, τὸ περισσῶς σημαίνει, Δ πέρι μέν σε τίω“· καὶ Δωρικῷ ἔθει τρέπεται τὸ ε εἰς α καὶ ἀποβάλλεται τὸ κατ’ ἀρχὴν σύμφωνον, οἷον μέχρι ἄχρι. τουτέστι πέρι καὶ Δωρικῶς αρι τὸ περισσῶς, καὶ τὸ δῆλος, ὃ σημαίνει τὸν φανερόν |
| μ 2 | μετρῆσαι · τινὲς μὲν ταὐτὸ ἐνόμισαν, διαφέρουσι δὲ ἀλλήλων. ὁ μὲν γὰρ ἀριθμὸς ἐπ’ ὀλίγου λαμβάνεται, ὡς ὅταν λέγωμεν εἷς δύο τρεῖς. τὸ δὲ μετρῆσαι ἐπὶ πλήθους, οἷον ὡς ἐπὶ σίτου, ἐπὶ κριθῆς καὶ τῶν ὁμοίων· πλῆθος γὰρ ἐνταῦθα περιλαμβάνοντες μετροῦμεν |
| α 1045 | Ἀριθμηθήμεναι Β · ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων. τὸ θ μετὰ τοῦ μ ἐν συλλήψει ἐστί· οὐδέποτε γὰρ συλλαβὴ εἰς δασὺ λήγει. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀριθμῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀριθμός, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐναρίθμιος |
| α 1046 | Ἀριθμητικά · εἰς τὸ Εἴκοσι καὶ Ἑβδομήκοντα |
| α 1047 | Ἀριθμός · παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὡς τὸ Α ἄρσαντες κατὰ θυμόν“, γίνεται ἀρμός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἀρδμός, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ ἀρθμόσ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἀριθμόσ. οὕτως Ἡρωδιανός . ὁ δὲ Ἀπολλώνιος παρὰ τὸ ἁλίζω, τὸ συναθροίζω, ἀλισμός καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς θ καὶ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον ἀριθμός, οἱονεὶ ἡ συνάθροισις τῶν μονάδων. ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἁρμόζω· ἁρμογὴ γὰρ μονάδων ὁ ἀριθμός |
| α 1048 | Ἀρηΐφιλος · εἰς τὸ Διίφιλος |
| α 1049 | Ἀριπρεπέα Ζ · νῦν ἑνικόν. ἔστι δὲ καὶ οὐδέτερον πληθυντικὸν καὶ ἀρσενικόν· καὶ Ὅμηρος Θ ἀμφὶ σελήνην Φαίνετ’ ἀριπρεπέα“, καὶ ἀρσενικὴ αἰτιατική Ψ φράσσατο δ’ ἵππον ἀριπρεπέα“ |
| α 1050 | Ἀρισμός · εἰς τὸ Κεκορυθμένα |
| α 1051 | Ἀριστερός · παρὰ τὸ ἄριστος κατ’ εὐφημισμόν, ὡς εὐώνυμος. καὶ εἰς τὸ Εὐώνυμος |
| α 1052 | Ἀριστίνδην ἐκλελεγμένους · κατὰ ἀριστείαν. ἀπὸ τοῦ ἄριστος ὀνόματος ὑπερθετικοῦ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ ἀρείων συγκριτικοῦ. τὸ δὲ ἀρείων παρὰ τὸ Ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον· κυρίως γὰρ ἀρείων, ὁ ἐν τῷ πολέμῳ κρείττων. τὸ δὲ Ἄρης παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω, ὁ μέλλων ῥήσω, ἐξ αὐτοῦ ῥῆς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἄρης· Π ἐν γὰρ χερσὶ τέλος πολέμου, ἐπέων δ’ ἐνὶ βουλῇ“. τὸ δὲ ινδην. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς. Ὁμήρου |
| α 1053 | Ἄριστος Β · παρὰ τὸ ἀρείων· τοῦτο παρὰ τὸ Ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον, γίνεται συγκριτικὸν ἀρείων, ἄριστος. ἐξ οὗ ἄριστος κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἀνδραγαθῶν, καταχρηστικῶς δὲ ὁ ἐν οἱῳδήποτε πράγματι. τὸ δὲ Ἄρης παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω, ῥῆσ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἄρησ· ἐν γὰρ πολέμῳ οὐ λόγων, ἀλλ’ ἔργων χρεία |
| α 1054 | Ἀρκάς · ἐκ τοῦ διαρκέσαι |
| α 1055 | Ἀρκεῖ · εἰς τὸ Ἀλκή καὶ Αὐτάρκης |
| α 1056 | Ἄρκιος Β ·. τὰ διὰ τοῦ ιος ὀνόματα προπαροξύτονα παρ’ ἐνεστῶτα ἢ μέλλοντα παρηγμένα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἅζω ἅγιος, ἅσω ἅσιος καὶ ὅσιος, ἁρμόζω ἁρμόδιος, ἵζω ἵζιος καὶ ἀρκῶ ἄρκιος· καὶ ψιλοῦται. σεσημείωται τὸ ἅρκυς· τοῦτο δὲ δασύνεται· τοῦ γεννήσαντος γὰρ τὸ πνεῦμα ἐφύλαξεν, παρὰ τὸ εἵργω, τὸ κωλύω |
| α 1057 | Ἄρκος · ὅτι ἀπὸ τῆς ἄρκτου ἐγένετο. ἢ διὰ τὸ αἴρειν κακῶς. Χοιροβοσκοῦ |
| α 1058 | Ἅρκυον · παρὰ τὸ ἁρπάζω ἅρπυον καὶ ἅρκυον· ἐπιτήδειον γὰρ πρὸς τὸ ἁρπάζειν. ἐγράφη εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς τῶν Κανόνων |
| α 1059 | Ἅρκυς · εἶδος δικτύου ἐκ παχέος σχοίνου, ὃ ἱστᾶσι πρὸς θήραν λεόντων ἢ ἄρκτων ἢ ἐλάφων. καὶ δασύνεται· ἐκ τοῦ εἵργω, τὸ κωλύω, τροπῇ τῆς διφθόγγου εἰς α καὶ δασύνεται. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1060 | Ἀρκῶ · παρὰ τὸ ἅρκυς, ὃ σημαίνει τὸν βρόχον· ἢ παρὰ τὸ ἄλξ ἀλκός ἀλκῶ καὶ ἀρκῶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον. καὶ εἰς τὸ Ποδάρκης. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1061 | Ἅρμα · παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω· σημαίνει δὲ τρία· παρ’ Ἕλλησι μὲν τὸ ζεῦγος τῶν βοῶν· παρὰ δὲ Ῥωμαίοις τὴν καρούχαν καὶ δόρυ καὶ ἀσπίδα καὶ θώρακα· σημαίνει δὲ καὶ ὄνομα πόλεως |
| α 1062 | Ἁρμαλιήν · τὴν τροφήν· παρὰ τὸ ἁρμόζειν καὶ ἰσχυροποιεῖν τὰ μέλη |
| α 1063 | Ἁρμάμαξα · ἡ πρὸς ἀνδρῶν καθέδραν κατεσκευασμένη ἅμαξα, οἷον ἅρμα καὶ ἅμαξα· ἢ ἀνδράμαξά τις οὖσα, ἡ ἄνδρας ἄγουσα |
| α 1064 | Ἀρμένιος · ἀπέργης, εἰ μὴ ἄρῃ, οὐ μένει, τουτέστιν οὐκ ἠρεμεῖ, εἰ μὴ φονεύσῃ· θὴρ γάρ ἐστι καὶ πρὸς αἷμα τρέχει, ἀδελφοκτόνος, νεοκτόνος, ἀπέργων ἀπαίρων ἐκ τῆς ἰδίας πατρίδος ζῇ μὴ ἠρεμῶν τῷ βίῳ· δόλος δὲ ὅρκῳ τῇ συμπλοκῇ τῶν λόγων |
| α 1065 | Ἀρμένιος · ἀρά σε μένει. καὶ εἰς τὸ Ὅρμος |
| α 1066 | Ἄρμενον · τὸ ἐν τῷ ἀέρι αἰρόμενον· ἢ οἷον ἀειρόμενον, τὸ διηνεκῶς κουφιζόμενον. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| α 1067 | Ἀρμιλούστριον · παρὰ τὸ ἄρμα τὸ ἐπὶ τῶν ὅπλων |
| α 1068 | Ἁρμόζω · ἐκ τοῦ ἁρμός· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρηρέναι καὶ συνηρμόσθαι. δασύνεται· τὸ α λῆγον εἰς ρ ἐπιφερομένου τοῦ μ ἢ τοῦ π δασύνεται. τὸ μο μικρόν· τὰ διὰ τοῦ οζω ῥήματα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται, οἷον δεσπόζω ἁρμόζω, πλὴν τοῦ κρώζω πλῴζω σῴζω πατρώζω οἰμώζω. καὶ εἰς τὸ Ἀρβύλη |
| α 1069 | ἄρνες διαφέρει· ἀρνειοὶ μὲν γὰρ οἱ τέλειοι, ἄρνες δὲ οἱ νέοι |
| α 1070 | Ἀρνεῖσθαι · διὰ τὸ αἴρεσθαι τὰς χεῖρας ἐπὶ παραιτήσει |
| α 1071 | Ἀρνειός Γ · τὸ νει δίφθογγον· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα καὶ τὰ ἑξῆς. τὸ δὲ ἀρνός παρὰ τὸ ῥήν ῥηνός καὶ συστολῇ τοῦ η ῥανός, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἀρνός. καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ κλίνεται ἀρνός ἀρνοῦ ἀρνῷ ἀρνόν καὶ ἄρνα κατὰ μεταπλασμόν, ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν ἄρνε. ἢ ἐκ τοῦ ῥήν ῥηνός κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α ῥανός καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἀρνόσ, ἡ δοτικὴ ἀρνί, ἡ αἰτιατικὴ ἄρνα, ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν ἄρνε. διαφέρει δὲ ἀρνειός καὶ ἀρνός, ὅτι τὸ μὲν ἀρνειός σημαίνει τὸν τέλειον, τὸ δὲ ἀρνός τὸν νέον· καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς τὴν διαστολὴν φυλάττει, καὶ ἐπὶ μὲν τοῦ τελείου λέγει ι ἀρνειούς τε τράγους τε“, ἐπὶ δὲ τῶν νεωστὶ γεγεννημένων Δ ἀρνῶν πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην“. Γεωργίου |
| α 1072 | Ἀρνειός · ἐκ τοῦ ἀρά, ἡ εὐχή, ἀρήν ἀρῆνος, τουτέστι τὸ ἐπὶ εὐχῆς ἐπιτήδειον πρόβατον, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀρνός, καὶ μετάγεται αὕτη ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, οἷον ὁ ἀρνός τοῦ ἀρνοῦ, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τῆς ει διφθόγγου ἀρνειός, ὥσπερ καὶ ἀδελφός ἀδελφειός. Γεωργίου |
| α 1073 | Ἀρνειός · τὸ σημαῖνον τὸν ἀρνὸν ἀπὸ τοῦ ἀρνεός, καὶ κατὰ προσθήκην τοῦ ι ἀρνειός· ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀδελφός ἀδελφειός, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἀρνός ἀρνειός κατὰ προσθήκην τῆς ει διφθόγγου. καὶ εἰς τὸ Ἀρήν |
| α 1074 | Ἀρνίον · παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ εὔχομαι· τὸ εἰς εὐχὴν ἐπιτήδειον |
| α 1075 | Ἀρνός · παρὰ τὴν ἀράν, ὃ δηλοῖ τὴν εὐχήν, γίνεται ἀρήν ἀρῆνος καὶ ἐν συγκοπῇ ἀρνός |
| α 1076 | Ἀρνῶν Γ · ἐκ τοῦ ἀρνός· πρότερον γὰρ δι’ ἀρνῶν ἐποιοῦντο τὰς θυσίας. καὶ κλίνεται ἀρνός ἀρνοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἀρνοί, κατὰ μεταπλασμὸν ἄρνες |
| α 1077 | Ἀρνῶ · εἰς τὸ Μισθαρνία |
| α 1078 | Ἀρνῶν Γ · ἡ εὐθεῖα ἄρνες. ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν ῥήν, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον, ἐκ τοῦ ἀρά, ὃ σημαίνει τὴν εὐχήν· τὸ ὑπὲρ εὐχῆς διδόμενον πρόβατον. καὶ ὁ ποιητής Ι ἐν δ’ ἄνδρες ναίουσι πολύρρηνεσ“. ἐκ τοῦ ἀρῶ, τὸ εὔχομαι, ἀρά ἀρήν καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α ῥήν· οἱ γὰρ παλαιοὶ δι’ ἀρνῶν τὰς θυσίας ἐποίουν· ἡ γενικὴ ῥηνός, καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς α ῥανός, καὶ ὑπερβιβασμῷ ἀρνός, καὶ μετάγεται ἀπὸ γενικῆς εἰς εὐθεῖαν |
| α 1079 | Ἄροσιν · εἰς τὸ Ψιλὴν ἄροσιν. Ὠρίωνος |
| α 1080 | Ἀροῦν · παρὰ τὸν Ἄρεα, ὅτι σιδήρῳ τέμνεται ἡ γῆ |
| α 1081 | Ἄρουρα Γ · κυρίως ἡ ἠροτριασμένη γῆ· παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρόσω ἄρορα καὶ ἄρουρα. τὸ δὲ ἀρῶ παρὰ τὸ Ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον· σιδήρῳ γὰρ τέμνεται διὰ τὴν ὕνιν. διαφέρει δὲ γῆ καὶ ἄρουρα· γῆ λέγεται ἁπλῶς πᾶσα ἡ ξηρά, ἄρουρα δὲ ἡ πρὸς σπορὰν καρπῶν ἐπιτηδεία. Ὠρίωνος |
| α 1082 | Ἄρουρα · παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι αὐτὴν γεωργουμένην. κυρίως δὲ ἡ πρὸς σπορὰν καὶ ἄροσιν ἐπιτηδεία. ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἀροτριῶ· ἢ παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι τὴν γῆν τὴν γεωργουμένην |
| α 1083 | ἁρπάγη διαφέρει· ὀξυτόνως μὲν ἁρπαγὴν τὴν αἰφνίδιον καὶ μετὰ βίας ἀφαίρεσιν δηλοῖ, ἁρπάγην δὲ βαρυτόνως ἡ ἐκ τῶν φρεάτων τοὺς κάδους ἐξαίρουσα. Φωτίου |
| α 1084 | Ἁρπάσαι · ἀπαρέμφατον ἀορίστου πρώτου. δασύνεται· τὸ ε καὶ τὸ α πρὸ τοῦ ρ ἐπιφερομένου τοῦ π δασύνεται, ἕρπω ἑρπετόν Ἅρπυια ἁρπάζω |
| α 1085 | Ἁρπαλέως · ἁρπακτικῶς, ἀσμένως, ἡδέως, προσφιλῶς, ἐπιθυμητῶς |
| α 1086 | Ἅρπη · παρὰ τὸ ἅρπω, τὸ ἁρπάζω, ἅρπη |
| α 1087 | Ἁρπίς · ἁρπῖδος· τὸ ὑπόδημα· παρὰ τὸ ῥάπτω ῥαπίς καὶ ἁρπίς κατὰ μετάθεσιν |
| α 1088 | Ἅρπυιαι · ἀνέμου εἶδος· παρὰ τὸ ἁρπάζειν. ἢ δαίμονες ἁρπακτικοί |
| α 1089 | Ἀρραβωνίζω · ἐκ τοῦ ἀρραβών ἀρραβῶνος. τοῦτο δὲ οἱονεὶ ἀρραγών τίς ἐστιν· ἀφ’ οὗ γὰρ δοθῇ, ὁ ἀρραβὼν οὐ μετακινεῖται εἰς ἄλλον. Ὠρίωνος |
| α 1090 | Ἀρρενικόν · ἐκ τοῦ αἴρειν τὸ νῖκος |
| α 1091 | Ἀρρενωπός · δύο ρρ καὶ ὀξύνεται καὶ τὸ ω μέγα· ἔστι γὰρ ἄρρην ἄρρενος καὶ τὸ ὤψ, ὃ σημαίνει τὸ πρόσωπον, ἡ γενικὴ ὠπός, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀρρενωπός, ὁ ἄρρενος πρόσωπον ἔχων· ἔστι δὲ κατὰ συν εκδοχήν, ἤγουν ἀνδρεῖος καὶ ἰσχυρὸς καὶ δυνάμενος πρὸς ἔχθραν ἀντιταχθῆναι |
| α 1092 | Ἀρρίχων · ἐκ τῶν ἀρρίχων ἓν ἀφαιρεῖσθαι βέλοσ“. ἄρριχοι δὲ λέγονται κόφινοι οἰσύϊνοι· ἀρσενικῶς μὲν οἱ Ἴωνες, θηλυκῶσ δὲ οἱ Ἀττικοί. οἱονεὶ οἱ ἀναίρριχοι, οἱ τὰ ἀναιροῦντα ἔχοντες, τουτέστι τὰ βέλη. τὸ ἀναιρῶ συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ· τὸ δὲ ἔχω δοτικῇ καὶ αἰτιατικῇ |
| ο 5 | ὀρρωδεῖν διαφέρει· ὀρρωδεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ εὐλαβεῖσθαι, ἀρρωδεῖν δὲ διὰ τοῦ α τὸ καταφρονεῖν καὶ τεθαρρηκέναι. Πτολεμαίου. Ἐρεννίου |
| α 1093 | Ἄρρωστος ἀρρωστοῦντος διαφέρει· ἄρρωστος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἀδυνατῶν τι τελεῖν κατὰ τὰς ὀρέξεις· ἀρρωστεῖ δὲ ὁ νοσῶν. οὕτως Ἀριστοτέλης . Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1094 | Ἄρρωστος · παρὰ τὸ ῥῶ, ὃ σημαίνει τὸ ὑγιαίνω, ὁ μέλλων ῥώσω, ῥωστός καὶ ἄρρωστος, ὁ ἐστερημένος τῆς ὑγείας |
| α 1095 | Ἄρσαντες Α · ἁρμόσαντες ἢ ἀρεσθέντες· ἀπὸ τοῦ ἀρέσαντες ἄρσαντες. Ὁμήρου |
| α 1096 | Ἄρσαντες Α · ἐκ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἀρῶ, ἄρσω Αἰολικῶς, ἦρσα, ἡ μετοχὴ ἄρσας ἄρσαντος. ἢ ἐκ τοῦ ἁρμόζω ἁρμόσω ἥρμοσα, ἡ μετοχὴ ἁρμόσας, κατὰ συγκοπὴν ἄρσας |
| α 1097 | Ἄρσην · παρὰ τὸ ἄρσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι· τοῦτο δὲ διὰ τὴν γονήν. ἄρδω ἄρσω ἄρσην |
| α 1098 | Ἄρσιος · εἰς τὸ Ἀσπάσιος |
| α 1099 | Ἄρτεμις · ἀερότεμίς τις οὖσα, ἡ τὸν ἀέρα τέμνουσα καὶ τὴν πορείαν δι’ αὐτοῦ ποιουμένη· Ἄρτεμις δὲ λέγεται ἡ Σελήνη. ἢ παρὰ τὸ ἀρτεμῆ καὶ ὑγιῆ εἶναι αὐτήν. ἢ παρὰ τὸ ἀρτεμῆ ποιεῖν, κατ’ εὐφημισμόν. καὶ εἰς τὸ Αἴ κεν |
| α 1100 | Ἀρτηρία · παρὰ τὸ ἀεροτηρίαν αὐτὴν εἶναι τοῦ πνεύματος· καὶ πάλιν ἁλτηρίαν, παρὰ τὴν ἅλσιν |
| α 1101 | ἀρτίως διαφέρει· ἄρτι μὲν γάρ ἐστι χρονικὸν ἐπίρρημα, τὸ δὲ ἀρτίως ἐπὶ τοῦ ἀπηρτισμένου τελείως ἔργου· τὸ μὲν γὰρ ἀρτίως σημαντικὸν αὐτῆς τῆς ὥρας, τὸ δὲ ἄρτι παρατατικοῦ |
| α 1102 | Ἄρτιον · σημαίνει τὸ σῶον καὶ ὑγιές. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀρτῶ ἄρτιος καὶ ἄρτιον. τὸ δὲ ἀρτῶ παρὰ τὸ ἀρῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἁρμόζω πλῆρες καὶ ὑγιές |
| α 1103 | Ἄρτιος · σημαίνει τὸν ὑγιῆ καὶ πεπληρωμένον. γίνεται παρὰ τὸ ἀρτῶ, τὸ ἑδραιῶ, ἄρτιος, ὡς ἁρμόζω ἁρμόδιος |
| α 1104 | Ἀρτοκόπος · διὰ τὸν τοῦ ἄρτου κόπον |
| α 1105 | Ἄρτος · παρὰ τὸ αἴρω τὸ προσφέρω· ὁ καθ’ ἑκάστην τῷ σώματι ἡμῶν προσφερόμενος |
| α 1106 | Ἀρτύνω Β · ἐκ τοῦ ἀρτύω· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρτῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων ἀρῶ, καὶ Αἰολικῶς ἄρσω, καὶ ἄρτος ὄνομα ῥηματικόν. ἐκ δὲ τοῦ ἀρτῶ ἀρτίζω καὶ καταρτίζω καὶ ἀρτύω |
| α 1107 | Ἀρύβαλον · τὸ μαρσίπιον· παρὰ τὸ ἀρύεσθαι καὶ βάλλειν |
| α 1108 | Ἀρύω · εἰς τὸ Ἀφυσσόμενοι |
| α 1109 | Ἀρχιτέκτων · παρὰ τὸ ἄρχω καὶ τὸ τέκτων. τὰ δὲ παρὰ τὸ ἄρχω συντιθέμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἀρχιστρατηγός ἀρχιτέκτων. τὸ τέκτων παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω. Ὁμήρου |
| α 1110 | Ἀρχός Α · ὡς ἀπὸ τοῦ ἄγω ἀγός, ὁ ἡγεμών, καὶ ὁ θεολόγος εἰς τὰ ἔπη καὶ γὰρ ἀγοῦ πίπτοντος ὅλος στρατὸς ἐς χθόνα πίπτει“, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἄρχω ἀρχός |
| α 1111 | Ἄρχων · ὁ ἀρχὴν ὅλων ἤγουν πάντων ἔχων. ἢ παρὰ τὸ ἄρχειν |
| α 1112 | Ἄρω · εἰς τὸ Ἀρτύνω καὶ Ἐναρίζοι καὶ Ἐρίηρας καὶ Ἡρώων |
| α 1113 | Ἀρῶ · εἰς τὸ Ἀσπάσιος καὶ Ἀραρυίας καὶ Ἄωρτο καὶ Ἀρητῆρα καὶ Ἐνείρω καὶ Ξυνωρίς καὶ Ὄργανον. Χοιροβοσκοῦ |
| α 1114 | Ἀρωγός · παρὰ τὸ ἀρήγω, τὸ βοηθῶ, ἀρηγός καὶ ἀρωγός, ὡς ἁμαρτηλός ἁμαρτωλός. ὀξύνεται· τὰ εἰς γος ἀρσενικὰ εἴτε φύσει εἴτε θέσει μακρᾷ παραληγόμενα, μὴ διὰ τοῦ γ δισσοῦ, ὀξύνεται, εἰ μὴ κύρια ὑπάρχει, οἷον πελαργός ἀρωγός βροτολοιγός |
| α 1115 | Ἀσάμινθος · παρὰ τὴν ἄσιν, ὅ ἐστι τὸν ῥύπον, μινύθειν, ἤγουν μειοῦν καὶ καθαίρειν. ἢ παρὰ τὴν ἄσιν τοῦ σώματος μινύθειν |
| α 1116 | Ἀσέλγεια · ἐκ τοῦ ἀσελγής· τοῦτο παρὰ τὸ θέλγω, τὸ ἀπατῶ, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. οἱ δὲ λέγουσιν ἀπὸ Σέλγης πόλεώς τινος, ὅπου οἱ ἄνθρωποι κακῶς διακείμενοι ἀλλήλοις ἐκοινώνουν. μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀσελγής, ὁ ἐπὶ πολὺ ἀσελγαίνων. Χοιροβοσκοῦ |
| α 1117 | Ἄσεμνα · ἐκ τοῦ σεμνός· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ σέβω, ὀξύνεται· τὰ εἰς μνος δισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὴν πρὸ τέλους μὴ φύσει μακράν, μονογενῆ μὲν ὄντα βαρύνεται, τριγενῆ δὲ ὀξύνεται, οἷον ὕμνος σκύμνος. τὸ μέντοι σεμνός τριγενὲς ὂν ὀξύνεται |
| α 1118 | Ἄση · εἰς τὸ Ἀσάμινθος καὶ Ἀσωπός |
| α 1119 | Ἀσθενής · ἄσθενος, ἤγουν ἄνευ σθένους διὰ τὸ ἐλλείπεσθαι δύναμιν |
| α 1120 | Ἄσθμα Π · ὄνομα ῥηματικόν. παρὰ τὸ ἄω ἐστὶ πλεονασμῷ τοῦ θ. ἢ παρὰ τὸ ἄημα. πέπονθεν ἐπενθέσει τοῦ θ · τὸ γὰρ ἀνάλογον ἦν ἆσμα· ὥσπερ καὶ τὸ χθών ὄνομα, χῶ, τὸ χωρῶ, χών καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ θ χθών· ὥσπερ καὶ τὸ θχαμαλή, παρὰ χαμαί χαμαλή καὶ χθαμαλή· καὶ τὸ φθέγγεσθαι παρὰ τὸ φῶ, τὸ εἰς φῶς ἄγω τὰ τοῦ νοῦ. οὕτως δὲ ἔχειν φαμὲν καὶ τὸν πορθμόν· παρὰ γὰρ τὸν πόρον |
| α 1121 | Ἄσθμα · παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄσω ἆσμα καὶ ἄσθμα |
| α 1122 | Ἄσιν · εἰς τὸ Ἀσάμινθος |
| α 1123 | Ἄσιος · παρὰ τὸ αἶσα, αἴσιος καὶ Ἄσιος· ἢ παρὰ τὸν ἀΐσσω μέλλοντα, ὡς ὀρθώσω ὀρθώσιος κτήσω κτήσιος |
| α 1124 | Ἀσίω Β · ὄνομα πτώσεως γενικῆς, ὡς Δ ἐϋμμελίω“. ἡ εὐθεῖα Ἀσίας. ἐκλήθη οὖν Ἀσίας ὁ λειμὼν ἀπὸ Ἀσίου τοῦ Κότυος, ὃς ἦν βασιλεὺς Λυδίας. κλίνεται Ἀσίας Ἀσίου, ὡς κοχλίας κοχλίου, καὶ τὸ Ἰωνικὸν Ἀσίεω. ὁ κανών· οἱ Ἴωνες τὰς εἰς ου γενικὰς τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ας καὶ εἰς ης γινομένας διὰ τοῦ εω προφέρουσιν, οἷον Ὀρέστης Ὀρέστου Ὀρέστεω, Ἀτρείδης Ἀτρείδου Ἀτρείδεω, Πηλείδης Πηλείδου Πηλείδεω, Αἰνείας Αἰνείου Αἰνείεω Ε Αἰνείεω ἕταρον μεγαθύμου“, Ἑρμείεω, Βορέεω. οὕτως οὖν καὶ Ἀσίεω. ὁ τόνος· αἱ διὰ τοῦ εω Ἰωνικαὶ γενικαί, εἰ μὲν ἀπὸ βαρυτόνων κοινῶν γενικῶν ὦσι, προπαροξύνονται, χωρὶς εἰ μὴ κατὰ πάθος ὦσιν, οἷον Ὀρέστης Ὀρέστου Ὀρέστεω, Ἀτρείδεω, Πηλείδεω, Ἑρμείεω, Βορέεω καὶ κατὰ συγκοπὴν ξ Βορέω ὑπ’ ἰωγῇ“ καὶ Δ ἐϋμμελίω Πριάμοιο“. οὕτως οὖν καὶ Ἀσίας Ἀσίου Ἀσίεω καὶ συγκοπῇ Β Ἀσίω ἐν λειμῶνι“, καὶ ὅμως οὐ προπαροξύνεται, ἐπειδὴ κατὰ συγκοπήν ἐστιν |
| α 1125 | Ἀσκελές · παρὰ τὸ ἄγαν ἐσκληκέναι, ὅθεν καὶ σκέλος |
| α 1126 | Ἄσκησις · διὰ τὸ ὡς ἀσκὸν νεκροῦσθαι τὸν ἀσκητήν. ὅρος δὲ αὐτῆς ἐστιν ὁ πόνος τῆς μαθήσεως |
| α 1127 | Ἀσκητής · παρὰ τὸ ἀσκῶ ἀσκήσω· σημαίνει δὲ τὸ πονῶ. ὁ τῆς ἀσκήσεως πόνος. καὶ εἰς τὸ Ἤσκειν |
| α 1128 | Ἀσκίον · παρὰ τὸ εἶναι ἀσυνηχές· ἐκ τῶν ἀψύχων γὰρ οὐδὲν ᾄδει, εἰ μὴ ὁ οἶνος |
| α 1129 | Ἀσκληπιός · παρὰ τὸ τὰ σκέλη ἤπια ποιεῖν· ἀπὸ μέρους δὲ ὅλον τὸ σῶμα. ἢ ὁ τὰ ἄγαν σκληρὰ ἤπια ποιῶν. καὶ εἰς τὸ Φίλος |
| α 1130 | Ἆισμα · εἰς τὸ Αἷμα |
| α 1131 | Ἀσμένιζε · εἰς τὸ Συνασμένιζε |
| α 1132 | Ἀσπάζεται · ἐκ τοῦ σπῶ, τὸ κατασπῶ, κατὰ στέρησιν· ὁ γὰρ διαλυόμενος καὶ ἐχθραίνων ἀποσπᾷ ἑαυτὸν ἀπὸ τῶν φιλούντων αὐτόν |
| α 1133 | Ἀσπάζομαι · παρὰ τὸ σπῶ σπάζω καὶ ἀσπάζω· παρὰ τὸ ἄγαν ἐπισπᾶσθαι. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν χειρῶν |
| α 1134 | Ἀσπάζω · ἔστι ῥῆμα σπῶ καὶ σημαίνει τὸ διαχωρίζω· ἐξ αὐτοῦ γίνεται σπάζω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσπάζω, τὸ μὴ διαχωρίζεσθαι, ἀλλ’ ὑπὸ τῆς φιλίας ἡνῶσθαι |
| α 1135 | Ἀσπαλιεύς · ὁ ἁλιεύς· παρὰ τὸ ἀποσπᾶν τοὺς ἰχθύας ἐκ τῆς θαλάσσης, οἷον σπῶ σπαεύς, πλεονασμῷ τῆς λι συλλαβῆς σπαλιεύς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀσπαλιεύς |
| α 1136 | Ἀσπάραγον · παρὰ τὸ ἄγαν σπᾶσθαι, ὅ ἐστι διατείνεσθαι |
| α 1137 | Ἀσπάσιος · ὄνομα ἀρσενικόν· τὸ θηλυκὸν ἀσπασίη. λέγεται καὶ ἐπιρρηματικῶς ἀσπασίως. καὶ ῥῆμα ἀσπάζομαι καὶ ἀσπάζω, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα ἀσπαστός καὶ οὐδέτερον ἀσπαστόν· ὁ μέλλων ἀσπάσω, ἀφ’ οὗ καὶ ἀσπάσιος. ἔστι δὲ παρασύνθετον· τὸ γὰρ ἀσπάζομαι σύνθετόν ἐστιν ἀπὸ τοῦ σπῶ ῥήματος, ἀφ’ οὗ τὸ σπῶμαι καὶ παράγωγον σπάζω, ὡς φρῶ φράζω, βῶ βάζω. καὶ προσῆλθεν ἡ α ἐπίτασις εἰς τὸ σπάζω, καὶ ἐποίησε τὸ ἀσπάζω· τὸ γὰρ ἄγαν ἐπισπᾶσθαί ἐστι τὸ ἀσπάζεσθαι. ἡ διὰ τοῦ ιος παραγωγὴ ἀπὸ μέλλοντος τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξείαν, ὀρθώσω Ὀρθώσιος, αἰνήσω Αἰνήσιος, κτήσω κτήσιος, ἄξω ἄξιος, ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ἄρσω ἄρσιος, ὁ ἁρμοζόμενος, καὶ ἀνάρσιος, ὁ μὴ ἁρμοζόμενος, ἀρκέσω Ἀρκέσιος καὶ μετὰ τοῦ ι Ἀρκείσιος, ἅζω ἅσω ἅσιος καὶ κατὰ ἀντίθεσιν ὅσιος, καὶ θαυμάσω θαυμάσιος· οὕτως οὖν καὶ ἀσπάζω ἀσπάσω ἀσπάσιος. ὀξύνεται δὲ ἀνεψιός, δεξιός. τὸ δὲ πλησίος ἀπὸ τοῦ πλητός· ἔχομεν τὴν χρῆσιν· ὁ γὰρ ἄπληστος ἀντὶ τοῦ ἀπροσπέλαστος. πλητός πλησίος, ὡς ἄμβροτος ἀμβρόσιος, τροπῇ τοῦ τ εἰς τὸ ς. οὐ γέγονε δὲ τὸ πλησίος παρὰ μέλλοντα· οἱ γὰρ Λάκωνες τὰ παρὰ μελλόντων εἰς τὸ τ οὐ τρέπουσιν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ς εἰς τὸ τ ἐνιαυτός ἐνιαύσιος ἐνιαύτιος λέγουσιν, ὑπόμνησιν διδόντες τοῦ προτέρου τ πλοῦτος πλούσιος πλούτιος. τὸ δὲ πλησίος πλητίος λέγουσιν, ὥστε οὐ παρὰ μέλλοντα. Χοιροβοσκοῦ |
| α 1138 | Ἄσπετος · ἐκ τοῦ ἔπω σπῶ σπετός, ὁ πολύς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἄσπετος |
| α 1139 | Ἄσπετος Γ · ἐπὶ μὲν τοῦ Θ ἄσπετος αἰθήρ“ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, σπῶ, ὡς παρὰ τὸ ἔχω σχῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ σπετός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσπετος, οἱονεὶ ὁ μὴ δυνάμενος ἀφικέσθαι διὰ τὸ μέγεθος· ἐπὶ δὲ τοῦ ἄλλου σημαινομένου παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, σπῶ σπετός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσπετος, οἱονεὶ ὁ πολὺς καὶ μέγας καὶ δυνάμενος ἄρρητος γενέσθαι |
| α 1140 | Ἄσπετον · τὸ πολύ. ἐγράφη |
| α 1141 | Ἀσπίζω · εἰς τὸ Ὑπερασπιστής. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1142 | Ἀσπίς Γ · σημαίνει δύο, τὸ ἑρπετὸν καὶ τὸ ὅπλον. καὶ τὸ ἑρπετὸν ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ἀσπίδος τοῦ ὅπλου· οὕτω γὰρ συστρέψαν ἑαυτὸ πολεμεῖ καὶ μάχεται. γίνεται δὲ τὸ ὅπλον παρὰ τὸ σπίζω, ὃ σημαίνει τὸ ἐκτείνω καὶ μηκύνω· ὁ μέλλων σπίσω, σπίς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσπίς, τὸ μὴ εἰς ἔκτασιν μεμηκυνομένον, ἀλλ’ εἰς περιφέρειαν κεκυκλωμένον. ἀσπίς, ἀσπίδος. ὁ κανών· τὰ εἰς ις θηλυκὰ διὰ τοῦ π ἐκφερόμενα, εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ δος κλίνεται· ἀπλᾶ μέν, οἷον κρηπίς κρηπῖδος· σύνθετα δέ, οἷον βοῶπις βοώπιδος, ἑλικῶπις ἑλικώπιδοσ. διὰ τί ὀξύνεται; τὰ εἰς πις θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται, βαρύνονται, οἷον τράμπις τράμπιδος θέσπις θέσπιδος, κάλπις κάλπιδος· εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος, ὀξύνονται, οἷον ἀσπίς ἐλπίς ἐμπίς· σημαίνει δὲ τὸν κώνωπα |
| α 1143 | Ἀσπίς · ὄνομα προσηγορικὸν ἐκ τοῦ σπίζω. τὸ δὲ σπίζω ἐκ τοῦ σπῶ, τὸ ἐκτείνω καὶ μηκύνω, σπίζω, σπίσω, σπίς καὶ μετὰ τοῦ στε ρητικοῦ α ἀσπίς, οἱονεὶ τὸ μὴ εἰς μῆκος ἐκτεταμένον, ἀλλ’ εἰς περιφέρειαν κεκυκλωμένον. ἢ παρὰ τὸ ἀσπαστὸν εἶναι τοῖς φοροῦσιν, ἐξ οὗ καὶ ῥίψασπις |
| α 1144 | Ἀσπίς · παρὰ σπῶ, τὸ ἐκτείνω. στερητικὸν δὲ τὸ α. καὶ κλίνεται ἀσπίδος. ὁ κανών· τὰ εἰς ις ὀνόματα, εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, ἔχοντα τὸ π διὰ τοῦ δος κλίνεται· ἁπλᾶ μέν, οἷον κρηπίς κρηπῖδος· σύνθετα δέ, οἷον ῥίψασπις ῥιψάσπιδος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1145 | Ἀσπόρως · ἐκ τοῦ ἄσπορος |
| α 1146 | Ἄσσω · εἰς τὸ Ἄγη ξίφος καὶ Ἀσύφηλον καὶ Ἄιττειν |
| α 1147 | Ἄσσων · εἰς τὸ Ἐπασσύτερος |
| α 1148 | Ἀστάρτη · ἔστιν ὄνομα εἰδώλου· λέγεται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἄστρου· ἄστρον γὰρ ἐν τῷ οὐρανῷ ἀνάπλασμα, ἀφ’ οὗ τὸ εἶδος καλεῖται ἔχον ὄνομα ἄστρου. λοιπὸν παρὰ τὸ ἄστρον ἀστράτη καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ Ἀστάρτη |
| α 1149 | Ἀστεῖος · ὁ ἐν ἄστει διατρίβων· λέγεται δὲ καὶ ὁ διὰ ἦθος χρηστὸν ἐπαινούμενος, ὡς ἦν τὸ παιδίον ἀστεῖον τῷ θεῷ.“ λέγεται δὲ καὶ ὁ γελωτοποιός |
| α 1150 | Ἀστεμφές Β · ἐκ τοῦ στρέφω στρεφής, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀστρεφής, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς μ ἀστεμφής |
| α 1151 | Ἀστεροπή · παρὰ τὸ στερίσκειν τοὺς ὦπας τοῦ ὁρᾶν διὰ τῆς ἀντιτυπούσης λαμπηδόνοσ |
| α 1152 | Ἀστέρος · εἰς τὸ Ἄστρον |
| α 1153 | Ἀστήρ · παρὰ τὸ ἄστατον ἔχειν τὸν δρόμον. ἢ παρὰ τὸ ἵστημι στήσω, στήρ καὶ ἀστήρ, ὁ μὴ ἱστάμενοσ. κλίνεται δὲ ἀστήρ ἀστέρος· σεσημείωται, ὡς καὶ τὸ πατέρος |
| α 1154 | Ἀστίβητος · ἀπάτητος ἢ ἀδιάβατος· ἀπὸ τοῦ στείβω ὁ δεύτερος μέλλων στιβῶ, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα καὶ γίνεται στιβῶ, στιβήσω, ἐστίβηκα, ἐστίβημαι, ἐστίβηται, στιβητός καὶ ἀστίβητος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. τὸ δὲ στείβω παρὰ τὸ στῶ στείβω· συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| α 1155 | Ἀστράγαλος · παρὰ τὸ ἀστραβῆ καὶ ὀρθὴν φυλάσσειν τὴν βάσιν τοῦ ποδός |
| α 1156 | Ἀστραπή · παρὰ τὸ ἀστάτως καὶ ῥᾷον παύεσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀστέρος ὦπα ἔχειν, ἤγουν διάπυρος ὡσ ἀστήρ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1157 | Ἀστραπή · παρὰ τὸ ἀστράπτω, τοῦτο παρὰ τὸ ἄστρον, τοῦτο παρὰ τὸ στερρῶς ἄττειν ἐν τῷ λάμπειν |
| α 1158 | Ἀστράπτω Β · ἐκ τοῦ ἀστεροπή τοῦ ἐκ τοῦ ἀστραπή· τοῦτο ἐκ τοῦ ἀστήρ ἀστέρος καὶ τοῦ ὄπτω ἀστεροπτή, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἀστεροπή· καὶ ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν ἀστεράπτω καὶ συγκοπῇ ἀστράπτω. Ἐρεννίου |
| α 1159 | Ἀστρολογία ἀστρονομίας διαφέρει· ἀστρονομία μὲν γάρ ἐστιν ἡ κατάληψις τῶν ἄστρων· ἀστρολογία δὲ ἡ τὰ ἐκ τῶν κινήσεων τῶν ἀστέρων ἀποτελέσματα δηλοῦσα ἐπιστήμη |
| α 1160 | Ἄστρον · παρὰ τὸ αἴθω πλεονασμῷ τοῦ ρ. ἢ παρὰ τὸ αἴθω, τὸ λάμπω, ὁ μέλλων αἴσω, αἶστρον καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι ἄστρον |
| α 1161 | Ἄστρον ἀστέρος διαφέρει· ἄστρον μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐκ πολλῶν ἀστέρων συνιστάμενον σχῆμα, ἤγουν ὅλον τὸ ζῴδιον· ἀστὴρ δὲ αὐτὸς ὁ λάμπων, ἤγουν ἕκαστος τῶν ἐν τῷ ζῳδίῳ |
| α 1162 | Ἄστυ Γ · παρὰ τὸ ἄνω ἵστασθαι· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐφ’ ὑψηλοῦ τόπου τὰς πόλεις ἐποίουν. διαφέρει δὲ ἄστυ καὶ πόλις· πόλις λέγεται ὁ τόπος καὶ οἱ κατοικοῦντες καὶ τὸ συναμφότερον, ἄστυ δὲ ὁ τόπος μόνος, καὶ Ὅμηρος Ρ φράζεο νῦν, ὅπ πως κε πόλιν καὶ ἄστυ σαώσεις.“ ἐξ αὐτοῦ γίνεται καὶ ἀστεῖος. ἐγράφη |
| α 1163 | Ἀσύφηλον · ἄτιμον, ἢ ἀπαίδευτον, ἀδόκιμον καὶ ἀνόητον· καὶ Ὅμηρος ὁππότ’ ἐκείνων Μνήσομαι, ὥς μ’ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξεν.“ ἔστι δὲ παρὰ τὸ ἄσσω, ὃ σημαίνει τὸ βλάπτω, καὶ τὸ φηλῶσαι, ὃ σημαίνει τὸ δολῶσαι καὶ ἀπατῆσαι, ἐξ οὗ καὶ φηλός, ὁ ἀπατηλός, καὶ φήληκες, τὰ σῦκα τὰ ὠμὰ μὲν ὄντα τῇ δὲ ἰδέᾳ πέπειρα· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ σώσω Σωσικράτης Σωσίβιος, ἀρκέσω Ἀρκεσίλαος, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἄσω καὶ τὸ φηλός γίνεται ἀσίφηλος καὶ ἀσύφηλος, ὡς δίφρος δύφρος καὶ τριφάλεια τρυφάλεια Μούνιχος Μούνυχος. ἢ παρὰ τὸ σοφός γίνεται σόφηλος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσόφηλος, καὶ μεταβολῇ τοῦ ο εἰς υ ὡς ἄγορις ἄγυρις, γίνεται ἀσύφηλος |
| α 1164 | Ἀσφάλεια · ἐκ τοῦ ἀσφαλής· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ σφάλλω γίνεται σφαλής, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσφαλής, ὁ μὴ σφαλλόμενος. τὸ δὲ σφάλλω παρὰ τὸ σφήλω, ὃ σημαίνει τὸ ἀποτυγχάνω |
| α 1165 | ἀσφοδελός διαφέρει· ἀσφόδελος μὲν γὰρ βαρυτόνως ὃ σημαίνει τὸ φυτὸν παρὰ τοῖς παλαιοῖς, ἀσφοδελὸς δὲ ὀξυτόνως τὸν τόπον ἐν ᾧ ἀσφόδελοι γίνονται |
| α 1166 | Ἀσχαλάᾳ Β · ῥῆμα ἐνεστῶτος δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· ἔστι γὰρ ἀσχάλλω, ὁ μέλλων ἀσχαλῶ καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα περισπώμενον ἀσχαλῶ, τὸ δεύτερον ἀσχαλάεις, τὸ τρίτον ἀσχαλάει, ἀσχαλᾷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς ἀσχαλάᾳ, ὡς καὶ ἐν ἄλλῳ ὁ ποιητής Ξ οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ.“ καὶ ἔστι τὸ μὲν ἓν α τὸ πρὸ τέλους βραχύ, τὸ δὲ ἐπὶ τέλους μακρόν, ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶσα συλλαβὴ πλεονάζουσα βραχυτέρα θέλει εἶναι τῆς ἐν ᾗ πλεονάζει συλλαβῆς |
| α 1167 | Ἀσχάλλω · εἰς τὸ Ἔσκαλλεν |
| α 1168 | Ἄσχετος · παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, ἀφαιρέσει τοῦ ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σχῶ, σχετός, ὁ κρατητός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσχετος, ὁ ἀκράτητος. καὶ εἰς τὸ Ἄσπετος |
| α 1169 | Ἀσωπός · ὁ σκοτεινοπρόσωπος· παρὰ τὸ ἄσις, ὃ σημαίνει τὸν ῥύπον, καὶ τὸ ὤψ ὠπός. Ὠρίωνος |
| α 1170 | Ἀσωτία · τὸ μὴ ὂν εἰς σωτηρίαν· σωτηρία γὰρ τὸ σῶον τηρεῖν |
| α 1171 | Ἄσωτος · παρὰ τὸ σώζω καὶ τοῦ στερητικοῦ α ὁ ἐστερημένος τοῦ σώζεσθαι. καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀσωτία |
| α 1172 | Ἀταλαίπωρον · ῥᾴθυμον, ὀλίγωρον· Ἀριστοφάνης Δαναΐσιν οὕτως αὐτοῖς ἀταλαιπώρως ἡ ποίησις διάκειται.“ παρὰ τὸ α στερητικὸν καὶ τὸ ταλαίπωρος, ἐξ οὗ καὶ ταλαιπωρεῖν· σημαίνει δὲ τὸ κακοπαθεῖν καὶ ἐνεργεῖν. ταλαίπωρος δὲ κυρίως λέγεται ὁ περὶ τὸν πῶρον τλῶν, τουτέστι καρτερῶν, οἷον ταλάπωρος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ταλαίπωρος· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τοὺς νεφριτικοὺς ταλαιπώρους ἔλεγον, τοὺς τλῶντας περὶ τὸν πῶρον |
| α 1173 | Ἀταλός · παρὰ τὸ ἁπαλός κατὰ μετάθεσιν στοιχείου |
| α 1174 | Ἀταξία · τὸ μὴ ὂν ἐν τάξει καλῇ |
| α 1175 | Ἀτάρ εἰς τὸ Αὐτάρ |
| α 1176 | Ἀταρπός · παρὰ τὸ ἄτρεπτον καὶ ἴσον |
| α 1177 | Ἀταρτηρός Α · παρὰ τὸ τείρω, τὸ καταπονῶ, καὶ κατὰ συγκοπὴν τρῶ, τρήσω, τρηρός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτρηρός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τοῦ τ ἀταρτηρός. ἢ παρὰ τὸ ἄτην, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην ἀτηρός καὶ ἀταρτηρός |
| α 1178 | Ἀτάσθαλος παρὰ τὸ ἐν ἄτῃ θάλλειν, ἤγουν ἐν βλάβαις καὶ ἀδικίαις |
| α 1179 | Ἅτε · ἐπίρρημα παραβολῆς ἀντὶ τοῦ ὥσπερ. Γεωργίου |
| α 1180 | Ἀτειρής · ἐκ τοῦ ἀτερής γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἀτειρής, οἱονεὶ ὁ μὴ ὢν ἁπαλός. καὶ εἰς τὸ Τριάς. Ἐρεννίου |
| α 1181 | ἀτέλεστον διαφέρει· ἀτελὲς μὲν γάρ ἐστι τὸ μήπω τετελεσμένον, ἀτέλεστον δὲ τὸ ἀδυνατοῦν τελεσθῆναι |
| α 1182 | Ἀτέμβειν · παρὰ τὸ ἄτην βαλεῖν· υ οὐ γὰρ καλὸν ἀτέμβειν, οὐδὲ δίκαιον, Ξείνους Τηλεμάχου.“ |
| α 1183 | Ἀτενίζω · τὸ πάνυ βλέπω καὶ ἐκτείνω. τείνω, καὶ ὁ μέλλων τενῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν τενίζω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀτενίζω, τὸ λίαν ἐπιτεταμένως ὁρῶ |
| α 1184 | Ἄτερ · ἐκτός, χωρίς |
| α 1185 | Ἀτέραμνος · παρὰ τὸ τείρω τέραμος, ὡς πλέκω πλόκαμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ τέραμνος καὶ ἀτέραμνος· ἢ παρὰ τὸ τέρεν τι μὴ εἶναι ἐν αὐτῷ |
| α 1186 | Ἀτέραμνον · ἀπαραίτητον, σκληρόν, δεινόν, ἀκόρεστον, πολύ, τὸ μὴ τέρεν, ἀλλὰ σκληρόν. ἀτέραμνον οὖν κατὰ στέρησιν παρὰ τὸ μὴ εἶναι τέρεν τι ἐν αὐτῷ, τουτέστι τρυφερὸν καὶ ἀπαλόν, ἢ τὸ μὴ εὐχερῶς τειρόμενον, ὅ ἐστι βλαπτόμενον. λέγεται ἀτέρεμνα τὰ μὴ ἑψόμενα ὄσπρια, ἀλλὰ σκληρὰ καὶ κερασβόλα· καὶ ἀτεράμων, ὁ σκληρὸς καὶ ἀπηνὴς ἄνθρωπος |
| α 1187 | Ἅτερος · εἰς τὸ Θάτερος |
| α 1188 | Ἀτεχνῶς · ἀδόλως· τέχνη γὰρ ὁ δόλος |
| α 1189 | Ἀτεχνῶς · ἀπλάστως· θ ἀμφὶ δὲ δεσμοὶ Τεχνήεντες ἔχυντο“, τουτέστι δολεροί. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἁπλῶς καὶ καθάπαξ. οἱ δέ, ἐν ἴσῳ τῷ ὄντι καὶ τῇ ἀληθείᾳ· οἱ δέ, τὸ παράπαν καὶ καθόλου |
| α 1190 | Ἄτη Β · τὸ α μακρόν. οἱ μέν, ὅτι ἐστὶν ἀνάτη καὶ κατὰ κρᾶσιν γίνεται ἄτη. οὐκ ἔστι δέ· πλεονασμὸς γάρ ἐστι τοῦ α. ἔστι δὲ ἄλλως εἰπεῖν, ὅτι ἔστιν ἄετος, ὁ μάταιος καὶ ψευδής, καὶ γέγονεν ἐκ τοῦ ἐτεός· καὶ τὸ θηλυκὸν ἀέτη, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν ἄτη. καὶ ἄλλως. ἔστι τῶ, τὸ λαμβάνω, ι Κύκλωψ, τῆ, πίε οἶνον“· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α γίνεται ἄτη· οὐδεὶς γὰρ αὐτὴν λαμβάνει, ἀλλὰ πάντες ἐκφεύγουσι. καὶ εἰς τὸ Αἴτιος καὶ Ἀταρτηρός καὶ Ἀτάσθαλος καὶ Ἄτρυτα |
| α 1191 | Ἀτύζεσθαι · παρὰ τὴν ἄτην· οἱ γὰρ ἐν ἄτῃ ὄντες ταράττονται |
| α 1192 | Ἀτιμάζω Α · ἐξ οὗ τὸ ἠτίμασεν“· τοῦτο παρὰ τὸ ἀτιμῶ, ὡς βῶ βάζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἄτιμος· τοῦτο παρὰ τὸ τιμή· τοῦτο παρὰ τὸ τίω. τὸ ι μακρόν. ἔστι δὲ τὸ ἀτιμῶ δευτέρας συζυγίας καὶ τρίτης. τὸ τίω σημαίνει γ· τὸ τιμῶ Ε θεὸς δ’ ὣς τίετο δήμῳ“, τὸ τιμωρῶ καὶ τὸ ἀποδίδωμι. καὶ τὸ ἀτιμῶ σημαίνει γ· τὸ ἀτιμάζω, τὸ ὑβρίζω καὶ τὸ καταδικάζω. τί διαφέρει τὸ ἀτιμῶ ἡ τρίτη συζυγία τοῦ ἀτιμάζω; ἀτιμῶ μὲν λέγεται τὸ κατὰ τὸν νόμον ὁλοσχερῶς κατακρίνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐπὶ ξύλου ἠτιμωμένος,“ τουτέστι κατακεκριμένος, λάβετε“ γὰρ αὐτὸν ὑμεῖς καὶ κατὰ τὸν νόμον ὑμῶν κρίνατε“· ἀτιμάζω δέ, τὸ ὑβρίζω. πάλιν διαφέρει τὸ ἀτιμῶ ἡ τρίτη συζυγία τῶν περισπωμένων τῆς δευτέρας· ἡ μὲν γὰρ τρίτη συζυγία παρασύνθετός ἐστι ἐκ τοῦ ἄτιμος, ἡ δὲ δευτέρα σύνθετος ἐκ τοῦ τιμή, ἐξ οὗ τὸ Α ἠτίμησεν.“ |
| α 1193 | ἀτιμάζεται διαφέρει· ἀτιμοῦται μέν τις ὑπὸ τοῦ νόμου ὁλοσχερῆ ἀτιμίαν, ἀτιμάζεται δέ τις ὑβριζόμενος ἔν τινι πράγματι |
| α 1194 | Ἀτλαντικὸν πέλαγος · ὁ Ὠκεανός· ἀπὸ τοῦ Ἄτλαντος ὄρους τῆς Λιβύης. καὶ εἰς τὸ Ἑσπερία |
| α 1195 | Ἄτλας ·. παρὰ τὸ μὴ κοπιᾶν. καὶ εἰς τὸ Τλήσομαι |
| α 1196 | Ἀτμένες · οἱ δοῦλοι, οἱ ἄτερ μένους ὄντες διὰ κακοπάθειαν. καὶ εἰς τὸ Θής |
| α 1197 | Ἀτμήν · παρὰ τὸ τιμήν ἀτμήν· ἄτιμον γὰρ τὸ δοῦλον |
| α 1198 | Ἀτμίς · παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄσω ἀσμίς καὶ ἀτμίς |
| α 1199 | Ἄτομον · παρὰ τὸ τέμνω τόμος καὶ ἄτομον· ἐπιτατικὸν δὲ τὸ α |
| α 1200 | Ἄτον · εἰς τὸ Ἧττον |
| α 1201 | Ἄτρακτος · παρὰ τὸ ταράσσω ταρακτός καὶ ἄτρακτος |
| α 1202 | Ἀτραπόν · τὸ ἄτρεπτον καὶ ἀμετάθετον τοῦ μερισμοῦ |
| α 1203 | Ἀτράφαξυς · εἰς τὸ Λιγύφθογγος |
| α 1204 | Ἀτρείδης Β · πατρωνυμικὸν ὄνομα. διαφέρει δὲ τὸ πατρωνυμικὸν τοῦ κτητικοῦ, ὅτι τοῖς μὲν πατρωνυμικοῖς ἐνδέχεται τὰ τῶν παίδων ὀνόματα συντάσσειν καὶ μή. εἰ γὰρ ἀδελφῶν ὄντων τινῶν τούτων ἕνα σημᾶναι βουλοίμεθα, τῷ πατρωνυμικῷ παρατίθεμεν τὸ τοῦ παιδὸς κύριον ὄνομα, οἷον Ἀτρείδης Μενέλαος, Πριαμίδης Ἕκτωρ· εἰ δὲ μὴ ὦσιν ἀδελφοί, οὐ χρεία προσθήκης κυρίου· ἀρκούμεθα γὰρ τῇ πατρωνυμίᾳ, οἷον Πηλείδης ἐφόνευσεν Ἕκτορα.“ τὰ γὰρ πατρωνυμικὰ αὐτόθεν ἔχει τὴν σημασίαν, κἂν μήτε τοὺς υἱοὺς ἐπάγοιτο μήτε τὸ τοῦ παιδὸς κύριον· τὰ δὲ κλητικὰ οὐχ οὕτως, ἀλλ’ ἀνάγκη προσυπακούεσθαί τι αὐτοῖς· εἰ δέ τις φαίη Πλατωνικόσ“ οὐ προσυπακουομένου τοῦ νόμος ἢ χιτών, ἀτελές ἐστι. διὸ ἀναγκαίως δεῖ ἐπιφέρειν τοῖς κτητικοῖς προσηγορικὰ ἢ κύρια, οἷον Ὁμηρικὸς λόγος, βασιλικὸς δόμος |
| α 1205 | Ἀτρεκέως Β · ἐπίρρημα μεσότητος· παρὰ τὸ δέρκω, ὃ σημαίνει τὸ βλέπω, ὄνομα δερκές, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ α γίνεται ἀδερκές, τὸ λίαν ὑπερβλέπον, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ ἀτρεκές, τὸ λίαν ὑπερβλεπόμενον. ἢ παρὰ τὸ τρέχω, ὁ μὴ τρέχων. Νικήτου |
| α 1206 | Ἀτρέκεια · ἐκ τοῦ ἀτρεκής |
| α 1207 | Ἀτρέμας Β · γίνεται ἐκ τοῦ ἀτρεμῶ, καὶ ἔστι παρασύνθετον ἐκ τοῦ ἀτρεμής· τοῦτο παρὰ τὸ τρέμω καὶ τὸ στερητικὸν α ἀτρεμής, καὶ ῥῆμα εἰς ω ἀτρεμῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα εἰς ας ἀτρέμας. ἔστι δὲ καὶ εἰς α ἀτρέμα· ὥσπερ ἐκ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται ἠρέμας καὶ ἠρέμα, οὕτως καὶ τοῦτο |
| α 1208 | Ἀτρεύς · παρὰ τὸ τρῶ. ἄφοβος γάρ |
| α 1209 | Ἄτρυτα · ἀκάματα, σκληρὰ καὶ ἰσχυρά. σημαίνει δὲ καὶ ἀβλαβῆ, οἷον ἄτρητα· παρὰ τὸ τρῶ τρήσω τρητά καὶ ἄτρυτα μετὰ τοῦ στερητικοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ ὡς ἅλμη ἁλμυρός |
| α 1210 | Ἀτρώς · εἰς τὸ Προβλῆτι |
| α 1211 | Ἄιττειν · τὸ ἅλλεσθαι καὶ πηδᾶν· γίνεται παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ᾄσσω καὶ τροπῇ τῶν δύο σς εἰς ττ ᾄττειν. καὶ εἰς τὸ Διάττειν καὶ Στρατός |
| α 1212 | Ἀττική · παρὰ τὸ ἀκτή. οὕτως ἐλέγετο τὸ παλαιόν |
| α 1213 | Ἄττω · εἰς τὸ Κάττα |
| α 1214 | Ἀτῶ · εἰς τὸ Ἐλεηλάτει |
| α 1215 | Αὖα · παρὰ τὸ εἰς αὖσιν καὶ καῦσιν ἐπιτήδεια εἶναι |
| α 1216 | Αὖας · παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ |
| α 1217 | Αὐγή · παρὰ τὸ ἄγω· δι’ ἣν ἀγόμεθα, εἴγε σκότος διὰ τὸ ἐπισχεῖν ἡμᾶς. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| α 1218 | Αὔγουστος · ἀπὸ Αὐγούστου βασιλέως οὕτως ἐπικληθέντος· ἀπὸ γὰρ τῆς αὐτοῦ βασιλείας καὶ μέχρι σήμερον Αὔγουστοι οἱ βασιλεῖς κικλήσκονται. ὅθεν καὶ βῆλον ἐν τοῖς βασιλείοις μελέθροις ἐπικρέμαται· τυραννοῦντος γάρ τινος αὐτῷ ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Ἰλλυρίας καὶ χειρωθέντος ὑπ’ αὐτοῦ, διὰ τὸ ἰταμὸν καὶ σκληρὸν τὸν ἀντίπαλον γεγονέναι πρὸς μνήμην καὶ τιμὴν τῆς ἑαυτοῦ βασιλείας τὸ κολόβιον αὐτοῦ ἐκρέμασεν καὶ ἔκτοτε οἱ βασιλεῖς βῆλον ἐπιτιθέασιν ἔμπροσθεν αὐτῶν κατὰ μίμησιν ἐκείνου, ὅθεν καὶ ἡ ἀπογραφὴ πρώτη γέγονεν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1219 | Αὐδῶ · παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ. καὶ εἰς τὸ Ηὖδα |
| α 1220 | Αὐθαίρετος · παρὰ τὸ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι, αἱρετός, καὶ μετὰ τῆς αὐτός αὐτοαιρετός καὶ συγκοπῇ αὐταίρετος, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ αὐθαίρετος· σημαίνει δὲ τὸν αὐτοπροαίρετον |
| α 1221 | Αὐθέντης · ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, φένω διὰ τοῦ ε φιλοῦ, ἐκθλίψει τοῦ δασέος ἕνω ὁ φόνος, ὄνομα ῥηματικὸν ἕντης, καὶ μετὰ τῆς αὐτός αὐτοέντης, καὶ ἐν συγκοπῇ δασέων αὐτέντης· καὶ ἐπεὶ ψιλὰ ψιλῶν ἡγεῖται καὶ δασέα δασέων, τρέπεται τὸ τ εἰς θ καὶ γίνεται αὐθέντης |
| α 1222 | Αὖθι Β · ἐπίρρημα τοπικόν, καὶ ἔστι τῆς ἐν τόπῳ· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ αὐτόθι· τοῦτο ἐκ τοῦ αὐτοῦ, Ὅμηρος Θ αὐτοῦ κ’ ἔνθ’ ἀκάχοιτο“, καὶ δηλοῖ τὴν ἐν τόπῳ σχέσιν, ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀγχοῦ γίνεται ἀγχόθι, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ αὐτόθι, καὶ συγκοπῇ αὖθι. διαφέρει δὲ αὖθις καὶ αὖθι· τὸ μὲν αὖθι χωρὶς τοῦ ς τοπικὸν ἐπίρρημα ἀπὸ τοῦ αὐτόθι, τὸ δὲ αὖθις σημαίνει τὸ πάλιν καὶ μετὰ ταῦτα. τὸ θι ι · τὰ εἰς ις ἐπιρρήματα πεφυκότα λέγεσθαι χωρὶς τοῦ ς διὰ τοῦ ι γράφεται· αὖτις καὶ αὖτι, μέχρις καὶ μέχρι αὖθις καὶ αὖθι |
| α 1223 | Αὐθιγενεῖς · εἰς τὸ Ἰθαγενεῖς |
| α 1224 | Αὖ θώρηκα · εἰς τὸ Δεύτερον αὖ θώρηκα |
| α 1225 | Αὐλή · παρὰ τὸ αὔω, τὸ λάμπω, αὐή καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ αὐλή. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω |
| α 1226 | Αὐλίδα Β · ἐκ τοῦ Αὐλίς· τὸ δὲ Αὐλίς, ἐκ τοῦ αὐλίζω αὐλίσω Αὐλίς. καὶ τί μετέχει; ἐπειδὴ ἐκεῖ συνηθροίσθη ἅπας ὁ Ἑλληνικὸς στρατός |
| α 1227 | Αὐλός · παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ· καὶ Ὅμηρος Υ αὖε δ’ Ἄρησ ἑτέρωθεν“. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω. ἢ παρὰ τὸ αὔω, τὸ βοῶ, ἐξ οὗ Υ αὖε δ’ Ἄρης.“ καὶ εἰς τὸ Ἔναυλος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1228 | Ἄϋλος · ὁ μὴ ἔχων ὕλην· παρὰ τὸ ὕλη ὗλος καὶ ἄϋλος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. τὸ δὲ ὕλη παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ἡ δι’ ὑγρᾶς αὐξανομένη. τὰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν ἀναπέμπουσι τοὺς τόνους |
| α 1229 | Αὐλῶπις · αὐλίσκον ἔχουσα, καθ’ οὗ πήγνυται ὁ λόφος, ἵν’ ᾖ εἶδος περικεφαλαίας λόφον εἰς ὀξὺ ἀνατεταμένον ἐχούσησ |
| α 1230 | Αὔρα · παρὰ τὸ ἀήρ κατὰ ἀναστροφὴν παρωνύμως |
| α 1231 | Αὐρῶ · εἰς τὸ Ἀπούρας |
| α 1232 | Αὐστηρός · παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, ὁ μέλλων αὔσω, ἐξ αὐτοῦ αὐστηρός· ὅπερ παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω |
| α 1233 | Αὐτάρ τοῦ δέ διαφέρει· ὅτι ὁ μὲν αὐτάρ προτάσσεται, ὁ δὲ δέ ὑποτάσσεται. ὀξύνεται δὲ τὸ αὐτάρ ἢ βαρύνεται; οἱ μὲν οὖν ὀξυτόνως ἀνέγνωσαν, ὡς Καλλίμαχος οἱ δὲ βαρυτόνως λόγῳ τοιῷδε· πᾶσα λέξις εἰς αρ λήγουσα βαρύνεται, οἷον ἄφαρ, δάμαρ, εἶθαρ, οὖθαρ, στέαρ. ῥητέον δέ, ὅτι οὐδεὶς συμπλεκτικὸς σύνδεσμος ἢ περισπᾶται ἢ βαρύνεται, πάντες δὲ σχεδὸν ὀξύνονται |
| α 1234 | ἀτάρ · ποῖόν ἐστιν ἀναλογώτερον; καὶ λέγομεν, ὅτι κατὰ πλεονασμόν ἐστι τὸ αὐτάρ ἐκ τοῦ ἀτάρ, τὸ δὲ ἀτάρ οὐ δύναται γενέσθαι ἐκ τοῦ αὐτάρ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ υ · κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι παρεπόμενόν ἐστι τῇ ἐκ τοῦ α συνεστώσῃ διφθόγγῳ μετὰ τὴν ἀπόστασιν τοῦ ὑποτακτικοῦ φωνήεντος ἐκτείνειν τὸ α οὐχ ἑτέρου λόγου ἐπικρατοῦντος, οἷον κλαίω κλάω, αἰετός ἀετός, κεφάλαιον κεφαλάδιον, οὔραιον οὐράδιον. εἴπερ οὖν καὶ ὁ αὐτάρ σύνδεσμος ἔνδειαν εἶχε τοῦ υ ἐν τῷ ἀτάρ, παρείπετο ἂν καὶ ἡ τοῦ α ἔκτασις |
| α 1235 | Αὐτάρκης · παρὰ τὸ αὐτός καὶ τὸ ἀρκῶ, τὸ βοηθῶ, ὁ ἑαυτῷ ἐπαρκῶν καὶ βοηθῶν |
| α 1236 | Αὖτε · εἰς τὸ Τότ’ αὖ |
| α 1237 | Αὐτῆμαρ · ἐπίρρημα καιροῦ παραστατικόν |
| α 1238 | Ἀϋτῆς Β · παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, καὶ πλεονασμῷ αὔω, ὁ μέλλων αὔσω, ὄνομα ῥηματικὸν αὐλός, ἡ ἐπιμήκης παράτασις, καὶ παρώνυμον ὄνομα αὖλαξ, ἡ ἐπιμήκησ διαχάραξις τοῦ ἀρότρου |
| α 1239 | Αὐτίκα · ἐπίρρημα μεσότητος καὶ χρόνου δηλωτικόν. τὸ τι ι · τὰ εἰς κα ἐπιρρήματα τῷ ι παραλήγονται, οἷον αὐτίκα ἡνίκα πηνίκα |
| α 1240 | Αὖτις Β · ἐκ τοῦ τίς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τοὐπίσω γίνεται ἄτις· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ ἐρύω γίνεται ἐρύσω ἀέρυσαν καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ Α αὐέρυσαν“, οὕτω καὶ ἄτις, ὃ σημαίνει τὸ πάλιν, γίνεται πλεονασμῷ τοῦ υ αὖτις. τί διαφέρει τὸ αὖτις τοῦ πάλιν; διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ πάλιν ἐστὶ τοπικόν, τὸ γὰρ εἰς τοὐπίσω δηλοῖ· τὸ δὲ αὖτις ἐστὶ χρονικόν, τὸ ἐξ ὑστέρου γὰρ δηλοῖ |
| α 1241 | Αὐτοβοεί · τὸ παραχρῆμα συντελεσθῆναι ἐπὶ πολεμικοῖς ἔργοις, οἷον ταχέως, ἅμα βοῇ. παρὰ δὲ Θεοπόμπῳ ἐπὶ τοῦ κατὰ κράτος |
| α 1242 | Αὐτόθι · εἰς τὸ Αὖθι |
| α 1243 | Αὐτόματος · παρὰ τὸ μαίω, ἐξ οὗ καὶ μασθός. καὶ εἰς τὸ Μεμαῶτες |
| α 1244 | Αὐτομάτως · αὐτοκελεύστως, αὐτοκλήτως, αὐτοβούλως· ἀπὸ τοῦ μαίω, ὃ σημαίνει τὸ ζητῶ, γίνεται μαστός, ὃν ἐπιζητοῦσι τὰ βρέφη, καὶ ἐξ αὐτοῦ αὐτόματος, ὁ μὴ ἐπιζητηθείς, ἀλλ’ αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπαγαγών· ἀπὸ τούτου καὶ τὸ ἀπροτίμαστος γυνή, ἡ μὴ ἐπιζητηθεῖσα, Τ δ ἀλλ’ ἔμεν’ ἔμεν’ ἀπροτίμαστος ἐνὶ μεγάροισιν ἐμοῖσιν.“ |
| α 1245 | Αὔτως Β · ἀντὶ τοῦ ματαίως· καὶ ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος, καὶ ψιλοῦται πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἑτέρου τοῦ σημαίνοντος τὸ οὕτως. καὶ τοῦτο διὰ τί ψιλοῦται; τὸ στερητικὸν α ψιλοῦται. καὶ πῶς ἐστι στερητικόν; πόθεν παράγονται τὰ ἐπιρρήματα τῆς μεσότητος; ἐκ τῶν γενικῶν ὀνομάτων. καὶ πῶς ἐστιν ἡ γενικὴ τοῦ ὀνόματος; ἔστιν ἐτός, καὶ σημαίνει τὸν ἀληθῆ, ἐξ οὗ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐτεός. τοῦτο παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, εἰμί· ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐτός, ὁ ἀληθής· τὸ γὰρ ἀληθὲς ὑπάρχει, τὸ δὲ ψεῦδος οὐχ ὑπάρχει· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄετος, καὶ ἀνεβίβασε τὸν τόνον· τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει. καὶ κλίνεται ἀέτου, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οἱ ἄετοι, ἀέτων, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίρρημα μεσότητος ἀέτως, καὶ ψιλοῦται ὡς στερητικόν, καὶ κράσει αὔτως. Φωτίου |
| α 1246 | Αὐχήν · παρὰ τὸν αὐχμός· ξηρὸς γὰρ ὁ τράχηλος καὶ ὀστώδης. καὶ εἰς τὸ Δειρή καὶ Ὀσφύς |
| α 1247 | Αὐχῶ · εἰς τὸ Εὖχος |
| α 1248 | Αὕω · σημαίνει τὸ λάμπω. διὰ τί δασύνεται; διότι ἀπὸ τοῦ φῶ, τὸ λάμπω, γίνεται φαύω καὶ αὕω κατὰ ἀποβολὴν τοῦ φ. καὶ εἰς τὸ Αἴης καὶ Ἄνεως καὶ Ἄιττειν καὶ Αὐλή καὶ Ἀϋτῆς καὶ Ἥλιος καὶ Τηλαυγής καὶ Ὠρύω. Ὁμήρου |
| α 1249 | Ἄφαρ Β · ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ εὐθέως· παρὰ τὸ ἅπτω, τὸ εὐθέως καὶ ἅμα τῷ ἅψασθαι γινόμενον. ἐξ οὗ καὶ οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Ἐφέσιοι ἀφαρεί λέγουσι τὸ ταχέως καὶ ἀσκόπως ποιεῖν τι ἢ φθέγγεσθαι |
| α 1250 | Ἀφάρτεροι Ψ · ἀπὸ τοῦ ἄφαρ ἀφάρτεροι, τουτέστι ταχύτεροι. ἢ παρὰ τὸ ἀφαρεί, ὅ ἐστιν ἐσπουδασμένως |
| α 1251 | Ἀφαυρά · ἀσθενέστερα, ἀμαυρότερα, ἢ κουφότερα· ἀπὸ τοῦ ἀφαυρ όσ ἤτοι ἄγαν παῦρος καὶ ὀλίγος κατὰ δύναμιν. ἢ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, φάρος, πλεονασμῷ τοῦ υ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀφαυρός, ὁ μηδενὸς λόγου ἄξιος. Χοιροβοσκοῦ |
| α 1252 | Ἀφεγγής · ἐκ τοῦ φέγγος φεγγής καὶ ἀφεγγής· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ φῶς ἄγειν |
| α 1253 | Ἀφέηκα · εἰς τὸ Ἀπαιωρημένος καὶ Ἀπῃωρημένος |
| α 1254 | Ἀφελής · παρὰ τὴν ἀπό πρόθεσιν καὶ τὸ ἑλεῖν· ὅπερ σημαίνει τὸν ἄκακον κατὰ τὸ φερόμενον ἐν τῇ κοινότητι. Ὁμήρου |
| α 1255 | Ἄφενος Α · ὁ ποιητὴς οὐδετέρως χρᾶται τῇ λέξει, τινὲς δὲ ἀρσενικῶς. γίνεται ἐκ τοῦ ἕνος, ὃ σημαίνει τὸ ἐνιαυτόν, ἄφενος προπαροξυτόνως· ἀφενὸς δὲ ἄνθρωπος ὁ πλήρης τοῦ ἀφένου. ἕνος δέ, ὁ ἐνιαυτός, παρὰ τὸ ἕω, τὸ πληρῶ. ἄφενος οὖν ὁ ἐξ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ συναγόμενος πλοῦτος, πλοῦτος δὲ ὁ ἐκ πολλῶν |
| α 1256 | Ἄφενος · τὸ ἀπ’ ἐνιαυτοῦ περιὸν εἰς νέωτα· ἢ ἄπενος, τὸ μὴ ἐν πενίᾳ, ἀλλ’ ἐν περιουσίᾳ χρημάτων. Δίδυμος |
| α 1257 | Ἀφέξει · ἐκ τοῦ ἔχω ἀπέχω ἀφέξω |
| α 1258 | Ἄφετος · παρὰ τὸ ἀφίημι |
| α 1259 | Ἀφέωνται · ἀφίημι, ὁ παρακείμενος ἀφῆκα, ὁ Ἀττικὸς ἀφέωκα· οἱ γὰρ Ἀττικοί, ἡνίκα πλεονασμὸν τοῦ ε κατὰ τὸν παρακείμενον ποιήσωσι, τότε καὶ τὸ ἐπαγόμενον φωνῆεν εἰς ω τρέπουσι· ὁ παθητικὸς ἀφέωμαι καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἀφέωνται αὐθυπότακτον |
| α 1260 | Ἁφή · παρὰ τὸ ἅπτω, ὃ σημαίνει τὸ προσεγγίζω, ὁ μέλλων ἅψω, ὁ παρακείμενος ἧφα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἡφή καὶ ἁφή. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1261 | Ἀφῆκα · παρὰ τὸ ἀφίημι ἀφήσω ἀφῆκα. εἰς τὸ Ἀπῃωρημένος |
| α 1262 | Ἀφηνιάζω · εἴρηται ἡ λέξις ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἵππων τῶν σκληρυνομένων καὶ ἄποθεν τῶν ἡνίων καθεστώτων. ἀφηνιάζειν οὖν τὸ σκληρύνεσθαι καὶ ἄπο τῆς εὐθείας ὁδοῦ εἶναι. γίνεται ἐκ τοῦ ἡνίον, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον, ἡνιάζω καὶ ἀφηνιάζω |
| α 1263 | Ἀφήσω Β · ὁ παρακείμενος ἀφῆκα· καὶ οἱ Ἴωνες πλεονάζουσι τὸ ε ἥνδανε ἑήνδανε, ὥρακα ἑώρακα, οὕτως ἀφέηκα· καὶ τὸ μακρὸν εἰς μακρὸν τρέπεται, τὸ η εἰς ω καὶ γίνεται ἀφέωκα, τὸ παθητικὸν ἀφέωμαι καὶ ἀφέωνται. Νικήτου |
| α 1264 | Ἄφθιτον · ἔστι φθίω, τὸ φθείρω |
| α 1265 | Ἄφθιτον Β · ἐκ τοῦ φθιτός καὶ τοῦ α τοῦ στερητικοῦ· τοῦτο παρὰ τὸ φθίω· τοῦτο δὲ διφορεῖται καὶ διὰ τοῦ ι καὶ διὰ τῆς διφθόγγου γράφεται |
| α 1266 | Ἀφίγμεθα · ἀπὸ τοῦ ἵκω ἵξω ἷχα ἷγμαι, ὥσπερ λέλεχα λέλεγμαι· καὶ λαμβάνει τὴν πρόθεσιν καὶ γίνεται ἀφῖγμαι καὶ ἀφίγμεθα τὸ πληθυντικόν. Εὐλογίου σχολαστικοῦ. Εὐλογίου |
| α 1267 | Ἀφίγμεθα · ἀπὸ ποίου θέματος; καὶ λέγομεν ἀπὸ τοῦ ἵκω ἵξω ἷχα, ὁ παρακείμενος παθητικὸς ἷγμαι, ὥσπερ λέλεχα. ἐγράφη |
| α 1268 | Ἀφίει Α · ἔστι ῥῆμα ἱῶ περισπώμενον καὶ δασυνόμενον· τούτου ὁ παρατατικὸσ ἵουν, τὸ δεύτερον ἵεις, τὸ τρίτον ἵει καὶ ἐν συνθέσει ἀφίει, ἐξ οὗ καὶ τὸ Α προΐει“. ἰστέον δέ, ὅτι τοῦ τίθημι καὶ δίδωμι καὶ ἵημι οἱ παρῳχημένοι μᾶλλον ἀπὸ τῶν εἰς ω εἰσὶν ἐν χρήσει ἤπερ ἀπὸ τῶν εἰς μι · Α ὧς εἰπὼν ἐν χερσὶ τίθει“ καὶ ἐδίδουν αὐτῷ ῥαπίσματα.“ Γεωργίου |
| α 1269 | Ἀμφιειμένος · ὁ ἐνδεδυμένος· παρὰ τὸ ἕω γέγονε, ὃ σημαίνει τὸ ἐνδύομαι· τούτου ὁ μέλλων ἕσω, ὁ μέσος παρακείμενος εἷα καὶ ὁ παθητικὸς εἷμαι καὶ ἡ μετοχὴ εἱμένος καὶ ἐν συνθέσει ἀμφιειμένος |
| α 1270 | Ἀφικέσθαι · εἰς τὸ Ἱκέσθαι |
| α 1271 | Ἄφιξις · διὰ τοῦ ι · γέγονε δὲ ἀπὸ παθητικοῦ ῥήματος τοῦ ἀφῖγμαι ἀφῖξαι ἀφῖκται καὶ ἄφιξις |
| α 1272 | Ἀφίει · τὸ θέμα ἀφιῶ, τὸ πέμπω, ὁ παρατατικὸς ἀφίεον ἀφίουν, ἀφίεες ἀφίεις, ἀφίεει ἀφίει τρίτου προσώπου |
| α 1273 | Ἀφλοισμός · παρὰ τὸ ἀφροισμός. Γεωργίου |
| α 1274 | Ἀφνειός ·. ἔστιν ἕνος, ὁ ἐνιαυτός· ἐκ τούτου γίνεται ἄφενος, οἱονεὶ ὁ ἐκ τοῦ καρποῦ τοῦ ἐνιαυτοῦ συναγόμενος πλοῦτος. ἐκ τοῦ ἄφενος οὖν γίνεται ἀφενειός, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ε ἀφνειός. καὶ εἰς τὸ Ὀλβιόδαιμον καὶ Πλούσιος |
| α 1275 | Ἄφνω · τὸ ἐξ ἀφανοῦς· ἀφανής ἀφανῶς ἐπίρρημα, συγκοπῇ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἄφνω. βαρύνεται δὲ ὡς τὸ πόρρω ἔξω |
| α 1276 | Ἀφόρδια · παρὰ τὸ ἔξω τῆς ὁδοῦ προχωρεῖν |
| α 1277 | Ἀφορία · εἰς τὸ Ἀπορία |
| α 1278 | Ἀφοσιοῦται · τὸ πληροῦται· ἐκ τοῦ ἀφοσιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ὅσιος ὁσιῶ καὶ ἀφοσιῶ, τὸ τὰ νενομισμένα ἐπὶ τῇ ταφῇ πληρῶ |
| α 1279 | Ἀφοσιῶ · τὸ πληρῶ καὶ ἀποδιδῶ |
| α 1280 | Ἀφραδία Β · ἐκ τοῦ ἀφραδής μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ὁ ἄβουλος καὶ ἄπειρος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀφραδία |
| α 1281 | Ἀφροδίτη · Εὐριπίδης παρὰ τὴν ἀφροσύνην τὰ μῶρα γὰρ πάντ’ ἐστὶν Ἀφροδίτη γίνεται βροτοῖσ“· ἐναντία γάρ ἐστιν αὕτη τῇ φρονήσει. καὶ Ἐπαφρόδιτος παρὰ τὸ ἀφραδές, τουτέστι μὴ νομίζουσα· φρόνησιν, διὰ τὸ ἀφραδὲς καὶ ἄγνωστον τῆς μίξεως· ἢ παρὰ τὸν ἀφρὸν τῆς συνουσίας, ἢ διὰ τὸ ἐκ θαλάττης αὐτῆς τὴν γένεσιν εἶναι. ὁ δὲ Δίδυμος παρὰ τὸ ἁβρὸν τῆς διαίτης· τὸ γὰρ β τοῦ φ συγγενές ἐστι, δῆλον δὲ ἐκ τοῦ τοὺς Μακεδόνας τὸν Φίλιππον Βίλιππον καλεῖν καὶ τὸν φαλακρὸν βαλακρὸν καὶ τοὺς Φρύγας Βρύγας καὶ τοὺς ἀνέμους, διὰ τὸ φυσᾶν φυσητὰς ὄντας, βύκτας, καὶ Ὅμηρος κ βυκτάων ἀνέμων.“ διχῶς δὲ καὶ ἡ ἁβροδίαιτος, ὅτι δεῖ αὐτῇ διὰ τὸ κάλλος χλιδῆς, ἢ ὅτι οἱ κατεχόμενοι τῇδε τῇ θεῷ ἁβροὶ καὶ πολυτελεῖς. Γεωργίου |
| α 1282 | Ἀφροδίτη · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φυτόν γέγονε φυτρός καὶ φιτρός κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι ὅ ἐστι κορμός, καὶ ἀπὸ τοῦ δύο φέρειν γίνεται δυόφορος καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι δίφορος καὶ δίφροσ, ὅ ἐστιν ἅρμα, παρὰ τὸ δύο φέρειν· τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ ἀναδῦσα καὶ τοῦ ἀφροῦ ἀνέρχεσθαι γίνεται ἀφροδύτη καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι Ἀφροδίτη. γέγονε δὲ παρὰ τὸν ἀφρὸν Ἀφροδίτη. Ἀφροδίτη δὲ λέγεται παρὰ τὴν ἀφροσύνην. καὶ εἰς τὸ Ἀνεπαφρόδιτος |
| α 1283 | Ἀφροντιστήσας · ἀμεριμνήσας, ἢ ἀμελήσας. ἀπὸ τοῦ ἀφροντιστῶ· τοῦτο παρὰ τὸ φροντίζω φροντίσω πλεονασμῷ τοῦ τ μετὰ περισπωμένου τόνου φροντιστῶ, καὶ ἀφροντιστῶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α. τὸ δὲ φροντίζω παρὰ τὸ φροντίς· τοῦτο παρὰ τὸ τὰς φρένας τίειν, ὅ ἐστι τιμωρεῖν· οἱ γὰρ φροντίδα ἔχοντες, τὰς φρένας τιμωροῦνται. συντάσσεται μετὰ γενικῆς |
| α 1284 | Ἄφρων ἀνοήτου διαφέρει· ἄφρων ἐστὶν ὁ ἐστερημένος φρονήσεως καὶ ὁ πρὸς τὰ κοινὰ καὶ ἀνθρώπινα διορατικῶς μὴ ἔχων καὶ ὁ ἄθεος καὶ ὁ ἐθνικῶς ζῶν· ἄνους δὲ ὁ μὴ ἔχων τὰ τοῦ ἀνθρώπου ἐξαίρετα, ἀλλὰ καὶ τὸ περὶ τὴν ζωὴν βλαβερόν, καὶ Ἰουδαϊκῶς καὶ τὴν τοῦ νόμου τήρησιν πολιτευόμενος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1285 | Ἄφρων · παρὰ τὸ φρῶ, τὸ προϊῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α |
| α 1286 | Ἀφυής · ἐκ τοῦ φυής, ὃ σημαίνει τὸν τρόπον καὶ τὴν θέσιν, Γ ἀμφοτέρων δὲ φυὴν ἐδάην,“ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀφυής, οἱονεὶ ὁ κακότροπος. εὐφυής δὲ καὶ εὐμαθής διαφέρει· εὐμαθὴς μὲν ὁ καλῶς μανθάνων, εὐφυὴς δὲ ὁ πανοῦργος καὶ σκώπτης. Φωτίου |
| α 1287 | Ἄφυκτος · εἰς τὸ Ἐτύχθη |
| α 1288 | Ἀφύξειν Α · παρὰ τὸ ἀφύσσω, τὸ ἀπαντλῶ· Δωρικὴ δὲ ἡ λέξις· ἐν πλεονασμῷ τοῦ λ λαφύσσω· γίνεται οὖν ἀφύξειν τὸ ἀπαρέμφατον μέλλοντοσ. τὸ ἀφύσσω ἀπὸ τοῦ φυσσῶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀφύσσω ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φυσωμένων ἀσκῶν |
| α 1289 | Ἀφυσγετός · παρὰ τὸ ἀφύσσεσθαι ὑπὸ τοῦ ῥεύματος. καὶ εἰς τὸ Ἐξαιρέτως |
| α 1290 | Ἀφυσσόμενοι Γ · μετοχὴ χρόνου ἐνεστῶτος. τὸ ῥῆμα ἀφύσσω, οὗ ὁ μέλλων ἀφύξω, Α καὶ πλοῦτον ἀφύξειν“· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ φύω, τὸ κρατῶ, Ζ ἔν τ’ ἄρα οἱ φῦ χειρί“, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀφύω, ὁ μέλλων ἀφύσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀφύσσω μεταγομένου τοῦ χρόνου εἰς ἐνεστῶτα. καὶ ἀνατρέπεται δέ, ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα παραγόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. γίνεται οὖν ἐκ τοῦ ἀρύω, τὸ ἀπαντλῶ, κατὰ τροπὴν τοῦ ἀμεταβόλου εἰς φ ἀφύσσω. ψιλοῦται. τὸ α πρὸ τοῦ δασέος ψιλοῦται, χωρὶς τοῦ ἁφή |
| α 1291 | Ἁφῶ · εἰς τὸ Ψηλαφῶ |
| α 1292 | Ἀχαιΐδες Β · ἐκ τοῦ Ἀχαιΐς· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ Ἀχαιά, καὶ σημαίνει β. Ἀχαιός· ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἐθνικοῦ. ποσαχῶς λαμβάνονται τὰ ἐθνικά; τετραχῶς· ἐκ πόλεως, ἐκ χώρας, ἐξ ἔθνους, ἐκ βασιλείας. τὸ δὲ Ἀχαιός παρειλήφθη ἀπὸ βασιλέως ἀπὸ Ἀχαιοῦ. διὰ τί ὀξύνεται; τὰ διὰ τοῦ αιος εἰ ἔχει πρὸ τῆς αι διφθόγγου τὸ χ προπερισπῶνται, οἷον ἀρχαῖος τροχαῖος· σεσημείωται τὸ Ἀχαιός καὶ τὸ Ἐρυσίχαιος· ἔστι δὲ ὄνομα ἔθνους |
| α 1293 | Ἀχαλίνωτον · τὸ λι ι. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ινω ῥήματα. τὸ νω μέγα. διὰ τί; ἡ δὲ γνώρισις τῶν περισπωμένων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος· χαλινῶ, χαλινώσω |
| α 1294 | Ἀχανές · παρὰ τὸ ἄγαν κεχηνέναι |
| α 1295 | Ἄχερδος · βοτάνη· παρὰ τὸ χειρὶ αὐτὴν μὴ δύνασθαι λαβεῖν διὰ τὸ ἀκανθῶδες |
| α 1296 | Ἀχέω · εἰς τὸ Ἀκέων |
| α 1297 | Ἄχθομαι · παρὰ τὸ ἄχος ἄχομαι καὶ ἄχθομαι |
| α 1298 | Ἄχθος · εἰς τὸ Ἀπηχθημένος καὶ Ἄχος |
| α 1299 | Ἀχιλλεύς · παρὰ τὸ ἄχος γενέσθαι τῇ μητρί· ἢ διὰ τὸ μὴ χιλῷ ἀνατραφῆναι |
| α 1300 | Ἀχιλλεύς · παρὰ τὸ χιλός, ὃ δηλοῖ τὴν τροφήν, χιλεύς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α Ἀχιλλεύς, ὁ ἐστερημένος τῆς τροφῆς· λέγουσι γὰρ αὐτὸν ἐκ μυελῶν ἐλάφων τραφῆναι |
| α 1301 | Ἀχλάδια · ἀκράδες, διὰ τὸ ἀνέλκειν τὸ κῆρ, τουτέστι τὴν ψυχήν, ἐσθιόμενα πολλά· ἢ διὰ τὸ ἀχρεῖον |
| α 1302 | Ἀχλύς · παρὰ τὸ τὰς ὄψεις ἡμῶν ὀχλεῖν καὶ λυπεῖν· ἄχος γὰρ ἡ λύπη. Φωτίου |
| α 1303 | Ἀχλύς · ἔστι χέω καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χύω χύσω, ὥσπερ ῥέω ῥύω· ἐκ τοῦ χύσω ἀποβολῇ τοῦ ω χύς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ χλύς, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀχλύς, ἡ πάνυ κεχυμένη· ζόφος γάρ ἐστιν. ἢ ἀπὸ τοῦ ἄχος ἀχύς καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ ἀχλύς. ἢ παρὰ τὸ ἄγαν εἰλύειν καὶ ἀποκρύπτειν |
| α 1304 | Ἀχνύμενοι Β · ἐκ τοῦ ἄχω· τοῦτο ἐκ τοῦ χῶ, τοῦ δηλοῦντος τὸ διαχεῖσθαι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τῆς ἡδονῆς καὶ χαρᾶς, ἐξ οὗ γίνεται χαίρω· λοιπὸν ἐκ τοῦ χῶ γίνεται ἄχω, τὸ μὴ διαχεῖσθαι ἀλλὰ συνέχεσθαι ὑπὸ τῆς λύπησ τὴν ψυχήν. ἢ χῶ, τὸ χωρῶ, χός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄχος, τὸ μὴ χωρούμενον διὰ τὴν λύπην· γίνεται ἀχῶ ἀχύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀχύνω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἀχνύω καὶ ἄχνυμαι καὶ τὰ ἑξῆς |
| α 1305 | Ἄχος Β · ὄνομα παρὰ τὸ χέω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἡ λύπη ἡ μὴ διαχέουσα τὴν ψυχὴν ἀλλὰ συγχέουσα, ὥσπερ τοὐναν τίον ἐπὶ τοῦ χαίρω παρὰ τὸ διαχεῖσθαι. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰδικοῦ. τὸ γενικόν ἐστιν ἡ λύπη. εἴδη δὲ αὐτῆς δ· ἄχος, ἄχθος, φθόνος καὶ ἔλεος. τί ἐστιν ἄχος; λύπη ἀφωνίαν ἐμποιοῦσα. τί ἐστιν ἄχθος; λύπη βαροῦσα καὶ ἐνοχλοῦσα ἐπὶ ἀβουλίᾳ τῶν συμβαινόντων, ἤτοι ἀφορήτοις συμβάσεσι. τί ἐστι φθόνος; λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίοις ἀγαθοῖς. τί ἐστιν ἔλεος; λύπη ἐπ’ ἀλλοτρίοις κακοῖς· πάσχει γάρ τις καὶ σὺ ἐλεεῖς |
| α 1306 | Ἄχος · παρὰ τὸ χῶ, τὸ χέω, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄχος, τὸ μὴ διαχεόμενον. ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ διαχεῖσθαι, ὅθεν καὶ τὸ χαίρειν παρὰ τὸ διαχεῖσθαι. καὶ εἰς τὸ Ἀχνύμενοι καὶ Ἦχος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1307 | Ἄχραντε · ἐκ τοῦ χραίνω, τὸ μολύνω, χρανῶ, ὁ παθητικὸς παρακείμενος. ἐγράφη |
| α 1308 | Ἄχραντον · παρὰ τὸ μὴ χραίνεσθαι· χραίνειν γάρ ἐστι τὸ μιαίνειν |
| α 1309 | Ἀχρεῖος Β · γίνεται ἐκ τοῦ χρεία, καὶ ὤφειλεν εἶναι ἄχρειος· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων οὕτως· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν συντιθέμενα προπαροξύνεται, οἷον πύλη Εὐρύπυλος, κεφαλή ἀκέφαλος· οὕτω καὶ χρεία ἄχρειος. ἀλλ’ ἕτερος κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ειος ὀνόματα ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ α μεθ’ ὅ ἐστι β σύμφωνα ἢ καὶ γ, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, οἷον ἀστεῖος Βακχεῖος Καδμεῖος. τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ ἀχρεῖος. ὡς οὖν εἴπομεν, ἐκ τοῦ χρεία μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀχρεῖος, οὗ μὴ ἔχει τις χρείαν, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀχρεῖον τὸ οὐδέτερον· ἀπὸ δὲ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν |
| α 1310 | Ἀχρεῖος · παρὰ τὸ χρέος γέγονεν· ἢ παρὰ τὸ χρεία χρεῖος, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀχρεῖος |
| α 1311 | Ἀχρειῶ · εἰς τὸ Τελείω. Εὐλογίου |
| α 1312 | Ἄχρι σημήνῃ· πόθεν; ἀπὸ τοῦ σημαίνω, ὁ μέλλων σημανῶ, ὁ πρῶτος ἀόριστος ἐσήμανα καὶ Ἰωνικῶς τροπῇ τοῦ πρώτου α εἰς η γίνεται ἐσήμηνα, ὁ πρῶτος ἀόριστος ὁ μέλλων τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν σημήνω, σημήνῃς, σημήνῃ. τὸ γὰρ ἄχρι ἀντὶ τοῦ ἕως λαμβάνεται μετὰ τοῦ ὑποτακτικοῦ |
| α 1313 | Ἄχρι · παρὰ τὸ μέχρι ἀμοιβῇ στοιχείου |
| α 1314 | Ἀχῶ · εἰς τὸ Ἀκηχέδαται |
| α 1315 | Ἄψ Γ · ἐκ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τὰ ὀπίσω πλεονασμῷ τοῦ ψ γίνεται ἄψ· καὶ ἐρύω ἀερύω, τὸ εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ Α αὐέρυσαν μὲν πρῶτα.“ οἱ δὲ παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, ὁ μέλλων ἕψω, ἕψ καὶ ἄψ. σημαίνει δὲ γ·. Ν ἂψ δὲ ἦλθεν.“ σημαίνει δὲ τὸ ἔσω ρ ἂψ δ’ ὅ γ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰὼν κατ’ ἄρ’ ἕζετο“. καὶ εἰς τὸ Ὀψιτέλεστον |
| α 1316 | Ἅψεα · παρὰ τὸ συνῆφθαι αὐτὰ εἰς σύστασιν ὅλου τοῦ σώματος |
| α 1317 | Ἀψίκορον · παρὰ τὸ ἄψ, ὃ σημαίνει τὸ εὐθέως, καὶ τὸ κόρος· τὸ εὐθέως κόρον λαμβάνον καὶ ταχέως πληρούμενον |
| α 1318 | Ἄψορρον · ἐπίρρημα μεσότητος· ἀντὶ τοῦ ὀπισθόρμητον. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἄψ, τὸ ὀπίσω, καὶ τὸ ὄρω, τὸ διεγείρω, πλεονασμῷ τοῦ ρ ποιητικῶς |
| α 1319 | Ἄψορροι · σημαίνει δύο· τὸ εἰς τοὐπίσω Γ ἄψορροι προτὶ Ἴλιον“,. Μ ἄψορροι προτὶ ἄστυ λέλιχθεν.“ |
| α 1320 | Ἀψοφητί · πόθεν; ἐκ τοῦ ψόφος, ὃ σημαίνει τὸν κτύπον, γίνεται ψοφῶ, καὶ ὁ μέλλων ψοφήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀψοφητί. τὸ τι ι. διὰ τί; τὰ εἰς τι ἐπιρρήματα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἀναιμωτί ἀγελαστί ἀψοφητί ἀμογητί· καὶ Ὅμηρος Λ Νέστωρ δ’ ὁ γέρων ἀμογητὶ ἄειρεν“· πλὴν τοῦ ἀκηρυκτεί ἀφιετεί ἀνοητεί καὶ ἀνουτητεί |
| α 1321 | Ἄω · εἰς τὸ Ἄημα καὶ Ἀτμίς καὶ Ἀϋτῆς καὶ Ἐριώλη καὶ Εὐώδης καὶ Ζῆθι καὶ Ἠέρι καὶ Ηὖδα |
| α 1322 | Ἀωρία · ἔστιν ὥρα καὶ σημαίνει τὸ φῶς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄωρος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀωρία, ἤγουν σκότος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω |
| α 1323 | Ἄωρτο Γ · ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι σημαίνει τὸ ἥρμοστο, τουτέστι παρὰ τοῦ ξίφους κολεόν· ἐκ τοῦ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς ἄρσω, ὁ παρακείμενος ἦρκα, ὁ παθητικὸς ἦρμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος ἤρμην, ἦρσο, ἦρτο, Ἰωνικῶς ἄρτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω ὥσπερ εἶθα εἴωθα, ἄρτο ἄωρτο γίνεται. τινὲς δὲ λέγουσι τὸ ἐκρέματο· καὶ γίνεται αἴρω, τὸ κουφίζω καὶ κρεμῶ, ὁ μέλλων ἀρῶ, καὶ Αἰολικῶς ἄρσω, ὁ παρακείμενος ἦρκα, ὁ παθητικὸς ἦρμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος ἤρμην, ἦρσο, ἦρτο, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν ὦρτο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς ἄωρτο |
| α 1324 | Ἄωτον · εἰς τὸ Ἀέσαι καὶ Ἄκρον ἄωτον. Β |
| β 2 | Βαάλ · εἰς τὸ Βεελφεγώρ |
| β 3 | Βάβαξ · παρὰ τὸ βάζω, βάξω, βάβαξ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 4 | Βαβυλών · Ἑβραία ἡ λέξις, Βαβέλ, τουτέστι σύγχυσις ἢ τάραχος |
| β 5 | Βάδην · εἰς τὸ Παραβλήδην |
| β 6 | Βάζω · παρὰ τὸ βοή βοάζω καὶ βάζω, ἢ ἀπὸ τοῦ φῶ φάζω καὶ βάζω. καὶ εἰς τὸ Ἀσπάσιος καὶ Βάκχος |
| β 7 | Βάθρος · εἰς τὸ Βόθρος |
| β 8 | Βαθύγειος · ἀπὸ τοῦ βαθύ καὶ τοῦ γέα γέγονε βαθύγεος, καὶ ἐκεῖθεν βαθύγειος |
| β 9 | Βαίνειν · εἰς τὸ Αἴνυτο καὶ Βίβημι |
| β 10 | Βαιόν · εἰς τὸ Ἀκριβής |
| β 11 | Βαΐον · παρὰ τὸ βίᾳ τίλλεσθαι |
| β 12 | Βακτηρία · διὰ τὸ τὸν βαίνοντα τηρεῖν |
| β 13 | Βακχεύειν · εἰς τὸ Ἀναβακχεύειν. Χοιροβοσκοῦ |
| β 14 | Βακχεύω · Βάκχος ὁ μέθυσος λέγεται καὶ ὁ Διόνυσος. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ βοᾶν μετὰ ἤχου |
| β 15 | Βάκχος · παρὰ τὸ βάζω βάξω βάκχος· οἱ γὰρ μέθυσοι μεγάλως κράζουσιν |
| β 16 | Βαλακρόν · εἰς τὸ Ἀφροδίτη |
| β 17 | Βαλανεῖον · τὸ λουτρόν· παρὰ τὸ βαλάνοις παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ὑποκαίεσθαι |
| β 18 | Βαλβίς · ἡ ἀφετηρία καὶ ὁ καμπτός, ἤγουν ἡ ἄφεσις τῶν δρομέων. ἦσαν δὲ ξύλα δύο, ἀφ’ ὧν σχοινία διετείνετο, ἀφ’ ἧς βαλβίδος ἐξέτρεχον οἱ ἀγωνιζόμενοι. παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται βηλός, Ψ βηλῷ ἔπι λιθέῳ“, καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ ψῆφος γίνεται ψηφίς, οὕτως καὶ παρὰ τὸ βῆλος βηλός βηλίς, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α καὶ πλεονασμῷ τοῦ β βαλβίς |
| β 19 | Βαλίος · ἵππος τοῦ Ἀχιλλέως. σημαίνει καὶ τὸ ποικίλος. Εὐρι πίδης βαλίαν ἔλαφον“ φησί, παρὰ τὸ πάλλεσθαι διὰ τὸ τάχος. ἢ φάλιός τις ὤν, ὁ λευκομέτωπος |
| β 20 | Βάλλερις · ὁ βάλλων ἔριν ἤγουν μάχην· ἢ ὁ βάλλων ἔραν, ἥτις ἐστὶ γῆ |
| β 21 | Βάλλετε Γ · σημαίνει τὸ τοξεύετε· βολὴ γὰρ κυρίως ἡ ἀπὸ τοῦ τόξου πεμπομένη |
| β 22 | Βάλλον Μ · ῥῆμα ὁριστικὸν πληθυντικόν· δύναται εἶναι καὶ ἑνικόν· ἔβαλλον ἐγώ“. χρόνου παρατατικοῦ, συζυγίας πέμπτης. ἀπὸ τοῦ βάλλω βλῶ βλῆμι. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔβλην, καὶ τὸ εὐκτικὸν βλείην, τὸ δεύτερον βλείης, καὶ μετὰ τοῦ θα βλείησθα· ἡ μετοχὴ βλείς, ὡς θείς. ἀπὸ τοῦ βλείμην τὸ δεύτερον βλεῖο. τὸ δὲ Ι βεβολήατο“ ὡς ἀπὸ θέματος τοῦ βολῶ, ὅπερ ἐγένετο παρὰ τὸ βολή, καὶ τὸ μὲν ἀκόλουθον βεβολέατο, κατὰ δὲ ἔκτασιν βεβολήατο |
| β 23 | Βάλλω · εἰς τὸ Ἀβελτηρία καὶ Βέλεσιν. Φωτίου |
| β 24 | Βαλών · αἱ εἰς ων λήγουσαι μετοχαὶ τοῦ δευτέρου ἀορίστου ὀξύνονται· δραμών, ἐλθών, πιών· οὕτως οὖν καὶ βαλών. ἀντίκειται τὸ πέφνων. αἱ γὰρ εἰς ων λήγουσαι μετοχαί ποτε ἐν ἐπιπλοκῇ ἔχουσαι σύμφωνον, ἐὰν τὸ δεύτερόν ἐστιν ἀμετάβολον, πάντως βαρύνονται· κάμνων, τέμνων· τοιοῦτον καὶ τὸ πέφνων |
| β 25 | Βαμβαίνω · παρὰ τὸ μεταβαίνω· οἱ γὰρ ἐν φόβῳ οὐ δύνανται στῆναι. μεταφορικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῆς γλώττης |
| β 26 | Βάναυσος · παρὰ τὸ τὰς βαύνους, ὅ ἐστι τὰς καμίνους, μετέρχεσθαι. καὶ εἰς τὸ Κλίβανος καὶ Τεχνίτης. Ὠρίωνος |
| β 27 | Βάπτισμα · διὰ τὰ τοῦ βίου πταίσματα. ἢ βάπταισμα, ἤγουν ὃ βάπτει τὸ πταῖσμα, τουτέστι πλύνει |
| β 28 | Βάπτω · παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω, παράγωγον βάπτω, οἷον ἐμβαίνειν ποιῶ |
| β 29 | Βάρβιτος · εἶδος μουσικοῦ ὀργάνου, ψαλτήριον ἢ κιθάρα. εἴρηται δὲ οἱονεὶ βαρύμιτός τις ὤν, ὁ βαρεῖαν τὴν φωνὴν καὶ τὸν φθόγγον ἀφιείς· μίτους γὰρ τὰσ νευρὰς ἔλεγον, ἐπειδὴ πρὸ τῆς χρήσεως τῆς νευρᾶς λινοῖς τοῖς στήμοσιν ἐκέχρηντο. ὅθεν καὶ οἱ Αἰολεῖς βάρμιτον λέγουσι διὰ τοῦ μ |
| β 30 | Βάρεις · πλοῖα, τείχη, στοαί, αὐλαί, πύργοι, σφῦραι· τινὲς δὲ λέγουσιν, αἱ μεγάλαι καὶ ὑπόβαθροι πέτραι. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μετὰ βίας πολλῆς ἀρηρέναι. βάρις, βάρεως. ὁ κανών· καὶ ὅσα τὸ ρ ἔχει. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 31 | Βάρεων · ἡ εὐθεῖα ἡ βάρις, τῆς βάρεως. σημαίνει δὲ βάσταγμα. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ βάρος βάρις, τὸ βίᾳ αἰρόμενον |
| β 32 | Βασάν · εἰς τὸ Ἐκ Βασάν |
| β 33 | Βάσανος · λέγεται ἡ κόλασις. παρὰ τὸ βιάζω βιάσω βιάσανος, καὶ κατὰ συγκοπὴν βάσανος· ἢ παρὰ τὸ βία βίβημι βήσω καὶ τὸ ἀνία, ὃ σημαίνει τὴν λύπην· ἢ ἀπὸ τῆς βασάνου τῆς χρυσοχοϊκῆς λίθου, ἐν ᾗ δοκιμάζεται ὁ χρυσὸς κἄν τε ὄβρυζος κἄν τε κίβδηλός ἐστιν |
| β 34 | Βασία · εἰς τὸ Ὑπερβασία |
| β 35 | Βασιλεία · εἰς τὸ Τυραννίς |
| β 36 | Βασιλεύς · ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἄναξ ὁ βασιλεύς, προφήτης, ἄναξ, ταῦτα πρὸς μὲν τὰ προσηγορικὰ τασσόμενα τάξιν ἐπιθετικὴν ἔχει· ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος, ὁ προφήτης Σαμουήλ· ἐπιθέτοις δὲ συμπλεκόμενα προσηγορικὰ γίνεται· ὁ καλὸς βασιλεύς, ὁ εὐκλεὴς πολίτης. ἔστι γὰρ ὅτε τὰ ἐπίθετα τὰ αὐτὰ καὶ προσηγορικὰ γίνεται καὶ ἐπιθετικά, πῆ μὲν ὑποκείμενα, πῆ δὲ ἐπιτιθέμενα· δίκαιος, σοφός, μέγας· ταῦτα δὲ ἐπίθετα ὄντα πολλάκις προσηγορικῶν καὶ ἐπιθετικῶν σύνταξιν ἐπέχουσιν, ἀλλήλοις ὑποκείμενά τε καὶ ἐπιτιθέμενα, οἷον δίκαιος, σοφός, μέγας· ὁ σοφὸς δίκαιος, ὁ μέγας δίκαιος |
| β 37 | Βασιλεῖς · ἀπὸ τοῦ βασιλέες γέγονε κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον |
| η 1 | ἡγεμών διαφέρει· βασιλεὺς μὲν γὰρ ὁ πατρόθεν ἢ ἐκ γένους τὴν ἀρχὴν παραλαβών, κοίρανος δὲ ὁ πρὸς καιρὸν τὸ τοῦ βασιλέως ἔργον ἐπιτελῶν, ἡγεμὼν δὲ ὁ τάξεως στρατιωτικῆς ἡγούμενος |
| β 38 | Βάσκανος · παρὰ τὸ φάσκανος, ὁ τοῖς φάεσι καίνων, τουτέστιν ἀποκτείνων· ἢ ὁ τοῖς φάεσι σαίνων, ἤγουν βλάπτων |
| ε 6 | ἐπιβασκέμεν Β · ῥῆμα ἀπαρέμφατον ἐνεστῶτος. καὶ οἱ Δωριεῖς τὰ εἰς ειν ἀπαρέμφατα διὰ τοῦ εμεν προ φέρουσι. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ βῶ βάσκω, καὶ ἐπειδὴ τὰ ῥήματα τῆς δευτέρας συζυγίας διὰ τοῦ ασκω γίνεται, οἷον· γενειῶ γενειάσκω, ἀλῶ ἀλάσκω καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀλασκάζω καὶ τροπῇ Σ ἠλασκάζων“ |
| β 39 | Βάσκ’ ἴθι Β · φησί ὡς ἄπιθί τινες καὶ οὐχὶ ἐν παραθέσει. ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς μι λήγοντα μετὰ προθέσεων ὀφείλει συντίθεσθαι, οἷον μέτειμι καὶ σύνειμι καὶ ἔξειμι, μετ’ ἄλλων δὲ λέξεων οὐδαμῶς. τὸ οὖν ἴθι ἀπὸ τοῦ εἶμι. καὶ πάλιν ἕτερος κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς θι παραχθέντα προστακτικὰ κατ’ ἀρχὴν οὐ συντίθεται πλὴν τῶν προθέσεων· ὥστε δῆλον ὅτι ἐν παραθέσει δεῖ αὐτὸ ἀναγινώσκειν. τὸ δὲ βάσκε ἀπὸ τοῦ βάσκω. τὸ δὲ βάσκω παρὰ τὸ βῶ βήσω, βήσκω πλεονασμῷ τοῦ κ. ἐπειδὴ δὲ οὐδέποτε βαρύτονος μέλλων διὰ τοῦ κ ἐκφέρεται, μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. βαρύτονος μέλλων“ εἶπεν διὰ τὸ πλακῶ· τὸ γὰρ κ ἔχει, ἀλλ’ ἔστι περισπώμενον. καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α βάσκω |
| β 40 | Βασσαρίδες · παρὰ τὸ ὑπόδημα τὸ λεγόμενον βασσάρη, ὅπερ εἴρηται παρὰ τὸ βάσει ἀρηρέναι. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| β 41 | Βάτος · κατὰ ἀντίφρασιν ἄβατός τις οὖσα, ἐφ’ ἧς οὐκ ἔστι τίς ἐπιβῆναι διὰ τὸ ἀκανθῶδες |
| β 42 | Βάτος · διὰ τί βαρύνεται; τὰ εἰς τος λήγοντα ὀνόματα βραχείᾳ παραληγόμενα μονογενῆ πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχει, οἷον κότος κρότος σκότος βάτος πάτος πλάτος. σεσημείωται τὸ βροτός καὶ στρατός ὀξυνόμενα |
| β 43 | Βάτραχος · παρὰ τὸ βοὴν τραχεῖαν ἔχειν· βοάτραχός τις ὤν |
| β 44 | Βαῦνοι · αἱ κάμινοι· παρὰ τὸ αὔω αὖνοι καὶ πλεονασμῷ βαῦνοι. καὶ εἰς τὸ Βάναυσος καὶ Κλίβανος καὶ Κρίβανος |
| β 45 | Βαφεύς · παρὰ τὸ φαιῷ βάπτω· ὁ φαρμακοποιῶν, ὁ τῷ φαιῷ, ἤγουν τῇ χροιᾷ, βάπτων |
| β 46 | Βδέλλα · παρὰ τὸ βδέλλω, τὸ ἀμέλγω |
| β 47 | Βδελύσσω · παρὰ τὸ βδέλλα· τοῦτο παρὰ τὸ βδέλλω, τὸ ἀμέλγω· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ βδέλλειν τὸ ἀμέλγειν λέγουσιν, ἡ γὰρ βδέλλα ἀμελγούσῃ ἔοικεν |
| β 48 | Βεβάασι Β · βέβαα παρακείμενος τῶν εἰς μι. οἱ Ἴωνες ἡνίκα ἐν τοῖς ῥήμασιν ὕφεσιν ποιήσωνται τοῦ συμφώνου, τότε καὶ συστολὴ παρακολουθεῖ, οἷον ἕστηκα ἕσταα, βέβηκα βέβαα, βεβαώς βεβαότος καὶ βεβώσ βεβῶτος καὶ πλεονασμῷ ε βεβαῶτα“ καὶ Ε ἐμβεβαῶτα“ |
| β 49 | Βέβαιος · ἐκ τοῦ βιβῶ βίβαιος, καὶ τροπῇ βέβαιος· ἢ παρὰ τὸ βαίνω κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βέβαιος, κατὰ ἀντίφρασιν ὁ ἑδραῖος καὶ ἀμετακίνητος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 50 | Βεβαιῶ · παρὰ τὸ βέβαιος· τοῦτο ἐκ τοῦ βαιόν, ὃ σημαίνει τὸ ὀλίγον βεβαίως τὸ ἀληθές· τοῦτο ἐκ τοῦ βίβημι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔβην, ἡ μετοχὴ βάς βάντος, καὶ ἐξ αὐτοῦ βαός καὶ βαιός, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βέβαιος, ὁ ἀληθὴς καὶ μὴ ψευδής |
| β 51 | Βέβαμαι · εἰς τὸ Ὑπερβασία |
| β 52 | Βεβολήατο Ι · ἐλυποῦντο· ἀπὸ τοῦ βάλλω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα βολή. ἐκ τοῦ βολή βολῶ ῥῆμα, ὁ μέλλων βολήσω, βεβόληκα, βεβόλημαι, ἐβεβολήμην, ἐβεβόλησο, ἐβεβόλητο καὶ Ἰωνικῶς βεβολέατο· λέγει γὰρ ὁ τεχνικός · οἱ μέντοι ἀπὸ περισπωμένων φύσει μακρᾷ παραληγόμενοι ταύτην συστέλλουσι πρὸ τοῦ αται εἰς τὴν ὀφειλομένην συλλαβήν, οἷον πεποίηται πεποιέαται“. οὕτως οὖν καὶ βεβόλητο καὶ βεβολέατο, καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν βραχέων ἐγένετο τοῦ ε εἰς τὸ η ἔκτασις |
| β 53 | Βεβούλαμεν Α · παρακείμενος ἐκ τοῦ βούλω. ὁ μέλλων βουλήσω, ὡς μέλλω μελλήσω. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| β 54 | Βεβυσμένα ·. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 55 | Βεελφεγώρ · ὄνομα εἰδώλου· τὸ λεγόμενον Βαάλ. καὶ λέγεται παρ’ Ἑβραίοις Βήλ, καὶ ὄνομα τοῦ τόπου Φαγώρ, καὶ διαλύσει τοῦ η εἰς δύο εε καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε γίνεται σύνθετον Βεελφεγώρ, τουτέστι Βὴλ ἐν τῷ Φαγώρ |
| β 56 | Βέθρος · εἰς τὸ Βόθρος |
| β 57 | Βείω · εἰς τὸ Βοόωντας |
| β 58 | Βελλεροφόντης · Βελλεροφόντου. ὁ κανών· τὰ εἰς της ἀρσενικὰ μὴ ὄντα κύρια σύνθετα παρὰ τὸ κρατῶ ἢ κράτης μηδὲ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ες εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν, οἷον δεσπότης δεσπότου, πολίτης πολίτου, μητιέτης μητιέτου, Βελλεροφόντης Βελλεροφόντου. πρόσκειται ἀρσενικά“ διὰ τὸ κακότης κακότητοσ, φιλότης φιλότητοσ· πρόσκειται μὴ ὄντα κύρια σύνθετα παρὰ τὸ κρατῶ ἢ κράτησ“ διὰ τὸ Ἱπποκράτης Ἱπποκράτους, Σωκράτης Σωκράτους· πρόσκειται μὴ ἔχοντα οὐδέτερον εἰς ες “ διὰ τὸ ἐνναετής ἐνναετοῦς. τοῦτο δὲ εἰ μὲν σημαίνει τὴν σωματικὴν ἡλικίαν, ἐνναέτης βαρυτόνως· εἰ δὲ χρόνον, ἐνναετής ὀξυτόνως. Ὁμήρου |
| β 59 | Βέλεσι Α · παρὰ τὸ βάλλω, τὸ τιτρώσκω, ἢ παρὰ τὸ βέλλω, τὸ σημαῖνον τὸ πέμπω, βέλος κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ ἑνὸς λ |
| β 60 | Βελίαρ · ἐκ τοῦ Ἄρεως καὶ τοῦ βέλη, ἤγουν σαγίτται πολέμου ἢ σιδήρου |
| β 61 | Βέλλω · εἰς τὸ Βέλεσι |
| β 62 | Βελόνη · παρὰ τὸ ὅλη βάλλεσθαι |
| β 63 | Βελώνης · ὁ τὰ βέλη ὠνούμενος |
| β 64 | Βέλος · εἰς τὸ Ὀϊστοί |
| β 65 | Βέλτερος · εἰς τὸ Ἀβελτηρία |
| β 66 | Βενιαμίν · ἔστι μεῖον, τὸ μικρόν, καὶ ἐκ τούτου καὶ τοῦ μόνος γίνεται μενιαμίν καὶ τροπῇ Βενιαμίν, ὁ μόνος τῶν ἄλλων ἀδελφῶν ἔσχατος |
| β 67 | Βερέδοις · ἵπποις |
| β 68 | Βέω · εἰς τὸ Βοόωντας |
| β 69 | Βήλ · εἰς τὸ Βεελφεγώρ |
| β 70 | Βηλός · ὁ οὐρανός· ἀπὸ τοῦ βαίνεσθαι, ὡς καὶ ὁδός ἀπὸ τοῦ διοδεύεσθαι. καὶ εἰς τὸ Βαλβίς |
| β 71 | Βηλός · παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα· εἰς ὃν ἐπιβαίνομεν |
| β 72 | Βήσσῃς Γ · ὄνομα θηλυκὸν δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν, ὡς Ἀθήναις Ἀθήνῃς, κορυφαῖς κορυφῇς· ἡ εὐθεῖα βῆσσα, καὶ συστέλλει τὸ α ὡς τὸ κνίσσα |
| β 73 | Βήσω · εἰς τὸ Ὑπερβασία |
| β 74 | Βητάρμονες · οἱ ὀρχησταί· παρὰ τὸ βαίνειν μετὰ ἁρμονίας |
| β 75 | Βία · παρὰ τὸ ἴς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἴα καὶ βία. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἶνες, ἡ γενικὴ ἰνῶν, ἤγουν τῶν νεύρων· τοῦτο παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω· ἡ ὑπάρχουσα ἔν τινι. Νικήτου |
| β 76 | Βιαία · παρὰ τὸ βία γίνεται βίαιος. ἐγράφη |
| β 77 | Βίβημι · ὁ παρατατικὸς ἔβην· Γ ἂν δ’ ἄρ’ ἔβη Πρίαμοσ“. βαίνειν γὰρ λέγεται τὸ ἁπλῶς διὰ τῶν σκελῶν βαδίζειν, ἀναβαίνειν ἡ ἐκ τῶν κάτω πρὸς τὰ ἄνω ἀνάδοσις. λοιπὸν ἐκ τοῦ βίβημι γίνεται ὁ μέλλων βήσω· μετάγεται δὲ ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα μεταγόμενα καὶ γίνεται βήσω, ὃ μέλλοντα οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ ποιητικῶς ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα μεταγόμενα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. καὶ εἰς τὸ Ὑπερβασία |
| β 78 | Βίβλος · διὰ τὸ τοὺς βίους βάλλεσθαι ἐν αὐτῇ, ἢ διὰ τὸ βαβαί, ἢ διὰ τὸ βέβαιον |
| β 79 | Βίλιππος · εἰς τὸ Ἀφροδίτη. Ὁμήρου |
| β 80 | Βιοῖο Α · ἐκ τοῦ βία βιός |
| β 81 | Βιόν · εἰς τὸ Ἀντίβιον |
| β 82 | Βιός Α · διὰ τὴν πρὸς τὸν βίον διαστολήν. ἔοικε δὲ ὑπὸ τῶν ἀρχαίων ὁμωνύμως λέγεσθαι βιὸς τὸ τόξον καὶ ἡ ζωή |
| β 83 | Βιός · τὸ τόξον, διότι δι’ αὐτοῦ τὰ πρός τὸν βίον εἶχον οἱ ἀρχαῖοι ἐν ταῖς θήραις αὐτῷ χρώμενοι |
| β 84 | Βιός · τὸ τόξον· παρὰ τὸ βίᾳ τείνεσθαι. Φωτίου |
| β 85 | Βίος · παρὰ τὸ βίᾳ καὶ ἀνάγκῃ ζῆν ἢ παρὰ τὸ ἐν τῇ βάσει ἀρηρέναι |
| β 86 | Βιός · παρὰ τὸ βίᾳ βάλλεσθαι τὸ βέλος. καὶ εἰς τὸ Ὀϊστοί |
| β 87 | Βιῶ · εἰς τὸ Τιμή |
| β 88 | Βιῴην · εὐκτικόν, ὡς παρὰ Ἀριστοφάνει · βιῶν βιοῦντος, βιοῖμι βιοῖς βιοῖ, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η βιοίην καὶ βιῴη, ὡς περιπατοῖμι περιπατοῖς περιπατοῖ περιπατοίη καὶ περιπατῴη, καὶ δοίην δῴην |
| β 89 | Βίωμι · εἰς τὸ Τιμή |
| β 90 | Βλάβη · παρὰ τὸ βλάπτω· τοῦτο παρὰ τὸ βάλλω βάλπτω καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ βλάπτω καὶ βλάβη |
| β 91 | Βλάξ · παρὰ τὸ μαλακός μάλαξ καὶ βλάξ ὑποκοριστικῶς |
| β 92 | Βλάπτω · παρὰ τὸ βρῶ, τὸ ἐσθίω, καὶ μεταθέσει τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον βλῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ βλάπτω κατὰ παραγωγήν. ἀντὶ τοῦ φθείρω ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἐσθιομένων καὶ μηκέτι γινομένων ἢ μηκέτι ὑγιῶν ὄντων |
| β 93 | Βλαστός · παρὰ τὸ βλώσκειν ἐν τῷ αὔξεσθαι |
| β 94 | Βλάσφημος · παρὰ τὸ βλάβη καὶ τὸ φήμη γίνεται βλάσφημος, ὁ βλάβην λέγων· ἢ ὁ τὰς κακὰς φήμας κατά τινος βάλλων, ἤγουν ὁ λοίδορος |
| β 95 | Βλαχέρναι · οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι ἀπὸ τοῦ βλάχνον βλαχέρναι, ἐπειδὴ βλάχνα ἦσαν εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον, καὶ ἔκοψαν αὐτὰ καὶ οὕτως ἐκτίσθησαν. ὁ δὲ Θεοφύλακτος ὁ ἀντιγραφεὺς λέγει αὐτὰσ Λακέρνας, ἐπειδὴ λέγουσιν, ὅτι λακέρναι λέγονται Ῥωμαϊστὶ αἱ θύνναι, καὶ λέγουσιν, ὅτι ἐν τῷ μέρει ἐκείνῳ ἐπιάσθησαν πολλαὶ θύνναι |
| β 96 | Βλέφαρα · ὅτι τοῦ βλέπους ἐστὶ φάρη, ἢ παρὰ τὸ αἴρεσθαι αὐτὰ ἐν τῷ βλέπειν |
| β 97 | Βλέφαρον · τρέψας τὸ φ εἰς τὸ π καὶ διαστείλας τὴν λέξιν εὗρον, ὅτι διὰ τοῦτο λέγεται βλέφαρον, διότι αἰρουμένου αὐτοῦ ἐπὶ τὰ ἄνω βλέπομεν, οἱονεὶ βλεπέαρον, ἆρον καὶ βλέπεις· ἢ μὴ διαστρέψας τι, διαστείλας δὲ μόνον τὴν λέξιν, εὗρον ὅτι ὡσανεὶ φάρος, ὅπερ περιβόλαιόν ἐστι τοῦ βλέμματος ἡμῶν |
| β 98 | Βλέφαρον · παρὰ τὸ αἴρειν καὶ βλέπειν· ἢ παρὰ τὸ εἶναι αὐτὸ φάρος τοῦ βλέμματος ἤγουν ἱμάτιον |
| β 99 | Βλέφαρα · παρὰ τὸ βλέμματος φάρος εἶναι· ἢ παρὰ τὸ αἴρεσθαι ἐν τῷ βλέπειν, οἱονεὶ βλέπαρα ὄντα, κατὰ ἀντίστοιχον. παρὰ τὸ τοῦ βλέμματος φάρος εἶναι ἤγουν ἱμάτιον |
| β 100 | Βλεμεαίνων Θ · ἐπιρρωννύμενος· παρὰ τὸ βρέμω βρεμεαίνω καὶ βλεμεαίνω· ἢ τῷ βλέμματι φοβῶ. βρεμεαίνω καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ βλεμεαίνω |
| β 101 | Βλέπω · παρὰ τὸ λεύσσω, τὸ βλέπω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ βλέσσω, καὶ τροπῇ Αἰολικῇ τῶν δύο σς εἰς π βλέπω· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ νίπτω νίσσω λέγουσι καὶ βλέπω βλέσσω. σημαίνει δὲ δύο τὸ βλέπω· τὸ λέγω καὶ προφητεύω, ἐξ οὗ βλέπων, ὁ προφήτης, καὶ βλέπω, τὸ θεωρῶ καὶ φυλάσσω |
| β 102 | Βλέσσω · εἰς τὸ Βλέπω καὶ Λεύσσετε |
| υ 1 | ὑποβλήδην Α · ὥσπερ ἐκ τοῦ καλῶ κλῶ ἐπίρρημα κλήδην, οὕτως ἐκ τοῦ βάλλω βλῶ βλήδην καὶ ὑποβλήδην |
| β 103 | Βλίσαι · τὸ κηρίον θλίψαι |
| β 104 | Βλήχω · τὸ βοῶ. βληχῶ δὲ ποιὰ φωνὴ τῶν προβάτων, ἐξ οὗ καὶ βληχώμενος καὶ βλήχων καὶ βληχώνη |
| β 105 | Βλιμάζειν · τὸ ἀποστάζειν τὸ μέλι καὶ τὸ στηθολαβεῖν, ἤγουν τὸ ψηλαφᾶν τὰ στήθη καὶ τοὺς μαστοὺς καταμανθάνειν τῇ ἁφῇ· ἢ τὸ ψηλαφᾶν τὰς ὄρνεις διὰ τὰ ὠά |
| β 106 | Βλιμαίνω · τὸ ὀργίζομαι |
| β 107 | Βλιμάξαι · τὸ βαστάξαι |
| β 108 | Βλίττειν · καὶ βλιρῶ τὸ ἀφαιρεῖν τὸ μέλι ἀπὸ τῶν κηρίων, τουτέστιν ἐκπιέζειν καὶ θλίβειν. παρὰ τὸ μέλι μελίζω καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β διὰ τὴν ἀσυνταξίαν βλίζω καὶ Ἀττικῶς βλίττω. ἢ τὸ μαστροπεῖν |
| β 109 | Βλοσυρός · μανιώδης· ἀπὸ τοῦ βλέπω καὶ τοῦ σύρω βλεσυρός καὶ βλοσυρός. ἢ παρὰ τὸ σοβαρῶς καὶ ἐπηρμένως λεύσσειν ἢ παρὰ τὸ βλέπειν. καὶ βλοσυρῶπις θηλυκῶς, ἡ φοβερὰ καὶ καταπληκτικὴ τὴν πρόσοψιν, ἀπὸ τοῦ βάλλειν καὶ σύρειν τὰ ὄμματα· βολαὶ γὰρ τὰ ὄμματα ἐκ τοῦ βλέπειν δεινῶς |
| β 110 | Βλοσυρός · καταπληκτικός, φοβερός, χαλεπός. οἱ δὲ λαμπρός, ἄλλοι σεμνός, οἱ δὲ γοργός |
| β 111 | βρύω διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν βρύειν ἐπὶ τῆς ἀναδόσεως τῶν ἀνθέων λέγεται, τὸ δὲ βλύειν ἐπὶ τῶν ὑδάτων ἀναδόσεως. οὕτως καὶ βλαστάνω βλυστάνω. καὶ εἰς τὸ Ὀμβροβλυττεῖσ |
| β 112 | Βλωθρή. ὡς παρὰ τὸ λάμπω λαμπρός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ μολῶ βλῶ βλωθῶ καὶ βλωθρός καὶ βλωθρή, ἡ μεγάλη καὶ ὑψηλή, παρὰ τὸ μολεῖν εἰς ὕψος, οἷον μολόθρη οὕτω καὶ βλαστάνω καὶ βλυστάννω |
| β 113 | Βλιμάζω · τὸ ψηλαφῶ |
| β 114 | Βλωμός · ὁ ψωμός· παρὰ τὸ βάλλεσθαι εἰς τὸ στόμα. καὶ εἰς τὸ Σῶμα καὶ εἰς τὸ Ὦμος |
| β 115 | Βλωθρή · παρὰ τὸ λάμπω λαμπρός |
| β 116 | Βλώσκω · τὸ αὐξάνω· παρὰ τὸ μολῶ μολίσκω, βλώσκω. καὶ εἰς τὸ Βλαστός |
| β 117 | Βοεικός · ἐκ τοῦ βοῦς βοός γέγονε βόειος καὶ ἐκεῖθεν βοεικός |
| β 118 | Βοή · ὄνομα προσηγορικόν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ βέω βεή βοή, ὥσπερ παρὰ τὸ χέω χοή. βέω δὲ σημαίνει τὸ βαίνω ἢ τὸ τρέφω· ἤτοι ἡ διὰ τῆς ἀρτηρίας βαίνουσα ἢ ἡ ἀναπεμπομένη ἐκ τῶν τρεφομένων πνευμόνων. ὀξύνεται· τὰ εἰς η λήγοντα καθαρὰ δισύλλαβα τῷ ο παραληγόμενα, ὧν προκατάρχῃ ῥῆμα τῷ ε παραληγόμενον, ὀξύνεται, οἷον πνέω πνοή, χέω, χοή, βέω βοή |
| β 119 | Βοηθός · παρὰ τὸ βοή καὶ τὸ θέω, τὸ τρέχω. βοήθεια εἴρηται παρὰ τὸ ἐν τῇ βοῇ θέειν |
| β 120 | Βοήθεια · ἐκ τοῦ βοηθός γέγονεν. ἔστι δὲ τὸ βοηθός σύνθετον ἀπὸ τοῦ βοή καὶ τοῦ θοός, οἱονεὶ ὁ κατὰ τὴν βοὴν ταχύς· ὁ γὰρ βοηθὸς τοῖς βοῶσι ταχὺς θέλει γνωρίζεσθαι· καὶ ἐκ τούτου βοηθός. καὶ εἰς τὸ Ἐπίκουροι |
| β 121 | Βόθρος · παρὰ τὸ βῶ βέω βέθρος καὶ βόθρος κατὰ ἀντίφρασιν, ἐφ’ ὃν οὐδεὶς βαίνει· ἢ παρὰ τὸ βάθος βάθρος καὶ βόθρος |
| β 122 | Βόθυνος · βάθυνός τις ὤν· παρὰ τὸ βαθύς |
| β 123 | Βοΐδιον · ὅτι βοὴν δίδει. διὰ τί τὸ βοΐδιον γράφεται διὰ τοῦ ι κατὰ διάλεκτον ἐν συλλήψει βοίδιον εὕρηται, καὶ ἐκ τούτου κατὰ διάστασιν βοΐδιον διὰ τοῦ ι |
| β 124 | Βοῦς · παρὰ τὸ βῶ δηλοῦν τὸ τρέφω, οὗ ὁ μέλλων βόσω, καὶ βόσις, ἡ τροφή, ὡς ἀρόσω ἄροσις· ἀφ’ οὗ βοτήρ ὡς ἀροτήρ. βοῦς οὖν τὸ ζῶον ἀπὸ τοῦ τρέφεσθαι ἡμᾶς ἐξ αὐτοῦ |
| β 125 | βόειος διαφέρει· βοὸς μὲν γὰρ πούς ἐστι ἐπὶ ζῶντος, βόειος δὲ ὁ τοῦ νεκροῦ |
| β 126 | Βοιωτοί · ἐκ τοῦ βοῶν ἔχειν τὰ ὦτα |
| β 127 | Βοιωτός · ὄνομα, καὶ ἀπ’ αὐτοῦ ἡ χώρα Βοιωτία. εἴρηται δέ, ὅτι Ἄρνη ἡ μήτηρ αὐτοῦ, τεκοῦσα αὐτόν, λαθεῖν βουλομένη τὸν πατέρα, ἔρριψεν εἰς βοῶνα. παρὰ οὖν τὸ μετὰ βοῶν τραφῆναι Βοωτός καὶ Βοιωτὸς ἐκλήθη. Εὐφορίων · Τόν ῥα Ποσειδάωνι δαμασσαμένη τέκε μήτηρ, Βοιωτὸν δ’ ὀνόμηνε Ὅττι ῥα πατρῴῃσι βοῶν ἀπεθήκατο κόπροις.“ |
| β 128 | Βοιωτός · παρὰ τὸ εἰς βουκόλιον ῥιφῆναι αὐτὸν ὑπὸ τῆς μητρός, ἐξ οὗ καὶ Βοιωτία |
| β 129 | Βολή · εἰς τὸ Βάλλον |
| β 130 | Βοιωτός · ὄνομα υἱὸς θυγατρὸς Αἰόλου, ἐξ οὗ καὶ οἱ Αἰολεῖς· ἀπὸ Βοιωτοῦ δὲ Βοιωτοὶ ὠνομάσθησαν οἱ τῇ χώρᾳ ἐγχρονίσαντες |
| β 131 | Βοιωτία · ἡ χώρα· εἴρηται ἀπὸ Βοιωτοῦ τοῦ Ποσειδῶνος καὶ Ἄρνης τῆς Αἰόλου. ἐκλήθη δὲ οὕτως, ἐπεὶ τεχθεὶς ἐξετέθη ὑπὸ τῆς μητρὸς εἰς βουκόλιον. παρὰ τὸ βοῦς οὖν εἴρηται αὐτὸν Βοιωτὸς καὶ ἀπ’ αὐτοῦ Βοιωτία. Βοιωτοὶ δὲ ὠνομάσθησαν παρὰ τὸ βοῶν ὦτα ἔχειν |
| β 132 | Βόλος · τὸ δίκτυον καὶ ἡ δρόσος· ἀμφίβληστρον καὶ σαγήνη καὶ λίνος καὶ πολυωπόν. βῶλος δὲ ὁ τὴς γῆς προπερισπᾶται· ὅτι βαλλόμενος λύεται |
| β 133 | Βολοσία · βολίς ἡ Εἰλείθυια· βολὰς γὰρ τὰς ὠδῖνας ὠνόμαζον. Εἰλείθυια δέ ἐστι θεὰ ἡ ἐπέχουσα τὰς ὠδῖνας τῶν τικτουσῶν γυναικῶν· εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐλθεῖν εἰς φῶς τὰ δι’ αὐτῆς τικτόμενα. καὶ εἰς τὸ Εἰλείθυια |
| β 134 | Βοναλλᾶς · εἰς τὸ Ἱμαῖος |
| β 135 | Βοόωντα Β · βοῶντας πλεονασμῷ τοῦ ο ποιητικῶς γίνεται βοόωντα. τὸ δὲ βοῶ ἐκ τοῦ βοή. τὸ βο μικρόν· τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον. καὶ ἔστιν ἐκ τοῦ βέω, ἐξ οὗ καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι βείω· οἱονεὶ ἡ διὰ τῆς τραχείας ἀρτηρίας ἐκπεμπομένη φωνή |
| β 136 | Βολίς · παρὰ τὸ βάλλω βαλίς καὶ βολίς |
| β 137 | Βομβεῖν · τὸ ὄνομα γεγένηται κατὰ μίμησιν τῆς γινομένης φωνῆς |
| β 138 | Βορᾴζω · εἰς τὸ Κεκληγώς |
| β 139 | Βόθυνος · παρὰ τὸ βάθυνος τροπῇ τοῦ α εἰς ο · βάθυνός τίς ἐστι. παρὰ τὸ βαθύς, ὡς θρασύς θράσυνος καὶ μεταθέσει θάρσυνος· παρὰ τὸ βαθύσ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ οὖν βάθυνος |
| β 140 | Βολβός · ὀφθαλμός. καὶ ὁ ἐκ τῆς γῆς βολῆς βολβός |
| β 141 | Βολβός · ἐπὶ τοῦ ἐσθιομένου, παρὰ τὸ βίᾳ ἀναβάλλεσθαι. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν Συμποσίῳ |
| β 142 | Βορά · ἡ βρῶσις· παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ὁ μέλλων βόσω βορός καὶ βορά, καὶ βότης καὶ συβώτης ἐπεκτάσει τοῦ ο εἰς ω · ἀπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ καὶ βούτης πλεονασμῷ τοῦ υ. καὶ εἰς τὸ Βόρβορος καὶ Λάβρος καὶ Νεβρός |
| β 143 | Βόρειος · ἐκ τοῦ βορέας γέγονεν |
| β 144 | Βόρβορος · παρὰ τὸ βορά βορός, ἡ ἐκ τῆς βορᾶς κόπρος, καὶ ἐν διπλασιασμῷ βόρβορος πλεονασμῷ τοῦ ρ |
| β 145 | Βόρβορος · παρὰ τὸ βάρος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο βόρος, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βόρβορος |
| β 146 | Βόρβορος · παρὰ τὸ βορά, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν βόροσ καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν βόρβορος, καὶ ἐξ αὐτοῦ βεβορβορωμένοσ“ ὄνομα μετοχικόν, ὁ βδελυκτός |
| β 147 | Βόρδων · διὰ τὸ τὰ βάρη δονεῖν, ἤγουν βαστάζειν |
| β 148 | Βορρᾶς · ὁ ἄνεμος· ἴσως διὰ τὸ βίᾳ αἴρειν ἤγουν ῥεῖν ἢ ῥάσσεσθαι. ἢ παρὰ τὸ εὐβορώτατα τὰ σώματα ἡμῶν ποιεῖν καὶ ἰσχυρότατα |
| β 149 | Βορρᾶς · ὅτι βαρὺς καὶ βίαιος καὶ κρυμώδης. ἄλλοι δὲ τὸ βορρᾶς διὰ τοῦ ἑνὸς ρ γράφουσιν |
| β 150 | Βορέας · ὁ ἄνεμος· παρὰ τὸν ἦχον τὸν γινόμενον κατὰ τὴν πνοὴν τὸ ὄνομα γέγονε. τάχα δὲ διὰ τὸ βορώτατα τὰ σώματα ἡμῶν κατασκευάζειν διὰ τὴν πύκνωσιν τοῦ σώματος |
| β 151 | Βοσόρ · Ἑβραϊκὴ ἡ λέξις· σημαίνει δὲ ἱμάτιον ἐκ κοκκίνου βεβαμμένον. λέγεται δὲ βοσὸρ καὶ τὸ σῶμα ὡς τὸ οὗ τὸ ἐρύθημα ἐξ ἀμπέλου βοσόρ“ ἀντὶ τοῦ οὗτινος τὸ σῶμα ἐξ ἀμπέλου ἦν βεβαμμένον |
| β 152 | Βόστρυχοι · οἷον βότρυχοι, οἱ μετὰ σχήματος βοτρυοειδοῦς ἀποκρεμάμενοι τρίχες |
| β 153 | Βόσορ βοσόρ · τὸ βεβαμμένον |
| β 154 | Βόστρυχος · ὁ πλόκαμος· παρὰ τὸν βότρυν |
| β 155 | Βοτάνη · παρὰ τὸ πρὸς τὰ ἄνω βαίνειν· τὰ γὰρ ἐκφυόμενα ἀνωφερῆ πρὸς ἀέρα εἰσί |
| β 156 | Βοτάνη · λέγεται παρὰ τὸ βίᾳ τείνεσθαι, ἤγουν αὔξειν. ἢ παρὰ τὸ βαδίζειν ἄνω, ὥσπερ καὶ ἄνθος ἐκ τοῦ ἄνω θέειν, ἤτοι τρέχειν· ἢ διὰ τὸ βέειν τὴν ἄνω |
| β 157 | Βοτήρ · καὶ διὰ τοῦ ο μικροῦ καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου παρ’ Ὁμήρῳ, ὅθεν τὸ Σ κτεῖνον δ’ ἐπὶ μηλοβοτῆρας.“ καὶ εἰς τὸ Πολυβοτείρῃ |
| β 158 | Βοτόν · εἰς τὸ Θερείβοτον |
| β 159 | Βότρυες · παρὰ τὸ πότρυες, ἤγουν οἱ τοῖς ποσὶ τρυόμενοι καὶ πατούμενοι |
| β 160 | Βότρυς · καὶ ὁ περκάζων. ὄμφαξ, ὁ ἄωρος |
| β 161 | Βοτρυδόν Β ἀγεληδόν Π · ἐπίρρημα ποιότητος |
| β 162 | Βότρυες · ἀφ’ ὧν ἐστι πιεῖν, οἷον πότρυες· ἢ οἱ τοῖς ποσὶ τριβόμενοι, ἤγουν πατούμενοι |
| β 163 | Βόσκω · τρέφω· ἐξ οὗ καὶ συβώτης, ὁ τοὺς σύας βόσκων, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω |
| β 164 | Βουβῶνα · παρὰ τοῦ βῶ, τὸ βαίνω, γίνεται βῶνα καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ βου γίνεται βουβών, τὸ εἰς ὕψος βαῖνον. σημαίνει δὲ τὸ πάθος |
| β 165 | Βουβών · ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος οἰδήματος, παρὰ τὸ ἄγαν βαίνειν εἰς ὕψος. βῶ οὖν βῶν καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ μορίου τοῦ βου βουβών, ὡς βούπαις βουγάϊος |
| β 166 | Βουλή · παρὰ τὸ βάλλω ἢ παρὰ τὸ βέλλω βολή, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ υ βουλή, ἡ τοῦ νοὸς ἐκβολή καὶ τροπῇ τοῦ υ |
| β 167 | Βουλή · παρὰ τὸ βέλλω, ἐξ οὗ καὶ βέλος καὶ βολίς καὶ βουλή· ἐπιβολὴ γὰρ ψυχῆσ ἐστιν ἡ τοῦ νοὸς ἐκβουλή καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ου βουλή |
| β 168 | Βούκινον · ἐκ τοῦ βοή καὶ τοῦ κίνησις· ἢ βοὴ κενή· ἢ βοὴ κοινή |
| β 169 | Βουκόλος · βουκόνος τις ὤν, παρὰ τὸ κονεῖν περὶ τὰς βοῦς, ὅ ἐστιν ἐνεργεῖν καὶ διατρίβειν· ἢ βουσὶ κεκλόμενος, ὅ ἐστιν ἐγκελευόμενος |
| β 170 | Βούβρωστις · ἡ μεγάλως ἐσθίουσα ἀνία ἢ λιμὸς τὸ σῶμα |
| β 171 | Βουκόλοι Ν · ἤτοι βουκόνοι, παρὰ τὸ κονεῖν περὶ τὰς βοῦς, τροπῇ τοῦ ν εἰς λ ὡς νίτρον λίτρον· ἢ βουκόλοι, ὅ ἐστι βουσὶ κεκλόμενοι, ἤτοι ἐγκελευόμενοι, παρὰ τὸ κέλω κέλομαι Α ὦ Ἀχιλεῦ, κέλεαί με“· ἢ βουσὶ κεκολλημένοι. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι τῆς Ν Ὁμήρου. Ἀθήναιος δέ, τὸν βουκόλον εἰρῆσθαι παρὰ τὸ κόλον, ὅ ἐστι τροφή, ἵνα ᾖ ὁ τοῖς βουσὶ τὴν τροφὴν προφέρων. ἢ παρὰ τὸ κέλλω, ὃ σημαίνει τὸ πορεύομαι, ὁ ἅμα τοῖς βουσὶ κέλλων. Δίδυμος δέ, παρὰ τὸ κομεῖν εἰρῆσθαι, ἵν’ ᾖ βουκόμος, ὡς ἱπποκόμος, ἐν τροπῇ τοῦ μ εἰς τὸ λ |
| β 172 | Βούλει τοῦ βούλῃ διαφέρει· τὸ βούλει μὲν γὰρ ὁριστικῶς λέγεται, οἷον βούλει σχολάσαι μοι“· τὸ δὲ βούλῃ διστακτικῶς, οἷον ἔαν βούλῃ, πορευσώμεθα.“ βαρυτόνως. βουλῇ δὲ περισπωμένως τὴν γνώμην σημαίνει |
| β 173 | Βουληφόρος Β · τὰ ἐκ δύο τελείων συντιθέμενα ὀνόματα ἐκ πόσων πτώσεων συντίθενται; ἢ ἀπὸ εὐθείας, ὡς τὸ ζωή ζωηφόρος καὶ ἕως Ψ ἑωσφόροσ“· ἢ ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ οὐδείς οὐδενός Θ οὐδενόσωρα“· ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ Ἄρηϊ Γ ἀρηΐφιλοσ“· ἢ ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ πόδα Β Ποδαλείριοσ“. μόνον δὲ ἀπὸ κλητικῆς οὐ γίνεται σύνθετον, ἐπειδὴ πᾶσα πτῶσις τριπρόσωπός ἐστι, πλὴν τῆς κλητικῆς· ἡ δὲ κλητικὴ αὐτοτελής ἐστι καὶ πολλάκις τέλειον λόγον ἀποπληροῖ, ὡς τὸ Γ ὦ μάκαρ Ἀτρείδη, μοιρηγενές, ὀλβιόδαιμον“, καὶ πάλιν Β διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν’ Ὀδυσσεῦ“. τὸ δὲ τέλειον μετὰ τοῦ ἀτελοῦς οὐ συντίθεται. καὶ ἀποροῦσί τινες λέγοντεσ ὅτι, ἐπεὶ ἀπὸ κλητικῆς οὐ συντίθεται, πῶς τὸ Γ γυναιμανέσ“ ἀπὸ κλητικῆς τῆς ὦ γύναι καὶ τοῦ μαίνομαι ῥήματος συνετέθη. ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι οὐκ ἀπὸ κλητικῆς συνετέθη τῆς ὦ γύναι, ἀλλ’ ἐξ ἀποκοπῆς ἐκ τῆς γυναικός γενικῆς γυναικομανές καὶ γυναιμανές. ἔστι δὲ τὸ ῥῆμα φέρω καὶ φορέω Ε ὡς δ’ ἄνεμος ἄχνας φορέει“, ἀφ’ οὗ φορητός· ἀπὸ δὲ τοῦ φέρω φερτός, ἔνθεν τὸ Ν συμφερτὴ δ’ ἀρετή“· τὸ συγκριτικὸν προφερέστερος. τὸ φέρω κατὰ τὸ τέλος συντίθεται · βουληφόρος, τελεσφόρος. ἔστι βούλω, ὅθεν τὸ βουλεύω παράγωγον, ὡς ἄρχω ἀρχεύω· ἀπὸ τούτου βουλή. τὰ εἰς η λήγοντα φυλάττει τὸ η ἢ τρέπει, οἷον γῆ γηγενής, ὀδύνη ὀδυνήφατος, κρήνη κρηνοφύλαξ. πάντα δὲ τὰ παρὰ τὸ φέρω παροξύνεται, οἷον ἑωσφόρος, βουληφόρος· εἰ μὴ ἄρα τύπος κωλύει διὰ τοῦ εὖ μορίου καὶ τῶν προθέσεων καὶ τῆς τοῦ α στερήσεως οἷον εὔφοροσ, πρόσφορος, ἄφορος |
| β 174 | Βούλω · βαρύνεται· ἐπειδὴ τὰ εἰς λω λήγοντα καθαρὰ δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ ου διφθόγγῳ τὰ μὲν δύο εἰσὶ βαρύτονα, τὰ δὲ δύο περισπώμενα. καὶ τὰ μὲν βαρύτονά εἰσι ταῦτα, βούλω καὶ οὔλω, ἐξ οὗ καὶ ὁ ποιητής ω οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε“· ταῦτα δὲ περισπῶνται, οὐλῶ, παρὰ τὸ οὐλή, ὃ σημαίνει τὸ τραῦμα καὶ τὸ δουλῶ, παρὰ τὸ δοῦλος. καὶ εἰς τὸ Οὐλομένην |
| β 175 | Βουνός · παρὰ τὸ βαίνειν ἄνω. ὕψωμα δέ ἐστιν ἐκ γῆς οὐκ ἐκ πετρῶν πεπυκνωμένος |
| β 176 | Βούπαις · εἰς τὸ Γέρων |
| β 177 | βούπληξ · διφορεῖται κατὰ τὴν τάσιν πρὸς διάφορον σημαινόμενον· ὀξυτόνως μὲν τὸ ἐνεργοῦν ὄργανον, βαρυτόνως δὲ τὸν ὑπὸ αὐτοῦ πλησσόμενον |
| β 178 | Βοῦς · διὰ τὸ βίαιον τῆς δυνάμεως. ἢ παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ἐξ οὗ καὶ βόσις· δι’ αὐτῆς γὰρ τρεφόμεθα |
| β 179 | Βοῦς μόσχου διαφέρει· βοῦς μὲν γάρ ἐστι ὁ τέλειος, μόσχος δὲ ὁ νεόγονος, ἀφ’ οὗ καὶ μοσχεία, ἡ νέα φυτεία |
| β 180 | Βοῦτα · Λατῖνοι τὰ ἐκ τῆς πυρᾶς καλοῦσι λείψανα· παρὰ τὸ φῶ, ὃ σημαίνει τὸ λάμπω, γίνεται φῶτα· τροπῇ τοῦ ω εἰς τὴν ου δίφθογγον καὶ τοῦ φ εἰς τὸ β γίνεται βοῦτα. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| β 181 | Βοῶπις ·. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; προσηγορικοῦ |
| β 182 | Βραβεῖον · παρὰ τὸ ῥάβδος ῥαβδεῖον καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς β καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ἑτέρου β βραβεῖον. λέγεται δὲ τὸ βασιλικὸν σκῆπτρον, ἐξ οὗ καὶ βραβευταὶ οἱ τὰς βασιλικὰς ῥάβδους βαστάζοντες καὶ τοῖς νικῶσι τοὺς στεφάνους διδόντες. τὸ βει δίφθογγον· τὰ διὰ τοῦ ειον κτητικὰ προπερισπώμενα δίφθογγον ἔχει· τεκτονεῖον, μουσεῖον, κουρεῖον, βαλανεῖον. στέφανος δὲ βραβείου διαφέρει |
| β 183 | Βραβεύει · ἐπιψηφίζεται, διανέμει. καὶ βραβευτής· διοικητής, κριτής, ὁριστής. βραβευταὶ δὲ κυρίως οἱ τὴν ῥάβδον ἀπὸ φοίνικος ἤ τινος ἄλλου διδόντες σύμβολον τῆς νίκης, ῥαβδευταί τινες ὄντες. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| β 184 | Βραβεύεται · παρὰ τὸ ῥαβδεύεται· φοίνικος γὰρ κλάδῳ ἐβράβευον |
| β 185 | Βραγχιάζω · εἰς τὸ Ἐβραγχίασεν. Γεωργίου |
| β 186 | Βραδεῖς · ἀπὸ τοῦ βραδέες γέγονε κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον. Νικήτου |
| β 187 | Βραδύς · παρὰ τὸ βάρος βαρύς. Νικήτου |
| β 188 | Βραδύγλωσσος · παρὰ τὸ βραδύς καὶ τὸ γλῶσσα. ἐγράφη |
| β 189 | Βράσσων · εἰς τὸ Πάσσων |
| β 190 | Βραχίονες · παρὰ τὸ βραχεῖς κίονας εἶναι τῆς χειρός |
| β 191 | Βραχίων · ἐκ τοῦ βραχύς καὶ τοῦ κίων. ὁ κανών· τὰ διὰ τοῦ ιων βαρύτονα τρέποντα τὸ ω εἰς ο ἐπὶ γενικῆς, εἴτε κοινὰ εἴτε μή, ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον |
| β 192 | Βραχίων · παρὰ τὸ βραχύς καὶ τὸ κίω ῥῆμα· ὁ βραχύτερος τῶν λοιπῶν μερῶν τοῦ σώματος |
| β 193 | Βράχος · διὰ τὸ βαρέως χεῖσθαι, ἤγουν κολάζεσθαι |
| β 194 | Βράχος · εἰς τὸ Βρόχος καὶ Ἐβραγχίασεν. περὶ βραχυνομένων εἰς τὸ Λαπάρα |
| β 195 | Βραχύς · σημαίνει τὸν μικρόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ῥᾷον χεῖσθαι |
| β 196 | Βραχύσ · κατὰ τὴν τοῦ ρ πρὸς τὸ λ κοινωνίαν παρὰ τὸ ἀποβεβλῆσθαι μέρος καὶ ἔλασσον γίνεσθαι. οὕτως Ἡρακλείδης |
| β 197 | Βρέμεται Β · τὸ βρε ψιλόν· τὰ διὰ τοῦ εμω ῥήματα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, πλὴν τοῦ μαιμῶ· σημαίνει δὲ τὸ ὁρμῶ· Ε διέσσυτο μαιμώωσα“, τοῦ αἵματος γευστικῶς ἔχουσα, ὁρμῶσα |
| β 198 | Βρέμω · εἰς τὸ Ἔδραμον |
| β 199 | Βρενθυόμενοι · δυσχεραίνοντες, ὀργιζόμενοι, θυμούμενοι. καὶ βρενθύεσθαι, τὸ διὰ θυμὸν μετεωρίζεσθαι ἢ προσποιεῖσθαι ὀργίζεσθαι. παρὰ τὸ μετὰ βάρους θύειν, ὅ ἐστιν ὁρμᾶν |
| β 200 | Βρέτας · παρὰ τὸ βροτῷ ἐοικέναι, ἢ παρὰ τὸ βροτὸν ἀπεικάζεσθαι. Νικήτου |
| β 201 | Βρέτας · εἴδωλον ἢ ξόανον σημαίνει, καὶ γέγονεν οὕτως· ἔστι βρετῶ, τὸ σημαῖνον τὸ φθείρω, ἐξ οὗ βροτός, καὶ ἐκ τοῦ βροτός βρέτας. ἔστι δὲ ἄκλιτον. καὶ εἰς τὸ Ξόανον. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| β 202 | Βρέφος · παρὰ τὸ εἰς φῶς βεβηκέναι· ἢ παρὰ τὸ φέρβω, τὸ τρέφω, φέρβος, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β καὶ τοῦ β εἰς φ καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ρ βρέφος· ἢ παρὰ τὸ βρέχω βρέχος καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς φ βρέφοσ, τὸ ἐν κοιλίᾳ τῆς μητρὸς αὐτοῦ βεβρεγμένον ὄν· ἢ παρὰ τὸ τρέφω τρέφος, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς β βρέφος. τὸ βρε ψιλόν· τὰ διὰ τοῦ εφος οὐδέτερα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, οἷον νέφος, στέφος, κέπφος. σεσημείωται τὸ λαῖφος, σημαίνει δὲ τὸ ἱμάτιον. καὶ εἰς τὸ Γέρων |
| β 203 | Βρέχει · πᾶν νόημα καὶ πᾶς λόγος τέλειος ἐξ ὀνόματος συνίσταται καὶ ῥήματος, οἷον· λέγει Θεόδωρος, ἀναγινώσκει ὁ Πλάτων, δημηγορεῖ Δημοσθένησ“. Χωρὶς τούτων οὐδέν ἐστι τέλειον· ἐὰν γὰρ εἴπω ἀναγινώσκει“, ὀφείλω εἰπεῖν καὶ τὸ ἐπαγόμενον, ἢ Θεόδωροσ“ ἢ ἄλλος τις, διότι πολλοί εἰσιν οἱ ἀναγινώσκοντες. ὅταν δὲ ἐρωτηματικῶς εἴπωμεν βρέχει“ ἢ βροντᾷ“ ἢ ἀστράπτει“, διὰ τοῦτο οὐ προστίθεμεν καὶ τὸν ἐπαγόμενον, διότι εἷς ἐστιν ὁ ταῦτα ποιῶν, τουτέστιν ὁ θεός· ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ βασιλέως, οἷον ἔδωκεν ἀξίας, ἐποίησε σπαθαρίουσ“, καὶ οὐ λέγομεν ὁ δεῖνα“, ἐπειδὴ εἷς ἐστιν ὁ ταῦτα πράττων |
| β 204 | Βρίζοντα Δ · νυστάζοντα, κοιμώμενον· βρίξαι γὰρ κυρίως τὸ μετὰ βάρους τροφῆς νυστάζειν. ἐξ οὗ ἠρεμεῖν καὶ ἀμελεῖν |
| β 205 | Βριμαίνειν · εἰς τὸ Ἐμβριμώμενοι |
| β 206 | Βρίμος · εἰς τὸ Ὄβριμος |
| β 207 | Βρίξαι · εἰς τὸ Βρίζοντα |
| β 208 | Βρόγχος · παρὰ τὸ βρέχω· δίυγρος γὰρ ὁ τόπος |
| β 209 | Βρόμιος · ὁ Διόνυσος, ὁ γενεσιουργὸς τῶν καρπῶν· παρὰ τὸ βορά βόριμος καὶ Βρόμιος |
| β 210 | Βρόμος · εἰς τὸ Βροντή καὶ Ἔδραμον. Νικήτου |
| β 211 | Βροντή · ὡς οὖσα βαρεῖα τῇ φωνῇ· ἢ παρὰ τὸ βρόμος, ὃ σημαίνει τὸν ἦχον τοῦ πυρός, γίνεται βρομή καὶ βρονμή καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς τὸ τ βροντή. Γεωργίου |
| β 212 | Βρότειος · ἐκ τοῦ βρότεος γέγονεν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| β 213 | Βροτήσιος · ἐκ τοῦ βροτός βροτόσιος καὶ βροτήσιοσ |
| β 214 | Βροτολοιγός · ὁ Ἄρης. καὶ εἰς τὸ Ἐπιδέξια. Ὠρίωνος |
| β 215 | Βροτός · ὅτι βρώσκει καὶ βρώσκεται θανών |
| β 216 | Βροτός · ἐκ τοῦ μείρω, μέμορα, γίνεται μορτός καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ μροτός καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β βροτός. καὶ διὰ τί ἐτράπη τὸ μ εἰς τὸ β ἐπειδὴ οὐδέποτε τὸ μ πρὸ τοῦ ρ εὑρίσκεται ἢ κατὰ σύλληψιν ἢ κατὰ διάστασιν. ποίου εἴδους ἐστὶ τῶν κατὰ σημασίαν; συνωνύμου. διόρισον. συνώνυμον δέ ἐστι τὸ ἐν διαφόροις ὀνόμασι τὸ αὐτὸ δηλοῦν, οἷον ἄνθρωπος, βροτός, μέροψ· μερόπων γένοσ“. Νικήτου |
| β 217 | Βροτοσσώων · σημαίνει τῶν βροτοσωστῶν· γέγονε δὲ παρὰ τὸ βροτός καὶ τὸ σῶος, ὃ σημαίνει τὸν ὑγιῆ, βροτοσσῶος, βροτοσσώου καὶ βροτοσσώων. Ὠρίωνος |
| β 218 | Βροχή · διὰ τὸ βαρέως χεῖσθαι. Φωτίου |
| β 219 | Βρόγχος · ὁ λαιμός, ὃν καὶ φάρυγγα καλοῦσι· καὶ ἐπὶ τῶν ἰχθύων τῶν βράγχη ἐχόντων. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ βρέχω βρόχος τις ὤν, ὁ ἐν τῷ σιτεῖσθαι καὶ πίνειν βρεχόμενος. καὶ ἡ μὲν συνήθεια βρόγχον λέγει, οἱ δὲ ἀρχαῖοι βράγχον· ἐξ οὗ καὶ βραγχιᾶν τὸ πάθος εἴρηται, καὶ τὸ Ε τόσσον ἔβραχ’ Ἄρης ἆτος πολέμοιο“. καὶ εἰς τὸ Ἐβραγχίασεν |
| β 220 | Βρύα · εἰς τὸ Ὀμβροβλυτεῖς |
| β 221 | Βρύγας · εἰς τὸ Ἀφροδίτη |
| β 222 | Βρύω · εἰς τὸ Βλύω |
| β 223 | Βρῶ · εἰς τὸ Βλάπτω |
| β 224 | Βρῶσις · παρὰ τὸ βρῶ, τὸ ἐσθίω, οὗ ὁ μέλλων βρώσω |
| β 225 | Βρωσείω · τὸ τρώγω· παρὰ τὸ βρώθω βρώσω |
| β 226 | Βυζάντιον ·. διὰ τὸν τῆς Θρᾴκης βασιλέα Βύζαντα |
| β 227 | Βυθός · παρὰ τὸ βάθος· ἢ παρὰ τὸ βύζω βυστός καὶ βυθός |
| β 228 | Βυθός · βιαία θέα, ἤγουν θεωρία |
| β 229 | Βύκτας · εἰς τὸ Ἀφροδίτη |
| β 230 | Βύνη · εἰς τὸ Γυνή. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου βυούσης · ἡ εὐθεῖα βύουσα· παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω, καὶ ὁ περισπώμενος μέλλων μυῶ καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς β βυῶ καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα καὶ γίνεται βύω, βύεις· καὶ ἡ μετοχὴ βύων, τὸ θηλυκὸν βύουσα, βυούσης |
| β 231 | Βύσσος · ἔστιν εἶδος βοτάνης, ἐξ οὗ τὰ ἀπ’ αὐτῆς βαπτόμενα ἱμάτια βύσσινα λέγονται |
| β 232 | Βύω · εἰς τὸ Ἄβυσσος καὶ Ἀκροβυστία καὶ Βεβυσμένα καὶ Παράβυστον |
| β 233 | Βῶλος · παρὰ τὸ βῶ τὸ τρέφω· οἱ γὰρ βῶλοι τοὺς καρποὺς ἀνάγουσιν. ἢ ὅτι βαλλόμενος λύεται. καὶ εἰς τὸ Βόλος |
| β 234 | Βώμαξ · ὁ βωμολόχος· τάσσεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν μαλακιζομένων. λέγεται δὲ βῶμαξ καὶ μι κρὸσ βωμὸς ὑποκοριστικῶς |
| β 235 | Βωμολοχίαις · οὐ σύνηθες ἔμοιγε βωμολοχίαις καὶ γλίσχραις ἐλπίσιν ἐγκαλλωπίζεσθαι“ κολακείαις, γελοτωποιΐαις. βωμολόχοι δὲ κυρίως λέγονται οἱ ἐπὶ τῶν θυσιῶν ἐπὶ τοῖς βωμοῖς καθεζόμενοι καὶ μετὰ κολακείας προσαιτοῦντες· ἔτι δὲ οἱ παραλαμβανόμενοι ταῖς θυσίαις αὐληταὶ καὶ μάντεις· ἐκ μεταφορᾶς δὲ τούτων ἐλέγοντο βωμολόχοι καί τινες εὔκολοι ἄνθρωποι καὶ ταπεινοὶ ἄνθρωποι καὶ πᾶν ὁτιοῦν ὑπομένοντες ἐπὶ κέρδει διὰ τοῦ παίζειν τε καὶ σκώπτειν. ὥστε τρία σημαίνει |
| β 236 | Βωμολόχος · ἱερόσυλος· παρὰ τὸ λοχᾶν εἰς τοὺς βωμούς, ὅ ἐστιν ἐνεδρεύειν. Ὠρίωνος |
| β 237 | Βωμός · παρὰ τὸ βαίνειν τὸ αἷμα ἐν αὐτῷ |
| β 238 | Βῶ · εἰς τὸ Αἴνυτο καὶ Βάπτω καὶ Βορά καὶ Βουβῶνα καὶ Βοῦς καὶ Ἐκ Βασάν καὶ Ἐρυσίβη καὶ Ἥβη καὶ Ἵλεως καὶ Στίλβω |
| β 239 | Βωμός · δηλοῖ τὴν βάσιν, Θ ἅρματα δ’ ἂμ βωμοῖσι“· παρὰ τὸ βῶ· ὅπου τὰ ἐπιτιθέμενα βέβηκεν. καὶ ἐπὶ τοῦ τόπου οὗ θύουσι τοῖς θεοῖς· ἐπιτίθεται γὰρ αὐτῷ τὰ ἱερεῖα ἐν τῷ βαίνειν αὐτά· ἢ αὐτὸς ὁ βεβηκὼς καὶ ἱδρυμένος τοῖς θεοῖς εἰς θυσίαν. Γ |
| γ 2 | Γαγγαλίζω · παρὰ τὸ γελῶ γελίζω, τροπῇ τοῦ ε εἰς α γαλίζω, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γαγγαλίζω ἑτέρου γ πλεονάσαντος. Γεωργίου |
| γ 3 | Γάδειρα · ἀπὸ τοῦ γῆ καὶ τοῦ δειρά τοῦ σημαίνοντος τὴν ἐξοχὴν γέγονε Γάδειρα, οἱονεὶ γῆς δειρά· τὰ γὰρ Γάδειρα ἡ ἀρχὴ τῆς γῆς. ἢ παρὰ τὸ δειρὰ εἶναι τῆς γῆς διὰ τὸ ὕψος |
| γ 4 | Γαῖα · τὸ α βραχύ. τὸ μαῖα, γαῖα συνέσταλται . τὰ εἰς α λήγοντα ἐν τῇ κατ’ ἀρχὴν συνθέσει φυλάττει τὸ α ἢ τρέπει· ὀπωροπώλης, γεωμέτρης |
| γ 5 | Γαϊδόριν · διὰ τὸ τὴν γαῖαν δέρειν τοῖς ποσίν |
| γ 6 | Γαιήοχος · παρὰ τὸ περιέχειν τὴν γῆν διὰ τῶν τοῦ Ὠκεανοῦ· παρὰ γὰρ τὸ γαῖα παράγωγον· ὁ τὴν γῆν κατέχων Ποσειδῶν |
| γ 7 | Γαίω · εἰς τὸ Ἀγαυρός καὶ Γαῦρος καὶ Ταῦρος |
| γ 8 | Γάλα · παρὰ τὸ καλὸν εἰς ἀνατροφήν· οἷον κάλα |
| γ 9 | Γαλαθηνός · παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα δηλοῦντα τὸ θρέψω, ἐξ οὗ τὸ τιθήνη, τὸ σημαῖνον τὴν τροφόν |
| γ 10 | Γαλήνη · παρὰ τὸ γελῶ γελάνη, ἡ τὸ γελᾶν φέρουσα· ἢ παρὰ τὸ ἐκ τῆς γῆς λίαν ἵεσθαι, ἡ ἀστασίαστος κατάστασις· ἢ παρὰ τὸ γελῶ γελάσω, γελάνη τις οὖσα, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς α καὶ τοῦ α εἰς η γαλήνη· γελῶντι γὰρ ἔοικε τότε ἡ θάλασσα |
| γ 11 | Γαλήνη · παρὰ γὰρ τὸ γάλα· ἡ καθισταμένη θάλασσα καὶ πραεῖα. Νικήτου |
| γ 12 | Γαληνόμορφον · ἐγράφη |
| γ 13 | Γαλόῳ Γ · ἡ εὐθεῖα γάλως· τὸ λως μέγα· καὶ κλίνεται τῆς γάλω. ὁ κανών· τὰ δὲ βαρύτονα κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς. ἡ δοτικὴ γάλῳ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο γαλόῳ. διὰ τί καταβιβάζει τὸν τόνον; ἐπειδὴ οὐδέποτε τοῦ ω ἐπὶ τέλους κειμένου τρίτη ἀπὸ τέλους τίθεται ἡ ὀξεῖα χωρὶς τῶν Ἀττικῶν |
| γ 14 | Γάλλος · ὁ ἄλλος τις γενόμενος καὶ μεταβαλὼν τὴν φύσιν ἐξ ἀνδρῶν |
| ε 7 | ἐπιθαλάμιον διαφέρει· ἐπιθαλάμιον μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐπὶ θαλάμῳ τῆς γαμουμένης γραφὲν ποίημα, γαμήλιον δὲ ὃ οὐ περιώρισται χρόνῳ |
| γ 15 | Γαμήλια · παρὰ τὸ γαμῶ γαμήσω γαμήλια, ὡς παρὰ τὸ δεμῶ δεμήσω δεμήλια καὶ θεμέλια, καὶ παρὰ τὸ κατοικῶ κατοικήσω κατοικήσια καὶ κατοικέσια |
| γ 16 | Γάμος Γ · παρὰ τὸ δαμῶ δάμος καὶ γάμος. ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ δύο ἅμα εἶναι, κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς γ · ἢ διὰ τὸ ἐγγαμίζεσθαι, ἤτοι ἁρμόζεσθαι· ἢ διὰ τὸ ἅμα ἄγεσθαι τὴν γαμετήν· ἢ διὰ τὸ γῆν ἅμα γενέσθαι· ἢ διὰ τὸ γόμος εἶναι |
| γ 17 | Γαμφηλή · ἡ σιαγών· παρὰ τὸ κάμπτω, ὡς παρὰ τὸ θάπτω ταφή |
| γ 18 | Γαμψός · παρὰ τὸ κάμπτω καμψός καὶ γαμψός, ἐξ οὗ καὶ Π γαμψώνυχεσ“, οἱ καμψώνυχες |
| γ 19 | Γάνος · παρὰ τὸ γανῶ, τὸ λαμπρύνω. καὶ εἰς τὸ Ὄργανον |
| γ 20 | Γανωθείς · εἰς τὸ Γεγανωμένος |
| γ 21 | Γάρ Β · σύνδεσμος ἰσοδύναμος τῷ ὅτι. διαφέρει δὲ τοῦ ὅτι· τὸ μὲν ὅτι προτακτικόν, ὡς τὸ ὅτι ἠπαιδεύτησας, ἐτυπτήθησ“· ὁ δὲ γάρ ὑποτάσσεται, ὡς ἐτυπτήθης, ἠπαιδεύτησας γάρ“. ἵνα πλεονάσῃ τὸ αἴτιον. Φωτίου |
| γ 22 | Γαστήρ · παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι· γῶ γάζω γαστήρ. περὶ Γαστριμαργίας· τί ἐστι γαστριμαργία; καὶ πόθεν ὠνόμασται; καὶ κατὰ ἀναγωγὴν πῶς θεωρεῖται; οὐδεὶς οὔτε γραμματικῶν οὔτε ῥητόρων ἐμνημόνευσε ταύτης. Ἀριστοτέλης δὲ ἐν τῷ περὶ ζώων λόγῳ μέμνηται ζώου μάργου λεγομένου, καὶ ὅτι γεννᾶται ἀπὸ σήψεως μεταξὺ τῆς γῆς καὶ τοῦ ὕδατος, καὶ ἀφ’ οὗ γεννηθῇ, οὐ παύεται γαιηφαγοῦν, ἕως οὗ ἐκτρυπῆσαν τὴν γῆν εἰς ἐπιφάνειαν ἐξέλθῃ· ὅταν δὲ ἐξέλθῃ, θνήσκει καὶ κεῖται νεκρὸν τρεῖς ἡμέρας, καὶ μετὰ τὰς τρεῖς ἡμέρας ἔρχεται νέφος βροχῆς, καὶ βρέχει ἐπάνω αὐτοῦ, καὶ ἀναζῇ μηκέτι γαιηφαγοῦν. καὶ ἐκ τούτου οἶμαι τοὺς ἀρχαίους φιλοσόφους ὁρμηθέντας τοὺς πολυφάγους γαστριμάργους ἀποκαλέσαι. δύναται δέ τις εὐσεβῶς τοῖς οὖσι κατὰ θεωρίαν ἐπιβαλεῖν τὰ εἰρημένα· πᾶν γὰρ πάθος ἀπὸ σήψεως γεννᾶσθαι πέφυκεν, καὶ ἐπειδὰν γεννηθῇ, οὐ παύεται ἐσθίον τὴν ὑποστήσασαν καρδίαν, ἕως ἂν διὰ τῆς γνωστικῆς ἕξεως εἰς φανέρωσιν ἔλθῃ, καὶ ἐλθὸν θνήσκει ταῖς τρισὶ δυνάμεσι τῆς ψυχῆς· καὶ οὕτως ἡ χάρις τοῦ ἁγίου πνεύματος, ὡς διὰ νέφους τῆς διδασκαλίας ἐπιφανεῖσα, σταλαγμοὺς δίδωσι τῆς γνώσεως καὶ ζωοποιεῖ οὐ κατὰ τὴν προτέραν ἐμπαθῆ ζωήν, ἀλλὰ κατὰ τὴν ἐνάρετον καὶ θεῷ οἰκείαν |
| γ 23 | Γαστριμαργία · ἡ περὶ τὴν γαστέρα μανία· μαργαίνειν γὰρ λέγεται παρὰ τοῖς ἔξω τὸ μαίνεσθαι καὶ μάργος καλεῖται ὁ μανιώδης· παρὰ τὸ μαργαίνειν, ὅ ἐστι μαίνεσθαι, τὴν γαστέρα. διαφέρει δὲ γαστριμαργία λαιμαργίας· γαστριμαργία μὲν γάρ ἐστιν ἡ τῆς γαστρὸς χόρτασις, λαιμαργία δὲ ἡ τοῦ λαιμοῦ ἡδονή, ἤτοι τὰ γλυκάσματα |
| γ 24 | Γαυριᾷ · εἰς τὸ Κομᾷ |
| γ 25 | Γαῦρος · παρὰ τὸ γαίω, τὸ γαυριῶ· ἐξ αὐτοῦ γαῖρος, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ γαῦρος. προπερισπᾶται· τὰ εἰς ρος δισύλλαβα τῇ αυ διφθόγγῳ παραληγόμενα ἢ προσηγορικὰ ἢ ἐπίθετα προπερισπᾶται, οἷον σαῦρος μαῦρος ταῦρος γαῦρος |
| γ 26 | Γέ · σύνδεσμος. εἰς τὸ Ὅγε |
| γ 27 | Γέα · εἰς τὸ Ἀνώγειον καὶ Βαθύγειον καὶ Γέγειος |
| γ 28 | Γεγαυῖα Γ · μετοχή· τὸ ῥῆμα γῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ γείνω· ὁ μέλλων γήσω, ὁ παρακείμενος γέγηκα. καὶ οἱ Ἴωνες ἐπὶ τοῦ παρακειμένου ἡνίκα ὕφεσιν ποιήσωσι τοῦ συμφώνου, τότε καὶ συστολὴ φωνήεντος ἀκολουθεῖ· βεβήκασι, βεβάασιν. οὕτως καὶ γέγηκα γέγαα, καὶ ἡ μετοχὴ γεγαώς γεγαῶτος, καὶ τὸ θηλυκὸν γεγαυῖα, καὶ τὸ γεγῶσα παρ’ αὐτό. κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· αἱ εἰς ως μετοχαί, εἰ μὲν ὦσιν ἀπαθεῖς, διὰ τοῦ ο κλίνονται καὶ τὸ θηλυκὸν ἔχουσι διὰ τοῦ υια · εἰ δὲ παθητικαί, κλίσιν μὲν ἔχουσι διὰ τοῦ ω τὸ δὲ θηλυκὸν εἰς σα μεταποιοῦσιν· ἑστώς ἑστῶσα, γεγώς γεγῶσα |
| γ 29 | Γεγανωμένος · λελαμπρυσμένος, ἢ χαίρων, ἢ διακεχυμένος, ἢ κεκαλλωπισμένος. καὶ γανωθείς· οἷον καλλωπισθείς. καὶ γανῶσαι· ἐπὶ τοῦ λαμπρῦναι. καὶ γανεῖν· λευκᾶναι. καὶ γανυρόν· λαμπρόν, λευκόν. καὶ γάνος· ὕδωρ, χάρμα, φῶς, λίπος, αὐγή, λευκότης, λαμπηδών· ὑπὸ δὲ Κυπρίων παράδεισος |
| γ 30 | Γέγασα · εἰς τὸ Γεγῶσα. Γεωργίου |
| γ 31 | Γέγειος · ἀπὸ τοῦ γέα τοῦ διὰ τοῦ ε γέγονε γέϊος, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον γεῖος, καὶ κατὰ διπλασιασμὸν γέγειος· ἢ ἀπὸ τοῦ γέα γέγονε γέειος, καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ γ γέγειος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| γ 32 | Γεγηθότες · ἔστι γήθω, τὸ χαίρω, ὁ μέλλων γήσω, ὁ μέσος παρακείμενος γέγηθα, καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. τὸ γη η · τὰ διὰ τοῦ ηθω ῥήματα δισύλλαβα, χωρὶς εἰ μὴ ἐν κινήσεσιν εὑρίσκεται γεννῶντα τὸ ο διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον πλήθω, τὸ πληρῶ, γήθω, τὸ χαίρω, πήθω, τὸ πάσχω. χωρὶς εἰ μὴ ἐν κινήσεσιν εὑρίσκεται“ διὰ τὸ πείθω, τὸ καταπείθω· καὶ πλὴν τοῦ βρίθω, ὅπερ διὰ τοῦ ι γράφεται |
| γ 33 | Γέγηθα · εἰς τὸ Γεγῶσα. Ὁμήρου |
| γ 34 | Γεγωνέμεν · ἀπὸ τοῦ φωνῶ τροπῇ τοῦ φ εἰς γ γωνῶ, γωνήσω, γεγώνηκα· ἀπὸ τοῦ γωνῶ γωνεῖν, καὶ γεγωνεῖν κατὰ διπλασιασμόν, καὶ ποιητικῶς γεγωνέμεν |
| γ 35 | Γεγωνότερον · ἐξακουστότερον, λαμπρότερον· γέγονε δὲ παρὰ τὸ φωνῶ τροπῇ τοῦ φ εἰς τὸ γ γωνῶ· τούτου ὁ μέσος παρακείμενος γέγωνα, καὶ ἡ μετοχὴ γεγωνώς, καὶ ἐξ αὐτοῦ γεγωνότερος τὸ συγκριτικόν, καὶ γεγωνότερον ἐπίρρημα. Χοιροβοσκοῦ |
| γ 36 | Γεγῶσα · ἀπὸ τοῦ γενῶ, τὸ γείνομαι, οὗ ὁ μέλλων γενήσω, ὁ μέσος παρακείμενος γέγηνα, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ν γέγηα· ἡ μετοχὴ κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς α γεγαώς. καὶ ἔστιν σεσημειωμένον τὸ γεγαώς, βεβαώς, μεμαώς, ἑσταώς· ἅπερ κατὰ κρᾶσιν γίνεται βεβώς βεβῶτος, μεμώς μεμῶτος, ἑστώς ἑστῶτος, γεγώς γεγῶτος· καὶ τὰ θηλυκὰ γεγῶσα, μεμῶσα, ἑστῶσα, βεβῶσα· καὶ τὰ οὐδέτερα διὰ τοῦ ω μεγάλου τὸ γεγώς, τὸ βεβώς, τὸ ἑστώς, τὸ μεμώς |
| γ 37 | Γείνεται · εἰς τὸ Γίγνεται. Ὁμήρου |
| γ 38 | Γείνατο · ἀπὸ τοῦ γένω γείνω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι · ὁ γὰρ μέλλων γενῶ, ὡς κείρω κερῶ· ὁ ἀόριστος ἔγεινα, ὡς ἔκειρα |
| γ 39 | Γείνω · τὸ γεννῶ· τὸ γει δίφθογγον· διὰ τί; διότι ἔχει ἐν τῷ μέλλοντι τὸ ε. ὁ παθητικὸς γείνομαι, τὸ τρίτον γείνεται. καὶ εἰς τὸ Γίνομαι καὶ Γυνή. Γεωργίου |
| γ 40 | Γείτων · τὸ γει δίφθογγον· τὰ παρὰ τὸ γέα συγκείμενα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ἐξ οὗ καὶ γειτνιῶ· ἀπὸ γὰρ τοῦ γέα τοῦ γραφομένου διὰ τοῦ ε γίνεται γεΐτων, καὶ κατὰ συναίρεσιν γείτων |
| γ 41 | Γειτνιῶ · ἀπὸ τοῦ γείτων γέγονε γειτονῶ καὶ γειτονιῶ, καὶ κατὰ συγκοπὴν γειτνιῶ |
| γ 42 | Γελοίιος Β · ἐκ τοῦ γελοῖος· τὰ διὰ τοῦ οιος ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἅπαντα προπερισπᾶται, οἷον παντοῖος ἀλλοῖος· π ἀλλοῖός μοι ξεῖνε φάνης νέον ἢ τὸ πάροιθεν“· ἑτεροῖος. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι · ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιος κατὰ τὸ αὐτὸ σημαινόμενον παρηγμένα, εἰ μὲν ὀξύνεται, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον θαμός θαμειός, ἀδελφός ἀδελφειός· εἰ δὲ βαρύνεται, διὰ τοῦ ι κάπρος κάπριος, τάφος τάφιος καὶ ἐπιτάφιος, ὀρθός ὄρθιος, λοῖσθος λοίσθιος, Αἰτωλός Αἰτώλιος, αἰζηός αἰζήιος, ὅμοιος ὁμοίιος, γέλως γελοῖος γελοίιος. γέλοιος καὶ γελοῖος διαφέρει· προπαροξυτόνως μὲν λέγεται ὁ γελωτοποιός, προπερισπωμένως δὲ ὁ γέλωτος ἄξιος. καὶ εἰς τὸ Σκῶμμα |
| γ 43 | Γελῶ Β · περισπᾶται· τὰ εἰς λω λήγοντα καθαρόν, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ε καταλήγουσαν, μὴ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα μὴ μέσου βαρύνεται, οἷον κέλω πέλω. πρόσκειται, μὴ ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα“ διὰ τὸ ἐλῶ ἐλάσσω· μὴ μέσου“ δὲ διὰ τὸ γελῶ γελάσω |
| γ 44 | Γενειάζω · εἰς τὸ Δανείζω |
| γ 45 | Γενειάς · ἐκ τοῦ γένειον· ἡ βαθεῖα ὑπήνη. ἐκ τοῦ γένους γένειον· διακρίνει γὰρ τὰ γένη. λέγεται γὰρ ἀπὸ ἱστορίας· ἔθνος κε χιλιάδων ἐπελθὸν παρεκάθηντο τοῖς Ῥωμαίοις· ἐκεῖνοι δὲ ὀλίγοι ὄντες ἔφερον τοὺς Σκλαβηνίας· ἔτι δὲ οἱ Σκλάβοι ὀλίγοι ὄντες ἔφερον τὰς γυναῖκας αὐτῶν, καὶ περιθέντες αὐταῖς σχῆμα ἀνδρεῖον καὶ γενειάδας ἐξήρχοντο· ἰδόντες δὲ τὸ πλῆθος οἱ ἐθνικοὶ ἠρώτων τοὺς Ῥωμαίους· τίνες εἰσὶν οὗτοι; καὶ ἔλεγον· Λογγίβαρβοι. τουτέστι βαθεῖαν ὑπήνην καὶ μακρὰν ἔχοντες |
| γ 46 | Γένειον · ἀπὸ τοῦ γένος γένειον, ὡς δάνος δάνειον. τὸ μὲν γένειον ὁ τόπος τῶν τριχῶν λέγεται, τὰ δὲ γένεια αὐταὶ αἱ τρίχες |
| γ 47 | Γένειον · παρὰ τὸ τὰ γένη ἐξ αὐτοῦ διακρίνεσθαι καὶ ἀρρένων καὶ θηλειῶν, καὶ ἡλικίας τελείων καὶ ἀτελῶν |
| γ 48 | Γένυς · παρὰ τὸ γεννᾶν ὀδόντας καὶ τρίχας |
| γ 49 | Γενερόν · εἰς τὸ Γεγανωμένος |
| γ 50 | Γένετο · ἐκ τοῦ γείνω γενῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔγενον, ὁ μέσος ἐγενόμην. Νικήτου |
| γ 51 | Γενήσεται · γενῶ, τὸ πράττω, καὶ ὁ μέλλων γενήσω, καὶ ὁ μέσος μέλλων γενήσομαι γενήσῃ γενήσεται. καὶ εἰς τὸ Ἔσται. Νικήτου |
| γ 52 | Γεραίρω · παρὰ τὸ γέρας γεραίρω. ὁ μέλλων γεραρῶ ἀλλαχοῦ ἐστιν |
| γ 53 | Γέρα Β · εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν· ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν τὸ γέρας. παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἔρας καὶ γέρας· πᾶς γάρ τις γέρατος ἐπιθυμεῖ. σημαίνει δὲ τὴν τιμήν. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν τὰ γέραα Ἰωνικῶς, καὶ κατὰ συγκοπὴν τὰ γέρα |
| γ 54 | Γέρανος · γήρευνός τις ὤν, ὁ τὰ τῆς γῆς ἐρευνῶν σπέρματα, ὅστις καὶ σπερμολόγος καλεῖται· ὅτε γὰρ ὁ γεωργὸς σπείρει καὶ οὐ χωννύει αὐτά, ἐκεῖνος συλλέγων ἐσθίει, καὶ ἐκ τούτου ἐκλήθη σπερμολόγος. ἔχει δὲ καὶ βραχὺ τὸ α. ἔστι δὲ εἰδικὸν τὸ γέρανος |
| γ 55 | Γέρανος · ὅτι τὴν γῆν ἐρᾷ, ἢ κατὰ τὴν γῆν ὁρᾷ |
| γ 56 | Γεραρός · παρὰ τὸ γέρας· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ ἔρας καὶ γέρας. πᾶς γὰρ γέρατος ἐπιθυμεῖ καὶ τιμῆς |
| γ 57 | Γέρας · γίνεται ἐκ τοῦ εἴρω, τὸ λέγω. καὶ εἰς τὸ Γέρα καὶ Γηραιός |
| γ 58 | Γέρδιος · ὁ ὑφάντης· καὶ γερδία, ἡ ὑφάντρια· παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς γῆς ἔχειν ἔρδος |
| γ 59 | Γερουσία · εἰς τὸ Οὐσία |
| γ 60 | Γέῤῥα · Περσικὰ μέν ἐστιν ὅπλα κυρίως τὰ γέρρα· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἅπαν σκέπασμα, εἴτε δερμάτινον εἴτε ἐξ ἄλλης τινὸς ὕλης. λέγεται δὲ οὕτως καὶ τὰ γυναικεῖα αἰδοῖα παρὰ Σικελοῖς, οἷον δέρα τινὰ ὄντα· παρὰ τὸ δέρας, ὃ σημαίνει τὸ δέρμα |
| π 2 | προβεβηκώς διαφέρει· Ἀλεξίων ἐν τῇ Ἐπιτομῇ τῶν Διδύμου Συμμίκτων φησὶν οὕτως· ἐκ τῶν Ἀριστοφάνουσ περὶ ἀνθρώπου γενέσεως καὶ αὐξήσεως ἄχρι γήρως· βρέφος μὲν γάρ ἐστι τὸ γεννηθὲν εὐθέως· παιδίον δὲ τὸ τρεφόμενον ὑπὸ τῆς τιθηνοῦ· παιδάριον δὲ τὸ ἤδη περιπατοῦν καὶ λέξεως ἀντεχόμενον· παιδίσκος δὲ ὁ ἐν τῇ ἐχομένῃ ἡλικίᾳ· παῖς δὲ ὁ διὰ τῶν ἐγκυκλίων μαθημάτων δυνάμενος ἰέναι· τὴν δ’ ἐχομένην ταύτης ἡλικίαν οἱ μὲν πάλληκα, οἱ δὲ βούπαιδα, οἱ δὲ ἀντίπαιδα, οἱ δὲ μελλέμφηβον καλοῦσιν· ὁ δὲ μετὰ ταῦτα ἔφηβος· ἐν δὲ Κυρήνῃ τοὺς ἐφήβους τριακαδίους καλοῦσιν, ἐν δὲ Κρήτῃ ἀποδρόμους διὰ τὸ μηδέπω τῶν κοινῶν δρόμων μετέχειν, Ἀχαιοὶ δὲ κούρους, κάδες δὲ ἀγούρους, ὡσαύτως καὶ Ἀττικοί· ὁ δὲ μετὰ ταῦτα μεικάριον ἢ μεῖραξ, εἶτα νεανίσκος, εἶτα νεανίας, εἶτα ἀνὴρ μέσος, εἶτα προβεβηκώς, ὃν καὶ ὠμογέροντα καλοῦσιν, εἶτα γέρων, εἶτα πρεσβύτης, εἶτα ἐσχατόγηρωσ“ |
| γ 61 | Γέρων Β · παρὰ τὸ ἔρρω, τὸ φθείρω, ἔρρων καὶ γέρων, ὁ μετὰ φθορᾶς εἰς τὸν Ἅιδην πορευόμενος· ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· λεκτικοὶ γὰρ οἱ γέροντες, καὶ Ὅμηρος Γ · ἀλλ’ ἀγορηταὶ ἐσθλοί“· ἢ παρὰ τὸ γέρας, ὃ σημαίνει τὴν τιμήν· ἢ παρὰ τὸ εἰς γῆν ὁρᾶν. τοῦ γέροντος· ὁ κανών· τὰ εἰς ρων ὀνόματα δισύλλαβα βαρύτονα μὴ ὄντα συγκριτικὰ φυλάττει τὸ ω καὶ ἐπὶ γενικῆς τὸ οὖν γέρων ὡς μετοχικὸν διὰ τοῦ ο κλίνεται οἷον Μύρων Μύρωνος, Χάρων Χάρωνος. τὸ δὲ γέρων οὐκ ἐφύλαξε τὸ ω διότι ὡς μετοχικὸν ἐκλίθη· συνεξηκολούθησεν γὰρ τῷ φέρων φέροντος· ἐπειδὴ τὸ γέρων οὐκ ἔστι μετοχή, ἀλλ’ ὄνομα· εἰ γὰρ μετοχὴ ἦν, φυλάττειν εἶχε καὶ ἐπὶ κλητικῆς τὸ ω · αἱ γὰρ περιττοσυλλάβως κλινόμεναι μετοχαὶ τὰς αὐτὰς ἔχουσιν ὀρθὰς καὶ κλητικάς, τὸ δὲ γέρον ἡ κλητικὴ διὰ τοῦ ο μικροῦ |
| γ 62 | Γεῦσις. κυρίως ἡ ἐπὶ τῶν ὑγρῶν προσφορά, δεῦσίς τις οὖσα· παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα, ὡς γνώσω γνῶσις |
| γ 63 | Γέφυρα · παρὰ τὸ γῆ καὶ τὸ φύρω, τὸ ἀναμιγνύω· ἡ ἐφ’ ὑγρῷ τόπῳ κειμένη· ἢ ἡ τῇ γῇ φυρανθεῖσα. ἢ παρὰ τὸ γέφυγρα, ἡ ἐφ’ ὑγρῷ κειμένη γῆ |
| γ 64 | Γεφυρισμός · εἰς τὸ Σκῶμμα |
| γ 65 | Γεωγραφία γεωμετρίας διαφέρει· γεωγραφία μὲν γάρ ἐστιν ἡ πάσης τῆς γῆς διαγραφή, γεωμετρία δὲ ἡ μέρους τινὸς καταγραφή. καὶ εἰς τὸ Γαῖα |
| γ 66 | Γεωπεῖναι · παρὰ τὸ γῆς πένεσθαι· ὀλίγην γὰρ γῆν εἶχον, ὥς φησιν Ἡρόδοτος |
| γ 67 | Γεωργός · παρὰ τὸ τὴν γῆν ὁρᾶν, ἢ παρὰ τὸ τὴν γῆν ἐργάζεσθαι. τὸ ω μέγα. διὰ τί; τὰ παρὰ τὸ ἔργον συγκείμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, οἷον Γεώργιος γεωργός καὶ εἴ τι ὅμοιον |
| γ 68 | Γῆ · παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ· ὅθεν γωρυτός, ὁ χωρῶν τὸ ῥυτόν, ἤγουν τὸ τόξον. Ὠρίωνος |
| γ 69 | Γῆ · διὰ τὸ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ἐξ αὐτῆς εἶναι. καὶ εἰς τὸ Ἄρουρα |
| γ 70 | Γήθω · εἰς τὸ Γεγηθότες |
| γ 71 | Γήινος · διὰ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ὅτι ἐξ αὐτῆς ἐστιν |
| γ 72 | Γήμας · ὁ σύνοικος. τὸ γη η. ἐντεῦθεν καὶ γάμος |
| γ 73 | Γήπαιδες · οἱ λεγόμενοι Λογγίβαρδοι· οἱονεὶ Γετίπαιδες, οἱ Γετῶν παῖδες |
| γ 74 | Γηραιός · παρὰ τὸ γέρας, ὃ σημαίνει τὴν τιμήν |
| γ 75 | Γηράς Ρ · ἐκ τοῦ γήρημι γηράς, ὡς ἵστημι ἱστάς |
| γ 76 | Γῆρας · παρὰ τὸ εἰς γῆν ῥεῖν· ἐγγὺς γὰρ θανάτου. ἢ παρὰ τὸ γέρας, ἤγουν τιμή. ἢ ὅτι εἰσ γῆν ὁρᾷ. Φωτίου |
| γ 77 | Γῆρυς · εἰς τὸ Κήρυξ καὶ Διακηρυκεύεται |
| γ 78 | Γηρωκομεῖον · διὰ τὸ τοὺς γήροντας μένειν |
| γ 79 | Γηρωκομῶ · τὸ ρω μέγα· ἐκ τοῦ γῆρας γήρως καὶ τοῦ κομῶ, τὸ ἐπιμελοῦμαι. τὰ δὲ παρὰ Ἀττικὴν γενικὴν συντιθέμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται |
| γ 80 | Γήσω · εἰς τὸ Γεγῶσα |
| γ 81 | γείνεται διαφέρει· γίνεται μὲν γάρ ἐστιν ἀντὶ τοῦ κατασκευάζεται, γείνεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου ἀντὶ τοῦ γεννᾶται. Γεωργίου |
| γ 82 | Γιγνώσκω · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὀγδοήκοντα ὀγδώκοντα κατὰ κρᾶσιν τοῦ ο καὶ η εἰς ω οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ νοήσω κατὰ κρᾶσιν τοῦ ο καὶ η εἰς ω νώσω, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γ γνώσω· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τρώσω μέλλοντος ἀποτελεῖται ἐνεστὼς τρώσκω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ γνώσω γνώσκω, καὶ κατὰ διπλασιασμὸν Ἰωνικὸν γιγνώσκω. καὶ εἰς τὸ Μισητή |
| γ 83 | Γίνομαι · τὸ μὲν σημαῖνον τὸ ἀποτελοῦμαι ἀπὸ δὲ τοῦ γένομαι γέγονεν· τὸ γὰρ ε ἐν ταῖς τοιαύταις παραγωγαῖς, ἐπιφερομένων δύο συμφώνων εἰς ι πέφυκε τρέπεσθαι, οἷον μένω μίμνω, τέκω τίκτω. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ γένομαι γίγνομαι καὶ γίνομαι διὰ τοῦ ι. τὸ γὰρ σημαῖνον τὸ γεννῶμαι ἀπὸ τοῦ γένος γέγονε γένω καὶ γένομαι, καὶ προσθήκῃ τοῦ ι γείνομαι διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| γ 84 | Γίνω · τὸ γι μακρόν, διότι γίγνω· καὶ τὰ θέσει μακρά, ἡνίκα ἀποβάλωσι σύμφωνον, εἰς φύσει μακρὰ μεταβαίνουσιν |
| γ 85 | Γινώσκω · τὸ νω μέγα· διὰ τί; ἐκ τοῦ νῶ νώσω νώσκω καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γινώσκω |
| γ 86 | Γλάγονες · παρὰ τὸ γάλα γάλακτος γλάγος |
| γ 87 | Γλαυκός · γάλακτι ἐοικὼς τὴν σάρκα. καὶ τὰ ὄμματα. Σελεύκου |
| γ 88 | Γλαυκῶπις · ἀπὸ τοῦ Γλαυκωπίου ὄρους, ὃ καὶ Λυκαβηττὸς καλεῖται· ἢ ἀπὸ τοῦ γλαυκοὺς ἔχειν τοὺς ὦπας· ἢ ἀπὸ τοῦ δεινὸν γλαύσσειν τοὺς ὀφθαλμούς, ὅ ἐστιν ἀπαιθύσσειν· ἢ ἀπὸ τοῦ γλαυκὰ ὀπίζεσθαι, τουτέστιν ἐντρέπεσθαι. γλαυκώπιδος. ὁ κανών· τὰ εἰς ις θηλυκά, εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ π ἐκφερόμενα διὰ τοῦ δος κλίνεται. οὐκ ἔστι δὲ ὁ κανὼν καὶ ὡς τὸ δραπέτις· ἔστι γὰρ καὶ ἀρσενικὸν ὁ δραπέτης, οὕτω καὶ ὁ γλαυκώπης. καὶ πόθεν δῆλον; ἐκ τοῦ εἰπεῖν τὸν τεχνίτην Α σοί τε, κυνῶπα“· ἐκ τούτου δῆλον ἀρσενικὸν ὁμοίως καὶ τὰ λοιπά |
| γ 89 | Γλαυκῶπις · παρὰ τοῦ γλαύσσω γλαύξω, ἐξ οὗ καὶ ἡ γλαῦξ τὸ ὄρνεον. τὸ γλαύσσω τινὲς παρὰ τὸ λεύσσω λαύσσω καὶ γλαύσσω· σημαίνει δὲ τὸ λάμπω· ἐκ τούτου οὖν γέγονε καὶ τὸ γλήνη |
| γ 90 | Γλαῦξ · εἰς τὸ Αἴξ |
| γ 91 | Γλαφυρῇσι Β · ὄνομα ἡ γλαφυρά· τὸ ἀρσενικὸν ὁ γλαφυρός. γίνεται παρὰ τὸ γλάφω, τὸ διορύττω, ἐξ οὗ καὶ γλάφυ πετρῆεν λυγρόν“. ἔστιν οὖν γλάφω γλάψω ἔγλαψα καὶ ἡ μετοχὴ ὁ γλάψας· καὶ Ὅμηρος δ εὐνὰς ἐν ψαμάθοισι διαγλάψας ἁλίῃσι“. ἐπὶ δὲ τοῦ ἡδέος παρὰ τὸ διορύττειν καὶ κινεῖν τὴν ἀκοὴν πρὸς ἡδονήν. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἄλλων |
| γ 92 | Γλαφυρώτατος · ἡδύς, καλός, σοφός, ἔμπειρος, ἀκριβής, καὶ παρὰ Μενάνδρῳ ὁ εὐτράπελος· γέγονε δὲ παρὰ τὸ γλάφω, τὸ διορύττω καὶ κοιλαίνω, γλαφυρόν ἐπὶ τοῦ κοίλου |
| γ 93 | Γλήνη · ἡ τῶν ὀφθαλμῶν κόρη· παρὰ τὸ δι’ αὐτῆς τὸν νοῦν γαληνιοῦσθαι τῇ ποικιλίᾳ τῶν ὁρατῶν· ἢ παρὰ τὴν αἴγλην ἀποβολῇ τῆς αι συλλαβῆς καὶ προσθέσει τοῦ η γλήνη |
| γ 94 | Γλιχόμενος · καρτερῶν ἢ ἐπιθυμῶν· συντάσσεται μετὰ γενικῆς καὶ δοτικῆς. Γεωργίου |
| γ 95 | Γλυκείδιον · ἀπὸ τῆς γλυκέος γενικῆς γέγονε γλυκείδιον, ὡς πράξεως πραξείδιον καὶ λέξεως λεξείδιον |
| γ 96 | Γλυκύς Β · γλυκίων, καὶ ἡ κλητικὴ ὦ γλύκιον. ὁ τόνος· τὰ εἰς ων συγκριτικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἀναβιβάζει τὸν τόνον κατὰ τὴν κλητικήν, οἷον ὦ ἄρειον, ὦ βέλτιον, ὦ γλύκιον. γίνεται παρὰ τὸ γλεῦκος, ὁ νεωστὶ ἀποστάζων ἐκ τῆς ληνοῦ οἶνος |
| γ 97 | Γλῶσσα · παρὰ τὸ γνῶ γνῶσσα καὶ γλῶσσα, ὡς διαγνωστικὴ οὖσα τῶν χυμῶν. Χοιροβοσκοῦ |
| γ 98 | Γλωσσαλγία · παρὰ τὸ γλῶσσα καὶ τὸ ἄλγος, ὃ σημαίνει τὴν λύπην. τὸ δὲ γλῶσσα παρὰ τὸ γνῶ γνῶσσα καὶ γλῶσσα, ἡ τὰ τοῦ νοὸς εἰς φῶς φέρουσα· ἢ ἐκ τοῦ νοῶ. τὸ δὲ ἄλγος παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω, ἄλεγος καὶ συγκοπῇ ἄλγος, τὸ φροντίδος ἄξιον. βαρύνεται· τὰ εἰς γος δισύλλαβα ἔχοντα τὴν τρίτην πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν προσηγορικὰ ὄντα ἢ κύρια βαρύνεται, οἷον πύργος σπόγγος. οὕτως οὖν καὶ ἄλγος. Νικήτου |
| γ 99 | Γλωττήμασιν · ἡ εὐθεῖα τὸ γλώττημα· τοῦτο παρὰ τὸ γλωσσῶ γλωσσᾷς γλωσσᾷ, ἐξ αὐτῶν γλώσσημα. τὸ δὲ γλωσσῶ παρὰ τὸ γλῶσσα |
| γ 100 | Γλωχῖνα · γωνίαν· παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαίνω, ἢ γλάφω γίνεται γλωχίν. καὶ εἰς τὸ Τριγλώχινι |
| γ 101 | Γλωχίν · παρὰ τὸ γλύψαι, τὸ κοιλᾶναι |
| γ 102 | Γναθμῶν ς · ὄνομα προσηγορικόν. γέγονε δὲ παρὰ τὸ κάμπτω τροπῇ τοῦ κ εἰς γ ὡς κόνυ γόνυ· παρὰ τὸ κονῶ γὰρ γέγονεν· ἐπενθέσει τοῦ ν γνάμπτω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος γέγναμμαι, γναμμός, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς θ γναθμός |
| γ 103 | Γνάμπτω Γ · ἐκ τοῦ κάμπτω. μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἀναγνάμπτω· ἡ δὲ ἀνά πρόθεσις σημαίνει τὴν ἐξ ὑστέρου ἐπάνοδον. βαρύνεται· τὰ εἰς πτω λήγοντα ῥήματα, εἰ μὴ προκατάρχει ὄνομα, βαρύνεται· κάμπτω λάπτω, Π λάψοντες γλώσσῃσιν ἀραιῇσιν“, βάπτω ὄπτω. τὸ δὲ ὀπτῶ περισπώμενον ἐκ τοῦ ὄπτω βαρυτόνου γεγονός, ὡς διήλλαξεν κατὰ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξεν καὶ κατὰ τὸν τόνον. εἶπεν εἰ μὴ προκατάρχει ὄνομα“ διὰ τὸ ἀελπτῶ· ἔστι γὰρ ὄνομα τὸ ἄελπτος· καὶ ἀπεπτῶ ἄπεπτος |
| γ 104 | Γνάμψαι · εἰς τὸ Ἀνέγναψαν |
| γ 105 | Γνήσιος · ἐκ τοῦ γεννητός γεννήσιος καὶ κατὰ συγκοπὴν γνήσιος |
| ν 1 | νεφέλη . διαφέρει· γνόφος μέν ἐστιν ὁ ἀχλυώδης καὶ ὁμιχλώδης σκοτασμός, νεφέλη δὲ τὸ ἐκ φωτοειδοῦς ἀέρος φεγγοβόλον καὶ λεπτότατον ὕφασμα |
| γ 106 | Γνόφος · παρὰ τὸ κενὸν φάους εἶναι· ἢ παρὰ τὸ νείφω νέφω καὶ γνόφος |
| δ 3 | δνόφος · μᾶλλον διὰ τοῦ δ δνόφος, ὅτι δονεῖ τὰ νέφη |
| γ 107 | Γνόφος · παρὰ τὸ δονῶ δονήσω δόνοφος, καὶ κατὰ συγκοπὴν δνόφος καὶ γνόφος τροπῇ τοῦ δ εἰς γ |
| γ 108 | Γνύξ · παρὰ τὸ γόνυ |
| γ 109 | Γνωματεύοντες · διακρίνοντες, διαγινώσκοντες ἀκριβῶς. γέγονε δὲ παρὰ τὸ γνώμη καὶ τὸ ματεύω, ὃ σημαίνει τὸ ζητῶ· καὶ γνωματεύοντες ἐγίνωσκον ὁπόσον ἐτύγχανον ἀφῃρημένοι“ |
| γ 110 | Γνώμη · παρὰ τὸ νοῶ νοήσω νοήμη καὶ κ α τὰ κρᾶσιν νώμη καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνώμη. καὶ εἰς τὸ Διάνοια. Ὁμήρου |
| γ 111 | Γνώσεαι Β · ὁ κανών· οἱ Ἴωνες ἐπὶ τῶν τρίτων προσώπων τῶν παθητικῶν ἀποβάλλοντες τὸ τ τὰ δεύτερα ποιοῦσιν, οἷον βούλεται βούλεαι, γνώσεται γνώσεαι |
| γ 112 | Γνῶσις σοφίας διαφέρει. γνῶσις μέν ἐστι τὸ εἰδέναι τὰ ὄντα, σοφία δὲ καὶ τὸ τὰ ὄντα γινώσκειν καὶ τὴν τῶν ἀντιπιπτόντων λύσιν ἐπίστασθαι |
| γ 113 | Γνωστός · παρὰ τὸ μᾶλλον τῶν ἄλλων γινώσκεσθαι. καὶ εἰς τὸ Ἔσωσεν |
| γ 114 | Γνώσω · εἰς τὸ Γιγνώσκω |
| γ 115 | Γνωτός · εἰς τὸ Ἔσωσεν |
| γ 116 | Γογγύζω · ἐκ τοῦ γρύζω τοῦ σημαίνοντος τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλαίω καὶ παραλαλῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γογρύζω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου γ γογγύζω |
| γ 117 | Γοητεία · εἰς τὸ Φαρμακεία |
| γ 118 | Γόμφος · κυρίως τὸ ξύλινον καρφίον· παρὰ τὸ κόπτω κέκομμαι κόμφος καὶ γόμφος |
| γ 119 | γομφίλη · παρὰ τὸ κάμπτω γάμπτω |
| γ 120 | Γόνατα · παρὰ τὸ κονεῖν καὶ ἐνεργεῖν |
| τ 2 | τροφεὺς διαφέρει. γονεὺς μὲν λέγεται ὁ γεννήσας, τροφεὺς δὲ ὁ θρέψας. Φωτίου |
| γ 121 | Γόνος · παρὰ τὸ γένω γόνος, ὡς λέγω λόγος· ἢ παρὰ τὸ γείνω. καὶ εἰς τὸ Ἄγονος |
| γ 122 | Γόνυ · ὅτι κατ’ αὐτὸ καμπτόμενον τὸ σκέλος ὥσπερ γωνίαν ἀποτελεῖ. ν Γόνυ · τὸ εἰς γῆν νεῦον· ἔστι πένω, τὸ πράττω, καὶ ἐκ τούτου γίνεται πόνος, καὶ ἐκ τοῦ πόνος πονῶ καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς κ κονῶ, καὶ ἐκ τοῦ κονῶ κόνυ καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς γ γόνυ, τὸ μετὰ κόπου καμπτόμενον. καὶ παρὰ τὸ γόνυ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω γωνία |
| γ 123 | Γουνοῦμαί ς’ · γονυπετῶ, ἱκετεύω |
| γ 124 | Γράβδην · εἰς τὸ Παραβλήδην |
| γ 125 | Γραικός · Καλλίμαχος Γραικοὶ καὶ γαίης ἡμετέρης ἀδαεῖσ“. παρὰ τὸ ῥαῖσαι Ῥαικός καὶ Γραικός· διὰ γὰρ τὴν κατὰ πόλεμον ἀνδρείαν οὕτως οἱ Ἕλληνες ἐκαλοῦντο· ἢ ἀπό τινος Ἕλληνος Γραικοῦ |
| γ 126 | Γράμμα στοιχείου διαφέρει· στοιχεῖον μὲν οὖν ἐστιν αὐτὴ ἡ ἐκφώνησις καὶ ὁ φθόγγος, οἷον ἄλφα βῆτα γάμμα δέλτα καὶ τὰ ἑξῆς στοιχεῖα. γράμμα δὲ τὸ σύγγραμμα, ὡς ἐν τῇ συνηθείᾳ φαμὲν πολλὰ οἶδε γράμματα“· οὐ γὰρ τὰ κδ, ἀλλὰ πολλῶν γραμμάτων ἔμπειρός ἐστιν“ |
| γ 127 | Γραμματική · γράμμα τήκει ἤγουν χωνεύει |
| ψ 1 | Ψ Γραμματείας · ἔστι γράμμα καὶ ἐξ αὐτοῦ γραμματεύς γραμματεύω γραμματεία καὶ γραμματείας |
| γ 128 | Γραῦς · Ἀττικῶς· ἀναλογώτερόν ἐστι γρεῦς. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ῥέω, ὁ μέλλων ῥεύσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γρεύσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γρεῦς καὶ γραῦς, τὸ διερρυηκὸς γύναιον, τροπῇ τοῦ ε εἰς α. κλίνεται δὲ γραός. ὁ κανών· δύο μόνα εἰσὶν εἰς αυς θηλυκὰ μονοσύλλαβα περισπώμενα, ναῦς καὶ γραῦς, κλίνεται δὲ ἀμφότερα διὰ καθαροῦ τοῦ ος ναῦς ναός, γραῦς γραός |
| γ 129 | Γραῦς · παρὰ τὸ ῥέω ῥεύσω ῥεῦς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α ῥαῦς, καὶ προσθήκῃ τοῦ γ γραῦσ. Γεωργίου |
| γ 130 | Γραφεῖον · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγω γίνεται ἀγεῖον καὶ ἀγγεῖον καὶ ἐκεῖθεν ἀγγείδιον. οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ γράφω γραφεῖον καὶ γραφείδιον |
| γ 131 | Γραφεῖον · διὰ τὸ ἐπὶ γραφῇ ὄν |
| γ 132 | Γράφω · μετὰ ποίας πτώσεως συντάσσεται; πρὸς διάφορον σημασίαν. ἐὰν γὰρ εἴπω γράφω σοι“ μετὰ δοτικῆς, σημαίνει τὸ ἐπιστέλλω σοι· ἐὰν δὲ μετὰ αἰτιατικῆς γράφω σε“, σημαίνει τὸ ἐκτύπωμά σου ποιῶ· ἂν δὲ εἴπῃς γράφομαί σου“ μετὰ γενικῆς, σημαίνει τὸ ἐγγραφὴν κατὰ σοῦ εἰς δικαστήριον ἀποτίθημι |
| γ 133 | Γρηγορῶ · παρὰ τὸ ἐγείρω, οὗ ὁ μέλλων ἐγερῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ἐγορῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ ρ γρεγορῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η γρηγορῶ |
| γ 134 | Γρήνικος · ἔστιν ὄνομα ποταμοῦ· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ κρήνη Κρή νικος καὶ Γρήνικος, ὁ ἐκ τῆς κρήνης· ἢ ἀπὸ τοῦ γῆ καὶ τοῦ νικῶ γέγονε Γήνικος καὶ Γρήνικος, ὁ τὴν γῆν νικῶν· ἢ ἀπὸ τοῦ νικῶ καὶ τοῦ Γραικός, ἐκεῖ γὰρ οἱ Γραικοὶ ἐνίκησαν τοὺς βαρβάρους |
| γ 135 | Γρῖφος · τὸ δύσλυτον αἴνιγμα καὶ δύσκολον· παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ὅ ἐστι ζητεῖν |
| γ 136 | Γριφῶδες · τὸ δύσκολον καὶ συμπεπλεγμένον λόγιον· λέγονται δὲ γρῖφοι καὶ τὰ δίκτυα καὶ τὰ συμποσιακὰ ζητήματα. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀγρεύειν, ὅ ἐστι ζητεῖν· ὃ παρακολουθεῖ τῇ ἄγρᾳ καὶ τῇ θήρᾳ. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ . . Γρύζω· εἰς τὸ Γογγύζω |
| γ 137 | Γρυπός · ὁ ἐπικεκαμμένην ἔχων τὴν ῥῖνα· ῥυβόν γὰρ τὸ ἐπικαμπές παρὰ τοῖς Αἰολεῦσιν ἤτοι ῥαιβόν, τροπῇ τοῦ β εἰς π καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γρυπός· ἢ παρὰ τὸ ῥέπω ῥεπός καὶ ῥυπός καὶ γρυπός, ἡ ἐφ’ ἑνὶ τῷ μέρει ῥέπουσα ῥίν |
| γ 138 | Γρώνη · παρὰ τὸ γῶ γώνη, καὶ προσθέσει τοῦ ρ γρώνη, ἡ δεχομένη τὰ σχοινία πέτρα |
| γ 139 | Γυῖον · εἰς τὸ Κύπτω |
| γ 140 | Γυῖα Γ · ὄνομα γένους οὐδετέρου εὐθείας τῶν πληθυντικῶν· ἔστι γὰρ τὸ γυῖον. γίνεται παρὰ τὸ. γυῖα, ὃ σημαίνει τὰς χεῖρας· διὰ γὰρ τῶν χειρῶν τὰ ἔργα ἐκτελοῦνται. ἢ παρὰ τὸ γύη, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· τὸ δὲ ι πλεονάζει, καὶ γίνεται γυῖον καὶ γυῖα. καὶ εἰς τὸ Ἐγγυαλίζω καὶ Ἐξ ὑπογύου |
| γ 141 | Γυαλίζω · εἰς τὸ Ἐγγυαλίζω |
| γ 142 | Γύη · εἰς τὸ Γυῖα |
| γ 143 | Γυμνός · ὁ ἄνευ ἱματίων. ὥσπερ παρὰ τὸ σκύζω σκυμνός καὶ σέβω σεμνός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ κύπτω κυμνός καὶ γυμνός· ὁ γὰρ τοιοῦτος κύπτει κρύβων τὰ αἰδοῖα ὑπὸ αἰδοῦς. ἢ παρὰ τὸ γυῖα μόνα ἔχειν |
| γ 144 | Γυναιμανές Γ · ὄνομα ἀρσενικὸν κλητικόν· ἡ εὐθεῖα γυναιμανής· καὶ γίνεται, ὥσπερ παρὰ τὸ κελαινόν καὶ τὸ νέφος κελαινονεφής καὶ κελαινεφής, οὕτως παρὰ τὸ γυνή γυναικός καὶ τὸ μαίνω μανῶ γυναικομανήσ καὶ κατὰ συγκοπὴν γυναιμανής, καὶ ἡ κλητικὴ γυναιμανές |
| γ 145 | Γυνή Β · τὰ εἰς νη θηλυκὰ δισύλλαβα τῷ η ἢ τῷ υ παραληγόμενα ἐκτείνει αὐτό· μύνη, ἡ πρόφασις, Βύνη, ἡ θεός, ἥτις καὶ Ἰνὼ ὕστερον ἐκλήθη, Φρύνη, ὄνομα κύριον. τὸ δὲ γυνή συστέλλει τὸ υ καὶ εἰκότως ὡς μονῆρεσ ἄκλιτον ἔμεινε. γυνή Γ · γυναικός ἑτερόκλιτόν ἐστι. τῆς μὲν γυναικός ἡ εὐθεῖα ἀπέλειψεν, ὤφειλε γὰρ εἶναι γύναιξ· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ εἰς ξ λήγοντα ἀρσενικοῦ γένους εἰσίν, οἷον Θρᾷξ, ἐὰν δὲ ὦσιν θηλυκοῦ, πάντως καὶ ἀρσενικοῦ, οἷον ὁ αἴξ καὶ ἡ αἴξ· ὅτι δὲ λέγεται ἀρσενικῶς, ἐδήλωσεν ὁ ποιητὴς εἰπὼν Δ τόξον ἐΰξοον ἰξάλου αἰγόσ“· ἐπειδὴ οὖν τὸ γύναιξ οὐ λέγεται ἀρσενικῶς, ἡ γὰρ σημασία κωλύει, τούτου χάριν ἡ εὐθεῖα ἀπέλειψεν. τοῦ δὲ γυνή ἀπέλειψεν ἡ γενική, ὅτι τὰ εἰς νη θηλυκὰ δισύλλαβα τῷ υ παραληγόμενα ἐκτείνει αὐτό, τὸ μέντοι γυνή συστέλλει τὸ υ καὶ εἰκότως ὡς μονῆρες ὄν ἄκλιτον ἔμεινεν. ἡ αἰτιατικὴ τὴν γυναῖκα. ὁ τόνος· πᾶσα αἰτιατικὴ ἑνικῶν εἰς α λήγουσα διφθόγγῳ παραληγομένη προπερισπᾶται, οἷον παῖδα γυναῖκα |
| γ 146 | Γυνή · παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι, ἡ δεκτικὴ τοῦ σπέρματος· ἢ παρὰ τὸ γείνω, τὸ τίκτω, γίνεται γονή, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς υ Αἰολικῇ, ὡς ὅμοιον ὕμοιον, γίνεται γυνή. ἄκλιτον δέ ἐστιν, ἐπειδὴ τὰ εἰς νη λήγοντα δισύλλαβα τῷ υ παραληγόμενα ἐκτεταμένον ἔχουσι τὸ υ |
| γ 147 | Γυνή · δυνή τις οὖσα, παρὰ τὸ δύνειν ἐν αὐτῇ τὸ ἀνθρώπειον σπέρμα, τροπῇ τοῦ δ εἰς γ · ἢ παρὰ τὸ ἐκ μελῶν τοῦ ἀνδρὸς γενέσθαι |
| γ 148 | Γυνὴ παρθένου διαφέρει· γυνὴ μὲν γὰρ καλεῖται κυρίως ἡ ἤδη ἀνδρὸς πεῖραν εἰληφυῖα, παρθένος δὲ ἡ μηδέπω μυηθεῖσα ἀνδρός |
| γ 149 | Γύον · εἰς τὸ Αἱματόεσσα καὶ Γυῖα καὶ Ὑπόγυον |
| γ 150 | Γυρῖνοι · οἱ βάτραχοι· παρὰ τὸ γυρόν, τὸ περιφερές. Ὠρίωνος |
| γ 151 | Γύψ · διὰ τὸ γυρεύειν τὰ ὕψη· τὸ μὲν γὰρ γυ σημαίνει τὸ γυρεύειν, τὸ δὲ ψ τὰ ὕψη |
| γ 152 | Γῶ · εἰς τὸ Γαστήρ καὶ Γεγῶσα καὶ Γῆ καὶ Γυνή καὶ Γωρυτός καὶ Διακηρυκεύεται καὶ Ἐγγυαλίζω καὶ Ἐγγύη καὶ Χθών |
| γ 153 | Γωνία · διὰ τὸ τὰ γενόμενα ἵεσθαι ἤγουν φέρειν· ἢ παρὰ τὸ γόνυ γίνεται τὸ κτητικὸν γωνία κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω ὅπερ ἐπικαμπεῖ τε καὶ κεκλασμένῳ σχήματι φύσει πεποίηται |
| γ 154 | Γωνῶ · εἰς τὸ Γεγωνέμεν καὶ Γεγωνότερον |
| γ 155 | Γωρυτούς · θήκας βελῶν· ἀπὸ τοῦ χωρεῖν τοὺς ῥυτούς, τουτέστι τὰ βέλη |
| γ 156 | Γωρυτός · παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ καὶ λαμβάνω, καὶ τὸ ῥυτόν· ῥυτὸν γὰρ τὸ τόξον. σημαίνει δὲ τὴν ξιφοθήκην. Δ |
| δ 4 | Δαρδάπτουσι · παρὰ τὸ δάπτω· ἐπιτατικὸν δὲ τὸ δα |
| δ 5 | Δάδυξ · εἰς τὸ Δοίδυξ |
| δ 6 | Δάει · εἰς τὸ Ἠέλιος |
| δ 7 | Δαήρ · παρὰ τὸ δαίω, ὃ σημαίνει τὸ γιγνώσκω, ἀφ’ οὗ τὸ ἐδάην· ὁ ἐν γνώσει τοῖς κατ’ ἐπιγαμείαν οἰκείοις. τινὲς δὲ παρὰ τὸ δαίω, ὃ σημαίνει τὸ καίω, εἴγε τούτοις ἐν τοῖς γάμοις ἔθος ἐστὶ λαμπαδηφορεῖν. οὕτως καὶ παρὰ τὸ πατῶ, τὸ συνουσιάζω, πατήρ |
| δ 8 | Δαιαλεύς · εἰς τὸ Δαιταλεῦσι |
| δ 9 | Δαίδαλα · ἐκ τοῦ δαιδάλλω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ποικίλλω· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω |
| δ 10 | Δαίδαλα · παρὰ τὸ διὰ δαήσεως καὶ ἐμπειρίας εἶναι |
| δ 11 | Δαίδαλος · παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω, οἱονεὶ ὁ πολυΐστωρ |
| δ 12 | Δαίεσθαι · εἰς τὸ Δῆμος |
| δ 13 | Δαιμόνιος · τὸ νι ι ὡς ἐπίθετον· τὸ μο μικρὸν ὡς κοινόν. ἐκ τοῦ δαίμων δαίμονος |
| δ 14 | Δαημονέστατοι. · τῆς τῶν ἀστέρων πορείας δαημονέστατοι“· τεχνικώτατοι, ἐμπειρότατοι, ἐπιστημονικώτατοι. παρὰ τὸ δαίω, ὃ σημαίνει τὸ μανθάνω |
| δ 15 | Δαίνυντο Β ·. τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα ποιοῦντα τὴν παραγωγὴν διὰ τοῦ νυω εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγονται, δι’ ἑνὸς ἀμεταβόλου ἐκφέρονται, οἷον δαίνω δαινύω· εἰ δὲ ἑνὶ φωνήεντι, διπλασιάζει τὸ σύμφωνον, οἷον ἕω ἑννύω σβέσω σβεννύω |
| δ 16 | Δαίς · τρία εἰσὶν εἰς αις ὀνόματα· ἀρσενικὸν τὸ παῖς, θηλυκὸν τὸ δαίς, οὐδέτερον τὸ σταῖς, σημαίνει δὲ τὴν ζύμην. καὶ εἰς τὸ Παῖς |
| δ 17 | Δαίσκω · εἰς τὸ Διδάσκω |
| δ 18 | Δαίσω · εἰς τὸ Διδάσκω καὶ Ἠέλιος |
| δ 19 | Δαιταλεῦσι · θιασώταισ ἢ συμπόταισ· παρὰ τὴν δαῖτα, ὃ σημαίνει τὴν εὐωχίαν· ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ εὐωχοῦμαι, δαιαλεύς καὶ δαιταλεύς πλεονασμῷ τοῦ τ |
| δ 20 | Δαίτας · τοὺς μεριστάς. Μακεδόνες |
| δ 21 | Δαιτός · εἰς τὸ Παῖς |
| δ 22 | Δαιτρός · ὁ μάγειρος· παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω καὶ κόπτω, ἤγουν ὁ διαιρῶν τὰ κρέα |
| δ 23 | Δαιτυμών · ὁ τὸ ἄριστον ποιῶν· παρὰ τὸ δαίς, ὃ σημαίνει τὴν εὐωχίαν. δαιτυμόνες δὲ οἱ φίλοι |
| δ 24 | Δαΐφρων · ὁ πολεμικὸν φρόνημα ἔχων· παρὰ τὴν δαΐ δοτικὴν καὶ τὸ φρήν. τῆς δὲ δαΐ δοτικῆς ἡ εὐθεῖα δαΐς. τοῦτο παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, κατὰ διάλυσιν δαΐω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ δαΐζω· τοῦ δαΐζω ὁ μέλλων δαΐσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ δαΐς. κλίνεται δὲ δαΐδος. ὁ κανών· τὰ εἰς ις ὀξύτονα θηλυκὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ δος κλίνεται, οἷον ἐλπίς ἐλπίδος, δαΐς δαΐδος. ἡ δοτικὴ δαΐδι, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς δι συλλαβῆς δαΐ ἐν δαῒ λυγρῇ“, καὶ ἐξ αὐτοῦ δαΐφρων. τὰ δὲ ἐκ δύο τελείων συγκείμενα ὀνόματα ἢ ἀπὸ εὐθείας συντίθεται, ὡς τὸ ἕως ἑωσφόρος, βουλή βουληφόρος· ἢ ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ οὐδείς οὐδενός καὶ τὸ ὤρα, ὃ σημαίνει τὴν φροντίδα, οὐδενόσωρα, καὶ τὸ Ἕλλης Ἑλλήσποντος, ὡς ὁ Λυκόφρων ἃ πόντος Ἕλλης καὶ πέτραι Συμπληγάδεσ“· ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ Ἄρηϊ ἀρηΐφιλος καὶ δουρί δουρίκλυτος· ἢ ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ νοῦν νουνεχής καὶ πόδα Ποδαλείριος· λέγεται δὲ ὁ Μαχάων παρὰ τὸ τοῖς ποσὶ λείρια ἐπιτιθέναι, ὃ σημαίνει τὰ ἄνθη· ἰατρὸς γάρ. ἀπὸ δὲ τῆς κλητικῆς μόνον οὐ συντίθεται. ἐπὶ δὲ τοῦ ο κουριδίης ἀλόχοιο δαΐφρονος Πηνελοπείησ“ οὐ σημαίνει τὴν πολεμικήν, ἀλλὰ τὴν σώφρονα καὶ συνετήν· καὶ γέγονε παρὰ τὸ δαῶ, τὸ μανθάνω, ὁ μέλλων δαήσω καὶ ἐξ αὐτοῦ δαΐφρων. τὰ γὰρ ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων γινόμενα ὀνόματα ἢ τῷ ο παραλήγεται, ὡς ἁμαρτῶ ἁμαρτοεπής, μισῶ μισογύνης, ἢ τῷ ι ὡς τὸ εἱλῶ εἱλίπους, οἰδῶ οἰδίπους, ἁμαρτῶ ἁμαρτίνοος· οὕτω καὶ δαῶ δαήσω δαΐφρων. ἢ παρὰ τὴν διά πρόθεσιν καὶ τὸ φρήν διάφρων, τῆς διά σημαινούσης ἐπίτασιν, καὶ ὑπερβιβασμῷ δαΐφρων |
| δ 25 | Δαίω · εἰς τὸ Ἀδῄωτον καὶ Αἱμύλος καὶ Δαίδαλος καὶ Δαήρ καὶ Δαημονέστατοι καὶ Δαιταλεῦσι καὶ Δαΐφρων καὶ Δήϊος καὶ Δηϊώσωσι καὶ Δῆμος καὶ Δήνεα καὶ Δῆρις καὶ Διδάσκω καὶ Δοίδυξ καὶ ἡ |
| δ 26 | Δάκνω · παρὰ τὸ καίνω μεταθέσει τοῦ κ καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ. Ὠρίωνος |
| δ 27 | Δάκρυον · ὡς ἐπίπαν παρὰ τὸ ἐκ δέους ἢ ἀπὸ δέοντος ῥεῖν· ἢ παρὰ τὸ δάκνεσθαι δι’ αὐτοῦ τὰ ὄμματα |
| δ 28 | Δακρύω Γ · δακρύσω δάκρυς κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω. καὶ μετὰ τοῦ πολύς πολύδακρυς πολυδακρύω. προπαροξύνεται· τὰ εἰς υς σύνθετα ἀρσενικὰ ἢ κοινὰ ὄντα τῷ γένει προπαροξύνεται. καὶ ἄλλως· τὰ εἰς υς ὀνόματα εἴτε βαρύτονα εἴτε ὀξύτονα εἴτε περισπώμενα ἐν τῇ συνθέσει συστέλλοντα τὸ υ προπαροξύνεται, οἷον ὀφρύς λεύκοφρυς. Φωτίου |
| δ 29 | Δάκτυλος · παρὰ τὸ δράκτυλος καὶ ἀδελφοποιὸς εἶναι· καὶ ἀδελφὰ ποιεῖν τὰ τικτόμενα |
| δ 30 | Δαλέα · εἰς τὸ Ἀλέασθαι |
| δ 31 | Δαλός · παρὰ τὸ δαίω δαίσω δαιλός καὶ δαλός. καὶ εἰς τὸ Ἀρίδηλος. Ὁμήρου |
| δ 32 | Δαμᾷ Α · ἐνεστώς· γέγονε δὲ παρὰ τὸ δέμω, τὸ δαμάζω καὶ καταπονῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδαμον καὶ ὁ δεύτερος μέλλων δαμῶ καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα καὶ γίνεται δαμῶ δαμᾷς δαμᾷ. τινὲς δὲ οὕτως· δαμῶ, ὁ μέλλων δαμάσω, τὸ τρίτον δαμάσει καὶ ἀποβολῇ τῆς σει συλλαβῆς δαμᾷ |
| δ 33 | Δάμαρ · δάμαρτος· ἡ γαμετή· παρὰ τὸ δαμάζεσθαι καὶ ὑποτάσσεσθαι τῷ ἀνδρί |
| δ 34 | Δαμασκός · πόλις Συρίας παρὰ τὸν Ἀντιλίβανον· εἴρηται δὲ ὅτι Δαμᾶς στρατεύων μετὰ Διονύσου ἐκεῖσε σκηνὴν πηξάμενος ἱδρύσατο ἐκεῖ θεοῦ ξόανον· ἡ οὖν Δαμᾶ σκηνὴ Δαμασκός. ἢ ὅτι Ἀσκὸς εἷς τῶν γιγάντων, ὃς μετὰ Λυκούργου τὸν Διόνυσον ἔδησεν καὶ εἰς ποταμὸν ἐνέβαλεν· ἐφονεύθη δὲ ὑπὸ Ἑρμοῦ καὶ ἀσκὸς ἐξεδάρη καὶ ἐκεῖ ἐτάφη, καὶ ἐκ τοῦ ταφέντος ἡ πόλις ἐκλήθη. καὶ τὰ οἰνοδόχα δὲ δέρματα καλοῦσιν ἀσκούς |
| δ 35 | Δάματερ · εἰς τὸ Δημήτηρ |
| δ 36 | Δαμεῖεν Γ · ὁ κανών· τὰ εἰς μεν εὐκτικὰ εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγοιτο. ἔστι δὲ δαμείημεν· ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ δαμείην γίνεται· καὶ κατὰ συγκοπὴν δαμεῖμεν, καὶ δαμεῖεν τὸ τρίτον. τὸ ῥῆμα δαμῶ· σημαίνει δὲ τὸ ὑποτάσσομαι· ὁ μέλλων δαμήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδαμον, ἐδάμην καὶ ἐδάμημεν· τὸ γὰρ μ τοῦτο οὐκ ἔστι κλιτικὸν ἀλλὰ θεματικόν· πᾶν γὰρ πρῶτον πρόσωπον εἰς ν λῆγον μὴ ἔχον τὸ μ κλιτικὸν τροπῇ τοῦ ν εἰς ς ποιεῖ τὴν μετοχήν· δαμείς, καὶ τὸ εὐκτικὸν δαμείην |
| δ 37 | Δαμῶ · εἰς τὸ Δαμεῖεν. Γεωργίου |
| δ 38 | Δανείζω · ἀπὸ τοῦ δάνειον γίνεται δανειάζω, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ α γίνεται δανείζω, ὡς ἀπὸ τοῦ γένειον γίνεται γενειάζω |
| δ 39 | Δάνειον · εἰς τὸ Γένειον |
| δ 40 | Δαπάνη · παρὰ τὸ δάπτω, τὸ ἐσθίω, γίνεται δάπτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ν δαπάνη. Ὠρίωνος |
| δ 41 | Δαπάνη · δέοντος σπάνις ἤγουν ἐλάττωσις |
| δ 42 | Δάπεδον · παρὰ τὸ πέδον. τὸ δὲ δα ἐπιτατικόν |
| δ 43 | Δάπτω · εἰς τὸ Δαδάπτουσι καὶ Δαπάνη |
| δ 44 | Δαρεικός · ἀπὸ τοῦ Δαρεῖος γέγονε δαρειακός καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ α δαρεικός |
| κ 2 | καταδαρθεῖν · παρὰ τὸ δρῶ ἔδραθον καὶ ἔδαρθον. κατὰ ἀντίφρασιν δὲ λέγεται ἀντὶ τοῦ μηδὲν δρᾶν |
| δ 45 | Δάσκω · εἰς τὸ Διδάσκω |
| δ 46 | Δαύω · τὸ κοιμῶμαι· παρὰ τὸ εὕδω δεύω καὶ δαύω |
| δ 47 | Δαφοινός Β · ἐκ τοῦ φοινός, ὁ πυρρός, καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ φόνος· καὶ τὸ θηλυκὸν φονή, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι φοινή, καὶ τὸ ἀρσενικὸν φοινός, καὶ μετὰ τοῦ δα δαφοινός. διὰ τί οὐκ ἀνεβίβασε τὸν τόνον; κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· τὰ εἰς ος ὀξύτονα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον οἷον τέλος ὀψιτέλεστος, χωρὶς εἰ μὴ διὰ σημασίαν τινὰ κωλυθείη, διὰ τὸ λοιγός βροτολοιγός, καὶ χωρὶς τῶν ἐθνικῶν, διὰ τὸ Ἀχαιός Παναχαιός, καὶ χωρὶς τοῦ ἰατρός ἀρχιατρός· τοῦτο γὰρ φυλάττει τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει ἀρχιητρός γάρ. τοῦτο δὲ διὰ τὸ σημαινόμενον, ὡς εἶπον, ἐκωλύθη βαρύνεσθαι |
| δ 48 | Δαφοινός · ὁ μέλας. παρὰ τὸ δαφοινόν, τὸ μέλαν· τὸ δὲ δα ἐπιτατικόν. καὶ εἰς τὸ Φοινικοῦν |
| δ 49 | Δαψιλής · παρὰ τὸ δάπτω, τὸ ἐσθίω, ὁ μέλλων δάψω, καὶ ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν δαψιλής |
| δ 50 | Δαψιλός · ψιλὸν λέγεται τὸ μόνον καὶ ταπεινόν, ὡς καὶ ψιλὸς στρατιώτης ὁ μεμονωμένος καὶ ὅπλα μὴ ἔχων· καὶ μετὰ τοῦ δα ἐπιτατικοῦ μορίου δαψιλός, ὁ ἀρκετὸς καὶ ἱκανός, κατὰ ἀντίφρασιν |
| δ 51 | Δέ · σύνδεσμος. εἰς τὸ Ὅγε |
| δ 52 | Δέα · εἰς τὸ Ἔνδεια |
| δ 53 | Δέδασται · ἐκ τοῦ δῶ δάζω γέγονε τὸ δέδασται παθητικοῦ παρακειμένου τρίτου προσώπου· σημαίνει δὲ τὸ μεμέρισται |
| δ 54 | Δεδήριμαι · εἰς τὸ Ἀδήριτος |
| δ 55 | Δεδμήατο Γ · ὁ κανών· ταῦτα δὲ τὰ τρίτα Ἰωνικῶς. ἔστι δεδμέατο καὶ ἐκτάσει τοῦ ε δεδμήατο χρόνου ὑπερσυντελίκου. τὸ ῥῆμα δμῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὅπερ γίνεται ἀπὸ τοῦ δαμῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ Α εἰ δὴ ὁμοῦ πόλεμός τε δαμᾷ καὶ λοιμὸς Ἀχαιούς.“ Εὐλογίου |
| δ 56 | Δέδοικα · μέσου παρακειμένου. τὸ δέδοικα ἀπὸ τοῦ δείδω ἐστίν, ὅ ἐστι φοβοῦμαι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἔδειδον, καὶ ὁ παρακείμενος δέδεικα, καὶ ὁ μέσος δέδοιδα, καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν τριῶν δδδ ἐτράπη τὸ ἓν εἰς τὸ κ καὶ ἐγένετο δέδοικα |
| δ 57 | Δεδύνασμαι · εἰς τὸ Δυνάστης |
| δ 58 | Δεεινός · εἰς τὸ Δεινός |
| δ 59 | Δεῖ · εἰς τὸ Δεῖπνος καὶ Χρή |
| δ 60 | Δειδήσω · εἰς τὸ Ἔδδεισεν |
| δ 61 | Δείδια · τὸ δι ι. ἐξ αὐτοῦ δειδίσσω, δειδίσσομαι, δειδισσόμενος διαθέσεως ἐνεργητικῆς· οὐκ ἔστι παθητικόν· ἀντὶ τοῦ ἐκφοβῶν καὶ οὐκ ἐκφοβούμενος |
| δ 62 | Δειδίσσεσθαι Β · ῥῆμα δειδίσσω. τὸ πρῶτον δίφθογγον καὶ τὸ δεύτερον ι · οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο σς δίφθογγος εὑρίσκεται, οἷον ἑλίσσω αἰνίσσω. Γεωργίου |
| δ 63 | Δείδω · σημαίνει δὲ τὸ φοβοῦμαι· ἀπὸ τοῦ δέος δέω γέγονε, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι δείω, καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ δ δείδω. καὶ εἰς τὸ Δεισιδαιμονία. Γεωργίου |
| δ 64 | Δείκηλον · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πέμπω γίνεται πέμπελος· σημαίνει δὲ τὸν πολλῶν ἐνιαυτῶν ὄντα· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγω γίνεται ἄγελος καὶ ἄγγελος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δείκω, τοῦ σημαίνοντος τὸ δεικνύω, γίνεται δείκελον, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς τὸ η δείκηλον |
| δ 65 | Δείκω · εἰς τὸ Δείξω καὶ Δοξούμενοι καὶ Ἔδειξεν |
| δ 66 | Δειλία · ἐκ τοῦ δέοντος λίαν. Γεωργίου |
| δ 67 | Δείλη · παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλλείπειν τῇ ἕλῃ, ἤγουν τῇ θερμασίᾳ. δεέλη οὖν, φησίν, ἐστὶ καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον γέγονε δείλη. ἐκ τούτου ἡ δείλη τῆς δείλης ἐπιρρηματικῶς, οἷον δείλης ἦλθον“ |
| δ 68 | Δειλός · παρὰ τὸ φοβεῖσθαι τὰς ἴλας τῶν πολεμίων· ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ φοβοῦμαι, πλεονασμῷ τοῦ ι δείω, ὁ μέλλων δείσω καὶ ἐξ αὐτοῦ δειλός· ἢ παρὰ τὸ δέω δεειρός, καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ δειλός κατὰ συγκοπήν. Γεωργίου |
| δ 69 | Δεῖμα · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ποιήσω μέλλοντος γίνεται ποίημα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δείσω γίνεται δεῖμα. Γεωργίου |
| δ 70 | Δειμαλέος · ὥσπερ παρὰ τὸ τάρβος γίνεται ταρβαλέος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δεῖμος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, γίνεται δειμαλέος διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| δ 71 | Δειμάμενος · ἀορίστου πρώτου· ἐδειμάμην· τὸ θέμα δέμω, τὸ οἰκοδομῶ, ὁ μέλλων δεμῶ, ἔδειμα, ἐδειμάμην, ἡ μετοχὴ δειμάμενος. Χοιροβοσκοῦ |
| δ 72 | Δειματουμένη · μετοχὴ τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. ἐκ τοῦ δεῖμα, καὶ Ὅμηρος Ε δεῖμα φέρων Δαναοῖσιν“· τοῦτο ἐκ τοῦ δεῖμος ἀρσενικοῦ· τοῦτο ἐκ τοῦ δέω, τὸ φοβοῦμαι, δέϊμος καὶ κατὰ συναίρεσιν δεῖμος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον· ἐξ αὐτοῦ δεῖμα δείματος δειματόω ἀντὶ τοῦ φοβοῦμαι. Γεωργίου |
| δ 73 | Δεῖμος · ἀπὸ τοῦ δέος γίνεται δέϊμος καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον δεῖμος. Γεωργίου |
| δ 74 | Δεῖν · ἀπὸ τοῦ δέον γίνεται δεῖν κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ει ν δίφθογγον, οἷον δεῖν γίνεσθαι“ ἀντὶ τοῦ δέον, ὥσπερ καὶ παρὰ τὸ πλέον γίνεται πλεῖν. καὶ εἰς τὸ Ζειρά καὶ Ζήτρειον |
| δ 75 | Δεῖνα · εἰς τὸ Ὁ δεῖνα. Γεωργίου |
| δ 76 | Δεινός · ὥσπερ παρὰ τὸ ἔλεος γίνεται ἐλεεινός, οὕτω καὶ παρὰ τὸ δέος γίνεται δεεινός, καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ τῆς ει διφθόγγου εἰς τὴν ει δίφθογγον δεινός, οἱονεὶ ὁ δέους ἐμποιητικός. Γεωργίου |
| δ 77 | Δείξω · ἀπὸ τοῦ δείκω γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὸ δεικνύω. Γεωργίου |
| δ 78 | Δεῖπνον · παρὰ τὸ δεῖ καὶ τὸ πονεῖν ἐστίν· δεῖπνον γὰρ λέγεται μεθ’ ὃ δεῖ πονεῖν. ἔστι δὲ τὸ λεγόμενον ἄριστον. Εὐλογίου |
| δ 79 | Δεῖπνος · πόθεν; ἐκ τοῦ δεῖ τοῦ σημαίνοντος τὸ πρέπει καὶ τοῦ πόνος, δείπονός τις ὢν καὶ δεῖπνος, μεθ’ ὃν δεῖ πονεῖν |
| δ 80 | Δειρά · εἰς τὸ Γάδειρα |
| δ 81 | Δειρή Γ · ἐκ τοῦ δέρω δέρη καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δειρή. κυρίως καὶ ἀπὸ μεταφορᾶς· κατὰ τοῦτο γὰρ τὸ μέρος πρῶτον ἄρχονται ἐκδέρεσθαι τὰ ζῶα· ἀπὸ δὲ τούτου μετῆλθεν ἐπὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων. οἱ μέντοι Αἰολεῖς δέρρη λέγουσι, καὶ κατὰ παρασχηματισμὸν δέρρις· σημαίνει δὲ τὴν τεταμένην βύρσαν. δειρὴ καὶ αὐχὴν διαφέρει· δειρὴ τὸ ἔμπροσθεν τοῦ τραχήλου, αὐχὴν δὲ τὸ ὄπισθεν. καὶ εἰς τὸ Δουλιχόδειρος. Γεωργίου |
| δ 82 | Δείρω · ἀπὸ τοῦ δερῶ μέλλοντος γέγονεν. Γεωργίου |
| δ 83 | Δεῖσα · ἀπὸ τοῦ δεύσω μέλλοντος γέγονε δεῦσα καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς τὸ ι δεῖσα. καὶ τὸ παράδεισος παρὰ τὴν δεῖσάν ἐστι καὶ τὴν παρά πρόθεσιν |
| δ 84 | Δεισιδαιμονία · ἡ πρὸς τοὺς πονηροὺς δαίμονας ἐπιμέλεια καὶ φόβος· γίνεται δὲ παρὰ τὸ δείδω, ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι, ὁ μέλλων δείσω, καὶ τὸ δαίμων, ὃ σημαίνει τὸν θεόν |
| δ 85 | Δεισιδαίμων · ὁ δεδιὼς τοὺς δαίμονας· παρὰ τὸ δείω |
| δ 86 | Δείσω · εἰς τὸ Δεισιδαιμονία καὶ Ἔδδεισεν |
| δ 87 | Δείω · εἰς τὸ Ἔδδεισεν |
| δ 88 | Δεκάς · πόθεν; παρὰ τὸ δεκτικὴν αὐτὴν εἶναι τῶν ἀριθμῶν, οἱονεὶ δεχάς τις οὖσα. λέγεται δὲ καὶ πᾶς παρὰ τὸ πάσας δέχεσθαι τὰς μονάδας |
| δ 89 | Δεκάς · ἡ ὑπὸ πάντων τοὺς λοιποὺς ἀριθμοὺς ἐν ἑαυτῇ δεχομένη, οἱονεὶ δεχάς τις οὖσα |
| δ 90 | Δεκατευτήριον · τελωνεῖον· ἀπὸ τοῦ δε κατευτής, τοῦτο παρὰ τὸ δεκατεύειν, δεκατεύειν δὲ ἀπὸ τοῦ δεκάτην εἰσπράττεσθαι καὶ λαφυραγωγεῖν· τὰ γὰρ ἐκ τῶν πολεμίων ληφθέντα ἐδεκατεύοντο θεοῖς. διὸ κυρίως δεκατεῦσαι τὸ καθιερῶσαι, μεταφορικῶς δὲ καὶ τὸ δεκάτην ὁπωσοῦν λαβεῖν ἢ ἀπαιτῆσαι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 91 | Δεκαχόρδῳ · παρὰ τὸν δέκα ἀριθμὸν καὶ τὸ χορδή. τοῦτο παρὰ τὸ χέω τὸ σημαῖνον τὸ κενοῦν χεορδή καὶ χορδή, τὸ χέον ᾠδήν· ἢ παρὰ τὸ χωρεῖν τὴν ἐδωδήν, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν |
| δ 92 | Δέκτο Β · ἐκ τοῦ δέχω δέξω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δεξιῶ καὶ ἐδεξιοῦτο τὸ λυτήριον“ ἀντὶ τοῦ φιλοφρόνως ὑπεδέχετο· λοιπὸν ἐκ τοῦ δέχω ὁ παρακείμενος δέδεχα, ὁ παθητικὸς δέδεγμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος ἐδεδέγμην, τὸ τρίτον ἐδέδεκτο καὶ συναρχομένωσ δέδεκτο καὶ συγκοπῇ δέκτο καὶ Α δέχεσθαι ἄποινα“ |
| δ 93 | Δέλεαρ · παρὰ τὸ δόλος δόλεαρ καὶ δέλεαρ ἤτοι παρὰ τὸν δόλον· ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν ἕλεαρ καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ δ δέλεαρ, τὸ βέλος· δολερὸν γάρ ἐστιν |
| δ 94 | Δέλλις · καὶ δέλλιθος. εἰς τὸ Ὄρνιθος |
| δ 95 | Δέλφικα · τὸν τρίποδα Ῥωμαῖοι, ἐπεὶ πρῶτον ἐν Δελφοῖς γέγονεν |
| δ 96 | Δελφύς · εἰς τὸ Ἀδελφειός |
| δ 97 | Δέμας Α · διὰ τὸν δεσμόν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ διδῶ διδεῖς διδεῖ δίδημι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος δέδεμαι, ἐξ αὐτοῦ δέμας· τὸ γὰρ σῶμα δεσμός ἐστι τῆς ψυχῆς. δεσμός δὲ ἀπὸ τοῦ δέω βαρυτόνου, ἢ ἀπὸ τοῦ δεῶ περισπωμένου. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ὁ ποιητὴς δέμας εἴωθε λέγειν τὸ ἔμψυχον παρὰ τὸ δεδέσθαι τὴν ψυχὴν ἐν αὐτῷ, σῶμα δὲ τὸ ἄψυχον, ἐπειδὴ σῆμά ἐστιν ὡς τάφος τοῦ ποτε ζῶντος |
| δ 98 | Δέμας · παρὰ τὸ δέμα εἶναι τῆς ψυχῆς· καλεῖται κυρίως τὸ σῶμα τὸ ζῶν. σῶμα δὲ τὸ νεκρόν. καὶ εἰς τὸ Σῶμα |
| δ 99 | Δεμήλια · εἰς τὸ Γαμήλια |
| δ 100 | Δέμνια · ἐγκοίτια στρώματα. ἀπὸ τοῦ δέμας εἰς αὐτὰ μένειν δέμνιον· ἢ παρὰ τὸ δέμω δέμνιον ὡς παίζω παίγνιον, τὸ εἰς σώματος ἀνάπαυσιν ᾠκοδομημένον· ἢ συνδεθέν· ἢ παρὰ τὸ δεδεσμῆσθαι ἡμᾶς κοιμωμένους μηδὲν πράττοντας |
| δ 101 | Δεμῶ · εἰς τὸ Δαμᾷ καὶ Δειμάμενος καὶ Θεμέλιον |
| δ 102 | Δενάκην · εἰς τὸ Ἀνδενάκην |
| δ 103 | Δενδίλλων · διανευόμενος· παρὰ τὸ δίνειν τοὺς ἴλλους, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμοὺς κινεῖν καὶ μεταφέρειν. ἴλλοι δὲ οἱ ὀφθαλμοὶ οἱ ῥαδίως εἱλούμενοι καὶ συστρεφόμενοι πρὸς ἑκατέρω |
| δ 104 | Δένδρον · παρὰ τὸ δεόντως ἱδρῦσθαι ἢ παρὰ τὸ ἁδρύνεσθαι |
| δ 105 | Δέξασθαι · εἰς τὸ Λαβεῖν. Νικήτου Φωτίου |
| δ 106 | Δεξιά · παρὰ τὸ δεῖξιν αὐτὴν εἶναι· δι’ αὐτῆς γὰρ δεικνύομεν τὰ ζητούμενα. ἢ παρὰ τὸ δέχω δεχιά καὶ δεξιά, ἡ πρὸς τὸ δέχεσθαι ἐπιτήδειος οὖσα |
| δ 107 | Δεξιῶ · ἐκ τοῦ δέχω δέξω καὶ πλεονασμῷ. ἐγράφη εἰς τὸ Δέκτο |
| δ 108 | Δεξιάδην Η · Δεξίου υἱόν, ἢ ἀντὶ τοῦ ἐκ δεξιῶν. εἴτε οὖν ὄνομα πατρωνυμικὸν τὸ Δεξιάδην εἴτε ποιότητος ἢ τόπου ἐπίρρημα δύναται εἶναι καὶ τοῖς ἄνω καὶ τοῖς ἑπομένοις συντάττεσθαι· ἢ γὰρ Ἰφίνοον Δεξιάδην βάλλεν“ ἢ βάλλε δεξιάδην ὦμον“ ἢ δεξιάδην ἐπιάλμενον“ ἀπὸ τῶν δεξιῶν ὤμων |
| δ 109 | Δεξῶ · εἰς τὸ Δοξούμενοι |
| δ 110 | Δέπας · τὸ ποτήριον· παρὰ τὸ δέχεσθαι τὸ πόμα |
| δ 111 | Δέρας · εἰς τὸ Γέρρα |
| δ 112 | Δέρκειν · εἰς τὸ Ἀτρεκέως καὶ Δορκάς |
| δ 113 | Δέρμα · παρὰ τὸ τέρμα εἶναι τοῦ σώματος |
| δ 114 | Δέρρις · εἰς τὸ Δειρή |
| δ 115 | Δέρω · εἰς τὸ Δειρή καὶ Δόρυ. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ. Φωτίου |
| δ 116 | Δεσπότης · παρὰ τὸν δεσμόν, ἀφ’ οὗ τὸ δέος, ἐπειδὴ τῶν ὅλων δεσμός ἐστι συνέχων τὰ ἄλυτα καὶ σφίγγων αὐτά· ἢ παρὰ τὸ δεσπόζω ὁ μέλλων δεσπόσω, δεδέσποκα, δεδέσποσμαι, τὸ τρίτον δεδέσποσται καὶ ἐξ αὐτοῦ δεσποστής, καὶ τῇ ἐλλείψει τοῦ ς ἀνεβιβάσθη ὁ τόνος· ἢ δεσποίτης τις ὤν, ὁ δέος ἐμποιῶν τοῖς οἰκέταις· ἢ δεσμός τις, διὰ τὸ τὰ πάντα περιέχειν καὶ συγκρατεῖν. καὶ εἰς τὸ Κύριος |
| δ 117 | Δέρτρον · παρὰ τὸ δέρω, ὡς φέρω φέρτρον |
| δ 118 | Δευοίατο Β · ῥῆμα εὐκτικὸν παθητικὸν μέσου ἀορίστου δευτέρου, τρίτου τῶν πληθυντικῶν. καὶ οἱ Ἴωνες ἐπὶ τῶν εὐκτικῶν τοῦ τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν μετατιθέασι τὸ ν εἰς α · τὸ γὰρ πείθοιντο πειθοίατο λέγουσιν. οὕτω καὶ τοῦτο |
| δ 119 | Δεῦρο · ἐπίρρημα παρακελευστικόν. οὐδὲν δὲ ἐπίρρημα εἰς ο λήγει πλὴν τοῦ δεῦρο καὶ ἄπο· τὸ γὰρ ψό ποιμενικὸν ἐπίφθεγμα |
| δ 120 | Δεῦρο Β · ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν, καὶ γράφεται, ὥσπερ καὶ τὸ δύο, μικρὸν καὶ μέγα Ἀττικῶς. ἔστι δὲ καὶ ῥῆμα προστακτικὸν καὶ σημαίνει δύο, τὸ ἔξελθε ὡς τὸ Λάζαρε, δεῦρο ἔξω“ καὶ τὸ ἐνταῦθα Γ δεῦρ’ ἴθι“. τὸ πληθυντικὸν αὐτοῦ δεῦτε· εἰ γὰρ ὁ κανὼν λάβοι αὐτὸ ἐπίρρημα, ἀνοίκειόν ἐστιν, ἐπειδὴ τὰ ἐπιρρήματα ἀριθμοὺς οὐκ ἐπιδέχονται. κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων. ζήτει |
| δ 121 | Δευσοποιόν · εἰς τὸ Ἐξίτηλον |
| δ 122 | Δεύσω · εἰς τὸ Δεῖσα |
| δ 123 | Δεύτατος · ὁ ἔσχατος· παρὰ τὸ δεύεσθαι καὶ ἐνδεῖν |
| δ 124 | Δεύτερον αὖ θώρηκα Γ · ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν |
| δ 125 | Δεύω · εἰς τὸ Δέω. σημαίνει δὲ τὸ βρέχω· ἀπὸ τοῦ Ζεύς Διός δεύω, ἐξ οὗ καὶ διαίνω |
| δ 126 | Δέω · εἰς τὸ Ξυνεδεδέατο |
| δ 127 | δεύω · ἐξ οὗ καὶ τὸ Β ἠδ’ ἔτι καὶ χρυσοῦ ἐπιδεύεαι“. ὁ ἐνεστὼς δεύω, τὸ χρῄζω, καὶ ποιητικῶς καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ · ἔστι γὰρ περισπώμενον δεῶ δεήσω, ἐδέησα, ἐδέησεν καὶ πλεονασμῷ ἐδεύησεν“. ἐκ τοῦ δεύω τὸ τρίτον δεύεται, καὶ οἱ Ἴωνες ἀποβολῇ τοῦ τ τοῦ τρίτου προσώπου ποιοῦσι τὸ δεύτερον. ἐκ τοῦ δεύω γίνεται καὶ δεύτερος. καὶ εἰς τὸ Δειλός καὶ Δειματουμένη καὶ Δημιουργηθείς καὶ Δῆμος καὶ Διδάσκω καὶ Δοιώ καὶ Ἔνδεια καὶ Ὑπόδημα καὶ Φλήναφος |
| δ 128 | Δηθά · ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. ἐκ τοῦ δήν γίνεται δηνθά καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν δηθά |
| δ 129 | Δηθύνονται · ἐκ τοῦ δήν γίνεται δηθύ καὶ δηθύω ῥῆμα, καὶ ἐξ αὐτοῦ δηθύνω, τὸ παθητικὸν δηθύνομαι. καὶ ἔστι τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν |
| δ 130 | Δηθύνω · ἐκ τοῦ δηθά, ὃ σημαίνει τὸ ἐπὶ πολύ, γίνεται δηθύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν δηθύνω· πλεονάζει γὰρ ἐν τοῖς ῥήμασιν |
| δ 131 | Δήϊος · ἐκ τοῦ δαίω, τὸ καίω, γίνεται δηΐω, καὶ περισπώμενον δηϊῶ τρίτης συζυγίασ καὶ Δ Ἀχαιῶν δῃωθέντων“, καὶ διαλύσει τοῦ δαίω δαΐω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ζ δαΐζω. ἐκ τοῦ δαΐω γίνεται ὄνομα δάϊος καὶ τροπῇ δήϊος |
| δ 132 | Δηϊώσωσι Δ · παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω, καὶ διαλύσει τῆς αι διφθόγγου δαΐω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα δάϊος καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η δήϊος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα περισπώμενον δηϊῶ δηϊώσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ δηϊώσωσι |
| δ 133 | Δήκω · εἰς τὸ Ἔδειξε καὶ Ἥνδανεν |
| δ 134 | Δηλαδή · ἀπὸ τοῦ δῆλον, ὃ σημαίνει τὸ φανερόν, καὶ τοῦ δή συνδέσμου |
| δ 135 | Δηλήσηται Γ · ἔστι δηλῶ, τὸ βλάπτω· παρὰ τὸ κῆλα, τὰ βέλη, οἱονεὶ φθαρτικὰ καὶ βλαπτικά, κατὰ τροπὴν τοῦ κ εἰς δ ὡς καίω δαίω, γίνεται δηλῶ. σημαίνει δὲ δύο, τὸ φανερῶ καὶ τὸ βλάπτω |
| δ 136 | Δηλητήριον · ἀπὸ τοῦ δηλῶ, ὃ σημαίνει τὸ βλάπτω· τοῦτο ἀπὸ τοῦ δῆρις, ὃ σημαίνει τὴν μάχην, δηρῶ καὶ δηλῶ· τοῦτο παρὰ τὸ δαίω, τὸ διακόπτω. καὶ εἰς τὸ Φαρμακεία |
| δ 137 | Δηλονότι · παρὰ τὸ δῆλον, ὃ σημαίνει τὸ φανερόν, καὶ τὸ ὅτι, ὃ σημαίνει τὸ πάνυ· δηλονότι γάρ ἐστι τὸ πάνυ φανερόν. τὸ δὲ ὅτι ἐστὶν ἐπίρρημα ἐπιτάσεως |
| δ 138 | Δῆλος · εἰς τὸ Ἀΐδηλον καὶ Ἀρίδηλος καὶ Ἀρίζηλος καὶ Ἐξίτηλον καὶ Ἠέλιος καὶ Ἥλιος |
| δ 139 | Δηλῶ · εἰς τὸ Δηλήσηται καὶ Δηλητήριον |
| δ 140 | Δημαγωγός · ἄρχων· ἐκ τοῦ τὸν δῆμον ἄγειν καὶ διοικεῖν. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| δ 141 | Δημήτηρ · ἡ γῆ, τουτέστι δήμου μήτηρ, ὡς πάντων τροφός |
| δ 142 | Δημήτηρ · παρὰ τὸ γημήτηρ τις οὖσα τροπῇ τοῦ γ εἰς δ · ἢ παρὰ τὸ δῃοῦν τὴν γῆν, ὅ ἐστι τέμνειν· ἢ παρὰ τὸ δαίειν, ὅ ἐστι καίειν, λαμπαδοῦχος γὰρ εἴθιστο ἡ θεός |
| δ 143 | Δάματερ διαφέρει παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς· Δήμητερ μὲν γάρ ἐστι ἐπὶ τῆς θεοῦ, Δάματερ δὲ ἐπὶ θαυμασμοῦ |
| δ 144 | Δημιουργός · ὁ δειμάμενος τὰ ἔργα ἤγουν ποιῶν. καὶ εἰς τὸ Ποιητής |
| δ 145 | Δημιουργῶ · ὁ μέλλων δημιουργήσω, ἐδημιουργήθην, ἡ μετοχὴ δημιουργηθείς, τὸ θηλυκὸν δημιουργηθεῖσα. τὸ δὲ δημιουργός, παρὰ τὸ δήμιος καὶ τὸ ἔργον γίνεται δημιοεργός καὶ κατὰ συναίρεσιν δημιουργός. τὸ δὲ δήμιος παρὰ τὸ δῆμος. τὸ δὲ δῆμος, ἔστι δέω, τὸ δεσμεύω, ἐξ αὐτοῦ δέμος καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η δῆμος, ἤγουν ὁ συνεσφιγμένος λαός· ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ ἐνδεοῦμαι, οὗ ὁ μέλλων δεδήσω, δεδέηκα, δεδέημαι, δέημος καὶ δῆμος, ὁ ἐνδεούμενος τοῖς ἄρχουσι. δημιουργὸς δὲ λέγεται ὁ τὰ κοινὰ ἐργαζόμενος |
| δ 146 | Δημοκράτης · ὁ τὸν δῆμον κρατῶν |
| δ 147 | Δῆμος Β · τὰ περιληπτικὰ δύο συντάξεις ἐπιδέχονται· τῷ λόγῳ τῆς φωνῆς καὶ τὸ τῷ λόγῳ τοῦ σημαινομένου. ἡ μὲν φωνὴ ἑνική, τὸ δὲ σημαινόμενον πληθυντικόν |
| δ 148 | Δῆμος · ὄνομα. τὸ δη η διότι εὑρέθη παρὰ Δωριεῦσι λεγόμενος δᾶμος καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η δῆμοσ. γίνεται δὲ παρὰ τὸ δίδημι, τὸ δεσμεύω, ὁ μέλλων δήσω καὶ ἐξ αὐτοῦ δῆμος. τί διαφέρει δῆμος καὶ δημός; δῆμος ὁ λαός, δημός δὲ τὸ λῖπος Π ρ ἐν πίονι δημῷ“. γίνεται δὲ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, ἔδαον δαμός καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η δημός. σημαίνει δὲ τὸ λῖπος καὶ τὸν δημότην κατὰ διάλεκτον γίνεται τῆς ὀρθογραφίας |
| δ 149 | Δημός · παρὰ τὸ δαίεσθαι εὐχερῶς, ὅ ἐστι καίεσθαι. Φωτίου |
| δ 150 | Δῆμος · παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, ἤγουν ὁ συνδεδεμένος ὄχλος· ἢ ἐκ τοῦ δᾶμος, τῶν Δωριέων τὸ η εἰς α τρεπόντων |
| δ 151 | Δημός · ἐπὶ τοῦ λίπους. ὡς μέν τινες παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ δέω τὸ δεσμῶ. συνδεῖ γὰρ ὥσπερ ὁ ἐπίπλους τὰ τοῖς βωμοῖς ἐπιτεθέντα |
| δ 152 | Δημοσθένης · τοῦ δήμου σθένος ἤγουν δύναμις |
| δ 153 | Δήν · εἰς τὸ Ἄδδην |
| δ 154 | Δήνεα · τὰ βουλεύματα· παρὰ τὸ δαίω, τὸ μανθάνω, οὗ ὁ μέλλων δαίσω, καὶ δαίμων |
| δ 155 | Δῆρις · ἡ μάχη· παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω καὶ σφάζω, πλεονασμῷ τοῦ ρ. καὶ εἰς τὸ Δηλητήριον καὶ Κονίω |
| δ 156 | Δηρόν Β · ὀνοματικὸν ἐπίρρημα. πολλὰ γάρ εἰσι τοιαῦτα ὥσπερ ἡ πέρα τῆς πέρας πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων“, καὶ πρώϊος πρωΐα, καὶ ἡ αἰτιατικὴ πρωΐαν, καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ πρωΐην, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐπίρρημα πρῴην· οὕτως ἐστὶν ἐκ τοῦ δηναιός ἀρσενικοῦ τὸ οὐδέτερον δηναιόν, καὶ συγκοπῇ τῆς αι δηνόν, καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς ρ δηρόν, καὶ μετάγεται εἰς τὴν ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν |
| δ 157 | Δηρόν · τὸ δη η καὶ τὸ ρον μικρόν. ἀπὸ ὀνόματος παρήχθη· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχει. καὶ πῶς; ἔστι τὸ ὄνομα δηναιός, Ε οὐδὲ μάλ’ οὐ δηναιόσ“· λοιπὸν δηναιός καὶ συγκοπῇ δηνός καὶ μεταθέσει δηρός καὶ δηρόν ἐπίρρημα |
| δ 158 | Δῆτα · εἰς τὸ Εἶτα. Φωτίου |
| δ 159 | Δῃῶ · εἰς τὸ Ἀδῄωτον καὶ Ἰῆτο |
| ε 8 | ἐπιβόητος διαφέρει· διαβόητος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἐπ’ ἀρετῇ ἐγνωσμένος, ἐπιβόητος δὲ ὁ μοχθηρὰν ἔχων φήμην |
| δ 160 | Διαβούλιον · οὐδέτερον ὑποκοριστικόν. γίνεται δὲ παρὰ τὸ βουλή βούλιον καὶ διαβούλιον. προπαροξύνεται· πᾶν εἰς ον οὐδέτερον καθαρὸν μονογενὲς τῷ ι μόνον παραληγόμενον ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνεται, εἴτε κύριον εἴτε προσηγορικὸν εἴτε ὑποκοριστικόν |
| δ 161 | Διαγγελήσονται · ἐκ τοῦ διαγγέλλω, ὁ μέλλων διαγγελῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος διήγγελον, ὁ παθητικὸς διηγγελόμην, καὶ ὁ δεύτερος μέλλων διαγγελήσομαι καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν διαγγελήσονται |
| δ 162 | Δοιάζειν · παρὰ τὸ ἐν δύο στάσεσιν εἶναι τὴν ψυχήν |
| δ 163 | Διάθεσις μέση · εἰς τὸ Τέτηκα |
| δ 164 | Διαθήκη · διττῶς ἐκφωνεῖται· ἡ μὲν ἐπὶ θνησκόντων διατάξεως καὶ ἐντάλματος χαρακτῆρα φέρουσα, θατέρα δὲ συνθηκῶν ἐπὶ διαλλαγῇ πολεμίων συνωμοσίαν ἐπέχουσα. συντίθεται δὲ ἐκ τῆς διά προθέσεως καὶ τοῦ θήκη διαθήκη |
| δ 165 | Διαίνω · εἰς τὸ Διερός |
| δ 166 | Δίαιτα · δαῖς δαιτός δαῖτα καὶ δίαιτα |
| δ 167 | Διαιτητής · εἰς τὸ Δικαστής |
| δ 168 | Διακηρυκεύεται · διὰ κηρύκων συνθήκας ἢ πρεσβείας ποιεῖται· γέγονε δὲ παρὰ τὸ κῆρυξ κήρυκος κηρυκεύω καὶ διακηρυκεύεται. τὸ δὲ κῆρυξ ἀπὸ τοῦ κηρύσσω· τοῦτο παρὰ τὸ γῆρυς, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν· τοῦτο παρὰ τὸ γῶ, ὃ σημαίνει τὸ χωρῶ· ἡ διὰ τῆς τραχείας ἀρτηρίας χωροῦσα |
| δ 169 | Διάκονος · παρὰ τὸ κονεῖν καὶ ἐγκονεῖν, τὸ ὑπηρετεῖν, ἐξ οὗ καὶ Ω ἐγκονέουσαι“ |
| δ 170 | Διακοσμηθεῖμεν Β · ῥῆμα εὐκτικὸν παθητικὸν πρώτου ἀορίστου· κοσμηθείημεν καὶ κατὰ συγκοπὴν κοσμηθεῖμεν |
| δ 171 | Διακρίνειν · εἰς τὸ Κρίνειν |
| δ 172 | Διακρινθεῖτε Γ · τὸ θέμα διακρίνω, διακέκρικα, διεκρίθην καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ποιητικῶς διεκρίνθην, διακρινθείην τὸ εὐκτικὸν διακρινθείημεν διακρινθείητε καὶ συγκοπῇ διακρινθεῖτε |
| δ 173 | Διάκτωρ · διάκτορος· παρὰ τὸ ἄγω ἄκτωρ, ὁ ἄγων τὰς ἀγγελίας |
| δ 174 | Διάλεξις διαλέκτου διαφέρει· διάλεξις μὲν γάρ ἐστιν ὁμιλία τις ἔντεχνος, διάλεκτος δὲ γλώττης ἰδίωμα |
| δ 175 | Διαμετρητῷ Γ · ἡ εὐθεῖα διαμετρητός· σχῆμα παρασύνθετον. καὶ πόθεν διαχωρίζονται τὰ παρασύνθετα ἐκ τῶν συνθέτων; ἐκ τῆς διαφορᾶς τοῦ τόνου· τὰ μὲν γὰρ σύνθετα προπαροξύνεται, τὰ δὲ παρασύνθετα ὀξύνεται. ταῦτα δὲ ὀξύνεται, ἐπειδὴ ἀπὸ ῥήματος ἔσχον τὴν σύνθεσιν, οἷον ἐκλέγω ἐκλεκτός· ἐπίλεκτος δὲ προπαροξύνεται, ἐπειδὴ ἀπὸ ὀνόματος ἔχει τὴν σύνθεσιν ἐκ τῆς ἐπὶ προθέσεως καὶ τοῦ λεκτός. οὕτως οὖν διαμετρῶ διαμετρήσω διαμετρητός. Ὁμήρου |
| δ 176 | Διάμησε Γ · ὁ μέλλων διαμήσω. τὸ μη η · ἡ δὲ δευτέρα τῶν περισπωμένων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος ἔχει τὸ η ἢ τὸ α. ὁ ἐνεστὼς διαμῶ· σχῆμα σύνθετον ἐκ τῆς διά προθέσεως καὶ τοῦ ἀμῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ θερίζω. γίνεται οὖν ἐκ τοῦ ἄμη, ὅπερ ἐστὶ γεωργικὸν ἐργαλεῖον, ἣ λέγεται δρεπάνη. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| δ 177 | Διαμπάξ · δι’ ὅλου, διηνεκῶς, διὰ παντός, ἐξ ἐναντίας. ἀπὸ τοῦ διαρπάζω διαρπάξω, ἀποβολῇ τοῦ ω διαρπάξ καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς μ διαμπάξ. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πᾶς Δωρικῶς κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς ξ πᾶξ καὶ διαμπάξ, ὁ δι’ ὅλου ὤν. ἔστι δὲ ἐπίρρημα καιροῦ παραστατικόν |
| δ 178 | Διάνδιχα · εἰς τὸ Τριχθά |
| δ 179 | Διάνοια · παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανύειν, ἢ παρὰ τὸ διανοῶ |
| δ 180 | Διάνοια γνώμης διαφέρει· διάνοια μὲν γάρ ἐστι διχοστατοῦσα καθ’ ἑαυτὴν καὶ μὴ τὸ βέβαιον ἔχουσα κατὰ τὸ βουλεύεσθαι, ἀφ’ οὗ καὶ διάνοια ἐκλήθη διὰ τὸ δισσά τινα βουλεύεσθαι· γνώμη δὲ ἡ τὸ βέβαιον ἐν ἑαυτῇ καὶ ἀσφαλὲς ἔχουσα καὶ οἱονεὶ μετὰ τοῦ γιγνώσκειν τι ποιοῦσα, διὸ καὶ γνώμη ἐλέχθη, καθότι γιγνώσκει τί ποιεῖ |
| δ 181 | Διερός · κατὰ Ἰωνικὴν μετάθεσιν τοῦ α εἰς τὸ ε διερός· παρὰ γὰρ τὸ διαίνω, τὸ πλύνω |
| δ 182 | Διαρραίω Β · ῥαίω, τὸ φθείρω. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ φθείρω Δωρικῶς φθαίρω· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ει δίφθογγον εἰς αι τρέπουσιν τὸ κύπειρον κύπαιρον λέγοντες καὶ τὸ εἴ κεν αἴ κεν. οὕτως καὶ τὸ φθείρω φθαίρω, καὶ ἀφαιρέσει τῶν δύο συμφώνων αἵρω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ῥαίω, καὶ σημαίνει τὸ φθείρω. τὸ ραι δίφθογγος, ἢ ὅτι ἐκ τῆς παραγωγῆς αὐτὸ ἔχει, ἢ ὅτι κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ διὰ τοῦ αιω ῥήματα ἀσυναίρετα ὄντα κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται· παλαίω καίω ῥαίω |
| δ 183 | Διαρρήδην · σαφῶς, φανερῶς· παρὰ τὸ ῥῶ, ὃ σημαίνει τὸ λέγω, ὁ μέλλων ῥήσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥήδην καὶ διαρρήδην ἐπίρρημα. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς πτώσεως. Γεωργίου |
| δ 184 | Δίας · ὥσπερ ἀπὸ τῆς δράκοντος γενικῆς γίνεται δρακοντίας, οὕτως καὶ ἀπὸ τῆς Διός γενικῆς γίνεται Διΐας καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν δηλονότι μακρὸν Δίας |
| δ 185 | Δίας · ὁ Ζεύς· ὡς ἂν εἰ δι’ οὗ ζῶμεν. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| δ 186 | Δίας · ὁ Ζεύς· παρὰ τὸ διαίνειν, τουτέστι πιαίνειν, τὴν γῆν· ἢ παρὰ τὸ δεῖν, ὅ ἐστι δεσμεύειν καὶ συνέχειν, τὸ σύμπαν αἰσθητόν· ἢ παρὰ τὸ ζῆν |
| δ 187 | Διασεσοβημένος · τεταραγμένος, ἄτακτος, τεθορυβημένος. σοβεῖν γὰρ τὸ τρέχειν, παρὰ τὸ σεύω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 188 | Διασκεδάζω · ἔστι ῥῆμα χέω καὶ σημαίνει τὸ σκορπίζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χεδάζω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σχεδάζω καὶ σκεδάζω καὶ μετὰ τῆς διά προθέσεως διασκεδάζω |
| δ 189 | Διάσσατο · εἰς τὸ Δοάσσατο. Ὁμήρου |
| δ 190 | Διαστήτην Α · ἀορίστου δευτέρου τῶν εἰς μι τρίτου προσώπου τῶν δυϊκῶν. ἡ δὲ τῶν δυϊκῶν κατάχρησις τοῖς Ἀττικοῖς μάλιστα ἁρμόζει. τὸ θέμα ἵστημι, ὁ μέλλων στήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔστην καὶ τὸ τρίτον τῶν δυϊκῶν ἔστητον ἐστήτην καὶ διαστήτην |
| δ 191 | Διάττειν · ὁρμᾶν, διατρέχειν ἢ δάκνειν· οἷον διαθεῖν, ἀπὸ τοῦ θέω, τὸ τρέχω, τροπῇ τοῦ θ εἰς τ καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου τ |
| δ 192 | Διάψαλμα · διὰ παντὸς ψαλλόμενον. μέρη δὲ λόγου δύο· διά πρόθεσις, ψαλμός ὄνομα. ψαλλόμενον δὲ μετοχή |
| δ 193 | Διδάσκαλος · παρὰ τὸ διδόναι τὸ καλόν, ὁ διδοὺς καλόν· ἢ ὁ διδάσκων καλῶς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 194 | Διδάσκω · παρὰ τὸ δαίω, ὃ σημαίνει τὸ μανθάνω, ὁ μέλλων δαίσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ δαίσκω, ὡς ὀλῶ ὀλέσω καὶ ὀλέσκω· καὶ ἐπεὶ τὰ εἰς κω λήγοντα ῥήματα οὐ θέλουσι παραλήγεσθαι τῷ ι ἀνεκφωνήτῳ, γίνεται δάσκω, καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν διδάσκω. καὶ διὰ τί ἀναδιπλασιάζεται; ἐπειδὴ ὁ διδάσκων διπλοῦς θέλει εἶναι |
| δ 195 | Δίδημι · εἰς τὸ Δῆμος |
| δ 196 | Διδῶ · εἰς τὸ Ἵημι καὶ Πίπτω |
| δ 197 | Δίε · παρὰ τὸ δείω ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδιον ἔδιες ἔδιε, καὶ δίε τὸ προστακτικόν |
| δ 198 | Διεῖπα · εἰς τὸ Δίεπε |
| δ 199 | Διείς · σημαίνει τὸ ἐκτείνας. ἔστιν ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν, ἡ μετοχὴ εἵς ἕντος καὶ μετὰ τῆς διά προθέσεως διείς, ἤγουν διανοίξας |
| δ 200 | Δίεπε · εἰς τὸ δι ὀξεῖαν. ἔστι γὰρ τὸ ῥῆμα ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ διέπω, ὁ μέσος παρακείμενος διεῖπα, τὸ ει δίφθογγον |
| δ 201 | Διερός · ὁ ὑγρός· παρὰ τὸ διαίνω, τὸ πλύνω. καὶ εἰς τὸ Ἱερόν καὶ Ὑγιής |
| δ 202 | διέφθορε διαφέρει· διέφθαρται μὲν γὰρ ὑφ’ ἑτέρου, διέφθορε δὲ ἕτερον |
| δ 203 | Διήγγελον · εἰς τὸ Διαγγελήσονται |
| δ 204 | Διήγημα διηγήσεως διαφέρει· διήγησις μὲν γάρ ἐστιν οἷον ἡ πᾶσα διήγησις Ὁμήρου, διήγημα δὲ μέρος τι τῆς ποιήσεως οἷον Αἴαντος μονομαχία πρὸς Ἕκτορα |
| δ 205 | Διήκω · εἰς τὸ Διηνεκής |
| δ 206 | Διηνεκής · ἐκ τοῦ ἐνέκω ἐνεκής, καὶ μετὰ τῆς διά διανεκής, καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς η διηνεκής. ἢ παρὰ τὸ διήκω, τὸ ἐκτείνω, διηκής καὶ πλεονασμῷ τῆς νε συλλαβῆς διηνεκήσ |
| δ 207 | Διΐφιλος · εἰς τὸ Δίφιλος |
| δ 208 | Δίκαιος · εἰς τὸ Βασιλεύς |
| δ 209 | Δίκαιος εὐσεβοῦς διαφέρει· δίκαιος μὲν γάρ ἐστιν ὁ τὸ πρὸς ἀνθρώπους ἶσον φυλάττων, εὐσεβὴς δὲ ὁ τὸ θεῖον εὐσεβῶς σέβων καὶ ὀρθῶς |
| δ 210 | Δικανικός · διότι τὰς δίκας νικᾷ |
| δ 211 | Δικαιοσύνη · παρὰ τὸ διχάζειν ἐκ τοῦ ἀδίκου τὸ δίκαιον, οἱονεὶ διχαοσύνη, ἡ διαχωρίζουσα ἡμᾶς τῆς ἀδικίας |
| δ 212 | διαιτητὴς διαφέρει· δικαστὴς μὲν γάρ ἐστιν ὁ κατὰ νόμον αἱρεθεὶς κριτής, διαιτητὴς δὲ ὁ κατὰ σύμφωνον αἱρεθεὶς συμβάσεως |
| δ 213 | Δίκη · παρὰ τὸ δίζω, ὅτι ἀμφίβολον αὐτῆς τὸ πέρας |
| δ 214 | Δίκτυον · παρὰ τὸ δίκειν, ὅ ἐστι ῥίπτειν καὶ βαλεῖν, ἐξ οὗ καὶ δίσκος τὸ δίκτυον |
| δ 215 | Δίκω · εἰς τὸ Δίσκος καὶ Ἔδειξεν. Φωτίου |
| δ 216 | Δῖναι · ποταμῶν εἰσιν τὰ μεσώτατα, ἔνθα τὸ ῥόθιον τοῦ ποταμοῦ ἐκ τῶν μερῶν εἰς μέσον συναγόμενον σταχυωδῶς ὡς ἀπὸ τῆς περιδινήσεως δῖνα ἢ δίνη κέκληται |
| δ 217 | Δίνειν · εἰς τὸ Δενδίλλων |
| δ 218 | Δῖνος · εἰς τὸ Εὐδίνητον καὶ Ἰλιγγιῶ |
| δ 219 | Δινῶ Γ · ἐκ τοῦ δίνη. τὸ δι ι · τὰ διὰ τοῦ ινη θηλυκὰ μονογενῆ μὴ ἀπὸ ἐπιθέτων γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Αἰητίνη θριδακίνη. μονογενῆ“ διὰ τὸ ἐκεῖνος ἐκείνη. μὴ ἀπὸ ἐπιθέτων γινόμενα“ διὰ τὸ φωτεινός φωτεινή καὶ τὸ κύριον ὄνομα Φωτεινή· μετάγεται γὰρ ἀπὸ ἐπιθέτου. τὸ δι μακρόν, διότι ἐκ τοῦ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, ἴλη. καὶ ἔστι παρὰ τῷ ποιητῇ Β μακρὸν τὸ ἰλαδόν |
| δ 220 | Δινωτοῖσι Γ · πεποικιλμένοις, τετορνευμένοις. ἡ εὐθεῖα δινωτόν· δινωτός τὸ ἀρσενικόν. ἐκ τοῦ δινῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ δῖνος· σημαίνει. τὸ δι ι · τὰ διὰ τοῦ ινος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς μονογενῆ ἅπαντα διὰ τοῦ ι γράφονται, οἷον Φαυστῖνος Ἰουστῖνος, καὶ προπερισπῶνται πλὴν τοῦ καρκίνος |
| δ 221 | Δινωτή · ἡ περιφερής· διὰ τὸ ἐοικέναι δίνῳ, ὅ ἐστι τόρνῳ |
| δ 222 | Διομήδης Β · ὄνομα κύριον σύνθετον. τὰ παρὰ τὴν Διός γενικὴν συντιθέμενα ἀποβολῇ τοῦ ς. Διογένης Διοπείθης. τὰ εἰς ης κύρια παρὰ ῥῆμα σύνθετα εἰς ους ἔχει τὴν γενικήν· Παντερπής Εὐπειθής. οὕτω καὶ Διομήδης. σεσημείωται δὲ τὸ Θεοκρίνης· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινης εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν· Λεπτίνης Αἰσχίνης. οὕτως οὖν καὶ τὸ Ἀΐδης Ἀΐδου, παρὰ τὸ ἰδεῖν, ὅτι οὐδὲν ἂν αὐτίκα ἴδοις. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| δ 223 | Διόνυσος · θεός· παρὰ τὸ τὰς δύο νύσους τῶν κέντρων ὁρίζειν· ἢ παρὰ τὸ Νύσσαν ὄρος ἐπικαλούμενον, ἐν ᾧ λέγεται εἶναι τυχόν |
| δ 224 | Διόνυσος · εἰς τὸ Διώνυσος |
| δ 225 | Διόξενος · εἰς τὸ Πρόξενος |
| δ 226 | Δῖος Β · τὸ δι ι. τέσσαρα γάρ εἰσι δισύλλαβα κτητικά· δύο διὰ διφθόγγου, θεῖος καὶ Κεῖος· ἐκ τῆς Κέω νήσου Κέϊος καὶ Κεῖος· καὶ δῖος καὶ Χῖος διὰ τοῦ ι. καὶ εἰς τὸ Ζεύς |
| δ 227 | Διόσκουροι · οἱ τοῦ Διὸς ἐπιμελούμενοι· τὸ γὰρ ἐπιμελεῖσθαι κορεῖν λέγουσι, ὡς δῆλον ἐκ τοῦ νεωκόρος καὶ σηκοκόρος |
| δ 228 | Διότι · εἰς τὸ Ὅτι. Γεωργίου |
| δ 229 | Διϊπετής · παρὰ τὴν Διΐ δοτικὴν καὶ τὸ πεσεῖν γέγονεν, οἱονεὶ ὁ ἐκ τοῦ Διὸς πεπτωκώς |
| δ 230 | Δίπλακα Γ · ἡ εὐθεῖα δίπλαξ, σημαίνει δὲ τὴν χλαῖναν τὴν δίπτυχα. ἐκ τοῦ διπλοῦς δίπλαξ, ὡς λίθος λίθαξ. τὸ δὲ διπλοῦς ἐκ τοῦ διπλόος· τοῦτο παρὰ τὸ δύο πέλειν δυοπλόος καὶ δειπλόος |
| δ 231 | Διπλασίων · ὥσπερ ἀπὸ τῆς Διός γέγονε Δίων, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ διπλάσιος γίνεται διπλασίων |
| δ 232 | Διπλόη · σημαίνει τὴν πανουργίαν. γίνεται ἐκ τοῦ διπλόος· τοῦτο ἐκ τοῦ δύο καὶ τὸ πέλω δυόπελος καὶ δυπλόος καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι διπλόος |
| δ 233 | Διπλοῦν διπλασίου διαφέρει· διπλοῦν μὲν γὰρ τῶν κατὰ τὸ μέγεθος, διπλάσιον δὲ τῶν κατὰ ἀριθμόν, οἷον διπλάσια χρήματα· διπλοῦν δὲ τὸ ἱμάτιον, οὐ διπλάσιον. Γεωργίου |
| δ 234 | Διπολεῖα · παρὰ τὴν Διΐ δοτικὴν γέγονε καὶ ἀπὸ τῆς πολεῖον εὐθείας |
| δ 235 | Δίς · ἀπὸ τοῦ δύο γέγονε δυάκις καὶ κατὰ συγκοπὴν δίς· ἢ ἀπὸ τοῦ δύο δύς καὶ τροπῇ δίς. καὶ ἀπὸ τοῦ τρία τριάκις καὶ κατὰ συγκοπὴν τρίς, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ τρεῖς ἀριθμοῦ |
| δ 236 | Δίσκος · παρὰ τὸ δίκω, τὸ βάλλω· ὁ βαλλόμενος. ἢ παρὰ τὸ δίκω, τὸ ῥίπτω, δίκος· περισσὸν δὲ τὸ ς |
| σ 4 | σόλος διαφέρει· δίσκος μὲν γάρ ἐστι λίθος τετρημένος, σόλος δὲ χαλκοῦν ὁλοσφύρατον |
| δ 237 | Δῖσος · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ Χίος γέγονε Χίϊος καὶ Χῖοσ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Διός γέγονε δίϊος καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν ι μακρὸν δῖσος |
| δ 238 | Δισταγμός · ἐκ τοῦ διστάζω· τοῦτο παρὰ τὸ δύο καὶ τὸ στῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἵστημι |
| δ 239 | Διφᾶν · παρὰ τὴν διά πρόθεσιν καὶ τὸ ἁφή γίνεται διαφῶ, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον διαφᾶν, ὡς βοᾶν, καὶ κράσει τοῦ ι καὶ α εἰς ι μακρὸν διφᾶν |
| δ 240 | Διφᾶν · τὸ ψηλαφᾶν· παρὰ τὸ ἁφή διαφᾶν καὶ διφᾶν |
| δ 241 | Διφθέραν · ὅσα κατ’ ἐκείνην δήπου φέρεται τὴν διφθέραν“· τὸ γραμματεῖον ἢ βιβλίον ἢ βύρσαν ἢ δέλτον· οἷον δυοφέραν, τὴν ἐν τοῖς δύο μέρεσι φέρουσαν τὰ γράμματα. Γεωργίου |
| δ 242 | Δίφιλος · ὥσπερ παρὰ τὴν Ἄρηϊ δοτικὴν γίνεται ἀρηΐφιλος, οὕτω καὶ παρὰ τὴν Διΐ γίνεται διΐφιλος καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν δηλονότι μακρὸν Δίφιλος |
| δ 243 | Δίφρος Γ · ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ δύο φέρειν, τὸν μαχόμενον καὶ τὸν ἡνίοχον, οἱονεὶ δυόφορός τις ὤν. σημαίνει δὲ τὸ ἅρμα |
| δ 244 | Διχόνοια · ὅτι εἰς δύο μερίζει τὸν νοῦν |
| δ 245 | διχοτόμος διαφέρει· ἂν μὲν προπαροξύνωμεν, δηλοῖ τὰ εἰς δύο διῃρημένα· ἂν δὲ παροξύνωμεν, δηλοῖ τὰ εἰς δύο διαιροῦντα |
| δ 246 | Δίω · εἰς τὸ Ἱερόν καὶ Τιμή |
| δ 247 | Διωλύγιον · μακρόν, μέγα, δεινόν, χαλεπόν, ἐπὶ πολὺ διῆκον καὶ ἐξάκουστον· τὸ δι’ ὅλου ἰόν, ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἑτέρου ο |
| δ 248 | Διώνη · ἡ Ἀφροδίτη· παρὰ τὸ διὰ πάντων ἰέναι. Γεωργίου |
| δ 249 | Διώνυσος · κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ο εἰς ω ὥσπερ δότης διὰ τοῦ ο ὂν καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω δώτης |
| δ 250 | Δίωξις · εἰς τὸ Παλίωξις. Γεωργίου |
| δ 251 | Διώρης · Διώρου· γέγονε δὲ ἢ ἀπὸ τῆς διά προθέσεως καὶ τοῦ ὁρῶ ῥήματος Διαόρης καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ι καὶ α εἰς ι μακρὸν Διώρης |
| δ 252 | Διῶρυξ · διώρυχος· παρὰ τὸ ὀρύσσω ὀρύξω, ὄρυξ, ἐπεκτάσει τοῦ ο εἰς ω διῶρυξ |
| δ 253 | Δμώς · παρὰ τὸ δαμῶ |
| δ 254 | Δνοπαλίζω · τουτέστι ἡ διὰ χειρῶν κίνησις καὶ ἐκτίναξις· Δ ἀνὴρ δ’ ἄνδρ’ ἐδνοπάλιζεν“, τουτέστι διὰ χειρὸς εἶχεν ἢ ἀνῄρει. ἐχρήσατο δὲ καὶ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τὴν λέξιν ξ τὰ σὰ ῥάκεα δνοπαλίξεισ“, ἀντὶ τοῦ διὰ χειρὸς ἕξεις. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ δονεῖν τὰς παλάμας δονοπαλίξαι καὶ ἐν συγκοπῇ δνοπαλίξαι |
| δ 255 | Δνόφος · εἰς τὸ Γνόφος |
| δ 256 | δοιάσσατο διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν δοάσσατο σημαίνει τὸ ἔδοξεν, τὸ δὲ σὺν τῷ ι ἐδίστασεν |
| δ 257 | Δόγμα · τὸ δοκοῦν ἅμα ἤγουν ὁμοῦ |
| δ 258 | Δοιάζειν · εἰς τὸ Ἀνενδοιάστως |
| δ 259 | Δοιδυκοποιός · ὁ τὰ κοχλιάρια ποιῶν |
| δ 260 | Δοίδυξ · παρὰ τὸ δαίω, τὸ μερίζω, δαδύσσω, τὸ ταράσσω· ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ κόπτω καὶ ταράσσω, γίνεται δαδύσσω δάδυξ καὶ δοίδυξ. σημαίνει δὲ τὸν ἀλετρίβανον |
| δ 261 | Δοῖεν Α · ἀορίστου δευτέρου εὐκτικόν· ἐκ τοῦ δίδωμι ἐδίδων, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, δούς δόντος, δοίην, δοίημεν καὶ ἐν συγκοπῇ δοῖμεν καὶ δοῖε ν |
| δ 262 | Δοίην · εἰς τὸ Δῴη σοι |
| δ 263 | Δοιώ Γ · ὄνομα· ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν δοιός. οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ἀναλογίαν τὴν ἐν τοῖς ῥήμασι φυλάττοντες καὶ ἐν τοῖς ὀνόμασι πλεονάζουσι τὸ ι. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ δέω, τὸ δεσμεύω, δοός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δοιός, καὶ ἡ γενικὴ δοιοῦ· ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν δοιώ |
| δ 264 | Δοιώ · εἰς τὸ Δέδοικα καὶ Δύω |
| π 3 | προσδοκῶ · ἁπλοῦν μὲν πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, σύνθετον δὲ δευτέρας. καὶ εἰς τὸ Εὐδοκῶ καὶ Καραδοκεῖν |
| δ 265 | Δολιχόν · εἰς τὸ Δουλιχόδειρος. Γεωργίου |
| δ 266 | Δολόμητις · παρὰ γὰρ τὸ δολῶ δολοῖς γέγονεν |
| δ 267 | Δομεύειν · εἰς τὸ Βυσσοδομεύειν |
| δ 268 | Δομήνικος · δός μοι καὶ νίκας |
| δ 269 | Δομῶ · εἰς τὸ Δῶμα καὶ Θεμέλιον |
| δ 270 | Δόνακες · κάλαμοι ἁλιευτικοὶ ἢ αὐλοί. πρότερον γὰρ ταῖς λύραις ἀντὶ κέρατος ἐτίθεσαν καλάμους. γέγονε δὲ παρὰ τὸ δονῶ, τὸ συστρέφω |
| δ 271 | Δόναξ · παρὰ τὸ δονεῖσθαι εὐχερῶς πεφυτευμένον |
| δ 272 | Δόντος · εἰς τὸ Δῴη σοι. Νικήτου |
| δ 273 | Δόξα · παρὰ τὸ δοκῶ δόξω δόξα. Χοιροβοσκοῦ |
| δ 274 | Δοξούμενοι · ἀντὶ τοῦ δοξαζόμενοι |
| δ 275 | Δορκάς · ὅτι δέρκει μακρόθεν· ἢ ἐκ τοῦ ὀξέως δέρκειν ἤγουν ὁρᾶν |
| δ 276 | Δόρπος · εἴρηται παρὰ τὸ ἕρπειν ἡμᾶς ἀπ’ αὐτοῦ εἰς ὕπνον |
| δ 277 | Δόρυ Β · ἀπὸ τοῦ δρῦς δρυός δόρυ, ἐπὶ παντὸς δένδρου λεγόμενον ὑπὸ τῶν ἀρχαίων, ὡς μαρτυρεῖ τὸ δρυμός καὶ δρύφακτος. ἢ παρὰ τὸ δέρω, ὃ σημαίνει τὸ λεπίζω· τοῦ γὰρ φλοιοῦ λεπίζεται τὰ ξύλα. ἢ ἐκ τοῦ θορῶ, ὃ σημαίνει τὸ πηδῶ, θόρυ τι ὄν καὶ δόρυ, τὸ ἐκ τῆς γῆς ἀνατρέχον· καὶ ὁ ποιητὴς ζ ἐπεὶ οὔπω τοῖον ἀνή λουθεν ἐκ δόρυ γαίησ“. ἢ ἐκ τοῦ δρῦς· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐκ δρυΐνων κατεσκεύαζον ξύλων |
| δ 278 | Δορύξενος · εἰς τὸ Πρόξενος |
| δ 279 | Δόσαν Α · τὸ ῥῆμα δίδωμι, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, ἔδομεν, τὸ τρίτον κατὰ συστολὴν ἔδοσαν. ὁ κανών· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν ἰσοσύλλαβον τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν τῷ πρώτῳ, οἷον ἐμάθομεν ἐμάθοσαν, εἴδομεν εἴδοσαν. οὕτως καὶ ἔδομεν ἔδοσαν καὶ συναρχομένως δόσαν |
| δ 280 | Δουλεία · ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; πρός τι. καὶ πόσοι τρόποι τῆς δουλείας; τρεῖς· τὸ κατὰ δημιουργίαν ὅτι τὰ σύμπαντα δοῦλα σά“, καὶ τὸ κατὰ δικαιοσύνην ἐπειδὴ ἐλευθερωθέντες ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ“· λέγεται δὲ δουλεία καὶ ἐπὶ τῶν ἀργυρωνήτων ὡς τὸ ἠγόρασα δοῦλον“ |
| δ 281 | Δούλη · ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; πρός τι. καὶ πρὸς τίνα ἔχει; πρὸς τὴν δέσποιναν |
| δ 282 | Δουλιχόδειρος Β · παρὰ τὸ δολιχόν, τὸ μακρόν, καὶ τὸ δειρή, ὃ σημαίνει τὸν τράχηλον. τὸ λι ι. τὰ διὰ τοῦ ιχος διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Σωτήριχος δόλιχος τάριχος· σημαίνει δὲ τὸν πεπασμένον ἰχθύν· πλὴν τῶν παρὰ τὸ τεῖχος, οἷον εὔτειχος καλλίτειχος. διαφέρει δὲ δόλιχος καὶ δολιχός· προπαροξύνεται ἐπὶ τοῦ ὀσπρίου, ὀξύνεται δὲ τὸ μακρόν. λοιπὸν ἐκ τοῦ δολιχόν, τὸ μακρόν, καὶ τοῦ δειρή γίνεται δουλιχόδειρος, ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν γινόμενα |
| θ 2 | θεράποντες διαφέρει παρὰ τοῖς ἀρχαίοις· δοῦλοι μὲν γὰρ καὶ τῶν ἡδονῶν λέγονται καὶ πάντες οἱ τεταγμένοι ὑπὸ βασιλέα, οἰκέται δὲ δεσποτῶν, θεράποντες δὲ οἱ ὑποτεταγμένοι φίλοις, ὑφ’ ὧν θεραπεύονται οἱ προσήκοντες |
| δ 283 | Δοῦλος · ἔστιν πᾶν τὸ δελεάζον |
| τ 3 | τὸ ἀποδοῦναι διαφέρει· δοῦναι μὲν γάρ ἐστι τὸ χαρίσασθαι, ἀποδοῦναι δὲ τὸ τὸ κεχρεωστημένον παρασχεῖν |
| δ 284 | Δοῦπος · παρὰ τὸ δέους ὄπας ἔχειν |
| δ 285 | Δουρί · ἐκ τοῦ δρῦς δρυός καὶ ὑπερβιβασμῷ βαρύνεται δουρός καὶ δουρί |
| δ 286 | Δούς · εἰς τὸ Δῴη σοι |
| δ 287 | Δραίνω · εἰς τὸ Ἀδράνεια |
| δ 288 | Δρακοντίας · εἰς τὸ Δίας |
| δ 289 | Δράκων · διὰ τὸ δρᾶν κακῶς ἢ λυμαίνεσθαι. ἢ παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ δορκάς, καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδρακον· οὕτως ἔχει καὶ τὸ ἔπαθον ἐκ τοῦ πενθῶ καὶ τὸ ἔτραπον ἐκ τοῦ τρέπω. ἔδαρκον ὤφειλεν εἶναι· ἀλλὰ διὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα ὅτι ἔτι δὲ ἀπὸ μὲν βαρυτόνων θεμάτων“ καὶ τὰ ἑξῆς γίνεται ἔδρακον, καὶ Ὅμηρος Ω ἐσέδρακον ἄντην“. ἐξ αὐτοῦ δράκων |
| δ 290 | Δρᾶμα · εἰς τὸ Ὑπόδρα. Φωτίου |
| δ 291 | Δραμεῖν · δρέμω, δραμῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδραμον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 292 | Δραμεῖν · τὸ θέμα ἐστὶ δρέμω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδραμον, ὁ δεύτερος μέλλων δραμῶ καὶ τὸ ἀπαρέμφατον δραμεῖν |
| δ 293 | Δράμημα · εἰς τὸ Ἔδραμον |
| δ 294 | Δραπέτης · ὁ τὸ δρᾶν, ἤγουν τὸ πράττειν, πετεύων, τουτέστι ἐκκλίνων |
| δ 295 | Δρέμω · εἰς τὸ Δραμεῖν καὶ Ἔδραμον |
| δ 296 | Δρήθω · εἰς τὸ Ἀποδαρθεῖν. Φωτίου Νικήτου |
| δ 297 | Δρόσος · παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕσος καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ο ὅσος καὶ δρόσοσ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων· ἢ παρὰ τὸ ῥέω ῥόσος καὶ δρόσος πλεονασμῷ τοῦ δ · ἢ παρὰ τὸ Ζεύς Διός καὶ τὸ σεύω, τὸ ὁρμῶ, δίοσος καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ δρόσος. βαρύνεται· τὰ εἰς ος δισύλλαβα διβράχεα βαρύνονται. Φωτίου |
| δ 298 | Δροσούμενοι · ἔστι δρόσος καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται δροσίζω καὶ δροσῶ δροσήσω· καὶ ὁ παθητικὸς δροσοῦμαι, ἡ μετοχὴ δροσούμενοι |
| δ 299 | Δρύφακτοι · ξύλινοι θώρακες· τὰ διαφράγματα, ἢ τὰ περιτειχίσματα, ἢ αἱ τῶν δικαστηρίων θύραι, ἤγουν τὰ κάγκελλα |
| δ 300 | Δρῶ · εἰς τὸ Ἀποδαρθεῖν καὶ Σφόδρα καὶ Ὑπόδρα |
| δ 301 | Δυάς · παρὰ τὸ διϊέναι· μόνη γὰρ πρώτη ἡ δυὰς διΐσταται ἀπὸ τῆς μονάδος, ὅθεν οἱ Πυθαγορικοὶ τόλμαν αὐτὴν εἶπον. ἢ παρὰ τὸ διήκειν καὶ διεξιέναι. ἢ παρὰ τὸ συνδεδέσθαι τῷ α ἀριθμῷ· τὸ γὰρ ἓν ἀπολελυμένον ἐστίν· ἔστι γὰρ δώ δύω ὡσ ῥέω ῥύω χέω χύω. ἢ παρὰ τὸ διϊέναι μόνη· καὶ γὰρ ἡ δυὰς πρώτη διΐσταται ἀπὸ τῆς μονάδος. καὶ εἰς τὸ Δύω |
| δ 302 | Δυγός · ὁ ζυγός. εἰς τὸ Ἵδρυσεν |
| δ 303 | Δυηπαθείας · ἄνευ πόνου καὶ δυηπαθείασ“· κακοπαθείας, δυστυχίας· δύη γὰρ ἡ κακοπάθεια, λύη τις οὖσα, ἡ λύουσα τὰ μέλη. ὅθεν καὶ δοῦλος, ὁ δυστυχῶς καὶ κακῶς πάσχων, δύηλός τις ὤν |
| δ 304 | Δύμεναι Γ · ἀορίστου δευτέρου καὶ μέλλοντος. τὸ ῥῆμα δῦμι τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς μι. ἡ δὲ τετάρτη ἀπὸ τῆς ἕκτης τῶν βαρυτόνων, οἷον δύω δῦμι |
| δ 305 | Δῦναι Γ · τὸ ῥῆμα δύνω ἐκ τοῦ δύω, ὁ παρακείμενος δέδυκα, ὁ παθητικὸς δέδυσμαι καὶ ὄνομα ῥηματικὸν δυσμή καὶ δυσμαί, ὅπου ἐξέρχεται καὶ ὑπεισδύνει ὁ ἥλιοσ. Φωτίου Νικήτου |
| δ 306 | Δυνάστης · παρὰ τὸ δυνάζω, ὁ μέλλων δυνάσω, δεδύνακα, δεδύνασμαι, δεδύνασαι, δεδύνασται καὶ ἐξ αὐτοῦ δυνάστης· καὶ κλίνεται δυνάστου |
| δ 307 | Δύνω · εἰς τὸ Πίνω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 308 | Δύνωνται · ἀπὸ τοῦ δύνημι, οὗ τὸ παθητικὸν δύναμαι καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν δύνωμαι. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἐὰν δυνῶμαι ὡς τιθῶμαι· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἡνίκα εὑρεθῇ ὁ ἐνεστὼς τῶν εἰς μι ἐν χρήσει, τότε προπερισπῶνται τὰ ὑποτακτικά, οἷον τίθημι ἐὰν τιθῶμαι, ἵστημι ἐὰν ἱστῶμαι· ἡνίκα δὲ ὁ ἐνεστὼς οὐχ εὑρίσκεται ἐν χρήσει, τότε προπαροξύνονται, οἷον δύνημι ἐὰν δύνωμαι. τὸ γὰρ δύνημι ἐν χρήσει οὐχ εὑρίσκεται. λοιπὸν τὸ πληθυντικὸν δυνώμεθα καὶ τὸ τρίτον δύνωνται |
| δ 309 | Δυσαλθές · τὸ δυσίατον· ὄνομα οὐδέτερον. τὸ ἀρσενικὸν ὁ δυσαλθής. γίνεται ἐκ τοῦ δύς καὶ τοῦ ἄλθω, τὸ θεραπεύω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἄλδω, τὸ αὔξω· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξεται |
| δ 310 | Δύσεριν · φιλόνεικον· παρὰ τὸ δύς, ὅ ἐστι κακόν, καὶ τὴν ἔριν |
| δ 311 | Δυσκάθεκτον · ἔστι ἔχω, τὸ κρατῶ, ὁ μέλλων ἕξω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἧγμαι, τὸ τρίτον ἧκται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἑκτός καὶ μετὰ τῆς κατά προθέσεως καθεκτός, καὶ μετὰ τοῦ δύς μορίου δυσκάθεκτος, ὁ ἀκράτητος. ἐκ δὲ τοῦ δύς καὶ τοῦ θεός γίνεται δύσθεος. ἢ παρὰ τὸ κατέχω καθέξω καθεκτός καὶ μετὰ τοῦ δύς μορίου δυσκάθεκτος, ἤγουν ἡ μὴ κρατουμένη |
| δ 312 | Δύσκολος · παρὰ τὸ δύς μόριον, ὃ σημαίνει τὸ κακόν, καὶ τὸ κολλῶ· ὁ δυσκόλως τινὶ κολλώμενος. Χοιροβοσκοῦ |
| δ 313 | Δυσμενής · παρὰ τὸ δύς μόριον καὶ τὸ μένος, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν. καὶ εἰς τὸ Ἐχθρός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 314 | Δυσμῶν · ἡ εὐθεῖα δυσμή. γίνεται παρὰ τὸ δύνημι· τοῦτο παρὰ τὸ δύω· ὁ παρακείμενος δέδυκα, ὁ παθητικὸς δέδυσμαι καὶ ὄνομα ῥηματικὸν δυσμή καὶ δυσμῶν |
| δ 315 | Δυσπειθής ἀπειθοῦς διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ δυσπειθὴς δυσκόλως δέχεται τὸν πιστικὸν λόγον, ὁ δὲ ἀπειθὴς ἀποκρούεται καὶ οὐδ’ ὅλως πείθεται |
| δ 316 | Δύστηνος · παρὰ τὸ στένειν ἐπεκτάσει τοῦ ε εἰς η |
| δ 317 | Δυσχερής · εἰς τὸ Εὐχερῶς |
| δ 318 | Δυφόρος · εἰς τὸ Ἀσύφηλον καὶ Ἀφροδίτη |
| δ 319 | Δύφρος · εἰς τὸ Χειμέριαι |
| δ 320 | Δύω · Γ αὐτὰρ ὃ δοῦρε δύω“. ὧδε γράφεται διὰ τὸ μέτρον μέγα· κοινῶς μὲν γὰρ διὰ τοῦ ο μικροῦ, Ἀττικῶς δὲ διὰ τοῦ ω μεγάλου. καὶ ποῖόν ἐστιν ἀναλογώτερον; τὸ διὰ τοῦ ω μεγάλου, ἐπειδὴ ἐμάθομεν, ὅτι τρία εἰσὶ τελικὰ τῶν δυϊκῶν στοιχεῖα, α ε ω. τούτου χάριν ἀναλογώτερόν ἐστι διὰ τοῦ ω μεγάλου καὶ οὐ διὰ τοῦ ο μικροῦ |
| δ 321 | Δύω · παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἑτέρῳ ἀριθμῷ. καὶ γράφεται τὸ δυ ψιλὸν καὶ δίφθογγον· ὅταν βαρύνηται, γράφεται διὰ τοῦ υ ψιλοῦ καὶ τοῦ ο μικροῦ, ὅτε δὲ ὀξύνεται, γράφεται διὰ διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου. γίνεται δὲ τὸ δοιώ τὸ διὰ διφθόγγου, ἐκ τοῦ δύο, τοῦ διὰ τοῦ υ ψιλοῦ, πλεονασμῷ τοῦ ο καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι. καὶ εἰς τὸ Ἄδυτα |
| δ 322 | δύο · εἰς τὸ Ἄμφω |
| δ 323 | Δῶ · εἰς τὸ Ἵημι καὶ Πίπτω. Γεωργίου |
| δ 324 | Δώδεκα · παρὰ τὸ δυόδεκα τοῦ υ καὶ ο εἰς ω μέγα κραθέντων γέγονε δώδεκα |
| δ 325 | Δωδέκατος · παρὰ τὸ δύο καὶ τὸ δέκα γίνεται δυοδέκατος καὶ κατὰ κρᾶσιν δωδέκατος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 326 | Δῴη σοι · εὐκτικὸν ῥῆμα ἀορίστου δευτέρου. ἔστι δίδωμι, ὁ μέλλων δώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, ἡ μετοχὴ δούς δόντος, καὶ τὸ εὐκτικὸν δοίην καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ο εἰς ω μέγα δῴην, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον |
| δ 327 | Δῶμα · παρὰ τὸ δομῶ, τὸ οἰκοδομῶ. τὸ δὲ δομῶ παρὰ τὸ δέμω· τὰ γὰρ εἰς ω λήγοντα ῥήματα βαρύτονα τῷ ε παραληγόμενα, ἡνίκα περισπασθῶσι, τρέπουσι τὸ ε εἰς ο. Φωτίου |
| δ 328 | Δῶρον · παρὰ τὸ δωρεῖσθαι ἡμᾶς τῇ χειρί. ἢ δωρεά |
| δ 329 | Δώς · ὄνομα θηλυκόν. ἔστι δὲ ἄκλιτον, ἐπειδὴ τὰ εἰς ως θηλυκὰ μονοσύλλαβα κύριά εἰσι καὶ περισπώμενα· ἐπειδὴ δὲ τὸ δώς θηλυκὸν ὂν οὐκ ἔστι κύριον οὐδὲ περισπώμενον, ἀλλὰ μᾶλλον ὀξύτονον, τούτου χάριν ἔμεινεν ἄκλιτον |
| δ 330 | Δώς · παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα κατὰ ἀποκοπὴν τοῦ ω. δεῖ γινώσκειν ὅτι ἐν τοῖς θηλυκοῖς ἄκλιτόν ἐστι τὸ δώς, ὃ σημαίνει τὴν δόσιν, οἷον δὼς ἀγαθή, ἅρπαξ δὲ κακή, θανάτοιο δότειρα“. ἄκλιτον δέ ἐστι, ἐπειδὴ τὰ εἰς ως θηλυκὰ μονοσύλλαβα καὶ περισπᾶται καὶ κύριά εἰσιν, οἷον ἡ Κῶς τῆς Κῶ, ἡ Κρῶς τῆς Κρῶ· ἐπεὶ δὲ τὸ δώς θηλυκὸν ὂν. ἐγράφη. Ὁμήρου |
| δ 331 | Δῷσι Α · δίδωμι, δώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν δῶ δῷς δῷ, πλεονασμῷ τῆς σι συλλαβῆς ἐὰν δῷσι, ὥσπερ ἐὰν ἔχῃ ἔχῃσι, ἐὰν δὲ εἴπῃ εἴπῃσι· τρίτου προσώπου εἰσίν |
| δ 332 | Δῷσι Α · ἐκ τοῦ δίδωμι· ὑποτακτικοῦ χρόνου ἀορίστου δευτέρου καὶ μέλλοντος. ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδων, τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν δῶ δῷς δῷ καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς σι συλλαβῆς δῷσι, τὸ πληθυντικὸν ἐὰν δῶμεν δῶτε. Γεωργίου |
| δ 333 | Δωτήρ · ἀπὸ τοῦ δοτήρ τοῦ ο μικροῦ ἐκταθέντος εἰς ω μέγα δωτήρ. Γεωργίου |
| δ 334 | Δωτίνη · ἀπὸ τοῦ δώσω μέλλοντος γέγονε δωσίνη καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς τ δωτίνη· ἢ ἀπὸ τοῦ δέδοται γέγονε δοτός, καὶ ἐκεῖθεν δοτίνη διὰ τοῦ ο καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω δωτίνη διὰ τοῦ ω μεγάλου. Ε |
| ε 9 | Ἕ · δασυνόμενον καὶ ἐγκλινόμενον δηλοῖ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου πτώσεως αἰτιατικῆς αὐτόν, Δ οἵ ἑ μέγαν περ ἐόντα“· ὀρθοτονούμενον δὲ πάλιν τρίτου δηλοῖ ἑαυτόν, Ψ κάλεον δέ μιν εἰς ἓ ἕκαστοσ“ |
| ε 10 | Ἐά · εἰς τὸ Ἑορτή |
| ε 11 | Ἑάλω · ἐλήφθη, αἰχμαλωτίσθη· ἔστι ῥῆμα ἁλῶ, ὃ σημαίνει τὸ πορθῶ, ἐξ αὐτοῦ παράγωγον εἰς μι ἅλωμι, ὁ μέλλων ἁλώσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἥλων, τὸ τρίτον ἥλω καὶ διαλύσει τοῦ η εἰς ε καὶ α ἑάλω |
| ε 12 | Ἐάλη · ἐπλανήθη· παρὰ τὸ στέρησιν ἔχειν τοῦ λῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι οὐχ ὧν θέλουσι τυγχάνουσι |
| ε 13 | Ἑανόν · τὸν ἐνδυτήριον πέπλον· παρὰ τὸ ἕσσασθαι. Ὁμήρου |
| ε 14 | Ἑανοῦ Γ · λεπτοῦ ἱματίου· ἔστιν ἕω, τὸ ἐνδύομαι, ἑανός. τὸ α μακρὸν καὶ βραχὺ κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν. ἔστι γένους ἀρσενικοῦ. Σελεύκου |
| ε 15 | Ἔαρ · ἀπὸ τοῦ τὰ συνεχόμενα τῷ χειμῶνι καὶ μεμυκότα τότε προϊέναι καὶ αὔξεσθαι· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τὰ ἐὰ ὀρούειν. καὶ εἰς τὸ Εἶαρ |
| ε 16 | Ἔασιν Β ·. ῥῆμα τῶν εἰς μι · Ἰωνικῶς. ὁ κανών · ταῦτα δὲ τὰ τρίτα“. ἔστι δὲ ἐκ τοῦ εἰμί εἶς ἐστί, τὸ πληθυντικὸν εἰμέν ἐστέ εἰσί, τὸ Ἰωνικὸν ἔασιν |
| ε 17 | Ἕαται Γ ·. ῥῆμα τῶν εἰς μι παθητικοῦ ἐνεστῶτος. εἰώθασιν οἱ ποιηταὶ ἐπὶ τοῦ κεῖνται καὶ ἧνται ποιεῖν ὡς ἀπὸ περισπωμένου τὸ Ἰωνικόν· ἕεμαι γάρ ἐστι καὶ κράσει ἧμαι ἧται καὶ ἧνται καὶ Ἰωνικῶς ἕαται. ὁ κανών · οἱ μέντοι ἀπὸ περισπωμένων φύσει μακρᾷ παραληγόμενοι ταύτην συστέλλουσι πρὸ τοῦ αται.“ οὕτω κεῖνται κέαται καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κείαται· Ω δοιοὶ γάρ τε πίθοι κατακείαται ἐν Διὸς οὔδει.“ καὶ εἰς τὸ Εἴαται |
| ε 18 | Ἑάφθη Ν ·. παρὰ τὸ ἕπω ἥφθην, καὶ διαιρέσει τοῦ η ἑάφθη. Γεωργίου |
| ε 19 | Ἑβδομήκοντα · ἐκ τοῦ ἕβδομος γέγονεν. ὤφειλε γὰρ εἶναι ἑβδομόκοντα διὰ τοῦ ο · ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ εἰς κοντα λήγοντα ἀριθμητικὰ οὐ θέλουσι προπαραλήγεσθαι τῷ ε ἢ τῷ ο ἐξ ἀνάγκης ἔτρεψεν τὸ ο εἰς η καὶ γέγονεν ἑβδομήκοντα. ὡσαύτως καὶ ἀπὸ τοῦ ὄγδοος ὀγδοήκοντα τὸν αὐτὸν τρόπον. τὸ δὲ ἑξήκοντα, ἀπὸ τοῦ ἑξάκις γέγονε τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ α εἰς η ἑξήκοντα. τὸ δὲ ἐνενήκοντα ἀπὸ τοῦ ἐννέα ἐννεάκοντα καὶ κατὰ ὑπερβιβασμὸν ἐνενάκοντα ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ πεντήκοντα καὶ οἱ λοιποὶ τῷ η προπαραλήγονται, τούτου χάριν κατὰ συνεκδρομὴν γέγονεν ἐκείνων καὶ ἔτρεψε τὸ α εἰς η ὡς ὀγδοήκοντα καὶ ἑβδομήκοντα καὶ ἑξήκοντα· οὕτως καὶ ἐνενήκοντα |
| ε 20 | Ἕβδομος · ἐκ τοῦ ἑπτά ἕπτομος καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς β καὶ τοῦ τ εἰς δ ἕβδομος |
| ε 21 | Ἐβραγχίασεν · ἀπὸ τοῦ βρέχω γίνεται βρόχος καὶ βρόχιον, τὸ συνεχῶς βρεχόμενον· ἐξ οὗ καὶ βράχος, τὸ τῆς θαλάσσης. καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ βρόχος γίνεται πλεονασμῷ τοῦ γ βρογχιάζω καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α βραγχιάζω βραγχιάσω καὶ ἐβραγχίασα |
| ε 22 | Ἐγγέγατον · κ ἄμφω δ’ ἐγγέγατον φαεσιμβρότου Ἠελίοιο“· μέσου παρακειμένου τρίτου προσώπου τῶν δυϊκῶν. ἔστι ἀπὸ τοῦ γείνω, ὁ μέσος παρακείμενος γέγονα, ὡς κείρω κέκορα, καὶ τὸ δυϊκὸν γεγόνατον καὶ ἐν συγκοπῇ γέγατον καὶ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐγγέγατον |
| ε 23 | Ἐγγίζω · ἐκ τοῦ ἐγγύς. τοῦτο παρὰ τὴν ἔν πρόθεσιν καὶ τὸ γῆ· κυρίως ὁ πλησίον τινὸς ὑπάρχων. Ὁμήρου |
| ε 24 | Ἐγγυαλίζω Β ·. ἔστι γῶ, τὸ χωρῶ καὶ δέχομαι· τοῦτο κατὰ παραγωγὴν γύω καὶ ἐξ αὐτοῦ γυῖα, τὰ μέλη. ἔστι οὖν γυῖον κατὰ παραγωγὴν γυΐζω καὶ ἐγγυΐζω καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς, ὡς τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκιον καὶ ἐνείκιον καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ἐναλίγκιον, οὕτω καὶ τοῦτο. κυρίως δὲ λέγεται ἐγγυαλίζειν τὸ εἰς χεῖρα δοῦναί τι καὶ παρασχεῖν. καὶ εἰς τὸ Ἐγγυῶμαι |
| ε 25 | Ἐγγύη ·. παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω, γύω καὶ ἐγγυᾶσθαι καὶ ἐγγύη |
| ε 26 | ἐγγυᾶται διαφέρει· ἐγγυᾷ μὲν γὰρ ὁ διδούς, ἐγγυᾶται δὲ ὁ λαμβάνων |
| ε 27 | Ἐγγύς ·. ἐπίρρημα τοπικόν. ποίας σχέσεως τῶν τοπικῶν; τῆς ἐν τόπῳ. ἐκ τοῦ ἐγγίζω ἐγγίσω ἐγγίς, καὶ ὡς Ἀφροδύτη Ἀφροδίτη, εἰώθασι γὰρ πάλιν τὸ ι μεταβάλλειν εἰς υ διὰ τοῦτο ἐτράπη τὸ ι εἰς υ καὶ ἐγένετο ἐγγύς |
| ε 28 | Ἐγγυῶ · σημαίνει τὸ ἀντιφωνῶ καὶ οἰκειῶ, καὶ ἔστι δευτέρας τῶν περισπωμένων. Σελεύκου |
| ε 29 | Ἐγγυῶμαι · οἷον ἐν χερσὶ φυλάττω· ὅθεν ἐγγυαλίξαι, τὸ ἐγχειρίσαι καὶ δοῦναι. κυρίως δὲ ὁ τὸ ὑποκείμενον ἀνέπαφον παρεχόμενος. Γεωργίου Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 30 | Ἐγείρω · παρὰ τὸν ἐγερῶ μέλλοντα γέγονεν· οἱ Αἰολεῖς δὲ ἐγγέρρω λέγουσιν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 31 | Ἐγκάθηται ·. ἔστι ἕω, τὸ καθέζομαι, ἐξ αὐτοῦ παράγωγον εἰς μι ἕημι, τὸ παθητικὸν ἕεμαι ἧμαι, τὸ δεύτερον ἕεσαι ἧσαι, τὸ τρίτον ἕεται ἧται, καὶ μετὰ τῆς κατά προθέσεως καταῆται, καὶ ἐν συγκοπῇ κατῆται, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ καὶ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐγκάθηται. καὶ ὤφειλε ν γράφεσθαι· ἀλλὰ πᾶσα συλλαβὴ πρὸ τοῦ γ ἢ κ ἢ χ ἢ ξ οὐ δέχεται ν ἀλλὰ γ οἷον ἄγγελος ἄγκυρα ἔγχος σφίγξ. Διὰ τί ἐπὶ μὲν τοῦ ἧται τὰ δύο εε εἰς η κιρνῶνται, ἐπὶ δὲ τοῦ κεῖται εἰς τὴν ει δίφθογγον; ἐπειδὴ ἡ ἄρχουσα αὐτῶν ἐστιν ἡ αἰτία· τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, τὸ δὲ ἀπὸ φωνήεντος. προπαροξύνεται· πᾶν παθητικὸν εἰς μαι λῆγον ἀπὸ τῶν εἰς μι κεκλιμένων ἐν τῇ συνθέσει τρίτην ἀπὸ τέλους ποιεῖται τὴν ὀξεῖαν, οἷον κεῖμαι ἀπόκειμαι, ἧμαι κάθημαι, τὸ δεύτερον κάθησαι, τὸ τρίτον κάθηται καὶ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐγκάθηται |
| ε 32 | Ἐγκαλῶ · ἔγκλησιν εἰσάγω καὶ καταδίκην |
| ε 33 | Ἐγκάρσιον · πλάγιον. παρὰ τὸ κείρω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ κόπτω, ὁ μέλλων κέρσω Αἰολικῶς, ἐξ αὐτοῦ κέρσιος καὶ ἐγκάρσιος κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς α. Νικήτου |
| ε 34 | Ἔγκατον · παρὰ τὸ ἔσω κεῖσθαι. ἢ παρὰ τὴν ἔν πρόθεσιν καὶ τὸ κάτω ἐπίρρημα· ἔγκατον γάρ ἐστι διότι κάτω φέρεται πᾶν τὸ τρωγόμενον |
| ε 35 | Ἐγκέλαδος · ἤτοι ἦχον ἐν τῇ κινήσει τῇ πολεμικῇ ἀποτελοῦσα, ἢ ἐγκελευομένη, ἢ ἀπὸ τοῦ Ἐγκελάδου τοῦ γίγαντος |
| ε 36 | Ἐγκέφαλος · παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τῇ κεφαλῇ. τί δέ ἐστιν ἐγκέφαλος; λευκὸς καὶ μαλακός, ὥσπερ ἐξ ἀφροῦ τινος πεπηγώς, θερμὸς καὶ ὑγρός |
| ε 37 | Ἐγκονεῖν · εἰς τὸ Διάκονος |
| ε 38 | Ἐγκώμιον · παρὰ τὸ ἐν κώμαις ᾄδεσθαι. κώμας δὲ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τοὺς στενωποὺς καὶ τὰ ἄμφοδα. τὴν γὰρ νύκτα ἤρχοντό τινες καὶ ἔλεγον ὅστις ἐποίει κακὰ πράγματα καὶ ἐκακολόγουν αὐτούς. καὶ εἰς τὸ Ἔπαινος καὶ Ὕμνος |
| ε 39 | Ἐγρεκύδοιμος · ἡ ἐγείρουσα κυδοιμόν τοῖς ἐναντίοις |
| ε 40 | Ἔγρετο Β · βαρυτόνως· ἐκ τοῦ ἐγείρω συγκοπῇ ἔγρω ἔγρομαι ἐγρόμην. Εὐλογίου |
| ε 41 | Ἐγρήγορθα · πόθεν; ἀπὸ τοῦ ἐγρηγορῶ ἐγρηγορήσω καὶ ἐγρηγόρηκα καὶ ὁ μέσος ἐγρήγορα· ἐνδεῖ γὰρ μιᾷ συλλαβῇ τοῦ ἐνεργητικοῦ εἰς τὸν μέσον παρακείμενον τὰ ἀπὸ περισπωμένων· καὶ προσθέσει τοῦ θ ἐγρήγορθα. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 42 | Ἐγρήγορος · ἐκ τοῦ ἐγρηγορῶ. τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ἐγείρω, ὁ μέλλων ἐγερῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ἐγορῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γρεγορῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐγρεγορῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἐγρηγορῶ |
| ε 43 | Ἐγχειΐδιον · εἰς τὸ Λείριον |
| ε 44 | Ἐγχείῃσιν Γ · ἡ εὐθεῖα ἐγχεία, καὶ ὤφειλε προπαροξύνεσθαι· τὰ γὰρ διὰ τοῦ εια ἐπὶ πραγμάτων ταττόμενα προπαροξύνεται, οἷον Ἀμάλθεια· ἔστι δὲ ἡ αἲξ ἡ τρεψαμένη τὸν Δία· καὶ ὑπώρεια. τὸ δὲ ἐγχεία ποιητικῶς ἐξετάθη. γίνεται ἐκ τοῦ ἔγχος ἔγχεα, ὡς ἰτέα συκέα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἔγχεια. τὸ χει δίφθογγον, διότι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔγχεα, ὥσπερ τὸ ἐλεγχείη· σημαίνει δὲ τὸ ὄνειδος· Χ Πουλυδάμας μοι ἔπειτα ἐλεγχείην ἀναθήσει.“ οἱ Ἀττικοὶ ἐκτείνοντες τὸ α ὡς ἐν τῷ ἱέρεια καὶ ἱερεία, ἐναλλαγὴν μὲν τοῦ τόνου ποιοῦσι, φυλάττουσι δὲ τὴν γραφήν, οἷον ἐγχεία ἐλεγχεία. Γεωργίου |
| ε 45 | Ἐγχειρίδιον · παρὰ τὸ χείρ χειρός χειρίδιον καὶ ἐγχειρίδιον. σημαίνει δὲ β· τὸ μικρὸν βιβλίον, καὶ γίνεται ὡς προείπομεν· σημαίνει δὲ καὶ τὸ μικρὸν ξίφος, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἔγχος ἔγχεος ἐγχείδιον καὶ ἐγχειρίδιον, οἱονεὶ τὸ τοῦ ἔγχους ἴδιον |
| ε 46 | Ἐγχεσπάλος Β · ὄνομα ἐκ τοῦ ἔγχος καὶ τοῦ πάλλω, τὸ κινῶ· διαθέσεως ἐνεργητικῆς. διὰ τί; τὰ εἰς ος σύνθετα εἰς ἐνέργειαν καὶ εἰς πάθος ἀναλυόμενα δύο τόνους ἐπιδέχονται |
| ε 47 | Ἔγχος ·. παρὰ τὸ ἔχω ἔχος καὶ ἔγχος |
| ε 48 | Ἐγχρίπτουσα · προστρίβουσα, προσπελάζουσα, προσεγγίζουσα, οἱονεὶ τοῦ χρωτὸς προσαπτομένη· παρὰ τὸ χρώς καὶ τὸ ἅπτω, ὃ σημαίνει τὸ ἐφάπτεσθαι. ἢ παρὰ τὸ ἐν χρῷ, ὅ ἐστιν εἰς χρῶτα, πάνυ ἐγγὺς ὥστε καὶ ἐφάπτεσθαι· ἐγχρῶ οὖν ἐγχραύω, ἐγχραύπτω καὶ ἐγχρίπτω ἐκβολῇ τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι |
| ε 49 | Ἐγχρῷ · εἰς τὸ Ἐν χρῷ |
| ε 50 | Ἐγώ Γ · ἀσύναρθρον. διὰ τί; ἐπειδὴ αἱ μὲν ἀντωνυμίαι πρώτην δεῖξιν σημαίνουσι· τὰ δὲ ἄρθρα ἀναφορὰν δηλοῦσιν· ἀναφορὰ δέ ἐστιν ἐγνωσμένου καὶ ἀπόντος τινὸς ἀναπόλησις. ἡ δὲ ἀντωνυμία πρώτην δεῖξιν δηλοῖ· ἐναντία γάρ ἐστιν ἡ δεῖξις τῇ ἀναφορᾷ |
| ε 51 | Ἐγών Γ · ἡ Δωριέων διάλεκτός ἐστιν ἡ προσλαμβάνουσα τὸ ν · καὶ τὴν σύ ἀντωνυμίαν τύν λέγουσι μετὰ τοῦ ν ὅπερ προσθέσει τοῦ η γίνεται τύνη· ᾗ καὶ ὁ ποιητὴς ἐκκλίνων τὴν χασμωδίαν τῶν φωνηέντων εἶπεν τὸ ἐγών μετὰ τοῦ ν |
| ε 52 | Ἐδάην · εἰς τὸ Δαήρ |
| ε 53 | Ἑδανόν · τὸ ἡδύ· παρὰ τὸ ἥδω καὶ ἥδομαι ἥδυνον. ἢ παρὰ τὸ ηεδανόν |
| ε 54 | Ἔδαρ · εἰς τὸ Ὕπαρ |
| ε 55 | Ἔδδεισεν Α · δείω, τὸ φοβοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ δέος, ὡσ κλείω, τὸ δοξάζω, κλέος· δείω καὶ ὁ μέλλων δείσω, ἔδεισα καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ ἔδδεισα. ἢ ὡς ἀπὸ περισπωμένου δειδῶ δειδήσω, ἐδείδησα καὶ ἔδδεισα ὑπερβιβασμῷ τοῦ δ καὶ ἀποβολῇ τοῦ η |
| ε 56 | Ἐδεδέατο · εἰς τὸ Ξυνεδεδέατο. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 57 | Ἔδειξεν · ἀορίστου πρώτου. σημαίνει γ· τὴν ἀπόδειξιν διὰ τῆς ει καὶ τὸ δάκνω διὰ τοῦ η καὶ τὸ βάλλω διὰ τοῦ ι. εὕρηνται δὲ ἐν τοῖς Ἐπιμερισμοῖς |
| ε 58 | Ἐδελέατρος · εἰς τὸ Ἐλέατρος |
| ε 59 | Ἐδεξιοῦτο · εἰς τὸ Δέκτο καὶ Δεξιῶ |
| ε 60 | Ἔδεσσα · πόθεν ἐκλήθη; παρὰ τὸ ἔδαφος· ἡ πολλάκις ὑπὸ Σκιρτοῦ τοῦ ποταμοῦ ἐδαφισθεῖσα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 61 | Ἔδεσμα · ἔδω, τὸ ἐσθίω· ὅθεν καὶ ὀδούς ὀδόντος· ὁ παθητικὸς ἔδομαι, τὸ τρίτον ἔδεται καὶ κατέδεται. καὶ ἐξ αὐτοῦ περισπώμενον ἐδῶ, ἐδέσω, ἤδεκα, ἤδεσμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔδεσμα, τὸ εἰς βρῶσιν ἐπιτήδειον. καὶ εἰς τὸ Σκεδάζω |
| ε 62 | Ἐδεστόν · εἰς τὸ Σκεδάζω |
| ε 63 | Ἐδήδοκα · παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ὁ μέσος παρακείμενος ἦδα καὶ ὁ Ἀττικὸς ἔδηδα, ἐξ οὗ τὸ Ρ λέων κατὰ ταῦρον ἐδηδώσ“· τούτου ὁ ἐνεργητικὸς παρακείμενος ἦκα, ὁ Ἀττικὸς ἔδηκα· καὶ ἐπειδὴ οὐκ ἔχει ἐν τῇ δευτέρᾳ καὶ τρίτῃ συλλαβῇ τὸ αὐτὸ σύμφωνον, ἐπλεόνασεν ἡ δο συλλαβὴ καὶ ἐγένετο ἐδήδοκα |
| ε 64 | Ἕδνον ·. παρὰ τὸ ἥδω ἥδανον ἕδνον· ἥδονται γὰρ ἐν αὐτῷ αἱ κοῦραι |
| ε 65 | Ἔδομεν · εἰς τὸ Δόσαν |
| ε 66 | Ἔδοσαν · εἰς τὸ Δόσαν |
| ε 67 | Ἔδοσο · εἰς τὸ Ἀπέδου |
| ε 68 | Ἔδου · εἰς τὸ Ἀπέδου |
| ε 69 | Ἕδρα · εἰς τὸ Ἐνέδρα καὶ Συνεδριάζω |
| ε 70 | Ἔδραμον · ἰστέον ὅτι τὸ ἔδραμον ἀπὸ τοῦ δρέμω ἐστίν, ἐπεὶ τὸ ῥηματικὸν ὄνομα πιστοῦται τὸ δρόμος, ὡς βρέμω βρόμος· οὕτως οὖν καὶ δρέμω δρόμος. ὁ δὲ Ἡρωδιανός φησιν, ὅτι δύναται εἶναι ἀπὸ τοῦ δραμῶ περισπωμένου, ἐξ οὗ καὶ Μένανδρος ἐδεδράμηκά σοι δρόμον οἷον οὐδεὶς πώποτε“ καὶ ὄνομα ῥηματικὸν δράμημα |
| ε 71 | Ἐδρύφθη · τὸ ἐξύσθη· παρὰ τὸ λεπίζεσθαι τὴν δρῦν ἡ μεταφορά. ζήτει |
| ε 72 | Ἔδω · εἰς τὸ Ἔδεσμα καὶ Ἐδήδοκα καὶ Εἶδαρ καὶ Εὗδον καὶ Κεδάζω καὶ Κήδω καὶ Περιπέζια |
| ε 73 | Ἔδων · εἰς τὸ Δῴη σοι |
| ε 74 | Ἐείκοσι εἰς τὸ Εἴκοσι |
| ε 75 | Ἔειπεν Β · ψιλοῦται. τὸ ε πρὸ φωνήεντος πλεονάζον ψιλουμένου μὲν αὐτοῦ συμψιλοῦται, οἷον οἶκα ἔοικα, δασυνομένου δὲ συνδασύνεται, οἷον ὥρων ἑώρων. ὁ δὲ Ἡρωδιανός · τὰ πλεονάσαντα φωνήεντα ἐν λέξεσι ταῖς ἀπὸ φωνήεντος δασυνομέ νου ἀρχομέναις μεταληπτικὰ γίνεται τοῦ δασέος πνεύματος, οἷον ἥνδανεν ἑήνδανεν“ |
| ε 76 | Ἔεις · εἰς τὸ Εἴκοσι |
| ε 77 | Ἐεισαμένη Γ · εἴδω, εἴσω, ἔσεισα· ψιλοῦται. τὸ ε πρὸ φωνήεντος πλεονάσαν καὶ τὰ ἑξῆς. Ὁμήρου |
| ε 78 | Ἐέλδωρ Α ·. ἔλδω, τὸ ἐπιθυμῶ, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἕλκω κατὰ μετάθεσιν τοῦ κ εἰς δ · εἰς ὃ γάρ τις ἐπιθυμεῖ, ἐκεῖ ἕλκεται. ἐκ τοῦ ἔλδω ἐέλδωρ πλεονασμῷ τοῦ ε. ἢ παρὰ τὸ ἕλω, τὸ ἑλκύω, ἕλωρ καὶ ἔλδωρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐέλδωρ, παρὰ τὸ πρὸς ἑαυτὸν ἕλκειν τὸ ἐπιθυμούμενον |
| ε 79 | Ἐέος · εἰς τὸ Εὐεργέτης |
| ε 80 | Ἐέρση ·. παρὰ τὸ ἄρσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι· ποτίζει γὰρ τὰ φυτά. Ὁμήρου |
| ε 81 | Ἑζόμενος · ἐκ τοῦ ἕζω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἕω, τὸ καθέζομαι |
| ε 82 | Ἕζω · εἰς τὸ Ἐμπεδῶσαι καὶ Μέδων. Ὁμήρου |
| ε 83 | Ἕηκεν Α · ἔπεμψεν· καὶ ἔστι παρὰ τὸ ἱῶ, τὸ πέμπω, ἵημι, ἥσω, ἧκα ὁ ἀόριστος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἕηκα ἕηκεν ἕημι ἥσω |
| ε 84 | Ἔην ·. ἔστιν ἔω, ὁ μέλλων ἔσω, ὁ παρατατικὸς ἦον ἦες ἦε καὶ ἦεν· τὸ ν ἐφελκυστικόν· καὶ κράσει ἦν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς ἔην |
| ε 85 | Ἕης · εἰς τὸ Ὅου. Γεωργίου |
| ε 86 | ἑταίρω · παρὰ τὸν ἐθαρῶ καὶ ἑταρῶ μέλλοντα οὐκ ἔχουσιν. Γεωργίου |
| ε 87 | Ἔθειρα · σημαίνει δὲ τὴν τρίχα· ἀπὸ τοῦ ἐθείρω γέγονεν, οἱονεὶ ἡ ἐξ ἔθους ἐπιφοιτῶσά τινι |
| ε 88 | Ἔθειρα · παρὰ τὸ ἐξ ἔθους ἐπιμελεῖσθαι· σημαίνει δὲ τὴν τρίχα. καὶ εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν |
| ε 89 | Ἐθελοκακήσας · ἑκουσίως τὸ κακὸν ἐκλεξάμενος. Νικήτου Ὁμήρου |
| ε 90 | Ἕθεν Γ ·. ποίου εἴδους; τῶν πρωτοτύπων. οἱ μὲν νέοι κατὰ διάλυσιν ποιοῦσιν ἐκ τοῦ σοῦ σέο σέοθεν καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἕθεν· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἐκ τοῦ ἐμέ σέ ἕ τρίτου προσώπου κατ’ ἐπέκτασιν τῆς θ εν. Νικήτου |
| ε 91 | Ἐθρόησεν · τὸ θέμα θροῶ, ὁ μέλλων θροήσω, ὁ πρῶτος ἀόριστος ἐθρόησα καὶ τὸ τρίτον ἐθρόησεν. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ θρόος. ἐξ αὐτοῦ γίνεται θροΐζω ἤγουν τὸ ἐκπλήττω, οὗ ὁ μέλλων θροΐσω, ὁ παρακείμενος τεθρόϊκα, ὁ παθητικὸς τεθρόϊσμαι καὶ τεθροϊσμένος. ἐκ δὲ τοῦ θρόος μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀθρόος. τὸ δὲ θρόοσ ἐκ τοῦ θορῶ, τὸ πηδῶ· τοῦτο παρὰ τὸ θέρω, τὸ θερμαίνω |
| ε 92 | Ἔθω · εἰς τὸ Εἴωθα καὶ Ἐπενήνοθεν. Εὐλογίου |
| ε 93 | Εἰ · τὸ σὺ εἶ ἀπὸ τοῦ ἔομαι τοῦ παθητικοῦ ἐστι· τὸ δεύτερον ἔῃ· καὶ τὰ παρ’ ἡμῖν γραφόμενα δεύτερα πρόσωπα παθητικὰ διὰ τοῦ η παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς διὰ τῆς ει διφθόγγου εἰς ἐκείνην αὐτὴν, καὶ γίνεται εἶ |
| ε 94 | Εἴ · σύνδεσμος. εἰς τὸ Αἴ καὶ Αἴκεν |
| ε 95 | Εἶα ·. παρακελευστικὸν ἐπίρρημα· ὥσπερ παρὰ τὸ ῥέω. ἐγράφη εἰς τὸ Εἶεν. Γεωργίου |
| ε 96 | Εἱαμενή · ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥειαμενή καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ρ εἱαμενή. σημαίνει δὲ τὸν κάθυγρον τόπον. Γεωργίου |
| ε 97 | Εἶαρ · διὰ τῆς ει. ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ σημαῖνον τὸ ἐκπέμπω, γέγονεν ἔαρ· τότε γὰρ ἐκπέμπονται οἱ καρποί· καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι εἶαρ |
| ε 98 | Εἶαρ · τὸ αἷμα· παρὰ τὸ ἐν τῷ ἔαρι πλεονάζειν τὸ αἷμα |
| ε 99 | Εἰαρινός ·. τὸ ει δίφθογγον. διὰ τί; ἐκ τοῦ ἔαρ ἔαρος, καὶ κατὰ παραγωγὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰαρινός |
| ε 100 | Εἴασκεν · ἀπὸ τοῦ ἐῶ ἐᾷς ἐᾷ, ὁ παρατατικὸς εἴων εἴας εἴα καὶ Ἰωνικῶς εἴασκεν. Γεωργίου Ὅμηρος |
| ε 101 | Εἴασκεν χ · διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἔστι γὰρ ἐῶ ἐᾷς ἐᾷ, ὁ παρατατικὸς εἴων εἴας εἴα, τοῦτο γίνεται ἔασκεν ἀποβληθέντος τοῦ ι καὶ ἀπὸ τοῦ ἔασκεν εἴασκεν κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι |
| ε 102 | Εἵαται Β · ῥῆμα παθητικὸν τῶν εἰς μι Ἰωνικόν. οἱ μέντοι ἀπὸ περισπωμένων φύσει μακρᾷ παραληγόμενοι ταύτην συστέλλουσι πρὸ τοῦ αται εἰς τὴν ὀφειλομένην συστολήν.“ ἕημι τὸ παθητικὸν ἕεμαι ἧμαι ἥμην ἥμεθα ἧνται καὶ τὸ Ἰωνικὸν ἕαται, Γ οἱ δὴ νῦν ἕαται σιγῇ“, καὶ πλεονασμῷ εἵαται. εἴωθε γὰρ ὁ ποιητὴς ἐπὶ τῶν βαρυτόνων ῥημάτων, λέγω δὴ τὸ κεῖμαι κεῖνται, Ἰωνικῶς κέαται ὡς ἀπὸ δευτέρας προσφέρειν. καὶ εἰς τὸ Εἶεν. Γεωργίου |
| ε 103 | Εἶδαρ ·. ἀπὸ τοῦ ἔδω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐσθίω, γέγονεν ἔδαρ καὶ κατὰ προσθήκην τοῦ ι εἶδαρ. καὶ κλίνεται εἴδατος. Ὁμήρου |
| ε 104 | Εἰδῇς Α · ὑποτακτικὸν μέσου παρακειμένου· εἴδω, τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος οἶδα, ἡ μετοχὴ εἰδώς εἰδότος, τὸ εὐκτικὸν εἴδοιμι καὶ τροπῇ τῆς μι εἰς ην εἰδοίην καὶ εἰδείην· καὶ τὰ ἔχοντα τὸ εὐκτικὸν εἰς ην περισπῶσι τὸ ὑποτακτικόν, καὶ γίνεται εἰδῶ εἰδῇς εἰδῇ. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 105 | Εἶδον · ἐκ τοῦ εἴδω. τὸ εἴδω σημαίνει · εἴδω τὸ ὁμοιῶ, ὡς τὸ Γ εἰδομένη γαλόῳ, Ἀντηνορίδαο δάμαρτι“· εἴδω τὸ φαίνω, Α τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι“· εἴδω τὸ βλέπω, Α ὡς ἴδον Ἥφαιστον διὰ δώματα ποιπνύοντα.“· εἴδω τὸ γινώσκω, Ζ Θ ἔπειτα δὲ καὐτὸς εἴσεαι“· ἔστι δὲ καὶ ἕτερον περισπώμενον καὶ σημαίνει τὸ μανθάνω, Ἥρη, μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους εἰδήσειν“· καὶ ἕτερον διὰ τοῦ η καὶ σημαίνει τὸ εὐφραίνομαι, ἐξ οὗ καὶ ἡδύς |
| ε 106 | Εἶδος · σημαίνει γ· τὴν μορφήν, Κ ὃς δή τοι εἶδος μὲν ἔην κακὸς ἀλλὰ ποδώκησ“· σημαίνει δὲ καὶ τὸ σχῆμα, πρῶτον μὲν εἶδος ἄξιον τυραννίδοσ“· καὶ τὸ ἀπὸ γένους διαιρούμενον, ὡς τὸ γενικόν, εἰδικόν. Γεωργίου |
| ε 107 | Εἶδος · ἐκ τοῦ εἴδω οἶδα, καὶ ἐκ τοῦ αὐτοῦ εἴδω εἶδος γέγονε· σημαίνει δὲ τὴν μορφὴν καὶ τὸ σχῆμα καὶ τὸ ἀπὸ γένους διαιρούμενον, οἷον ἵππον ἐλαίαν καὶ τὰ ὅμοια |
| ε 108 | Εἶδος · παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁρῶ, ὡς παρὰ πᾶσι βλεπόμενον |
| ε 109 | Εἴδω · εἰς τὸ Ἄιδω καὶ Ἄειδε καὶ Αἰδεῖσθαι καὶ Ἀΐδηλον καὶ Ἄϊδι καὶ Ἀναιδής καὶ Εἰδῇς καὶ Εἰκυῖα καὶ Εἴσαιτο καὶ Εἴσῃ καὶ Εἰσαμένη καὶ Ἐΐσκω καὶ Ἤιδει καὶ Ἴδμεν καὶ Ἶσος καὶ Ξυνίστωρ καὶ Ὀδύνη καὶ Ὠιδή. Ὠρίωνος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 110 | Εἴδωλον ·. παρὰ γὰρ τὸ εἶδος καὶ τὸν εἴδω ἐνεστῶτά ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ ἰδεῖν ὅλον· ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ |
| ε 111 | Εἰδωλολατρεία ·. ἐκ τοῦ εἴδωλον καὶ τοῦ λατρεία· τοῦτο ἐκ τοῦ λατρεύω· τοῦτο ἐκ τοῦ λάτρης. ὃ σημαίνει τὸν μίσθιον δοῦλον· τοῦτο ἐκ τοῦ λάτρον, ὃ σημαίνει τὸν μισθόν· τοῦτο ἐκ τοῦ τηρῶ, τὸ βλέπω, καὶ τοῦ λα ἐπιτατικοῦ λάτηρον καὶ κατὰ συγκοπὴν λάτρον, πρὸς ὃ ἀποβλέπει ὁ μισθωτός. τὸ α μακρόν· τὰ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω ῥημάτων διὰ τοῦ εια γινόμενα θηλυκὰ ἐκτείνουσι τὸ α |
| ε 112 | Εἶεν · ἄγε δή, ἢ ὑπάρχοι· συγκατάθεσις μὲν τῶν εἰρημένων, συναφὴ δὲ πρὸς τὰ μέλλοντα. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ῥέω γέγονε ῥέα καὶ ῥέϊα ῥεῖα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἔω, τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐκπέμπω, γέγονεν ἔα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἶα καὶ ἐκ τούτου εἶεν. καὶ εἰς τὸ Εἰμί |
| ε 113 | Εἴημεν · εἰς τὸ Εἰμί. Γεωργίου. Ὁμήρου |
| ε 114 | Εἶθαρ· ὃ σημαίνει τὸ εὐθέως, ἔστιν ἐπίρρημα. διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἀπὸ γὰρ τοῦ εὐθύς γέγονεν εὖθαρ καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς τὸ ι εἶθαρ. Γεωργίου |
| ε 115 | Εἴθε · ἀπὸ τοῦ εἴ γέγονεν εἴθε. αἴθε κατὰ Δωριεῖς, ἐπειδὴ τὸ ε εἰς α τρέπουσι. Γεωργίου |
| ε 116 | Εἰθισμένος · ἀπὸ τοῦ ἐθίζω ἐθισμένος καὶ εἰθισμένος κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι |
| ε 117 | Εἶκα · εἰς τὸ Ἤιδει. Γεωργίου |
| ε 118 | Εἰκάδιος · ἀπὸ τοῦ εἰκάς εἰκάδος γέγονε. τὸ δὲ εἰκάς παρὰ τὸ εἴκοσί ἐστιν |
| ε 119 | Εἰκάζω · ὡς παρὰ τὸ μίμνω μιμνάζω, οὕτως παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἰκάζω, εἴκασμαι, εἴκασ ται εἰκαστός καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀείκαστος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀνείκαστος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 120 | Εἴκαθεν · ἀντὶ τοῦ ὑπεχώρησεν· ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γίνεται ῥῆμα εἰκάθω, καὶ οὐχ ὥς τινες ἀπὸ τοῦ ἑκάς, τοῦ σημαίνοντος τὸ πόρρω, εἴκαθεν πλεονασμῷ τοῦ ι |
| ε 121 | Εἴκειν · εἰς τὸ Ἐπιεικής |
| ε 122 | Εἴκελος ·. ὥσπερ παρὰ τὸ σθένω Σθένελος καὶ ἀπὸ τοῦ πέμπω πέμπελος, οὕτως ἀπὸ τοῦ εἴκω εἴκελος. τὸ ἁπλοῦν διφορεῖται, τὸ δὲ σύνθετον διὰ διφθόγγου. καὶ εἰς τὸ Θεοείκελος. Γεωργίου |
| ε 123 | Εἰκῇ · σημαίνει τὸ ὡς ἔτυχεν. διὰ τῆς ει· ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ ὑποχωρῶ, γὰρ γέγονεν |
| ε 124 | Εἰκόσιν · ὄψεσιν. ἀπὸ τοῦ συνέλκεσθαι τὸ δέρμα. Γεωργίου |
| ε 125 | Εἴκοσι · ἀπὸ τοῦ εἴκειν τοῖς δυσὶ δέκα· ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἕεις γίνεται εἷς καθ’ ὑστέρησιν τοῦ ε καὶ φυλάττει τὴν ει δίφθογγον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἐείκοσι εἴκοσι. καὶ ἄλλως. πᾶς ἀριθμὸς ἐντὸς τῶν χιλίων θέλει ἔχειν στοιχεῖον εἴτε φωνῆεν εἴτε σύμφωνον ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος, οἷον τὸ εἷς καὶ τὸ ἕν ἔχουσι τὸ ε ὅπερ ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος ἐστί, καὶ τὸ δύο τὸ δ καὶ τὸ τρεῖς διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἵνα ἔχῃ τὸ ε ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος, καὶ ὁ τέσσαρα ἔχει τὸ ε καὶ τὸ α ὁμοίως καὶ πάντες οἱ ἀριθμοί. τὸ δὲ ὀκτώ δοκεῖ ἀντικεῖσθαι, ἐπειδὴ οὐκ ἔχει στοιχεῖον ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος. ἀλλ’ ἔστι δυνάμει ἔχων στοιχεῖα ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδοσ· λέγουσι γὰρ οἱ φιλόσοφοι περὶ τοῦ ὀκτώ, ὅτι παρὰ τὸ ἄγω δύο ἐστίν· τὸ δὲ ἄγω δύο ἔχει στοιχεῖα ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος, λέγω δὴ τὸ α καὶ τὸ γ καὶ τὸ δ. παρὰ τὸ ἄγειν δύο λέγεται διὰ τὸ ἄγειν δύο τετράδας. τὸ δὲ τρεῖς τὸ ε ἔχει, ἵνα ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος σχῇ στοιχεῖον· ἐπειδή, εἰ ἦν διὰ τοῦ ι μόνου, οὐκ ἔμελλεν ἔχειν στοιχεῖον ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος. ἐν δὲ τῇ συνθέσει ἀποβάλλει τὸ ε ὡς ἐν τῷ τρισκαίδεκα, ὃ ἔχει στοιχεῖα τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος τὸ α καὶ τὸ δ καὶ τὸ ε. ἵνα οὖν καὶ ἐν τῷ εἴκοσι εὑρεθῇ στοιχεῖον ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος, τούτου χάριν γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἔχει γὰρ τὸ ε · οἱ γὰρ Δωριεῖς τρέπουσι τὸ ο εἰς α ἐν τῇ παραληγούσῃ καὶ τὸ ς ἐν τῇ ληγούσῃ εἰς τὸ τ ἴκατι λέγοντες, ἵνα εὑρεθῇ τὸ α ἐκ τῶν ἐντὸς τῆς δεκάδος |
| ε 126 | Εἰκοσινήριτα χ · εἰκοσάριθμα· ἀπὸ τοῦ εἴκοσι ἀριθμοῦ καὶ τοῦ ἠριτά, ὅ ἐστιν ἐριστά, ἵν’ ᾖ εἴκοσι ἐρίζοντα, τουτέστιν ἐξισούμενα· τὸ γὰρ ἐρίζειν ἐπὶ τοῦ ἰσοῦσθαι |
| ε 127 | Εἰκότα · εἰς τὸ Ἐοικότα |
| ε 128 | Ἐΐκτην Α · μέσου ὑπερσυντελίκου τρίτου προσώπου τῶν δυϊκῶν κατὰ διάλυσιν τῆς ει διφθόγγου. τὸ θέμα ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ἐξ οὗ καὶ εἰκών, ὁ μέσος ὑπερσυντέλικος εἴκειν, εἶκον ὁ παρατατικὸς τὸ τρίτον τῶν δυϊκῶν εἴκετον εἰκέτην καὶ ἐν συγκοπῇ εἴκτην καὶ διαλύσει ἐΐκτην. ἢ παρατατικοῦ. ὁ δὲ Εὐλόγιός φησιν· ὁ παρατατικὸς εἶκον, ὁ παρακείμενος εἶκα καὶ ὁ ὑπερσυντέλικος εἴκειν εἴκεις εἴκει, δυϊκῶς εἴκετον εἰκέτην καὶ ἀναλύσει τῆς ει διφθόγγου καὶ συγκοπῇ τοῦ ε ἐΐκτην |
| ε 129 | Εἰκυῖα ·. ἔστι καὶ ἀπὸ τοῦ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, καὶ ἀπὸ τοῦ εἴκω |
| ε 130 | Εἴκω · εἰς τὸ Ἀείκελος καὶ Ἀεικής καὶ Ἀέκοντας καὶ Αἰκίζω καὶ Ἐΐκτην καὶ Θεοείκελος καὶ Ἴκελος καὶ Ἑκουσίως καὶ Ἱκέτης καὶ Μοιχός καὶ Νεῖκος καὶ Νικᾷς. Γεωργίου |
| ε 131 | Εἰκών · ἀπὸ τοῦ εἴκω, ᾧ ἀντιπαράκειται τὸ ἔοικα· ὅσα γὰρ εἰς τὸ ο ἀντιπαράκεινται, τὸ ε ἔχουσιν ἐγκείμενον |
| ε 132 | Εἰκών · λέγεται παρὰ τὸ ἐοικέναι τῷ ἀρχετύπῳ· ἀπὸ τοῦ εἴκω εἴρηται, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοιῶ, παραχθεῖσα, εἴτε ὁσίου ὁσία εἴτε ἁγίου ἁγία, καὶ τοσοῦτόν γε ἔχουσα τὸ ἐοικὸς ὡς καὶ τῇ τοῦ παραδείγματος ταυτίζεσθαι προσηγορίᾳ |
| ε 133 | Εἰκώς · παρὰ τὸ εἴκω γέγονε τὸ σημαῖνον τὸ ὁμοιῶ. καὶ ἐοικώς |
| ε 134 | Εἶλαρ · σημαίνει τὸ φύλαγμα καὶ φράγμα· παρὰ τὸ εἴλω, τὸ συγκλείω. τὸ δὲ εἴλω παρὰ τὸ ἕλος· ἕλος δέ ἐστι τόπος ὁ συγκλειόμενος ἀπὸ δένδρων· ἔλω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴλω, ἐξ οὗ καὶ εἶλαρ, τὸ συγκεκλεισμένον. ἢ παρὰ τὸ εἰλεῖν καὶ συνέχειν |
| ε 135 | Εἰλείθυια ·. ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω, τοῦ σημαίνοντος τὸ παραγίνομαι, γέγονεν Ἐλεύθυια καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Εἰλεύθυια καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι Εἰλείθυια. παρὰ τὸ ἐλεύθειν εἰς φῶς δι’ αὐτῆς τὰ τικτόμενα. καὶ εἰς τὸ Βολωσία |
| ε 136 | Εἰλέωσιν Β ·. ῥῆμα ὑποτακτικόν· ἐκ τοῦ εἰλῶ. τὸ ει δίφθογγον, διότι εὑρέθη τὸ ε ἐν τῷ εὐλή, ὃ σημαίνει τὸν σκώληκα· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ εἰλῶ, τὸ συστρέφω, εἰλή καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ εὐλή. Γεωργίου |
| ε 137 | Εἵλη · σημαίνει δὲ τὴν θερμασίαν· παρὰ τὸ ἕλη γέγονε κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι. καὶ εἰς τὸ Εὔειλος καὶ Ἰλιγγιῶ. Ὁμήρου |
| ε 138 | Εἰλήλουθας Α · μέσος παρακείμενος δευτέρου προσώπου· ἔστι τὸ θέμα αὐτοῦ ἐλεύθω, καὶ ὁ μέσος παρακείμενος ἤλευθα, καὶ ὁ Ἀττικὸς ἐλήλυθα, πλεονασμῷ τοῦ ο Βοιωτικῶς ἐλήλουθα καὶ παρενθέσει τοῦ ι εἰλήλουθα |
| ε 139 | Εἰλημμένος ·. τὸ ει δίφθογγον· διὰ τί; λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ μέλλων λήψω, ὁ παρακείμενος λέληφα καὶ ἐκβολῇ τοῦ λ ἔληφα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴληφα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος εἴλημμαι, καὶ ἡ μετοχὴ ὁ εἰλημμένος καὶ μετὰ τῆς κατά προθέσεως κατειλημμένος καὶ μετὰ τῆς σύν συνειλημμένος |
| ε 140 | Εἴληφα ·. παρὰ τὸ λήβω, τὸ λαμβάνω, ὁ μέλλων λήψω, ὁ παρακείμενος λέληφα καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ ἔληφα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴληφα· ἐπειδὴ τῶν ἀπὸ τοῦ λ καὶ μ ἀρχομένων ῥημάτων εἰώθασιν οἱ Ἴωνες ἀποβάλλειν τὸ κατ’ ἀρχὴν σύμφωνον τοῦ παρακειμένου καὶ ποιεῖν ἴδιον παρακείμενον. καὶ εἰς τὸ Ἐξείληφα |
| ε 141 | Εἴληχα ·. τὸ ει δίφθογγον· διὰ τί; λήχω, τὸ λαγχάνω, ὁ μέλλων λήξω, ὁ παρακείμενος λέληχα καὶ ἐκβολῇ τοῦ λ ἔληχα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴληχα καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπείληχα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἐπείληγμαι καὶ ἡ μετοχὴ ἐπειληγμένος |
| ε 142 | Εἰληχώς · εἰς τὸ Μετειληχότες |
| ε 143 | Εἰλιγγιᾶν · τὸ σκοτοδινιᾶν· ἀπὸ τοῦ δοκεῖν εἰλεῖσθαι πάντα. ἔστι δὲ καὶ ἔλλειψις ψυχῆς |
| ε 144 | Εἰλιγγιῶ ·. ἀπὸ τοῦ εἴλιγξ εἴλιγγος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἐλίσσω ἐλίξω γίνεται ἔλιξ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τοῦ γ εἴλιγξ. ἢ παρὰ τὸ εἰλῶ, τὸ συστρέφω. δεῖ δὲ εἰδέναι ὅτι καὶ διὰ τοῦ ι καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. Γεωργίου |
| ε 145 | Εἰλικρινής ·. παρὰ τὸ ἕλη καὶ τὸ κρίνω. δοκεῖ παράλογος ἡ σύνθεσις· ὤφειλεν γὰρ τῷ η παραλήγειν· οὐκ ἔστι δέ, ἐπειδὴ τὰ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ συντιθέμενα μεθ’ ἑτέρας λέξεως ἢ τρέπουσι τὸ η εἰς ο ἢ φυλάσσουσιν αὐτό, ὡς τὸ βοή βοηθός· τρέπουσι δέ, ὡς τὸ ἐλοκρινής· καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι καὶ πλεονασμῷ ἑτέρου ι εἰλικρινής. εἰλικρινὴς γάρ ἐστιν ὁ ἔχων λαμπρὰν καὶ καθαρὰν τὴν ψυχήν |
| ε 146 | Εἰλικρινής · παρὰ τὸ κρίνω καὶ τὸ ἕλη, τὸ σημαῖνον τὴν θέρμην, γέγονεν ἐλικρινής, οἱονεὶ ὁ ἐν τῇ ἕλῃ κεκριμένος, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι εἰλικρινής. τὸ δὲ λι ι ἀπὸ τοῦ εἰλοκρινής τροπῇ τοῦ ο εἰς ι |
| ε 147 | Εἰλικρινῶς · καθαρῶς· διὰ τὴν ἕλην καὶ τὴν κρήνην, ἤγουν τὴν ἡλιακὴν ἀκτῖνα καὶ τὴν πηγήν |
| ε 148 | Εἷλον · εἰς τὸ Ἑλοίμεθα |
| ε 149 | εἱλήπεδον · εἰς τὸ Θειλόπεδον |
| ε 150 | Εἰλυφάζω ·. παρὰ τὸ εἴλω καὶ τὸ φῶς εἰλυφῶ καὶ εἰλυφάζω, τουτέστι τὸ φῶς παρέχω |
| ε 151 | Εἰλῶ · εἰς τὸ Εἰλέωσι καὶ Ἐλελιξάμενος καὶ Ἰλύς καὶ Ὕλη καὶ Εὔειλος καὶ Ἰλλιγγιῶ |
| ε 152 | Εἴλω · εἰς τὸ Ὁμιλεῖν καὶ Ἑλοίμεθα |
| ε 153 | Εἷμα · παρὰ τὸ ἕω ἕσω, τὸ ἐνδύομαι, εἷμα |
| ε 154 | Εἵμασιν Γ · ἐκ τοῦ εἷμα· τοῦτο ἐκ τοῦ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, εἷμα. τὸ ει δίφθογγον κατὰ διάλεκτον· οἱ γὰρ Αἰολεῖς ἔμμα λέγουσι καὶ τὸ σπείρω σπέρρω. παρὰ τὸ εἷμα καὶ λευχείμων. τὸ δὲ ἱματίζω, ἱματισμός καὶ ὅσα παρὰ τὸ ἱμάτιον διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ε 155 | Εἵματα Β ·. ἐκ τοῦ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, εἷκα εἷμαι καὶ εἵματα, τὰ ἱμάτια· καὶ δασύνεται. τὸ ει δίφθογγον πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ σημαίνοντος τὸ ἡμέρας· ἤματα πάντα“. καὶ εἰς τὸ Ἀνειμένος καὶ Λευχείμων |
| ε 156 | Εἱμαρμένην · εἰρομένην τινὰ εἴτ’ ἐκ θεοῦ βουλήσεως εἴτ’ ἐξ οἵας δήποτε αἰτίας. ἢ διὰ τὸ εἴρειν τε καὶ χωρεῖν ἀκωλύτως. Γεωργίου |
| ε 157 | Εἱμαρμένη · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ λήβω, τοῦ σημαίνοντος τὸ λαμβάνω, γίνεται λέληφα καὶ εἴληφα κατὰ ἀποβολὴν τοῦ λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ μείρω, ὅ ἐστι μερίζω, γέγονε μέμαρκα καὶ εἵμαρκα κατὰ ἀποβολὴν τοῦ μ καὶ προσθήκῃ τοῦ ι καὶ τὸ παθητικὸν εἵμαρμαι καὶ ἐκεῖθεν εἱμαρμένος καὶ εἱμαρμένη |
| ε 158 | Εἱμαρμένη · παρὰ τὸ μείρω μέμαρμαι καὶ εἵμαρμαι. Εὐλογίου |
| ε 159 | Εἵμαρτο · πόθεν; φαμὲν ἀπὸ τοῦ μείρω μερῶ, μέμαρκα, μέμαρμαι, καὶ κατὰ τοὺς Ἀττικοὺς ἀποβολῇ τοῦ συμφώνου καὶ προσελεύσει τοῦ ι εἵμαρμαι, ὡς τὸ λέληφα εἴληφα· καὶ λοιπὸν εἵμαρσαι τὸ δεύτερον καὶ τὸ τρίτον εἵμαρται, ὡς κέκαρσαι κέκαρται· εἶτα ὁ ὑπερσυντέλικος εἱμάρμην εἵμαρσο εἵμαρτο, ὡσ ἐφθάρμην ἔφθαρσο ἔφθαρτο |
| ε 160 | Εἶμεν · εἰς τὸ Εἰμί καὶ Ἰσθμός |
| ε 161 | Εἶμι Β · βαρύτονον· καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ ὡς ἀπὸ τοῦ εἴω διὰ τῆς ει διφθόγγου ἐστίν, τὰ δὲ δυϊκὰ καὶ τὰ πληθυντικὰ διὰ τοῦ ι γράφεται ὡς ἀπὸ τοῦ ἴω τοῦ διὰ τοῦ ι γραφομένου. καὶ ὁ παρα τατικὸς ᾖν, τὸ πληθυντικὸν ἴμεν διὰ τοῦ ι · ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ τῶν εἰς μι καὶ ἡ παραλήγουσα“· καὶ τὸ τρίτον ἴσαν. ἔστι τοῦ εἶμι τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἶσι καὶ τὸ Ἰωνικὸν ἴασι, καὶ Ὅμηρος Π καί τ’ ἀγεληδὸν ἴασιν ἀπὸ κρήνησ“ |
| ε 162 | Εἶμι Β · βαρύνεται· ἀπὸ τοῦ εἴω, τὸ πορεύομαι· τοῦτο παρὰ τὸ ἔω πλεονασμῷ τοῦ ι εἴω· ἐξ αὐτοῦ εἴωμι καὶ κατὰ συγκοπὴν εἶμι. σημαίνει δὲ τὸ πορεύομαι. καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ αὐτοῦ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, τὰ δὲ πληθυντικὰ διὰ τοῦ ι ὡς ἀπὸ τοῦ ἴω τοῦ διὰ τοῦ ι γραφομένου. τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἶσι καὶ Ἰωνικῶς ἴασι· ὁ παρατατικὸς ᾖν, τὸ πληθυντικὸν ἴμεν καὶ τὸ τρίτον ἴσαν. Γεωργίου |
| ε 163 | Εἶμι · τὸ σημαῖνον τὸ πορεύομαι ἀπὸ τοῦ εἴω γέγονε τροπῇ τοῦ ω εἰς μι · τὸ δὲ ἶμι ἀπὸ τοῦ ἵημι γέγονε κατὰ συγκοπὴν τοῦ η. καὶ εἰς τὸ Ἴμεν καὶ Ἴθμα καὶ Ἴσαν καὶ Φοιτητής καὶ Κάτεισι καὶ Εἶσι καὶ Ἔπεισι καὶ Εἶναι |
| ε 164 | Εἰμί · ὁ παρατατικὸς ἦν, ἡ μετοχὴ εἴς, τὸ εὐκτικὸν εἴην, τὸ πληθυντικὸν εἴημεν καὶ συγκοπῇ εἶμεν, καὶ τὸ τρίτον εἶεν. ὁ κανών· ὡς δὲ γίνεται κατὰ συγκοπὴν Ν «δοῖμεν δ’ Ἀτρείδαο θυγατρῶν»“. εἰ μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ εἴημεν, γίνεται εἴησαν· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ εἶμεν κατὰ συγκοπήν, γίνεται τὸ τρίτον εἶεν, ὡς τὸ κοσμηθείημεν κοσμηθείησαν κοσμηθεῖμεν κοσμηθεῖεν καὶ τὰ ὅμοια. Γεωργίου |
| ε 165 | Εἰμί · ἀπὸ τοῦ ἔω γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπάρχω· τοῦτο τροπῇ τοῦ ω εἰς μι γίνεται ἐμί, καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς μι φύσει μακρᾷ θέλει παραλήγεσθαι, ὡς δίδωμι δίδως πάλιν ἀναγκάζεται καὶ τοῦτο φύσει μακρᾷ παραλήγεσθαι· καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς μι οὐ θέλουσι διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, ὤφειλε διὰ τοῦ η εἶναι ἠμί, ἐπειδὴ τὸ ε ποτὲ μὲν εἰς η τρέπεται, ὡς ἐλέγχω ἤλεγχον, ποτὲ δὲ τὸ ι προσλαμβάνει, ἔχω εἶχον. θέλουσι δὲ αἱ παράγωγοι λέξεις λείψανον φυλάττειν τοῦ πρωτοτύπου, ὡς διδῶ δίδωμι, καὶ εἰ ἔτρεψε τὸ ε εἰς η οὐκ ἐφύλαττε λείψανον τῆς φωνῆς τοῦ πρωτοτύπου· τούτου χάριν προσέλαβε τὸ ι καὶ ἐγένετο εἰμί, καὶ ἐφυλάχθη τὸ ε λείψανον τοῦ πρωτοτύπου. καὶ εἰς τὸ Ἔστω καὶ Ἤτω καὶ Εἷς. Ὁμήρου |
| ε 166 | Εἴμ’ ἱκέταο Φ · ἱκετήριός εἰμι |
| ε 167 | Εἶναι Α · ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ ἀπαρέμφατον τῶν εἰς μι · ἐκ τοῦ εἰμί εἴς ἔντος ἔναι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἶναι. εὑρέθη δὲ πλεονασμὸς καὶ ἐν τῷ πρώτῳ τῶν πληθυντικῶν τοῦ ὁριστικοῦ· Η εἰμὲν τοῖοι“. ἔστι δὲ ἕτερον εἶναι ἐκ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι, οὗ τὸ πληθυντικὸν ἴμεν διὰ τοῦ ι. καὶ ὤφειλε τὸ ἀπαρέμφατον ἴναι εἶναι, ἵνα φυλάττῃ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πληθυντικοῦ· ἀλλὰ συνεξέδραμεν τῷ ὁμοίῳ αὐτοῦ εἶναι, ὅπερ ἐν συνθέσει ἐξεῖναι καὶ παρεῖναι. ἔστι δὲ καὶ ἕτερον εἷναι δευτέρου ἀορίστου ἐκ τοῦ ἵημι· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν· καὶ ὤφειλε τὸ ἀπαρέμφατον ἕναι εἶναι διὰ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρώτου τῶν πληθυντικῶν τοῦ ὁριστικοῦ, ἢ ἧναι διὰ τὸ ἐκεῖθεν κανονίζεσθαι, τουτέστι ἐκ τοῦ τρίτου προσώπου τοῦ ἧ· τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, τοῦ μὲν ἑνὸς ἀπαιτοῦντος τὸ ε τοῦ δὲ ἑτέρου τὸ η εἷναι ἐγένετο φυλάττον τὸν μακρὸν χρόνον τοῦ η τὴν δὲ παραλήγουσαν τοῦ ἕμεν. τοῦτο δὲ καὶ δασύνεται, καὶ ἐν συνθέσει ἀφεῖναι καὶ καθεῖναι. Γεωργίου |
| ε 168 | Εἶναι · διὰ τῆς ει · ἔμμεναι γὰρ λέγουσιν οἱ Δωριεῖς. καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ με καὶ πλεονασμὸν τοῦ ι εἶναι |
| ε 169 | Εἶναι · ἀντὶ τοῦ ἔσο. ἀπαρέμφατον |
| ε 170 | Εἴνατος Β · ἐκ τοῦ ἔννατος κατὰ μεταβολὴν τοῦ ν εἰς ι · ἡ γὰρ τῶν Ἀργείων διάλεκτος μεταβάλλει τὸ ν εἰς ι τὸ γὰρ σπένδω σπείδω λέγουσιν καὶ τὸ ἔνδον ἔνδοι |
| ε 171 | Εἵνεκα Β ·. τὸ ι κατὰ πλεονασμόν. πόσα εἴδη πλεονασμοῦ; η· πρόσθεσις, ἀναδίπλωσις, ἔκτασις, ἐπέκτασις, διαίρεσις, διπλασιασμός, παρέμπτωσις, παρένθεσις. ἔστι δὲ παρένθεσισ προσθήκη φωνήεντος κατὰ τὸ μέσον οὐ ποιοῦντος συλλαβήν, οἷον πλέοντος πλείοντος, ἐμέο ἐμεῖο. τὸ δὲ πάθος Ἰωνικόν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 172 | Εἵνεκα · γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἕνεκα, ἐπλεόνασε δὲ τὸ ι διὰ τὸ μέτρον. καὶ εἰς τὸ Οὕνεκα. Γεωργίου |
| ε 173 | Εἰνοσίφυλλον · παρὰ τὴν ἔνοσιν, ὃ σημαίνει τὴν κίνησιν, καὶ τὸ φύλλον γέγονεν ἐνοσίφυλλος, οἱονεὶ ὁ κινῶν τὰ φύλλα, καὶ προσθέσει τοῦ ι εἰνοσίφυλλος |
| ε 174 | Εἴξας ·. ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴκω εἴξω γέγονεν εἶξα ὁ πρῶτος ἀόριστος καὶ ἡ μετοχὴ εἴξας. Γεωργίου |
| ε 175 | Εἴξασιν · ἀντὶ τοῦ ἐοίκασι παρὰ Ἀττικοῖς, ὥσπερ. ἴσως τῇ Βοιωτῶν διαλέκτῳ ἐσχημάτισται· οὗτοι γὰρ τὸ κ εἰς τὸ ξ μετατρέπουσιν. οὕτως ἔχει καὶ τὸ δ οἳ δ’ ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα“ ἀντὶ τοῦ ἷκον δευτέρου ἀορίστου καὶ τὸ κ ἀπαιτοῦντος. Ὁμήρου |
| ε 176 | Εἷο ·. ἔστι γὰρ ἐμοῦ σοῦ οὗ, καὶ αὗται αἱ γενικαὶ γίνονται κατὰ διάλυσιν ἐμέο σέο ἕο· καὶ ἐπειδὴ αἱ διαλελυμέναι γενικαὶ οὐδέποτε τὰ δύο φωνήεντα ἔχουσι μακρὰ ἢ βραχέα, ἀλλὰ τὸ ἓν μακρὸν καὶ τὸ ἓν βραχύ· Πριαμείδεω, Πηλείδεω, Ὠκεανοῖο, ποταμοῖο· τούτου χάριν ἐπλεόνασεν τὸ ι ποιητικῶς καὶ ἐγένετο ἐμεῖο σεῖο εἷο |
| ε 177 | Εἷον · εἰς τὸ Λευχειμονείτω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 178 | Εἴπαισαν · παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, ὁ μέλλων ἔψω, ὁ ἀόριστος εἶπα καὶ ἡ μετοχὴ εἴπας καὶ τὸ εὐκτικὸν εἴπαιμι, τὸ δεύτερον εἴπαις καὶ τὸ τρίτον εἴπαι καὶ Ἀττικῇ ἐπεκτάσει εἰπαίη· καὶ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων ὅτι πᾶν τρίτον πρόσωπον εἰς η λῆγον προσθέσει τοῦ ς ποιεῖ τὸ δεύτερον καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ν ποιεῖ τὸ πρῶτον, γίνεται οὖν ἐξ αὐτοῦ εἰπαίην καὶ τὸ πληθυντικὸν εἰπαίημεν, τὸ τρίτον εἰπαίησαν καὶ συγκοπῇ εἴπαισαν |
| ε 179 | Εἶπον · ῥῆμα προστακτικόν· τὸ θέμα ἔπω, τὸ λέγω, ὁ ἀόριστος εἶπα καὶ ἔστι σεσημειωμένον, τὸ τρίτον εἶπε, τὸ προστακτικὸν εἶπον εἴπατε εἰπάτωσαν οἱ Ἰουδαῖοι.“ |
| ε 180 | Εἶρα · ἡ ἐκκλησία· παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω. Γεωργίου |
| ε 181 | Εἰραφιώτης ·. ἀπὸ τοῦ ἐρράφθαι γέγονεν ἐρραφιώτης καὶ εἰραφιώτης προσελθόντος τοῦ ι καὶ ἀποβληθέντος τοῦ ἐνὸς ρ. εἰραφιώτης δὲ λέγεται ὁ Διόνυσος ἀπὸ τοῦ ἐρράφθαι ἐν τῷ μηρῷ τοῦ Διός· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρέφεσθαι τοῦ σημαίνοντος τὸ στεφανοῦσθαι γέγονεν εἰραφιώτης πλεονασμῷ τοῦ ι · ἢ παρὰ τὸ ἔριφος, καὶ γὰρ ὑπὸ ἐρίφων φασὶν ἀνατραφῆναι τὸν Διόνυσον· ἢ παρὰ τὸ ἐρίῳ αὐτὸν πλέκεσθαι. Γεωργίου |
| ε 182 | Εἰραφιώτης · ἀπὸ τοῦ ἐρράφθαι γέγονεν ἐρραφιώτης καὶ τροπῇ τοῦ ἑνὸς συμφώνου ἤτοι τοῦ ρ εἰς ι εἰραφιώτης, ὡς κέρρω κείρω καὶ φθέρρω φθείρω καὶ λέββω λείβω καὶ ἔμμι εἰμί. Γεωργίου |
| ε 183 | Εἴργω · κωλύω· ἀπὸ τοῦ ἀργεῖν. ἀπὸ τοῦ ἐέργω γέγονε κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον. καὶ εἰς τὸ Ἄρκιος καὶ Ἅρκυον καὶ Ἅρκυς καὶ Ἑκάεργος καὶ Ὅρκος καὶ Ἕλκω |
| ε 184 | Εἴρειν · εἰς τὸ Ἔρως καὶ Ἶρις καὶ Ἱρός |
| ε 185 | Εἴρερος θ · ἡ δουλεία· παρὰ τὸ ἔρρειν καὶ φθείρεσθαι τοὺς ἐν αὐτῇ κάμνοντας. Γεωργίου |
| ε 186 | Εἰρεσία · σημαίνει τὴν κωπηλασίαν· παρὰ τὸ ἐρέτης ἐρεσία καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰρεσία. Σελεύκου |
| ε 187 | Εἰρεσιώνη · κλάδος εὐμεγέθης ἔχων ἐξ ἐρεῶν λευκῶν στεμμάτων κολλύρας καὶ ἰσχάδας καὶ τῶν καθαρῶν ἀκροδρύων ὁρμαθούς· καλεῖται δὲ οὕτως ἀπὸ τοῦ τοῖς κλάδοις ἐνεῖρχθαι τὰ ἐξ αὐτῆς κρεμάμενα, ἢ ἀπὸ τῶν στεμμάτων· στέμματα γὰρ τὰ ἔρια λέγουσιν Ἀττικοί. Λυκοῦργος δέ φησιν ἀφορίας γενομένης Ἀθηναίοις τοῦτο ἐπιτελεσθῆναι κατὰ χρησμὸν οἱονεὶ ἱκετηρίαν Ἀπόλλωνι |
| ε 188 | Ἔιρεψα Α · ἐρέφω, τὸ στεφανῶ. Ἰωνικῶς ἤρεψα καὶ ἔρεψα |
| ε 189 | Εἰρήνη · παρὰ τὸ εἴρειν καὶ λέγειν ἐν αὐτῇ, εἴπερ Ἄρης, ὁ πόλεμος, κατὰ στέρησιν τῆς ῥήσεως λέγεται. ἢ παρὰ τὸ εἴρω, ὅ ἐστι διαλέγομαι, καὶ τὸν εἰρήσω μέλλοντα. ἢ διὰ τὸ ἠρεμεῖν τὸν νοῦν |
| ε 190 | Εἰρῆσθαι ·. ἐκ τοῦ ἐρῶ ἐρήσω, ὁ παρακείμενος εἴρηκα, ὁ παθητικὸς εἴρησμαι, τὸ δεύτερον εἴρησαι, τὸ τρίτον εἴρησται καὶ τὸ ἀπαρέμφατον εἰρῆσθαι. Γεωργίου |
| ε 191 | Εἴρια ·. ἀπὸ τοῦ ἔριον γέγονεν εἴρια κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι |
| ε 192 | Εἰροκόμος Γ ·. ἐκ τοῦ εἶρος, ὃ σημαίνει τὸ ἔριον· δ ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα“. γίνεται ἐκ τοῦ ἔρρω, τὸ κάμνω, ἔρρος καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ι εἶρος, τὸ μετὰ ταλαιπωρίας ἐργαζόμενον. τὰ δὲ ἀπὸ ῥημάτων παρηγμένα σύνθετα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· εἰ δὲ ἀπὸ ὀνόματος, προπαροξύνεται· οἷον ἱπποκόμος εἰροκόμος. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ εἶρος καὶ τοῦ κομῶ, τὸ ἐπιμελοῦμαι· ἡ τῶν ἐρίων ἐπιμελουμένη |
| ε 193 | Εἴρονα · εἰς τὸ Εἰρωνεύεσθαι |
| ε 194 | Εἰροπόκος ·. παρὰ τὸ ἔριον καὶ τὸ πέκω, τὸ ξαίνω, γέγονεν ἐριοπόκος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ συγκοπῇ εἰροπόκος |
| ε 195 | Εἶρος · εἰς τὸ Εἰροκόμος καὶ Εἰρωνεύεσθαι |
| ε 196 | Εἴρσω · εἰς τὸ Ἐνέρσει. Ὁμήρου |
| ε 197 | Εἰρύσασθαι Α · μέσου ἀορίστου πρώτου παθητικὸν ἀπαρέμφατον. τὸ θέμα ἐρύω, ἐρύσασθαι καὶ Ἰωνικῶς πλεονασμῷ εἰρύσασθαι. δεῖ γινώσκειν ὅτι ὥσπερ γέγονε τὸ ἀρτύω ἐκ τοῦ ἀρτῶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ καὶ ἀπὸ τοῦ μνῶ μνύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ η μηνύω, οὕτως καὶ τὸ ἐρύω παρὰ τὸ ῥῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἰσχύω, ἐπενθέσει τοῦ υ ῥύω καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε ἐρύω, οἷον δυνάμει ἑλκύω. ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἐρύω ἐρύσω ἐρύσασθαι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰρύσασθαι |
| ε 198 | Εἰρύω · τὸ βιαίως ἐνεργῶ· ἀπὸ τοῦ. Φ ἔργαθε γὰρ λαόσ“ τὸ παράγωγον |
| ε 199 | Εἷρψεν · εἰς τὸ Ἐξεῖρψεν. Γεωργίου |
| ε 200 | Εἴρω · ὃ σημαίνει τὸ λέγω, ἀπὸ τοῦ μέλλοντος ἐρῶ γέγονεν. καὶ εἰς τὸ Ἐνείρω καὶ Ἐνέρσει καὶ Ἔρεθε καὶ Ἔρις καὶ Θερμός καὶ Κειρίον καὶ Μειράκιον καὶ Ὅρμος καὶ Σειληνός καὶ Σειρά καὶ Σειρήν καὶ Σείριος καὶ Τείρεα καὶ Τέρας. Γεωργίου |
| ε 201 | Εἵρω · ὅτε μὲν ψιλοῦται, σημαίνει τὸ λέγω· ὅτε δὲ δασύνεται, σημαίνει τὸ συνάπτω |
| ε 202 | Εἰρωνεύεσθαι · ψευδολογεῖν, χλευάζειν, ὑποκρίνεσθαι· παρὰ τὸ εἴρων εἴρωνος εἰρωνεύω. τὸ δὲ εἴρων παρὰ τὸ εἴρω, ὃ σημαίνει τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ Ἶρος, ὃ σημαίνει τὸν φλύαρον, ς Ἶρον δὲ ἐκίκλησκον ἅπαντεσ“. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| ε 203 | Εἴς · πρόθεσις· εἰς τὸ Πρός ῥα |
| ε 204 | Εἷς Β · περισπᾶται· τὰ εἰς εις ὀνόματα κοινολεκτούμενα ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν ἀποστρέφονται τὴν ὀξεῖαν τάσιν. ὀνόματα“ εἶπε διὰ τὰς μετοχάς, οἷον τυφθείς. κοινολεκτούμενα“ εἶπεν διὰ τὸ εὐγενής καὶ εὐσεβής· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσιν. ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμόν“ διὰ τὸ κτείς κτενός. ὀξύνεσθαι οὐκ ὤφειλε διὰ τὸν κανόνα τοῦτον· βαρύνεσθαι οὐκ ὤφειλε, διότι τὰ μονοσύλλαβα ἢ ὀξύνονται ἢ περισπῶνται, οὐδέποτε δὲ βαρύνονται· ἐξ ἀνάγκης περιεσπάσθη. γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἕσιν καὶ ἄφεσιν, τὸ ἀπολελυμένον καὶ μεμονωμένον. ὁ κανὼν τὰ εἰς εις ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν διὰ τοῦ ντ κλίνεται, χαρίεις χαρίεντοσ“· τὸ δὲ εἷς ὡς μονοσύλλαβον οὐκ ἐκλίθη διὰ τοῦ ντ ἀλλὰ διὰ τοῦ ν μόνου, εἷς ἑνός. καὶ ἄλλως. τὰ εἰς εις μονοσύλλαβα ὀνόματα ἔχοντα οὐδετέρου παρασχηματισμὸν διὰ τοῦ ντ κλίνεται· ἢ τὰ εἰς εις μονοσύλλαβα ὀνόματα ἀρσενικὰ διὰ τοῦ νος κλίνεται, οἷον κτείς κτενός, εἷς ἑνός, δείς δενός, ὅπερ ἰσοδυναμεῖ τῷ τίς· ὅπερ μετὰ τῆς οὔ οὐδείς καὶ μετὰ τῆς μή μηδείς. πρόσκειται μονοσύλλαβα“ διὰ τὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβήν, οἷον χαρίεις χαρίεντος. πρόσκειται ὀνόματα“ διὰ τὰς μονοσυλλάβους μετοχάς· αὗται γὰρ διὰ τοῦ ντ κλίνονται, οἷον θείς θέντος, εἵς ἕντος, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀφείς ἀφέντος, ὁ ἀπολύσας. πρόσκειται ἀρσενικά“ διὰ τὸ κλείς κλειδός θηλυκόν. ὁ εἷς καὶ τὸ θηλυκὸν ἀπέλειψεν. δύο γὰρ κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι. ὁ μὲν εἷς λέγει ὅτι οἱ ἀριθμοὶ κοινοὶ θέλουσιν εἶναι, οἷον οἱ δύο καὶ αἱ δύο, οἱ τρεῖς καὶ αἱ τρεῖς· ἢ οὕτως, τὰ ἀριθμητικὰ ὀνόματα κοινά εἰσιν τῷ γένει καὶ ὁμοφωνοῦσι τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς, οἷον οἱ πέντε καὶ αἱ πέντε, οἱ ἑπτά καὶ αἱ ἑπτά. οὕτως ὤφειλε καὶ τὸ θηλυκὸν ὁμοφωνῆσαι τῷ ἀρσενικῷ. ὁ δὲ ἕτερος λέγει ὅτι πᾶσα γενικὴ διὰ τοῦ ντ κλινομένη τὸ τέλος τῆς γενικῆς τρέπουσα εἰς σα τὸ θηλυκὸν ποιεῖ καὶ τὴν παραλήγουσαν θέσει μακρὰν ποιοῦσαν ἐπ’ ὀνομάτων, οἷον χαρίεντος χαρίεσσα. εἷς ἕντος ὤφειλεν εἶναι τὸ θηλυκὸν ἕσσα. τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, τοῦ μὲν ἀπαιτοῦντος ὁμοφωνῆσαι τῷ ἀρσενικῷ τοῦ δὲ κατὰ παρασχηματισμὸν ἕσσα, ἀπέλειψεν καὶ ἐγένετο ὡς ἀπὸ τοῦ ἴος ἀρσενικοῦ, ὃ σημαίνει τὸν μόνον, καὶ ὁ ποιητής Ζ οἱ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω“, τὸ θηλυκὸν ἴα καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μία. κλίνεται δὲ ἡ μία τῆς μιᾶς, καὶ λέγει ὁ κανὼν περὶ τὸν τόνον· τὸ γὰρ μιᾶς καὶ ἰᾶς Ἰωνικὴν ἔχει τάσιν“, ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων· ἐπὶ τῶν εἰς α βραχυκαταλήκτων εἰώθασιν οἱ Ἴωνες βαρύνειν τὰς λέξεις ὡς καὶ ἡμεῖς, οἷον ἄγυια ὄργυια Πλάταια Θέσπεια· ὅταν δὲ γένηται ἡ τελευταία συλλαβὴ μακρά, Ἰωνικῷ ἔθει καταβιβάζεται ὁ τόνος, οἷον ἀγυιά ὀργυιά θεσπεσιά. τοῦτο οὖν ἐστιν τὸ εἰρημένον τῷ τεχνικῷ τὸ γὰρ μιᾶς καὶ ἰᾶσ“. ἐπειδὴ οὖν τὸ ἴα καὶ μία ἐν τῇ γενικῇ καὶ δοτικῇ μακροκαταληκτεῖ, τούτου χάριν τῷ Ἰωνικῷ ἔθει κατεβίβασε τὸν τόνον καὶ περιεσπάσθη, οἷον ἰᾶς ἰᾷ, μιᾶς μιᾷ· ὅθεν καὶ ἡ αἰτιατική, ἐπειδὴ οὐκ ἐγένετο μακροκατάληκτος, οὐ κατεβίβασε τὸν τόνον, ἀλλὰ παρώξυνται ὁμοίως τῇ εὐθείᾳ, οἷον ἴαν καὶ μίαν. κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει τὸ εἷς τοῦ οὐδείς; κατὰ δ· πρῶτον ὅτι τὸ μὲν εἷς δασύνεται καὶ περισπᾶται, τὸ δὲ οὐδείς οὔτε δασύνεται οὔτε περισπᾶται· δεύτερον ὅτι τὸ μὲν εἷς ἀριθμητικόν ἐστι, τὸ δὲ οὐδείς ἀόριστον· τρίτον ὅτι τὸ μὲν εἷς οὔτε δυϊκὸν ἔχει οὔτε πληθυντικόν, τὸ δὲ οὐδείς ἔχει καὶ δυϊκὸν καὶ πληθυντικόν, οἱ οὐδένες τῶν οὐδένων· τέταρτον ὅτι τὸ μὲν εἷς καὶ τὸ θηλυκὸν μία, τὸ δὲ οὐδείς ὁμοφώνως, ἡ οὐδείς γάρ. Γεωργίου |
| ε 205 | Εἶς · τὸ δεύτερον· τὸ πρῶτον εἶμι, τὸ τρίτον εἶσι. Γεωργίου |
| ε 206 | Εἰσάμενος ·. ἀπὸ τοῦ εἴδω τοῦ σημαίνοντος τὸ ὁμοιῶ γέγονεν εἴσω, εἶσα, εἰσάμην καὶ εἰσάμενος ἡ μετοχή |
| ε 207 | Εἴσατο Β · ἔδοξεν, ἐφάνη. ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ φαίνομαι· Α τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι“· ὁ μέλλων εἴσω, ὁ ἀόριστος εἶσα, εἰσάμην καὶ τὸ εὐκτικὸν εἰσαίμην εἴσαιο εἴσαιτο |
| ε 208 | Εἷσεν · σημαίνει τὸ ἐκάθισεν, καὶ μετὰ τῆς κατά προθέσεως καὶ τοῦ δέ κατὰ δ’ εἷσεν, κὰδ δ’ εἷσεν“ |
| ε 209 | Εἴσῃ · γνώσῃ, μαθήσῃ· παρὰ τὸ εἴδω, ὃ σημαίνει τὸ γινώσκω. σημαίνει δὲ τὸ εἴδω ἑπτά· εἴδω τὸ γινώσκω, β μάλα δ’ εἴσεαι αὐτόσ“, συντάσσεται μετὰ πτώσεως αἰτιατικῆς· εἴδω τὸ ὁμοιῶ, συντάσσεται μετὰ δοτικῆς· εἴδω τὸ θεωρῶ, συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς· εἴδω τὸ διέρχομαι, Δ διαπρὸ δὲ εἴσατο“, συντάσσεται μετὰ γενικῆς· εἴδω τὸ δοκῶ, θ εἴσατ’ ἴμεν ἐς Λῆμνον“, μετὰ αἰτιατικῆς· εἴδω τὸ φαίνομαι, αἰτιατικῇ· εἴδω τὸ ὁρμῶ, γενικῇ ὡς τὸ Μ εἴσατο γὰρ νηῶν ἐπ’ ἀριστερά“ |
| ε 210 | Εἰσήρρησεν · εἰσεφθάρη, εἰσεπήδησεν, εἰσῆλθεν |
| ε 211 | Εἶσι Β ·. ἐκ τοῦ εἶμι· τοῦτο παρὰ τὸ εἴω, τὸ πορεύομαι· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἔω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴω καὶ ἐξ αὐτοῦ εἴωμι καὶ συγκοπῇ εἶμι· σημαίνει δὲ τὸ πορεύομαι. καὶ τὰ μὲν ἑνικὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, τὰ δὲ πληθυντικὰ διὰ τοῦ ι. ἀπὸ τοῦ ἴμεν τοῦ διὰ τοῦ ι τὸ ἀπαρέμφατον ἴμεναι. ὁ κανών· ἄλλως τε καὶ πᾶν πληθυντικὸν ἐνεργητικὸν ἐνεστῶτος χρόνου τροπῇ τῆς μεν εἰς ναι τὸ ἀπαρέμφατον ποιεῖ“. καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴμεν, Α οἴκαδ’ ἴμεν σὺν νηυσὶ κορωνίσιν“. καὶ εἰς τὸ Εἶς. Εὐλογίου. Ὁμήρου |
| ε 212 | Ἐΐσκω Γ ·. ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέλλων εἴσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ εἴσκω καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, ἐπειδὴ τὸ κ οὐκ ἔστι χαρακτηριστικὸν βαρυτόνου μέλλοντος. βαρυτόνου μέλλοντοσ“ εἶπε διὰ τὸ πλακῶ. καὶ ἐν διαλύσει ἐΐσκω. τὸ ι ι. διὰ τί; τὰ εἰς σκω λήγοντα ῥήματα κοινολεκτούμενα οὐ θέλουσιν ἔχειν ἐν τῇ παραληγούσῃ τὴν ει δίφθογγον ἐκφωνουμένην σὺν τῷ ε. μέλλοντα οὐκ ἔχει. Ὁμήρου |
| ε 213 | Εἰσόκεν Β ·. ἐκ τῆς εἴς προθέσεως καὶ τοῦ ὅ ἄρθρου ἀναφορικοῦ καὶ τοῦ κέν συνδέσμου· ἔστι δὲ ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. καὶ ἀποροῦσί τινες ὅτι τὸ εἰσόκεν ἐν συνθέσει ἐστὶν ἢ ἐν παραθέσει; καὶ λέγομεν ὅτι ἐν παραθέσει· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων ὅτι τὰ εἰς ε λήγοντα ἐπιρρήματα χρονικὰ θέλουσιν ἔχειν πρὸ τοῦ ε τὸ τ ἐνίοτε ἑκάστοτε ἄλλοτε, καὶ ὅτι οὐδέποτε ὁ κέν σύνδεσμος κατ’ ἀρχὴν συντίθεται. ἔνιοι δὲ λέγουσιν ὅτι ἐν συνθέσει ἐστίν· οὐδέποτε γὰρ τοῦτο τὸ ἐπίρρημα χωρὶς τοῦ κέν συνδέσμου παρὰ τῷ ποιητῇ παραλαμβάνεται, Η εἰσόκεν ἢ ὑμεῖς Τροίην εὔπυργον ἕλοιτε“ καὶ Γ εἰσόκεν ἢ ἄλοχον ποιήσεται“. ἔστι δὲ εἰπεῖν ὅτι αἱ προθέσεις παρατιθέμεναι τοῖς ὀνόμασιν ἔννοιαν ἔχουσαι τοπικὴν ποιοῦσιν τοπικὰς σχέσεις, οἷον οἴκου ἐξ οἴκου, οἶκον εἰς οἶκον· τὸν αὐτὸν τρόπον τὰ ἄρθρα τὰ σημαίνοντα τὴν ἀναφοράν· ἡ δὲ ἀναφορὰ ἐν τῷ χρόνῳ οὖσα καὶ λαβοῦσα τὴν παράθεσιν τῆς προθέσεως ποιεῖ σχέσιν χρονικήν, οὗ ἐξ οὗ, ᾧ ἐν ᾧ. ὃν οὖν τρόπον τὸ ἐξ οἴκου, ὅτε ἀποστῇ τῆς προθέσεως, οὐκ ἔτι σχέσιν τοπικὴν σημαίνει, ὁμοίως καὶ τὸ εἰς οἶκον, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ τὸ εἰσόκεν, ἐὰν ἀποστῇ τὸ ἕτερον τοῦ ἑτέρου, ἐκστήσεται καὶ τὸ σημαινόμενον |
| ε 214 | Εἰσπνήλας · εἰς τὸ Ἀΐτης. Γεωργίου |
| ε 215 | Εἱστήκειν ·. ὑπερσυντέλικός ἐστιν ἐνεργητικός. ἐπλεόνασεν δὲ τὸ ι διὰ τοιαύτην αἰτίαν· ἔστιν ὁ ἐνεστὼς ἑστήκω ἑστήκεις ἑστήκει, ἐξ οὗ ὁ ἑστήξω μέλλων· εἰ ἐγένετο οὖν ὁ ὑπερσυντέλικος ἑστήκειν ἑστήκεις ἑστήκει, ἔμελλε συνεμπίπτειν κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον τῷ δευτέρῳ καὶ τρίτῳ προσώπῳ τοῦ ἐνεστῶτος, φημὶ δὴ τὸ ἑστήκεις ἑστήκει τοῦτο τὸ ἀπὸ τοῦ ἑστήκω· τούτου οὖν χάριν προσλαμβάνει τὸ ι καὶ γίνεται εἱστήκειν εἱστήκεις εἱστήκει |
| ε 216 | Εἰσφορά · εἰς τὸ Ἀποφορά. Ὁμήρου |
| ε 217 | Εἴσω ·. ἐκ τῆς εἴς προθέσεως, ὡς παρὰ τὸ ἔξ ἔξω· καὶ ἔς Ἀττικῶς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἔσω. ἢ ὡς ἀπὸ τῆς ἔξ προθέσεως γέγονεν ἔξω καὶ ἀπὸ τῆς πρός πρόσω, οὕτως καὶ ἀπὸ τῆς εἴς εἴσω. καὶ εἰς τὸ Ἤιδει. Γεωργίου |
| ε 218 | Εἶτα · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δή γέγονε δῆτα, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ εἴ γέγονεν εἶτα· ἔστι δὲ ἐπίρρημα τάξεως |
| ε 219 | Εἶτα · ἐπίρρημα τάξεως· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ εἴ διαζευκτικοῦ ἐπεκτάσει τῆς τα συλλαβῆς, ὥσπερ καὶ παρὰ τοῦ δή παραπληρωματικοῦ συνδέσμου γίνεται δῆτα |
| ε 220 | Ἔστω Β ·. προστακτικὸν ἐκ τοῦ εἰμί, τὸ ὑπάρχω· ὁ παρατακτικὸς ἦν, ἡ μετοχὴ εἴς ἔντος καὶ τὸ προστακτικὸν ἔθι, τὸ τρίτον ἔτω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔστω, εἷς κοίρανος ἔστω εἷς βασιλεύσ“. κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει ὁ εἷς τοῦ οὐδείς ἐγράφη εἰς τὸ Εἷς |
| ε 221 | Εἶχον · εἰς τὸ Εἰμί |
| ε 222 | εἴομεν ·. γράφεται καὶ διὰ διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ι · τὸ μὲν γὰρ διὰ τοῦ ι τούτου ὁ δεύτερος ἀόριστος ἴον· τὸ ι ι. ἔτι δὲ ἀπὸ μὲν βαρυτόνων τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν ἴω, τὸ πληθυντικὸν ἐὰν ἴωμεν, καὶ ποιητικῶς ἴομεν. τὸ ο μικρόν. διὰ τί; καὶ λέγομεν ὅτι σχῆμά ἐστι Κορίνθιον. ζήτει καὶ εἰς τὸ Ἀμφιέσοιτο καὶ Ἀπρόσιτον καὶ Ἤϊε καὶ Ἰών |
| ε 223 | Εἴωθα · διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἔωθα· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ εἴωθα ἔωθα λέγουσι. γίνεται παρὰ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι, ὁ μέσος παρακείμενος εἶθα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω εἴωθα καὶ συναρχομένως ἔωθα καὶ ἡ μετοχὴ ὁ εἰωθώς· ὁ ἐνεργητικός τε καὶ μέσος παρακείμενος τρέπων τὸ α “. καὶ εἰς τὸ Ἀπαιωρήσας |
| ε 224 | Εἰῶσιν Β ·. ῥῆμα· τὸ ει δίφθογγον πλεονασμῷ. ἔστιν ἐῶ, τὸ συγχωρῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἐάομεν ἐῶμεν, ἐάουσιν ἐῶσιν, πλεονασμῷ τοῦ ι εἰῶσιν. Σελεύκου |
| ε 225 | Ἑκάβη ·. ἡ ἕκαθεν βεβηκυῖα πρὸς τὸν ἄνδρα· ὁ γὰρ πατὴρ Δύμας ὁ Φρὺξ εἰς Ἴλιον Πριάμῳ ἐξέδοτο. ὅθεν καὶ Πρίαμος Φρυγίοις συμμαχεῖ· Γ ἤδη καὶ Φρυγίην εἰσήλυθον ἀμπελόεσσαν“. Ὁμήρου |
| ε 226 | Ἑκάεργος Α · παρὰ τὸ ἑκάς καὶ τὸ ἔργον. παρὰ τὸ ἕκαθεν εἴργειν τουτέστι κωλύειν. ἢ ὁ ἕκαθεν ἐργαζόμενος ἤγουν μαχόμενος· ἔργον γὰρ καλεῖται ἡ μάχη. τὰ παρὰ τὸ ἔργον συντεθειμένα ἅπαντα ὀξύνεται, οἷον ἱερουργός ὑπουργός ἀγαθοεργός, πλὴν τοῦ πανοῦργος καὶ κακοῦργος προπερισπωμένως· ἑκάεργος δὲ προπαροξύνεται |
| ε 227 | Ἐκαλινδοῦντο · ἐκυλίοντο· ἀπὸ τοῦ κυλινδῶ· τοῦτο παρὰ τὸ κυλίω καὶ Αἰολικῶς τροπῇ τοῦ υ εἰς η κηλινδῶ καὶ καλινδῶ. Σελεύκου |
| ε 228 | Ἑκαμήδη · ἡ τοῦ Νέστορος παλλακίς· ἀπὸ τοῦ ἕκαθεν βουλεύεσθαι τὰ κατὰ τοῦ Νέστορος· ἢ ἡ μηδὲν εἰκαῖον μηδομένη |
| ε 229 | Ἐκάπυσσεν · εἰς τὸ Κῆπος |
| ε 230 | Ἑκάς · εἰς τὸ Εἴκαθεν καὶ Ἑκηβόλος |
| ε 231 | Ἕκαστον Β · ἐπιμεριζόμενον· κλητικὴν οὐκ ἔχει. τὰ ἐπιμεριζόμενα κλητικὴν οὐκ ἔχουσιν· ἡ γὰρ κλητικὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον ἀπότασις, τὰ δὲ ἐπιμεριζόμενα πρὸς ἀπόν. ποσαχῶς τὰ ἐπιμεριζόμενα; τετραχῶς· εἷς ἐκ δύο, ὡς ἕτερος τῶν ὀφθαλμῶν· δύο καθ’ ἕνα, ὡς ἑκάτερος· εἷς ἐκ πολλῶν, ὡς ἄλλος· πολλοὶ καθ’ ἕνα, ὡς ἕκαστος. τί σημαίνει Γ ἕκαστοσ“; ἀντὶ τοῦ οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ βάρβαροι. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἐπιμεριζομένου. ἡ κλητική; οὐκ ἔχει. ἐγράφη ἄνω |
| ε 232 | Ἑκατηβελέταο Α ·. Αἰολικὴ γενική· παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἕμαι ἕσαι ἕσαι ἕται, ἕτης, καὶ μετὰ τοῦ βέλους βελέτης, καὶ μετὰ τῆς εκη ἑκηβελέτης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ατ ἑκατηβελέτης, ὁ τὰ βέλη μηκόθεν βάλλων |
| ε 233 | Ἑκάτην · τὴν Ἄρτεμιν, ἵν’ ᾖ ἕκαθεν τῶν ἀποθνησκόντων |
| ε 234 | Ἑκατόμβας Β ·. ἐκ τοῦ ἑκατόν καὶ τοῦ βοῦς βοός ἑκατόμβοος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἑκατομβόη, καὶ συγκοπῇ ἑκατόμβη· καὶ σημαίνει τὴν τελείαν θυσίαν. Σελεύκου |
| ε 235 | Ἑκατόν · ὡσανεὶ δέκατον ἥκειν ἀριθμόν, ἢ παρὰ τὸ ἑκάς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 236 | Ἐκ Βασάν · ὄνομα τόπου· ἔστι βῶ, τὸ βαίνω ἤγουν πορεύομαι· ἐκ τούτου βάσω ὁ μέλλων καὶ τὸ Βασάν ὄνομα βάρβαρον, ἐξ οὗ τόπου μετῆλθον |
| α 1325 | ἀπόγονος διαφέρει· ἔκγονος μὲν γάρ ἐστιν υἱός, ἔγγονος δὲ υἱὸς υἱοῦ, ἀπόγονος δὲ ὁ τῶν ἐγγόνων πάλιν υἱός |
| ε 237 | Ἔκδικος · σημαίνει τὸν ἐκδικητὴν καὶ τὸν ἔξω τοῦ δικαίου |
| ε 238 | Ἔκδικος · παρὰ τὸ ἔξω τοῦ δικαίου μὴ εἶναι |
| ε 239 | Ἐκεῖ ·. κατὰ ἀποκοπήν· τὸ κει δίφθογγον κατὰ διάλεκτον, ἐπεὶ οἱ Δωριεῖς ἐκῆνος λέγουσι διὰ τοῦ η ὡς πλεῖον πλῆον μεῖον μῆον. ἐκείνοθεν καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐκεῖθεν διὰ τί περισπᾶται; αἱ ἀποκοπαί, ἡνίκα φυλάττουσι τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν, οἷον δῶμα δῶ. καὶ εἰς τὸ Κεῖνος |
| ε 240 | Ἐκεχειρία · ἀνάπαυσις, ἀνοχή· κυρίως ἐπὶ πολέμου. παρὰ τὸ ἔχω ῥῆμα καὶ τὸ χείρ γίνεται ἐχεχειρία, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἐκεχειρία. συντάσσεται δὲ τὸ ἔχω μετὰ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς |
| ε 241 | Ἑκηβόλος Α · ὁ μακροβόλος καὶ πόρρωθεν βάλλων· τοῦτο ἐκ τοῦ ἑκάς καὶ τοῦ βάλλω ἑκαβόλος καὶ ἑκηβόλος. ἑκὰς δὲ σημαίνει τὸ πόρρω, παρὰ τὸ ἥκω, καὶ τὸ παραγίνομαι· πόρρωθεν γάρ τις παραγίνεται· ἐξ οὗ καὶ δασύνεται τὸ ἑκάς καὶ τὸ ἥκω |
| ε 242 | Ἐκίσσησεν ·. ἔστι κίω τὸ σημαῖνον τὸ πορεύομαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ κίσσα ὄρνις, ἡ εἰς πᾶν βρῶμα ἐπιπορευομένη, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα κισσῶ κισσᾷς· σημαίνει δὲ τὸ μεθ’ ἡδονῆς συλλαμβάνω· τὸν αὐτὸν τρόπον αἱ συλλαμβάνουσαι γυναῖκες πάντα ἐσθίουσιν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 243 | Ἐκίσσησε · τὸ θέμα κισσῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· σημαίνει δὲ τὸ μεθ’ ἡδονῆς συλλαμβάνω. γίνεται δὲ παρὰ τὸ κίσσα, ἐπειδὴ τὸ ὄρνεον λίχνον ἐστὶ καὶ πρὸς τὰς συνουσίας καταφερέστατον. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κίειν καὶ μετὰ σφοδρότητος σεύεσθαι πρὸς τὸ συνουσιάζειν. Γεωργίου |
| ε 244 | Ἑκκαίδεκα · ὁ ἀριθμὸς ὁ σύνθετος κ καὶ οὐ ξ · ἐτράπη γάρ, ὡς καὶ ἡ πρόθεσις, διὰ τὸ ἐπαγόμενον σύμφωνον |
| ε 245 | Ἐκκλησία συνόδου διαφέρει· ἐκκλησία μὲν γάρ ἐστιν, ἐν ᾗ ἄνδρες μόνον εἰσέρχονται διὰ βουλήν· σύνοδος δέ, ἐν ᾗ καὶ ἄνδρες καὶ γυναῖκες συνέρχονται διά τι |
| ε 246 | Ἐκκριθέν · εἰς τὸ Κρῖμα |
| ε 247 | Ἔκλαγξεν · εἰς τὸ Κλαγγηδόν. Ὁμήρου |
| ε 248 | Ἔκλαγξαν Α · ἐκ τοῦ κλάζω κλάξω, πλεονασμῷ τοῦ γ κλάγξω, ὥσπερ πλάζω πλάξω καὶ πλάγξω, λίζω λίξω καὶ λίγξω. εἴωθεν ὁ ποιητὴς ἐπὶ τῶν τοιούτων προσλαμβάνειν ἐπὶ τοῦ μέλλοντος τὸ γ |
| ε 249 | Ἐκμαγεῖον · ἐκτύπωμα καὶ ἐκσφράγισμα· ἐκ τοῦ ἐκμάσσω ῥήματος. Ὁμήρου |
| ε 250 | Ἔκηα Α · καίω, καύσω, ἔκαυσα κοινῶς, ἔκαα Ἀττικῶς, ἔκηα Ἰωνικῶς, ὥσπερ χέω, χεύσω κοινῶς, χεύω Ἰωνικῶς, χέω Ἀττικῶς, καὶ ὁ ἀόριστος ἔχευσα καὶ ἔχευα ἔχεα |
| ε 251 | Ἔκνη · εἰς τὸ Κονίη |
| ε 252 | Ἐκολῴα Β ·. ῥῆμα παρὰ τὸ κολωῶ· τὸ λω μέγα· ἐκ τοῦ κολῳός, Α κολῳὸν ἐλαύνετον“· ἐκ τοῦ κολοιός· θορυβῶδες γὰρ τὸ ζῶον. ἢ γίνεται παρὰ τὸ κλῶ, τὸ κράζω, κατὰ παραγωγὴν κλῳός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κολῳός. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 253 | Ἑκουσίως · παρὰ τὸ εἵκω, τὸ θέλω, ἡ μετοχὴ ἑκών ἑκόντος, τὸ θηλυκὸν ἑκοῦσα καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ὄνομα ἑκουσία. ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἑκουσίων καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐπίρρημα μεσότητος ἑκουσίως |
| ε 254 | Ἔκπαγλα Γ ·. κανών ἐστιν ὁ λέγων· ὅσα ἐν ὁμοφωνίᾳ καθέστηκεν πληθυντικῶν οὐδετέρων ὀνομάτων μετάγεται εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν |
| ε 255 | Ἔκπαγλον · παρὰ τὸ ἐκπλήσσω. Ὁμήρου |
| ε 256 | Ἐκπαγλότατε Α ·. ἐκ τοῦ πλήσσω ὁ μέλλων πλήξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπλαγον καὶ ἐν ὑπερθέσει ἔπαγλον, μετὰ τῆς ἔξ ἐξέπαγλον, συγκοπῇ ἔκπαγλον καὶ ὄνομα ἐξ αὐτοῦ ἔκπαγλος καὶ τὸ ὑπερθετικὸν ἐκπαγλότατε |
| ε 257 | Ἐκπάγλως Β ·. ἐκ τοῦ ἐκπλήσσομαι ῥήματος ὄνομα ἔκπλαγον καὶ ὑπερβιβασμῷ ἔκπαγλον καὶ ἐκπάγλως. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰδικοῦ. διαφέρει δὲ τὸ κατεπλάγην τοῦ κατεπλήγην, ὅτι τὸ μὲν κατεπλάγην ἐπὶ ψυχικῆς διαθέσεως λέγεται, τὸ δὲ κατεπλήγην ἐπὶ σώματος· ὁ μέντοι ποιητὴς διὰ τὸ μέτρον εἶπεν Γ κατεπλήγη φίλον ἦτορ“ |
| ε 258 | Ἐκπλαγότατε · ἐκ τοῦ ἐκπλήττω ἐκπλαγής, ἐκ τούτου ἔκπλαγος ἐκπλαγότερος καὶ ἐκπλαγότατος τὸ ὑπερθετικόν |
| ε 259 | Ἐκπέρσαι Α · ἐκ τοῦ πέρθω τὸ καταστρέφω |
| ε 260 | Ἔκπληξις · εἰς τὸ Ἐκπάγλως καὶ Φόβος |
| ε 261 | Ἐκποίητος · εἰς τὸ Ἀποκήρυκτος |
| ε 262 | Ἔκπυστα ·. ἔκπυστα ἐποίησε τὰ πραττόμενα“· ἀνεκλάλητα, ἀνεξάκουστα καὶ ἄρρητα. ἐκ τοῦ πεύθω, ὃ σημαίνει τὸ ἀκούω, γίνεται πυστά καὶ ἔκπυστα· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐξάγγελτα, ἔκδηλα καὶ ἐξάκουστα. συντάσσεται μετὰ γενικῆς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 263 | Ἐκσπάσας ·. τὸ ῥῆμα σπάω σπῶ, ὁ μέλλων σπάσω, ὁ ἀόριστος ἔσπασα, ἡ μετοχὴ σπάσας καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐκσπάσας. Φωτίου |
| ε 264 | Ἐκστῶσαν ·. ἀπὸ τοῦ στῶ στᾷς ἡ μετοχὴ στῶν καὶ τὸ θηλυκὸν στῶσα καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐκστῶσαν, ἤγουν ἔξω τῶν ὅρων στᾶσαν ἢ καταπλήττουσαν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 265 | Ἐκτῖλαι ·. ἔστι τείνω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς λλ γίνεται τίλλω ῥῆμα καὶ σημαίνει τὸ ξαίνω, καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐκτίλλω, ὁ μέλλων ἐκτιλῶ καὶ ὁ πρῶτος ἀόριστος ἐξέτιλα· μακρὸν τὸ ι · καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἐκτῖλαι· ὁ γὰρ ξαίνων τείνει. ἢ ὅτι κτίλος λέγεται ὁ κριός, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ῥῆμα κτίλλω καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ τίλλω, ἤγουν ἐκ μεταφορᾶς τῶν μαλλῶν τοῦ κριοῦ. Νικήτου |
| ε 266 | Ἐκτινάξας ·. παρὰ τὸ ἴς ἰνός, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἰνάσσω καὶ τινάσσω πλεονασμῷ τοῦ τ ὁ μέλλων τινάξω, ὁ ἀόριστος ἐτίναξα καὶ ἡ μετοχὴ τινάξας. καὶ ἔστιν ἀντὶ βραχείας κατὰ τοὺς Δωριεῖς· ἐκεῖνοι γὰρ τὰς εἰς ας μετοχὰς ἀντὶ βραχείας παραλαμβάνουσιν |
| ε 267 | Ἕκτωρ ·. παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, ὁ μέλλων ἕξω καὶ ἐξ αὐτοῦ Ἕκτωρ, ὁ τοὺς Τρῶας ἐπικρατῶν |
| ε 268 | Ἑκυρός Γ ·. ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ πρὸς ἑαυτὸν τὴν νύμφην ἄγειν· γίνεται ἐκ τοῦ δέχω δεχύω δεχυρός, ὡς ἴσχω ἰσχύω ἰσχυρός, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἑκυρός. ἢ παρὰ τὸ κύρω, τὸ ἐπιτυγχάνω, κυρός καὶ ἑκυρός. σημαίνει δὲ τὸν πενθερόν. καὶ τίς λέγεται πενθερός; ὁ τοῦ ἀνδρὸς ἢ τῆς νύμφης πατήρ |
| ε 269 | Ἐκφαντορία · ἐκ τοῦ ἐκφαίνειν. Φωτίου |
| ε 270 | Ἐκφοροῦντα ·. ἔστιν ἐκφέρω· ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐκφορά, καὶ ἐκ τούτου ῥῆμα ἐκφορῶ, ὁ παθητικὸς ἐκφοροῦμαι καὶ ἡ μετοχὴ τοῦ ἐνεργητικοῦ ἐνεστῶτοσ ἐκφορῶν ἐκφοροῦντος. Νικήτου Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 271 | Ἐκχεῶ ·. τὸ θέμα ἐκχέω, ὁ μέλλων ἐκχεύσω, καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐξέχεον, καὶ ὁ δεύτερος μέλλων ἐκχεῶ ἐκχεεῖς ἐκχεεῖ. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 272 | Ἑκών · εἰς τὸ Ἀέκοντας. Νικήτου |
| ε 273 | Ἐλαία ἐλάιας διαφέρει· ἐλαία μὲν γάρ ἐστιν αὐτὸ τὸ φυτόν, ἐλάιας δὲ ὁ τοῦ φυτοῦ καρπός |
| ε 274 | Ἔλαιον · παρὰ τὸ λεῖον λέαιον, τὸ λεαῖνον τὸ σῶμα, καὶ ἐν ὑπερθέσει ἔλαιον. ἢ παρὰ τὸ ἀλέαν, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν· ἐν γὰρ θερμοῖς τόποις τὸ φυτὸν χαίρει |
| ε 275 | Ἔλασσον · εἰς τὸ Ἀμείνων |
| ε 276 | Ἐλαύνω ·. παρὰ τὸ ἐλῶ ἐλαίνω ἐλαύνω |
| ε 277 | Ἔλαφος Γ · παρὰ τὸ ἕλκειν τοὺς ὄφεις· φασὶ γὰρ ὅτι παρερχόμενος καὶ τὸ κεράτιον αὐτοῦ προστρίψας τῷ φωλεῷ, λαμβάνοντες ἐκεῖνοι ἐκ τῆς ἀναθυμιάσεως τοῦ κέρατος ἐξέρχονται |
| ε 278 | Ἐλαφρός ·. παρὰ τὸ ἔλαφος ἐλαφηρός καὶ συγκοπῇ ἐλαφρός ἀπὸ τοῦ ζῴου |
| ε 279 | Ἐλάχεια · εἰς τὸ Λιγυφθόγγοισι |
| ε 280 | Ἔλδω · εἰς τὸ Ἐέλδωρ |
| ε 281 | Ἐλεαίρει Β ·. ὡς παρὰ τὸ ἔλπω ἐλπαίρω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐλπεαίρω καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἐλεπαίρω καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ γίνεται ἐλεφαίρω, τὸ ἀπατῶ, ὁ ἀόριστος ἐλέφηρα, ὁ μέσος ἐλεφηράμην καὶ Ψ ἐλεφηράμενοσ“, οὕτως καὶ τὸ ἐλεῶ ἐλεαίρω ἐλεαρῶ |
| ε 282 | ἐδέατρος διαφέρει· ἐλέατρος μὲν γάρ ἐστιν ὁ μάγειρος, παρὰ τοὺς ἐλεούς· ἐλεοί εἰσιν αἱ μαγειρικαὶ τράπεζαι χῆναι· ἐδέατρος δὲ ὁ προγεύστης, παρὰ τὰ ἐδέσματα |
| ε 283 | Ἔλεγος · ὁ θρῆνος· παρὰ τὸ εὖ λέγειν τοὺς θανόντας |
| ε 284 | Ἔλεγχος ·. παρὰ τὸ ἕλην ἔχειν ἤγουν φῶς. καὶ εἰς τὸ Μάρτυς |
| ε 285 | Ἑλεδώνη · εἶδος πολύποδος· ἔστι δὲ τὸ ελ περισσὸν· καλεῖται γὰρ ἐδώνη ἀπὸ τοῦ ἑαυτὴν ἔδειν, τουτέστιν ἐσθίειν· Ἡσίοδος ὅτ’ ἀνόστεος ὃν πόδα τένδει“ |
| ε 286 | Ἐλεεινός ·. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δέος γίνεται δεεινός καὶ κατὰ κρᾶσιν τοῦ ε καὶ τῆς ει διφθόγγου δεινός, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ἔλεος γίνεται ἐλεεινός, ὁ ἐλέους ἄξιος. καὶ εἰς τὸ Δεινός |
| ε 287 | Ἐλεηλάτει · ᾐχμαλώτευεν, ἐλῄστευεν, ἥρπαζεν· ἀπὸ θέματος τοῦ λεηλατῶ· τοῦτο παρὰ τὸ λεώς καὶ τὸ ἀτῶ· σημαίνει δὲ τὸ βλάπτω· γίνεται λεωατῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς η καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ λεηλατῶ, τὸ τὸν λεὼν βλάπτω |
| ε 288 | Ἐλελιξάμενος Β ·. ἐπιστραφείς· μετοχὴ ἐκ τοῦ ἐλελίσσω· τοῦτο ἐκ τοῦ εἱλῶ, τὸ συστρέφω, γίνεται κατὰ παραγωγὴν εἱλίσσω καὶ ἀφαιρέσει ἢ καὶ συστολῇ τοῦ ι ἑλίσσω, καὶ δασύνεται· καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν ἐλελίσσω ἐλέλιξα ἐλελιξάμην ἐλελιξάμενος |
| ε 289 | Ἑλένη ·. ἀπὸ τοῦ πολλοὺς ἕλκειν ἐν τῷ κάλλει αὐτῆς· ἢ παρὰ τὸ ἕλω, τὸ ἑλκύω, ἡ πρὸς τὸ ἴδιον κάλλος ἑλκύουσα τοὺς νέους ἀνθρώπους· ἢ παρὰ τὸ Ἑλλάς· ἢ παρὰ τὸ ἐν ἕλει γεγεννῆσθαι. δασύνεται. τὸ ε ἐπιφερομένου τοῦ λ ᾧ ὑποτέτακται τὸ ε ἢ τὸ ω ἢ τὸ υ δασύνεται· ἕλωρ, Β ἑλεόθρεπτον μεγάλοιο“. τὸ λε ψιλόν. τὰ διὰ τοῦ ενη θηλυκὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς μονογενῆ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται ἐπί τε βαρυτόνων καὶ ὀξυτόνων· ἐπὶ βαρυτόνων, οἷον ὠλένη, ὁ βραχίων, Κλυμένη· ἐπὶ ὀξυτόνων δὲ δεξαμενή εἰαμενή |
| ε 290 | Ἔλεος · εἰς τὸ Ἄχος |
| ε 291 | Ἐλεός · εἰς τὸ Κουλεός |
| ε 292 | Ἐλέπησεν · εἰς τὸ Ἔλεψε |
| ε 293 | Ἑλέπολις · σημαίνει τὸ μάγγανον καὶ τὴν κλίμακα. παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰς πόλεις· ἑλῶ γὰρ τὸ πορθῶ |
| ε 294 | Ἐλευθέρα · παρὰ τὸ ἐλεύθειν ὅπου ἐρᾷ. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 295 | Ἐλεύθερος · παρὰ τὸ ἔλευσις καὶ τὸ ἐρᾶν, ἐπεὶ ὅπου βούλεται ἄπεισιν |
| ε 296 | Ἐλεύθω · εἰς τὸ Εἰλείθυια καὶ Εἰλήλουθας |
| ε 297 | Ἐλευσίς · Ἐλευσίδος·. διὰ τὴν ἀπὸ Κρήτησ Δήμητρος ἔλευσιν· ἐκεῖ γὰρ εὗρε τὸν καρπὸν ἐκ Κρήτης ἐλθοῦσα |
| ε 298 | Ἐλεφαίρω ·. παρὰ τὸ ἔλπω ἐλπαίρω, εἶτα καὶ ἐλεφαίρω, τὸ ἐλπίσιν ἀπατᾶσθαι. καὶ εἰς τὸ Ἐλεαίρει |
| ε 299 | Ἐλέφας ·. ἐλέβας· ἐπιβαίνει γὰρ τῇ θηλείᾳ οὐκ ἐπὶ τῆς γῆς διὰ τὸν ὄγκον, ἀλλ’ ἐπὶ ὕδατος ἑλώδους, ὅπου νέμονται, καὶ γίνεται εἰκότως κοῦφος |
| ε 300 | Ἔλεψε Α ·. παρὰ τὸ λέπω, ἐξ οὗ καὶ λέπος καὶ λεπτός καὶ λέπυρον, τὸ τῶν καρύων ἔλυτρον· ἢ παρὰ τὸ λεπῶ πρώτης τῶν περισπωμένων ἐλέπησα καὶ τὸ τρίτον ἐλέπησεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η καὶ κράσει τοῦ πς εἰς ψ ἔλεψε |
| ε 301 | Ἕλη · εἰς τὸ Ἠέλιος καὶ Θειλόπεδον καὶ Σέλας |
| ε 302 | Ἐλήλυθα · εἴρηται παρὰ τὸ ἐλεύθω ἤλυθα καὶ κατὰ Ἀττικὴν πρόσθεσιν τῶν δύο στοιχείων τῆς ἀρχούσης ἐλήλυθα |
| ε 303 | Ἑλικάων Γ ·. δασύνεται· τὸ ε πρὸ τῆς λι συλλαβῆς δασύνεται, ἑλίσσω ἕλιξ. τὸ δὲ ἐλικμῶντο ψιλοῦται. Ἑλικάονος. ὁ κανών· τὰ εἰς ων καθαρὸν βαρύτονα διχρόνῳ ἐκτεταμένῳ παραληγόμενα τρέπουσι τὸ ω εἰς τὸ ο ἐπὶ τῆς γενικῆς Μαχάων Μαχάονοσ Ἱκετάων Ἱκετάονοσ. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 304 | Ἑλικτός ·. ἐκ τοῦ ἑλίσσω ἑλίξω ἑλικτός, ἐξ οὗ γράφεται διὰ τοῦ ι |
| ε 305 | Ἑλίκωπες Γ ·. ἡ εὐθεῖα ἑλίκωψ· ἐκ τοῦ Ἑλίκη, ὃ σημαίνει τὴν μεγάλην ἄρκτον, ὡς καὶ Ἄρατος Ἑλίκῃ γε μὲν ἄνδρες εἰν ἁλὶ τεκμαίροντεσ“. δύο δέ εἰσιν ἄρκτοι, καὶ ἡ μὲν μεγάλη καλεῖται Ἑλίκη, πρὸς ἣν ἀποβλέποντες καὶ ἀπευθύνοντες τὴν πορείαν ἐποιοῦντο, ὡς ἐκ τούτου κληθῆναι αὐτοὺς ἑλίκωπας· ἡ δὲ μικρὰ Κυνόσουρα |
| ε 306 | Ἑλικώπιδα Α · τὴν ἀξιοθέατον καὶ εὐμορφοτάτην, πρὸς ἣν πᾶς ἑλίσσει τοὺς ὦπας διὰ τὸ κάλλιστον εἶδος. ἢ μελανόφθαλμον· ἑλικὸν δὲ τὸ μέλαν κατὰ διάλεκτον. κλίνεται δὲ ὡς ἡ προφῆτις |
| ε 307 | Ἐλινύειν · ἀργεῖν, σχολάζειν· ὁ δὲ Ταραντῖνος τὸ ἡσυχάζειν· ὁ δὲ Ἱπποκράτης ἐμφαίνει λέγων . ἐλινύειν οὐ ξυμφέρει ἀλλὰ γυμνασίη“, δῆλον ὡς ἀντιδιαστέλλων τῇ κινήσει τὴν ἀργίαν. καὶ εἰς τὸ Ἐρινύς |
| ε 308 | Ἕλιξ · εἰς τὸ Ἰλιγγιᾶ |
| ε 309 | Ἑλίσσω · εἰς τὸ Ἀμφιελίσσας. Ὁμήρου |
| ε 310 | Ἑλκέμεν Β ·. ῥῆμα· καὶ τὰ εἰς ειν ἀπαρέμφατα οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ εμεν προφέρουσι. καὶ δασύνεται· τὸ γὰρ ε πρὸ τοῦ λ ἐπιφερομένου τοῦ κ ἢ τοῦ μ δασύνεται, οἷον ἕλκος ἕλμινς ἕλμινθος. ἕλκω, ὁ μέλλων ἕλξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος εἷλκον· συνάρχεται δὲ τῷ πρώτῳ ἀορίστῳ· καὶ Ἰωνικῶς Γ ἕλκε“ καὶ μετὰ τῆς ὑπό προθέσεως Ξ ὕφελκε“, καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον· πᾶς παρῳχημένος χρόνος τὸν προσγινόμενον αὐτῷ χρόνον κατὰ τὸ ἄρχον μέρος ἀποβαλὼν ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται. δασύνεται δὲ ἐκ τῆς συναλοιφῆς |
| π 4 | πληγὴ διαφέρει· ἕλκος μὲν γὰρ τὸ χρόνιον πάθος μόνον, ἐκ σιδήρου γινόμενον· ἔσθ’ ὅτε καὶ ἐκ ταὐτομάτου. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ διελκύσθαι τὴν σάρκα. ὠτειλὴ δὲ ἡ ἐκ τοῦ σύνεγγυς σιδήρου πληγή· τραῦμα δὲ τρῶσις σαρκὸς ὑπὸ σιδήρου γινομένη ἐφ’ ὑγιοῦς σώματος. πληγὴ δὲ ἡ ἐκ χειρὸς πλῆξις. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 311 | Ἑλκύω ·. ἐκ τοῦ ἕλκω. τὸ κυ ψιλόν· τὰ διὰ τοῦ υω ῥήματα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, πλὴν τοῦ οἴω, τὸ ὑπολαμβάνω, καὶ οἴω, τὸ κομίζω, καὶ οἰῶ, τὸ μονῶ. Φωτίου |
| ε 312 | Ἕλκω ·. τὸ ε ψιλόν. ἀδύνατον γάρ, ἔνθα ἀμετάβολον ἀφώνου προηγεῖται, πρὸ τοῦ ἀμεταβόλου τὴν οἷαν δήποτε δίφθογγον εὑρεθῆναι, οἷον ἐλπίς ἕρκος ἕρπης. σεσημείωται τὸ εἴργω, ὅπερ πάλαι οἱ ἀναλόγως κεχρημένοι κατὰ διάλυσιν εἶπον ἐέργω |
| ε 313 | Ἑλλάς · Ἑλλάδος· ἀπὸ Ἕλλης τῆς Ξούθου θυγατρός |
| ε 314 | Ἐλλέβορος · ἡ ἔλουσα βρῶσις ἤγουν θανατοῦσα |
| ε 315 | Ἐλλεδανός ·. παρὰ τὸ συνελεῖν τὰ δεσμούμενα |
| ε 316 | Ἑλοίμεθα ·. ῥῆμα εὐκτικὸν μέσου ἀορίστου δευτέρου· ἐκ τοῦ ἕλω. καὶ δασύνεται, ἐὰν σημαίνῃ τὸ λαμβάνω· εἰ δὲ σημαίνει τὸ φονεύω, ψιλοῦται παρὰ τῷ ποιητῇ. σημαίνει δὲ ἔλω ἐλῶ εἰλῶ, εἰ μέντοι περισπῷτο ὁ μέλλων, ὁ δεύτερος ἀόριστος εἷλον, ὁ μέσος εἱλόμην εἵλου εἵλετο |
| ε 317 | Ἕλος · εἰς τὸ Εἶλαρ |
| ε 318 | Ἔλουσα · εἰς τὸ Ἐλλέβορος |
| ε 319 | Ἐλπίς · παρὰ τὸ ἑλκίς ἐλπίς, ἡ παρέλκουσα ἡμᾶς εἰς χρόνον |
| ε 320 | Ἐλυμήνατο ·. ἀπὸ τοῦ λύμη γίνεται λυμαίνω λυμανῶ ἐλύμηνα καὶ ἐλυμήνατο, καὶ ἐξ αὐτοῦ λυμεών |
| ε 321 | Ἕλω · εἰς τὸ Γελῶ καὶ Ἐέλδωρ καὶ Ἑλοίμεθα καὶ Ἐναρίζοι καὶ Ἐρέτης καὶ Μελῳδός καὶ Τελεῖ |
| ε 322 | Ἑλῶ · εἰς τὸ Ἑλέπολις καὶ Οὐλομένην καὶ Τελεῖ |
| ε 323 | Ἑλώρια Α · ἐκ τοῦ ἕλω ἕλωρος τὸ ἑλώρια ἐκ τοῦ ῥῶ τὸ λαμβάνω |
| ε 324 | Ἔμβιοι · στερρόν τε τὸ πρέμνον ἔμβιοί τε αἱ ῥίζαι“· αἱ εἰς βάθος διϊκνούμεναι καὶ ἐμβεβηκυῖαι. παρὰ τὸ βῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ βαίνω |
| ε 325 | Ἔμβολος · ἐμβαίνει λαός |
| ε 326 | Ἐμβριμώμενοι · μετὰ αὐστηρότητος ἐπιτιμῶντες· ἀπὸ τοῦ ἐμβριμῶ, ἐξ οὗ βριμαίνει“, τὸ θυμοῦται, καὶ βριμαίνουσα“ ὀργιζομένη. καὶ εἰς τὸ Ὄβριμος |
| ε 327 | Ἐμβρόντητος · μαινόμενος, ἔκφρων, ἀνόητος· ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀπὸ ψόφου βροντῆς ἐξεστηκότων |
| ε 328 | Ἔμβρυον · παρὰ τὸ ἔσω βρύειν ἢ βρύχειν καὶ αὔξεσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἔσω εἶναι βροτοῦ βροτόν. ἢ παρὰ τὸ αἷμα καὶ τὸ βρῶ, τὸ ἐσθίω, γίνεται αἱμόβρυον καὶ ἔμβρυον. Γεωργίου |
| ε 329 | Ἔμεια · ἔστι τόπος πλησίον Μυκηνῶν· ἀπὸ τοῦ ἐμῶ Ἔμεια. Ἔμεια δὲ λέγεται, ἐπειδὴ ἐκεῖ ἤμεσεν ὁ Κέρβερος ἀνελθὼν ἐκ τοῦ Ἅιδου, ἢ ἐπειδὴ ὁ Θυέστης φαγὼν τὰ τέκνα αὑτοῦ ἐκεῖ ἤμεσεν. Ὁμήρου |
| ε 330 | Ἐμεῖο Γ · ἐκ τοῦ ἐμοῦ. ποίου εἴδους; πρωτοτύπου. κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει τὸ πρωτότυπον τοῦ παραγώγου; κατὰ γ· ὅτι τὸ μὲν ἐμοῦ τὸ πρωτότυπον καὶ γίνεται κατὰ διάλυσιν ἐμέο ἐμεῖο καὶ ἐμεῦ, τὸ δὲ παράγωγον οὐδαμῶς· καὶ ὅτι τὸ μὲν πρωτότυπον ἐγκλίνεται καὶ τὸ κατ’ ἀρχὴν φωνῆεν ἀποβάλλει, οἷον ἤκουσέ μου“, τὸ δὲ παράγωγον οὔτε ἐγκλίνεται οὔτε τὸ κατ’ ἀρχὴν φωνῆεν ἀποβάλλει. τὸ δὲ ἐμοῖο ἐκ τοῦ ἐμός ἐμοῦ· ἔστι δὲ ἡ ἀντωνυμία παράγωγος. ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; κτητικοῦ· σημαίνει δὲ καὶ κτήτορα καὶ κτήματα. διαλύσει τῆς ου διφθόγγου Ἰωνικῶς ἐμέο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἐμεῖο· ἐκ δὲ τοῦ ἐμέο συναιρέσει τοῦ εο εἰς τὴν ευ δίφθογγον ἐμεῦ, ἀποβολῇ τοῦ ε μεῦ, ὡς ἐν τῷ Γ κέκλυτέ μευ“· αἱ γὰρ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι ἐγκλίνονται |
| ε 331 | Ἔμεν · εἰς τὸ Ἴμεν |
| ε 332 | Ἐμήνυκα · εἰς τὸ Ὑπεμνήμυκε. Γεωργίου |
| ε 333 | Ἐμίχθη · ἀπὸ τοῦ μίσγω ἐστὶ καὶ μίξω καὶ ἐμίχθη ὁ πρῶτος παθητικὸς ἀόριστος |
| ε 334 | Ἐμμαπέως ·. παρὰ τὸ ἅμα ἔπει κατὰ μετάθεσιν καὶ πλεονασμόν. Ὁμήρου |
| ε 335 | Ἔμμεναι Β ·. ῥῆμα ἀπαρέμφατον ἐνεστῶτος· τὸ γὰρ ὑπάρχω σημαίνει, καὶ οἱ Δωριεῖς ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων. ὁ ἐνεστὼς εἰμί, ὁ παρατατικὸς ἦν, τὸ πληθυντικὸν ἦμεν ἀλλ’ ὅπερ ἦμεν“, ἡ μετοχὴ εἴς ἔντος, τὸ ἀπαρέμφατον εἶναι καὶ Δωρικῶς ἔμμεναι. καὶ εἰς τὸ Ἴμεν. Ὁμήρου |
| ε 336 | Ἔμμορε ·. παρὰ τὸ μορῶ, τὸ ἐπιτυγχάνω, μορήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔμμορον πλεονασμῷ τοῦ μ τὸ δεύτερον ἔμμορες, σὺ γὰρ καὶ Κύπριδος αἶσαν ἔμμορεσ“, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἔμμορον, οὐκ ἐμμόρασιν |
| ε 337 | Ἔμμορε Α · παρὰ τὸ μείρω μέμορα, μέμορας, μέμορε καὶ ἔμμορε |
| ε 338 | Ἐμπεδῶσαι · βεβαιῶσαι, ἐνισχῦσαι, ἀσφαλίσασθαι, ἑδραιῶσαι· καὶ ἔμπεδον τὸ ἑδραῖον καὶ βέβαιον· παρὰ γὰρ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, γίνεται ῥῆμα πεδῶ καὶ ἐμπεδῶ. τὸ δὲ πέδον παρὰ τὸ ἕω, τὸ καθέζομαι, γίνεται ἕδον καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πέδον· ἢ παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι. τὰ νενομισμένα τοῖς ἔργοις αὐτοῖς ἐμπεδῶσαι“ |
| ε 339 | Ἔμπεδον · παρὰ τὸ ἐν τῷ πέδῳ ἐρείδεσθαι, ἤγουν τῇ γῇ |
| ε 340 | Ἐμπείραμοι · παρὰ τὴν πεῖραν |
| ε 341 | Ἐμπειρικὸς λογικοῦ διαφέρει· ἐμπειρικός ἐστιν ὁ ἐκ συνηθείας τινὸς ἰατρεύων ἢ ἄλλο τι ποιῶν δίχα λόγου· λογικὸς δὲ ὁ μετὰ λόγου τὰς αἰτίας τῶν πραγμάτων ἀποδιδοὺς καὶ πληρῶν |
| ε 342 | Ἐμπίς · εἰς τὸ Ἀσπίς καὶ Θεοπροπέων |
| ε 343 | Ἔμπλαστρον · διὰ τὸ ἐν πλάτει τηρεῖν τὸν τόπον |
| ε 344 | Ἔμπλην · παρὰ τὸ πέλω, τὸ πλησιάζω, πλῶ καὶ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἔμπλην· Β Βοιωτοὶ δὲ ἔμπλην ἐπ’ ἀριστερὰ θωρήσσοντο“ |
| ε 345 | Ἔμπνουν · εἰς τὸ Αἰών |
| ε 346 | Ἔμπορος · ὁ πραγματευτής· καὶ ὁ τόπος αὐτὸς ἐμπορεῖον. τί λέγεται ἐμπορεῖον; ὁ καταβόλος, ἔνθα καταβάλλει τις τὴν ἰδίαν εὐπορίαν |
| ε 347 | Ἐμφαίνω · εἰς τὸ Ὑπεμφήνειεν. Νικήτου |
| ε 348 | Ἐμφοροῦν · ἤγουν τὸ πληροῦν. παρὰ τὸ ἐμφέρω γίνεται ἔμφορος, ὁ ἐν ἑαυτῷ φέρων τι· ἐξ αὐτοῦ ἐμφορῶ πρώτης συζυγίας, ἡ μετοχὴ ἐμφορῶν ἐμφοροῦντος καὶ τὸ οὐδέτερον ἐμφοροῦν. καὶ εἰς τὸ Πνευματέμφορος |
| ε 349 | Ἐμῶ · ἐκ τοῦ ἵημι, τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς εἷμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐμῶ |
| ε 350 | Ἐναβρύνεσθαι · μεγαλοφρονεῖν, καυχᾶσθαι· ἀπὸ τοῦ ἐναβρύνω· τοῦτο παρὰ τὸ ἁβρός, τὸ κοῦφος· τὸ δὲ ἁβρός παρὰ τὸ ἄβαρος κατὰ συγκοπήν. συντάσσεται πτώσει δοτικῆ |
| ε 351 | Ἐναίρω · εἰς τὸ Ἐναρίζοι |
| ε 352 | Ἐναλλάξ · εἰς τὸ Ὑπόδρα. Νικήτου |
| ε 353 | Ἐνανθρώπησις · παρὰ τὸ ἐνανθρωπῶ ἐνανθρωπήσω ἐνανθρώπησις· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἄνθρωπος ὅτε δέ ἐστι σύνθετον, τότε γίνεται ἐνανθρωπῶ· ὅτε δὲ ἁπλοῦν, τότε ἄνθρωπος ἀνθρωπίζω. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 354 | Ἐναντίος ·. διὰ τοῦ ι · τὰ διὰ τοῦ ιος ὀνόματα πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα καὶ ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ α μεθ’ ὃ ἐπάγονται δύο σύμφωνα ἢ καὶ πλείονα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ἀστεῖος Καδμεῖος, πλὴν τοῦ ἀντίος. καὶ εἰς τὸ Ἀντίος |
| ε 355 | Ἐναρίζοι Α ·. φονεύοι· παρὰ τὸ ἐναρίζω, καὶ τὸ εὐκτικὸν ἐναρίζοιμι· τὸ ἐναρίζω παρὰ τὸ ἐναίρω, τὸ φονεύω· τοῦτο παρὰ τὸ ἔνω, τὸ φονεύω, ὅθεν καὶ Ἐνυώ, ἡ πολεμικὴ θεός, καὶ Ἐνυάλιος· τὸ δὲ ἔνω παρὰ τὸ ἕλω, τὸ φονεύω, ἐξ οὗ καὶ εἷλεν καὶ ἀνεῖλεν· ἐναρίζει, σημαίνει γ ἡ λέξις· τὸ σκυλεύω καὶ τὸ φονεύω καὶ τὸ ὑπολαμβάνω. ἔναρα δὲ ἐκ τοῦ αἴρω, τὸ λαμβάνω, τὰ βασταζόμενα· ἢ παρὰ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, οἱονεὶ ἃ ἥρμοσται τῷ σώματι, ὡς ἐπὶ θώρακος καὶ περικεφαλαίας |
| ε 356 | Ἔνατος · πόθεν; παρὰ τὸ ἓν νέον αὐτὸν ἄγειν· ὃ γὰρ οὐχ εὕρηται ἐπὶ ἄλλου ἀριθμοῦ ἐπὶ τούτου θεωρεῖται· εἰς μονάδα γὰρ λήγει· ἐννάκις γὰρ ἐννέα ὀγδοήκοντα μία |
| ε 357 | Ἔναυλος · ἔμπνους· σημαίνει δὲ καὶ ῥοῦν καὶ χαράδραν καὶ χειμάρρουν καὶ ἐναυλιζόμενον καὶ ἐνοικοῦντα. σημαίνει δὲ καὶ ἔνηχον αὐλόν· αὐλὸς γὰρ πᾶν τὸ στενὸν καὶ ἐπίμηκες· τοιοῦτος δὲ καὶ ὁ τῶν ὤτων τόπος |
| ε 358 | Ἔνδεια ·. ἔστι ὄνομα δέα ἐκ τοῦ δέω, τὸ χρῄζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δεία, καὶ μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἔνδεια· ἐξ οὗ τὸ ῥῆμα ἐνδέω, ἡ μετοχὴ ἐνδέων καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ ἐνδέον, καὶ ἀπὸ μετοχῆς παρήχθη εἰς ὄνομα |
| ε 359 | Ἐνδελεχέστατα · καὶ ἐνδελεχῶς, τὸ συνεχῶς· παρὰ τὸ ἐνδέχομαι γίνεται ὄνομα ἐνδεχής, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τῆς λε συλλαβῆς ἐνδελεχής, καὶ ἐνδελεχῶς ἐπίρρημα |
| ε 360 | Ἐνδίνων Ψ · ἐντέρων· παρὰ τὸ ἔνδον τῶν ἰνῶν πάσης τῆς σαρκός. ἢ ἐνδινόντων, παρὰ τὸ ἔνδον ὄντων |
| ε 361 | Ἔνδιος · ὁ μεσημβρινός· παρὰ τὸ ἐνδεῖν καὶ ἐλαττοῦσθαι τὴν ἡμέραν. Γεωργίου |
| ε 362 | Ἔνδιος · σημαίνει τὸν μεσημβρινὸν καιρόν· παρὰ γὰρ τὸ ἰδίειν ἐστίν, ὃ σημαίνει τὸ ἱδροῦν· ἐν γὰρ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστιν ἰδίειν ἤγουν ἱδροῦν |
| ε 363 | Ἔνδον τοῦ ἔσω διαφέρει· ἔνδον μὲν γὰρ τὸ ἐν τόπῳ σημαίνει, ἔσω δὲ τὸ εἰς τόπον· ἔνδον μὲν γάρ ἐστιν ὁ παῖς, ἔσω δὲ εἰσέρχομαι“. ἁμαρτάνει οὗν ὁ λέγων ἔνδον εἰσέρχομαι“ ἢ ἔσω ἐστὶν ὁ παῖσ“ |
| ε 364 | Ἔνδοξος · εἰς τὸ Ἐπίδοξος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 365 | Ἐνέδρα ·. παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι, ἕδρα καὶ ἐνέδρα, ἐν ᾗ καθέζονταί τινες, μέχρις ἂν ἕλωσιν οἷς ἐπιβουλεύουσι |
| ε 366 | Ἐνέθω · εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν. Γεωργίου |
| ε 367 | Ἐνεῖκαι· παρὰ τὸ ἤνεικα, ὃ σημαίνει τὸ ἤνεγκα καὶ ἔστι Ἰωνικόν. ἔστι ἐνέγκω ὁ ἐνεστώς, ἐνέγξω ὁ μέλλων, καὶ ὁ πρῶτος ἀόριστοσ ἤνεκα καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἤνεικα, καὶ ἐκεῖθεν ἐνεῖκαι τὸ ἀπαρέμφατον |
| ε 368 | Ἐνείρω · ἐμπερονήσω, συναρμόσω, συμπλέξω, συνάψω· εἴρω οὖν παρὰ τὸ ἄρω, ὃ σημαίνει τὸ ἁρμόζω, τροπῇ τοῦ α εἰς ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι |
| ε 369 | Ἕνεκα τοῦ οὕνεκα διαφέρει· τὸ μὲν οὖν οὕνεκα σημαίνει τὸ διότι, Γ οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπ’· ἀλλ’ οὐκ ἔστι βίη φρεσίν“, τὸ δὲ ἕνεκα τὸ χάριν, Τ ἕνεκα ῥιγεδανῆς Ἑλένησ“ |
| ε 370 | Ἕνεκα τοῦ χάριν διαφέρει· τὸ μὲν ἕνεκα ψιλὴν τὴν αἰτίαν δηλοῖ, οἷον ἕνεκα Ἀλεξάνδρου καὶ Ἑλένης ἐστράτευσε Μενέλαος ἐπὶ Τροίαν“· τὸ δὲ χάριν μετὰ τῆς αἰτίας δηλοῖ καὶ τὴν χάριν, οἷον χάριν Μενελάου ἐστράτευσεν Ἀχιλλεὺς ἐπὶ Ἴλιον“, τουτέστι χαριζόμενος τῷ Μενελάῳ. Ὁμήρου |
| ε 371 | Ἔνεκά σφιν Α · εἰς τὸ Ὁ ἄρθρον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 372 | Ἐνεκόντουν μοι ·. ἔστι κεῖμαι, καὶ τὸ τρίτον κεῖται, καὶ ἐξ αὐτοῦ κότος, ἡ ὀργή· ἐξ αὐτοῦ κοτῶ κοτεῖς καὶ ἐγκοτῶ, ὁ παρατατικὸς ἐνεκότουν, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ὁμοίως. ἔστι δὲ καὶ δευτέρας συζυγίας κοτῶ κοτᾷς |
| ε 373 | Ἐνενήκοντα · εἰς τὸ Ἑβδομήκοντα |
| ε 374 | Ἐνεός εἰς τὸ Κωφός. Ὁμήρου |
| ε 375 | Ἐνεόχμωσεν · ἠλλοίωσεν ἢ ἐκαινοποίησεν· ἀπὸ τοῦ νέος καὶ τοῦ ἔχω νεοέχω, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ νεοχμῶ. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| ε 376 | Ἐνέργεια · παρὰ τὸ ἐνεργεῖν καὶ πράττειν εἴρηται, ἢ διὰ τὸ ἐν ἔργοις ἰέναι ἤγουν φέρεσθαι |
| ε 377 | Ἔνερθεν · ὑποκάτωθεν. Β ὑπένερθεν“ δύο μέρη λόγου· ὑπό πρόθεσις, ἔνερθεν ἐπίρρημα τοπικόν. ἐκ τοῦ ἔνερος, ὃ σημαίνει τὸν νεκρόν, Ὅμηρος Υ ἄναξ ἐνέρων“· ἐξ αὐτοῦ ἐνέροθεν καὶ συγκοπῇ ἔνερθεν. ἢ παρὰ τὸ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· ἔρα ἔρεθεν καὶ ἔνερθεν κατὰ τροπὴν τοῦ ρ εἰς ν |
| ε 378 | Ἔνεροι · οἱ νεκροί· παρὰ τὸ ἐν τῇ ἔρᾳ κεῖσθαι, ἤγουν τῇ γῇ. καὶ εἰς τὸ Ἔνερθεν |
| ε 379 | Ἐνερόχρωτες · νεκρόχρωτες, νεκροῦ χροιὰν ἔχοντες· ἔνεροι γὰρ οἱ νεκροί, οἱ ἐν τῇ ἔρᾳ ὄντες, τουτέστι τῇ γῇ |
| ε 380 | Ἐνέρσει ·. συμπλοκῇ· ἐνέρσει ἀπρεπῶς ἀναπεπλεγμένοι“. γίνεται οὖν παρὰ τὸ εἴρω, ὃ σημαίνει τὸ συμπλέκω· ἐξ οὗ καὶ σειρά, ἡ πλοκή· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς εἴρσω· ἔρσις οὖν καὶ ἔνερσις |
| ε 381 | Ἐνέσω · εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν |
| ε 382 | Ἐνετῇσι Ξ · περόναις· ἀπὸ τοῦ ἐνίεσθαι τοῖς ἱματίοις, ὅ ἐστιν ἐμπορπᾶσθαι |
| ε 383 | Ἐνέχυρον · τὸ εἰς ἀσφάλειαν ἀντάλλαγμα· ἀπὸ τοῦ ἔχω, τὸ κρατῶ, ἔχυρον καὶ ἐνέχυρον. ἢ παρὰ τὸ ἐχυρόν, ὅπερ δηλοῖ τὸ ἀσφαλές |
| ε 384 | Ἐνηής · ὁ πρᾶος· παρὰ τὸ ἥδω τὸ ἥσω· Ὅμηρος Ω ἐπεί με πρῶτον ἕησασ“, ἀντὶ τοῦ ἥδυνας. Σελεύκου |
| ε 385 | Ἐνηλύσια · λέγεται εἰς ἃ κεραυνὸς εἰσβέβηκεν, ἃ καὶ ἀνατίθεται Διῒ Καταιβάτῃ καὶ λέγεται ἄδυτα καὶ ἄβατα |
| ε 386 | Ἐνήνοθεν · εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν |
| ε 387 | Ἐνήραντο · ἀντὶ τοῦ ἐφόνευσαν· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἐναίρω, τὸ φονεύω |
| ε 388 | Ἐνθάδε Α ·. γίνεται ἐκ τοῦ ἔνθα τοπικοῦ ἐπιρρήματος ἐπεκτάσει τῆς δε. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔνθαδε· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ κατὰ φωνὴν παραχθέντα εἰς δε μηδὲν πλέον τοῦ πρωτοτύπου σημαίνοντα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· τοῖος τοιόσδε, τῆμος τημόσδε, τηνίκα τηνικάδε· τὸ ἔνθα ἐνθάδε. καὶ ἀποροῦσί τινες λέγοντες· πόθεν γίνεται τὸ ἔνθα; καὶ λέγομεν· ἐκ τοῦ ἔνθεν. πόθεν δῆλον; ἐντεῦθεν· τὰ εἰς θα δισύλλαβα ἐπιρρήματα οὐκ ἐκ μεταθέσεως ὄντα τοῦ θεν ὀξύνεσθαι θέλουσιν, οἷον δηθά τριχθά· εἰ οὖν καὶ τὸ ἔνθα οὐκ ἐκ μεταθέσεως ὑπῆρχε τοῦ ἔνθεν, ὤφειλεν ὀξύνεσθαι. οὐκ ἄρα ἐστὶ τὸ ἔνθεν ἐκ τοῦ ἔνθα. Γεωργίου |
| ε 389 | Ἐνθαδί ·. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δεῦρο γίνεται δευρί κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς τὸ ι οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἐνθάδε γίνεται ἐνθαδί κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς τὸ ι. Νικήτου |
| ε 390 | Ἔνθους ·. ὁ ἔνθεος καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ου δίφθογγον ἔνθους |
| ε 391 | ἐνθύμιον διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ ἐνθύμημα ποιὸν λόγου σχῆμα· τὸ δὲ ἐνθύμιον ἐτίθετο ἀντὶ τοῦ προστροπαίου, ὥς φησιν Ἀντιφῶν ἐν τοῖς φονικοῖς γ τεθνεὼς οὗτος ὑμῖν ἐνθύμιος γενήσεται“ |
| ε 392 | Ἔνι · ὑπάρχει· ποίου μέρους λόγου ἐστί; ῥήματος. πόθεν δῆλον; ἡνίκα ἐπὶ τῆς προθέσεως πλεονάζει τὸ ι μετάγεται εἰς ῥηματικὴν σύνταξιν. σημαίνει δὲ τὸ ὑπάρχω, ὡς τὸ οὐκ ἔνι δοῦλος, οὐκ ἔνι ἐλεύθεροσ“. καὶ εἰς τὸ Πηνίκα |
| ε 393 | Ἐνίαυεν · εἰς τὸ Ἐνιαυτός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 394 | Ἐνιαυτός Β ·. παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῷ εἰληφέναι τοὺς χρόνους καὶ τοὺς μῆνας. τὸ νι ι. ὥσπερ τὸ ὁμοίϊος. οἱ δὲ παρὰ τὸ ἰαύω, τὸ ἐνδιατρίβω, ὡς λέγει Φιλόξενος, καὶ ἐν συνθέσει ἐνιαύω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐνιαυτός, οἷον ὁ ἐνδιάτριπτος χρόνος· καὶ Ὅμηρος ι ἔνθα Κύκλωψ ἐνίαυεν πελώριοσ“ |
| ε 395 | Ἐνιαυτός · παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῷ διειληφέναι τὰ πάντα, καὶ τοὺς καρποὺς καὶ τὰς τροφάς |
| ε 396 | Ἔνιγμα · εἰς τὸ Αἴνιγμα. Ὁμήρου |
| ε 397 | Ἐνὶ οἴκω Α ·. ὀρθοτονεῖται ἡ ἐνί πρόθεσις· ἔστι δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι. ἰστέον δέ, ὅτι τότε ἀναστρέφονται αἱ προθέσεις, ὅτε λείπει ῥῆμα· γίνεται δὲ ἀντὶ ῥήματος· οἷον Α πάρ’ ἔμοιγε“, Γ πάρα γὰρ θεοί εἰσι καὶ ἡμῖν“, φ ἔνι τοι φρένες οὐδ’ ἠβαιαί“. καὶ ὅτε μεταξὺ δύο ὀνομάτων τεθῇ· ἔστι δὲ ἡ σύνταξις αὕτη, Ε ξύλοχον κάτα βοσκομενάων“· πρότερον δὲ τὸ ὄνομα· Ε Ξάνθῳ ἔπι δινήεντι“, Ν νηῶν ἄπο καὶ κλισιάων“. καὶ ὅτε ὑποτέτακταί τινι ἀμέσως, οἷον Α ᾧ ἔπι“ ἀντὶ τοῦ ἐφ’ ᾧ. καὶ ὅτε εὑρεθῇ ἐπὶ τέλους ὂν, ο Ἀρτέμιδι ξύν“. εἰ δὲ μὴ οὕτως ἔχοι, ὀρθοτονεῖται καὶ φυλάττει τὸν ἴδιον τόνον. τὸ δὲ ἐνί ὀρθοτονεῖται μετὰ ὀνόματος, ἵνα μὴ ἀναστρεφόμενον σημαίνῃ ῥῆμα |
| ε 398 | Ἐνίοτε ·. ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. ἡ ἔν πρόθεσις προσλαμβάνει τὸ ι καὶ καταβιβάζει τὸν τόνον. Γεωργίου. Ὁμήρου |
| ε 399 | Ἐνιπεύς · ὄνομα ποταμοῦ. διὰ τοῦ ι · ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνιπή τοῦ σημαίνοντος τὴν ἀπειλὴν γέγονε. τὸ δὲ ἐνιπή γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἐνίπτω, ὅ ἐστιν ἡ ἐπίπληξις καὶ ἡ λοιδορία |
| ε 400 | Ἐνιπή · ἡ διὰ λόγων ἐπίπληξις· παρὰ τὸ ἔπω καὶ ἐννέπω |
| ε 401 | Ἐνίπτω · εἰς τὸ Ἠνίπαπε. Ὁμήρου |
| ε 402 | Ἔνισπεν Β ·. ῥῆμα χρόνου ἀορίστου ἢ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. ἁπλῆ δὲ ἡ λέξις αὐτοῦ· ἀπὸ τοῦ ἴσπω ἐνίσπω ὁ παρατατικὸς ἤνισπον καὶ ἤνισπε καὶ ἔνισπεν, ὡς ἤλαυνεν ἔλαυνεν. οὕτω καὶ χ σὺ δέ μοι νημερτὲς ἐνίσπεσ“· ὥσπερ ἴσχω ἴσχον, οὕτως ἴσπω ἴσπον, καὶ ὥσπερ ἔσχον σχές καὶ ἐπίσχεσ, οὕτως καὶ ἴσπον ἴσπες καὶ ἐνίσπες |
| ε 403 | Ἐννέα Β · διὰ δύο νν · καὶ ἔνατος δι’ ἑνὸς ν. ψιλοῦται. τὸ ε τῶν ἀριθμῶν πρὸ τῶν δύο νν ψιλοῦται· ὁμοίως καὶ πρὸ τοῦ ἑνός, χωρὶς τῶν συνδέσμων καὶ εἰ μὴ ἐκ κλίσεως εἴη, οἷον Ἐνυώ ἔνδιοι. διὰ τοῦ η πάλιν, οἷον Ζ ἤνις ἠκέστασ“. τὸ ἡνία, ἐπειδὴ παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα γίνεται, ὁμοίως τῷ ποιήσαντι ἐδασύνθη. πρόσκειται χωρὶς τῶν συνδέσμων“ διὰ τὸ ἕνεκα εἵνεκα. Γεωργίου |
| ε 404 | Ἐννέα · παρὰ τὸ ἕν καὶ τὸ νέα. σεσημείωται κατὰ πνεῦμα τὸ ἐννέα, ἐπειδὴ εἰ ἐδασύνετο, ἐν λόγῳ ἀνεφίκτῳ καθίστατο· αἱ γὰρ ἁπλαῖ φωναὶ τῶν ἀριθμῶν θεματικαὶ οὖσαι οὐ παραδέχονται ἑτέρου ἀριθμοῦ ἔννοιαν, καθότι αἱ σύνθετοι τὸ τοιοῦτον ἀναδέχονται, ὡς ἔχει ἐν μὲν ἁπλαῖς φωναῖς τὸ δύο τρεῖς τέσσαρες πέντε ἑπτά, ἐν δὲ συνθέτοις τὸ δυοκαίδεκα τρισκαίδεκα καὶ τὰ ἑξῆς. εἴπερ οὖν ὁ ἐννέα ἀριθμὸς ἐδασύνετο, καὶ ἔννοιαν ἂν εἶχε κατ’ ἀρχὴν συνθέσεως ὁμοίως τῷ ἕνδεκα |
| ε 405 | Ἐννέωροι λ · ἀντὶ τοῦ ἐνναετεῖς· παρὰ τὸ ὧρος τὸ σημαῖνον τὸν ἐνιαυτόν. Ὁμήρου |
| ε 406 | Ἐννῆμαρ Α ·. κἂν παρὰ τὸ ἦμαρ συντεθῇ, οὐκ ἔστιν ὄνομα, ἀλλ’ εἰς ἐπιρρηματικὴν καὶ ἄκλιτον μετέπεσε σύνταξιν, καὶ σημαίνει χρόνον τινὰ ἢ καιρόν. τοιοῦτόν ἐστι καὶ τὸ ἑξῆμαρ καὶ αὐτῆμαρ καὶ παννῆμαρ. δεῖ γινώσκειν ὅτι οὐδὲν τῶν εἰς αρ συντιθεμένων διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἑξῆμαρ αὐτῆμαρ. τὸ δὲ ἦμαρ ἀεὶ μετὰ ἀκλίτων τάττεται. ἐννῆμαρ ἐχρῆν δὲ αὐτὸ προπαροξύνεσθαι ὡς παρ’ οὐδέτερον συγκείμενον· ἀλλ’ ὁ τόνος παρηλλάγη, ἐπεὶ καὶ ξένη ἡ σύνθεσις. τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ἦμαρ συντιθέμενα ἐπιρρήματα προπερισπῶνται, οἷον ἐξῆμαρ ἐννῆμαρ· οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς αρ συντίθεται οὐδετέρων |
| ε 407 | Ἑννύω ·. παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, πλεονασμῷ τοῦ ν ἕνω, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἑνύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἱνύω· καὶ οἱ Αἰολεῖς τρέπουσι τὸ ι πρὸς τὸ ἐπιφερόμενον ἀμετάβολον, καὶ γίνεται ἑννύω καὶ ἀμφιεννύω |
| ε 408 | Ἐνόθω · εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν |
| ε 409 | Ἐνοπῇ Γ ·. τὸ ἐνοπῇ καὶ κλαγγῇ ἐπιρρήματά εἰσι ποιότητος, ὡς τὸ σιγῇ· γίνεται παρὰ τὸ ὄψ, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ο μικροῦ. λοιπὸν ἐκ τῆς ὀπός γενικῆς γίνεται μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐνοπῇ. ὁ κανών· τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων |
| ε 410 | Ἔνος · εἰς τὸ Ἄφενος καὶ Ἐς νέωτα καὶ Ξένος καὶ Ὀλβιόδαιμον καὶ Ὁπηνίκα |
| ε 411 | Ἔνοσις · εἰς τὸ Εἰνοσίφυλλον |
| ε 412 | Ἐνόσω · εἰς τὸ Ἐπενήνοθεν |
| ε 413 | Ἐνοχλῶ · ἐκ τοῦ ὄχλος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀχλύς· τοῦτο παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ εἰλύω, τουτέστιν ἡ ἄγαν ἀποκρύπτουσα καὶ συγκλείουσα. Ὁμήρου |
| ε 414 | Ἔντεα Κ · ὅπλα· ἀπὸ τοῦ ἐντὸς περιέχειν καὶ σκεπάζειν τὸ σῶμα· ἢ τὰ πρὸς τὴν εὐωχίαν σκεύη· ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς περιλαμβάνειν τὸ σῶμα. Ὠρίωνος καὶ δφ |
| ε 415 | Ἔντερα · παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν ῥεῖν τὴν τροφήν· ἢ διὰ τὸ ἐντὸς ῥεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἐντὸς εἰλεῖσθαι, ἔντελόν τι ὄν, τὸ ἐντὸς εἰλούμενον |
| ε 416 | Ἐντόσθια ·. παρὰ τὸ ἐντός ἐπίρρημα, ὃ σημαίνει τὸ ἔσω, ἐντόσθια, τὰ ἔσω τοῦ σώματος κείμενα. οἱ δὲ λέγουσιν ἐνδόσθια |
| ε 417 | Ἐνυάλιον ἐπηχούσῃ · τορόν τι καὶ ἐνυάλιον“, πολεμικόν. παρὰ τὸ τὴν Ἐνυὼ προστάτιν δαίμονα τοῦ πολέμου εἶναι· κτητικῷ τύπῳ Ἐνυώ ἔνυος καὶ πλεονασμῷ τοῦ αλι ἐνυάλιος ἐγένετο, ὁ προσφιλὴς τοῖς τῆς θεᾶς τῆς Ἐνυοῦς ἔργοις. καὶ εἰς τὸ Ἐνάριζοι |
| ε 418 | Ἐνύπνιον Β ·. ἐπίρρημα· ἀπὸ γὰρ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπίρρημα, ἀντὶ τοῦ ἐνυπνίως ἢ ἐν ὕπνῳ. Ὠρίωνος |
| ε 419 | Ἐνύπνιον · ἐν ὕπνῳ ὂν καὶ μόνον |
| ε 420 | Ἐνυώ ·. ἀπὸ τοῦ ἐναΰειν τοῖς πολεμίοις τὴν μάχην, ὅθεν ὑσμίνη, ἡ μάχη. καὶ εἰς τὸ Ἄποινα |
| ε 421 | Ἐν χρῷ · ἐγγὺς καὶ πρὸς αὐτῷ τῷ χρωτί· ἀποκοπῇ τῆς τι συλλαβῆς μετὰ τῆς ἔν προθέσεως· ἐν χρῷ γὰρ καὶ μετὰ τοῦ ν καὶ μετὰ τοῦ γ |
| ε 422 | Ἐν χρῷ κόσμησις · ἰστέον ὅτι δύο μέρη λόγου ἐστὶ τὸ ἐν χρῷ, πρόθεσις δηλονότι καὶ ὄνομα, καὶ οὐχ ὥς τινες ἐνόμισαν ἐπίρρημα. καὶ προσγραφομένου μὲν τοῦ ι ἡ κλίσις τοῦ χρώς Ἀττική· ὁ χρώς γὰρ τοῦ χρῶ τῷ χρῷ τὸν χρών, ὥσπερ Ἀττικῶς ὁ γέλως τοῦ γέλω τῷ γέλῳ τὸν γέλων. μὴ προσγραφομένου δὲ εὔδηλον ὡς ἀποκοπῆς γενομένης τῆς τελευταίας συλλαβῆς ἐν χρῶ εἴρηται· χρωτί γάρ, καὶ ἀπεκόπη. ἐν χρῷ δὲ κόσμησιν λέγομεν τὴν εἰς βάθος κουρὰν καὶ βάθος πρὸς αὐτῷ τῷ σώματι |
| ε 423 | Ἕνωσις · ἡ κρᾶσις |
| ε 424 | Ἔνω · εἰς τὸ Ἄποινα καὶ Ἐναρίζοι |
| ε 425 | Ἕξ · πόθεν; παρὰ τὸ ἐξισάζειν αὐτὸν τοῖς οἰκείοις μέρεσιν |
| ε 426 | Ἔξ · πρόθεσις. εἰς τὸ Εἴσω. Σελεύκου |
| ε 427 | Ἐξάδιος · ὁ ἐξοχὴν ἐν τῷ διώκειν ἔχων |
| ε 428 | Ἐξαιρέτως · ἐπίρρημα μεσότητος· τὸ ἀρσενικὸν ὁ ἐξαίρετος καὶ τὸ θηλυκὸν ἡ ἐξαίρετος. ἐκ τοῦ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι. σεσημείωται τὸ αἱρῶ δασυνόμενον. αἱρῶ οὖν αἱρετός καὶ ἐξαίρετος· προπαροξύνεται, ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ ετος ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνεσθαι θέλει, οἷον ἀριδείκετος ἀμαιμάκετος παλινάγρετος, χωρὶς εἰ μὴ ἁπλᾶ ὄντα πρὸ τοῦ ε τὸ π ἔχει ἢ ἀπὸ ῥήματος συνθέτου γέγονε. πρόσκειται εἰ μὴ ἁπλᾶ ὄντα πρὸ τοῦ ε τὸ π ἔχει“ διὰ τὸ Ἰαπετός· ἢ ἀπὸ ῥήματος συνθέτου“ διὰ τὸ ἐπαινετός καὶ ἐπαινέσω. σεσημείωται τὸ ἀφυσγετός, ὃ σημαίνει τὴν ἀκαθαρσίαν. Νικήτου |
| ε 429 | Ἐξαιρουμένους ·. τὸ θέμα ἐξαιρῶ ἐξαιροῦμαι καὶ ἡ μετοχὴ ἐξαιρούμενος. τοῦτο δὲ παρὰ τὴν ἔξ πρόθεσιν καὶ τὸ αἱρῶ τὸ ἐπὶ κακῷ παραλαμβανόμενον, ὅπερ καὶ περισπᾶται καὶ δασύνεται· ἐξ οὗ γίνεται καὶ διαιρῶ καὶ συναιρῶ καὶ καθαιρῶ καὶ ἐξαιρῶ καὶ ἀφαιρῶ. ὅταν δὲ βαρύνηται καὶ ψιλῶται, καὶ ἐπὶ κακῷ παραλαμβάνεται, οἷον αἴρω ὑπαίρω καταίρω καὶ εἴ τι ὅμοιον |
| ε 430 | ἐξανεψιοί διαφέρει· βαρυτόνως μὲν οἱ ἀμέριμνοι, ὀξυτόνως δὲ οἱ πρὸς γένος |
| ε 431 | Ἐξάντης · ἐξεστηκώς, μαινόμενος· ἢ ἀβλαβής. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 432 | Ἐξ ἀνυμφεύτου · ἔστι νύμφη, ἐκ τούτου παράγωγον νυμφεύω καὶ ῥηματικὸν ὄνομα νυμφευτός. τὸ δὲ νύμφη ἀπὸ τοῦ νέαν φαίνεσθαι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 433 | Ἐξάπινα · σημαίνει τὸ ἐξαίφνης· ἔστι ἐξαίφνης καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐξαίφινα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι ἐξάφινα, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς π ἐξάπινα |
| ε 434 | Ἑξάς · παρὰ τὸ ἐξισοῦσθαι τοῖς ἑαυτῆς μέρεσι. Γεωργίου |
| ε 435 | Ἑξείδιον ·. γέγονεν ἀπὸ τῆς ἕξεως γενικῆς, ὥσπερ λέξεως λεξείδιον |
| ε 436 | Ἐξείληφα ·. λήβω, τὸ λαμβάνω, λήψω λέληφα καὶ εἴληφα ἀποβολῇ τοῦ λ πρὸ τοῦ ε · καὶ ἐφ’ ὧν οἱ Ἀττικοὶ ἀποβάλλουσι τὸ σύμφωνον κατὰ τὸν παρακείμενον, πλεονάζει τὸ ι οἷον μέμαρκα εἵμαρμαι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 437 | Ἐξεῖρψεν ·. ἔστιν ἔρα, ἡ γῆ, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἕρπω, τὸ σύρομαι, ἐξ οὗ καὶ ἑρπετόν, τὸ συρόμενον ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ ὁ μέλλων ἕρψω, καὶ ὁ ἀόριστος εἷρψα καὶ τὸ τρίτον εἷρψεν καὶ ἐξεῖρψεν |
| α 1326 | ἀπελεύθερος διαφέρει· ἐξελευθέρους μὲν γὰρ λέγουσι τοὺς διὰ χρέους προσθέτουσ τοῖς δανεισταῖς γενομένους, ἔπειτα ἀπολυθέντας· ἀπελευθέρους δὲ τοὺς συνήθως |
| ε 438 | Ἐξ ἐμέθεν · ἐξ ἐμοῦ κατ’ ἐπέκτασιν |
| ε 439 | Ἐξεστηκώς · διχῶς λέγεται παρὰ Θουκυδίδῃ καὶ παρὰ Πινδάρῳ · ὁτὲ μὲν τὸ μαίνεσθαι καὶ ἔκφρονα εἶναι, ὁτὲ δὲ τὸ ὑπαναχωρεῖν καὶ ἐξέρχεσθαι ἢ ἀφίστασθαι δηλοῖ |
| ε 440 | Ἐξετάζω · παρὰ τὸ ἐτεόν, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθές, ἐτεάζω καὶ ἐτάζω καὶ ἐξετάζω, τουτέστι τὸ κατὰ ἀλήθειαν ἀνακρίνω. καὶ εἰς τὸ Ἐτάζω |
| ε 441 | Ἐξέτιλα · εἰς τὸ Ἐκτῖλαι |
| ε 442 | Ἐξέτρω · παρὰ τὸ τρῶ, τὸ δηλοῦν τὸ κόπτω, τρώσω καὶ τρώω τρώεις· Ὅμηρος φ οἶνός σε τρώει μελιηδήσ“. ἐκ τοῦ τρῶ δὲ τρῶμι καὶ ἔτρων ἔτρως ἔτρω καὶ ἐξέτρω. Φωτίου |
| ε 443 | Ἐξέφηνε ·. τὸ θέμα φαίνω, ὁ μέλλων φανῶ, ὁ ἀόριστος ἔφανα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔφαναν αἱ ἀστραπαί σου“, καὶ κατὰ Ἴωνας τροπῇ τοῦ α εἰς η ἔφηνεν |
| ε 444 | Ἐξήνιοι · ἀλλότριοι· παρὰ τὸ ἔξω ἡνίων γενέσθαι· ἡνία δὲ τὰ λῶρα· ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἁρμάτων |
| ε 445 | Ἐξίλασμα ·. παρὰ τὸ ἱλάω ἱλῶ ἱλάσω, ὁ παρακείμενος ἵλακα, ὁ παθητικὸς ἵλασμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐξίλασμα |
| ε 446 | Ἐξίτηλον · ἀμαυρόν, ἀφανές, εὐτελές, χαῦνον· ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς πορφύρας, ἥτις, ὅταν μὴ ἔχῃ τὸ βάμμα δευσοποιόν, τῷ χρόνῳ ἐξίησι τὸ τεθηλός. τὸ δὲ δευσοποιὸν τίθεται κυρίως ἡ λέξις ἐπὶ τῶν βαπτομένων ἐρίων· δευσοποιὸς γὰρ λέγεται βαφὴ ἡ ἔμμονον καὶ δυσέκπλυτον ἔχουσα τὸ ἄνθος· καὶ Πλάτων δὲ δόξαν δευσοποιὸν εἴρηκεν τὴν ἔμμονον, καὶ δευσοποιὸν πονηρίαν ἀντὶ τοῦ ἔμμονον καὶ δυσέκπλυτον· καὶ τὸ ἔτυμον τῆς λέξεως ἐντεῦθεν. σημαίνει δὲ τὸ ἀφανές, παρὰ τὸ ἐξιέναι τοῦ δήλου, ὅ ἐστι τοῦ φανεροῦ |
| ε 447 | Ἐξίτηλον · σημαίνει τὸ σκοτεινὸν καὶ ἀμαυρῶδες. τὸ ξι ι καὶ τὸ τη η. πόθεν; ἐκ τοῦ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ δυϊκὸν ἴτον, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἴτηλον, καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐξίτηλον, παρὰ τὸ ἐξελθεῖν τὸ τεθηλός. ἢ ἐξίτηλα, τὰ ἀπολλύμενα, παρὰ τὸ ἐξιέναι, ὅ ἐστιν ἐξελθεῖν. Ὠρίωνος |
| ε 448 | Ἐξόδιον ·. παρὰ τὸ ἔξω τῆς ὁδοῦ ἰέναι· ὁδὸς γὰρ ὁ βίος. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 449 | Ἐξοιστρῶ · ἐκ τοῦ οἶστρος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸν οἴσω μέλλοντα τὸν σημαίνοντα τὸ φέρω, ὁ ἐπὶ κακῷ φερόμενος. πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. τὸ δὲ οἶστρος σημαίνει ἐρεθισμόν, πύρωσιν |
| ε 450 | Ἐξορία ·. παρὰ τὴν ἔξ πρόθεσιν καὶ τὸ ὅρος, ὃ σημαίνει τὸν ὁρισμόν. καὶ τί ἐστιν ὅρος; λόγος σύντομος δηλωτικὸς τῆς φύσεως τοῦ ὑποκειμένου πράγματος. ἔξορος τοίνυν ὁ ἔξωθεν τοῦ ὁρισμένου τόπου ὤν |
| ε 451 | Ἐξ οὐρίας πλεῖς · ἀντὶ τοῦ καλῶς· ἔστιν ἐπίρρημα μεσότητος παρὰ τὸν οὖρον, ὃ σημαίνει τὸν φορὸν ἄνεμον. Νικήτου |
| ε 452 | Ἕξουσι ·. δασύνεται· τῶν πληθυντικῶν μετοχὴ μέλλοντος. δασύνεται, διότι τὸ ε πρὸ τοῦ ξ εἰ μὴ ἀπὸ προθέσεως εἴη, δασύνεται· ἑξῆς, ἕξω τὸ ῥῆμα ἀπὸ τοῦ ἔχω. Νικήτου Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου ἐξουσία ·. παρὰ τὸ ἔχω ἕξω, ἡ μετοχὴ ἕξων, τὸ θηλυκὸν ἕξουσα καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐξουσία, ἡ ὑπό τινος κατεχομένη. οὐ δασύνεται δέ, ἐπειδὴ τὸ ῥῆμα μόνον δασύνεται, τοῦτο δὲ οὐχί |
| ε 453 | Ἔξοχα · εἰς τὸ Ὄχα |
| ε 454 | Ἐξυπανέστη Β ·. ῥῆμα εἰς μι · τὸ αὐτό ἐστι τὸ ὑπανέστη καὶ ἐξυπανέστη. ἢ οὕτως· κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι αἱ προθέσεις ἐπισυντιθέμεναι διεγείρουσι τὴν ἔμφασιν περί τι πλέον, οἷόν ἐστι τὸ προπροκυλινδόμενοσ“, τὸ παραπαρακαταθήκη καὶ τὸ ἐξυπανέστη |
| ε 455 | Ἐξ ὑπογύου · ἐξ ἑτοίμου, ἐκ τοῦ πρὸ ὀλίγου, ἐκ τοῦ σύνεγγυς· παρὰ τὸ γυῖα, ὃ σημαίνει τὰ μέλη. σημαίνει δὲ καὶ παραυτὰ καὶ ἀπερισκέπτως |
| ε 456 | Ἕξω · εἰς τὸ Δυσκάθεκτον καὶ Ἕξουσι. Εὐλογίου |
| ε 457 | Ἐξῳδηκός · πόθεν; ἐκ τοῦ οἰδῶ, τὸ πρήσκω, ὁ μέλλων οἰδήσω, ὁ παρακείμενος ᾤδηκα καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐξῴδηκα καὶ ἡ μετοχὴ ἐξῳδηκός |
| ε 458 | Ἐξώκειλεν ·. ἐκ τοῦ κέλλειν ἐγένετο· κέλλειν δέ ἐστι τὸ εἰς τοὔμπροσθεν ἰέναι, ἐξ οὗ καὶ κέλευθος, ἡ ὁδός. συντάσσεται μετὰ πτώσεως αἰτιατικῆς |
| ε 459 | Ἕξωρος Ἔξωρος · παλαιὸς ἢ ἑξαέτης· παρὰ τὸ ὧρος, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτόν. λέγονται δὲ ὧροι καὶ αἱ ἀπογραφαί |
| ε 460 | Ἔξω στηλῶν · ἔξω τῆς οἰκουμένης· ἕως ὅπου γάρ, φασίν, ἔστι πορεύεσθαι, στήλας ἔστησεν Ἡρακλῆς. Εὐλογίου |
| ε 461 | Ἔοικα · πόθεν; ἔστι ῥῆμα εἴκω, οὗ ὁ μέλλων εἴξω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁμοίως καὶ ὁ μέσος εἶκα, εἶτα ἐν διαστάσει τοῦ ε καὶ τοῦ ι ἔϊκα, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ο ἔοικα. Νικήτου |
| ε 462 | Ἔοικεν · ὁμοιοῖ, φαίνεται, πρέπει· γέγονε δὲ παρὰ τὸ εἴκω. ἐγράφη |
| ε 463 | Ἐοικός · πρέπον, εὔλογον ἢ ἀκόλουθον· λαμβάνεται δὲ ἀντὶ τοῦ τάχα. Εἰς τὸ Ῥητορικόν. ἔστι δὲ μετοχὴ οὐδετέρα ἀπὸ τοῦ εἴκω καὶ χωρεῖ καὶ εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν |
| ε 464 | Ἐοικότα εἰκότων διαφέρει· τὰ μὲν γὰρ πίστεως ἐχόμενα εἰκότα, τὰ δὲ ἐμφερείας ἐοικότα |
| ε 465 | Ἐοικώς Α ·. γίνεται ἐκ τοῦ εἴκω, οὗ ὁ μέσος παρακείμενος εἶκα καὶ ἔεικα καὶ ἔοικα, ὁ μέσος ὑπερσυντέλικος ἐῴκειν. καὶ ὤφειλεν εἶναι ἠοίκειν· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ εὑρίσκεται ἀπὸ τοῦ η ἀρχομένη ἐπιφερομένου τοῦ ο χωρὶς εἰ μὴ ἐν διφθόγγῳ εἴη ἢ κατὰ διάλεκτον. πρόσκειται εἰ μὴ ἐν διφθόγγῳ εἴη“ διὰ τὸ ἠοῦς καὶ Θ πρωῒ δ’ ὑπηοῖοι“. πρόσκειται ἢ κατὰ διάλεκτον“ διὰ τὸ ἠῶ· διαλύουσι γὰρ οἱ Ἴωνες καὶ λέγουσιν ἠόα. κατὰ τοῦτον τὸν κανόνα ἐγένετο ὑπερβιβασμὸς τοῦ χρόνου καὶ τὸ μὲν ε ἐφυλάχθη διὰ τὸ ο τὸ δὲ ο ἠμείφθη εἰς ω καὶ γέγονεν ἐῴκειν. ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ ἑώρταζον καὶ ἐώλπειν καὶ ἐώργειν |
| ε 466 | Ἑοῖσι · ἐμοῖς ἐμοῖσι σοῖσι οἷσι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἑοῖσι. τὸ ε πλεονάζον τὸ πνεῦμα ἀναδέχεται τοῦ πρὸ αὐτοῦ φωνήεντος |
| ε 467 | Ἔομαι · εἰς τὸ Ἤμην |
| ε 468 | Ἔοργα · πόθεν; ἀπὸ τοῦ εἴργω εἴρξω, εἶρξα, εἶρχα ὁ παρακείμενος, ὁ μέσος εἶργα, εἶτα ἀναλύεται εἰς ἃ συνῃρέθη ἡ ει δίφθογγος, εἰς τὰ δύο εε ἔεργα καὶ εἴργω οὗ εἶργα καὶ ἔεργα καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ἔοργα |
| ε 469 | Ἔοργε Β ·. ῥῆμα μέσου παρακειμένου. καὶ ὤφειλεν εἶναι ὁ ὑπερσυντέλικος ἠόργειν· ἀλλ’ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε λέξις. ἐγράφη εἰς τὸ Ἐοικώς. ἐν ἄλλῳ. ἐν διφθόγγῳ“ εἶπεν διὰ τὸ Θ ἠοῦς δὴ καὶ μᾶλλον ὑπερμενέα Κρονίωνα“. κατὰ διάλεκτον“ εἶπεν, διότι οἱ Αἰολεῖς τὴν ἠῶ λέγουσιν ἠόα. ὅμοιόν ἐστιν τὸ ἐώλπειν καὶ τὸ ἐώργειν· ἔσωθεν γὰρ γίνεται ἡ ἐπέκτασις, ἤγουν γράφεται διὰ τοῦ ω μεγάλου |
| ε 470 | Ἑορτή · παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἐρωτή καὶ τροπῇ καὶ ὑπερβιβασμῷ ἑορτή· ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ παρὰ τὸ εἰς τὰ ἑά ὀρούειν, ὅ ἐστι τὰ ἀγαθά· ἐξ οὗ καὶ δασύνεται |
| ε 471 | Ἐούσης Γ ·. δευτέρου ἀορίστου. τὸ ῥῆμα ἔω σημαίνει τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων ἔσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦον, ἡ μετοχὴ ἔων καὶ κατὰ συναίρεσιν ὤν. εἰς τὸ ων ὀξεῖαν· τὰ ἐκ βαρυτόνου καὶ ὀξείας πάλιν. καὶ τὸ θηλυκὸν ἐοῦσα καὶ ἐούσης καὶ οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι οὐσία |
| ε 472 | Ἐπαγγελία · τί ἐστιν; εἰς τὸ Ὑπόσχεσις |
| ε 473 | Ἐπαγωγή ·. παρὰ τὸ ἐπάγεσθαι ἡμῖν τὰ ἄξια τῶν βεβιωμένων |
| ε 474 | Ἔπαθλον · εἰς τὸ Ἆθλον |
| ε 475 | Ἔπαινος ἐγκωμίου διαφέρει· ἔπαινος γάρ ἐστιν ὁ λόγος ὁ μίαν πρᾶξιν ἐγκωμιάζων· ἐγκώμιον δὲ τὸ πολλὰς ἐν ἑαυτῷ περιλαμβάνον |
| ε 476 | Ἐπακτροκέλλης · εἰς τὸ Κέλλω |
| ε 477 | Ἔπαλξις · ὁ προμαχών. ἐπαλέξησίς τις οὖσα· ἀπὸ τοῦ ἀλεξῶ ῥήματος περισπωμένου· τοῦτο παρὰ τὸ ἀλέγω ἀλέξω, καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα μετὰ περισπωμένου τόνου καὶ γίνεται ἀλεξῶ. συντάσσεται μετὰ πτώσεως αἰτιατικῆς |
| ε 478 | Ἐπαμῦναι · εἰς τὸ Ἀμῦναι |
| ε 479 | Ἐπάν · εἰς τὸ Ἐπήν |
| ε 480 | Ἐπάνοδος καθόδου διαφέρει· ἐπάνοδος μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐπανελθεῖν τινα εἰς τὴν ἰδίαν πατρίδα ἑκουσίᾳ γνώμῃ ἐξελθόντα ἐξ ἀρχῆς μηδενὸς βιασαμένου· κάθοδος δὲ ὁ τὸ ἐναντίον, ὅταν τις ἄκων ἀποδημήσῃ ἢ φυγαδευθεὶς ἢ συμφορᾶς τινος προηγησαμένης διὰ φόβον |
| ε 481 | Ἐπάσαντο Α ·. μέσου ἀορίστου πρώτου· τὸ θέμα πατῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ μασῶμαι· τοῦτο παρὰ τὸ μάσσω, τὸ μαλάσσω. πατῶ οὖν· δηλοῖ τὸ ἐσθίω· ὁ μέλλων πατήσω καὶ κατὰ συγκοπὴν πάσσω. ἐντεῦθεν γέγονε καὶ φάτνη, ὁ τόπος ἐν ᾧ ἐσθίουσι τὰ ἄλογα. Ὁμήρου |
| ε 482 | Ἐπασσύτερος Α · ἐπάλληλος, πυκνός· παρὰ τὸ ἆσσον, ὅ ἐστιν ἐγγύς, ἀσσύτερος καὶ ἐπασσύτερος |
| ε 483 | Ἐπαυρεῖν · εἰς τὸ Ἀπούρας |
| ε 484 | Ἐπαφρόδιτος · εἰς τὸ Ἀνεπαφρόδιτος |
| ε 485 | Ἐπεβάτευσεν · ἐπῆλθεν, ἐπέβη· κυρίως δὲ ἐπὶ νηός. ἐπιβάται δὲ λέγονται οἱ μὴ ἐρέσσοντες, ἀλλὰ μαχόμενοι· καὶ ἐπιβατικὰ ἐν τοῖς πλοίοις, ἃς ἡμεῖς παρενθήκας λέγομεν. Ὁμήρου |
| ε 486 | Ἐπείη Β · ῥῆμα εὐκτικὸν τῶν εἰς μι · σημαίνει δὲ τὸ ἐπιμείνειε |
| ε 487 | Ἐπεί Β · ἐκ τῆς ἐπί προθέσεως καὶ τοῦ εἴ συνδέσμου. τὸ εἴ δίφθογγον, διότι οἱ Δωριεῖς αἴ λέγουσιν· ἔθος γὰρ ἔχουσιν οἱ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπειν, τὸ γὰρ Ἄρτεμις Ἄρταμις λέγουσι καὶ τὸ τρέχω τράχω· οὕτως καὶ τὸ εἴ αἴ τὸ ει ει καὶ τρέπουσι τὸ ε εἰς α καὶ μένει τὸ ι καὶ τὸ αἴγειον αἴγαιον λέγουσιν |
| ε 488 | Ἐπείγω · εἰς τὸ Ἠπειγμένοι |
| ε 489 | Ἐπειῆ Α · περισπᾶται τὸ η ἀντὶ τοῦ δή παραπληρωματικοῦ |
| ε 490 | Ἔπεισι Α ·. παρὰ τὸ εἶμι, τὸ πορεύομαι, τὸ τρίτον εἶσι, ὡς τίθημι τίθησι, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἔπεισι. τὸ δὲ εἶμι παρὰ τὸ ἔω, τὸ περιπατῶ, εἴω, ὡς βῶ βέω βείω καὶ κῶ κέω κείω, καὶ ἐξ αὐτοῦ εἶμι |
| ε 491 | Ἔπεισι · ἐκ τοῦ ἔπειμι, τὸ καταλαμβάνω· τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν. Ὁμήρου |
| ε 492 | Ἔπειτα · ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν. τὸ πει δίφθογγον. ἐκ τῆς ἐπί προθέσεως καὶ τοῦ εἶτα· τοῦτο ἐκ τοῦ εἴ συνδέσμου κατ’ ἐπέκτασιν τῆς τα συλλαβῆς. ὁ δὲ εἴ συναπτικὸς γράφεται διὰ διφθόγγου, ὅτι οἱ Δωριεῖς τὴν ει δίφθογγον εἰς αι τρέπουσι· τὸ γὰρ κύπειρονκύπαιρον λέγουσιν |
| ε 493 | Ἐπεκερτόμει · ἐχλεύαζεν, ἔσκωπτεν, ἠρέθιζεν· παρὰ τὸ κέαρ, ὃ σημαίνει τὴν ψυχήν, καὶ τὸ τέμνω· κερτομεῖν οὖν τὸ κέαρ τέμνειν |
| ε 494 | Ἐπέκτασις · εἰς τὸ Κενεών |
| ε 495 | Ἐπενήνοθεν Β ·. ῥῆμα μέσου παρακειμένου· ἔστι τὸ θέμα ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους ἐπιμελοῦμαι, ὅθεν καὶ ἔθειρα, ἡ θρίξ, καὶ μετὰ τῆς ἔν ἐνέθω, ὁ μέλλων ἐνέσω, ὁ παρακείμενος ἤνεκα, ὁ μέσος ἤνεθα. καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ε τῶν παρακειμένων τρέπουσιν εἰς ο ὥσπερ τὸ πέπεμφα πέπομφα· οὕτως καὶ τοῦτο· ὁ γὰρ παρακείμενός ἐστιν ἤνεκα, τροπῇ Ἀττικῇ ἤνοκα, ὁ μέσος ἤνοθα καὶ ὁ Ἀττικὸς ἐνήνοθα. ἔστι δὲ καὶ ἄλλως· ὄθω, τὸ κινῶ, ὁ μέλλων ὄσω, ὁ παρακείμενος ὦκα, ὁ μέσος ὦθα, καὶ ταῦτα μετὰ τῆς ἔν προθέσεως ἐνόθω, ἐνόσω· τὸ ο μικρόν· ὁ παρακείμενος ἐνήνοκα, ἐνήνοθα ὁ μέσος, τὸ τρίτον ἐνήνοθεν. Εὐλογίου Ὁμήρου |
| ε 496 | Ἐπενήνοθεν Β · πόθεν γίνεται; λέγομεν ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐνέθω ἐνέσω ἤνεκα ἤνεθα. προσέλαβε τὰ κατ’ ἀρχὴν τῶν Ἀττικῶν καὶ τὸ ε τρέπεται εἰς ο καὶ γίνεται ἐνήνοθα. προσέλαβε τὴν ἐπί πρόθεσιν καὶ ἐγένετο ἐπενήνοθα καὶ τὸ τρίτον πρόσωπον ἐπενήνοθεν |
| ε 497 | Ἐπεσβόλος Β · ὁ φλύαρος. ἐπεσβόλος ἐκ τοῦ ἔπος καὶ τοῦ βάλλειν. καὶ βαρύνεται· τὰ γὰρ παρὰ τὸ βάλλω μὴ μετὰ προθέσεως συντιθέμενα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, οἷον ἐλαφηβόλος ἑκηβόλος. εἶπε μὴ μετὰ προθέσεωσ“ διὰ τὸ ἀμφίβολος πρόβολος, ὁ πρόμαχος, ὁ προβεβλημένος |
| ε 498 | Ἐπέσκηψεν · ἐνετείλατο ἢ προεφασίσατο. καὶ σκῆψις, ἡ πρόφασις· ἔστι δὲ καὶ δίκη τις οἷον ὑπωμοσία καὶ παραγραφή· Δημοσθένης ἐν τῇ πρὸς Πανταίνετον ἀλλ’ ἐπὶ ταύτης τῆς σκήψεως εἰσελθὼν ἀμφοτέραις αὐτῶν ἐπεδείξω“. ἔστι δὲ ὄρχησίς τις ἡ σκῆψις. γέγονε δὲ παρὰ τὸ σκέπτομαι σκέψις καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η σκῆψις. ἔστι δὲ ἐπισκηψάμενον“ ἐπιβαρήσαντα, καὶ ἐπισκήψασθαι“ ἐπιβαρῆσαι καὶ ἐπισημειώσασθαι. τὸ ἐπισκήπτω συντάσσεται μετὰ δοτικῆς |
| ε 499 | Ἐπέσσυται Α ·. παθητικὸς παρακείμενος τῶν εἰς μι · ἔστι ῥῆμα σῶ, τὸ ὁρμῶ· ἐκ τούτου παράγωγον σύω καὶ ἐξ αὐτοῦ σῦμι, ὁ μέλλων σύσω, ὁ παρακείμενος σέσυκα καὶ τὸ παθητικὸν σέσυμαι, τὸ τρίτον σέσυται καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ε ἔσσυται. πάλιν ἐκ τοῦ σῶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν σεύω, ὁ ἐνεστὼς παθητικὸς κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν σεύονται |
| ε 500 | Ἐπετοξάζοντο · εἰς τὸ Ὁ ἄρθρον. Ὁμήρου |
| ε 501 | Ἐπήν Δ ·. ἐπάν καὶ Ἰωνικῶς ἐπήν· ἀπὸ τοῦ ἐάν ἄν, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπάν καὶ ἐπήν |
| ε 502 | Ἐπήρεια · ἐκ τοῦ Ἄρης Ἄρεος ἐπάρεια· κυρίως ἡ ἐν τῷ πολέμῳ καταδρομή. Ἄρης οὖν ὁ πόλεμος, θηλυκὸν ἄρεια, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιάρεια, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἐπήρεια ἀποβολῇ τοῦ ι. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 503 | Ἐπηρμένος ·. ἐκ τοῦ ἐπαίρω ἐπαρῶ ἐπῆρκα ἐπῆρμαι καὶ ἐπηρμένος |
| ε 504 | Ἔπι Γ · πρόθεσίς ἐστι παραλαμβάνουσα ἢ σημαίνουσα ῥῆμα· ἔστι δὲ ἰδίωμα τοῦ ποιητοῦ τοῦτο λέγειν, ὅτι ὥσπερ τὰ ῥήματα πολλάκις ἐλλειπτικά εἰσι τῶν προθέσεων, ὡς τὸ Ν ἔρχομαι, εἴ τί τοι ἔγχος ἐνὶ κλισίῃσι“ καὶ Λ ἔρχομαι ὄφρ’ Ἀχιλλῆϊ δαΐφρονι μῦθον ἐνίσπω“ ἀντὶ τοῦ ἀπέρχομαι, οὕτως καὶ αἱ προθέσεις ἐλλειπτικαί εἰσι τῶν ῥημάτων σημαίνουσαι ῥῆμα, οἷον Α ἐπεὶ οὔ τοι ἔπι δέοσ“ καὶ Γ οὕνεκα καλὸν εἶδος ἔπ’“ ἀντὶ τοῦ ἔπεστιν, καὶ Ξ Ψ ἐπεὶ οὔ τοι πάμπαν ἔνι φρένεσ“ ἀντὶ τοῦ ἔνεισιν |
| ε 505 | Ἐπιβάλλειν ·. παρὰ τὸ δέον βάλλειν· ἡ γὰρ ἐπί ὧδε τὸ δέον σημαίνει |
| ε 506 | Ἐπιβάτης · εἰς τὸ Ἐπεβάτευσεν |
| ε 507 | Ἐπιβόητος · εἰς τὸ Διαβόητος |
| ε 508 | Ἐπιγουνίς ·. παρὰ τὸ ἐπάνω τοῦ γόνατος εἶναι τὸν τοιοῦτον μῦν· Ὅμηρος ς οἵην ἐκ ῥακέων ὁ γέρων ἐπιγουνίδα φαίνει“ |
| ε 509 | Ἐπιδέξια Β ·. ἐπίρρημα μεσότητος· ἡ εὐθεῖα ἐπιδέξιος. διὰ τί προπαροξύνεται; ἐπειδὴ τὰ εἰς ος ὀξύτονα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται, εἰ μὴ παρασύνθετον εἴη, θεόδμητος δουρίκλειτος ἄκρατος τερπικέραυνος· καὶ χωρὶς τῶν ἐπὶ ἔθνους· ἐκεῖνα γὰρ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν ἐν τῇ συνθέσει, οἷον Ἀχαιός φιλαχαιός, Βοιωτός φιλοβοιωτός· καὶ χωρὶς εἰ μὴ διὰ σημασίαν τινὰ φυλαχθῇ ἡ ὀξεῖα τάσις, ὡς τὸ λοιγός βροτολοιγός, ἵνα φυλαχθῇ ἡ ἐνέργεια· βροτολοιγὸς γάρ ἐστιν ὁ φθείρων τοὺς ἀνθρώπους· τούτου χάριν καὶ ὁ τόνος ἐφυλάχθη. ὁμοίως καὶ τὸ ἀθηρηλοιγός. συναπηνέχθη δὲ τούτοις κατὰ σχηματισμὸν τὸ τραπεζολοιχός καὶ ὀξύνθη. κλίνεται δὲ ὁ ἐπιδέξιος τοῦ ἐπιδεξίου καὶ τὸ ἐπιδέξιον καὶ τὰ ἐπιδέξια καὶ ἐπιρρηματικῶς ἐπιδέξια, ὡς ἐνδέξια. καὶ φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ὀνομάτων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα ὁμότονα τοῖς ὀνόμασι καθέστηκεν, οἷον ἐπιεικές συνεχές διαμπερές ἀτρεκές. τὸ δὲ ἄληθες ἀντὶ τοῦ ἀληθῶς παρὰ Ἀττικοῖς οὐχ ὁμοτόνως· ὁμοίως τὸ ἐπάναγκες καὶ τὸ χάριεν, οἷον χάριεν διελέχθη ὁ ἄνθρωποσ“ ἀντὶ τοῦ χαριέντως |
| ε 510 | Ἐπιδημία · εἰς τὸ Ἀποδημία |
| ε 511 | Ἐπιεικής · παρὰ τὸ εἴκειν καὶ μὴ ἀντιτείνειν |
| ε 512 | Ἐπιεικῶς · πόθεν; ἐκ τοῦ εἴκω, τὸ πρέπω, εἰκῶς καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιεικῶς |
| ε 513 | Ἐπιειμένε Α ·. μετοχὴ πτώσεως κλητικῆς· τὸ θέμα ἕω, ῥηματικὸν ὄνομα ἐτής καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἐστής καὶ τροπῇ ἐσθής· τούτου ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος εἷκα, ὁ παθητικὸς εἷμαι, ἡ μετοχὴ εἱμένος καὶ ἐπιειμένος |
| ε 514 | Ἐπιθαλάμιον · εἰς τὸ Γαμήλιον |
| ε 515 | Ἐπιθειάσας · ἐπιθαυμάσας, τὸ θεῖον εἰσδεδεγμένος, θεοφορούμενος· παρὰ τὸ θεός ὄνομα θεῶ ῥῆμα, ὁ ἀόριστος ἐθέασα, ἡ μετοχὴ θεάσας καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι θειάσας· ἢ παρὰ τὸ θειάζω. συντάσσεται μετὰ πτώσεως αἰτιατικῆς |
| ε 516 | Ἐπιθιγγάνειν · ἐφάπτεσθαι, προσεγγίζειν· παρὰ τὸ θίγω, ὃ σημαίνει τὸ ἐφάπτομαι, γίνεται θιγγάνω καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιθιγγάνω |
| ε 517 | Ἐπιθρυλλοῦντες · ἐνοχλοῦντες θορυβοῦντες ἐκ τοῦ θρυλλῶ· τοῦτο παρὰ τὸ θροῦς, θροός, θροῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς τὸ υ θρυλῶ. συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ |
| θ 3 | θρῆνος διαφέρει· ἐπικήδειον μὲν γάρ ἐστιν ἔπαινος τοῦ τελευτήσαντος μετά τινος μετρίου σχετλιασμοῦ· θρῆνος δὲ τὸ ᾀδόμενον παρ’ αὐτῇ τῇ συμφορᾷ πρὸ τῆς ταφῆς καὶ μετὰ τὴν ταφὴν καὶ κατὰ τὸν ἐνιαύσιον χρόνον ὑπὸ τῶν θεραπαινίδων καὶ τῶν σὺν αὐταῖς |
| ε 518 | Ἐπίκλην · ἐπωνυμίαν· ἀπὸ τοῦ κλῶ, ὃ γέγονεν ἀπὸ τοῦ καλῶ κατὰ συγκοπήν |
| ε 519 | Ἐπίκουρος Γ ·. ἡ ἐπί πρόθεσις σημαίνει τὸ δέον καὶ τὸ πρέπον· ἣ πρέπει γὰρ καὶ προσήκει τοῖς νέοις πολεμεῖν καὶ συμμαχεῖν. διαφέρει δὲ ἐπίκουρος συμμάχου· ἐπίκουρος λέγεται ὁ τῶν πολεμουμένων βοηθός, ὡς Σαρπηδὼν Τρώων· οἱ γὰρ Τρῶες ἐπολεμοῦντο· σύμμαχος δὲ ὁ τῶν πολεμούντων, ὡς Ἀχιλλεὺς Ἑλλήνων |
| β 240 | βοηθοὶ διαφέρουσιν· ἐπίκουροι μὲν γάρ εἰσιν οἱ τοῖς πολεμουμένοις ἐπικουροῦντες καὶ συλλαμβανόμενοι· βοηθοὶ δὲ οἱ σύμμαχοι τῶν πολεμούντων |
| ε 520 | Ἐπιμαχεῖν · εἰς τὸ Συμμαχεῖν |
| ε 521 | Ἐπινήϊον · ἐπὶ τὴν ναῦν· παρὰ τὸ ναίειν, ὅ ἐστιν οἰκεῖν |
| ε 522 | Ἐπίνοια ·. ἐπέννοιά τις καὶ ἐπενθύμησις |
| ε 523 | Ἔπιον · εἰς τὸ Θεοπρόπιον |
| ε 524 | Ἐπιορκεῖν ·. παρὰ τὸ ὑπερβαίνειν τοὺς ὅρκους· ἡ γὰρ ἐπί ἀντὶ τῆς ὑπέρ κεῖται |
| ε 525 | Ἐπίσωτρα Ε ·. παρὰ τὸ ἐπισεύεσθαι καὶ ἐν τῇ γῇ ἐφορμᾶν |
| ε 526 | Ἔπιπλα ·. τὰ ἐξ ἐπιπολῆς σκεύη, οἷον ἡ ἐπιπόλαιος κτῆσις καὶ ὅση δυνατὴ πλοΐζεσθαι, ἀλλ’ οὐκ ἔγγειος· ἢ τὰ σκεύη τὰ ἐν χερσὶ καὶ χρειώδη καὶ ἐπιπολάζοντα ἐν τῷ οἴκῳ |
| ε 527 | Ἐπιπλώσας Γ ·. μετοχὴ ἀορίστου πρώτου ἐστίν· ὁ ἐνεστὼς ἐπιπλώω βαρύτονον διὰ τοῦ ω μεγάλου, ὡς τὸ ζώω καὶ γνώω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐγνώσθη· οὕτως οὖν ἐστι καὶ τὸ πλώω. γίνεται οὖν ἐκ τοῦ πλέω πλόω διὰ τοῦ ο μικροῦ καὶ πλώω κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω μέγα ποιητικῶς· καὶ βαρύνεται, ἐπειδὴ τὰ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω γενόμενα ῥήματα, εἰ μὲν καθαριεύουσι, βαρύνονται, οἷον ζώω πλώω γνώω, εἰ δὲ οὐ καθαριεύουσι, περισπῶνται, οἷον νωμῶ στρωφῶ. λοιπὸν ἐκ τοῦ πλώω ὁ ἀόριστος πρῶτος ἔπλωσα, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπέπλωσα, καὶ ἡ μετοχὴ ἐπιπλώσας καὶ τὰ λοιπά |
| ε 528 | Ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης Α · ἐπὶ τῷ αἰγιαλῷ διὰ τὸ ῥήσσεσθαι ἐκεῖ τὰ κύματα τῆς θαλάσσης |
| ε 529 | Ἐπισκέπτω ·. ἐκ τοῦ σκέπω πλεονασμῷ τοῦ τ σκέπτω· τοῦτο παρὰ τὸ σχέθω, τὸ κωλύω, σχέπω καὶ σκέπω τροπῇ τοῦ χ εἰς κ |
| ε 530 | Ἐπισκήπτω · εἰς τὸ Ἐπέσκηψεν |
| ε 531 | Ἐπίσκοπος · ὁ ἐπὶ τῷ σκοπεῖν ὤν |
| ε 532 | Ἐπισκυνεῖν · σημαίνει τὸ ἐπὶ τοῦ στόματος φιλεῖν. λέγειν δὲ ἐπὶ κύλων κάλλιον· κύλοι γὰρ τὰ βλέφαρα, ἐξ οὗ καὶ Κυλλήνιος Ἑρμῆς, ἐπειδὴ ἡ ῥάβδος αὐτοῦ ω «ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει». ἀπὸ τοῦ ἐπὶ πολὺ καθεύδοντας οἰδεῖν τοὺς ὀφθαλμούς. Φαίακες δὲ θύουσιν αὐτῷ ἑσπέρας οὐ διὰ τὸ καθεύδειν, ὡς Ὅμηρος η «ὅτε δὴ μνησαίατο κοίτου», οὐχ ὅτι ὀνειροπομπὸς ἦν, ἀλλ’ ὅτι ὕπνου ἡδέος αἴτιος.“ ὅθεν ἐπισκύνιον τὸν περὶ τῶν κύλων τόπον καλοῦμεν |
| ε 533 | Ἐπισκύνιον ·. παρὰ τὸ σκύλος, τὸ δέρμα |
| ε 534 | Ἐπισκύσαι ·. παρὰ τὸ τὸ ἐπισκύνιον καθέλκεσθαι τοῦ χαλεπαίνοντος |
| ε 535 | Ἐπισπᾶσθαι · εἰς τὸ Ἀσπάσιος |
| ε 536 | Ἐπιστήμη τέχνης διαφέρει· καὶ γὰρ ἡ μὲν ἐπιστήμη ἄπταιστος κατάληψις ὑπὸ ὀρθοῦ λόγου κατεσκευασμένη |
| ε 537 | εὐστραφὴς διαφέρει· ἐπιστραφὴς μὲν γὰρ ὁ ἐπιμελής, εὐστραφὴς δὲ ὁ ἐπιδέξιος ἐν ταῖς μεταβολαῖς |
| ε 538 | Ἐπίσωτρα · τὰ ἐπάνω τῶν τροχῶν σίδηρα, ἃ καὶ κανθοὶ καλοῦνται· ἢ τὰ ἔξωθεν τῶν τροχῶν |
| ε 539 | Ἐπίσσωτρα · τὰ κύκλῳ τῶν τοῦ ἅρματος τροχῶν σίδηρα· παρὰ τὸ σῶ, ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ, ὁ μέλλων σώσω, καὶ ὄνομα ῥηματικὸν σῶτρον καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως πλεονασμῷ τοῦ ς ἐπίσσωτρον, τὸ ἐκτὸσ τῶν τροχῶν σιδήριον. ἢ παρὰ τὸ σώζω |
| ε 540 | Ἐπιτετράφαται Β ·. τὸ ῥῆμα τρέπω, τέτραφα, τέτραμμαι τροπῇ τοῦ ε εἰς α τέτραπται, τετράμμεθα, τέτραφθε καὶ τὸ Ἰωνικὸν τετράφαται καὶ ἐπιτετράφαται |
| ε 541 | Ἐπιτήδευμα · εἰς τὸ Τέχνη |
| ε 542 | Ἐπιτηδές Α ·. ἐκ τοῦ ἐπιτηδής συστολῇ τοῦ η καὶ ἔστι ὄνομα ἐπιρρηματικόν. οἱ δὲ ἐκ τοῦ ἐπιτηδής ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οἱ ἐπιτηδεῖς, ἡ αἰτιατικὴ τοὺς ἐπιτηδές κατ’ ἔλλειψιν |
| ε 543 | Ἐπιτηδής ·. παρὰ τὸ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, γίνεται δεής καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀδεής, ὁ ἄφοβος, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιαδεής, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ε ἐπιαδής, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ ἐπιταδής, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἐπιτηδής, οἱονεὶ ὁ ἀφόβως πάντα ποιῶν |
| ε 544 | ἐπιτίμιος διαφέρει· ἐπίτιμος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἔντιμος· ἐπιτίμιος δὲ ὁ ἐπιζήμιος καὶ ἐπίπληκτος, ἀφ’ οὗ τὴν ἐπίπληξιν ἐπιτίμησίν φαμεν· ἐπιτίμησον αὐτῷ“ ἀντὶ τοῦ ἐπίπληξον |
| ε 545 | Ἐπιτροχάδην · ἠπειγμένως. ὥσπερ τρέχων, ἢ κεφαλαιωδῶς, ἢ ταχέως· ἀπὸ τοῦ τρέχω ῥήματος, ὅπερ ὁ ποιητὴς τρώχω εἴρηκεν ζ αἱ δ’ εὖ μὲν τρώχων“· ἐκ τούτου τροχάδην καὶ ἐπιτροχάδην |
| ε 546 | Ἐπιτροχάδην Γ · τὸ σύντομον καὶ ταχύ· ἐκ τοῦ τροχός τροχάδην· τὰ γὰρ ἀπὸ ὀνομάτων τῶν εἰς ος γινόμενα ἐπιρρήματα διὰ τοῦ α ἐκφέρονται, οἷον νόμος νομάδην, σπόρος σποράδην, τρόχος τροχάδην. τὸ δὲ παμπήδην ἐκ τοῦ πάμπαν |
| ε 547 | Ἐπιφάνεια ·. παρὰ τὸ φαίνεσθαι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 548 | Ἐπλήγην ὡσεὶ χόρτος · τοῦ κατεπλάγη Ἰωσήφ διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ σωματικόν, τὸ δὲ ψυχικόν. Ὁμήρου |
| ε 549 | Ἐπράθομεν Α · πέρθω, τὸ πορθῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπραθον, τὸ δὲ πληθυντικὸν ἐπράθομεν |
| ε 550 | Ἑπτά · ἀπὸ τοῦ ἐπιέναι πρὸς τὸν δέκατον ἀριθμόν, ἢ ἀπὸ τοῦ ἑκάς |
| ε 551 | Ἑπτά · πόθεν; παρὰ τὸ σεπτὸς εἶναι· τῶν γὰρ ἀριθμῶν οἱ μὲν τίκτουσιν |
| ε 552 | Ἔπω Γ · σημαίνει δύο· τὸ λέγω καὶ τὸ ἀκολουθῶ. διαφέρει κατὰ τρόπους δύο· ὅτι τὸ μὲν ἔπω, τὸ λέγω, ψιλοῦται, τὸ δὲ ἀκολουθῶ δασύνεται· καὶ ὅτι τοῦ μὲν ἔπω, τὸ λέγω, τὰ ἐνεργητικὰ εἴρηνται, τὰ δὲ παθητικὰ οὐχί, τοῦ δὲ ἀκολουθῶ τὰ παθητικά, οἷον ἕπομαι καὶ εἱπόμην, ποιητικῶς ἑπόμην, τὸ δὲ ἐνεργητικὸν οὐχί. καὶ τὸ δυϊκὸν ἑπόμεθον, καὶ τὸ τρίτον ἑπέσθην, καὶ ποιητικῶς πλεονασμῷ τοῦ ς ἑσπέσθην. ἀμφιέπω δὲ καὶ περιέπω. καὶ εἰς τὸ Ἄσπετος καὶ Ἄψ καὶ Δίεπε καὶ Εἴπαισαν καὶ Εἶπον καὶ Εὐεπίης καὶ Ἠέλιος καὶ Ἠπεροπευτής καὶ Ἠπιώτατος καὶ Νοσφιζοίμεθα καὶ Πώγων καὶ Σάλπιγξ |
| ε 553 | Ἐπῶν ·. ὄνομα οὐδέτερον· ἡ εὐθεῖα τὸ ἔπος· τοῦτο παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, γίνεται ἔπος ἔπους, ἔπεα ἔπη, ἐπέων ἐπῶν |
| ε 554 | Ἐπῴχετο · οἴχω, οἴχομαι, ᾠχόμην, ᾤχετο |
| ε 555 | Ἔρα · εἰς τὸ Ἀπερύκειν καὶ Ἔνερθεν καὶ Ἔνεροι καὶ Ἐνερόχρωτες καὶ Ἐξεῖρψεν καὶ Ἐρυσίβη καὶ Ἥρωες |
| ε 556 | Ἔραζε · εἰς τὸ Χαμᾶζε |
| ε 557 | Ἐρᾶν τοῦ ποθεῖν διαφέρει· ἐρᾶν μὲν γάρ ἐστι τῶν ἐν ὄψει, ποθεῖν δὲ τοὺς ἀπόντας |
| ε 558 | Ἔρανος · τὸ ἐκ συνεισφορᾶς δῶρον, ἢ ἐντολή, ἢ συλλογή· ἀπὸ τοῦ ἐρῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ. ἐρῶ δέ, τὸ ἐπιθυμῶ, συντάσσεται μετὰ γενικῆς· ἐρῶ, τὸ λέγω, συντάσσεται δοτικῇ· ἐρῶ, τὸ ἐρωτῶ, συντάσσεται αἰτιατικῇ· ἔρρω, τὸ φθείρω, αἰτιατικῇ. Εὐλογίου |
| ε 559 | Ἐράσθην · πόθεν ἐστίν; εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ ἐρᾷς, ἐράσθην ἔδει εἶναι, ὡς φυρῶ φυρᾷς ἐφυράθην, τοῦ α τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων μετὰ τοῦ ρ ὑπάρχοντος ἢ μετὰ φωνήεντος ἐκτεινομένου, περάσω ἐάσω· εἰ δὲ μετὰ τοῦ λ συστέλλεται, γελάσω. ὅταν δὲ ὁ παρακείμενος ἀπὸ περισπωμένου μακρᾷ παραλήγηται, οὐ λαμβάνει τὸ ς ἐν τῷ παθητικῷ, νενόηκα νενόημαι ἐνοήθην, κεχρύσωκα κεχρύσωμαι ἐχρυσώθην, πεφύρακα πεφύραμαι ἐφυράθην, κεκονίακα κεκονίαμαι ἐκονιάθην. πῶς οὖν τὸ ἐράσθην ἔλαβε τὸ ς εἴπομεν ὡς τὸ α τῆς δευτέρασ συζυγίας τῶν περισπωμένων μετὰ τοῦ ρ μακρὸν ὑπάρχει· οὐ γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ ἐρᾷς, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐράζω τῆς τετάρτης συζυγίασ τῶν βαρυτόνων, καὶ ὡσ πειράζω ἐπειράσθην καὶ πελάζω ἐπελάσθην, οὕτως ἐράζω ἐράσθην. Γεωργίου |
| ε 560 | Ἐρασῖνος ·. παρὰ τὸν ἐράσω μέλλοντα γέγονεν |
| ε 561 | Ἐρατεινή Γ ·. ἐκ τοῦ ἐρατός, ὃ σημαίνει τὸν ἐπιθυμητόν, γίνεται ἐρατεινός. τὸ δὲ ἐρατός ἐκ τοῦ ἐρῶ, τὸ φιλῶ |
| ε 562 | Ἐργαζόμενον · εἰς τὸ Ἑκάεργος. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 563 | Ἔργον ·. παρὰ τὸ ῥέζω, τὸ πράττω, ῥέγον καὶ ἔργον. σημαίνει δὲ τρία· τὴν παρασκευὴν τοῦ πολέμου, Δ ἔνθα κεν οὐκ ἔτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετελθών“· σημαίνει δὲ καὶ τὰ γεώργια, Ε πολλὰ δ’ ὑπ’ αὐτοῦ ἔργα κατήριπε“· σημαίνει δὲ καὶ τὸ κοινῶς νοούμενον, ἀλλ’ εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σαυτῆς ἔργα κόμιζε“. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 564 | Ἐργῶδες · ἀντὶ τοῦ δυσχερέστατον· παρὰ τὸ ἐργώδης· τοῦτο παρὰ τὸ ἔργον. τὸ γω μέγα· τὰ διὰ τοῦ ωδης ἀρσενικὰ εἴτε τρισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται. χωρὶς τῶν παρὰ τὸ πούς ποδός συντεθειμένων, ὡς ἔχει τὸ τριπόδης καὶ τετραπόδης. Ὁμήρου |
| ε 565 | Ἔρδω ·. παρὰ τὸ ῥέζω. καὶ εἰς τὸ Ῥέξας |
| ε 566 | Ἐρεμβοί · οἱ Ἄραβες· εἰσὶν γὰρ ἀπὸ Ἄραβος βασιλέως Βαβυλῶνος |
| ε 567 | Ἔρεβος ·. παρὰ τὸ εἰς τὴν ἔραν βαίνειν· ἢ παρὰ τὸ ἐρέφω, τὸ στεγάζω, ἔρεφος καὶ Ἔρεβος, τὸ ὑπὸ τῆς γῆς ἐστεγασμένον. καθὼς καὶ τῷ ποιητῇ δοκεῖ, ἐν ἀρχῇ ἦν Ἔρεβος καὶ Χάος. καὶ εἰς τὸ Λιβρός |
| ε 568 | Ἐρεθίζω ·. παρὰ τὸ ἐρέθω γίνεται, τὸ παροξύνω· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἐρέθω, ὥσπερ παρὰ τὸ φλέγω φλεγέθω καὶ νέμω νεμέθω καὶ εἴκω εἰκάθω |
| ε 569 | Ἔρεθε Γ · ἐκ τοῦ εἴρω, τὸ λέγω. ἐρεθίζω δὲ ἐκ τοῦ ἔρις, ἐρίζω καὶ ἐρεθίζω· ἢ παρὰ τὸ ἐρέθω τὸ ἐρεθίζω. ὡς λέπω λεπίζω· ἐρεθισμὸν δὲ λέγομεν καὶ τὸν τῶν ἐχθρῶν ἔπαινον ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω, ἐρέθω καὶ ἐρεθίζω |
| ε 570 | Ἐρείδω ·. τὸ ει δίφθογγον, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἐρηρέδαται. ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἐρήρεικα, ἀλλ’ οὐ συστέλλεται διὰ τὸ μὴ συνεμπεσεῖν τῷ ἀπὸ τοῦ ἐρίζω |
| ε 571 | Ἐρείδω · τὸ ἐπακουμβίζω· καὶ ὁ μέλλων ἐρείσω, ὁ παρακείμενος ἤρεικα καὶ ἐρήρεικα, ὁ παθητικὸς ἤρεισμαι καὶ ἐρήρεισμαι, ἡ μετοχὴ ἠρεισμένος καὶ ἐρηρεισμένος. καὶ εἰς τὸ Ἔρις. Γεωργίου |
| ε 572 | Ἐρείκη · ἔστιν εἶδος δένδρου εὐχερῶς σχιζομένου· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ἐρείκω τοῦ σημαίνοντος τὸ σχίζω |
| ε 573 | Ἐρείκειν · σχίζειν· παρὰ τὸ ἐρείκην τὸ δένδρον εὔσχιστον εἶναι. Γεωργίου |
| ε 574 | Ἔρειξις · σημαίνει τὴν κατεσχισμένην γῆν· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρείκω ἐρείξω γέγονεν. Ὁμήρου |
| ε 575 | Ἐρείομεν Α · ἐρείω τὸ θέμα· ἐκ τοῦ ῥῶ ῥείω καὶ ἐρείω |
| ε 576 | Ἐρείπω ·. παρὰ τὸ ἔρα τὸ σημαῖνον τὴν γῆν γίνεται ἐράπτω καὶ ἐρέπτω, καὶ κατὰ πρόσθεσιν τοῦ ι καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἐρείπω |
| ε 577 | Ἐρεμνή ·. παρὰ τὸ ἐρεβεννή κατὰ συγκοπήν |
| ε 578 | Ἐρεπτόμενοι Θ ·. παρὰ τὸ ἀπὸ τῆς ἔρας, ὅ ἐστι τῆς γῆς, τροφὴν λαβεῖν· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν κτηνῶν |
| ε 579 | Ἐρέσσω · εἰς τὸ Ὑπηρέτης |
| ε 580 | Ἐρεσχελία · παρὰ τὸ ἔριν ἐν τοῖς χείλεσιν ἔχειν. ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐρεσχηλούντων καὶ ἐρεσχηλής. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| ε 581 | Ἐρέτης · ὁ κωπηλάτης· παρὰ τὸ ἐρέσσω· τοῦτο παρὰ τὸ ἔλω, τὸ ἐλαύνω, ἐλέσσω καὶ ἐρέσσω. καὶ εἰς τὸ Εἰρεσία |
| ε 582 | Ἐρετμόν ·. παρὰ τὸ ἔλω ἐλέσσω παράγωγον καὶ ἐρέσσω καὶ ἐρετμός. καὶ εἰς τὸ Ἐς δ’ ἐρέτας |
| ε 583 | Ἐρεύθω · εἰς τὸ Ἐρυθρός |
| ε 584 | Ἔρευνα ·. ἐρεύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐρευῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἐρευνῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔρευνα |
| ε 585 | Ἐρευνῶ · ἐκ τοῦ ἐρέω, τὸ ζητῶ, ἐρευνῶ πλεονασμῷ τοῦ υ καὶ ν · πέφυκε δὲ τὸ ν πλεονάζειν ἐν τοῖς ῥήμασιν· ἐξ οὗ καὶ ἔρευνα, ἡ ζήτησις |
| ε 586 | Ἐρευνῶ · ἔστιν ἐρῶ καὶ σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἐρεύω καὶ ἐρευνῶ· ὁ γὰρ ἐπιθυμῶν τι ἐρευνᾷ περὶ αὐτοῦ |
| ε 587 | Ἐρέφεσθαι · εἰς τὸ Εἰραφιώτης |
| ε 588 | Ἔρεφος · εἰς τὸ Ἔρεβος |
| ε 589 | ἐρέψω · εἰς τὸ Εἴρεψα καὶ Ἤρεψεν |
| ε 590 | Ἐρέω ·. τὸ ῥῆμα εἴρω, ὁ μέλλων ἐρῶ, καὶ ἀπὸ τοῦ ἐρῶ ἐρείω, ὡς τελῶ τελείω. καὶ εἰς τὸ Ἐρευνῶ |
| ε 591 | Ἐρέων ·. ἰστέον ὅτι πάντοτε ὁ ποιητὴς τὸ ἐρέω προφέρει· καὶ σημαίνει γ. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 592 | Ἐρημαῖος · ἐκ τοῦ ἔρημος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἔραν μόνην ἔχειν. τὸ ρη η τροπῇ τοῦ α εἰς η · τὰ διὰ τοῦ ιμος παράγωγα. ἐγράφη εἰς τοὺς Κανόνας |
| ε 593 | Ἔρημος ·. διὰ τὸ ἠρεμεῖν ἤγουν ἡσυχάζειν· ἢ παρὰ τὸ ἔραν μόνην ἔχειν |
| ε 594 | Ἐρητύειν Β · κωλύειν. ἐκ τοῦ εἱρκτή γέγονεν εἱρκτύω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐρητύω, ὁ μέλλων ἐρητύσω, ὁ παρακείμενος ἠρήτυκα, ἠρήτυμαι, ἐρητύθην, Β ἐρήτυθεν“· οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον. Ὁμήρου |
| ε 595 | Ἐριβῶλαξ Γ ·. ὄνομα θηλυκὸν εἰς τὸ βω περισπώμενον· τὰ εἰς αξ λήγοντα ἀρσενικὰ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα ἐκτείνουσι τὸ α οἷον Φαίαξ οἴαξ θώραξ· τὰ δὲ θηλυκὰ συστέλλουσι. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἐρί ἐπιτατικοῦ μορίου καὶ τοῦ βῶλος, ὃ σημαίνει τὴν εὔγειον καὶ λιπαρὰν γῆν |
| ε 596 | Ἐριδαίνω ·. ἐκ τοῦ ἔρις ἐρίδω καὶ ἐριδαίνω καὶ ἐριδανῶ |
| ε 597 | Ἐριδῶ · εἰς τὸ Κατωρρωδηκότες |
| ε 598 | Ἐρίζω · εἰς τὸ Εἰκοσινήριτον καὶ Ζηλῶσαι καὶ Κατωρρωδηκότες |
| ε 599 | Ἐρίηρ ·. παρὰ τὸ ἐρί ἐπίρρημα, ὅπερ διὰ τοῦ ε γραφόμενον μαρτυρεῖται ἐκ τῆς χρήσεως |
| ε 600 | Ἐρίηρας Γ · ἄγαν εὐαρμόστους, ἤγουν ἑαυτῷ φίλους, τουτέστιν ἅρπαγας καὶ πλεονέκτας καὶ μοιχούς· γίνεται παρὰ τὸ ἐρί ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ἄρω, τὸ ἁρμόζω, οἱονεὶ εὐάρεστος καὶ φίλος· ἢ παρὰ τὸ ἦρα, ὃ σημαίνει τὴν χάριν |
| ε 601 | Ἐρίηρες ἑταῖροι Γ · παρὰ τὸ ἄγαν ἀρηρέναι |
| ε 602 | Ἔριθος ·. παρὰ τὸ ἔρια ἐργάζεσθαι |
| ε 603 | Ἐρίθυνος ·. παρὰ τὸ θύνω, τὸ ὁρμῶ |
| ε 604 | Ἐρινεός · σημαίνει τὴν ἀγρίαν συκῆν· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρίζω γέγονεν ἐρινός, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε ἐρινεός. ἐριστικὸν δέ ἐστι τὸ δένδρον· ἀνέρχεται γὰρ καὶ εἰς τοῖχον καὶ εἰς ἕκαστον τόπον, ἔν τε πέτραις καὶ ὕδασι. Γεωργίου |
| ε 605 | Ἐρινύς · ἡ καταχθόνιος δαίμων· παρὰ τὸ τὰς ἀρὰς ἀνύειν γέγονεν ἀρανύς, καὶ κατὰ τροπὴν τῶν δύο α εἰς ε καὶ ι Ἐρινύς. ἢ παρὰ τὴν ἔραν γέγονεν ἐρανύς καὶ Ἐρινύς, οἱονεὶ ἡ ἐκ τῆς γῆς ἀνερχομένη. ἢ παρὰ τὸ ἐρί τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ἀνύειν γέγονεν Ἐρινύς, οἱονεὶ ἡ μεγάλως ἀνύουσα. ἢ παρὰ τὸ ἐλινύειν τὸ σημαῖνον τὸ ἡσυχάζειν γέγονεν ἐλινύς, οἱονεὶ ἡ ἡσυχάζουσα· Ἐρινύς δὲ κατὰ ἀντίφρασιν, ἤγουν ἡ μὴ ἡσυχάζουσα. ἢ παρὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας γεγενῆσθαι τιμωρός |
| ε 606 | Ἐρινύες · παρὰ τὸ διανύειν τὰς ἀράς |
| ε 607 | Ἔριον ·. παρὰ τὸ ἔρρω· ταλαιπωροῦσι γὰρ αἱ τοῦτο κάμνουσαι |
| ε 608 | Ἔρις · παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· ἡ διὰ λόγων φιλονεικία. τοῦ δὲ ἐρίζω ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος ἐρήριδα διὰ τοῦ ι φυλάττων αὐτό. ἀπὸ δὲ τοῦ ἐρείδω ἐρήρειδα διὰ διφθόγγου, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἀπὸ τοῦ ἐρίζω μέσῳ παρακειμένῳ |
| ε 609 | Ἐρίσαι · εἰς τὸ Ζηλῶσαι. Ὁμήρου |
| ε 610 | Ἐρίσαντε Α · ἐρίζω, τὸ φιλονεικῶ, ἐρίσω, ἤρισα, ἡ μετοχὴ ἐρίσας ἐρίσαντος, τὸ δυϊκὸν ἐρίσαντε |
| ε 611 | Ἐρίτιμον · ἐκ τοῦ ἐρί τοῦ ἐπιτατικοῦ καὶ τοῦ τιμή· σημαίνει δὲ τὸν μεγαλότιμον, ὡς ἐν τῷ τῆς Ὑψώσεως Κανόνι ἐν ἀσφαλείᾳ τῆς ἐριτίμου δέ“. τὸ δὲ ἐρί ἐπιτατικὸν παρὰ τὴν περί πρόθεσιν, ἥτις σημαίνει τὸ περισσῶς, ὡς τὸ Δ περὶ μέν σε τίω Δαναῶν“· ἀποβολῇ οὖν τοῦ π γίνεται ἐρί |
| ε 612 | Ἔριφος · παρὰ τὸ ἐν ἔαρι φαίνεσθαι |
| ε 613 | Ἐριώλη · ἡ πνοή· παρὰ τὸ ἐρί ἐπιτατικὸν καὶ τὸ ἄω, τὸ πνέω· ἡ μέγα πνέουσα |
| ε 614 | Ἑρκίον ·. ἐκ τοῦ ἕρκος, τὸ περίφραγμα, ὅπερ παρὰ τὸ ἐρύκω, τὸ κατέχω καὶ κωλύω, ἔρυκος καὶ ἕρκος. παροξύνεται· τὰ γὰρ ἀπὸ μακρᾶς ἀρχόμενα ἔχει παροξυτονούμενα τὰ ὑποκοριστικά, τυρός τυρίον, τεῖχος τειχίον· τὰ δὲ ἀπὸ βραχείας οὐκέτι, ῥάκος ῥάκιον, φακός φάκιον. σεσημείωται τὸ ἴχνος ἴχνιον μὴ ποιοῦν μακρὰν τὴν ἄρχουσαν ὡς ὑγρὸν σύμφωνον ἔχον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἷγμαι ἴγνιον καὶ ἴχνιον, ὡς παίζω παίγνιον |
| ε 615 | Ἔρκος ·. Διονύσιος ψιλῶς ἀναγινώσκει· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐρύκειν λέγεται |
| ε 616 | Ἕρκος · παρὰ τὸ ἐρύκω ἔρυκος καὶ ἕρκος |
| ε 617 | Ἕρμαιον ·. ἕρμαιον καὶ λόγου πολλοῦ ἄξιον ἐφαίνετο“· τὸ ἀπροσδόκητον κέρδος· ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς ὁδοῖς τιθεμένων ἀπαρχῶν, ἃς οἱ ὁδοιπόροι κατεσθίουσιν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐν ἔθει λεγομένου κοινὸς Ἑρμῆσ“ ἐπὶ τῶν εὑρισκόντων τι, οἷον κοινὸν τὸ εὕρημα. παρὰ οὖν τὸ Ἑρμῆς ἕρμαιος καὶ ἕρμαιον τὸ οὐδέτερον |
| ε 618 | Ἕρματα Ξ · ἐνώτια παρὰ τὸ ἐνείρεσθαι. Γεωργίου |
| ε 619 | Ἑρμείας ·. ἀπὸ τοῦ Ἑρμέας γέγονε κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι |
| ε 620 | Ἑρμηνεύς ·. παρὰ τὸ Ἑρμῆς, ὅντινα λέγουσιν ἐφευρετὴν τῶν λόγων· καὶ ἐντεῦθεν ἐτυμολογία παρὰ τὸ ἐφευρεῖν τὸν ἑρμηνεύοντα |
| ε 621 | Ἑρμῖνες ·. παρὰ τὸ στηρίζεσθαι δι’ αὐτῶν τὴν κλίνην. Γεωργίου |
| ε 622 | Ἑρμίς · ὃ σημαίνει τὸν κραβάττου πόδα· παρὰ τὸ ἐνείρεσθαι καὶ ἐμπλέκεσθαι ἐν τῇ κλίνῃ |
| ε 623 | Ἑρπετόν · εἰς τὸ Ἐξεῖρψεν |
| ε 624 | Ἑρπηστικός · ὁ ἑρπηστὴς ὄφις· ἐκ τοῦ ἕρπω, ὁ δὲ μέλλων περιττοσύλλαβος ἑρπήσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἑρπητικός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἑρπηστικός, ὡς χηρώσω χηρωτής καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς χηρωστής |
| ε 625 | Ἕρπω · εἰς τὸ Ἐξεῖρψεν καὶ Κρηπίς |
| ε 626 | Ἐρράγη ·. παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ φθείρω, ὁ μέλλων ῥήσω, ἐξ αὐτοῦ ὁ ἐνεστὼς ῥήσσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔρραγον καὶ ὁ παθητικὸς ἐρράγην |
| ε 627 | Ἐρρέθη ·. ὡς ἀπὸ τοῦ ῥῶ, τὸ λέγω, ῥήσω ἔρρηκα ἔρρημαι ἐρρήθη καὶ τροπῇ ἐρρέθη |
| ε 628 | Ἔρρω · εἰς τὸ Εἰροκόμος καὶ Ἔρανος |
| ε 629 | Ἐρρώγει · εἰς τὸ Ξυνερρώγειν |
| ε 630 | ἔρρωμαι · εἰς τὸ Ῥώμη |
| ε 631 | Ἔρσις · εἰς τὸ Ἐνέρσει. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 632 | Ἐρυθρά · ἀπὸ Ἐρυθροῦ βασιλέως πεσόντος ἐκεῖ καὶ πνιγέντος, ἢ ἀπὸ τῶν παρακειμένων ὀρέων ἐρυθρῶν |
| ε 633 | Ἐρυθρά · ἀπὸ Ἐρυθροῦ βασιλέως· ἔρριψαν γὰρ αὐτὸν εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐλάξευσαν ἐκεῖ λίθον καὶ ἔγραψαν οὕτως· ἔνθα δὲ τύμβος ἁλὸς μεδέοντος Ἐρυθροῦ“ |
| ε 634 | Ἐρυθρός · παρὰ τὸ ἐρεύθω, τὸ βάπτω, γίνεται ἐρευθόσ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἐρυθρός. πόθεν ἐκλήθη Ἐρυθραῖον πέλαγος; ἀπὸ Ἐρυθροῦ τινος βασιλέως· ἀποθανόντος γὰρ αὐτοῦ ἔρριψαν αὐτὸν ἐν τῇ θαλάσσῃ ἐπιγράψαντες τῷ αὐτοῦ τάφῳ οὕτως· ἐνθάδε τύμβος ἁλὸς παμμεδέοντος Ἐρυθροῦ“ |
| ε 635 | Ἐρύκω · εἰς τὸ Ἀπερύκειν καὶ Ἔρυξαν καὶ Ἐρυσίβη |
| ε 636 | Ἔρυμα · τὸ ἀσφάλισμα καὶ τειχίον· Δ ἔρυμα χροόσ“ καὶ ἕρκος καὶ τροπῇ ἅρκυς· σημαίνει δὲ τὸ δίκτυον, ὅπερ τιθοῦσι πρὸς θήραν λέοντος ἢ καὶ ἄλλων τινῶν |
| ε 637 | Ἐρυμνώσας · ἰσχυροποιήσας, πυκνώσας, ἀσφαλισάμενος· ἀπὸ τοῦ ἐρυμνῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἔρυμα, ὃ σημαίνει τὴν ἀσφάλειαν, ἐρυμῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἐρυμνῶ· τὸ δὲ ἔρυμα παρὰ τὸ ἐρύω, ὃ σημαίνει τὸ ἀσφαλίζω, ἢ παρὰ τὸ ῥύω, ὃ σημαίνει τὸ φυλάσσω |
| ε 638 | Ἐρυμνή ·. παρὰ τὸ ἐρύματος τάξιν ἔχειν, ἤγουν ἰσχυράν |
| ε 639 | Ἔρυξαν Γ ·. ἔστιν ἐρύκω, τὸ κωλύω, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἕρκος ἑρκύω καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἐρύκω. ἔνθεν γίνεται ἔρυμα, τὸ ἀσφάλισμα |
| ε 640 | Ἐρυσάρματες · εἰς τὸ Ἀνείμονος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 641 | Ἐρυσίβη · σημαίνει τὴν πάχνην τὴν γινομένην ἐν τῇ δυσαερίᾳ καὶ φθείρουσαν τοὺς καρπούς· γίνεται παρὰ τὸ ἐρύκω, τὸ κωλύω, καὶ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, ἡ κωλύουσα τρέφεσθαι τοὺς καρπούς. τὸ σι ι. διὰ τί; τὰ ἀπὸ μελλόντων συντιθέμενα ὀνόματα τῷ ι παραλήγονται, τέρψω τερψίμβροτος, στήσω Στησίχορος, ἐρύσω ἐρυσίβη |
| ε 642 | Ἐρυσίβη · γένος ἀκρίδος· ἀπὸ τοῦ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, καὶ τοῦ σίνω, τὸ βλάπτω, ἐρασίβη καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς υ ἐρυσίβη, ἡ τὰ ἐν τῇ γῇ βλάπτουσα |
| ε 643 | Ἐρυσίπτολις ·. ἤτοι ἡ ἐρύουσα καὶ ἀνθέλκουσα ἐν ταῖς μάχαις τὰς πόλεις, ὡς Ο ἐρυσάρματας ἵππουσ“ τοὺς ἕλκοντας τὰ ἅρματα· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρύεσθαι τὰς πόλεις. ἄμεινον δὲ οὕτως, ὅθεν καὶ πολιοῦχος |
| ε 644 | Ἐρυσσάμενος Γ ·. μετοχὴ μέσου ἀορίστου πρώτου. ποιητικῶς δύο σς. τὸ θέμα ἐρύω· γίνεται ἐκ τοῦ ἕλω ἑλύω καὶ τροπῇ ἐρύω, ὁ παρατατικὸς εἴρυον, ὁ παρακείμενος εἴρυκα, εἴρυμαι, Ἰωνικὸν πληθυντικὸν εἰρύαται· ἢ παρὰ τὸ εἴρυμι, ὁ παθητικὸς εἴρυμαι εἴρυται καὶ Ἰωνικῶς εἰρύαται |
| ε 645 | Ἐρύω · εἰς τὸ Εἰρύσασθαι καὶ Ῥυθμός καὶ Ἐρυσσάμενος καὶ Ἄψ |
| ε 646 | Ἐρῶ · εἰς τὸ Εἰρύσασθαι καὶ Ἐξαιρέτως καὶ Ἔρανος καὶ Ἐρατεινή καὶ Ἔρεθεν |
| ε 647 | Ἐρῳδιός ·. ἐτυμολογεῖται διαφόρως. οἱ μὲν παρὰ τὸ ἔαρ τὸ σημαῖνον τὸ αἷμα, ὡς παρὰ τῷ Κυρηναίῳ · αἷμα γὰρ λύχνου τὸ ἔλαιόν τι ἔλεξεν· καὶ ἐκ τοῦ ἔαρ γίνεται ἔωρ, ὡς τέκμαρ τέκμωρ· ἀπὸ οὖν τοῦ ἔωρ καὶ τοῦ ἰδίειν τοῦ σημαίνοντος τὸ ἱδροῦν γέγονεν· ἐν γὰρ ταῖς μίξεσι, ὥς φασιν, ὁ ἐρῳδιὸς αἷμα ἱδροῖ. ἢ ἀπὸ τοῦ ἕλους καὶ τοῦ ἴδιον γίνεται ἐλοίδιος καὶ τροπῇ τοῦ λ εἰς ρ ἐροίδιος καὶ ἐρῳδιὸς κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω. ἢ ἀπὸ τοῦ ἔρως ἔρωτος καὶ τοῦ ἴδιοσ γίνεται παρώνυμον ἐρωτίδιος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ ἐρωΐδιος καὶ ἐν συγκοπῇ ἐρῳδιός· σημαίνει δὲ τὸν πελαργόν· καὶ γάρ, ὥς φασιν, ἀφροδίσιόν ἐστι τὸ ὄρνεον. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἁρμόζω γίνεται ἁρμόδιος, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ ῥοίζω γίνεται ῥοίδιος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐροίδιος, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω ἐρῳδιός, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. ὀξύνεται· τὰ εἰς ος καθαρὰ τῷ ι παραληγόμενα ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ἐπὶ ὀρνέων ὀξύνεσθαι θέλουσιν, οἷον αἰγυπτιός βομβυλιός χαραδριός. οὕτως οὖν καὶ ἐρῳδιός. Ὁμήρου |
| ε 648 | Ἐρωήσει Α ·. παρὰ τὸ ῥῶ ῥώω, τὸ φθείρω ἐξ οὗ καὶ ῥᾷον, ὡς γνῶ γνώω, ὅθεν τὸ Α ἐπερρώσαντο ἄνακτοσ“. γίνεται δὲ ῥωή, ὡς ζῶ ζωή, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐρωή, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ἐρωῶ ἐρωήσω. ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ ἐρωῶ ἐρωήσω |
| ε 649 | Ἔρως ·. ἀπὸ τοῦ ἑλεῖν τὸν ἐρῶντα· ἢ παρὰ τὸ ἔρειν, ὃ σημαίνει τὸ δεσμεῖν, ὁ συνδέων ἡμᾶς πόθος |
| ε 650 | Ἐρωτήσατε ·. παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἔρως ἔρωτος ἐρωτῶ, ὁ μέλλων ἐρωτήσω, ὁ ἀόριστος ἠρώτησα, καὶ τὸ προστακτικὸν ἐρώτησον καὶ τὸ πληθυντικὸν ἐρωτήσατε· περὶ οὗ γάρ τις ἐπιθυμεῖ περὶ τούτου καὶ ἐρωτᾷ |
| π 5 | πυνθάνεσθαι διαφέρει· πυνθάνεσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ κατὰ ἀκοὴν διεξοδικῶς ἀκούειν τὰ ὑπό τινος λεγόμενα αὐτὸν οὐ δὲν ἐρωτῶντα· ἐρωτᾶν δὲ τὸ θέλειν κεφαλαιώδη τινὰ λαβεῖν ἀπόφασιν περὶ τοῦ ὑποκειμένου πράγματος |
| α 1327 | ἀνάκρισις διαφέρει· ἐρώτησις μὲν γάρ ἐστι σύντομος ἀπόκρισις· πύστις δὲ μακρᾶς πράξεως ἀπαγγελία· ἀνάκρισις δὲ ὑποδεεστέρων ἐξέτασις |
| ε 651 | Ἐρωτῶ · παρὰ τὴν ἔρωτος γενικήν· οἱ γὰρ ἐρωτῶντες, οὗ ἐφίενται μαθεῖν, τοῖς ἐρῶσιν ἐοίκασιν. ἢ παρὰ τὸ ἔρως ἔρωτος, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιθυμίαν, ἐρῶ καὶ ἐρωτῶ· ὁ γὰρ ἐρωτῶν περὶ οὗ ἐπιθυμεῖ καὶ ἀκούει· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ῥῶ, τὸ λέγω. Ὁμήρου |
| ε 652 | Ἔσαν Α ·. ῥῆμα τῶν εἰς μι, ὁ παρατατικὸς ἦν ἦμεν ἦτε ἦσαν καὶ συστολῇ τοῦ η ἔσαν |
| ε 653 | Ἐς δ’ ἐρέτας Α · ἐρέτης, ὁ κωπηλάτης, ἐκ τοῦ ἐρέσσω, τὸ ἐλαύνω. ἐρεσία, ἡ κωπηλασία· ἐρετμός, ἡ κώπη |
| ε 654 | Ἐσθής ·. ἔστι ἕω καὶ σημαίνει τὸ ἐνδύομαι, ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος εἷκα, ὁ παθητικὸς εἷσμαι, τὸ τρίτον εἷσται, ἐξ αὐτοῦ ἑστής καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ ἐσθής ἐσθῆτος. τὸ δὲ ἔσθησις ἐσθήσεως σημαίνει καὶ αὐτὸ τὴν ἐσθῆτα. γίνεται οὕτως· ἕω ἕσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ γίνεται θέμα περισπώμενον ἐσθῶ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἔσθω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐσθίω, ὁ μέλλων ἐσθήσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔσθησις ἐσθήσεως, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἦσαν ἄγγελοι ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαισ“ |
| ε 655 | Ἐσθής · παρὰ τὸν ἕσω μέλλοντα ἑστής καὶ ἐσθής, διὸ καὶ ἀμφιέσω. Ὁμήρου |
| ε 656 | Ἐσθλόν Β ·. παρὰ τὸ ἐθέλον τι εἶναι, ὅπερ θέλει ἕκαστος· πλεονασμῷ τοῦ ς |
| ε 657 | Ἔσκαλεν · σημαίνει τὸ ἠρεύνα, ἐζήτει· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ σκάλλω, ὁ μέλλων σκαλῶ, καὶ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔσκαλον καὶ τὸ τρίτον ἔσκαλεν. ἐξ αὐτοῦ δὲ γίνεται καὶ τὸ σκαλεύω καὶ τὸ σκαλίζω. τὸ δὲ σκάλλω ἀπὸ τοῦ σκαλῶ καὶ τοῦ λῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ θέλω γίνεται κάλλω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σκάλλω· ὁ γὰρ ἐρευνῶν, ὅπερ θέλει, ἐκεῖνο καὶ ζητεῖ. τὸ δὲ ἐπὶ τῆς λύπης, ἔστιν ἄχος, ἡ λύπη, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χάλλω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σχάλλω καὶ ἀσχάλλω |
| ε 658 | Ἐσκαλευκότες · ἐφ’ ἡμᾶς αὐτοὺς ἐσκαλευκότες φαινόμεθα“, σεσαλευκότες, ἐρευνήσαντες· ἀπὸ τοῦ σκαλεύω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ σαλεύω πλεονασμῷ τοῦ κ · τὸ δὲ σαλεύω ἀπὸ τοῦ σάλος· τὸ δὲ σάλος ἀπὸ τοῦ ἅλς ἁλός πλεονασμῷ τοῦ ς σάλος |
| ε 659 | Ἐσκευωρῆσθαι · κατεστοχάσθαι, ἐπιβεβουλεῦσθαι· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ σκευωρῶ· τοῦτο ἀπὸ τοῦ κεύθω, ὃ σημαίνει τὸ κρύβω, πλεονασμῷ τοῦ ς καὶ ἐκβολῇ τοῦ θ |
| ε 660 | Ἐς μισγάγκειαν Δ ·. παρὰ τὸ μίσγω καὶ τὸ ἄγκος, ὃ σημαίνει τὸ κοῖλον καὶ βαθύ. τὸ δὲ ἄγκος γίνεται ἐκ τοῦ κέω, ὃ σημαίνει τὸ κεῖμαι, καὶ κατὰ συναλοιφὴν γίνεται κῶ. ἐξ αὐτοῦ ὄνομα μονοσύλλαβον γίνεται κός, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α πλεονασμῷ τοῦ γ ἄγκος, τὸ πάνυ κοῖλον καὶ βαθύ. ἐκ τούτου ἀγκεία καὶ μισγάγκεια |
| ε 661 | Ἑσμός ·. τὸ πλῆθος τῶν μελισσῶν παρὰ τὸ τὴν ἕσιν ὁμοῦ ποιεῖν |
| ε 662 | Ἐς νέωτα τὸν πόλεμον μεταθέσθαι · τὸ ἐπιὸν ἔτος ἢ τὸ μέλλον· παρὰ τὸ ἔνος, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτόν, ἔνοστα καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἔνοτα, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω καὶ ὑπερθέσει τοῦ ν νέωτα |
| ε 663 | Ἔσο · εἰς τὸ Πάρεσο |
| ε 664 | Ἑσπέρα · ἀπὸ τοῦ ἔσω περᾶν πάντα τὰ ζῶα καὶ καθεύδειν, καὶ σαφῶς εἰς πέρας πάντα φέρειν· ἢ τῆς ἑῴας πέρας ἤγουν πλήρωμα. καὶ εἰς τὸ Ὀψέ |
| ε 665 | Ἑσπερία θάλασσα · καὶ Ἀτλαντικὸν πέλαγος· ἐβασίλευσαν γὰρ αὐτῆς Ἄτλας καὶ Ἕσπερος |
| ε 666 | Ἕσπετο Γ ·. ποίου εἴδους τοῦ πλεονασμοῦ; παρεμπτώσεως. καὶ τί ἐστι παρέμπτωσις; πλεονασμὸς συμφώνου κατὰ τὸ μέσον οὐ ποιοῦντος συλλαβήν, οἷον πόλις πτόλις, ἕπετο ἕσπετο |
| ε 667 | Ἔσσεται Β ·. τετραχῶς προφέρεται· ἔσεται δι’ ἑνὸς ς κοινῶς, ἔσσεται δὲ διὰ δύο σς ποιητικῶς, ἐσσεῖται Δωρικῶς· οἱ γὰρ Δωριεῖς ἐμβολὴν ποιοῦντες τοῦ ς πλεονάζουσι τὸ ι καὶ περισπῶσιν αὐτό, οἷον Β ἄρκιον ἐσσεῖται“· καὶ κατὰ συγκοπὴν ἔσται. τοῦ δὲ ἐσσεῖται ὁ κανών· ἐπὶ τῶν μέσων μελλόντων οἱ Δωριεῖς παρεντιθέντες τὸ ι προπερισπωμένως προφέρονται, οἷον πλευσεῖται ῥευσεῖται ἐσσεῖται |
| ε 668 | Ἐσσομένοισι Β ·. μετοχὴ μέσου μέλλοντος πρώτου· τὸ ῥῆμα ἔω, ὁ μέλλων ἔσω, ἔσομαι, ἐσόμενος. δύο σς ποιητικῶς |
| ε 669 | Ἐστάθη · εἰς τὸ Στῆναι |
| ε 670 | Ἔσται διαφέρει τοῦ γενήσεται, ὅτι τὸ μὲν ἔσται ἐπὶ τῶν ὄντων νῦν τάσσεται, τὸ δὲ γενήσεται ἐπὶ τῶν οὐκ ὄντων, ὡς τὸ γενήσονται τῷ πρεσβύτῃ παῖδεσ“· οὐκ ὄντες γὰρ θέλουσι γενέσθαι· καὶ ὁ νέος πρεσβύτης ἔσται“. Ὁμήρου. Εὐλογίου |
| ε 671 | Ἔσται · γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔω ἔεις ἔει, ὅ ἐστιν ὑπάρχω, ὁ παθητικὸς ἔομαι, ὁ μέσος μέλλων ἔσομαι ἔσῃ ἔσεται, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ε ἔσται |
| ε 672 | Ἑσταότες Β · ῥῆμα τῶν εἰς μι ἢ ἀπὸ τῶν εἰς ω ἑστήκω. τὸ στη η. διὰ τί; ἐκ τοῦ ἕστακα, ἐξ αὐτοῦ ἑστάκω ῥῆμα, τροπῇ Αἰολικῇ τοῦ α εἰς η ἑστήκω, ὁ παρακείμενος ἕστηκα καὶ συστολῇ ἕσταα ἑσταώς ἑσταότος. αἱ εἰς ως μετοχαὶ ἀπαθεῖς οὖσαι διὰ τοῦ ο κλίνεται καὶ τὸ θηλυκὸν ἔχουσι διὰ τοῦ υια οἷον τετυφότος τετυφυῖα, εἰ δὲ παθητικὴν κλίσιν ἔχουσι διὰ τοῦ ω τότε τὸ θηλυκὸν εἰς σα οἷον βεβαῶτος βεβῶσα, γεγῶτος γεγῶσα, ἑστῶτος ἑστῶσα |
| ε 673 | Ἔστε Γ ·. ῥῆμα ἐγκλίσεως προστακτικῆς χρόνου· ἔστι τὸ ῥῆμα εἰμί, ἡ μετοχὴ εἴς ἔντος, τὸ προστακτικὸν ἔθι ἔτω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔστω, τὸ πληθυντικὸν ἔστε βαρυτόνως· τὰ εἰς τε λήγοντα προστακτικὰ ὁμοιοκατάληκτα ὄντα τοῖς ὁριστικοῖς ὁμότονα καθεστήκασιν, οἷον ἤγετε ἄγετε, ἐλέγετε λέγετε. ἐπίτασιν οὖν ἔχει τὸ ἐστέ· τὸ μὲν ὁριστικὸν ὀξύνεται, ὡς τὸ φατέ, τὸ δὲ προστακτικὸν βαρύνεται |
| ε 674 | Ἔστεργεν · ἔστεγεν, ὑπέμενεν, ἠγάπα· ἀπὸ τοῦ στέγω πλεονασμῷ τοῦ ρ · τὸ δὲ στέγω ἀπὸ τοῦ στῶ στέγω καὶ στέργω, ὡς φῶ φέβω καὶ φέρβω, ὃ σημαίνει τὸ τρέφω |
| ε 675 | Ἔστη · εἰς τὸ Στῆναι |
| μ 3 | μέγαρον διαφέρει· ἑστία μὲν γὰρ σημαίνει τὸν οἶκον· ἐσχάρα δὲ ἡ πρὸς βιωτικὴν χρῆσιν ἐπὶ γῆσ γινομένη, ἤγουν ἀντὶ βωμοῦ κεῖται· μέγαρον δὲ ἡ περιῳκοδομημένη |
| ε 676 | Ἑστία ·. παρὰ τὸ ἑστάναι ἐπὶ τῇ γῇ. Εὐλογίου |
| ε 677 | Ἐστί · τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν. πόθεν γίνεται; ἔστι ῥῆμα εἰμί, οὖ ἀκόλουθον τρίτον εἰσί, καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ς εἰς τ μετὰ ἀποβολῆς τοῦ ι ἐστί, ἴσως ἵνα καὶ τὴν πρὸς τὸ πληθυντικὸν συνέμπτωσιν ἀποφύγῃ, λέγω δὴ τοῦ εἰσί, καὶ μετὰ ἀποβολὴν καὶ τροπὴν προσέλαβε τὸ ς ἵνα τὴν ὀφειλομένην μακρὰν ἀπολάβῃ· τὰ γὰρ εἰς ι τρίτα πρόσωπα πάντα μακρᾷ παραλήγεται, τύπτουσι δίδωσι τίθησι. καὶ ἄλλως· τὸ ἐστί ἀπὸ τοῦ εἰμί ἐστι· τὸ γὰρ δεύτερον πρόσωπον ἔσς, καὶ τὸ τρίτον ἐσσί καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ προσθήκῃ τοῦ τ ἐγένετο ἐστί. καὶ ἄλλως· τὸ ἐστί ἀπὸ τοῦ εἰμί ἐστι· τὸ δεύτερον γὰρ πρόσωπον τροπῇ τῆς μι εἰς ς γίνεται εἶς, καὶ τὸ τρίτον προσθέσει τοῦ ι γίνεται εἰσί, καὶ κατὰ διάλεκτον Δωρίδα τροπῇ τοῦ ς εἰς τ γίνεται εἰτί, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ι ἐτί, καὶ κατὰ προσθήκην τοῦ ς ἐστίν, ἐπειδὴ τὰ εἰς μι πάντοτε μακρᾷ θέλουσι παραλήγεσθαι |
| ε 678 | Ἐστός · εἰς τὸ Μεστός. Ὁμήρου |
| ε 679 | Ἔστω Β · ῥῆμα προστακτικόν· εἰμί, τὸ ὑπάρχω, ὁ παρατατικὸς ἦν, ἡ μετοχὴ εἴς ἔντος καὶ τὸ προστακτικὸν ἔθι· τὸ τρίτον ἔτω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔστω. ἐξ αὐτοῦ γίνεται καὶ τὸ ἤτω τροπῇ τοῦ ε εἰς η. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 680 | Ἑστῶτες ·. παρὰ τὸ ἵστημι στήσω, ὁ παρακείμενος ἕστακα, ἡ μετοχὴ ἑστακώς, ἀποβολῇ τοῦ κ ἑσταώς καὶ ἑστώς |
| ε 681 | Ἐσύκαζεν · ἐσυκοφάντει, ἐλοιδόρει |
| ε 682 | Ἐσφήκωντο Ρ ·. παρὰ τὸ σφήκωμα |
| ε 683 | Ἐσχάρα · εἰς τὸ Ἑστία. Φωτίου |
| ε 684 | Ἔσχατος · παρὰ τὴν σχέσιν καὶ κώλυσιν, ὁ τελευταῖος· καὶ ὕστατος δέ, ὅτι ὑπ’ αὐτόν ἐστιν ἡ στάσις καὶ οὐκ ἔτι προβῆναι δύναται, ἀλλ’ ὕστερος εἱστήκει τοῦ πρώτου μὴ ἐῶντος· καὶ τὸ πύματος ἀπὸ τοῦ πεπαῦσθαι· καὶ τέρμιον, τὸ ἔσχατον, ἀπὸ τοῦ τέρματος, ὅ ἐστι τέλους |
| ε 685 | Ἔσχατος · παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ |
| ε 686 | Ἔσχετο · εἰς τὸ Ὑπέσχετο |
| ε 687 | Ἔσω · εἰς τὸ Ἔνδον. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 688 | Ἔσῳσεν · παρὰ τὸ σῴζω, ὁ μέλλων σῴσω, ὁ ἀόριστος ἔσῳσα. τὸ δὲ σῴζω, ὅταν ἀπὸ τοῦ σωΐζω ἐστίν, ἔχει τὸ ι ὅτε δὲ ἀπὸ τοῦ σάος σαόζω καὶ κράσει τοῦ αο εἰς ω μέγα σώζω οὐκ ἔ χ ει αὐ τό. ὁ μέλλων σώ σω σέσωκα, σέσωσμαι. ἔστι καὶ ἄλλο σῶ, τὸ ὑγιαίνω, ἐξ οὗ ὁ παθητικὸς παρακείμενος σέσωμαι σέσωται, καὶ ἐξ αὐτοῦ σωτήρ. ἔστι καὶ σώω σώσω, ὡς γνώω γνώσω, ἐξ οὗ ὁ παρακείμενος ἔγνωκα, ὁ παθητικὸς ἔγνωσμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ γνωστός, ὁ γνώριμος. ἐκ δὲ τοῦ γνῶ γνώσω ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἔγνωμαι ἔγνωται καὶ ἐξ αὐτοῦ γνωτός, ὁ ἴδιος· καὶ γὰρ γνωστοὶ λέγονται οἱ γνώριμοι, γνωτοὶ δὲ οἱ ἴδιοι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 689 | Ἐτάζω · σημαίνει τὴν ἀλήθειαν ἀνακρίνω· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἐτεόν, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθές, ὥσπερ παρὰ τὸ ἵππος ἱππάζω, ἐτεόν ἐτεάζω καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε ἐτάζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐξετάζω τὸ τὴν ἀλήθειαν ἀνακρίνω. καὶ εἰς τὸ Ἐξετάζω |
| ε 690 | Ἑταῖρος Β ·. τὸ ται δίφθογγον· τὰ εἰς ος καθαρὸν ἀπὸ πρωτοτύπων τῶν εἰς ος παρηγμένα διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον ληνός ληναῖος, δρόμος δρομαῖος. οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἔθος ἐθαῖος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἐθαῖρος καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν γίνεται ἑταῖρος, οἱονεὶ ὁ συνήθης καὶ φίλος. τὸ δὲ ἕταρος ἐκ τοῦ ἑταῖρος |
| φ 3 | φίλος διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ φίλος καὶ ἑταῖρος, ὁ δὲ ἑταῖρος οὐ πάντως καὶ φίλος |
| ε 691 | Ἑταίρω · εἰς τὸ Ἐθαίρω |
| ε 692 | Ἐτάν · εἰς τὸ Ὦ τᾶν |
| ε 693 | Ἔταον · εἰς τὸ Τῆ |
| ε 694 | Ἐταράχθησαν · πόθεν γίνεται; ἀπὸ τοῦ |
| ε 695 | Ἐτεά · ἐδόκει μὲν ἐτεὰ εἶναι καὶ τὰ ξυγκείμενα“ ἀκριβῆ, ἀληθῆ· ἔστι δὲ ὄνομα οὐδέτερον καὶ ἐπίρρημα ἀπὸ ἀρσενικοῦ τοῦ ἐτεός, ὃ σημαίνει τὸ ἀληθής· ἀπὸ τοῦ εἰμί ῥήματος, ὃ σημαίνει τὸ ὑπάρχω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔμαι, τὸ τρίτον ἔσται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐτός· τὸ γὰρ ἀληθὲς ὑπάρχον ἐστὶ καὶ πεπηγός |
| ε 696 | Ἐτεόν Β ·. τὸ ον μικρόν. διὰ τί; τὰ ἀπὸ διαφόρων πτώσεων εἰς ἐπιρρηματικὴν σύνταξιν μεταγόμενα τὴν αὐτὴν γραφὴν ταῖς πτώσεσιν ἔχουσι. καὶ ἐκ πόσων πτώσεων μετάγονται τὰ ἐπιρρήματα; ἐκ πασῶν· ἢ γὰρ ἀπὸ εὐθείας, ὥσπερ ὁ πρόφρων, Ξ πρόφρων δὴ Δαναοῖσι Ποσειδάων ἐπάμυνον“· ἢ ἀπὸ γενικῆς, ὡς τὸ προίξ προικός, ν ἀργαλέον γὰρ ἕνα προικὸς χαρίσασθαι“· ἢ ἀπὸ δοτικῆς, ὡς τὸ ἡ ἰδία τῆς ἰδίας τῇ ἰδίᾳ ἰδίᾳ ἦλθον, δημοσίᾳ ἐλάλησα“· ἢ ἀπὸ αἰτιατικῆς, ὡς τὸ ἡ ἀπριάτη τῆς ἀπριάτης τῇ ἀπριάτῃ τὴν ἀπριάτην, καὶ Ὅμηρος Α ἀπριάτην ἀνάποινον, ἄγειν θ’ ἱερὴν ἑκατόμβην“, καὶ ἡ πέρα τῆς πέρας τῇ πέρᾳ τὴν πέραν, πέραν τοῦ χειμάρρου τῶν Κέδρων“· ἢ ἀπὸ κλητικῆς, ὡς τὸ Ἡρακλέης Ἡράκλεις ὦ Ἡράκλεισ“, ἐπίρρημα θαυμαστικὸν ἀντὶ τοῦ ὦ τοῦ θαύματος· τοῦτο λέγει Λουκιανὸς ἀντὶ θαυμαστικοῦ ἐπιρρήματος παραλαμβάνων. καὶ εἰς τὸ Ἐξετάζω καὶ Ἐτάζω |
| ε 697 | Ἐτεός · εἰς τὸ Ἄτη καὶ Ἔτος καὶ Ἐτώσιον |
| ε 698 | Ἑτεραλκέαν Η · τὴν τοῖς ἑτέροις ἀλκὴν παρέχουσαν ἤτοι δύναμιν· παρὰ τὸ ἄλκω |
| ε 699 | Ἔτης · εἰς τὸ Ὠ τᾶν |
| ε 700 | Ἐτησίας · τοὺς κατ’ ἔτος ἐν τῷ καιρῷ τῆς ὀπώρας πνέοντας ἀνέμους· ἡ εὐθεῖα ὁ ἐτησίας τοῦ ἐτησίου, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν οἱ ἐτησίαι τῶν ἐτησίων. γίνεται ἐκ τοῦ ἔθος ἐθησίας καὶ ἐτησίας, οἱ ἔθος ἔχοντες κατ’ ἔτος ἐν τῷ καιρῷ τῆς ὀπώρας πνεῖν ἄνεμοι. ἢ παρὰ τὸ ἔτος |
| ε 701 | Ἔτι ·. ἐπίρρημα ἐπιτάσεως δηλωτικὸν ἢ παρατάσεως· εἰ γὰρ εἴπομεν τρέχοντός τινος ἔτι δραμεῖν, τοῦτο ἐπίτασις· εἰ δὲ νυκτὸς οὔσης ἔτι νύξ, παράτασις. τὸ τι ι. διὰ τί; τὰ εἰς ι λήγοντα ἐπιρρήματα συνεσταλμένα βαρύτονα δισύλλαβα ὑπάρχοντα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον αὖθι κεῖθι νόσφι ἄχρι ἧχι ἔτι μέχρι ἄρτι |
| ε 702 | Ἕτνος · τὸ ὄσπριον, καὶ δασύνεται. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 703 | Ἑτοιμάσατε Α · παρασκευάσατε· παρὰ τὸ οἷμος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδόν, καὶ τὴν ἐπί πρόθεσιν ἕποιμος, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς τ ἕτοιμος, ὁ ἐπὶ τὴν ὁδὸν ὢν παρεσκευασμένος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 704 | Ἑτοιμασία · τὸ τοι δίφθογγον· παρὰ τὸ ἑτοιμῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἕτοιμοσ· καὶ σημαίνει τὸν πρόχειρον καὶ γίνεται παρὰ τὸ οἶμα, τὸ ὅρμημα, Π οἶμα λέοντος ἔχων“ |
| ε 705 | Ἕτοιμος · ὁ πρόχειρος· παρὰ τὸ οἶμα, ὃ σημαίνει τὸ ὅρμημα, Π οἶμα λέοντος ἔχων“, καὶ τὸ ἔθος ἔθοιμος, καὶ ἐπεὶ ψιλὰ ψιλῶν ἡγεῖται, γίνεται ἕτοιμος, ὁ εἰς τὸ ὁρμῆσαι καὶ πρᾶξαι πρόχειρος ὤν |
| ε 706 | Ἕτοιμος · σημαίνει δύο, τὸν πρόχειρον καὶ τὸν ἀληθῆ. καὶ εἰ μὲν σημαίνει τὸν ἕτοιμον ἤγουν τὸν πρόχειρον, γίνεται παρὰ τὸ οἶμα, ὃ σημαίνει τὸ ὅρμημα, καὶ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι, ἔθοιμος καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν γίνεται ἕτοιμος. εἰ δὲ σημαίνει τὸν ἀληθῆ, γίνεται ἐκ τοῦ ἐτ ή τυμος κατὰ συγκοπήν · τὸ τυ ψιλόν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 707 | Ἔτος Β · παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, γίνεται ἔος καὶ ἔτος. διαφέρει δὲ ἔτος καὶ ἐτός, καὶ βαρυτόνως μὲν σημαίνει τὸν χρόνον, ὀξυτόνως δὲ τὸν ἀληθῆ, ἐξ οὗ καὶ ἐτεός κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε |
| ε 708 | Ἔτος · παρὰ τὸ ἔτι καὶ ἔτι εἶναι καὶ ἰέναι. καὶ εἰς τὸ Αὔτως καὶ Ἐτεά |
| ε 709 | Ἔτυμος · τὸ τυ ψιλόν, καὶ σημαίνει τὸν ἀληθῆ, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἐτεόν, τὸ ἀληθές. ἐξ οὗ καὶ ἐτυμολογία, ἡ ἀληθολογία. Ὠρίωνος |
| ε 710 | Ἐτυμολογία · ἔστιν ἡ τῆς δυνάμεως τοῦ ὀνόματος ὀρθότης ἐξ αὐτοῦ τοῦ ὀνόματος ἑρμηνευομένη. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ. Φωτίου |
| ε 711 | Ἐτύχθη Β ·. ῥῆμα παθητικοῦ ἀορίστου β· ὁ παθητικὸς παρακείμενος τέτευγμαι, καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πέφευγμαι γίνεται ποιητικῶς πέφυγμαι πεφυγμένος πεφυγμένοι κατὰ ἄστυ“, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ τέτευγμαι τέτυγμαι· ὁ ἀόριστος ἐτύχθην, ἀποβολῇ τοῦ ε · ἐκ τοῦ πέφυκται γίνεται φυκτός καὶ ἄφυκτος, ὃν οὐ δύναταί τις διαλαθεῖν, καὶ ὁ Ἰωάννης σειραῖς ἀφύκτοις ὃν διαρθροῖ δακτύλοισ“. ἔστι οὖν ὁ ἐνεστὼς τεύχω· ἔστι καὶ περισπώμενον, ἐξ οὗ καὶ τὸ τετυχῆσθαι. ε ἀραρὼν θαμέσι σταμίνεσσιν“. ὁ παθητικὸς παρακείμενος τέτυγμαι, τὸ τρίτον τέτυκται καὶ ῥηματικὸν ὄνομα τευκτός, καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σιμός σιμαίνω καὶ μάργος, ὃ σημαίνει τὸν μωρόν, μαργαίνω, οὕτως καὶ ἀπὸ τοῦ τευκτός τευκταίνω καὶ τεκταίνω, μὴ τέκταινε ἐπὶ σὸν φίλον κακά“· καὶ ὁ μέλλων τεκτανῶ, καὶ ὁ ἀόριστος ἐτέκτανα καὶ Ἰωνικῶς ἐτέκτηνα, καὶ ὁ μέσος ἀόριστος ἐτεκτηνάμην καὶ τὸ τρίτον ἐτεκτήνατο. καὶ ἀπὸ τοῦ τέτυκται ποιητικῶς γίνεται τυκτός, καὶ ὁ ποιητής Ε τυκτὸν κακὸν ἀλλοπρόσαλλον“ |
| ε 712 | Ἐτώθαζον · ἔσκωπτον, διέσυρον σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐσχόλαζον. γίνεται δὲ τὸ τωθάζω παρὰ τὸ ὤθω ὠθάζω καὶ τωθάζω. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς |
| ε 713 | Ἐτώσιον Γ ·. ἐπίρρημα μεσότητος· τὸ τω μέγα· ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐτός, ὁ ἀληθινός, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄετος, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἄετοι, ἀέτων, ἀετώσιος καὶ ἀφαιρέσει ἐτώσιος. κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· αἱ ἀπὸ γενικῆς πληθυντικῶν ὀνομάτων γινόμεναι παραγωγαὶ διὰ τοῦ ιος διχῶς σχηματίζονται, καὶ διὰ τοῦ ς καὶ διὰ τοῦ ν · καὶ ἡ μὲν τῶν Ῥηγίνων διάλεκτος διὰ τοῦ ς οἷον ἀέτων ἀετώσιος, ἡ δὲ τῶν Αἰολέων διὰ τοῦ ν οἷον Ἑλίκη Ἑλίκης Ἑλίκαι Ἑλικῶν Ἑλικώνιον, Υ Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα“ |
| ε 714 | Εὐαγγέλιον · τὸ δι’ ἀγαθὰς ἀγγελίας δωρούμενον, ξ εὐαγγέλιον δέ μοι ἔστω“ |
| ε 715 | Εὖγε ·. ἐπίρρημα εἰρωνικὸν ἤγουν ἐμπαιγμοῦ· ἢ ἐπίρρημα μεσότητος, καταχρηστικῶς δέ, ἀντὶ τοῦ καλῶς |
| ε 716 | Εὐδαίμων · εἰς τὸ Ὄλβιος |
| ε 717 | Εὐδία ·. εὐοδία τις οὖσα καὶ ἐν συγκοπῇ εὐδία |
| ε 718 | Εὐδίνητον · σημαίνει τὸ εὔστροφον· γέγονε δὲ παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ δίνη, ὃ σημαίνει τὴν συστροφήν, εὔδινος, καὶ ἐξ αὐτοῦ εὐδινῶ εὐδινήσω εὐδίνηκα εὐδίνημαι εὐδίνησαι εὐδίνηται, καὶ ἐξ αὐτοῦ εὐδίνητος καὶ τὸ οὐδέτερον εὐδίνητον. δίνη δὲ παρὰ τὸ ἴω, τὸ πορεύομαι, ἴνη καὶ δίνη. τὸ οὐδέτερον δῖνος τοῦ δίνουσ τοῖς δίν εσ ι καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δίνοισιν“, ἤγουν τοῖς ἐγκάτοις |
| ε 719 | Εὐδοκία · ἡ ἀρίστη καὶ καλλίστη τοῦ θεοῦ ἑκούσιος θέλησις, ὅθεν εὐδοκία κυρίου“· παρὰ τὸ εὖ καὶ καλῶς δοκεῖν αὐτῷ, ἤγουν δεδόχθαι, οἷον προηγουμένως γὰρ θέλει πάντας ὁ θεὸς σωθῆναι καὶ τῆς βασιλείας αὐτοῦ τυχεῖν· τοῦτο εὐδοκία θεοῦ“ |
| ε 720 | Εὐδοκία · βούλησις· παρὰ τὸ εὖ καὶ καλῶς δεδόχθαι προσαγορεύεται. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 721 | Εὐδοκία · ·. βούλησις ἢ βούλημα, προαίρεσις, ἐπιθυμία· παρὰ τὸ καλῶς καὶ εὖ δεδόχθαι. ἔστι ὄνομα πόλεως καὶ κύριον ὄνομα· σημαίνει δὲ καὶ ἀποδοχὴν καὶ θέλησιν, ὡς τὸ εὐδόκησας, κύριε, τὴν γῆν σου“ ἀντὶ τοῦ ἠθέλησας. Νικήτου |
| ε 722 | Εὐδοκῶ · παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ δοκῶ. τὸ δὲ δοκῶ παρὰ τὸ δέχω γίνεται· ἅπερ γὰρ δέχεται ὁ νοῦς, ἐκεῖνα καὶ δοκεῖ |
| ε 723 | Εὗδον Β ·. ἐκ τοῦ ἕδω δασυνομένου· ἐκ τούτου γίνεται καὶ ἕδος, ἡ καθέδρα. ἕδω οὖν τὸ ῥῆμα, καὶ ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ ἐσθίω, πλεονασμῷ τοῦ υ γίνεται εὕδω. καὶ εἰς τὸ Εὐρύ |
| ε 724 | Εὐειδοῦς · εἰς τὸ Εὔμορφος |
| ε 725 | Εὔειλος · σημαίνει τὸν εὐάερον τόπον· παρὰ τὸ εἵλη, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 726 | Εὐεπίης ·. γέγονεν ἀπὸ τοῦ εὐεπής. ἐξ αὐτοῦ τὸ θηλυκὸν εὐέπεια· τὸ πει δίφθογγον· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ης ἀρσενικῶν διὰ τοῦ εια παρηγμένα διὰ τῆς ει γράφεται. τὸ δὲ εὐεπής γέγονε παρὰ τὸ ἔπω, τὸ λέγω, καὶ τὸ εὖ μόριον. τὸ δὲ ἔπω σημαίνει δ· ἔπω, τὸ λέγω, Ὅμηρος δ αὐτὰρ ἐγώ μιν ἀμειβόμενος προσέειπον“· ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, Γ υἱέϊ σῷ ἑπόμην, θάλαμον γνωτούς τε λιποῦσα“· ἔπω, τὸ διοικῶ, ἀλλὰ τὸ μὲν πλεῖον πολυάϊκος πολέμοιο χεῖρες ἐμαὶ διέπουσιν“· ἔπω, τὸ κατασκευάζω, Ζ τὸν δ’ εὗρ’ ἐν θαλάμῳ περικαλλέα τεύχε’ ἕποντα“ |
| ε 727 | Εὐεργεσία ·. ἐκ τοῦ εὐεργέτης εὐεργετία, ὡς ἱκέτης ἱκ ε τεία, καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ τ εἰς ς εὐεργεσία. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 728 | Εὐεργέτης ·. παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ἔργον γίνεται εὐεργέτης. καὶ πόθεν γίνεται τὸ εὖ μόριον; παρὰ τὸ ἐΰς, ὃ σημαίνει τὸν ἀγαθόν· κλίνεται ἐέος· τὸ οὐδέτερον ἐΰ καὶ κράσει εὖ. τὸ δὲ ἐΰς παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω |
| ε 729 | Εὔζωμον ·. διὰ τὸ καλὸν ἔχειν ζωμόν |
| ε 730 | Εὐήθεια · μωρία, ἄνοια· ὁ δὲ Θουκυδίδης ἐν τρίτῃ τὸ εὔηθες ἐπὶ τὸ βέλτιον λαμβάνει καὶ ὁ φιλόσοφος |
| ε 731 | Εὖθαρ · εἰς τὸ Εἶθαρ |
| ε 732 | Εὐθές · οὐδέτερον· τὸ ἀρσενικὸν ὁ εὐθής, καὶ ἡ εὐθής. παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ θέω, τὸ τρέχω· εὐθὴς γάρ ἐστιν ὁ καλῶς τρέχων. ἢ παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸν θήσω μέλλοντα, ὁ καλῶς διακείμενος πρὸς πάντα |
| ε 733 | εὐθέως διαφέρει· εὐθὺς μὲν γάρ ἐστιν ὁ κανών, εὐθὺ δὲ τοῦ γυμνασίου ἀντὶ τοῦ κατ’ εὐθεῖαν τοῦ γυμνασίου, εὐθέως δὲ ἀντὶ τοῦ χρονικοῦ ἐπιρρήματος. ζήτει |
| ε 734 | Εὐθύωρον τὴν ἀναχώρησιν ἐποιήσαντο · εὐθυτάτην, σύντομον· παρὰ τὸ εὐθύ καὶ τὸ ὥρα, οἷον αὐτῇ τῇ ὥρᾳ |
| ε 735 | Εὔκολος. εἰς τὸ Δύσκολος |
| ε 736 | Ἐυκνήμιδες · παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ κνημίς· τὸ δὲ κνημίς ἐκ τοῦ κνήμη. κνῆμαι αἱ τῶν ποδῶν ἐκ τοῦ κινῶ κινήσω κινήμη κνήμη κατὰ συγκοπήν, αἱ ποιοῦσαι ἡμᾶς κινεῖσθαι· αἱ δὲ τῶν χειρῶν ἐκ τοῦ κνῶ κνήσω, ὃ δηλοῖ τὸ κνήθω. τὸ εὖ μόριον, ὅταν συντεθῇ μεθ’ ἑτέρας λέξεως ἀρχομένης ἀπὸ δύο συμφώνων ἢ ἀπὸ διπλοῦ, ἐν διαστάσει ἀναγινώσκεται παρ’ Ὁμήρῳ, εὔκνημις ἐΰκνημις, εὔξοον ἐΰξοον. κνημίς, τὸ μις μακρόν ἐστι, διότι τὰ εἰς ις θηλυκὰ δισύλλαβα, ἐὰν ἔχωσι τὴν παραλήγουσαν μακράν, ἐκτείνει τὸ ι κρηπίς κρηπῖδος, σφραγίς σφραγῖδος, κνημίς κνημῖδος |
| ε 737 | Εὐκτήριον · παρὰ τὸ εὔκτιστον, ἢ παρὰ τὸ τὸ καλὸν τηρεῖν, ἢ εὐχῆς οἰκητήριον |
| ε 738 | Εὐκτῶς ·. παρὰ τὸ εὐχή γίνεται εὔχω, εὔξω, ηὖξα, ὁ παρακείμενος ηὖχα καὶ ὁ παθητικὸς ηὖγμαι καὶ τὸ τρίτον ηὖκται καὶ ἐξ αὐτοῦ εὐκτός ὄνομα καὶ τὸ τῆς μεσότητος ἐπίρρημα εὐκτῶς, ἀντὶ τοῦ εὐκταίως |
| ε 739 | Εὐλαί Τ · οἱ σκώληκες· παρὰ τὸ εἰλεῖσθαι, ὅ ἐστι κινεῖσθαι. τῷ δὲ τόνῳ ὡς εὐναί |
| ε 740 | Εὐλή · εἰς τὸ Εἰλέωσιν |
| ε 741 | Εὐμαθής · εἰς τὸ Εὐφυής |
| ε 742 | Εὔμαιος · ὁ τοῦ Ὀδυσσέως δοῦλος· ἀπὸ τῆς πρὸς τὸν δεσπότην εὐμενείας |
| ε 743 | Εὐμαρής ·. παρὰ τὸ μαίρω, τὸ λάμπω, μαρής καὶ εὐμαρής, ὁ εὔληπτος |
| ε 744 | Εὐμενής · ὁ εὖ τισι κατὰ ψυχὴν διακείμενος, ὅπερ ἐστὶ μένος |
| ε 745 | Εὔμορφος εὐειδοῦς διαφέρει· εὔμορφος μὲν γάρ ἐστιν ὁ τὴν μορφὴν εὖ ἔχων, ἤτοι εὐπρόσωπος· εὐειδὴς δὲ ὁ τὸ εἶδος καλὸν ἔχων, οἷον ἅπαν τὸ σῶμα. Φωτίου |
| ε 746 | Εὐνή ·. παρὰ τὸ εὖ νενῆσθαι, ὅ ἐστι σεσωρεῦσθαι ταῖς στρωμναῖς. ἔργον εἴχοντο. καὶ εἰς τὸ Λέχος |
| ε 747 | Εὖνις · ὁ ἔρημος, ὁ ἐστερημένος τινός· παρὰ τὴν ἑνός γενικὴν ἑνίς καὶ εὖνις προσθέσει τοῦ ι. οὕτως εὗρον ἐν τῷ Περὶ παθῶν |
| ε 748 | Εὐνοῦχος ·. παρὰ τὸ εὖ νοῦν ἔχειν. ἢ παρὰ τὸ εὐνὴν καθαρὰν ἔχειν ἢ φυλάττειν· ἔχω γὰρ τὸ φυλάττω. ἢ παρὰ τὸ εἷς ἑνός ἑνοῦχος καὶ εὐνοῦχος, ὁ μόνος ὢν καὶ μὴ μετ’ ἄλλων συνεζευγμένος |
| ε 749 | Εὐνοῦχος ·. Γεωργίου |
| ε 750 | Εὔξεινος ·. ἀπὸ τοῦ ξένος γίνεται ξεῖνος κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι καὶ κατὰ σύνθεσιν εὔξεινος |
| ε 751 | Ἐύξοον Β ·. ὄνομα ἐκ τοῦ ξέω, καὶ μετὰ τοῦ εὖ μορίου εὔξοον. ἀναβιβάζει δὲ τὸν τόνον· τὰ εἰς ος ὀνόματα ἔχοντα τὸ εὖ μόριον κατ’ ἀρχὴν ἅπαντα προπαροξύνεται, οἷον Εὔμαιος εὔσκο πος, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ ἔργον συγκειμένων, οἷον εὐεργός λ ἥ τε κατ’ αἶσχος ἔχευε θηλυτέρῃσι γυναιξί, καὶ εἰ κ’ εὐεργὸς ἔῃσιν“ |
| ε 752 | Εὔξω · εἰς τὸ Εὐκτῶς |
| ε 753 | Εὐπορεῖν ·. ἀπὸ τοῦ πείρω γέγονε περῶ καὶ ἐξ αὐτοῦ πόρος καὶ πορίζω. καὶ εἰς τὸ Ὀλβιόδαιμον |
| ε 754 | Εὐράξ · εἰς τὸ Ὑπόδρα |
| ε 755 | εὑρέσθαι διαφέρει· εὑρεῖν μὲν γὰρ τὸ καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ, εὑρέσθαι δὲ οἷον πορίσασθαι |
| ε 756 | Εὑρέμεν · εὗρον, τὸ ἀπαρέμφατον εὑρεῖν, καὶ οἱ Ἴωνες καὶ οἱ ποιηταὶ διαιροῦσιν εἰς εμεν |
| ε 757 | Εὗρεν Α · ῥῆμα ἀορίστου δευτέρου· ὁ γὰρ ἐνεστὼς οὐκ ἔστι ῥητός, ἀλλ’ ἐξ ὑπομνήσεως τοῦ μέλλοντος καὶ τοῦ παρακειμένου λέγεται καὶ ὁ ἐνεστώς, ἐπεὶ οὐκ ἔστι ῥητός· ὡς οὐδὲ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, οὐκ ἔστι ῥητὸς ὁ ἐνεστώς, ἀλλ’ ἐξ ὑπομνήσεως, ὡς εἴπομεν, τοῦ ἦον δευτέρου ἀορίστου ἐνεργητικοῦ καὶ τοῦ ἔω τοῦ ὑποτακτικοῦ καὶ ἐπινοεῖται ὁ ἐνεστὼς τοῦ ἀορίστου δευτέρου καὶ τοῦ ἀορίστων δευτέρων ὑποτακτικοῦ, ὡς ὄφρα μὴ οἶος Ἀργείων ἀγέραστος ἔω“. οὕτως ἐστὶ καὶ τὸ ὑπόλοιπον |
| ε 758 | Εὔριζον ·. παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ῥίζα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 759 | Εὐρίζῳ · ἡ εὐθεῖα εὔριζος, καὶ γίνεται παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ῥίζα. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἵζω, τὸ καθέζομαι, ἵζα καὶ ῥίζα· ἢ παρὰ τὸ ῥέειν δι’ αὐτῆς τὸ ζῆν. Γεωργίου |
| ε 760 | Εὐριπίδης · παρὰ τὸ Εὔριπος γέγονεν. Γεωργίου |
| ε 761 | Εὔριπος ·. παρὰ τὸ ῥιπίζω γέγονεν Εὔριπος, οἱονεὶ ὁ εὐχερῶς ῥιπιζόμενος. ἔστι δὲ πέλαγος στενὸν μεταξὺ τῆς Ἀττικῆς καὶ Εὐβοίας, ὅπερ ἑπτάκις τῆς ἡμέρας ἐναλλάττει τὴν ἰδίαν κίνησιν καὶ πάντως ἐναντίως τῇ κινήσει τοῦ ἀνέμου κινεῖται. ἐκεῖ δὲ ἐτελεύτησεν ὁ Ἀριστοτέλης· ἐλθὼν γὰρ ἐκεῖ καὶ μὴ εὑρηκὼς τὴν αἰτίαν τῆς τοιαύτης κινήσεως ὀλιγοψυχήσας ἀπέθανεν |
| ε 762 | Εὖρος ε ·. διὰ τὸ πλατύ· εὖρος γὰρ πλάτος ἐστίν. ἢ παρὰ τὸ ἔω, τὸ πορεύομαι, ὁ πορευόμενος εἰς πλάτος. ἢ παρὰ τὸ εὐρὺ καὶ σφοδρὸν τοῦ πνεύματος |
| ε 763 | Εὕροσαν ·. ἔστι εὑρῶ, εὑρήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος εὗρον καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν εὗρον καὶ κατὰ διάλεκτον εὕροσαν |
| ε 764 | Εὐρύ · τὸ πλατύ· παρὰ τὸ εὕδειν, ὅ ἐστι κοιμησθῆναι· πλάτος γὰρ χρῄζει διὰ τὸ περιστρέφεσθαι ὁ κοιμώμενος. Ὁμήρου |
| ε 765 | Εὐρυάγυιαν Β ·. εὐρύς ἔστι παρασύνθετον παρὰ τὸ εὖρος· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ ῥεῖν, ὅ ἐστιν εὐκόλως φέρεσθαι. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 766 | Ἐΰς · ὁ ἀγαθός· παρὰ τὸ ἔω, τὸ ὑπάρχω, ἐΰς, ὡς ἥδω ἡδύς, οὗ ἡ γενικὴ ἐέος καὶ. τὸ θηλυκὸν ἑή, ἐξ οὗ θ δωτῆρες ἑάων“, ὡς πύλαι πυλάων. καὶ εἰς τὸ Εὐεργέτης |
| ε 767 | Εὐσεβής · εἰς τὸ Δίκαιος. Ὁμήρου |
| ε 768 | Εὐσέλμοιο Β ·. ὄνομα σύνθετον εὔσελμος ἐκ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ σέλμα, ἡ τῶν ἐρεσσόντων καθέδρα· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔρεισμα γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἕρμα οὕτως ἐστὶ σελίς καὶ σημαίνει τὴν καθέδραν ἡ γενικὴ σελλίδος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα σελλίζω, καὶ κατὰ παραγωγὴν σέλισμα καὶ συγκοπῇ σέλμα· καὶ τρέπεται τὸ α εἰς ος ὡς σχῆμα εὔσχημος, σέλμα εὔσελμος, καὶ διαλύσει τῆς ευ διφθόγγου ἐΰσελμοσ. ποσαχῶς ποικίλλονται τὰ εἰς α οὐδέτερα;. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 769 | Εὔσπλαγχνος · παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ σπλάγχνον γίνεται. σπλάγχνον δὲ ἐτυμολογεῖται οἱονεὶ πέλαγχνον διὰ τὸ πλησίον ἀλλήλων ὑπάρχειν, ἢ διὰ τὸ σπᾶν τὴν τροφήν |
| ε 770 | Εὐστραφής · εἰς τὸ Ἐπιστραφής |
| ε 771 | Εὖτ’ ἄν Β ·. δύο μέρη λόγου· εὖτε ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικὸν καὶ ἄν σύνδεσμος. καὶ γίνεται οὕτως· ὁ μὲν Ἀπολλώνιος λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὅτε ἐστὶ πλεονασμῷ τοῦ υ οὖτε, καὶ μεταθέσει τοῦ ο εἰς ε γίνεται εὖτε· ὁ δὲ Ἡρωδιανός . ὅτι ἐκ τοῦ ὅτε ἐστί, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε καὶ κράσει τοῦ εο εἰς τὴν ευ Δωρικῶς γίνεται εὖτε. Ὁμήρου |
| ε 772 | Εὐτείχεον Β ·. τὰ εἰς ος ἀπὸ οὐδετέρων σύνθετα ἀπὸ εὐθείας συντίθεται, οἷον ξίφος ἄξιφος, ῥῖγος δύσριγος, πλὴν τοῦ εὐτείχεος, ὃ ἀπὸ γενικῆς συντίθεται. ὤφειλε δὲ ἡ σύνθεσις ἀπὸ εὐθείας εἶναι, ἐγένετο δὲ ἀπὸ τῆς γενικῆς διὰ τὸν κανόνα. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ τεῖχος τείχεος καὶ μετὰ τοῦ εὖ μορίου εὐτείχεος |
| ε 773 | Εὐτελής ·. παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ τέλος· τὸ δὲ εὖ μόριον πολλάκις ἀντὶ τοῦ στερητικοῦ α τίθεται |
| ε 774 | Εὐτραπελία ·. παρὰ τὸ εὖ τρέπεσθαι τὸν λόγον |
| ε 775 | Εὐτραπελία · μωρολογία, κουφότης, ἀπαιδευσία· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ στρέφω ῥήματος ἢ τρέπω, οἱονεὶ εὔστρεπτος εὐστράπελος καὶ εὐτράπελος καὶ εὐτραπελῶ, ὡς φιλόσοφος φιλοσοφῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ εὐτραπελία. καὶ εἰς τὸ Σκῶμμα. Ὁμήρου |
| ε 776 | Ἐΰτυκτον Γ ·. ἐκ τοῦ τεύχω, τὸ κατασκευάζω, τέτευχα, τέτευγμαι, τέτευκται, ἀποβολῇ τοῦ ε τέτυκται, ὄνομα ῥηματικὸν τυκτός καὶ μετὰ τοῦ εὖ μορίου εὔτυκτος. ὁ κανών· τὰ εἰς ος σύνθετα κοινά εἰσι τῷ γένει καὶ ὁμοφωνοῦσι τὰ θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς |
| ε 777 | Εὐτυχής · εἰς τὸ Ὀλβιόδαιμον |
| ε 778 | Εὔφρανεν · εἰς τὸ Ηὔφρανεν |
| ε 779 | Εὐφρόνη · ἡ νύξ· παρὰ τὸ εὖ φρονεῖν ἐν αὐτῇ, ὡς Μένανδρος ἐν νυκτὶ βουλήν, ὅπερ ἅπασι γίνεται, διδοὺς ἐμαυτῷ“ |
| ε 780 | εὐμαθὴς διαφέρει παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς· εὐφυῆ μὲν γὰρ λέγουσι τὸν προκοπτικόν, εὐμαθῆ δὲ τὸν πρὸς μάθησιν εὖ πεφυκότα. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 781 | Εὐχερῶς ·. ὥσπερ ἐκ τοῦ ἐναντίου δυσχερής παρὰ τὸ δύς μόριον καὶ τὸ χείρ χειρός, ὁ μετὰ βίας τινὶ κολλώμενος, οὕτως πάλιν ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τὸ χείρ χειρός γίνεται εὐχερής καὶ εὐχειρία, τὸ μετ’ εὐκολίας καὶ χωρὶς κόπου τῇ χειρὶ λαμβάνειν καὶ εὐθύνειν |
| ε 782 | Εὐχή · διὰ τὸ εὖ ἔχειν ἤγουν καλόν. Νικήτου |
| π 6 | προσευχὴ διαφέρει· εὐχὴ λέγεται ἐπαγγελία τινῶν τῶν κατ’ εὐσέβειαν ἀφιερωμένων θεῷ, προσευχὴ δὲ δέησις μετὰ ἱκετηρίας τῷ θεῷ προσαγομένη. Ὁμήρου |
| ε 783 | Εὐχωλή · πόθεν; εὔχω εὐχωλή, ὡσ παύσω παυσωλή, τρέπω τερπωλή |
| ε 784 | Εὔχομαι Β καὶ ἐπεύχομαι· ἀντὶ τῆς πρός, ὡς καὶ τὸ Γ ἐπίορκον“ ἀντὶ τοῦ ὑπεράνω τῶν ὅρκων γινόμενος, καὶ ἐπιβλέπειν, ὑπεράνω τὴν διάνοιαν ἔχειν· καὶ τὸ Π ἐπευχόμενοσ“ ἀντὶ τοῦ προσευχόμενος, καὶ ζ ἐπὶ γούνασιν“ ἀντὶ τοῦ πρὸς τοῖς γόνασιν ἢ πρὸς τὰ γόνατα. ὁ δὲ Ἡρωδιανός ὅτι ἴσως ἐκ τοῦ ἔχω πεποίηται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ · οἱ γὰρ εὐχόμενοι ἀξιοῦσιν ἔχειν ὧν βούλονται. τὸ ἐνεργητικὸν δὲ οὐκ ἔστι· τότε γὰρ ἀπολιμπάνουσι τά τε ἐνεργητικὰ τά τε παθητικά, ἐν ᾧ ἂν ῥήματι ἐναντίως ἔχῃ τὸ σημαινόμενον τῷ τῆς φωνῆς χαρακτῆρι, οἷον ῥιγῶ κάμνω πυρέσσω φρίσσω πάσχω τύπον μὲν ἔχει ἐνεργητικὸν σημαινόμενον δὲ παθητικόν· ὁμοίως ἅλλομαι εὔχομαι ὀρχοῦμαι ἱππάζομαι φείδομαι τύπον μὲν ἔχει παθητικὸν σημαινόμενον δὲ ἐνεργητικόν |
| ε 785 | Εὖχος · καύχημα, δόξα· ἐκ τοῦ αὐχῶ, ὃ σημαίνει τὸ μεγαλαυχῶ καὶ καυχῶμαι, αὖχος καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε εὖχος, ἀντὶ τοῦ καύχημα. ἢ ἀπὸ τοῦ εὐχωλή, ὃ σημαίνει τὴν καύχησιν· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ εὔχομαι· τοῦτο παρὰ τὸ εὐχή· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ ἔχειν |
| ε 786 | Εὐώδης · ὁ εὔοσμος· ἐκ τοῦ ἄω, τὸ πνέω, ἀής καὶ εὐαής καὶ ἐξ αὐτοῦ εὐαόδης καὶ κράσει εὐώδης· ἢ τὰ διὰ τοῦ ωδης μετουσιαστικὰ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ πούς, οἷον τριπόδης τετραπόδης |
| ε 787 | Εὐώνυμος · ἡ χεὶρ κατὰ ἀντίφρασιν, ὡς καὶ ἀριστερὰ παρὰ τὸ ἄριστος |
| ε 788 | Εὐωχίας · εὐεχίας |
| ε 789 | Ἐχρῆν · χρόνου παρατατικοῦ καὶ οὐχὶ ἐπίρρημα |
| ε 790 | Ἐφάμιλλος · ὁ συναγωνιζόμενος |
| ε 791 | Ἔφαν Γ ·. οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν ἐν τῷ τρίτῳ προσώπῳ τῶν πληθυντικῶν ἔνδειαν συλλαβῆς καὶ φυλάττουσι τὴν παραλήγουσαν τῆς γενικῆς τῆς μετοχῆς, οἷον ἔβημεν ἔβαν. οὕτως ἔφαν· ἐκ τοῦ φημί ὁ παρατατικὸς ἔφην, τὸ πληθυντικὸν ἔφαμεν, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ τῶν εἰς μι τὸ τρίτον ἔφασαν καὶ Βοιωτικῶς ἔφαν |
| ε 792 | Ἔφανεν · εἰς τὸ Ἐξέφηνεν |
| ε 793 | Ἐφάνθησαν · εἰς τὸ Φάανθεν. Νικήτου |
| ε 794 | Ἔφασκον ·. παρατατικοῦ· τὸ θέμα φάσκω· γέγονε δὲ παρὰ τὸ φῶ, τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ φημί, οὗ ὁ μέλλων φάσω καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ φάσκω |
| ε 795 | Ἐφειμένον · ἐντεταλμένον, προστεταγμένον· ἀπὸ τοῦ ἐφίημι ὁ μέλλων ἐφήσω, ὁ παρακείμενος ἐφεῖκα, ὁ παθητικὸς ἐφεῖμαι, ἡ μετοχὴ ἐφειμένος, τὸ οὐδέτερον ἐφειμένον. Ὁμήρου |
| ε 796 | Ἐφεῖντο ·. ἑῶ ἐστι ῥῆμα καὶ σημαίνει τὸ κορεννύω· Τ ἐπεὶ χ’ ἑῶμεν πολέμοιο“, ἀντὶ τοῦ κορεσθῶμεν· καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ἕημι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἕεμαι καὶ κράσει εἷμαι, ὁ παρατατικὸς εἵμην καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν εἷντο καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐφεῖντο, ἀντὶ τοῦ ἀπολαύσουσιν ἐπεὶ οὐκ εἶχον οὐδὲν ὅτου ἐφεῖντο“ |
| ε 797 | Ἐφέστιος Β · ἔνοικος, πολίτης, αὐτόχθων. τὸ τι ι · τὰ διὰ τοῦ ιος ἐπίθετα ἢ καὶ ἀπὸ τόπου λαμβανόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται. ἢ ἀπὸ τοῦ ἑστία· τοῦτο δὲ ὅτι τὰ διὰ τοῦ ια παροξύτονα θηλυκὰ. δασύνεται· τὸ ε ἐπιφερομένου τοῦ ς ᾧ ὑποτέτακται ἀντίστοιχον, ψιλοῦται. ψιλοῦται ἐσθής ἔσχατος. δασύνεται δὲ τὸ ἑστώς, . ἦν δὲ ὁ Πέτρος ἑστὼς καὶ θερμαινόμενοσ“, ἑσπόμεθα καὶ ἑστία καὶ ἕστιος καὶ ἐφέστιος. καὶ ποῖά εἰσι τὰ ἀντίστοιχα; τὰ ψιλὰ καὶ τὰ δασέα |
| ε 798 | Ἐφετμή · ἐντολή, νουθεσία, ἐπιστολή, πρόσταγμα· παρὰ τὸ ἵημι ἕσω καὶ ὄνομα ῥηματικὸν ἑσμή, τροπῇ τοῦ ς εἰς τ ἑτμή καὶ ἐν συνθέσει ἐφετμή |
| ε 799 | Ἔφηβος · εἰς τὸ Γέρων |
| ε 800 | Ἔφηνεν · εἰς τὸ Ἐξέφηνεν |
| ε 801 | Ἐφῆπται Β · ἐπικρέμαται· παρὰ τὸ ἅπτω, τὸ ἀρτῶ, ὁ παρακείμενος ἧμμαι ἧψαι ἧπται καὶ ἐφῆπται |
| ε 802 | Ἐφιάλτην · τὸν ἐνδιάθετον καὶ ἐκ φύσεως παρεπόμενον λόγον τοῖς ἀνθρώποις ἢ τὸν ἐφαλλόμενον ἀνθρώποις ἀτάκτως. ἔστι δὲ μετοχή· ἔστι καὶ ὄνομα κύριον καὶ ὁ ἀγαθὸς δαίμων |
| ε 803 | Ἐφιείς Α · ἐπιπέμπων· μετοχὴ ἐνεστῶτος· ἀπὸ τοῦ ἵημι ἱείς ἱέντος καὶ συνθέσει ἀφιείς καὶ διείς |
| ε 804 | Ἐφίζον · καθίζον· μετοχὴ οὐδετέρου· τὸ θέμα ἵζω, τὸ σημαῖνον τὸ καθέζομαι, καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως ἐπίζω καὶ ἐφίζω, ἡ μετοχὴ ἐφίζων ἐφίζοντοσ καὶ τὸ οὐδέτερον ἐφίζον. τὸ δὲ ἵζω ἀπὸ τοῦ ἕω, τὸ καθέζομαι |
| ε 805 | Ἐφύμνια · οἱ ὕμνοι οἱ μετ’ ὀργάνων καὶ τέχνης ᾀδόμενοι· ἐκ τοῦ ἐφύμνιος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ὕμνος, ὕμνιος καὶ ἐφύμνιος· τὸ δὲ ὕμνος παρὰ τὸ ὑπομένω, ὑπόμονός τις ὢν καὶ ὕμνος. τὸ μνι ι. διὰ τί; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ειος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα, εἰ μὲν βαρύνεται, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον κάπρος κάπριος ὕμνος ὕμνιος, εἰ δὲ ὀξύνεται, διὰ τῆς ει διφθόγγου, οἷον ἀρνός ἀρνειός θαμός θαμειός ἀδελφός ἀδελφειός. εἰ δὲ προπαροξύνεται, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Αἰτωλός Αἰτώλιος, Δ τοῖος ἔην Τυδεὺς Αἰτώλιοσ“, ὀρθός ὄρθιος, Βοιωτός Βοιώτιος |
| ε 806 | Ἐχθές · ἐπίρρημα καιροῦ παραστατικόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἐκτός· ἐκτὸς γὰρ εἴρηται ὁ παρεληλυθὼς χρόνος· ἐκτές οὖν καὶ ἐχθές. ἢ παρὰ τὸ ἐκθέω, τὸ τρέχω, ἐκθές καὶ ἐχθές, ἡ ἐκθεύσασα καὶ παρελθοῦσα ἡμέρα. ἢ παρὰ τὸ ἐκθεῖν, ὅ ἐστι παραδραμεῖν. τούτου χάριν καὶ ἔστιν ἀναλογώτερον τὸ ἐχθές τοῦ χθές |
| ε 807 | Ἐχθήρω ·. ἐκ τοῦ ἐχθρός ἐχθαίρω καὶ ἐχθήρω. Φωτίου |
| ε 808 | Ἔχθιστος Β ·. ἐκ τοῦ ἐχθρός· ἐτυμολογεῖται δὲ ἐκ τοῦ θορῶ, τὸ πηδῶ, καὶ τῆς ἔκ προθέσεωσ ἐκθορῶ, ὁ μέλλων ἐκθορήσω, ἐκθορός καὶ συγκοπῇ ἐχθρός, ὁ ἔξω ἡμῶν προερχόμενος. ἢ παρὰ τὸ ἐχθύς γέγονεν ἐχθιστότερος τὸ συγκριτικόν, τὸ ὑπερθετικὸν ἐχθρότατος καὶ ὁ δεύτερος τύπος ἔχθιστος. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ε 809 | Ἔχθος · τὸ μῖσος· παρὰ τὸ ἀπόβλητον καὶ ἐκτὸς ἡμῶν εἶναι. ψιλοῦται· πᾶν φωνῆεν πρὸ δασέος ψιλοῦται. καὶ εἰς τὸ Ἀπεχθής |
| ε 810 | Ἐχθρός · παρὰ τὸ ἔξω ἡμῶν θορεῖν, ἤγουν πηδᾶν καὶ ἰέναι |
| δ 335 | δυσμενοῦς διαφέρει· ἐχθρὸς μὲν γὰρ ὁ πρότερον φίλος, πολέμιος δὲ ὁ δι’ ὅπλων χωρῶν πρὸς τὸν πέλας, δυσμενὴς δὲ ὁ χρόνιον τὴν πρὸς τόν ποτε φίλον ἔχθραν διατηρῶν καὶ δυσδιαλλάκτως ἔχων |
| ε 811 | Ἔχιδνα · παρὰ τὸ ἔχις, ὃ σημαίνει τὸν ὄφιν· ἢ παρὰ τὸ ἔχω καὶ τὸ ἰόσ γίνεται ἔχια καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων γίνεται ἔχιδνα, ἡ ἐν αὑτῇ τὸν ἰὸν ἔχουσα. Σελεύκου |
| ε 812 | Ἐχῖνος · τὸ χερσαῖον ζῷον παρὰ τὸ συνέχειν ἑαυτὸ στρογγυλούμενον· τὸ δὲ θαλάσσιον καθ’ ὁμοιότητα τῶν ἀκανθῶν· καὶ ὁ τῶν ὀρνίθων κατὰ ποιότητα σχήματος· κακῶς δὲ Καλλίμαχος τῶν βοῶν τὰς κοιλίας εἶπεν. Σελεύκου |
| ε 813 | Ἔχις · ὅτι μόνον τῶν ὄφεων μὴ ᾠοφορῆσαν τίκτει, καὶ παρ’ ἑαυτῷ κατέχει καὶ ζῳοφορῆσαν τίκτει οὐκ ὠόν, ἀλλὰ τέλεια τὰ ἑρπετά· ἀπὸ τοῦ κατέχειν οὖν ἔχις. Γεωργίου |
| ε 814 | Ἐχίων ·. ἀπὸ τοῦ ἔχις ἔχιος, ὅ ἐστιν εἶδος ὄφεως, γέγονεν Ἐχίων. καὶ εἰς τὸ Ἰξίων |
| ε 815 | Ἐχρησάμην · εἰς τὸ Χρῆμα |
| ε 816 | Ἐχυρός · ὁ ἀσφαλής· παρὰ τὸ ἔχω ἐχυρός, ὅθεν καὶ ἐνέχυρον. καὶ εἰς τὸ Ἐνέχυρον |
| ε 817 | Ἔχω · εἰς τὸ Δυσκάθεκτον καὶ Ἐκεχειρία καὶ Ἴσχω καὶ Ὀχμάσας. Εὐλογίου |
| ε 818 | Ἐψεύσθησαν · πόθεν; ἀπὸ τοῦ ψεύδω ψεύσω, ὡς νήθω νήσω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ψεύδομαι, ὁ παρακείμενος ἔψευσμαι, ὁ ἀόριστος ἐψεύσθην καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐψεύσθησαν, ὥσπερ ἐνήσθησαν |
| ε 819 | Ἕψω · εἰς τὸ Ἄψ |
| ε 820 | Ἔω · εἰς τὸ Ἀνειμένος καὶ Ἄποινα καὶ Ἑανοῦ καὶ Εἶαρ καὶ Εἶεν καὶ Εἵμασιν καὶ Εἵματα καὶ Εἰμί καὶ Εἶσι καὶ Εἰῶσι καὶ Ἐμπεδῶσαι καὶ Ἑννύω καὶ Ἔπεισι καὶ Ἐσθής καὶ Ἔτος καὶ Ἐτώσιον καὶ Εὗρεν καὶ Εὖρος καὶ Ἐφεῖντο καὶ Ἕωλον καὶ Ἤμην καὶ Ἠΰς καὶ Ἰέναι καὶ Ἶνες καὶ Ἶφι καὶ Ἰών καὶ Καθοῦ καὶ Λευχειμονείτω καὶ Μεστόν καὶ Νεανικῶς καὶ Περιπέζια καὶ Τελεῖ |
| ε 821 | Ἐῶ · εἰς τὸ Ἄφενος καὶ Ἑζόμενος καὶ Ἐούσης |
| ε 822 | Ἔωθεν · εἰς τὸ Εἴωθα |
| ε 823 | Ἐῴκει Β ·. ῥῆμα ὑπερσυντελίκου· ὁ παρακείμενος ἔοικα καὶ σημαίνει τρία. ὁ ὑπερσυντέλικος ὤφειλεν εἶναι ἠοίκειν, ἀλλ’ οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ ἀπὸ τοῦ η ἀρχομένη ἐπιφέρει τὸ ο χωρὶς εἰ μὴ ἐν διφθόγγῳ εἴη κατὰ διάλεκτον, Θ Ἠοῦς δὴ καὶ μᾶλλον“. οὕτως οὖν καὶ τοῦ ἑώρταζον ἐγένετο ἡ ἔσωθεν μακρὰ ἡ ἔξωθεν βραχεῖα· ὁμοίως καὶ τὸ ἐώλπειν καὶ τὸ ἐώργειν |
| ε 824 | Ἑωλοκρασία · ἔθος ἦν τοῖς νέοις δειπνοῦσι καὶ νυκτερεύουσι καταχεῖν τῶν κοιμωμένων τῶν ἑώλων δείπνων τοὺς ζωμοὺς πρὸς τοιαύτην παιδιὰν τετραμμένοισ. ἐγὼ δὲ μᾶλλον νομίζω πεποιῆσθαι τὸ ὄνομα ὑπὸ τοῦ ῥήτορος ἀπὸ τῶν ἑώλων, ἅ ἐστιν ἀρχαῖα, ὅτι τὰ πράγματα τὰ ἀρχαῖα συγκεράσας κατηγόρει ὁ Αἰσχίνης. ἢ ἑωλοκρασία ἡ χθεσινὴ μέθη· ἕωλον γὰρ τὸ χθεσινόν, παρὰ τὸ ἕω ἐλαθῆναι. ἢ ἕωλον τὸ λιτόν. ἢ τὸ μὴ πρόσφατον, ἀλλὰ χθεσινόν· παρὰ τὸ ἔω, ὃ σημαίνει τὸ περιπατῶ |
| ε 825 | Ἐών · εἰς τὸ Ἢ τοιόσδε |
| ε 826 | Ἐών Γ ·. μετοχή ἐστιν ἀορίστου δευτέρου, διότι οὐδέποτε μετοχὴ ἐνεστῶτος ὀξύνεται, πλὴν τοῦ ἑκών, καὶ οὐδέποτε μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου, βαρύνεται, πλὴν τοῦ πέφνων. ὥστε τὸ ἐών δευτέρου ἀορίστου ἐστίν |
| ε 827 | Ἕως · εἰς τὸ Ἥλιος καὶ Ἠώς |
| ε 828 | Ἑωσφόρος · ἑωασφόρος, διὰ τὸ ἐκ τῆς ἑῴας φέρεσθαι· ὁ ἀνατολικὸς ἀστήρ, ὁ πρωϊνός, ὁ τὴν ἑῴαν φέρων. ὁ αὐτὸς καὶ φωσφόρος καλεῖται. Ζ Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ζ 1 | Ζαβουλών · ἀπὸ τοῦ βάλλω βολή καὶ βουλή καὶ μετὰ τοῦ ζα ἐπιτατικοῦ μορίου Ζαβουλών, ὁ πάνυ βουλευτικώτατος |
| ζ 2 | Ζαγρεύς · ὁ μεγάλως ἀγρεύων, ὡς πότνια Γῆ, Ζαγρεῦ τε θεῶν πανυπέρτατε πάντων“ ὁ τὴν Ἀλκμαιονίδα γράψας ἔφη . τινὲς δὲ τὸν Ζαγρέα υἱὸν Ἅιδου φασίν, ὡς Αἰσχύλος ἐν Σισύφῳ Ζαγρεῖ τε νῦν μοι καὶ πολυξένῳ χαίρειν“· ἐν δὲ Αἰγυπτίοις οὕτως αὐτὸν τὸν Πλούτωνα καλεῖ τὸν ἀγραῖον, τὸν πολυξενώτατον, τὸν Δία τῶν κεκμηκότων“ |
| ζ 3 | Ζάθεος · μέγας θαυμαστός· παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ θεός ζάθεοσ καὶ ζαθέα καὶ Ἰωνικῇ τροπῇ τοῦ α εἰς η ζαθέη |
| ζ 4 | Ζάκορος · νεωκόρος, ἤγουν ἡ διακονοῦσα περὶ τὸ ἱερόν, ἢ ὁ ἱερεὺς ὁ τὸν ναὸν σαρῶν· κορεῖν γὰρ τὸ σαίρειν Ἀττικῶς. τὸ γὰρ ζα οὐκ ἔστι ἐνταῦθα ἐπιτατικόν, ἀλλ’ ἀντὶ τῆς διά προθέσεως, ἵν’ ᾖ διάκορος· οἱ Αἰολεῖς γὰρ καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὴν διά καὶ ζά φασιν. οὕτως καὶ εἰς τὸ Ἐτυμολογικὸν καὶ Ῥητορικόν. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| ζ 5 | Ζάλη · παρὰ τὸ ἅλς ἁλός ἅλη καὶ ζάλη. ἢ παρὰ τὸ ἅλλω, τὸ πηδῶ, ἡ ἀγριουμένη καὶ ὀγκουμένη θάλασσα. κυρίως δὲ λέγεται ζάλη ἐπὶ τῆς θαλάσσης παρὰ τὸ ζέειν τὴν ἅλα, ἤγουν ὀγκοῦσθαι ὑπὸ ἀνέμων |
| ζ 6 | Ζαμενής · εὔψυχος, μέγα μένος ἔχων τουτέστι ψυχὴν ἢ προθυμίαν· ἢ ζαμενὴς ὁ ἄγαν ὀργίλος, παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ μένος, ὃ σημαίνει τὴν ὀργὴν καὶ τὸν θυμόν |
| ζ 7 | Ζάφελος · σημαίνει τὸν μεγάλως ἐπικαθήμενον ἢ ηὐξημένον· παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ὀφέλλω, τὸ αὔξω. ζαφελῶς. καὶ τὸ μὲν ζάφελος βαρύνεται λόγῳ τοιούτῳ· τὰ εἰς ος λήγοντα συγκείμενα παρὰ τὸ ζα ἐπιτατικὸν προπαροξύνεται, οἷον ζάθεος ζάκοτος. οὕτως οὖν καὶ ζάφελος. τὸ δὲ ζαφελῶς περισπᾶται, ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ λως ἐπιρρήματα παραληγόμενα τῷ ε ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιλεῖ περισπᾶσθαι, οἷον εὐτελῶς. οἷς καὶ τὸ ζαφελῶς συνεξέδραμε. πρόσκειται ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον“ διὰ τὸ εὐτραπέλως εἰκέλως |
| ζ 8 | Ζαχρειής · κυρίως ζαχρειές ἐστι τὸ βιαίως ταῖς χερσὶ πραττόμενον· παρὰ γὰρ τὰς χεῖρας πεποίηται ἡ λέξις |
| ζ 9 | Ζυγομαχεῖ · στασιάζει ὡς οἱ βόες ἐζευγμένοι· μετῆκται δὲ ἡ λέξισ ὡς ἀπὸ τῆς τῶν βοῶν πρὸς ἀλλήλους μάχης μὴ συμφώνως ἐργαζομένων· ἐκεῖνοι γὰρ πολλάκις, ὅταν ἕλκωσι, κάμνοντες ἐπερείδουσι τὸ βάρος πρὸς ἀλλήλους |
| ζ 10 | Ζαχρειής · παρὰ τὸ χρῶ, τὸ πλησιάζω, χραύω, ὡς ψῶ ψαύω, Ε χραύσῃ μέν τ’ αὐλῆς ὑπεράλμενον“· ὄνομα χρής καὶ ζαχρεής καὶ ζαχρειής |
| ζ 11 | Ζέειν · εἰς τὸ Ζάλη |
| ζ 12 | Ζειά · ἔστιν εἶδος κριθῆς· τὰ εἰς α θηλυκὰ τῇ ει διφθόγγῳ παραληγόμενα ἢ τῷ ι ἐπὶ μὲν οὐσίας ὀξύνεται, οἷον ζειά Φειά χροιά, ἐπὶ δὲ πράγματος βαρύνεται, οἷον μνεία χρεία. Γεωργίου |
| ζ 13 | Ζειαί · γίνεται παρὰ τὸ ζέειν ζέειαι καὶ κατὰ συναίρεσιν ζειαί, αἱ τοῦ ζέειν ἡμῖν αἴτιαι |
| ζ 14 | Ζείδωρος παρὰ τὸ ζῆ ζηόδωρος, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ο ζήδωρος, τροπῇ Βοιωτικῇ τοῦ η εἰς ει δίφθογγον, ὥσπερ οὐτῶ οὐτήσω, ὠτειλὴ, ζείδωρος, ἡ τὰ πρὸ τὸ ζῆν δωρούμενα τουτ’ἔστιν ἡ γῆ. ἢ παρὰ τὸ ζέειν, ζεέδωρος καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον ζείδωρος |
| ζ 15 | Ζείδωρον παρὰ τὸ ζῆν δωρεῖσθαι. αὑτὴ ἔστιν ἡ τὸ θερμότατον αἷμα ἐν τῷ σώματι ἐμποιοῦσα |
| ζ 16 | Ζεῖρα σημαίνει τὴν ζώνην καὶ χιτῶνα καὶ χλαμίδα. διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ γὰρ τὸ δεῖν, ὅ ἐστι τὸ δέσμειν, καὶ μεταθέσει τοῦ δ εἰς ζ ζεῖρα |
| ζ 17 | Ζείφων εἰς τὸ ζέφυρος |
| ζ 18 | Ζεύγλη παρὰ τὸ ζεύγω, ζεύξω, ζεύγλη |
| ζ 19 | Ζεύγλη τὸ τοῦ τραχήλου μέρος, ἣ τὸ ἄκρον τοῦ ζυγοῦ, καθ’ οὗ ὁ ζυγός. Ὅμηρος· ζεύγλης ἐξερείπουσα, παρὰ τὸν ζυγὸν οὐδεὶς ἵκανε. παρὰ τὸ ζεύγω ζεύγλη, ὡς ἀΐξω ἀΐγλη, μετὰ τῆς συναιρέσεως |
| ζ 20 | Ζεῦγος παρὰ τὸ ζεύγω, ὁμοίως ὁ μέλλων ζεύξω, καὶ ζεῦγος, ὡς παρὰ τὸ τεῦχος |
| ζ 21 | Ζευγίσιον τῷ χαρακτῆρι τῶν διὰ τοῦ ισιον, οἷον, ἀφροδίσιον, ἀρτεμίσιον, προβλίσιον, οὕτως οὖν καὶ ζευγνίσιον. ἰστέον δὲ, ὅτι τέσσαρες τάξεις ἦσαν παρὰ Ἀθηναίοις. ἦσαν γὰρ πεντακοσιοὶ μεδιμνοὶ, οἵτινες πεντακοσιοὶ μεδιμνοὶ ἐλέγοντο, ἐκ τοῦ διακονῶν μέτρου τελεῖν. ἦσαν καὶ οἱ θῆτες, οἵτινες μὴ εὐποροῦντες τελέσαι τὶ, ἐθήτευον, ἢ καὶ ὡς μίσθιοι ὑπῆρχον |
| ζ 22 | Ζεὺς Διὸς, ὁ κανών· δύο κανόνες εἰσὶ, οἱ μαχόμενοι ἀλλήλοις. ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλα βον ὀξύτονον, μακρῷ κατάληκτον, εἰς ς λῆγον, διὰ καθαροῦ τοῦ ος κλινόμενον, τὸν χρόνον τῆς εὐθείας θέλει φυλάττειν ἐν τῇ γενικῇ. οἷον, δμὼς δμώος. θὼς θώος. καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζεὺς Ζέος· ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ εἰς ευς διὰ τοῦ εος κλίνεται, καὶ ὤφειλεν εἶναι Ζέος. τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, εἰσῆχθεν ἡ τῶν Βοιωτῶν διάλεκτος, καὶ ἐγένετο Ζεὺς Διὸς· Ζεὺς ποτὲ βαρύνεται καὶ ποτὲ ὀξύνεται. βαρύνεται μὲν, ὡς Ζεὺς δ’ Ἔριδα προΐαλλεν. ὀξύνεται δὲ, Ζεύς με μέγας Κρονίδης ἄτῃ ἐνέδησε. βαρύνεται δὲ, ἐπειδὴ αἱ ὀξυνομέναι λέξεις, αἱ διὰ τὴν συνέπειαν τρέπουσι τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρείαν, ἐπιφερομένου τοῦ ἐγκλιτικοῦ μορίου, τὴν ἰδίαν τάσιν φυλάττουσι. σημαίνει δὲ δύο· ὄνομα κύριον βασιλέως Ἀσσυριῶν καὶ τὸν ἀστέρα |
| ζ 23 | Ζεύς ἐκλήθη, ὅτι ἔζησεν, ἐν τῇ Κρήτῃ οὗ ὁ Κρόνος κατεπόθη, τὸ πρότερον Δίας καλούμενος, παρὰ τὸ διαμένειν τὸν χρόνον. βελτίον δὲ γάρ ἐστι λέγειν ὅτι ζωῆς παρεκτικός. οἱ δὲ ὅτι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐσπαργάνωσαν. ὅτι δεύειν καὶ βρυχάζειν αἴτιός ἐστιν. καὶ γὰρ πῶς ὁ θεὸς τριώνυμος ἔστι καὶ ἕκαστον αὐτοῦ τῶν ὀνομάτων, οὐκ ἔχει τὰς πτώσεις, ἀλλ’ ὁ Ζεὺς ἔχει τὴν ὀρθὴν μόνον καὶ τὴν κλητικὴν, Ζεῦ ἄνα. πληροῦνται δὲ καὶ αἱ ἄλλαι ἀκατανωνόμαστοι· αἱ γὰρ Διὸς καὶ Διῒ καὶ Δῖα, οὐκ ἔχουσι τὴν ὀνομαστικὴν, ἀλλ’ ἀεὶ ἡ ὀνομαστικὴ Δῖα, ὅθεν ὁ Πλάτων, Ζεὺς εἶναι φησὶ, δι’ οὗ ζῶμεν. Ζῆνος δὲ καὶ Ζῆνι καὶ Ζῆνα ἀπ’ ὀρθῆς τοῦ Ζῆν. οἱ δὲ φυσικοὶ δῖνα ἀπ’ ὀρθῆς πτώσεως. λέγεται δὲ αὐτὸν τὸν αἰθέρα εἶναι δῖα. ὅτι ἔμπειρός ἐστι καὶ ζέει, ἀλλ’ αἰθὴρ τίκτει σε κόρας, Ζεὺς ὡς ἀνθρώποισιν ὀνομάζεται |
| ζ 24 | Ζέφυρος ὁ καὶ λὶψ, ὅτι ἀπὸ ζείφου πνεῖ· ζεῖφον δὲ τὴν δῦσιν οἱ ἀρχαῖοι ἔλεγον |
| ζ 25 | Ζέφυρος ὅτι ἐκ τῶν ζοφωτάτων τῆς δύσεος πνεῖ |
| ζ 26 | Ζέφυρος παρὰ τὸ ζωοφόρος εἶναι. τρέφει γὰρ τοὺς καρπούς. ἢ παρὰ τὸ ζωὴ καὶ τὸ φέρω, ὁ τὸν ζῆν πᾶσι παρέχων, καὶ τὶ μετέχει τοῦ ζῆν, τῷ γὰρ θέρει πνέοντι αὐτῷ οἱ καρποὶ αὔξονται |
| ζ 27 | Ζηκχὸς ζῆ ἐκ χοὸς, πόνους τιθέμενος εἰς γαῖαν, ἔνθεν τρυφᾷν εἴθισται ἔκπαλαι τῶν χρόνων. φιλεῖ γὰρ ὄντως ἰδίοις μόχθοις τρέφεσθαι, ἤπερ εἰσάγειν ἑαυτὸ ἐξ ἀλλοτρίων μόχθων |
| ζ 28 | Ζῆθι ῥῆμα προστακτικὸν, κατ’ ἔκτασιν ἐστιν ἡ θι συλλαβή. ἔστι γὰρ ἄω τὸ πνέω, καὶ μετὰ τοῦ ζα ζάω ζῶ, καὶ κατὰ κράσιν Δωρικὴν τοῦ α εἰς η ζῆ. τὸ τρίτον τοῦ παρατατικοῦ ἔζαε, ἔζᾳ, καὶ τὸ προστακτικὸν ζῆ. ὡς τάω, τῶ, τῆς, τῆ. τῆ πρὸς οἶνον Κύκλωψ. ἀντὶ τοῦ δέξαι, καὶ προσθέσει τῆς ζη συλλαβῆς γίνεται ζῆθι. ἢ ἀπὸ τοῦ ζάω τὸ καθεύδω, οὗ ὁ μέλλων ζάσω, ἀντὶ τοῦ καθευδήσω, ζάω ζῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ προστακτικὸν ζῇ καὶ ἐπεκτάσει ζῆθι |
| ζ 29 | Ζῆ τρίτου προσώπου, ζῶ, ζαεῖς ζᾶς, ζάει ζᾷ, καὶ κράσει Δωρικῇ τοῦ α εἰς η ζῇ |
| ζ 30 | Ζῆθος ὁ ἥρως, Ἀμφίων τε Ζῆθός τε, παρὰ τὸν ζήσω μέλλοντα ζῆθος, ὡς ἐρίσω ἔριθος. ἢ ὅτι ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἔζησεν εὐμαρῶς τεκεῖν αὐτόν |
| ζ 31 | Ζῆθος Εὐριπίδης σαφῶς ἐτυμολογεῖ ἐν Ἀντιόπῃ. ζητῆσαι γὰρ τόκοισιν εὐμάρειαν ἡ τεκοῦσα γυνή |
| ζ 32 | Ζῆλος ἀπὸ τοῦ ζέω γίνεται ζέλος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ζῆλος, ὁ ἐκ τῆς ζέσεως τοῦ θυμοῦ γενόμενος. ἢ ἀπὸ τοῦ ζάλη, ζάλος καὶ τροπῇ ζῆλος, ὁ γὰρ ζῆλος ζάλην βάλλει εἰς τὸν ἄνθρωπον |
| ζ 33 | Ζῆλος παρὰ τὸ ζέειν ὅλος, ζέελος, καὶ κράσει τῶν δύο εε εἰς η ζῆλος. τοῦτο παρὰ τὸ ζέω ζέηλος καὶ ζῆλος |
| ζ 34 | ζηλοτυπία διαφέρει. ζῆλος μὲν γάρ ἐστι μίμησις τοῦ καλοῦ, οἷον, ζῆλον τὸν κατηγητὴν ὁ παῖς. ζηλοῖ δέ τε γείτονα γείτων, ἐπὶ καλοῦ. ζηλοτυποῖ δὲ ἡ δεῖνα τὸν δεῖνα. ζηλοτυπία γάρ ἐστι τὸ ἐν μίσει ὑπάρχον |
| ζ 35 | Ζῆλος φθόνου διαφέρει. ζῆλος μὲν γάρ ἐστιν ἡ δι’ ἐπιθυμίας γινομένη μίμησις, δοκοῦντι τινὸς καλοῦ. φθόνος δὲ βασκανία τις ἡ τοῖς ἄλλοις μὲν οὖσα ἀγαθὴ, ἡμῖν δὲ οὐ. καὶ εἰς τὸ χαμαίζηλος |
| ε 829 | ἐρίσαι διαφέρει. ζηλοῦν γάρ ἐστι τὸ σὺν ἐπιθυμίᾳ μιμεῖσθαι. ἐρίζειν δὲ τὸ μετὰ μάχης φιλονείκειν ἐπὶ τινὶ πράγματι |
| ζ 36 | Ζῆλος ζῆλος δ’ ἀνθρώποισιν ὀϊζυροῖσιν ἅπασι, παρὰ τὸ ζεῖν, ὁ φλεγμαίνειν καὶ ἐγκαίεσθαι τὴν ψυχὴν ποιῶν, ἢ ὁ ζητῶν πρός τι εἶναι καλὸν ζῆν |
| ζ 37 | Ζημία ἡ τὰ πρὸς ζῆν μειοῦσα, τὸ ζη ἦθα. τὰ γὰρ ἀεὶ παρ’ ἡμῖν μὲν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ δὲ τοῖς Δωριεῦσι εἰς η. οἷον, πεινάεις πεινᾶς· καὶ Δωρικῶς πεινῆς καὶ διψῆς. οὕτω γὰρ ζάεις ζᾶς, ὤφειλεν εἶναι ζῆς· ἀλλ’ ἐπεκράτησαν τοῦτο παρ’ ἡμῖν λέγεσθαι ζῆν |
| ζ 38 | Ζηνὸς ὁ Δίας, καὶ Ζῆνα τὸν Δία, καὶ Ζῆνι τῷ Διΐ |
| ζ 39 | ζῆν τὸ ῥῆμα κατὰ μίμησιν τοῦ κατὰ τὴν θερμασίαν τῶν ὑδάτων ἤχου· ἢ ἀπὸ τοῦ ζα καὶ τοῦ ἄω, ζάω καὶ ζέω |
| ζ 40 | Ζημία ἡ τοῦ κέρδους καὶ ὠφελείας μείωσις, ἡ τῶν ὄντων πρὸς τὸ ζῆν μείωσις. τούτους μεγίστην ζημίαν ὀφλισκάνειν Εὐριπίδης. παρὰ τὴν ζέσιν τὴν γινομένην ὑπὸ τοῦ θυμοῦ ἐν τῷ ἐκτείνειν τὰ ἐπαγόμενα, ἢ δημία τὶς οὖσα, ἡ πολιτική. ἡ τὴν ζωὴν μειοῦσα, τουτ’ἔστι τὴν περιουσίαν. καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς ζημίαν τὴν περιουσίαν λέγει. ἡ δὲ κατὰ ζωὴν φαγέειν μενοηκέα πόλλα |
| ζ 41 | Ζήτης ὁ υἱὸς Βοῤῥᾶ. Ἀπολλόδωρος ὁ Ῥόδιος ἐν τοῖς Ἀργοναυτικοῖς. παρὰ τὸ ζα καὶ τὸ πνέω, ὁ μεγάλως πνέων. ἤτοι παρὰ τὸ σφοδρὸν τοῦ βορέου καὶ μεγαλοπνοῦν. υἱὸς γὰρ τοῦ Βοῤῥᾶ. ὁ αὐτὸς καὶ αἰθρηγενέτης, ὁ βορέας ὁ αἴθρου καὶ ψύχους αἴτιος |
| ζ 42 | Ζητοῦ μὲν παρὰ τοῦ δίμηνος, καὶ τρίμηνος πόθεν ἄρα ἔστι; ἐκ τοῦ ὀνόματος τοῦ δύο καὶ τρία, ἢ ἐκ τοῦ ἐπιῤῥήματος. καὶ λέγει ὁ Ἡρωδιανὸς κατὰ τροπὴν τοῦ υ, ὡς Ἀφροδύτη Ἀφροδίτη καὶ προσθήκῃ τοῦ α τριάμηνος, καὶ κατὰ συγκοπὴν τρίμηνος. καὶ ποῖον ἔστιν ἄρα ἀναλογώτερον, τὸ ἐκ τοῦ ὀνόματος γινόμενον, ἢ τὸ ἐξ ἐπιῤῥήματος; καὶ λέγομεν, ὅτι μᾶλλον τὰ ἀπὸ τοῦ ὀνόματος. ἰδοὺ κατ’ ἐντελ. τὰ παρὰ Ἀθηναίοις συντιθέντα δεικνύουσιν ἡμῖν· καὶ ταῦτα γίνεσθαι ἐκ τοῦ ὀνόματος, οἱόνπερ ὀκτάμηνος. ἴσως δέ τις ἁρπάσαις λέγων, ἰδοὺ λέγομεν καὶ πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος, καὶ δῆλον, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐπιῤῥήματος τοῦ πεντάκις καὶ ὀκτάκις γίνεται τὰ προκείμενα πεντακίμηνος καὶ ὀκτακίμηνος, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς κι συλλαβῆς πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος. καὶ λέγομεν πρὸς αὐτοὺς, ὅτι τοῦτο ἀληθές. ἀλλὰ πολλάκις οἱ ἄριθμοι ἐν ταῖς συνθέσεσι καὶ παραγωγαῖς τρέπουσι τὸ τέλος εἰς α. ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὄκτω γίνεται κατὰ παραγωγὴν ὀκτάκις, καὶ ἀπὸ τοῦ πέντε πεντάκις, οὕτω καὶ σύνθετον ὄνομα πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος. δέδεικται οὖν τὰ προκείμενα διὰ τῶν αἰτιατικῶν ὀνομάτων τοῦ πεντάμηνος καὶ ὀκτάμηνος μᾶλλον ἐκ τοῦ ὀνόματος γίνεσθαι τὸ δίμηνος καὶ τρίμηνος, καὶ ἐκ τρίμηνος τετράμηνος, ὅτι τετράμηνός ἐστιν καὶ ὁ θερισμός. οὐκ ἐξ ἐπιῤῥήματος οὖν, ὡς τινὲς φασί |
| ζ 43 | Ζῆθα ἀπὸ τοῦ Ζητοῦ τοῦ Βορέου εἰρῆσθαι φασὶν, οὗπερ μέμνηται Ἀπολλώνιος |
| ζ 44 | Ζήτημα παρὰ τοῖς ῥήτορσι καλεῖται τὸ ἤδη ὁμολογηθὲν συνίστασθαι πρόβλημα τοῦτο· οὐκ ἀξιοῦται δὲ τῆς τοῦ ζητήματος προσηγορίας. καὶ ἔστι μὲν ζήτημα τοῦτο καὶ πρόβλημα πάντως, οὐκ ἔστι δὲ πρόβλημα τοῦτο πάντως καὶ ζήθημα |
| ζ 45 | Ζήτρειον διὰ τῆς ει διφθόγγου κατὰ τὴν παραλήγουσαν. σημαίνει τὸ τῶν δούλων δεσμωτήριον, ἤγουν τὸν μύλωνα. ἐκεῖ γὰρ ἐδεσμεύοντο οἱ δοῦλοι. γίνεται δὲ παρὰ τὸ δεῖν, ὃ σημαίνει τὸ δεσμεύειν, καὶ τὸ τρεῖν, ὃ σημαίνει τὸ φοβεῖσθαι, δείτριον, μετατιθέντος τοῦ δ εἰς ζ καὶ τῆς ει διφθόγγου εἰς η, ὡς τὸ πλείων πλήων, καὶ μείων μήων. ἢ παρὰ τὸ ζα καὶ τὸ τρεῖν ζάτρειον καὶ ζήτρειον, τροπῇ τοῦ α εἰς η. ἐξ οὗ καὶ ζάπλουτος |
| ζ 46 | Ζιζάνιον τὸ ἄνευ σπορᾶς παραφυόμενον τῷ σίτῳ καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἵζω καὶ σιτώζω καὶ σίνω τὸ βλάπτω, σισάμιον καὶ ζιζάνιον, τὸ ἐπικαθήμενον ζιζάνιον, τὸ βλάπτον τὸν σῖτον |
| ζ 47 | Ζόφος ὁ σκοτασμός, παρὰ τὸ νέφος νόφος καὶ μετὰ τοῦ ζα ζάνοφος καὶ κατὰ συγκοπὴν ζόφος. διάτι βαρύνεται; τὰ εἰς φος δισύλλαβα προσηγορικὰ βαρύτονα, εἰ μὴ ἔχουσι τὸ ι πρὸ τέλους συνεσταλμένον, οἷον, τάφος κέπφος, ἔστι δὲ εἶδος ὀρνέου, λαῖφος, βρέφος, γόμφος, ζόφος |
| ζ 48 | Ζυγομαχεῖν οἱ μὲν ἀπὸ τῶν πολούντων σταθμῶ, καὶ διαφερομένων πρὸς τοὺς ὠνουμένους. οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων, οἷον, βοῶν ἢ ἵππων, ἢ τινῶν τοιούτων μὴ συμφώνως συνεργαζομένων, ὡς Ἡσίοδος. ζυγὸς σημαίνει τῶν βοῶν τὸ ξύλον. οὐκ ἂν τώγ’ ἐρίσαντες ἐν αὔλακι. ὁ δὲ Ἡρώδοτος, ἀπὸ τῶν ἐν τοῖς πλοίοις ζυγῶν δύνασθαι φησὶν εἶναι τὴν λέξιν, ὅτε περὶ τὰς καθέδρας διαφέρονται ἐρέσσοντες οἱ ἐρέται. ἐν ἄλλῳ Ἡσίοδος, βόε δ’ ἐνναετῆρε ἄρσενε κεκτῆσθαι, τῶν γὰρ σθένος οὐκ ἀλαπαδνὸν· οὐκ ἂν τώγ’ ἐρίσαντες ἐν ἀύλακι καμμὲν ἄροτρον ἀξείαν, τὸ δὲ ἔργον ἐτώσιον αὖθι λίποιεν |
| ζ 49 | Ζύμη τὸ μικρὸν φύραμα, παρὰ τὸ ζωῆς οἶμον εἶναι, ἢ παρὰ τὸ ζέω ζύμη, ὡς λύω λύμη. καὶ ζυμήτης ὁ ἀρτοποιός |
| ζ 50 | Ζυμήτης ὁ ἀρτοποιὸς, Ξενοφῶν, ἄρτοι ζυμῆται μεγάλοι, παρὰ τὸ ζῶ ζέω καὶ ζύω, ὡς ξέω ξύω, χέω χύω, ζύμη καὶ ζύμωμα καὶ ζυμήτης ἄρτος, ἐκ τοῦ ζέσαντος σταιτὸς γεγονώς |
| ζ 51 | Ζύμη τὸ σταὶς, τὸ συμπεφθὲν εἰς ὄπτησιν, παρὰ τὸ ζέω ζύμη, ὡς λύω λύμη, ὡς σύω σύμη, δύω δύμη, τὸ ζεὸν σταίς |
| ζ 52 | Ζύγονος ὁ πῆχυς τῆς κιθάρας, ᾧ ἔγκεινται οἱ κάλα μοι. οὕτω δὲ λέγονται οἱ πάσσαλοι, οἷς ἐξάπτονται καὶ αἱ χορδαὶ, παρὰ τὸ κεκολλῆσθαι |
| ζ 53 | Ζυγὸς καὶ ζυγὸν ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν καὶ ἁρμάτων καὶ πλοίων. καὶ τὸ λεγόμενον ὑπὸ τινῶν τῶν ποιητῶν τάλαντον, ἢ τριτάνη. παρὰ τὸ δύο ἄγειν δύαγον καὶ ζυγὸν κατὰ Δωριεῖς. ἰστέον ὅτι τὸ ζ οἱ Δωριεῖς εἰς ς καὶ δ, διαλύουσιν, οἷον, ζυγὸς, σδυγὸς, θερίζω θερίσδω |
| ζ 54 | Ζυγὸς ἐτυμότερον Αἰολικῶς δυγὸν, ὅτι δύο ἄγει ἡ πλαστυγης ὅταν τὰ στάθμα σημαίνωμεν. καὶ ζυγὸς ὁ δύο ἄγων. ζυγὸν τὸ σταθμιστικόν. σημαίνει καὶ τὴν καθέδραν τοῦ πλοίου, καὶ τὸ ἅρμα, καὶ τὸ ἄστρον. ἡ μὲν συνήθεια ἀρσενικὸν ἐπιφαίνεται, Ἀττικοὶ δὲ ἥδονται τῷ οὐδετέρῳ γένει. καὶ ὁ ποιητὴς τὸν ζυγὸν λέγει. λέγεται ζυγὸς καὶ ὁ τῆς κιθάρας πῆχυς, εἰς ὃν ἔγκεινται οἱ κόλαβοι, ἤγουν οἱ πάσσαλοι, ὧν ἐξάπτονται αἱ χορδαί· παρὰ τὸ κεκολλῆσθαι |
| ζ 55 | Ζεῦγος ἐκ τοῦ ζυγὸς, τὸ δὲ ζυγὸς, παρὰ τὸ δύο ἄγειν δυαγὸς, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ ζυαγὸς καὶ κράσει τοῦ υα εἰς ευ δίφθογγον ζεῦγος |
| ζ 56 | Ζῶ ζῆς, ζῆ, ἀπὸ τοῦ ζάω, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ α, τὸ δὲ ζῆς, ζῆ ἀπὸ τοῦ ζάει, κατὰ κράσιν Δωρικὴν τοῦ α καὶ ε εἰς η τραπέντος, ζῆς, ζῆ. ὅθεν καὶ ὁ παρατατικὸς ἔζαον ἔζων, ἔζαες ἔζης, ἔζαε ἔζη. καὶ λοιπὸν τὸ προστακτικὸν ζῆ |
| ζ 57 | Ζωάγρια ἄποινα, τὰ ὑπὲρ τοῦ ζῆν διδόμενα. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς |
| ζ 58 | Ζωγράφος διὰ τὸ τὰ ζῶα μιμούμενος γράφειν καὶ εἰς τὸ ἱστοριογράφος |
| ζ 59 | Ζώδιον ὅτι ζῶντος εἶδος φέρει |
| ζ 60 | Ζωὴ ὥσπερ παρὰ τὸ ῥέω ῥοὴ, καὶ χέω χοὴ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ζέω ζωὴ τροπῇ τοῦ ο εἰς ω. τὰ γοῦν παρὰ τὸ ζῶ συγκείμενα, τὴν αὐτὴν φυλάσσει γραφὴν, οἷον, ζωηφόρος, ζωοτόκος |
| ζ 61 | Ζωννύω τὸ τῇ ζώνῃ δεσμῶ, ἢ ὁπλίζω τὸ περιεζωσμένον ἐκ τοῦ ζώου· βαρύνεται. εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ ζῶ ζήσω, οὐκ ὤφειλε προσλαμβάνειν τὸ ς. τὸ δὲ ζῶ ἐπὶ τῆς ζωῆς, ὁ μέλλων ζήσω. ἔχει δὲ τὸ ζωννύω παρὰ τὸ ζῶ συγγένειάν τινα, ἐπεὶ τὸ ζῆν αὐτῷ θερμασία, ὥσπερ καὶ κατὰ περίφρασιν, ἀλίβας λέγεται ὁ νεκρὸς, ὁ μὴ ἔχων λιβάδα, μήτε θερμότητα, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ζῆν, καὶ τὸ ζωννύω, ἐπειδὴ κατ’ ἐκεῖνον τὸν τόπον ζωννύμεθα, ἐν ᾧ ἔστι τὸ τοῦ σώματος θερμόν, ἤγουν ἡ καρδία. καὶ εἰς τὸ κεραννύς |
| ζ 62 | Ζώνη τὸ τοῦ σώματος μέρος. εἴρηται παρὰ τὸ ζῶ, ἐν ᾧ μάλιστα ἔστι τὸ τοῦ ζῆν δεκτικὸν καὶ τὸ ζωτικὸν, καὶ τὸ περὶ αὐτὸν ὕφασμα |
| ζ 63 | Ζώνη ὁμωνύμως ὡς καὶ θώραξ, τὸ μέρος τοῦ σώματος, καὶ τὸ περιτιθέμενον ὅπλον |
| ζ 64 | Ζωὴ ἡ πρὸς τὸ ζῆν παρασκευὴ καὶ κτῆσις, ἢ ἡ πρὸς τὰ τὸ ζῆν φύουσα χορηγία |
| ζ 65 | Ζῶον τὸ γενικὸν ὄνομα, παρὰ τὸ ζῶ, τὸ τοῦ ζῆν δεκτικὸν, τὸ ζῶον ἔχον ἢ ζέσιν ἔχον καὶ θερμότητα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν μὴ ζώων. ὅθεν καὶ ζεστὸν ἄνθρωπον φαμὲν τὸν εὐκίνητον καὶ θερμόν |
| ζ 66 | Ζῶον ἀπὸ τοῦ ζῶ ῥήματος γέγονε ζῶον, διὰ τὸ ἐκ ζωῆς ὄν |
| ζ 67 | ζώοις εἰς τὸ ποιήσειας |
| ζ 68 | Ζωπυρεῖν κυρίως τὸ τοὺς ἄνθρακας φυσᾷν, ὡς τὸ, τρισκατάρατε, ἀναζωπύρει τοὺς ἄνθρακας, Μένανδρος ἐν Ἀῤῥηφόρῳ |
| ζ 69 | Ζωστὴρ ζώνης διαφέρει. ζωστὴρ μὲν γάρ ἐστι κυρίως ὁ ἀνδρεῖος, ζώνη δὲ ἡ γυναικεία. ζώνη δὲ σημαίνει δύο, τὸν περὶ τὸν γαστέρα τόπον, καὶ τὴν λεγομένην θωρακείαν ζώνην |
| ζ 70 | Ζωστὴρ σημαίνει τρία, τὸ ἐπάνωθεν τοῦ θώρακος. λύσε γὰρ ζωστῆρα παναίολον. ζῶμα δὲ αὐτὸς ὁ θώραξ. λέγεται δὲ καὶ ζῶμα τὸ περίζωμα. Τέλος τοῦ Ζ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Η ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| η 2 | Ἤ σύνδεσμος βεβαιωτικὸς, ἢ αἰτιολογικὸς, ἀντὶ τοῦ καθὸ παραλαμβανόμενον. καὶ εἰς τὸ ὀψετέλεστον |
| η 3 | Ἦ ἐπίῤῥημα ὁρκικὸν, ὅπερ καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται. εἰ μὴν εὐλογῶν εὐλογήσω σε |
| η 4 | Ἦ ψιλούμενον καὶ περισπώμενον δηλοῖ σύνδεσμον παραπληρωματικὸν, ἶσον τοῦ δὴ, ἐπεὶ ἦ πολὺ φέρτερος ἐσσί. ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα βεβαιώσεως, ἀντὶ τοῦ οὕτως, ὡς τὸ, ἦ μάλα τέθνηκεν Μενοιτίου ἄλκιμος υἱός. καὶ ἀντὶ ἀποῤῥηματικοῦ τοῦ ἄρα. ἦ οὐχ Ἑλένης ἑνέκ’ ἠϋκόμοιο. καὶ ῥῆμα ἶσον τοῦ ἔφη. ἦ, καὶ κυανεῇσιν ἐπ’ ὀφρῦσι νεῦσε Κρονίων |
| η 5 | Ἤ ψιλούμενος σύνδεσμος καὶ ὀξυνόμενος σημαίνει τρία, ἢ διαζευκτικὸς, ἢ ὑποδιαζευκτικὸς, ἢ διασαφητικός. καὶ διαζευκτικὸς μέν ἐστιν ὁ διάφορα πράγματα τιθεὶς, καὶ μηδὲν ἕτερον ἐν τῆ αἰτήσει διαιρῶν. οἷον, δός μοι χρυσὸν, ἢ ἄργυρον, ἢ λίθους τιμίους. διασαφητικὸς δέ ἐστιν, ὅταν δύο προτεθέντων, τὸ ἓν αἱρεῖται, οἷον, κρείσσων ἐν γῇ πένεσθαι, ἢ πλουτοῦντα πλεῖν. καὶ θέλω τύχης σταλαγμὸν ἢ φρενῶν πῖθον. ῥανὶς φρενῶν μοι μᾶλλον ἢ βυθὸς τύχης. πόσα σημαίνει τὸ ἡ; ἣ ἀντὶ τοῦ ἥτις, ἢ ἀντωνυμία καὶ ἀντὶ τοῦ ἔστι. πόσα σημαίνει ὁ ἢ σύνδεσμος; ἢ ἀντὶ τοῦ ἢ τόδε, ἢ ἀντὶ τοῦ καὶ, ἢ ἀντὶ τοῦ ἀλλὰ, ᾖ ἀντὶ τοῦ ὑπάρχῃ, ᾗ ἀντὶ τοῦ καθά. ἦ ἀντὶ τοῦ ἆρα· ἢ ἀντὶ τοῦ εἴπερ. ἦ ἀντὶ τοῦ ἔφη |
| η 6 | Ἦ πολεμήτης ἦν αὐτοῖς, ἀντὶ τοῦ ὅπου τοπικὸν ἐπίῤῥημα. τὸ γὰρ ἧχι, κατ’ ἔκτασιν τῆς χι συλλαβῆς |
| η 7 | Ἠβαιὸς ὁ μικρὸς, ἠβαιὸν ὄνομα οὐδέτερον, τὸ ἀρσενικὸν ἠβαιὸς, τὸ η ἦθα διάτι; ἐκ τοῦ ἥβη ἡ ἀκμὴ, ἠβαὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἠβαιὸς, ὁ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον ἀκμάζων, καὶ μαραινόμενος πάλιν. καὶ εἰ ἐκ τοῦ ἥβη γίνεται, ὤφειλε λοιπὸν δασύνεσθαι. οὐκ ἔστι δὲ οὕτως. ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ βῆναι γίνεται βαὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι βαιὸς, ὁ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον βεβηκὼς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἠβαιὸς, ὡς μύει ἠμύει, βαιὸν ἠβαιόν. καὶ ἄλλως· ἐκ τοῦ γράφεσθαι διφθόγγῳ, πλεονασμὸν εἶναι τοῦ η. λέγει γὰρ ὁ κανὼν, τὰ διὰ τοῦ αιος ὀξύτονα δισύλλαβα τριγενῆ, διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον, σκαιὸς, φαιὸς, λαιὸς, οὕτω καὶ βαιὸς, πλὴν τοῦ θεὸς, δῆλον ὅτι πλεονασμός ἐστι τοῦ ἦθα |
| η 8 | Ἠβαιὸς παρὰ τὴν ἥβην, ἐπεὶ καὶ αὐτὴ ἀρξαμένη ταχέως παύεται. καὶ εἰς τὸ ἠθεῖος |
| η 9 | Ἥβη ἡ θεὸς, μετὰ δέ σφισι πότνια Ἥβη. καὶ ἡ νεότης, καὶ γ’ ἔχει ἥβης ἄνθος, καὶ ἀνδρότητα καὶ ἥβην, ἤδη τὶς οὖσα, ἤδει γὰρ ἡμᾶς, ὡς ἄνθος οὖσα, καὶ μεταπτώσει τοῦ δ εἰς β Βοιωτικῶς. ἢ παρὰ τὸ ἅπτω ἁφὴ καὶ ἥβη, κατὰ τροπὴν τοῦ α καὶ τοῦ φ. πηρώδεις γὰρ οἱ ἡβῶντες, ἢ ἁφή τις οὖσα, τότε γὰρ ἁπτόμεθα καὶ ἔργου καὶ γυναικός. ἢ παρὰ τὸ ἠβαιὸν, ἡ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον οὖσα, ἀπὸ τοῦ βεβηκέναι ἅβη καὶ ἥβη |
| η 10 | Ἥβη ἡ ἡλικία καὶ ἡ νεότης, καὶ ἡ ἀκμὴ Ἡσιόδος, καὶ ἡ τῆς γνώσεως ἀκμὴ, καὶ ὄνομα θεᾶς, καὶ τὸ τοῦ ἀνθρώπου μόριον. ἐκ τοῦ βῶ βῆ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ἥβη. βῶ δὲ σημαίνει τὸ πορεύομαι |
| η 11 | Ἠβηδὸν ἀθροὸν, ὅ ἐστι καθ’ ἡλικίαν, ἢ κατὰ νεότητα, ἥβη γὰρ ἡ νεότης. τὸ δὲ ἥβη παρὰ τὸ βῶ τὸ βαίνω, ἡβῶ καὶ ἐξ αὐτοῦ ἥβη. συντάσσεται δοτικῇ |
| η 12 | Ἠγαθέη θαυμαστὴ, ἐν Πύλῳ ἠγαθέῃ. παρὰ τὸ ἀγῶ περισπώμενον, ἀγάζω, ἀγαστὸς, καὶ ἀγαθὸς καὶ ἀγάθεος καὶ κατὰ τροπὴν ἠγάθεος, τὸ θηλυκὸν ἠγαθέη. ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ θεὸς, τὸ γὰρ ἄγαν ἀποβάλλει τὸ ν ἐν ταῖς συνθέσεσιν, Ἀγανίπη, Ἀγαμίδης, ἀγάστροφος, Ἀγαμέμνων καὶ ἠγάθεος, ὡς ἀνεμόεις ἠνεμόεις |
| η 13 | Ἠγάθεον ἢ θαυμαστὸν, παρὰ τὸ ἄγαμαι ἀγάθεον καὶ ἠγάθεον. ἢ παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὴν θέαν, ὁ ἀξιοθέατος |
| η 14 | Ἠγάσατο ἐθαύμασεν, ἐξεπλάγη, παρὰ τὸ ἄγαν ἀγάζω, ὡς λίαν λιάζω ἢ ἀγαίω, ὡς ῥῶ ῥαίω, κνῶ κναίω. ἀγέομαι οὖν ἠγάσμην, ἠγασάμην, ἠγάσσατο πλεονασμῷ τοῦ ς. διὰ τὸ μέτρον, ὡς ἀκῶ, ἠκεσάμην, ἠκέσσατο. δηλονότι τοῦ ι ἀποστάντος |
| η 15 | Ἡγεμόνεσσι ἡγέμοσιν, ἐπὶ τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν ὀνομάτων, ἡνίκα λήγει ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν εἰς ες, προσθέσει τῆς σι συλλαβῆς ποιεῖ τὴν δοτικὴν τῶν πληθυντικῶν, παρὰ τοῖς Ἴωσι καὶ τοῖς ποιηταῖς, οἷον, Αἴαντες Αἰάντεσσι, γυναῖκες γυναίκεσσι. ἐπὶ δὲ τῶν οὐδετέρων, ἐπειδὴ οὐ λήγει ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν εἰς ες, ἀπὸ τῶν γενικῶν τῶν ἑνικῶν γίνεται ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ε, οἷον, στόματος, στομάτεσσι, δεπάος δεπάεσσι |
| η 16 | Ἡγεμονικὸς ἐκ τοῦ ἡγεμὼν, ἡγεμόνος. τοῦτο ἐκ τοῦ ἄγω |
| η 17 | Ἡγεμὼν ἄρχων, ταξίαρχος, παρὰ τὸ ἄγω, ἡγῶ, ἡγήσω, ἡγήμων καὶ ἡγεμών. κλίνεται δὲ ἡγεμόνος, συστέλλεται ὡς ῥηματικὸν, ἡγεμὼν ἡγεμόνος, κηδεμὼν κηδεμόνος ὁ φροντιστὴς. τὸ γε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ ἐμῶν ὀξύτονα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται. οἷον, κηδεμὼν, ἡγεμὼν, ἀκρέμων. καὶ εἰς τὸ βασιλεύς |
| η 18 | Ἠγερέθοντο πόθεν γίνεται, ἀπὸ τοῦ ἐγέρθω, ὁ μέλλων ἐγέρσω, γίνεται ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἐγέρθομαι, ὁ παρατατικὸς ἠγερθόμην. τὸ τρίτον τῶν πληθυντι κῶν ἠγέρθοντο, καὶ προσθέσει τοῦ ε ἠγερέθοντο |
| η 19 | Ἤγερθεν ἐγείρω, ἐγερῶ, ἤγερκα, ἤγερμαι, ἠγέρθην, ἠγέρθησαν τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν καὶ ποιητικῶς ἤγερθεν |
| η 20 | Ἡγηλάζω τὸ ἄγω καὶ ὁδηγῶ, Ὅμηρος. καὶ σὺ κακὸν μόρον ἡγηλάζεις. παρὰ τὸ ἄγω ἀγάγω καὶ ἀγηλάζω καὶ ἡγηλάζω |
| η 21 | Ἡγήσατο ὁδηγὸς ἐγένετο. ὁμώνυμος ἡ λέξις. ὅτε γὰρ δηλοῖ τὸ προηγῆσθαι ὁδοῦ, δοτικῇ συντάσσεται. ὅτε δὲ τὸ ἄρχειν γενικῇ |
| η 22 | Ἥγισμαι εἰς τὸ ἀγιστεῖα |
| η 23 | Ἡγῶμαι Δωρικῶς ἀντὶ τοῦ ἀγοῦμαι |
| η 24 | Ἠγκιστρωμένοι ἠγρευομένοι, παρὰ τὸ ἀγκιστρῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἄγχω, ἄγχιστρον καὶ ἄγκιστρον, τὸ ἄγχον τοὺς ἰχθύας, ἢ παρὰ τὸ ἄγω τὸ φέρω. σημαίνει δὲ τὸ ἐζωγρημένον |
| η 25 | Ἦγμαι εἰς τὸ δυσκάθεκτον, καὶ παρεκτικός |
| η 26 | Ἠγορόωντο εἰς τὸ ὤου |
| η 27 | Ἤγουν εἰς τὸ τουτ’ἔστιν. γίνεται παρὰ τὸ ἢ σύνδεσμον |
| η 28 | Ἥδε δὲ οἱ αὕτη δὲ αὐτῷ, καὶ περισπᾶται. ἔστι δὲ ἓν μέρος λόγου, ἐπειδὴ δείκνυται ἐκ τοῦ ἀρσενικοῦ, ἀλλ’ ὅδ’ ἀνὴρ ἐθέλει περί |
| η 29 | Ἤδη ὃ σημαίνει τὸ πρῶ. δηλοῦσιν οἱ Δωριεῖς, διὰ τοῦ α λέγουσιν ἄδη |
| η 30 | Ἤιδη παρὰ τὸ εἴδω τὸ γινώσκω, ὁ παρακείμενος εἶδα, ἄτρεπτος γὰρ ἡ ει δίφθογγος. εἶτα ἐκτάσει Ἀττικῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς η, ἦδα, καὶ ὁ ὑπερσυντελικὸς ἤδειν, καὶ τροπῇ Δωρικῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς η γίνεται ἤδην, ἤδης, ἤδη, ὡς πλείων πλήων |
| η 31 | Ἤιδει ἠπίστατο. εἴδω τὸ γινώσκω καὶ ἐπίσταμαι, τὸ ει δίφθογγος. ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ μέσος εἶδα, ὁ ὑπερσυντελικὸς ᾔδειν. καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ε τῶν παρωχημένων εἰς η τρέπουσι, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. τὸ γὰρ ἐβουλόμην ἠβουλόμην λέγουσι. τὸ δὲ ἔθελον ἤθελον. οὕτως καὶ τὴν ει δίφθογγον ἔστρεψαν εἰς η. καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. κᾀγὼ οὐκ ᾔδειν αὐτόν. οἱ δὲ Ἴωνες διαλύουσι τὴν ει δίφθογγον, τὴν ἐν τῷ τέλει, ἐν μὲν τῷ πρώτῳ προσώπῳ εἰς ε καὶ α. ᾔδεα μὲν γὰρ ὅτι πρόφρων, καὶ ὅτι τρέπεται εἰς ε καὶ α, οἷον, ἐτετύφειν ἐτετύφεα, τοῦ ν ἀποβληθέντος. ἐπειδὴ τὸ α ἀποβλητικόν ἐστι τοῦ ν. οἷον, Ξέρξην Ξέρξεα, Πολυδεύκην, Πολυδεύκεα, καὶ πὺξ ἀγαθὸν Πολυδεύκεα, ἢν ἔα, ἧκε ζωσαμένη νοὸς ἔα. τὸ δὲ ἔτυψα ἔτυψαν ἀπὸ κλίσεως ἔχουσι τὸ ν, καὶ οὔκ ἐστι κατὰ πάθος, ὥσπερ καὶ ταῦτα. ἐν δὲ τῷ τρίτῳ προσώπῳ διαλύουσι τὴν ει δίφθογγον, εἰς δύο εε, οἷον, ἐτετύφειν, ἐτετύφεα, ἀρχόμενοι δὲ πάλιν οἱ Ἀθηναῖοι, κιρνῶσιν αὐτὸ εἰς η, οἷον, ᾔδη, ὃς ᾔδη τά τε ὄντα |
| η 32 | Ἤιδη ἐκ τοῦ εἴδω τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ μέσος εἶδα καὶ οἶδα Αἰολικῶς, ὁ ὑπερσυντελικὸς εἴδειν, εἴδεις, εἴδει, κατὰ διάλυσιν ἐΐδει, τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ᾔδει. ποιητικῶς γράφεται καὶ τὸ δεύτερον διὰ τοῦ η. κατὰ δὲ ἡμᾶς τὸ πρῶτον καὶ δίφθογγος καὶ η. τὸ δὲ δεύτερον καθόλου διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| η 33 | Ἤδη καὶ πρὸ τούτου, ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικὸν, συντάσσεται μετὰ τριῶν χρόνων. τὸ γὰρ ἤδη, ἀντὶ τοῦ τῷ νῦν, συντάσσεται δὲ μετὰ ἐνεστῶτος, παρεληλυθότος καὶ μέλλοντος. σημαίνει δὲ τὸ ἤδη, ἀντὶ τοῦ τότε, ἐπειδὴ τὰ ἐπιῤῥήματα, μὴ διορίζοντα χρόνον, κοινὴν δὲ τάξιν ποιοῦντα, ἐπὶ παντὸς χρόνου παρα λαμβάνονται. οἷον, νῦν φρονῶ, νῦν ἐφρόνησα, νῦν φρονήσω. ἤδη γράφω, ἤδη ἔγραψα, ἤδη γράψω |
| η 34 | Ἦιδον σημαίνει τὸ ἔψαλλον. καὶ εἰς τὸ ᾄδω |
| η 35 | Ἠδολέσχησα τὸ θέμα ἀδολεσχῶ, γίνεται δὲ παρὰ τὸ ᾄδειν, ὃ σημαίνει τὸ δαψιλῶς, καὶ τὸ λέσχη ὃ σημαίνει τὴν πολυλογίαν. πόσα σημαίνει; τέσσαρα. τὸ φιλοσοφῶ, ὡς τὸ ἠδολέσχησα ἐν τοῖς δικαιώμασί σου. τὸ φλυαρῶ, ὡς τὸ, τὶ ἀδολέσχεις ἄνθρωπε; τὸ πολυλογῶ, ὡς τὸ ἠδολέσχησα καὶ ὠλιγοψύχησα. καὶ τὸ παίζω, ὡς τὸ, ἐξῆλθον Ἰακὼβ ἀδολεσχῆσαι εἰς τὸ πεδίον. καὶ εἰς τὸ ἀδόλεσχος |
| η 36 | Ἡδίων καὶ ἡδεῖα, ἀπὸ τοῦ ἡδύς |
| η 37 | Ἡδοναὶ ἐπιθυμίαι, παρὰ τὸ ἥδεσθαι ἢ ἡδονὴ τινὲς ἡδονοῦσι, ὡς εἶναι ἄρθρον τὸ η, αὐτὸ δὲ εἶναι δονοῦσαν καὶ κλονοῦσαν ἡμᾶς. οἱ δὲ ἡδονὴν μετὰ τοῦ η, ὅθεν ἡ ἡδονὴ ἄλλον ἄρθρον |
| η 38 | Ἡδρασμένος κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς η, ἀπὸ τοῦ ἑδράζω ἑδραμένος |
| η 39 | Ἡδὺ τὸ γλυκὺ, ἐπίῤῥημα, ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν. ὥσπερ ἡδὺ εὐφραντικὸς τὸ ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασε |
| η 40 | Ἡδὺς καὶ ἡδύ τι τὸ ψιθύρισμα, οὕτω Θεόκριτος |
| η 41 | Ἡδὺς παρὰ Πλάτωνι, ὁ εὐήθης καὶ ἔμφρων |
| η 42 | Ἡδὺς εἰς τὸ εἶδον καὶ λελυμασμένος |
| η 43 | Ἡδύοσμον διὰ τὸ ἡδὺ τῆς ὀσμῆς |
| η 44 | Ἥδω εἰς τὸ ἄδειν, καὶ ἀδολεσχία, καὶ ἀήσυλος, καὶ ἀμειδὴς, καὶ ἥνδανε, καὶ ἥσυχος, καὶ μήδεια, καὶ τέλος |
| η 45 | Ἡδονὰ ἱμάτια τὰ Θρακικά |
| η 46 | ἤδων εἰς τὸ κλαγγήδων |
| η 47 | Ἠὲ διὰ παντὸς, οὐδέποτε γὰρ εὑρίσκεται σύνδεσμος εἰς τὴν αι δίφθογγον λήγων, πλὴν τοῦ καί. καὶ εἰς τὸ οὐκ ἦν |
| η 48 | Ἡδὺ τὸ γλυκὺ, οἷον, τὸ ἡδὺ τῆς ψαλμῳδίας. καὶ ἡδύ τὸ ἔχον γῆν καλήν |
| η 49 | Ἤεια εἰς τὸ ἠύς |
| η 50 | Ἤεις εἰς τὸ εἷς |
| η 51 | Ἠέλιος περιφραστικῶς ὁ ἥλιος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε ποιητικῶς |
| η 52 | Ἠέλιος παρὰ τὸ ἕλη, ὃ σημαίνει τὴν λαμπηδόνα, ἕλιος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἥλιος, ὅπερ ἔστι παρὰ τὸ ἔπω τὸ λέγω, ἐξ αὐτοῦ ἐπύω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἠπύω τὸ φωνῶ, ἠπύτα κήρυξ. ἢ παρὰ τὸ δῆλος, ὁ φανερὸς, δήλιος, ἀποβολῇ τοῦ δ ἥλιος, ὡς διώκω διωκὴ καὶ ἰωκὴ, καὶ δαίω τὸ μερίζω καὶ δαίσω, καὶ αἶσα, καὶ δαίμονα αἵμονα θήρης. ἢ παρὰ τὸ ἅλς, ἁλὸς, ἅλιος καὶ ἥλιος, ἀνιμᾶσθαι γάρ φησὶν οἱ φυσικοὶ τὸν ἥλιον τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ. καὶ γὰρ Ποσειδῶν παρὰ τὴν πόσιν ἀναπίειν τῷ δάει, τουτ’ἔστι τῷ ἡλίῳ |
| η 53 | Ἧεν ἀορίστου δευτέρου, προσώπου τρίτου τῶν ἑνικῶν, τὸ θέμα ἔω τὸ ὑπάρχω, ὁ μέσος παρακείμενος ἦα, καὶ ὁ β ἀόριστος ἦον, καὶ τὸ τρίτον ἦε, καὶ ἐπενθέσει τοῦ ν ἦεν, καὶ ἐν συναιρέσει τοῦ η καὶ ε εἰς αὐτὸ τὸ η γίνεται ᾖν, καὶ μετάγει τὸ ν τῆς ἐπενθέσεως |
| η 54 | Ἠέριαι ἔστιν ἀὴρ ἀέρος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀέριος καὶ ἀέρια τὸ θηλυκὸν καὶ κατὰ Ἰωνικὴν τροπὴν τοῦ α εἰς η ἠέρια. καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἠέριαι |
| η 55 | Ἠερέθονται ἀποκρέμονται, ἠερεθίζονται, ἐκ τοῦ ἀείρω ὃ σημαίνει τὸ ἐπαίρω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἀερέθω, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἠερέθω, καὶ διάτι οὐκ ἔστιν ἀεράθω; ἔστι καὶ εἰς τὸ ἐγειρέθω |
| η 56 | Ἠέρι εἰ μὲν ἀρσενικῶς, σημαίνει τὸν περικεχυμένον ἡμῖν ἀέρα, οὐ τὸν ἔκτοθεν ἀέρα. γίνεται οὖν παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω. ἡ τότ’ ἐν Ἴδῃ μακρότατα πεφυκυῖα δι’ ἠέρος αἰθέρ’ ἵκανον. θηλυκῶς δὲ τὴν ἀορασίαν, ἀὴρ δὲ βάθος ἦν |
| η 57 | Ἠερία ἡ ἀορασία, ἔστιν ἀὴρ ἀέρος, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἀέριος. καὶ τὸ θηλυκὸν ἠερία κατὰ Ἰωνικὴν διάλεκτον. ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἠερίαι |
| η 58 | Ἠέρι ἀέρι, ἠερίαι, ὄνομα γένους θηλυκοῦ, ἡ εὐθεῖα ἠερία παροξυτόνως. τὸ η ἦτα. ἐκ τοῦ ἀὴρ ἀέρος, ἀέριος. τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ηρ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, διὰ τοῦ ιος γινόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον. συντακτὴρ, συντακτῆρος, συντακτήριος, ἀστὴρ, ἀστέρος, ἀστέριος, αἰθὴρ, αἰθέρος, αἰθέριος, ὀλετὴρ, ὀλετῆρος, ὀλετήριος, οὕτω καὶ ἀὴρ, ἀέρος, ἀέριος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἠέριος. πρόσκειται ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, διὰ τὸ θὴρ, θηρὸς, θήριος. λοιπὸν γί νεται ἠέριος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἠερία, παροξυτόνως, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἠερίαι |
| η 59 | Ἤεσαν εἶμι τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων εἴσω ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ μέσος εἶα, καὶ οἱ Ἀττικοὶ τῶν παρωχημένων εἰς η τρέπουσι. καὶ ὁ ὑπερσυντελικὸς ᾔειν, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ᾔεισαν, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ι ᾔεσαν |
| η 60 | Ἠεροφοίτης ἀρσενικὸν ὁ ἐν τῇ ἀέρει φοιτῶν. παρὰ τὸ δι’ ἀέρος φοιτᾷν καὶ σκότους. καὶ τὸ θηλυκὸν ἠεροφοῖτις, ἡ ἀπροοράτως φοιτῶσα καὶ ἀπερχομένη, ὡς τιμωρὸς τῶν ἀδικημάτων. ἔστι δὲ καταχθονία δαίμων ἠεριννύς. οἷον, ἡ διερευνῶσα ἐν ταῖς πράξεσιν ἔργα |
| η 61 | Ἤθας ὁ συνήθης καὶ συνεργὸς καὶ ἠθολόγος |
| η 62 | Ἠθεῖος ἀδελφὸς, διὰ τῆς ει διφθόγγου· παρὰ γὰρ τὸ θεὸς γέγονε θέϊος, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον θεῖος, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η ἠθεῖος. ἢ ἀπὸ τοῦ ἦθος γέγονεν ἠθεῖος. σημαίνει δὲ φρόνησιν νεωτέρου πρὸς παλαιότερον. καὶ τινὲς μὲν λέγουσιν, ὅτι πρὸς ἀδελφὸν μόνον λέγεται. ὥσπερ δηΐφοβος λέγεται πρὸς ἑκάτερον ἠθεῖος, μάλα δή σε βιάζεται ὠκὺς Ἀχιλλεύς. οὐ καλῶς δὲ λέγουσι. εὑρίσκεται γὰρ καὶ μὴ πρὸς ἀδελφὸν λεγόμενον, ὥσπερ ὁ εὐμαῖος λόγος περὶ τοῦ Ὀδυσσέος. ἀλλά μιν ἠθείῳ καλέω καὶ νόσφιν ἔοντα. ἰστέον δὲ, ὅτι ὁ Ἀντίμαχος ἐχρήσατο ταύτῃ τῇ λέξει, μὴ ποιήσας τινὰ λέγοντα αὐτὴν, ἀλλ’ αὐτὸς ἐξ ἑαυτοῦ λεγόμενος ἐχρήσατο, λέγων, αὐτίκα δ’ ἠθείοισιν ἀναπτύσσων φάτο μῦθον. σημαίνει δὲ ἐνταῦθα τοῖς οἰκείοις φίλοις. ταῦτα δὲ λέγων παρὰ τὸν ἄνδρά σου |
| η 63 | Ἠθεῖε προσφώνησις φιλοφρονητικὴ νεωτέρου ἀδελφοῦ πρὸς πρεσβύτερον κατὰ τιμήν. ἢ παρὰ τὸ θεῖος δεῖ αὐτὸν κανονίζειν, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ η αὐτὸ γεγονέναι ἠθεῖος, πλεονάζει γὰρ τὸ η ἐν πολλαῖς λέξεσι, ὡς τὸ μύω ἠμύω, πεδανὸς ἠπεδανός. ἢ παρὰ τὸ ἔθος ἔθειος, ὡς τέλος τέλειος, ὄρος ὄρειος, ὄνειδος, ὀνείδειος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, καὶ καταβιβασμῷ τοῦ τόνου ἠθεῖος. ἀναλογώτερον δέ ἐστιν ἐκ τοῦ θεῖος αὐτὸ κανονίζειν, ἤπερ ἐκ τοῦ ἔθος. ἐκ γὰρ τοῦ θεῖος καὶ ὁ αὐτὴ τάσις σώζεται, καὶ ὀλίγα πάθη δίδοται. ἐκ δὲ τοῦ ἔθος, καὶ ἀλλότριος ὁ τόνος, καὶ πολλὰ τὰ πάθη δίδοται |
| η 64 | Ἤθεος ὁ ἄπειρος γάμου, ἢ νεώτερος ἐτῶν ιδ |
| η 65 | Ἦθος σημαίνει τὸν τρόπον. γίνεται παρὰ τὸ ἔθος, κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η. ἢ ἀπὸ τοῦ ἵημι ἥσω. ἥσω γὰρ ἐγὼ ἀφ’ οὗ καὶ αἱ κατὰ μέρος ἐκπέμπονται πράξεις |
| η 66 | Ἠθικὰ διότι εἰς ἤθη λέγεται ἀνθρώπου τουτ’ἔστιν οὐ θελικὰ κατορθώματα |
| η 67 | Ἤϊε ἐπορεύετο ἐκ τοῦ εἶμι τὸ πορεύομαι, ὁ μέσος παρακείμενος εἴα, τὸ τρίτον εἶε, καὶ ἐν διαλύσει ἔϊε, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἤϊε. δύναται εἶναι καὶ παρατατικός· καὶ εἰς τὸ, ὁ δ’ ἤϊε |
| η 68 | ᾐόνα αἰγιαλὸν ἢ ὄχθην. οὕτω γὰρ καλεῖται ὁ παραθαλάσσιος καὶ ὁδεύσιμος τόπος. παρὰ τὸ ἰέναι |
| η 69 | Ἠϊὼν ὁ αἰγιαλὸς· ἤτοι ὅτι ἀκούομεν ἐκεῖ τῶν κυμάτων, ἀπὸ τοῦ. ἰέναι ἀρασσομένων, οἷον, ἀϊόνα ἀντὶ τοῦ ᾐόνα Δωρικῶς, παρὰ τὴν ἀπόρευτον θάλασσαν, μέχρι γὰρ αὐτοῦ ἴησιν ἡ θάλασσα. τάχα δὲ ἀπὸ τοῦ ἀονᾷν λέγουσιν ἐπὶ τοῦ καταντλεῖν, ἀήονα εἰκότως. μέμνηται δὲ τοῦ ἀονᾷν καὶ Ἱπποκράτης καὶ εἰς τὸ αἱματόεσσα |
| η 70 | Ἤϊα πολλοὺς θεοὺς γουνούμενος. καὶ τὰ ἄλευρα. ἐν δὲ καὶ ἤϊα κωρύκῳ |
| η 71 | Ἥλλετο ἅλλωμι τὸ πηδῶ, τὸ παθητικὸν ἅλλομαι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἡλλόμην, ἥλλου ἥλλετο |
| η 72 | Ἧκες σημαίνει τὸ ἦλθες, τὸ θέμα ἥκω, ὁ μέλλων ἥξω, ὁ παρατατικὸς ἧκον, ἧκες ἧκε |
| η 73 | Ἥκιστα σημαίνει τὸ οὐδαμῶς, Ἡρώδοτος Ἡρόδοτυς λέγει, ἐκ τοῦ ἧκα μάλα ψύξας γίνεται ἥκιστα κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς. οὐχ ἥκιστα δὲ ἀντὶ τοῦ λίαν καὶ πάνυ |
| η 74 | Ἡκέστας ἀκεντρήστους, ἀδαμάστους, παρὰ τὸ κέντω κένσω, κεστὸς, ἄκεστος καὶ ἤκεστος, ἠκεστὴ καὶ ἠκέστας τοὺς ἀκενήτους |
| η 75 | Ἠκηδίασε παρὰ τὸ ἀκηδιῶ. τοῦτο παρὰ τὸ ἀκηδιάζω. καὶ ἀκηδιῶ |
| η 76 | Ἥκιστα λέγει Ἡρώδοτος Ἡρόδοτος ὅτι παραλόγως δασύνεται Ἀττικῶς. ἐκ τοῦ ἥσσω τὸ ἥττω, ἐκεῖνο γὰρ δασύνεται, ἥσσω ἥσιστα καὶ ἥκιστα. ὁ δὲ Ἡρώδοτος Ἡρόδοτος καθὼς εἶπε, ὅτι παραλόγως δασύνεται. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἠρέμα. ἧκα μάλα ψύξασα, ἐκ τοῦ ἧκα ἥκιστα. καὶ μετὰ τῆς οὐ ἀρνήσεως οὐχ ἥκιστα, ἀντὶ τοῦ μάλιστα, δείκνυται γὰρ ἐκ τῆς συναλοιφῆς |
| η 77 | Ἠκρωτηριασμένος ἐκ τοῦ ἄκρον καὶ τοῦ τηρῶ τὸ ἀποβάλλω καὶ τέμνω. οἱ τὰ ἄκρα τῶν μερῶν ἀποβάλλοντες |
| η 78 | Ἠκούτισαν τὸ θέμα ἀκουτίζω, τὸ ἀκούειν ποιῶ ἄλλον τινὰ, κυρίως. πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ ἀκουστός· τοῦτο παρὰ τὸ ἀκούω |
| η 79 | Ἠκαιρεῖσθε κωλύεσθε. καιρὸν οὐκ ἔχετε |
| η 80 | Ἠκονημένα παρὰ τὸ ἀκονῶ, ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, τοῦτο παρὰ τὸ ἀκόνη, ἔστι δὲ λίθος, δι’ οὗ ὀξύνεται ὁ σίδηρος. τοῦτο παρὰ τὸ κονῶ καὶ φθείρω καὶ λεπτύνω. τὸ φθείρω σημαίνει τὸ λεπτύνω τὸν σίδηρον |
| η 81 | Ἠλακάτη τὸ τῶν γυναικῶν ἐργαλεῖον, εἰς ὅπερ εἱλίσσουσι τὸ ἔριον. παρὰ τὸ ἑλίσσειν, ἢ ἀπὸ τῆς εἱλήσεως τοῦ ἐρίου, ἢ καὶ ἀπ’ αὐτοῦ τοῦ σκεύους. στέφεται γὰρ Ὅμηρος ἐπὶ μὲν τῶν ἐρίων ἠλακατοστρόφως ἁλιπόρφυρα θαῦμα ἰδέσθαι. ἐπὶ δὲ τοῦ σκεύους, ἠλακάτη τετάνυστο ὀϊδνεφὲς εἶδος ἔχουσα. ἡ δὲ Ἄρτεμις χρυσηλάκατος οὐκ ἀπὸ τούτου, ἀλλ’ ἀπὸ τῶν βελῶν καθ’ ὁμοίωσιν ὄντων ἠλακάτῃ. ἢ ὅτι ἔστιν ἠλάκατον τῆς θεοῦ τὸ βέλος |
| η 82 | Ἠλακάτη ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η, εἱλῶ γὰρ εἵλας καὶ ἠλάκα |
| η 83 | Ἠλλάξαντο ἐκ τοῦ ἀλλάσσω. τοῦτο παρὰ τὸ ἄλσος |
| η 84 | Ἠλασκάζω παρὰ τὸ ἀλῶ ἀλασκάζω καὶ ἠλασκάζω. σημαίνει δὲ τὸ διατρίβω καὶ πλανῶμαι |
| η 85 | Ἠλάσκουσι πλανῶνται. παρὰ τὸ εἱλῶ ἑλάσκω καὶ ἠλάσκω, οἵτε κατὰ σταθμὸν ποιμνήϊον ἠλάσκουσι. ἤγουν τὸ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ τόπου εἱλῆσθαι |
| η 86 | Ἤλεγχον εἰς τὸ εἰμί |
| η 87 | Ἠλέκτωρ ὁ ἥλιος, ὅτι ἄληκτός ἐστι καὶ ἀκάμας· ἔνιοι δὲ ἀπὸ τῆς λαμπρότητος τοῦ ἠλέκτρου |
| α 1328 | ἀλέκτωρ τὸ ζῶον. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ λέκτρον καὶ τὸ ἐπιτατικὸν α, πολυόχευτον, τὸ α τὸ πολὺ σημαῖνον. οἱ δὲ ὅτι ἐκ τῶν λέκτρων ἡμᾶς ἐγείρων ἔστι. καὶ εἰς τὸ ἥλιος |
| η 88 | Ἠλέκτωρ ὁ ἥλιος, ἐπιθετικὸν, ὅτι ἀλέκτρους ἡμᾶς ποιεῖ ἀνισταμένους ἐκ τῆς κοίτης. ἢ ὅτι λαμπρός ἐστιν, παρὰ τὸ ἤλεκτρον |
| η 89 | Ἤλεκτρον τὸ βερωνικόν. Ὅμηρος μετὰ δ’ ἠλέκτροισιν ἔερτο. εἴρηται δὲ διαχύμενον καὶ ὑγρὸν ὂν, ὁ περὶ τὰς τοῦ ἡλίου δυσμὰς πήγνυται, ἄλεκτρόν τι ὄν, ὅτε ἐπὶ λέκτρον ἡ ἠὼς ὁρμᾷ πήγνυται. ἢ παρὰ τὸ ἑλίσσω ἔλεκτρον καὶ ἤλεκτρον. κόσμω γὰρ εἰς περιδέρρεα καὶ ὅρμους ἐχρῶντο περιελίσσοντες. ἢ παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰ ἐκτὸς, ἢ παρὰ τοῦ Ἠλισίου κυρίου ὀνόματος ὠνομάσθη |
| η 90 | Ἤλεκτρον ἀλλότυπον χρυσίον μεμαλαγμένον ὑέλῳ καὶ λιθίῳ |
| η 91 | Ἥλλετο ἅλλωμι τὸ πηδῶ, τὸ παθητικὸν ἄλλομαι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἡλλόμην, ἥλλου, ἥλλετο |
| η 92 | Ἠλεὸς παρὰ τοῖς παλαιοῖς ὁ μάταιος, ἐντεῦθεν τὸ ἠλίθιον ὄνομα. παρὰ τοῖς πολιτικοῖς εἴρηται. σημαίνει δὲ τὸν ἠλίθιον ὄνομα τὸν ἀνόητον καὶ ἀναίσθητον |
| η 93 | ἠλεὴς ὁ ἄφρων. καὶ εἰς τὸ ἄλλω |
| η 94 | Ἠλεὸς ὁ θερμὸς καὶ προπετὴς, παρὰ τὴν ἀλέαν |
| η 95 | Ἤλευθα καὶ εἰς τὸ εἰλήλουθας |
| η 96 | Ἤλθοσαν παρὰ τὸ ἐλεύθω, ὁ μέλλων ἐλεύσω, ὁ ἀόριστος ἤλευσα, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἤλυθον καὶ ἐν συγκοπῇ ἦλθον· καὶ πῶς γίνεται ἤλθοσαν; οἱ γὰρ Βοιῶτοι ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον ποιοῦσιν ἔνδειαν, ἐκοσμήθημεν, ἐκόσμησαν· καὶ Ὅμηρος, αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν |
| η 97 | Ἡλιακὸν διὰ τὸ ἐν τῷ ἡλίῳ κεῖσθαι |
| η 98 | Ἠλίας ἠλίου, ὥσπερ κοχλίας κοχλίου. τὰ δὲ ἠλιοῦ ἀπὸ εὐθείας ἀκλίτου, οἷον, ἠλιοῦ ὡς περισπωμένως |
| η 99 | Ἠλίβατος ὑψηλὴ πέτρα. ἀπὸ τοῦ ἐκεῖ πρῶτον ἐπιβαίνειν τὸν ἥλιον. τινὲς δὲ ἀντὶ τοῦ β τὸ φ γράφουσιν, ἠλίφατος. ἀπὸ τοῦ φωτίζειν τῆς ἀχλύος τὰ ὑψηλά. ἀλιόβατον δὲ Ἡλιόδωρος, ἀφ’ οὗ ἔστιν ἀλυτεῖν βαίνοντας, ἢ διὰ τὸ ὕψος, ἢ διὰ τὴν τραχύτητα |
| η 100 | Ἠλεῖος διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παραλήγουσα, ἀπὸ τοῦ ἥλις, ἥλιος, ἡλίδειος, ἢ ἀποβολῇ τοῦ δ ἠλίειος, καὶ κράσει τοῦ ι καὶ ει διφθόγγου, εἰς τὴν ει δίφθογγον γίνεται ἠλεῖος. ὁ κανὼν, τὰ ἀπὸ εἰς ις διὰ τοῦ ειος γινόμενα παράγωγα, πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. οἷον, δηρὶς δηρεῖος |
| η 101 | Ἤλιθα πολλὰ πάνυ, ἄγαν πολὺ, ἀπὸ τοῦ ἄλις γέγονεν, ὅ ἐστι δαψιλῶς, ἠλίθιον δὲ τὸν ἀλιταίνοντα, ὅ ἐστιν ἁμαρτάνοντα |
| η 102 | Ἠλίθιος ὁ μάταιος, παρὰ τὴν ἅλα, ταύτης γὰρ τὸ ὕδωρ ἀχώριστον, οἷον, ἀλάθιος |
| η 103 | Ἠλίθιος σημαίνει τὸν ἀνόητον, γίνεται παρὰ τὸ ἄλιος ἀλίϊος, πλεονασμῷ τοῦ θ ἀλίθιος, καὶ ἠλίθιος, ὁ πάντα χύδην ποιῶν |
| η 104 | Ἤλιθα πολλὰ, παρὰ τὸ ἅλις ὅ ἐστι δαψιλῶς ἢ ἀθρόως. ἠλίθιον δὲ τὸν ἀλιταίνοντα, ὅ ἐστιν ἁμαρτάνοντα, παρὰ τὸ ἅλις, ἅλιθα καὶ ἥλιθα, ὡς ἄπειρος ἤπειρος. καὶ ἀντὶ τοῦ ματαίως τάττεται, ἐπέχραον ἤλιθα χερσὶν, ἀντὶ τοῦ ματαίως |
| η 105 | Ἠλίσκοντο ἐκ τοῦ ἀλίσκω τὸ κρατῶ |
| η 106 | Ἡλικιῶτις θηλυκὸν ἡ ἡλικία. ἡλικιώτης ὁ τέλειος τῇ ἡλικίᾳ |
| η 107 | Ἠλισγημένα ἐκ τοῦ ἀλισγῶ, ἀλισγήσω, σημαίνει δὲ τὰ μαγειρευμένα |
| η 108 | Ἤλιθα ἐπίῤῥημα ἀθροίσεως, σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἀθρόως |
| η 109 | Ἥλιος διὰ τὸ ἴειν λίαν, ἤτοι πορεύεσθαι. οἱ γὰρ παλαιοὶ διὰ τὸ περιέρχεσθαι θεὸν αὐτὸν ἐκάλουν. ἤγουν ὁ τρέχων |
| η 110 | Ἥλιος ἅλιος, παρὰ τὸ ἁλίζειν εἰς ταυτὸν τὰ μετέχοντα αὐτοῦ πάντα ἅλιος. ἢ παρὰ τὸ περὶ τὴν γῆν ἀεὶ ἡλεῖν ἰών. ἢ, ὅτι ποικίλλει ἰὼν τὰ γινόμενα ἐκ τῆς γῆς. ἢ ὅτι ἀολλῆσαι ποιεῖ πάντα τὰ ἐσκεδασμένως καὶ διαφόρως αὐτοῦ ἀπολαύοντα, ὅπερ ἔστι συνηθροισμένα, ἡνωμένα, ἥλιος, ἅλιος, ἀόλιος |
| η 111 | Ἥλιος παρὰ τὸ ἐν ἁλὶ διατρίβειν, οἷον, ἅλιος, ἢ παρὰ τὸ σέλας, ὃ σημαίνει τὴν λαμπεδόνα, σέλιος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἥλιος. ἢ παρὰ τὸ τὴν ἅλα ἀνιμᾶσθαι ἥλιος, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀολλίζεσθαι ἡμᾶς ἐν ταῖς ἡμέραις· καὶ Ἀθήναις ἡλιαία δικαστήριόν ἐστιν ἐκ τῆς συναγωγῆς τῶν ἀνθρώπων. οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ἁλιαίειν, ὅ ἐστι θερμαίνειν καὶ διαχεῖν. τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς γινομένης προσπνεύσεως ἐκ τοῦ στόματος ἡμῶν. πρὸς τοὺς δακτύλους, ὃ λέγεται αὔειν καὶ ἄζειν, κατὰ μίμησιν τῆς φωνῆς τῆς θάλψεως τοῦ στόματος ἡμῶν Ἐμπεδοκλῆς δὲ, ἀλλ’ ὁ μὲν ἀλεῖσθαι μέγαν οὔρανον ἀμφιπολεύει. λέγεται δὲ καὶ ἠλέκτωρ, ὅτι ἄλεκτός ἐστι καὶ ἀκάμας. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τῆς λαμπρότητος τοῦ ἠλέκτρου. οἱ δὲ ὅτι ἐκ τῶν λεκτρῶν ἡμᾶς ἐγείρει. ἦμος δ’ ἐριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος ἠώς. τὸ δὲ ζῶον ἀλέκτωρ ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ λέκτρον καὶ τὸ α τὸ ἐπιτατικὸν, πολυόχευτον γὰρ τὸ α τὸ πολὺ σημαίνοντα· ἀλλ’ ἡ ἑτοιμότης σφαιρική ἐστι |
| η 112 | Ἥλιος ἡ ἕως λίαν, διὰ τὸ ἴεσθαι τὸ ἕως, ἤγουν φέρειν τὸ φῶς. ἕως γὰρ ἡ ἀνατολή. ἢ διὰ τὸ ἐξ αὐτοῦ ἴεσθαι τὸ ἕως, ἤγουν τὸ φῶς |
| η 113 | Ἥλιος ἢ διὰ τὸ εἱλῆσθαι τῷ δρόμῳ, ἢ διὰ τὸ ἴεσθαι εἴρηται. διάτι δασύνεται; τὸ η πρὸ τοῦ λ ψιλοῦται, πλὴν τοῦ ἥλιος. τὸ λι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιος ὀνόματα, τῇ λι ἢ τῇ ρι συλλαβῇ παραληγόμενα, μὴ σημαίνοντα μέρος σωματικὸν εἴτε μετουσιαστικὸν, μήτε κτητικὰ ὑπάρχοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται. ἅλιος, ἥλιος, πύλιος, δόλιος. σημαίνει δὲ δύο ὀνόματα κύρια, βασιλέα Φρυγῶν καὶ τὸν Φαεινῆ |
| η 114 | Ἥλιος καὶ ὑπὸ τῶν ποιητῶν ἠέλιος, παρὰ τὴν ἅλαν ἅλιος καὶ ἥλιος. ἔστι γὰρ κατὰ Ζήνωνα τὸν Στωϊκὸν ἄνα μ μαν τὸν ἐκ τοῦ θαλάσσης. ἢ παρὰ τὸ ἅλις, ἅλιος καὶ ἥλιος, ἐπεὶ πρὸς πάντα ἱκανῶς καὶ ἁρμοδίως ἔχει. ἢ παρὰ τὸ ἄλεος, ἵν’ ᾖ τὸ ἀληθὲς καὶ συνηθροισμένον πῦρ. λέγει γὰρ καὶ Ἐμπεδοκλῆς, ἀλλ’ ὁ μὲν ἁλισθεὶς μέσον οὔρανον ἀμφιπολεύει |
| η 115 | Ἥλιξ ἡ ἡλικιῶτις τέλειος |
| η 116 | Ἠλυσίων πεδίων ἐκόμων τὰ λήϊα, παρὰ τὸ ἄλυτα τηρεῖν τὰ σώματα. ἢ ἠλύσιον τὸ καθαρὸν ἀπὸ ἁμαρτίας. ἢ ἀπὸ Ἠλυσίου τινός |
| η 117 | Ἠλυσίων ἡ μακάρων νῆσος. εἴρηται δὲ ἐν νήσῳ τὸ ἀλύσιον, ὅπου διαλύονται αἱ ψυχαὶ τῶν σωμάτων. ἢ ἀλύσιον, ὅθεν οὐκ ἀναλύει τις. ἢ ἀπολύουσι κολάσεως. λέγεται δὲ Ἠλύσιον καὶ ἱερὸν πεδίον Ῥόδων. οἱ δὲ περὶ Αἴγυπτον ἢ Λέσβον |
| η 118 | Ἠλύσιον πεδίον ἐπλάσατο τοῦτο ὁ Ὅμηρος. μήποτε ἀθανατοποιόν ἐστι, ἐπεὶ οὐ διαλύει τὰ σώματα. ἐγὼ δὲ ὑπονοῶ, ὅτι οὐκ εἶδεν Ὅμηρος, ἀθανατοποιὸν, ἀλλὰ ἡδεῖαν παρέχον ζωήν. οὐ γὰρ λέγει ὁ Πρωτεὺς τῷ Μενελάῳ, ὅτι οὐχ ἥμαρταί σοι ἀποθανεῖν ἐν τῷ καθόλου. ἀλλ’ ὅτι ἐν Ἄργει οὐ πέπρωται ἀποθανεῖν σε. ὁ δὲ τοῦτο λέγων, οὐ λέγει ὅτι ἀθάνατος εἴη, ἀλλ’ ὅτι ἐν ἑτέρῳ τόπῳ. σοὶ δ’ οὐ θέσφατόν ἐστι διοτρεφὲς ὦ Μενέλαε, Ἄργει ἐν ἱπποβότῳ θάνατον καὶ πότμον ἐπισπεῖν, ἀλλὰ ς’ ἐς Ἠλύσιον πεδίον καὶ πείρατα γαίης ἀθάνατοι πέμψουσιν, ὅθι ξανθὸς Ῥαδάμανθυς ὅπου ἀποθάνῃ. οὔτε γὰρ τὸν Ῥαδάμανθυν ἀθάνατόν τις ἡμῖν παρέδωκεν, οὔτε τὸν τούτου ἀδελφὸν Μίνωα |
| η 119 | Ἠλύσιον πεδίον τὸ τῶν ἡρώων ἐνδιαίτημα, κεκλημένον ἀπὸ Ἠλυσίου τοῦ Ἐλευθῆρος εὐσεβεστάτου γινομένου, ἢ παρὰ τὰ ἄλυτα μένειν ἐν αὐτῷ τὰ σώματα, ὁ δὲ τόπος ἐν ταῖς καλουμέναις μακάρων νήσοις |
| η 120 | Ἤλως εἰς τὸ ἄλλως |
| η 121 | Ἠλίφατος εἰς τὸ ἠλίβατος |
| η 122 | Ἠλλοιώμενος παρὰ τὸ ἀλλοιῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἄλλος καὶ τὸ οἷος γίνεται ἀλλοῖος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλλοιῶ, ἀλλοιώσω, ἀλλοίωσις, σημαίνει δὲ τὴν ἐναλλαγήν |
| η 123 | Ἦλος παρὰ τὸ ἵημι, ἥσω, ἧλος, ὁ διαπεμπόμενος |
| η 124 | Ἦλος ἐκ τοῦ ἄλλω. ἢ παρὰ τὸ ἡλεῖσθαι καὶ περονᾶσθαι |
| η 125 | Ἧλτο εἰς τὸ ἇλτο |
| η 126 | Ἦλις πόλις ἐν Ἀρκαδίᾳ τῆς Πελοπονήσου |
| η 127 | Ἠλιτόμηνος ὁ Διόνυσος. σημαίνει δὲ τὸ ἑπταμηνιαῖον γεννηθὲν παιδίον. Καλλίμαχος. τὴν οὐκ ἔπλησε μητὴρ φέρουσα οὓς ὤδινε μῆνας. Ὅμηρος, ἐκ δ’ ἄγαγε προφόως δὲ καὶ ἠλιτόμηνον ἔοντα. παρὰ τὸ ἄλιτος ἀλιτόμηνος, ὡς παρὰ τὸ ποιητὴς ποιητοῦ, διδάσκαλος διδασκάλου. σημαίνει δὲ τὴν τῶν κακῶν λῦσιν |
| η 128 | Ἠμαθίων Ἠοῦς υἱὸς, Μέμνονος ἀδελφὸς, μήπω τ’ οὖν ὑποκοριστικῶς ἀπὸ τῆς ἡμέρας, ἡμερίων, ἠματίων καὶ ἠμαθίων |
| η 129 | Ἧμαι εἰς τὸ καθίσαι |
| η 130 | ἦμαρ ψιλοῦται. τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα, εἰ μὲν ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἄρχονται, ψιλοῦται, αἶσχος, εὖρος, εὖχος, οὕτως οὖν καὶ τὸ ἦμος καὶ ἦμαρ καὶ ἦμα |
| η 131 | Ἦμαρ εἰς τὸ ἡμέρα, καὶ αὐτῆμαρ καὶ ἥματα |
| η 132 | Ἡμάρτησαν τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἥμαρτον. καὶ οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, εἰς σαν ποιοῦσι τὸ πληθυντικόν |
| η 133 | Ἡμέρα παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω, ἡ ἐκπέμπουσα ἡμᾶς πρὸς πάντα, καὶ δασύνεται, ἦμαρ δὲ ψιλοῦται, ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ δασέος σχηματιζόμενα ψιλοῦνται, οἷον, ἦθος, ἦμαρ, ἦμος. ἢ οὕτω, τὰ εἰς ος λήγοντα δισύλλαβα. εἴρηται εἰς τὸ ἦμα |
| η 134 | Ἡμέρα διὰ τοῦ η, ἀμέρα ἡμέρα, ὡς ἔλεκτρον ἤλεκτρον, τριβόμενον γὰρ ἁρπάζει τὰ πελάζοντα φρύγανα, ἢ παρὰ τὸν ἥλιον, ὃς ἠλέκτωρ ὀνομάζεται τὸ τοῦ ἡλίου. Φασὶ γὰρ αὐτὸ δάκρυον εἶναι τῶν ἡλιάδων ὅπερ ἐπὶ τῷ Φαέθοντος οἴκτῳ στάζουσι. ἢ ὅτι ἡλιαυγής ἐστιν ἡ ἡμέρα. ἢ οὕτως καλουμένη παρὰ τὸ ἡμέρα ποιεῖν τὰ ζῶα. Δωριεῖς γὰρ ἀμέρα φησίν |
| η 135 | ἠώς διαφέρει. ἡμέρα μὲν γάρ ἐστιν ἡ ὑπὸ ἡλίου φαῦσις. ἠὼς δὲ ἡ μετὰ τὸν ἥλιον |
| η 136 | Ἠμεδαπὸς ἴδιος, ἐγχώριος, ἀπὸ τῆς ἡμετέρας χώρας. δάπεδον γὰρ τὸ ἔδαφος. οὕτω καὶ ἠμεδαπὸς ὁ ἀπὸ ἡμέτερας χώρας, δευτέρου προσώπου |
| η 137 | Ἡμερινὸς πυρετὸς ὁ καθ’ ἡμέραν, ἐξ οὗ καὶ ἀφημερινός |
| η 138 | Ἡμερὶς ἡ ἀναδενδρὰς, ὅτι ἄγει τὶς αὐτὸ ὅπη ἑλκύσει ἥμερον οὖσαν καὶ οὐκ ἀντισπῶσαν. μηδέπω δὲ τῆς τομῆς εὑρεθείσης αὐταῖς ἥρπαζον αἱ ἄμπελοι, ἀγρίους καρποὺς φέρουσαι, ὡς δὲ εὑρέθη καὶ θήραντο. ἥμερον καὶ τὸν καρπὸν καὶ τὴν ὄψιν ἔσχον |
| η 139 | Ἤμην ὑπῆρχον, ἐκ τοῦ ἔω τὸ ὑπάρχω. τὸ παθητικὸν ἔομαι μονῇ τῇ φώνῃ, τῇ δὲ σημασίᾳ ἀπέλειψε. ὁ παρατατικὸς ἠόμην καὶ συγκοπῇ ἤμην |
| η 140 | Ἡμεῖς διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἄμες γὰρ λέγουσιν οἱ Δωριεῖς, καὶ ἄμμες οἱ Αἰολεῖς. καὶ ἡμεῖς τὸ πρῶτον αὐτῶν εἰς η τρέπομεν |
| η 141 | Ἤμην οὕτως δὴ ἀληθῶς, τὸ η σύνδεσμος βεβαιωτικὸς, τὸ μὴν σύνδεσμος παραπληρωματικός. τὶ διαφέρει ὁ ἐναντιωματικὸς τοῦ παραπληρωματικοῦ; ὅτι ὁ μὲν παραπληρωματικὸς ἐπιφέρεται σύμφωνον καὶ φωνῆεν, ὁ δὲ ἐναντιωματικὸς οὐδέποτε ἐπιφέρεται φωνῆεν |
| η 142 | Ἠμὶ ῥῆμα χρόνου ἀορίστου δευτέρου, συζυγίας δευτέρας τῶν εἰς μι. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ φημί. ὁ μέλλων ἤσω, ὁ β ἀόριστος ἦν |
| η 143 | Ἡμῖν πρωτότυπος ἀντωνυμία. αἱ ἀντωνυμίαι ἡνίκα ὁρισμὸν δηλοῦσι, μένουσιν ἐν τῷ αὐτῷ τόνῳ· ἡμῖν μὲν τόδ’ ἔφηνε, καὶ ἡμῖν δὲ νεμεσσῶμαι περὶ κῆρι. ὅτε δὲ ἀπόλυτον ἔχουσι τὸ σημαινόμενον ἐγκλίνονται, ἠδ’ ἡμῖν δοκέει τόδε λωΐτερον, σὺν δ’ ἡμῖν ταράξει, ὅφρ’ ἡμῖν ἑκάεργος |
| η 144 | Ἡμῖν διὰ τοῦ ι, ἄμμες γὰρ λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς βαρύνοντες καὶ συστέλλοντες τὸ ι. καὶ ἦμιν λέγουσιν Ἴωνες προπερισπῶντες. καὶ ἄμμιν λέγουσιν οἱ Δωριεῖς, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς η. ὡς ἅλιος ἥλιος, καὶ κάπος κῆπος |
| η 145 | Ἦμιν ἥτις αὐτὸν ἢ ἡμῖν. τὸ δὲ ἡμῖν πρὸ μιᾶς τὸν τόνον καὶ ἐγκλίνονται. ἡ γὰρ ἔγκλισις ἢ τῇ προηγουμένῃ συλλαβῇ, ὅταν ἔστιν ἡ λέξις ἢ μονοσύλλαβος ἢ δισύλλαβος βραχυκαταληκτὸς, οἷον, εἰμὶ καὶ ἔστιν ἄνθρωπος. ἄνθρωπος ἔστι φημὶ πεζὸς δ’ ἔνδεκά φημι, μονοσύλλαβος δὲ ὡς τὸ, ἤκουσέ μου, ὅταν δὲ ἡ λέξις σπονδειακὴ, τότε τῇ προηγουμένῃ συλλαβῇ ἀναδίδωσι τὸν τόνον. ἐλάλησεν ἡμῖν, ἤκουσεν ἡμῶν, ἔτυψεν ἡμᾶς. ἐγκλινόμεναι δὲ λέξεις εὑρίσκονται ἐν μὲν ὀνόματι τὸ τὶς, οὐ τὸ ἐρωτηματικὸν, ἀλλὰ τὸ ἀνταποδο τικὸν, οἷον, ἄνθρωπός τις, καὶ τοῦτο πᾶσαι πτώσεις καὶ τὰ ὅλα γένη. ἐν δὲ ῥήμασι τὰ ὀξυνόμενα, οἷον, τὸ φημὶ, ἐσὶ, ἐστὶ, ἐσμὲν, ἐστὲ, εἰσὶ, φαμὲν, φατὲ, φασίν. ἐν δὲ ἀντωνυμίᾳ τοῦ πρώτου προσώπου τοῦ πρωτοτύπου, ἀποβάλλοντες τὸ κατ’ ἀρχὴν φωνῆεν ἤγουν τὸ ε καὶ τοῦ δευτέρου καὶ τρίτου. ἐν δὲ ἐπιῤῥήμασι τὰ τῶν πυσματικῶν ἀποδοτικὰ, οἷον, πῶς ἦλθες, ἦλθες πῶς, πόθι ἥκεις, αἴκεν πόθι, ποῦ ἀπέρχη, ἐὰν ποῦ, πότε, εἴποτε. ἐν δὲ συνδέσμοις, ὁ τε καὶ ὁ κεν συμπλεκτικὸς, καὶ ὁ ῥα καὶ ὁ νυ, καὶ ὁ που, καὶ ὁ τοι, καὶ ὁ θην, καὶ ὁ αρ, καὶ ὁ περ, καὶ ὁ πω παραπληρωματικός. γίνεται δὲ καὶ ἔγκλισις οὕτως, ἐὰν μὲν προηγουμένη συλλαβὴ ὀξύτονος ἢ περισπώμενος, ὀξύτονος καὶ ὁ περισπώμενος τόνος φυλάττεται, μόνου τοῦ ἐγκλιτικοῦ μορίου μὴ ἐπιδεχομένου, θεός μου, βασιλεύς μου, Κοσμᾶς ἐστι, Θωμᾶς ἐστι, καλός ἐστι. εἰ δέ ἐστιν ἡ λέξις προπαροξύτονος, τότε ἐπιπίπτουσι δύο τόνοι εἰς τὴν λέξιν, εἷς μὲν ὁ κύριος τόνος, ἕτερος δὲ ὁ τῆς ἐγκλίσεως. τὸ πλεῖστον δὲ διάστασις τοῦ τόνου εὑρίσκεται, οἷον, Γρηγόριός ἐστι, ἄνθρωπός ἐστι. εἰ δὲ ἡ λέξις πρὸ μιᾶς ἔχουσα τὸν τόνον, οἷον πυῤῥιχαϊκὴ, οὐκ ἐγείρει τὸν τόνον, ἀλλὰ φυλάττεται ἰδίως ὁ τῆς προηγουμένης λέξεως, καὶ ἰδίως ὁ τοῦ ἐγκλιτικοῦ μορίου, οἷον, τόνος ἐστὶ, κόπος φημὶ, ὅτε ἐστὶ δισύλλαβον τὸ ἐγκλιτικὸν μόριον. εἰ δὲ μονοσύλλαβον, μόνος φυλάττεται ὁ κύριος τόνος, οἷον, ὁ τόπος μου. εἰ δέ ἐστι τροχαϊκὴ, εἰ μὲν περισπᾶται ἡ λέξις φυλάττεται ἡ περισπωμένη ἐν τῷ ἰδίῳ τόπῳ, καὶ ἐγείρει ἐν τῇ ἐπαγομένῃ συλλαβῇ ὀξεῖαν, οἷον, κῆπος μοὺ, δῆμος μοὺ, εἰ δὲ προπαροξύτονον, γίνονται δύο ὀξεῖαι, ἄνδρά μοι ἔννεπε, δόξα μου γένεσθαί τε. εἰ δὲ σπονδειακὴ ᾖ, ἢ ἰαμβικὴ ἡ λέξις, οὐκ ἐγκλίνει ἐν τοῖς δισυλλάβοις, οἷον, ἥρως ἐστὶ, Σόλων εἰμὶ, ἐν δὲ τοῖς μονοσυλλάβοις φυλάττεται μόνως ὁ κύριος τόνος, οἷον, λέων μοι ἐλάλησε, φύλλοις τε κατάκομος |
| η 146 | Ἥμισυ παρὰ τὸ ἅμα ἶσον τῷ ἄλλῳ |
| η 147 | Ἥμισυς παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἶσος ἁμάϊσος, καὶ ἐν συγκοπῇ ἅμισος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἥμισος καὶ ἥμισυς κατὰ τροπὴν τοῦ ι εἰς υ. ἥμισυς γὰρ ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μετέχειν τοῦ ἴσου |
| η 148 | Ἤμονες οἱ ἀκοντισταὶ καὶ ῥήτορες καὶ ὀρχισταὶ, τὸ θέμα ἠμῶ, παρὰ τὸν ἠμήσω μέλλοντα. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ καθόλου |
| η 149 | Ἡμιθνῆτες παραπλῆγες καὶ γυμνῆτες, ἐκ τοῦ ἥμισυ καὶ τοῦ θνήσκω καὶ ἡμίθνητος καὶ ἡμιθανής |
| η 150 | Ἡμίονος ἐκ τοῦ ἥμισυ καὶ τοῦ ὄνος. τὸ ἥμισυ παρὰ τὸ ἅμα ἶσον εἶναι, τὸ δὲ ὄνος παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὠφελῶ |
| η 151 | Ἠμυνάμην αὐτοὺς ἀντὶ τοῦ ἐτιμωρησάμην αὐτούς· γίνεται παρὰ τὸ ἀμύνω. πάλιν σημαίνει ἀμύνω τρία, τὸ βοηθῶ καὶ Ὅμηρος· Αἰνεία νῦν σε μάλα χρὴ γαμβρῷ ἀμυνέμεν. καὶ τὸ ἀπείργω καὶ ἀποσοβῶ, ὡς τὸ ἀεὶ παραβέβλωκε, καὶ αὐτῷ κῆρ ἀμύνει, καὶ τὸ τιμωρῶ, ὡς τὸ ἐν Ὀδυσσείᾳ φησὶν Ὅμηρος· ἀμυναίμην Σκύλλην τε πετραίην |
| η 152 | Ἦμος ὁ πηνικός. ὅτε ἡνίκα ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικόν |
| η 153 | Ἡμερόκοιτος ὁ ληστὴς, ὁ ἐν τῇ ἡμέρᾳ κοιμώμε νος |
| η 154 | Ἠθμὸς ἐργαλεῖον διατετρυπημένον πολλαῖς τρύπαις, δι’ οὗ τὰ ὑγρὰ εἰώθασι διακρίνειν τῶν παχυτέρων |
| η 155 | Ἡμεροδρόμοι οἱ ταῖς βασιλικαῖς διατάξεσι ταχύτατα διακονοῦντες μανδάτορες |
| η 156 | Ἡμιόλιον τὸ ἥμισυ τοῦ ὅλου |
| η 157 | Ἡμοιρηκὼς ἀποτυχὼν καὶ μὴ μετέχων |
| η 158 | Ἦν καὶ ἔην ῥῆμα ἀορίστου δευτέρου. ἔστιν ἔω τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων ἔσω, ἦον ὁ παρατατικὸς, ἦες ἦε, καὶ κράσει ἦν. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς ἔην, καὶ ἔστι τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴην, τρίτου προσώπου. ὡς δ’ ὅταν ἀΐξει νοὸς ἀνέρος ὥστ’ ἐπὶ πολὺ γαῖαν εἰληλούθεις, φρεσὶ πευκαλίμησι νοήσει. ἔνθ’ εἴη ἢ ἔνθα μενοινήσει ἔτεα πολλά |
| η 159 | Ἦν πόθεν γίνεται; ἀπὸ τοῦ ἔω, ἔεις, ἔει. ἔστι καὶ εἰς τὸν παρατατικὸν ἦον, ἦες, ἦε, καὶ τροπῇ τοῦ η καὶ τοῦ ε, εἰς ἐκεῖνο αὐτὸ τὸ η γέγονεν ἦν. ἐπειδὴ τὸ λῆγον τὸ ἔλαττον ἀναλίσκει. καὶ ἄλλως. ἔστι ῥῆμα ἔω, καὶ ὁ παρατατικὸς ἦον, ἦες, ἦε, καὶ ἐπειδὴ τὸ ε ἐφελκυστικόν ἐστι τοῦ ν, ὡς ἀνώτερον εἴρηται, γίνεται ἦεν, τοῦ κατὰ τὴν κράσιν τοῦ η, καὶ ε εἰς η ὥσπερ τῇ ἐμῇ τἠμῇ, ἀποτελεῖται τὸ ἦν |
| η 160 | Ἥνδανεν ἤρεσκεν, δασύνεται, παρὰ τὸ ἥδω τὸ ἀρέσκω, ἡδάνω καὶ ἁνδάνω, ὡς πήθω πανθάνω, μήθω μανθάνω, λήβω λαμβάνω, καὶ ἐγένετο ἡ φύσει μακρὰ θέσει |
| η 161 | Ἥνδανον ἤρεσκον, παρὰ τὸ ἥδω, ἡδάνω καὶ ἁνδάνω |
| η 162 | Ἠνίσω παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα, ἢ παρὰ τὸ ἑνῶ δασυνόμενον. ἑνοῦται γὰρ δι’ αὐτῶν τὰ ὑποζύγια. τινὲς δὲ καὶ ἐκ τοῦ ἑνίεσθαι, καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ πνεύματος |
| η 163 | Ἤνεγκεν ἤγαγεν, ἐκ τοῦ ἐνέκω, ἐνέξω, ἤνεκα ὁ ἀόριστος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, καὶ τροπῇ πάλιν τοῦ ν εἰς γ ἤνεγκα. μὴ ἔχοντα χαρακτηριστικὸν σύμφωνον τοῦ μέλλοντος, καὶ ἴσως κατ’ ἀντιπάθειαν τοῦ ἔπεσον καὶ ἔχεσον, ἐχόντων τὸ ς χαρακτηριστικὸν τοῦ ἀορίστου |
| η 164 | Ἠνεσχέθην πόθεν λέγομεν ἐκ συνηθείας; φαμὲν ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχήσω, ἔσχηκα, ἔσχημαι, ἐσχέθην. εἶτα προσῆλθεν ἡ ἀνὰ πρόθεσις καὶ ἐγένετο· καὶ ἐκτάσει κατὰ Ἀθηναίους ἠνεσχέθην· καὶ οὐδὲν ξένον εἶ |
| η 165 | Ἠνήνατο εἰς τὸ ἀπηνήνατο |
| η 166 | Ἡνία εἰς τὸ ἐξήνιον, καὶ ἤνιον καὶ πειθήνιος |
| η 167 | Ἡνία τὰ λῶρα, οἱ χαλινοὶ, παρὰ τὸ ἑνεῖσθαι, ἐπὶ ἑνώσει τῶν ὑποζυγίων. καὶ εἰς τὸ ἀπηνὴς καὶ ἀφηνιῶ |
| η 168 | Ἡνίκα ἐπίῤῥημα ἀναφορικὸν, καὶ εἰς τὸ πηνίκα |
| η 169 | Ἠνιξάμην αἰνιγματωδῶς εἶπον. ἐκ τοῦ αἰνίσσω, αἰνίξω, ἤνιξα καὶ ἠνιξάμην |
| η 170 | Ἡνίον τὸ λωρίον, ὁ χαλινὸς, γίνεται ἐκ τοῦ ἀνύω, ἄνυον καὶ τροπῇ ἥνιον. διὰ γὰρ τῶν λώρων τῶν ἵππων ἀνύομεν τὰς ὁδούς |
| η 171 | Ἡνιόχος ὁ ἐπιβάτης τοῦ ἅρματος ἢ τοῦ ἵππου, καὶ ὁ δεσπότης, παρὰ τὸ ἥνια ἔχειν, ἤγουν τὰ λῶρα κρατεῖν |
| η 172 | Ἠνίπαπεν ἤβρισεν παρακείμενος. ἔστι γὰρ ὁ ἐνεργητικὸς ἐνίπτω, τὸ ἐπιπλήσσω, τοῦτο ἐκ τοῦ ἐνέπω, ἐκ τούτου οὖν γίνεται ἐνίπω, τὸ γὰρ ε ἡνίκα πλεονάσει σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι. ὁ μέλλων ἐνίψω, ὁ παρακείμενος ἤνιφα, ὁ μέσος ἤνιπα καὶ ἐπεκτάσει τῆς πα συλλαβῆς ἠνίπαπα καὶ ἔχει τὸ π. εἰ δὲ διὰ δύο συμφώνων εἴη ὁ ἐνεργητικὸς, δι’ οὗ τὸ ῥηματικὸν ὄνομα ἐκφέρεται, διὰ τούτου καὶ ὁ μέσος παρακείμενος, ἐνιπὴ, μάλα πῶς μὲν κατὰ θυμὸν ἐνιπή |
| η 173 | Ἡνίοχος κυρίως ὁ ἔχων τὰς ἡνίας, εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπιβάτου ὡς ἐπὶ τοῦ Ἕκτορος |
| η 174 | Ἠνίαλος ὁ ἐνιαυτὸς, παρὰ τὸ ἔνος ἦνις |
| η 175 | Ἦνις ὁ ἐνιαυσιαῖος, Ὅμηρος, ἦνις ἐκ θείας ἱερεύσεμεν, καὶ βοῦν ἦνιν εὐρυμέτωπον, παρὰ τὸν ἔνον τὸν ἐνιαυτὸν, ἔνθεν τεταώνυμον δαμάσσουσι παῖδες, παρὰ τὸ ἔνος, ἔνις καὶ ἦνις, ὁ ἕνα κύκλον ἔχων, ἦνις, ἤνιος, καὶ τὸ πληθυντικὸν ἤνιες, καὶ ἐν συναλοιφῇ ἦνις, ὡς πόλιες πόλις, ἤνιες ἦνις. ἔνιοι τὸ ἦνις ἐπὶ ἡλικίας βοὸς τάσσουσιν, ὡς τὸ μόσχος, καὶ ἡ πόρτις καὶ ἡ δάμαλις. καὶ γὰρ ὁ ποιητὴς ἐπὶ βοῶν μόνον τάττει τὴν λέξιν. ἢ κατ’ ἔλλειψεν τοῦ α στερητικοῦ, ἵν’ ᾖ αὔηνις, ἡ μηδέπω ζευχθεῖσα καὶ ἡνία δεξαμένη |
| η 176 | Ἦνις ὁ ἐνιαυτὸς, παρὰ τὸ ἔνος, ἦνις. ἔνος οὖν ἐστιν ὁ ἐνιαυτὸς, παρώνυμον ἐνὶς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἦνις |
| η 177 | Ἠνορέην εἰς τὸ ῥηξήνορα |
| η 178 | Ἥξουσιν ἐκ τοῦ ἥκω τὸ ἔρχομαι, καὶ ὁ μέλλων ἥξω, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἥξουσιν |
| η 179 | Ἤνυχος εἰς τὸ μυχός |
| η 180 | Ἤοιαι ἔστι κατὰ λόγος Ἡσιόδου ἠοίην ὁμοίως ὀρθρίαν, ἢ τὴν πρὸς ἀνατολὴν, ἢ τὸν ἀπὸ πρωΐας μέχρι ἕκτης ὥρας χρόνον |
| η 181 | Ἤνυστρον τὸ μέρος τῆς κοιλίας, ὅθεν διανύει ἡ τροφὴ, ἤγουν διέρχεται |
| η 182 | Ἤνυστρον τὸ παχύτερον μέρος τῆς κοιλίας τοῦ βοός |
| η 183 | Ἠξίωσε ναῖεν ἄξιον ἡγήσατο τοῦ οἰκεῖν |
| η 184 | Ἠοῦς τῆς ἡμέρας, Ἀττικῶς |
| η 185 | Ἠνώχλησε δοτικῇ συντάσσεται, αὐξάνει δὲ ἔσωθεν καὶ ἔξωθεν. τὸ ἐνοχλῶ παρὰ τὸ ὀχλῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ὄχλος, τοῦτο παρὰ τὸ ἀχλὺς, ἄχλος καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, ὄχλος |
| η 186 | Ἧπαρ παρὰ τὸ ἥδω, ἧδαρ καὶ ἧπαρ, δι’ αὐτοῦ γὰρ εὐφραινόμεθα. ἢ παρὰ τὸ ἄρδειν τὸ σῶμα τῷ σώματι· ἢ παρὰ τὸ ἠσθικὸν καὶ ὀρεκτικὸν ἡδονῆς εἶναι. ὁ δὲ Χρύσιππος παρὰ τὸ ἡδὺ φησὶν εἶναι, πεπηγὸς γὰρ αἷμα, τὸ δὲ αἷμα φυσικῶς γλυκύ |
| η 187 | Ἠπεδανὸς ὁ ἀσθενὴς, παρὰ τὸ ἀπεδανὸς, ὁ ἐκ τοῦ πέδου μὴ ἀνιστάμενος ὡς ἀδύνατον |
| η 188 | Ἠπεδανὸς ὁ ἀσθενὴς, ἢ ἄτεχνος, οἱονεὶ ἀπεδανὸς, ὁ μὴ δυνάμενος δι’ ὑπερβολὴν ἀσθενείας ἐν τῷ πέδῳ, ὅ ἐστιν ἐν τῷ ἐδάφῳ στῆναι. ἔμπεδος γὰρ λέγεται, ὁ ἐν τῷ πέδῳ δι’ ἰσχὺν ἑστὼς βεβαίως |
| η 189 | Ἠπειγμένος ἐπείγω τὸ σπουδάζω, καὶ κατεπείγω, ἤπειγα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤπειγμαι, ἡ μετοχὴ ἠπειγμένος. τὸ γὰρ ἐπείγω γίνεται οὕτως, οἴγω τὸ ἀνοίγω, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε εἴγω καὶ ἐπείγω |
| η 190 | Ἤπειρος διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἄπερος γὰρ οἱ Αἰολεῖς λέγουσι καὶ ἄπηρος, τρέποντες τὴν ει δίφθογγον εἰς η. καὶ ἐκ τῆς ἐτυμολογίας φαίη, ἠπειρωτῶν ἐκ τοῦ ἤπειρος, οἱ κατοικοῦντες τὴν ἤπειρον, ἤτοι τὴν γῆν. φαίνεται διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφόμενον, ἤπειρος γὰρ λέγεται ἡ γῆ, οἱονεὶ ἄπερός τις οὖσα, τουτ’ἔστιν ἡ ἀπλήρωτος, καὶ μὴ ἔχουσα πέρας ὡς δηλοῖ Εὐριπίδης λέγων· ἰστέον ὅτι κυρίως ἤπειρος λέγεται ἡ γῆ πᾶσα. εἰσὶ δὲ τινὲς τόποι, οἵτινες καλοῦνται Ἤπειροι, ὥσπερ καὶ ἡ γῆ, ἐξ ἐναντίου τῆς Ἰθάκης. ἀλλ’ οἱ Δωριεῖς ἄπηρος λέγουσιν ἀπέραντος. καὶ Εὐριπίδης φησὶν, ἤπειρον ἐς ἄπειρον ἐξεπλεύσαμεν. ἤπειρος γὰρ λέγεται ἡ ξηρὰ γῆ. τριχῶς δὲ τὸ τῆς Ἠπείρου ὄνομα. Ἤπειρος κυρίως ἡ πᾶσα γῆ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς θαλάσσης· Ἤπειρος καὶ ἡ Ἀσία, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς Εὐρώπης. Ἤπειρος καὶ ἡ Θεσπρωτίς |
| η 191 | Ἧιπερ δὴ ὥσπερ δὴ, ὅπου ἂν, καθ’ ὃν τρόπον |
| η 192 | Ἠπεροπευτὴς ὁ ἀπατέων. ἐκ τοῦ ἥμερος καὶ τοῦ ὂψ, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, ὁ ἥμερος ὀπῇ χρώμενος. ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ ἔχω ὀχεὺς, καὶ ἔπω τὸ λέγω, ὀπεὺς καὶ πλεονασμῷ τοῦ περ συνδέσμου περοπεὺς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, τοῦ σημαίνοντος τὸ κακὸν, ἀπεροπεὺς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η καὶ προσθέσει τοῦ της ἠπεροπευτής |
| η 193 | Ἤπειρος σύνθετόν ἐστι, παρὰ τὸ α στερητικὸν καὶ τὸ πέρας ἄπερος, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι ἄπειρος, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς η ἤπειρος. καὶ γράφεται ἤπειρος, ἄπερος γὰρ οἱ Αἰολεῖς λέγουσιν, οἱονεὶ ἄπερός τις οὖσα |
| η 194 | Ἠπιώτατος ὁ ἐν λόγοις πραότατος. ἔπω οὖν τὸ λέγω, ἔπιος καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ἤπιος καὶ τὸ ὑπερθετικὸν ἠπιώτατος |
| η 195 | Ἠπεροπεύειν παρὰ τὸ ἡμέρως ὀπῇ χρᾶσθαι |
| η 196 | Ἧπται εἰς τὸ ἐφῆπται |
| η 197 | Ἠπύω τὸ κηρύσσω, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἔπω τὸ λέγω, ἐπύω καὶ ἠπύω |
| η 198 | Ἧρα ὄνομα κύριον θεᾶς, ἐκ τοῦ ἀὴρ, ἀέρος, ἀέρα, καὶ κράσει τοῦ αε εἰς η ἧρα, ὡς Πηλέα Πηλῆ. ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι καὶ ἀήρ. ἢ παρὰ τὸ αὐτὴν ἀὴρ εἶναι, τὴν αὐτὴν γὰρ λέγουσιν ἀέρα |
| η 199 | Ἧρα ὅτι ἡ Ῥέα αὐτὴν ἐκάλεσεν ἀναγραμματιζομένη ἀήρ· καὶ Ἐμπεδοκλῆς, Ζεὺς γὰρ γῆς εἴρηται φερέσβιος |
| η 200 | Ἠπίαλος ὁ ῥιγοπύρετος. σημαίνει δὲ καὶ δαίμονα τοῖς κοιμωμένοις ἐπερχόμενον |
| η 201 | Ἦπου ὄντως δὴ καὶ ἀληθῶς |
| η 202 | Ἡπατικοὺς τοὺς τὸ ἧπαρ πάσχοντας |
| η 203 | Ἧιπερ οὖν ὥσπερ οὖν |
| η 204 | Ἡ περίοδος ἡ συναγωγὴ ἡ ἐπάνω |
| η 205 | Ἧρα εἴρηται ὁ ἀὴρ, μεταθέντος τοῦ α πρὸ τοῦ η |
| η 206 | Ἡρακλῆς παρὰ τὸ ὀνομάζεσθαι αὐτὸν πρῶτον Ἀλκείδην, Ἡρακλῆς δὲ ἐκλήθη, παρ’ ὅσον ἀπὸ τῆς Ἥρας ἐδέξατο, ᾗ ἀφηρέθη τὸ κλέος |
| η 207 | Ἡρακλῆς τινὲς παρὰ τὴν Ἧραν, ὅ ἐστιν ἐπικουρίας χάριν, ὅτι ἐπίκουρον καὶ κλέος τῷ βίῳ ἔσχε. τινὲς μὲν γὰρ αὐτὸν Ἀλκαῖον ἐκάλουν, ὁμώνυμον τῷ πάππῳ. οἱ δὲ, ἐπεὶ ἄλκιμος ἦν, κυριολογίᾳ χρώμενοι. πάλιν δὲ τινὲς, ὅτι διὰ τὴν Ἥραν κλέος ἔσχεν· οἱ δὲ τὸν ἀέρα, οἱονεὶ ἀέριον κλέος ἐσχηκὼς, τουτ’ἔστι μέγα καὶ περιβόητον |
| η 208 | Ἡρακλείδης πρότερον Ἀλκείδης ἐλέγετο ἀπὸ Ἀλκαίου. ὕστερον δὲ ἡ Πυθία αὐτὸν Ἡρακλέα ὠνόμασε, παρ’ ὅσον ἐξ Ἥρας ἔμελλεν ἔχειν κλέος. Ἀστυαγὴς δὲ φησὶν, ὁ δι’ Ἥραν ἀκλεὴς γενόμενος, διὰ τὸ μὴ βασιλεῦσαι, ἀλλὰ θητεύειν τῷ Εὐρυσθεῖ. καὶ ἡ σύνθεσις τοῦ ὀνόματος τοῦτο ἀπαιτεῖ. τὰ γὰρ παρὰ τὴν Ἥραν ὀνόματα εἰς ος σύνθετα διὰ τοῦ ο λέγεται, Ἡρόδοτος, Ἡροδικός. ἔστιν οὖν Ἡρακλῆς, ὁ δι’ Ἥραν ἀκλεὴς γενόμενος. ἢ ὅτι ἕνα τῶν γιγάντων ἐπερχόμενον ὅρους φονεύσας ὠνομάσθη Ἡρακλῆς, παρὰ τὸ ἀλκεῖν ἡραλκῆς καὶ ἡρακλῆς |
| η 209 | Ἡράκλειος καὶ τὸ κύριον καὶ τὸ κτητικὸν ἐκ τοῦ Ἡρακλῆς, Ἡραῖον τὸ Ἡράκλειον καὶ πάντα τὰ παρώνυμα προπαροξύνεται. ἐκύλλαιον, νείλαιον, εὔναιον, ἀθήναιον τὸ τέμενος κύρκαιον, οὔραιον, ἕρμαιον, τρόπαιον, ἔλαιον, νύμφαιον, περιβόλαιον |
| η 210 | Ἤρω. ἐκ τοῦ ἀρῶ τὸ εὔχομαι, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἠραόμην, ἠρώμην ἤρω |
| η 211 | Ἤρω τὸ ἀρῶ δύο σημαίνει, τὸ εὔχομαι καὶ τὸ καταρῶ παρ’ Ὁμήρῳ |
| η 212 | Ἠράσθην εἰς τὸ ἐράσθην |
| η 213 | Ἠροφοιτὴς αἱ ὀροφοιτίδες ὄρνις. ἐκ τοῦ ἀὴρ καὶ τοῦ φοιτῶ τὸ παραγίνομαι |
| η 214 | Ἠρέμα εἰς τὸ ἀτρέμας |
| η 215 | Ἠρεμία ἡ ἡσυχία, ἀπὸ τοῦ ἤρεμος ἠρεμία, ὡς ἔρημος ἐρημία, ἀτρεμία τις οὖσα καὶ ἡσυχία, κατὰ στέρησιν τοῦ τρέμειν, οἱονεὶ ἀκινησία |
| η 216 | Ἠρεθίσατο ἐπελέξατο, ἐκ τοῦ ἐρεθίζω, τοῦτο παρὰ τὸ ἐρέθω, τοῦτο παρὰ τὸ αἱρῶ τὸ προκρίνω, αἱρετὸς γάρ ἐστιν ὁ ἐκλελεγμένος καὶ πρόκριτος |
| η 217 | Ἠρείριστο ἀπὸ τοῦ ἐρείδω, ἐρείσω, ἐρείρικα, ἐρείρισμαι, ἠρείριστο Ἀττικῶς. ἠρώμην δὲ ἀπὸ τοῦ ἐρτῶ |
| η 218 | Ἦρψεν ἐστέγασεν, ἐσκέπασεν, ἀπὸ τοῦ ἔρψω τὸ στεγάζω, τοῦτο παρὰ τὸ ὄροφος, οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ὀρόφῳ τὰς οἰκίας ἐστέγαζον |
| η 219 | Ἠρηρώμην ἐκ τοῦ ἔρημος. τοῦτο παρὰ τὸ ἔραν μόνην ἔχειν |
| η 220 | Ἤρημαι εἰς τὸ ἠρημένη |
| η 221 | Ἠρημένη ἀπὸ τοῦ αἰρῶ, ὃ σημαίνει τὸ καταβάλλω, ὁ παρακείμενος ἤρηκα, ἤρημαι, ἡ μετοχὴ ὁ ἠρημένος, τὸ θηλυκὸν ἡ ἠρημένη |
| η 222 | Ἦρι ἕωθεν, ἐπὶ τοῦ ὄρθρου, ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι ἡμᾶς ἀπὸ κοίτης περὶ τοῦτον τὸν καιρόν |
| η 223 | Ἠρίω παρὰ τὸ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω |
| η 224 | Ἠρινὸς ἐαρινὸς, παρὰ τὸ ἔαρ ἔαρος, καὶ κατὰ κράσιν ἦρος, καὶ ἠρινός. τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς νος ἐπὶ καιροῦ λαμβανόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, μετοπωρινὸς ἐκ τοῦ ὀπώρα, θερινὸς καὶ τὰ ὅμοια |
| η 225 | Ἠροφοῖτις ἐκ τοῦ ἀὴρ καὶ τὸ φοιτῶ τὸ παραγίνομαι |
| η 226 | Ἠρίον ὁ τάφος, παρὰ τὴν ἔραν τὴν γῆν, τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ὄρους δὲ καὶ τοὺς λουτῆρας ἔλεγον οἱ παλαιοί |
| η 227 | Ἤρισμαι εἰς τὸ ἀμφήριστον |
| η 228 | Ἠριτὰ ὅ ἐστιν ἐρεστά, καὶ εἰς τὸ εἴκοσιν ἠριτά |
| η 229 | Ἠρυκέναι τὸ ὕδωρ ἐκ τοῦ ἀρύω τὸ ἀντλῶ |
| η 230 | Ἥρωες Πλάτων ἔρωες διὰ τὸ ἠρᾶσθαι θεὸν θνητὸς, ἐξ ὧν ἐγεννήθησαν οἱ ἥρωες. Ἀριστόνικος, ὅτι γηγενεῖς ἦσαν, οἱ πρώτην περὶ τὴν ἔραν, οἷον, ἔρωες. τι νὲς δὲ ὅτι ἡ Πανδώρα ἐκ πηλοῦ ἐγένετο, ἧς Πανδώρας καὶ Ἐπιμηθεὼς οἱ ἄνθρωποι |
| η 231 | Ἥρωες ἐκλήθησαν ἀπὸ τῆς ἔρας, ἢ ἀπὸ τῆς ἀρετῆς, ἢ ἀπὸ τοῦ ἀέρος, ὡς φησὶν Ἡσίοδος, ἀέρα ἐσσάμενοι, ἢ ἀπὸ τῆς ἐράσεως, τουτ’ἔστι τῆς μίξεως τῶν θεῶν, ἢ ἀπὸ τοῦ ἔρω τὸ κουφίζω, ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ ὃ σημαίνει τὸ ἁρμόζω |
| η 232 | Ἦρος ἐκ τοῦ εἶαρ κατὰ τροπὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς η |
| η 233 | Ἥρωες. ἡμίθεοι δυνατοὶ, οἱ γιγάντες, οἱ πάλαι πρωτογενεῖς ἄνθρωποι. ἢ ἀπὸ τῆς ἐρωτήσεως, διαλεκτικοὶ γὰρ διὰ τὸ ἠρᾶσθαι θνητῶν, ἐξ ὧν ἐγεννήθησαν ἥρωες. Ἀριστόνικος, ὅτι γηγενεῖς ἦσαν οἱ πρῶτοι περὶ τὴν ἔραν. τινὲς δὲ ὅτι ἡ Πανδώρα ἐκ πηλοῦ ἐγένετο, ἧς Πανδώρας καὶ Ἐπιμηθεὼς οἱ ἄνθρωποι |
| η 234 | Ἠριγένεια διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παραλήγουσα. καὶ γὰρ διὰ τοῦ εια |
| η 235 | Ἦσθα ἐκ τοῦ εἰμὶ τὸ ὑπάρχω. ἦς καὶ ἦσθα διαφέρει. ὁ μὲν γὰρ παρωχημένον χρόνον δηλοῖ, ὡς δηΐφοβος εἰ μέν μοι τὸ πάρα πολυφίλτατος ἦσθα γνωστῶν, ὁ δὲ ἦς τὸν μέλλοντα |
| η 236 | Ἦσε ἀορίστου πρώτου, τρίτου προσώπου. τὸ θέμα ἄδω, ὁ μέλλων ἄσω, ὁ ἀόριστος ἦσα, τὸ τρίτον ἦσε. σημαίνει δὲ τὸ ἔψαλλεν |
| η 237 | Ἥσθην ἐχάρην, ἡδύνθην, ἡδέως ἔχω, ἀπὸ τοῦ ἥδω ῥήματος, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἧσμαι, ὁ ἀόριστος ἥσθην |
| η 238 | Ἧσθα παρὰ τὸ εἰμὶ τὸ ὑπάρχω, ὁ παρατατικὸς εἲν διὰ διφθόγγου, καὶ οἱ Ἀττικοὶ τῶν παρωχημένων εἰς η τρέπουσι, καὶ γίνεται διὰ τοῦ η τὸ δεύτερον ἦς, καὶ ἐπεκτάσει τῆς θα συλλαβῆς ἦσθα |
| η 239 | Ἠσθῆσθαι νοεῖσθαι, αἰσθάνεσθαι, ἀπὸ τοῦ αἰσθῶ, ὃ δηλοῖ τὸ αἰσθάνομαι, ὁ μέλλων αἰσθήσω, ὁ παρακείμενος ἤσθηκα, ὁ μέσος ἦσθα, ὁ β ἀόριστος ἦσθον, ὁ μέσος πρῶτος ἀόριστος παθητικὸς ἠσθόμην ἤσθου ἤσθετο, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἠσθῆσθαι |
| η 240 | Ἠρτημένος ἐλαίῳ καὶ ἅλατι |
| η 241 | Ἧισιν ἐν τῷ ἑαυτῷ εἰς τὸ σῇσιν |
| η 242 | Ἧς ἡ μετοχὴ, ἄρθρον θηλυκὸν, τὸ ἦς μετοχικὸν ὄνομα παρὰ τὸ μετέχω |
| η 243 | Ἧισιν αὐταῖς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ὡς παλάμαις παλάμῃσιν. καὶ ἔστιν ὁ κανὼν, αἱ τοιαῦται δοτικαὶ, εἴτε ἐπεκτεταμέναι, εἴτε ἀνεπέκτατοι. τρέπουσι τὸ α εἰς η, παρὰ τοῖς Ἴωσι καὶ τοῖς ποιηταῖς, οἷον, παλάμαις παλάμῃσι, ἐν παλάμῃς φορέουσι, θοαῖς θοῇσι. σεσημείωται δύο, τὸ λιμαῖσι καὶ ἀχθαῖς, μὴ τρέψαντα τὸ α εἰς η. ταῦτα δὲ ἐκτείνονται διὰ τοῦ ι. καὶ εἴτε θεαῖς ἀγάασθε παρ’ ἄνδρασιν εὑρεθῆναι |
| η 244 | Ἡσίοδος Αἰωλικῶς, ὁ τὴν αἰσίαν ὁδὸν πορευόμενος. ἔργα καὶ ἡμέρας ἔγραψε πρὸς τὴν τοῦ βίου ἐργασίαν καὶ νομοθεσίαν. ἢ ὅτι αἰσίως ἐβάδισε. συνέτυχε γὰρ ταῖς Μούσαις, καὶ οὐχ ὡς θαμυρες διετέτη. ὅθεν καὶ ποιητὴς ἄριστος |
| η 245 | Ἥσκειν ἐπιμελῶς ἐργάζεσθαι, τὸ ῥῆμα ἀσκῶ, σημαίνει δὲ τὸ μετὰ πολλοῦ πόνου καὶ κόπου ἐργάζεσθαι, ἐκ τοῦ ἀσκὸς ἀσκῶ, ὁ παρατατικὸς ἤσκεον ἤσκουν, ἤσκεε, ἤσκει, καὶ τὸ ν ἐφελκύστικόν ἐστιν ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις, ἔτυπτεν, ἔλεγεν, οὕτως ἤσκεεν, καὶ κατὰ συναίρεσιν ἤσκειν |
| η 246 | Ἡττῶ παρὰ τὸ ἡσσῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἥσσω, τοῦτο παρὰ τὸ ἡδὺς, ἡδύτερος, ἡδίων, ἥσσων, ἀπὸ γὰρ τῶν ἡδίων ἡσσόμεθα, ὁ γὰρ πορεύων διὰ τὴν ἡδύτητα τοῦ πάθους νικᾶται ὑπὸ τοῦ διαβόλου |
| η 247 | Ἡσμένος ἔστιν ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς ἧσμαι, ἡ μετοχὴ ὁ ἡσμένος |
| η 248 | Ἧσο καθέζου, διάτριβε, προστακτικὸν, ἐκ τοῦ ἵημι χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ. ἡ παρὰ ἀντὶ τῆς πρὸς, ἡ παρὰ δηλοῖ τὸ πλησίον καὶ τὸ ἐγγύς |
| η 249 | Ἡ συκάμινος τῆς συκαμίνου τὸ δένδρον. τὸ συκάμινον τοῦ συκαμίνου δὲ ὁ καρπὸς, ἔστι πρωτότυπον |
| η 250 | Ἦτορ Φιλόξενος ἐν τῇ περὶ τῆς ἰάδος διαλέξει οὕτως ἐτυμολογεῖ τὸ ἦτορ. ἆτορ ἐστὶ, φησὶ, τὸ ὂν ἄτρεπτον. παρὰ γὰρ τὸν τείρω ἐνεστῶτα, μέλλοντα γίνεσθαι τερῶ, ὡς κείρω κερῶ. τοῦ δὲ ω σιγηθέντος ῥηματικὸν ὄνομα γίνεται τὲρ καὶ τὸρ μονοσύλλαβον. καὶ ὥσπερ τὸ φέρω φὲρ καὶ φὸρ, ἐπεκτάσει τοῦ ο εἰς ω φὼρ ὁ λῃστὴς, ὁ τὰ ἀλλότρια φέρων. τὲρ οὖν καὶ τὸρ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄτορ καὶ ἦτορ ὡς το. κυρίως ἐπὶ τῆς ἀφόβου ψυχῆς. καταχρηστικῶς δὲ ἐπὶ πάσης ψυχῆς |
| σ 5 | σιγᾷν διαφέρει. ἡσυχάζειν μὲν γὰρ τὸ ἠρεμεῖν καὶ ἀτρεμεῖν δι’ ὅλου τοῦ σώματος, σιγᾷν δὲ τὸ μηδὲν λαλεῖν |
| η 251 | Ἥσυχος ὁ πραὸς, παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, ὁ μέλλων ἥσω, ἥσυχος ὁ μόναχος, ἥδονται γὰρ μεγάλως τῇ ἡσυχίᾳ οἱ ἀσκηταί |
| η 252 | Ἤσω. ἀφήσω ἀκοντήσω. καὶ εἰς τὸ ἀήσυλα, καὶ προοῦ, καὶ προσήκατο |
| η 253 | Ἤσχαλλον ἐλυπούμην, ἠνιώμην, ἀπὸ τοῦ ἀσχάλλω |
| η 254 | Ἡταιρηκὼς ἐπὶ πόρνης ἡταιρηκὼς ἐπὶ ἑταίρου |
| η 255 | Ἤτοι ἀπὸ τοῦ η διαζευκτικοῦ συνδέσμου, καὶ τοῦ τοι παραπληρωματικοῦ. καὶ εἰς τὸ καί |
| η 256 | Ἢ τοιόσδε ἐὼν ὁ ἢ σύνδεσμος διαζευκτικὸς μέν ἐστι. παρελήφθη παρὰ τῷ ποιητῇ ἀντὶ τοῦ συναπτικοῦ, οἷον, ἔστι καὶ ἄλλῳ, ἐπεὶ οὐ πολύμυθος ἔην, οὐ δ’ ἁμαρτοεπὴς, ἢ καὶ γένει ὕστερος ἔην. ἀντὶ τοῦ ἐὰν καὶ τῷ γένει. οὕτω καὶ τὸ, ἣ τοιόσδε ἐὼν, ἀντὶ τοῦ ἐὰν τοιοῦτος ὑπάρχω |
| η 257 | Ἤτις καὶ Ἤτειος, τὸ Ἤτις ὄνομα πόλεως, τὸ δὲ Ἤτειος σημαίνει τὸν πολίτην. μάντις μάντιος ὁ Ἀπόλλων, ὁ ἐφορῶν τὰς μαντείας. πρόσκειται, πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ μάντις γέγονε Μάντιος, ὄνομα κύριον διὰ τοῦ ι |
| η 258 | Ἠτίμασε δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἀτιμῶ, ἀτιμᾶς, ἀτιμᾶ. ἔστι δὲ καὶ τρίτον ἀτιμοῦται. ἀτιμοῦται γὰρ ὁ ἀπὸ νόμου καταδικαζόμενος, ἀτιμᾶται δὲ ἁπλῶς, ὁ ὑβριζόμενος ἐπί τινι πράγματι |
| η 259 | Ἦτορ ἡ ψυχὴ, θυμός. Ἴωνες δὲ ἆτορ φασί |
| η 260 | Ἦτορ ἡ ψυχὴ, παρὰ τὸ ἀήτης, ὁ σημαίνει τὸν ἄνεμον, ἀήτορ, καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ α ἦτορ. πνεῦμα γὰρ λέγεται ὁ θεὸς καὶ ἡ ψυχὴ, ὡς ἐν τοῖς θείοις εὐαγγελίοις. πνεῦμα ὁ θεὸς, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν, ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. τουτ’ ἔστιν, ἀσώματον τὸ θεῖον, καὶ τὴν τοιαύτην θέλει καὶ τὴν θυσίαν αὐτοῦ διὰ τοῦ ἐν ἡμῖν ἀσωμάτου προσφέρεσθαι. τουτ’ἔστι διὰ τῆς ψυχῆς, καὶ τῆς τοῦ νοῦ καθαρότητος |
| η 261 | Ἦτρον σημαίνει τὸ ὑπὸ τῶν ὀφθαλμῶν μέρος, καὶ τὸ ὑπογάστριον ἔντερον, ὅπερ Νίκανδρος ἐπὶ τῆς ἐντεριώνης τίθησιν, ὅ ἐστι τι ὕφασμα. παρὰ τὸ συναφᾶσθαι οὖν τὴν σάρκα τῷ λίπει ἄτρον, καὶ ἦτρον, καὶ ἤτριον |
| η 262 | Ἧττον τὸ ὀλίγον, τὸ ο μικρόν. ἔστι τὸ τῶ λαμβάνω, οὗ τὸ δεύτερον τᾶς, τὸ τρίτον τᾶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ τόν· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἆττον κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ. ὁ οὐδεὶς θέλει λαβεῖν, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η γίνεται ἧττον |
| η 263 | Ἤτω ἡ δόξα κυρίου εἰς τοὺς αἰῶνας. πόθεν γίνεται; ἐκ τοῦ εἰμὶ τὸ ὑπάρχω, ὁ παρατατικὸς ἦν, ἡ μετοχὴ εἲς ἔντος, καὶ τὸ προστακτικὸν ἔθι, τὸ τρίτον ἔτω, ὡς τιθέτω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἤτω. οὐκ ἐτράπη δὲ εἰς ι. ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τὸ ἤτω ὃ σημαίνει τὸ πορευέτω |
| η 264 | Ἦτα τὸ δὲ ἦτα, ὅτι καὶ ἰῶτα καὶ τὸ τ ἔχει ὁ χαρακτὴρ τοῦ στοιχείου. ἡνίκα γὰρ τὸ Η πλάγιον τεθῇ Η, εὕροις μακρὰν καὶ ἀπ’ αὐτῆς τὸ ι, ὅπερ σημαίνει τὸ τ. ἄλφα δὲ εὕροι, ἢ ἀπὸ τῆς πρώτης γραμμῆς τοῦ η βαρεῖα, καὶ τῆς ἐν τῷ μέσῳ μακρᾶς, ὥστε ἀπὸ τούτου τοῦ τύπου τὸ η ὠνόμασται |
| η 265 | Ηὖδα εἶπεν, ἔλεγεν, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, χρόνου παρατατικοῦ, ἀπὸ τοῦ αὐδῶ, αὐδᾶς, τοῦτο παρὰ τὸ αὐδὴ, τοῦτο παρὰ τὸ αὔω τὸ φωνῶ, ἢ παρὰ τὸ ἄω τὸ πνέω |
| η 266 | Ηὐμοίρησεν ἔλαβεν, ἐπέτυχε, τὸ θέμα εὐμοιρῶ, τοῦτο παρὰ τὸ εὐ μόριον, καὶ τὸ μοῖρα. τὸ δὲ μοῖρα παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω |
| η 267 | Ηὖρα τὸ θέμα αὐρῶ τὸ ἀπολαύω, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων αὐρήσω, ὁ ἀόριστος ηὔρησα, καὶ ἐν συγκοπῇ ηὖρα |
| η 268 | Ηὐλίσθην ἐκ τοῦ αὐλίζω, τοῦτο ἐκ τοῦ αὐλὴ, τοῦτο ἐκ τοῦ αὔω τὸ λάμπω |
| η 269 | Ἠὺς σημαίνει δύο τὸν γενναῖον καὶ ἰσχυρὸν, καὶ ἀγαθόν· καὶ ὁ μὲν γενναῖος γίνεται παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω. ὁ δὲ ἀγαθὸς ἐκ τοῦ ἡδὺς καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ ἠῢς, καὶ τὸ θηλυκὸν ἤεια, καὶ Ὅμηρος, νῦν τις ἐνηείης Πατροκλῆος. καὶ τὸ οὐδέτερον ἠῢ καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίῤῥημα ἀντὶ τοῦ καθό. ἠΰτε ἔθνεα εἰσί |
| η 270 | Ἧτε καθάπερ, ὃν τρόπον παραβολικὸν τὸ σχῆμα, ἐκ τοῦ ὦς· καὶ πῶς γίνεται. κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, τὰ εἰς ως λήγοντα ἐπιῤῥήματα, συνυπάρχοντα τινὰ εἰς η λήγοντα καὶ ὁμοτονούμενα αὐτοῖς, οἷον, πάντως πάντη, ἄλλως ἄλλη, οὐδαμῶς οὐδαμῆ, διχῶς διχῆ, ὀξυνομένου ἄρα τοῦ ὢς ἀντίκειται τὸ η ὡς ἐν τῷ ηὖτε ξείνων θέμις ἔστι, τοῦτο ἐν πλεονασμῷ τοῦ υ, ηὖτε ἀναγκαίως τοῦ η ψιλωθέντος, τὸ γὰρ υ πλεόναζον ψιλοῖ τὰ πρὸ ἑαυτοῦ. πῶς δεῖ ἀναγινώσκειν ηὔτε ἢ ἠΰτε; ἐν διαστάσει δεῖ ἀναγινώσκεσθαι, ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐκ ἔστι ἐπινοῆσαι τὸ η καὶ τὸ υ ἐν μιᾷ συλλαβῇ χωρὶς εἰ μὴ ἐν κλίσει ῥήματος, ὡς τὸ αὐδῶ ηὔδων, αὐχῶ ηὔχων, ἀναγκαίως οὖν ἡ διάστασις τοῦ ἠΰτε. ὁμοίως τοῦ ἐνηῢς καὶ τῶν λοιπῶν |
| η 271 | Ἠφάνισεν ἐπόρθησεν, ἀφανὲς ἐποίησεν |
| η 272 | Ηὔφρανε τὸ θέμα εὐφραίνω. καὶ παρὰ μὲν τῇ κοινῇ διαλέκτῳ οὐ τρέπεται, παρὰ δὲ τοῖς Ἀττικοῖς τρέπεται. τὸ δὲ εὐφραίνω ἔστι φρῶ τὸ προϊῶ, ἐξ οὗ καὶ φρὴν, καὶ ἐξ αὐτοῦ φραίνω, καὶ μετὰ τοῦ εὖ μορίου εὐφραίνω τὸ καλῶς προϊῶ |
| η 273 | Ἥφαιστος κυρίως ὁ Ἥφαιστος θεὸς, παρὰ τὸ ἅφαιστος. τὸ δὲ ἅφαιστος παρὰ τὸ ἅπτω ἐστι. τοῦ γὰρ πυρὸς οὐδεὶς δύναται ἅψασθαι. ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ πυρὸς ἐξάψεως. Πλάτων δὲ ἀπὸ τῆς τοῦ φάους ἱστορίας |
| η 274 | Ἥφαιστος Αἰολικῶς ἅφαιστος ὢν, οἱονεὶ ἄψαυστος τουτ’ἔστι τὸ φῶς, ἢ τὸ πῦρ. τοῦ γὰρ πυρὸς ἅψασθαι οὐκ ἔνι |
| η 275 | Ἤφυσε διέκοψε, ἀπήντλησεν, ἐξέβαλεν |
| η 276 | Ἠχῇ τὸ ἠχῆ ἐπίῤῥημα μεσότητος, ὅμοιόν ἐστι τῷ σιωπῇ, τριπλῇ, καὶ τετραπλῇ, καὶ κλαγγῇ, ἐνοπῇ. τὰ γὰρ παρὰ τὴν δοτικὴν γινόμενα ἐπιῤῥήματα ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον |
| η 277 | Ἧχι ἀντὶ τοῦ ὅπου, ἐκ τοῦ ἧ ἧχι, καὶ δασύνεται καὶ περισπᾶται. ἔστιν ἧ ἐπίῤῥημα, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς χι συλλαβῆς ᾗχι, ἔχει δὲ καὶ τὸ ι προσγεγραμμένον. διάτι; τὰ εἰς η λήγοντα ἐπιῤῥήματα ἔχουσι τὸ ι προσγεγραμμένον, οἷον, ἄλλῃ, τριπλῇ, κομιδῇ. σεσημείωται ενη. δὴ, μὴ, δηλαδὴ, ἤδη. διάτι βαρύνεται; ἔστιν εἰς τὸ ὀψιτέλεστον |
| η 278 | Ἠχήεις ὁ ἦχον ἀποτελῶν, διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῇ τοῦ ἠχήεντος γενικῇ οὐδετέρου |
| η 279 | Ἦχος παρὰ τὸ χέω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀχέω ἆχος καὶ ἦχος. ἢ παρὰ τὸ ἄχος, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον, τροπῇ τοῦ α εἰς η ἦχος. καὶ εἰς τὸ πυρῶδες |
| η 280 | Ἠωρῆσθαι ἠρτῆσθαι; κρεμᾶσθαι, ἀπὸ τοῦ αἰωρῶ, ὁ μέλλων αἰωρήσω, ὁ παρακείμενος ἠώρηκα, ὁ παθητικὸς ἠώρημαι, τὸ ἀπαρέμφατον ἠωρῆσθαι. τοῦτο παρὰ τὸ ἀὴρ ἀηρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, καὶ τοῦ η εἰς ω ἐωρῶ καὶ ἀπεορῶ. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| η 281 | Ἠὼς ἀπὸ ὥρας ὄρθρου, ἕως ὥρας ἕκτης |
| η 282 | Ἠὼς διάφορα σημαίνει· τήν τε γὰρ σωματοειδῆ θεὸν, διὰ τὸ φᾷναι τὸν ποιητὴν Ἠὼς δ’ ἐκ λεχέων. καὶ τὸν ὄρθρον φρωνύμως κληθέντα, ἀπὸ τοῦ ὀρθοῦσθαι ἡμᾶς ἀπὸ τῆς κοίτης, καὶ περὶ τὰ οἰκεῖα τρέπεσθαι ἔργα, ὅταν φησὶν, Ἡὼς μὲν κροκόπεπλος ἐκίδνατο πᾶσαν ἐπ’ αἶαν· καὶ τὸ ἀπὸ πρωΐας μέχρις ὥρας ἕκτης διάστημα. ὄφρα μὲν ἠὼς ἦν καὶ ἀέξατο ἱερὸν ἦμαρ. καὶ τὴν ὅλην ἡμέραν καθὸ σημαίνει ἡμέραν νοεῖσθαι, ὁ ἀπὸ ἀνατολῆς ἡλίου δρόμος μέχρι δύσεως. ὁπότε τὴν ὑφ’ ἡμᾶς διεξιὼν ἡμισφαίριον, οἷον, οἱ ῥ’ ἐξ Ἀσκανίης ἐριβώλακος ἦλθον ἀμοιβοὶ, ἠοῖ τῇ προτέρῃ, τότε δὲ, Ζεὺς ὦρσε μάχεσθαι· ἤματι τῷ προτέρῳ, ὅτε μαίνετο φαίδιμος Ἕκτωρ. καὶ τὸ νῦν ἀμφότερον, ἡμέραν τε καὶ νύκτα, καθὸ σημαίνει καὶ παρὰ μαθηματικοῖς νοεῖται· ἠὼς δέ μοι ἐστι ἥδε δυωδεκάτη, ὅτ’ ἐς Ἴλιον εἰλήλουθα. καὶ τὴν ἡλίου πάροδον καὶ τὸν τόπον ὅθεν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος, κατὰ Ἀρίσταρχον, ὦ φίλοι οὐ γὰρ πω ἴδμεν ὅπη ζόφος, νῦν γὰρ καθά φησιν ὁ κράτης τῶν τεσσάρων μερῶν τοῦ κόσμου μέμνηται μερῶν ἄρκτου, μεσημβρίας, ἀνατολῆς καὶ δύσεως, ἄπερ ἀλλήλοις ἐξ ἀντιθέτου ἀντίκειται. ὁ μὲν ἄρκτος τῇ μεσημβρίᾳ, ἡ δὲ ἀνατολὴ τῇ δύσει |
| η 283 | Ἠὼς ὀρθρινὸς, καὶ ἕως ἡ ἀνατολὴ Ἀττικῶς. παρὰ τὸ ἀξιοῦσθαι κατὰ τὴν αὐτὴν ὥραν ἀπὸ τῆς κοίτης. ἢ Αἰολικῶς αὔως, παρὰ τὸ αὔειν πάντα τὰ ζῶα μετὰ τὴν ὥραν ἤγουν Φωνήν |
| η 284 | Ἠὼς τὸ πρωϊνὸν φῶς τῆς ἡμέρας. ἤτοι ὅτι ἕως ταύτης ἡ νὺξ, ἢ ἀπὸ τοῦ ἐξιέναι τοὺς ἀνθρώπους πρὸς τὰ οἰκεῖα ἔργα αὐτῶν, ὅσα φαινόλης ἐσκέδασεν ἄνθρωπος. ἑώλα γὰρ λέγεται τὰ εἰς τὴν ἐπερχομένην ἠὼ λειπόμενα. καὶ εἰς τὴν ἡμέραν. καὶ οὐρανόθι. Τέλος τοῦ Η στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Θ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| θ 4 | Θαιρὸς σημαίνει τὸν στρόφυγγα, παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ ἐν ἄλλῳ θέειν καὶ στρέφεσθαι τὰς θύρας |
| θ 5 | Θαιροὶ οἱ στροφεῖς τῆς θύρας, παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν θέειν τὰς θύρας. ἢ θεροὶ δι’ ὧν θέει καὶ τρέχει ἡ θύρα |
| θ 6 | θαλαμὰς διαφέρει· ἐὰν μὲν ὀξύνηται, δηλοῖ τὸ τῶν Διοσκόρων ἱερόν. ἐὰν δὲ βαρύνηται, τὰς καταδύσεις καὶ μηνύσεις |
| θ 7 | Θάλαμος ὁ κοιτὼν, ὁ οἶκος· παρὰ τὸ θάλπω, ἐξ οὗ καὶ θαλαμηπόλος, ἡ περὶ τὸν οἶκον ἤγουν τὸν θάλαμον ἀναστρεφομένη |
| θ 8 | Θάλαμος ἐν ᾧ τρεφόμεναι θάλλουσιν αἱ γύναικες |
| θ 9 | Θάκος ὁ θρονὸς, παρὰ τὸ θάσσω καὶ θῶ |
| θ 10 | Θαιμὰν ἡ ἀνατολὴ· τὸ θαι διφθόγγῳ |
| θ 11 | Θάλαμος σημαίνει δύο· καὶ εἰ μὲν σημαίνει ἐν ᾧ εἰσέρχονται ἥτε νύμφη, καὶ ὁ νύμφιος, γίνεται παρὰ τὸ θάλλω. δεῖ γὰρ ἐν αὐτῇ θάλλοντα εἰσιέναι τὰ σώματα, τουτ’ἔστιν ἀκμάζοντα |
| θ 12 | Θάλαμος οἱονεὶ θάλαιμός τις ὢν, παρὰ τὸ θάλπειν. διότι δεῖ θάλλοντα τὰ σώματα ἔχοντας εἰς αὐτοὺς εἰσιέναι, καὶ ἀπεσβεβηκότα. καὶ Ἡσίοδος. ὡραῖος δὲ γυναῖκα μὴ ἀπεσβεβηκέναι. ἀντὶ τοῦ μὴ γεγηρακέναι |
| θ 13 | Θάλλεια ἀπὸ τοῦ θάλλω θάλλος, ἡ θάλλειν ἡμᾶς ἐμποιοῦσα. διὰ τῆς ει διφθόγγου. τὸ δὲ ἐπὶ τῆς εὐφροσύνης διὰ τοῦ ι. ἐξ οὗ καὶ Ὅμηρος. ὅς μοι τηλύγετος τρέφεται, θαλίῃ ἔνι πολλῇ |
| θ 14 | Θαβὼρ καὶ Ἑρμὼν, ὀνόματα ὀρέων |
| θ 15 | Θαλαμηπόλος κοιτωνῆτις, ἡ περὶ τὸν οἶκον ἀναστρεφομένη θεράπαινα |
| θ 16 | Θάλασσα ἡ θοῶς ἀλλασσομένη καὶ σαλευομένη |
| θ 17 | Θάλασσα παρὰ τὸ εἰληφέναι τὴν ὀνομασίαν ἐκ τοῦ θῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ τρέχω, καὶ τοῦ λα τὸ ἁλμυρὸν ἤγουν τὸ ἅλας· ἐκ τοῦ ἄσσα τοῦ τινάσσεσθαι, τουτ’ἔστι θεὸν ἅλα τινασσόμενον. συναφθέντων οὖν τὸ κατὰ ἰδίωμα λέξεων αὐτῆς ἐκλήθη θάλασσα |
| θ 18 | Θάλασσα παρὰ τὸ σάλον σάλασσα καὶ θάλασσα. παρὰ τὸ ἆσσον εἶναι θανάτου, τοὺς πλέοντας ἐν αὐτῇ· ἐγγύς |
| θ 19 | Θάλασσα θάλαττα λέγουσιν Ἀττικοί. θεὰ ταραττομένη |
| θ 20 | Θαλερὸς νέος, παρὰ τὸ ἐν ἀκμῇ εἶναι τοῦ θάλλειν. ἢ παρὰ τὸ θάλλω τὸ αὔξω, τοῦτο παρὰ τὸ θῶ τὸ τρέφω, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ἀνθρώπων ζωῆς ἤγουν φύσεως· ὁ γὰρ θηλῶν καὶ μαστοῦ μετέχων ἄνεισιν εἰς αὔξησιν |
| θ 21 | Θάλλω βλαστάνω, παρὰ τὸ θέειν ἄλλως. ἢ παρὰ τὸ θῶ τὸ τρέφω, ἐξ αὐτοῦ παράγωγον θάλλω. καί ἐστιν ἀπὸ τῆς τῶν ἀνθρώπων φύσεως μεταφορά |
| θ 22 | Θαμᾶ τὸ συνεχὲς καὶ πυκνόν. παρὰ τὸ ἅμα καὶ εἰς τὸ θαμειαί |
| θ 23 | Θαμᾶ παρὰ τὸ ἅμα πλεονασμῷ τοῦ θ. ἅμα γὰρ τὸ πυκνῶς γινόμενον, εἰς ἕνα καιρὸν γίνεται |
| θ 24 | Θαμαψαλῶπες οἱ ἡμίφλεκτοι ἄνθρακες. θάμψαι γὰρ τὸ καῦσαι |
| θ 25 | Θάμβος σημαίνει τὴν ἔκπληξιν· ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰδικοῦ. γίνεται θάμβος παρὰ τὸ θάπω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ, διὰ τὴν ἀσυνταξίαν. τὸ δὲ θάπος παρὰ τὸ θήπω τὸ ἐκπλήττομαι |
| θ 26 | Θαμειαὶ παρὰ τὸ θαμᾶ ἐπίῤῥημα γίνεται θαμὸς, θαμειὸς καὶ θαμειὰ, τὸ θαμᾶ ἐκ τοῦ ἅμα. σεσημείωται κατὰ τὸν τόνον. οὕτως Ὠρίων. ὁ δὲ Χάραξ μᾶλλον τὸ ἅμα ἐκ τοῦ θαμᾶ παράγει, ἀποβολῇ τοῦ θ. καὶ βαρύνεται. τὸ δὲ θαμᾶ ἐκ τοῦ θαμὸς, θαμὴ, θαμεῖν, καὶ θαμᾶ ἐπίῤῥημα. γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, σημαίνει δὲ τὸν συνεχῆ θαμεῖος, καὶ τὸ θηλυκὸν θαμεῖα, τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ εια γινόμενα, ἡνίκα προπαροξύνεται. καὶ εἰς τὸ γελοῖος |
| θ 27 | Θαμίζειν ἀντὶ τοῦ ὁμιλεῖν, καὶ θαμίζει, πυκνῶς ἔρχεται ἐνδελεχεία ἀπὸ τοῦ θαμᾶ ἐπιῤῥήματος. τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα, πλεονασμῷ τοῦ θ θαμᾷ καὶ ἐξ αὐτοῦ θαμίζω |
| θ 28 | Θάμνος ἡ ῥίζα τῶν δένδρων· ὅτι καὶ αὐτῆ ἔγκειται τῇ γῇ ἀπὸ τῆς θέσεως. τὸ δὲ θαμίσαι ἀπὸ αὐτῆς τὸ κατωρύξιμον. ὁ δὲ Ὅμηρος καὶ τὴν πολυπληθίαν τῶν φύλλων δυναμένην δέξασθαι λέγειν, ἀπὸ τούτου ἔφη, ἐκβὰς ἐν θάμνοισι κατέδραθον |
| θ 29 | Θάνατος παρὰ τὸ τάνατος, τείνει γὰρ τὸ σῶμα τῇ ψύξει. ἢ διὰ τὸ θανάσιμον, ἢ ταναρός τις ἐστιν, ὡς ἐπὶ πάντας διατείνων. ἢ θείνωτος, διὰ τὸ τίθεσθαι κατὰ νῶτα τὸν ἀποθνήσκοντα |
| θ 30 | Θάνατος τάνατός τις ἐστι. θάνατος θέσις τοῦ νοητοῦ, ὡς ἂν εἴπῃ τὶς διάζευξις τῆς ψυχῆς. ὅθεν καὶ μνημ |
| θ 31 | Θανατῶ ὅτε μέν ἐστιν ἁπλοῦν, ἔστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, οἷον, θανατῶ, θανατοῖς. ὅτε δέ ἐστιν σύνθετον δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, δυσθανατῶ, δυσθανατᾷς· ὥσπερ καὶ τὸ δοκῶ ἁπλοῦν μὲν πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, σύνθετον δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, οἷον, προσδοκῶ προσδοκᾷς. ὅτε δὲ τὸ θανατῶ δευτέρας συζυγίας ἔστι, σημαίνει τὸ ἀποθανῶ. ἀποθανεῖν μὴ προβάλλεσθαι μάχην. ὅτε δὲ τρίτης συζυγίας ἔστι, σημαίνει τὸ φονεύω |
| θ 32 | θανατᾷν διαφέρει. θανατοῦν μέν ἐστι τὸ ἄλλον φονεύειν. θανατᾷν δὲ τὸ ἐφίεσθαι θανεῖν αὐτὸν ἐκεῖνον |
| θ 33 | Θάπτω ὥσπερ παρὰ τὸ βῶ γίνεται βάπτω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ θῶ γίνεται θάπτω |
| θ 34 | Θάπτειν παρὰ τὸ θῶ ῥῆμα καὶ τιθῶ, ὡς βῶ βάπτω καὶ θῶ θάπτω. ἀΐδιον γὰρ ἔχουσιν ἀπόθεσιν οἱ θαπτόμενοι |
| θ 35 | Θάτερον οὐ παρὰ τὸ ἕτερον, θοὔτερον γὰρ ἦν ὡς γίνεται ἔλαιον τοὔλαιον. ἀλλὰ τὸ ἕτερον παρὰ Δωριεῦσιν ἐγένετο ἅτερον, θάτερον. τὸ δὲ ἅτερον δασύνεται. διὸ καὶ οὐ λέγουσι θάτερον ἐπὶ ἀρσενικοῦ ὀνόματος, οὐ γὰρ λέγουσι τὸ θάτερος, ἀλλὰ τὸ ἅτερος, ἐπεὶ τὸ τ ἄτρεπτον ὡς τὸ ἀγαθὸν, τἀγαθόν. τὸ δὲ ἅτερον δασύνεται καὶ ἐκεῖθεν θάτερον |
| θ 36 | Θαρσῆσαι θαῤῥῆναι, ἀπὸ τοῦ θαρσῶ, τὸ δὲ θαρσῶ ἐκ τοῦ θάρσος· ἔστι δὲ ψυχικὸν τὸ πάθος. τὸ δὲ θάρσος ἐκ τοῦ θάῤῥος. ἡνίκα εὑρεθῆ τὸ ρ μετὰ τοῦ ς, οἱ Ἀττικοὶ διὰ τῶν δύο ρρ προσφέρουσιν. οἷον, τὸ θάρσος θάῤῥος λέγουσι, καὶ τὸ κόρσην κόῤῥην, καὶ τὴν μυρσίνην μυῤῥίνην |
| θ 37 | Θάρσος ἀνδρεία, παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω, θέρος. ὁ μέλλων θέρσω |
| θ 38 | θράσος διαφέρει, ὡς ἀρετὴ κακίας. τὸ μὲν ἐπὶ ἀρετῆς τάσσεται, τὸ δὲ ἐπὶ κακίας, ὅθεν οἱ παλαιοὶ ὡρίσαντο οὕτως. θάρσος ἐστὶ ψυχῆς παράστημα μετὰ λογισμοῦ. θράσος δὲ ἡ ἀλογιστία, ὅθεν Εὐριπίδης ἁμαρτάνει λέγων, οὐ θράσος τὸ δ’ ἔστιν οὐ δὲ τόλμη κακῶς φίλους δράσαντας ἐναντίως βλέπειν |
| θ 39 | Θεῖναι ἐπὶ τοῦ θεῖναι καὶ προσθεῖναι |
| θ 40 | Θαλπωρὴ διάχυσις, χαρὰ, θάλψις |
| θ 41 | Θαλύσιαι αἱ τῶν καρπῶν ἀπαρχαί |
| θ 42 | Θαλπτοπορεῖ πλέει διὰ θαλάσσης |
| θ 43 | Θαμά συνεχῶς, πυκνῶς, διηνεκῶς |
| θ 44 | Θαμίζει πυκνάζει, συνεχῶς ἄγει |
| θ 45 | Θαῦμα ἔστι τὸ ὑπὲρ φύσιν ὑπὸ θεοῦ τελούμενον |
| θ 46 | Θάσσων ἀπὸ τοῦ ταχὺς παρήχθη. καὶ ἐγένετο ὁ πρωτότυπος τῶν συγκριτικῶν ταχύτερος, ὁ δεύτερος ταχίων, καὶ ὁ τρίτος τάσσων, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ θάσσων |
| θ 47 | Θάσια τὰ ἀμύγδαλα, ἀπὸ τοῦ θάσσων καρπεύειν· πρώϊμα γὰρ ὑπὲρ τὰ λοιπὰ δένδρα. θάσσον οὖν κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ς |
| θ 48 | Θάσια τὰ ἀμύγδαλα, διὰ τὸ πρὸ πάντων θάλλειν καὶ ἀνθεῖν |
| θ 49 | Θάσσω ταχεῖ, παρὰ τὸ ταχὺς, θάσσων, καὶ θάσσονας ἱρήκων ἔμεναι καλλίτριχας ἵππους |
| θ 50 | Θᾶττον ἐκ τοῦ ταχὺς, ταχύτερον, ταχεῖον, τάσσον, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ θᾶσσον. καὶ θεματικὸν θᾶττον καὶ περισπᾶται |
| θ 51 | Θάτερος σημαίνει τὸν ἕτερον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἕτερος. οἱ γὰρ Βοιωτοὶ τὸν ἕτερον ἅτερον λέγουσι |
| θ 52 | Θαυμάζειν ἀπὸ τοῦ γινομένου κατὰ τὴν θέαν θάμβους |
| θ 53 | Θαυμάζω γενικῇ μὲν συνταττόμενον σημαίνει τὸ καταγινώσκω, οἷον, θαυμάζω τῶν ταύτην ἐχόντων γνώμην. αἰτιατικῇ δὲ τὸ ἐπαινῶ, οἷον, θαυμάζω τοὺς οὕτω φρονοῦντας |
| θ 54 | Θαυματουργία ἐκ τοῦ θαυματουργῶ. τοῦτο παρὰ τὸ θαῦμα καὶ τὸ ἔργον, θαυματοεργὸς καὶ ἐν συναιρέσει θαυματουργὸς, ὀξυτόνως. τὰ παρὰ τὸ ἔργον συντιθέμενα, εἰ μὲν ἀπὸ πτωτικῶν συνετέθησαν ὀξύνονται· οἷον, δημιουργὸς, τελεσιουργὸς, θαυματουργός. πλὴν τοῦ Λυκοῦργος, πανοῦργος, κακοῦργος. εἰ δὲ ἀπὸ ἀπτώτων, προπαροξύνονται, οἷον, ἑκάεργος. σεσημείωται τὸ συνεργός |
| θ 55 | Θέα ἡ θεωρία, παρὰ τὸ θεῶ καὶ τὸ παθητικὸν θεῶμαι, βαρύνεται δὲ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ θεὰ, ἐπὶ τῆς θεοῦ καὶ θόλος τὸ οἰκοδόμημα, θολὸς δὲ τὸ μέλαν τῆς σηπίας |
| θ 56 | Θεὰ ἡ Μοῦσα. τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ ἔχοντα ἐπὶ τέλους τὸν τόνον, προσθέσει τοῦ ς κλίνεται, θεὰ θεᾶς, δεξιὰ δεξιᾶς |
| θ 57 | Θεαρχικωτάτη ἔστι θεὸς καὶ ἄρχων, ἐκ τούτου γίνεται θέαρχος, καὶ κτητικὸν θεαρχικὸς, καὶ τὸ ὑπερθετικὸν θεαρχικώτατος καὶ θεαρχικωτάτη |
| θ 58 | Θαῦμα παρὰ τὸ θαυμάζω θαύμασμα καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς καὶ κατ’ ἀποκοπὴν θαῦμα. οἱ δὲ παρὰ τὸ θέωμι θέαμα καὶ κράσει θάμα καὶ θαῦμα. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς |
| θ 59 | Θεατὴς καὶ εἰς τὸ θεωρός |
| θ 60 | Θεομαχία θεομαχίας διαφέρει. θεομαχία ἔστιν ἡ πρὸς θεὸν γινομένη μάχη. θεομαχίας δὲ ἡ αὐτῶν τῶν θεῶν πρὸς ἀλλήλους μάχη |
| θ 61 | Θειλόπεδον διὰ τῆς ει διφθόγγου. περισσὸν τὸ θ. εἱλόπεδον γὰρ παρὰ τὴν ἡλίου αὐγήν· εἰώθασι δὲ καὶ τὴν ἕλην σὺν τῷ ι λέγειν εἵλην. τὴν μὲν γὰρ τῶν σύκων ψύξιν πρασίαν λέγουσι. πρασίης ψευδόμενον φύλακα |
| θ 62 | Θειλόπεδον σημαίνει τὸν τόπον, ἔνθα τίθενται αἱ σταφυλαὶ ξηραντησόμεναι, ὡς φησὶν Ἀλεξίων. ἢ ὅπου ἀποπλύνεται ἡ σταφυλή. παρὰ τὸ ἕλη, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν, γέγονεν εἵλη κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, καὶ τὸ πέδον τὸ σημαῖνον τὸ χαμαὶ, εἱλόπεδον καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ θειλόπεδον |
| θ 63 | Θεῖν εἰς τὸ διαλλάττειν καὶ μεθύω |
| θ 64 | Θείνω τὸ τύπτω, ἀφ’ οὗ τὸ θεναρὸν τὸ κοῖλον τῆς χειρός. καὶ εἰς τὸ παρθένος |
| θ 65 | Θείνω τὸ τύπτω διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ μέλλοντι, καὶ ἐν τῷ θενὰρ ὀνόματι. θενὰρ δὲ λέγεται τὸ κατώτερον μέρος, εἰς ὅ ἐστι τύψαι |
| θ 66 | Θεῖος παρὰ τὸ θεὸς θέϊος, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον θεῖος |
| θ 67 | Θεῖον τὸ ἐπιθυόμενον εἰς κάθαρσιν, καὶ ἀβλαβεῖς ποιοῦν. ἔνθεν τὸ πάσσε δ’ ἁλὸς θείοιο. καὶ θεείου καιομένοιο φησὶν ἐπὶ τοῦ κεραυνοῦ. διὰ τοῦτο καὶ ἀπόζει τὸ οὐράνιον πῦρ τὸ τοῦ κεραυνοῦ. θεῖα δὲ τὰ οὐράνια. ὁ δὲ Εὐδαίμων ἐν τῇ ὀρθογραφίᾳ λέγει κτητικὸν, ἐπὶ τοῦ θεὸς θέειος, ἐκβαλὼν δὲ τὸ δεύτερον ε, ἐποίησε τὸ θεῖος. καὶ ὁ πατράδελφος οὕτω σεπτικὸς ὢν, ὅτι καὶ οἱ γονεῖς θέειοι ἡμῶν εἰσί |
| θ 68 | Θείαν παρὰ τὸ θεωρεῖν τὰ παρόντα ἢ τρέχειν |
| θ 69 | Θεία ἡ θαυμαστὴ, καὶ ἀδελφὴ πατρὸς ἢ μητρός. καὶ ἡ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου. ὃ παρὰ τὴν θέαν εἴρηται. τὸ θει δίφθογγος καὶ τὸ α μακρόν |
| θ 70 | Θεῖοι οἱ θαυμαστοὶ, καὶ ἀδελφοὶ τοῦ πατρός. παρὰ τὸ θεῖον, ὃ σημαίνει τὸ μέγα. καὶ θεῖον τὸ ἐπὶ τοῦ θεοῦ, καὶ θείου καὶ θαυμαστοῦ, καὶ τιαφίου. λέγεται γὰρ τὸ τιάφιον θεῖον ἄπειρον |
| θ 71 | Θεία διὰ τῆς ει διφθόγγου. σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης |
| θ 72 | Θειάζω τὸ θαυμάζω, καὶ ἐκθειάζω τὸ θαυμάζω, διφθόγγῳ. θίασος δὲ ὁ χορὸς καὶ θιασώτης ὁ χορευτὴς, ἰῶτα |
| θ 73 | Θεκὲλ ἡ κριθὴ, μοδ ιε, ὃ καλεῖται ἔπαρμα |
| θ 74 | Θέλγειν κυρίως μέν ἐστιν, εἰς ὃ θέλει τὶς ἄγειν τινά. ὅθεν καὶ θελκτήρια πολλαχῶς τὰ ἄσματα· ἀπὸ τῶν ᾠδῶν, ἃ τοὺς ἀκούοντας θέλγει, καὶ εἰς τέρψιν ἄγει τῶν ᾠδῶν. διὸ καὶ ἡ Πηνελόπη τὰς ᾤδας θελγητήρια ὑπέφηνε· πολλὰ γὰρ ἄλλα βροτῶν θελκτήρια οἶδας. καὶ ἡ Κίρκη Ὀδυσσεῖ μὴ φαρμαχθέντι λέγει. θαῦμα μ’ ἔχει, ὡς οὔτι πιὼν τάδε φάρμακ’ ἐθέλχθης. Ἐνομίδης ἐτυμολογεῖ ὁ τὰ θεῖα γράψας, παρὸ φησὶ καὶ τοὺς τελχῖνας, ὥστε θελγῖνες φησὶ, ἐνόντα τοῖς ὕδασι τῆς φύσεως, καὶ αὔα ἐποίουν ἕως φυτῶν βασκαίνοντες |
| θ 75 | Θέλυμνος εἰς τὸ προθέλυμνος |
| θ 76 | Θέλγοντι τῷ εὐφραίνοντι, ἢ τῷ ἀπατῶντι, παρ’ Ὁμήρῳ καὶ τῷ σκοτίζοντι, οἷον, αὐτὰρ Ἀχαίων θέλγε νόον. καὶ, αὐτὰρ Ἀχαίων ὄμματα θέλγε. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς. καὶ εἰς τὸ τελχῖνες |
| θ 77 | Θέλγειν μεταβολὴν ποιεῖσθαι τῆς ψυχῆς· εἰς τὸ θέλγειν ἄγειν |
| θ 78 | Θέλημα καὶ θελητικὸν καὶ θελητὸν οὐ ταυτόν ἐστι. θέλημα μὲν γάρ ἐστιν οὐσίας νοερᾶς νοερὰ ὄρεξις, θελητικὸν δέ ἐστι αὐτὸ τὸ θέλησιν ἔχον, θελητὸν δὲ τὸ ἀγαπώμενόν ἐστι |
| θ 79 | Θέλημα εἴρηται παρὰ τὸ θέειν λίαν ἅμα τὴν φύσιν. παρὰ τὸ αὐτὴν λήγειν, ἢ τοῦ θελητοῦ λῆμμα, ἤγουν κράτημα |
| θ 80 | Θέλημος θελήσω μέλλων, ὡς ἀπὸ περισπωμένου τοῦ θελῶ, θελήσω, θέλησμος, ὡς μελῶ μελήσω μέλησμος. καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς θέλημος. Ἡσίοδος, οἱ δ’ ἐθέλημοι ἥσυχοι ἔργα νέμοντο |
| θ 81 | Θελκτήρια εἰς τὸ θερίκλειον |
| θ 82 | Θέλημα παρὰ τὸ θέειν λίαν. ἢ τοῦ θελητοῦ λῆμμα, ἤγουν κράτημα |
| θ 83 | Θέλω λέγεται καὶ ἐθέλω. ποίας διαθέσεως; οὐδετέρας. τὸ γὰρ ἐθέλω καὶ ζῶ καὶ πλουτῶ καὶ ὑπάρχω οὐδετέρας ἔστι διαθέσεως· διότι οὔτε ἐνέργειαν οὔτε πάθος δηλοῖ |
| θ 84 | Θεμέλιον παρὰ τὸ δέμω τὸ οἰκοδομῶ, δεμέλιον καὶ θεμέλιον. ἐκ δὲ τοῦ θεμέλιον γίνεται θεμελιῶ. τὸ δὲ θεμελιῶ ἀπὸ τοῦ δέμω τὸ οἰκοδομῶ, δεμελιῶ καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς θ θεμελιῶ |
| θ 85 | Θεμείλια Ἰωνικὴ ἡ διάλεκτος, καὶ θεμέλια κοινῶς |
| θ 86 | Θέμεναι θεῖναι, ποιῆσαι, ὁ κανών· ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων, εἰώθασιν οἱ Δωριεῖς ἐπεντιθέναι τὴν με συλλαβήν· καὶ εἰ μὲν εὕρωσι δύο φωνήεντα, τὸ ἓν ἀποβάλλουσιν. οἷον, θεῖναι θέμεναι, δοῦναι δόμεναι. εἰ δὲ ἓν φυλάττουσιν, οἷον, γνῶναι γνώμεναι |
| θ 87 | Θέμις τὸ δίκαιον καὶ πρέπον· ἐκ τοῦ θεμὸς, ὃ σημαίνει τὸν νόμον, γίνεται θέσμις, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς θέμις |
| θ 88 | Θεμιστὶς ἡ δίκη, καὶ κλίνεται θεμίστιος, θέμιστι. θέμιστιν |
| θ 89 | Θεμιστὰς δίκας, νόμους, καὶ κριτάς. παρὰ τὸ τίθησι θεμὸς, καὶ μετὰ τοῦ ς θεσμὸς καὶ θεσμίς. καὶ θέμις κατ’ ἀποβολὴν τοῦ πρωτοτύπου θέμιδος καὶ θέμιτα. καὶ θεμιστὰς κατὰ πλεονασμόν |
| θ 90 | Θέναρ τὸ κοῖλον τῆς χειρὸς, διὰ τὸ σθένειν, δι’ αὐτοῦ γὰρ πάντα γίνονται. ἢ παρὰ τὸ σθένειν αὐτὸν ἐν γυμνασίοις. καὶ εἰς τὸ θείνω, καὶ ὑπάρχω |
| θ 91 | Θεόγραφος παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ γράφω γίνεται θεογράφος, ὁ ὑπὸ θεοῦ γραφεὶς, θεόγραφος δὲ ὁ τὸν θεὸν γράφων |
| θ 92 | Θεοείκελος παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ εἴκελος, ὃ δηλοῖ τὸ ὅμοιον, ὁ θεοῖς ὅμοιος. τὸ δὲ εἴκελος ἐκ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ὡς παρὰ τὸ πρέπω πρέπελος |
| θ 93 | Θεόδμητον παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ δομῶ, ὃ σημαίνει τὸ κτίζω, θεοδόμητον, καὶ κατὰ συγκοπὴν θεόδμητον, καὶ κατ’ ἀναβίβασιν τοῦ τόνου. σημαίνει τὸ θεόκτιστον |
| θ 94 | Θεόκελος εἰς τὸ ὕστατος |
| θ 95 | Θεοκλυτοῦσιν ὡς θεοὺς ἐπικαλοῦνται, παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ κλύω, ὃ σημαίνει τὸ καλῶ |
| θ 96 | Θεομαχία εἰς τὸ θεημαχία |
| θ 97 | Θεόπιν θέσπιν, ἐκ τοῦ θεὸς καὶ τοῦ ὂψ ὀπός. καὶ εἰς τὸ νοσφιζοίμεθα |
| θ 98 | Θεοπρεπέων ὁ ἐκ θεοῦ μαντευόμενος. μετοχὴ συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων, ὥσπερ καὶ τὸ κοιρανέων, ἐκ τοῦ θεοπρεπεύω θεοπρεπῶ· ἔστι δὲ παρασύνθετον ἐκ τοῦ θεοπρόπος· τοῦτο δὲ σύνθετον ἐκ τοῦ θεὸς καὶ τοῦ πρέπω τὸ προλέγω, ὁ τὰ ἐκ θεοῦ προλέγων. ὅτι τὰ εἰς πις ῥήματα δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, εἰ μὲν ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται, βαρύνονται. οἷον, τράμπις, ἔστι δὲ βαρβαρικὴ ναῦς, κάλπις κάλπιδος, θέσπις θέσπιδος, εἰ δὲ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχονται, ὀξύνονται, ἐλπὶς ἐλπίδος, ἐμπὶς, ὁ κώνωψ, ἐμπίδος, ἀσπὶς ἀσπίδος, καὶ εἴ τι ὅμοιον |
| θ 99 | Θεοῖο γενικὴ κατὰ Θεσσαλούς. γέγονε δὲ παρὰ τὸ θέω τὸ τρέχω, ἢ παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω. ἢ παρὰ τὸ θῶ τὸ ταχὺ ἀκούω. θοὸς ὁ τοῖς κράζουσι ταχύς |
| θ 100 | Θεοπρόπιον τὸ ἐκ θεοῦ μάντευμα, παρὰ τὸ ἔπω ἔπιον τὸ λόγιον, ὡς λέγω λόγιον, καὶ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως προέπιον, καὶ συγκοπῇ πρόπιον, καὶ μετὰ τοῦ θεὸς θεοπρόπιον. οὗτοι γὰρ ὡς πάντα ἐπιστάμενοι λέγουσι τοῖς ἀνθρώποις ἠγνοημένα, οἱονεὶ θεοπρόπιον, τὸ ἐκ θεοῦ λεγόμενον |
| θ 101 | Θεοουδὴς ὁ θεοῖς ὅμοιος. ἢ θεοαδὴς ὁ θεοῖς ἀρέσκων. ἢ θεοῦ ἔχων αὐδὴν, ὅ ἐστι προσηνὴς, καὶ μειλίχιος θεοῦ ὡς τρεπόμεθα αὐδήν. ἢ θεοὺς δεδοικώς |
| θ 102 | Θεοὺς ὁ Ἀπολλόδωρος ἀπὸ τοῦ θεῖν. τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς θερμότητος. ὁ δὲ Ἀπολλόδωρος καὶ ἀπὸ τοῦ εἶναι τοῦ θεάσασθαι τὴν ἀκτῖνα τοῦ ἡλίου καὶ τῆς σελήνης. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς θερμότητος λέγουσιν, ἀπὸ τοῦ θεοῦ ἄρχοντα τὸν θάνατον, ψυχρὸν ὄντα κατ’ ἀντίφρασιν, ὡς καὶ θερμοῦ θεῖν τὸ ἱερὸν Αἰγυπτίων, ψυχροποιὸν γάρ ἐστι |
| θ 103 | Θεὸς διὰ τοῦ θέειν ἤγουν τρέχειν καὶ προφθάνειν τὰ πάντα· ἢ διὰ τὸ αἴθειν ἤγουν φλογίζειν. ἢ διὰ τὸ θεωρεῖν τὰ πάντα. ὅθεν καὶ οἱ τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς καρδίας θεωροῦντες αὐτὸν θεοὶ ἐκλήθησαν. ὡς τὸ ἐγὼ εἶπα, θεοὶ ἐστέ |
| θ 104 | Θεουδεὶς οὐκ ἔστιν ὡς τινὲς θεοαδὴς, παρὰ τὸ ἄδειν καὶ ἀρέσκειν τῷ θεῷ. ἔστιν οὖν θεεδὴς ὁ τὰ ἔδη τουτ’ἔστι τὰ ἐδάφη τῶν θεῶν σέβων. θεὸς γὰρ λέγεται, παρὰ τὸ θέειν τὰ πάντα, ἤτοι τεθεᾶσθαι |
| θ 105 | Θέσφατον εἰς τὸ νοσφιζοίμεθα |
| θ 106 | Θεράπων παρὰ τὸ θείνω τὸ τύπτω γίνεται θενάπων, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον θεράπων· ἢ θεραπεύω, θεράπων, θεράπεια, ἢ παρὰ τὸ θεραπεύειν τὸν κρείττονα |
| θ 107 | Θερείβοτον τόπος, πεδίον, τὸ ἔχον δόσιν ἐν τῷ θέρει. γράφεται δὲ διὰ διφθόγγου. παρὰ γὰρ τὴν θέρει δοτικὴν, καὶ τὸ βοτὸν, τὸ σημαῖνον τὴν βοσκὴν γέγονε θερείβοτον. σημαίνει δὲ τὸν τόπον τῶν χόρτων τὸν ἔχοντα βοσκήν· ἤγουν ἐν θέρει |
| θ 108 | Θέρεια ὁ καιρὸς τοῦ θέρους διὰ τῆς ει διφθόγγου. πρῶτον μὲν τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ειος προπαροξύνεται. δεύτερον, ὡς παρὰ τὸ θάλλω θάλεια, οὕτω καὶ παρὰ τὸ θέρω, τὸ σημαῖνον τὸ θερίζω, θέρεια |
| θ 109 | Θερμὸς τινὲς θρέμιον, ὅτι τῶν ἄλλων ὀσπρίων θρεπτικώτερόν ἐστι. τινὲς δὲ κατ’ ἀντίφρασιν, μόνος γὰρ οὐκ ἐσθίεται θερμὸς, ἀλλὰ ψυχριζόμενος· ἢ ὅτι θερμοῦται πρότερον |
| θ 110 | Θερὸς παρὰ τὸ θέρειν, ὅ ἐστι θερμαίνειν, τὸ δὲ θέρω, παρὰ τὸ θέω πλεονασμῷ τοῦ ρ. τὸ γὰρ ταχὺ καὶ θερμὸν λέγομεν. ὥσπερ παρὰ τὸ φθείω φθείρω, θέω θέρω |
| θ 111 | Θερσίτης κύριον. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ θέρσω μέλλοντος, Αἰολικῶς θέῤῥω, ὁ θερματικὸς ἐν τῷ λέγειν. τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιτης παρώνυμα. καὶ παρώνυμόν ἐστι. καί ἐστι θέρσος, ὥσπερ βάθος βένθος, πάθος πένθος, οὕτω καὶ θάρσος θέρσος, τροπῇ τοῦ α εἰς ε. τὸ σι μακρὸν, καὶ ἅπαντα τὰ διὰ τοῦ ιτης μακρά εἰσι |
| θ 112 | Θερσίτης παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω. θερμὸς γὰρ καὶ προπετὴς ἦν. ἢ ἀπὸ τοῦ θέρσος Αἰολικῶς γέγονε Θερσίτης |
| θ 113 | Θέσκελον θαυμαστόν. τὸ θες ἀπὸ τοῦ τιθῶ γέγονε τίθημι |
| υ 2 | ὑποθέσθαι διαφέρει. θέσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ λαβεῖν ὑποθήκην· ὑποθέσθαι δὲ τὸ δοῦναι ὑποθήκην |
| θ 114 | Θερῶ τὸ καίω, παρὰ τὸ θέω, τὸ γὰρ ταχὺ καὶ θερμόν. φαμὲν δὲ θερῶ περισπωμένως |
| θ 115 | Θέρω τὸ θερμαίνω. θέρων ὄντως ὁ θερμαίνων ἥλιος. ἐξ οὗ θέρος. καὶ εἰς τὸ ἀθέριξ, καὶ εἰς τὸ ἐθρόησε, καὶ θάρσος, καὶ θερμὸς, καὶ θέρος, καὶ θρῆνος, καὶ θηρός |
| θ 116 | Θεοείκελος καὶ ἐν συγκοπῇ θεόκελος. καὶ ὤσπερ θεόφαντος θέσφατος, οὕτω καὶ θεόκελος θέσκελος. καὶ εἰς τὸ ὕστατος |
| θ 117 | Θὲς ἀπὸ τοῦ τιθῶ γέγονε τίθημι. ἀνατεθῆναι καὶ ἀνατετείμενος, προστιτὼν, προστιτείς. ζήτει |
| θ 118 | Θεσμὸς ὁ νόμος, ἀπὸ τῆς θέσεως. ἕκαστος γὰρ νομοθέτης, ὡς ἐβούλετο, ἐτίθει τοὺς νόμους. καὶ εἰς τὸ θέμις καὶ πρόθεσμα |
| θ 119 | Θεσπεσία ἡ θεία, ἐκ τοῦ θεσπίς. πῶς θέλει λέγεσθαι θέσπις ἢ θεσπὶς, ὡς ἐλπὶς, ἐμπὶς; παροξύνεται. κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ις. καὶ ἔγραψα εἰς τὸ θεοπρόπιον |
| θ 120 | Θεσπέσιος θεῖος, θαυμαστὸς, οἷον, θεοπρέπιος, ὁ ἀκολουθῶν καὶ ἕπων θεοῖς |
| θ 121 | Θεσπίζω σημαίνει τὸ ὁρίζω καὶ νομοθετῶ. ἀφ’ οὗ καὶ θέσπισμα τὸ θεῖον δόγμα |
| θ 122 | Θέσπιν θείαν φωνήν· θηλυκὸν, ἐκ τοῦ θεὸς καὶ τοῦ ὂψ, ἡ φωνὴ, γίνεται θεόσπις, καὶ κατὰ συγκοπὴν θέσπις, τῆς θέσπιδος. ὁ κανὼν, τὰ εἰς ις θηλυκὰ, διὰ τοῦ π ἐκφερόμενα, εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ δὸς κλίνεται |
| θ 123 | Θεσσαλονίκη παρὰ τὸ θὲς ἄλλος τὴν νίκην |
| θ 124 | Θέσφατος ὁ ἐκ θεοῦ πεφημισμένος. καὶ εἰς τὸ ἀθέσφατος, καὶ νοσφιζοίμεθα |
| θ 125 | Θέτι τὸ τι ἰῶτα διάτι; ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μῆτις μήτιδος, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ δ μήτιος, ἡ δοτικὴ μήτιϊ καὶ κράσει τῶν δύο ιι εἰς ἓν μακρὸν μήτι. οἷον, μήτι δ’ ἡνίοχος περιγίνεται ἡνιόχοιο. οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ Θέτις Θέτιδος, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ δ Θέτιος, οἷον, Θέτιος δ’ ἐξαίσιον ἀρὴν, καὶ ἐκεῖθεν Θέτιϊ καὶ κράσει τῶν δύο ιι εἰς ἓν Θέτι. ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· πάντα Θέτι καλλιπλοκάμῳ ζωάγρια τίνειν |
| θ 126 | Θετταλικὸς ὄνομα ἐκ τοῦ Θετταλοῦ. τοῦτο δέ ἐστι πόλις Θεσσαλίας, καὶ Θεσσαλός |
| θ 127 | Θέω τὸ θάλλω καὶ ἀνθῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ τηλεθόωντες καὶ θαλέθοντες. καὶ εἰς τὸ ἐνήνοθε, καὶ διάττειν, καὶ εὐθὲς, καὶ θόρυβος, καὶ νηγάτεον, καὶ ὀρθῶς, καὶ πτολίπορθος, καὶ θοῦ |
| θ 128 | Θεωρία παρὰ τὸ θεῖα ὁρᾷν |
| θ 129 | Θεωρὸς παρὰ τὸ θεὸς καὶ τὸ ὁρῶ. ἢ παρὰ τὸ θεῖον ὁρᾷν. τὰ παρὰ τὸ ὁρῶ συντιθέμενα ὀνόματα, διὰ τοῦ ω γράφεται |
| θ 130 | θεατὴς διαφέρει. ὁ μὲν γὰρ εἰς θεοὺς πεμπόμενος ἤγουν φροντίζων, καὶ θεωρὸς λέγεται. ὁ δὲ ἀγώνων καὶ θεάτρων θεατής. δι’ ὁ ἁμαρτάνουσιν οἱ λέγοντες, θεωρῆναι με δεῖ τὸν ἀγῶνα ἐπεὶ δέον εἰπεῖν θεάσασθαι |
| θ 131 | θεωτικὸς διαφέρει. θεωρικὸς μὲν γάρ ἐστιν, ὁ περὶ θέατρά τινα καὶ δημώδη ἀσχολούμενος. θεωτικὸς, ὁ δι’ ὑπερβολὴν φρονήσεως καλῶς δυνάμενος θεωρῆσαι λογικὰ θεωρήματα |
| θ 132 | Θέσις ἡ εὐθεῖα ἡ θέσις, τῆς θέσιος καὶ θέσεως, αἱ θέσεες καὶ θέσεις. οἱ δὲ ἀπὸ τῆς θέσιος γενικῆς γέγονε. Ἰωνικῶς γέγονε καὶ διὰ τοῦ ι. ἐγράφη ἂν οἷον θέσιες, καὶ κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρὸν θέσις. καὶ γὰρ τὸ ι, εἰ μὲν ἐπιφέρηται τὸ ε, τὸ ι μόνον ἐπικρατεῖ, καὶ εἰς αὐτὸ γίνεται ἡ κράσις. οἷον, ἱερὸν ἱρὸν, ἱερεὺς ἱρεὺς, ἱέραξ ἵραξ. εἰ δὲ ἐπιφέρηται τὸ ε ἐν διφθόγγῳ, ἡ δίφθογγος ἐπικρατεῖ, οἷον, ὑγίεια ὑγεῖα, Ἀπολλωνίεια, Ἀπολλώνεια |
| θ 133 | Θεηγόροι θεολόγοι, οἱ ἐκ θεοῦ λαμπόμενοι |
| θ 134 | Θεήλατος ὁ ὑπὸ θεοῦ πεμφθείς |
| θ 135 | Θῖναι οἱ σωροὶ τοῦ ψάμμου, καὶ ὁ ἀδελφὸς τοῦ πατρός. καὶ ἡ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου |
| θ 136 | Θημωνία ω μέγα καὶ ἰῶτα. παρὰ τὸ θήμωνα γὰρ ἦν, καὶ παρὰ τὸ θεῖναι |
| θ 137 | Θηλαμὼν ἡ τροφός. παρὰ τὸ θηλάσω ῥῆμα |
| θ 138 | Θηλὴ ὁ μαστὸς, ὁ γαλουχῶν |
| θ 139 | Θηεῦντο σημαίνει τὸ ἐθεώρουν. ἔστιν οὖν θεῶ, θεάσω, τὸ παθητικὸν θεάομαι θεῶμαι, ὁ παρατατικὸς ἐθεαόμην ἐθεώμην, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐθεάοντο ἐθεῶντο. καὶ οἱ Δωριεῖς τρέπουσι τὸ ω εἰς τὴν οὐ δίφθογγον, καὶ γίνεται ἐθεοῦντο, καὶ συστολῇ τῆς ἀρχούσης, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, θηεῦντο |
| θ 140 | Θνησιμαῖος ὁ νεκρὸς, ἐκ τοῦ θνήσιμος. τὸ μαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ αιος καθαρὰ ἀπὸ πρωτοτύπων τῶν εἰς ος γινόμενα, διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται. λῖνος λιναῖος, δρόμος δρομαῖος |
| θ 141 | Θήλεια παρὰ τὸ θάλλειν καὶ γεννᾷν, ὅθεν καὶ ἔμβρυον τὸ τικτόμενον, διὰ τὸ βρύειν, καὶ ὕπομβρος δὲ νῦν θήλεια καλεῖται παρὰ Σοφοκλεῖ, διὰ τὸ θάλλειν ἐν αὐτῷ τοὺς καρπούς |
| θ 142 | θήλεια. ἔστι ῥῆμα θῶ καὶ δηλοῖ τὸ τρέφω, ὁ μέλλων θήσω, παρ’ οὗ θηλὴ ὄνομα ῥηματικὸν, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς υ θῆλυς, οὗ γένος θηλυκὸν θήλεια. οὕτω Φιλόξενος. θηλὴ ὡς κάρη, κάρης καὶ κάρις. εἴρηται δὲ καὶ κάρη, φησὶν ὁ Καλλίμαχος |
| θ 143 | Θηκάρη θήκη ἄρεως. ἄρης γὰρ ὁ πόλεμος λέγεται, ἢ ὁ σίδηρος |
| θ 144 | Θηλαμὼν ἡ τροφὸς, παρὰ τὸ θῶ ὃ δηλοῖ τὸ τρέφω, οὗ ὁ μέλλων θήσω. ἢ παρὰ τὸ θεάσω |
| θ 145 | Θηλὴ ἀπὸ τοῦ θηλῆς. τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ ἐντίθεσθαι, διὸ καὶ τιθὸς καὶ τιθήνη, ἀπὸ τοῦ τῶν τιτθίων |
| θ 146 | Θῆλυς ἡ θήλεια, παρὰ τὸ θῶ τὸ τρέφω, θήσω, καὶ θηλώ, καὶ θῆλυς |
| θ 147 | Θηριωδία ἡ πικρία, ἐκ τοῦ θηριώδης, ἐξ οὗ καὶ ἐκθηριεῖ |
| θ 148 | Θημωνία ἡ σωρὸς, τὸ θη ἦθα, ἐκ τοῦ τίθημι θήσω γίνεται θημώνη, καὶ ἐξ αὐτοῦ θημωνία. τὸ μω μέγα διάτι; τὰ εἰς ων περιεκτικά. καὶ τὰ ἑξῆς |
| θ 149 | Θήπει ψεύδεται, ἐκ τοῦ θωπεύω |
| θ 150 | Θήπω τὸ ἐκπλήττομαι, ἀφ’ οὗ καὶ τάφος. καὶ ταφὼν δ’ ἀνόρουσεν Ἀχιλλεὺς, καὶ τὸ, τεθηπότες ἠΰτε νεβροὶ, ἀντὶ τοῦ ἐκπλαγέντες. καὶ εἰς τὸ θάμ βος |
| θ 151 | Θηρία ἡ πόλις καὶ ἡ ἄγρα, ἤτοι τὸ κυνήγιον |
| θ 152 | θηρῶ τὸ συλλαμβάνω, καὶ κρατῶ καὶ κυνηγῶ. ἐξ αὐτοῦ θηρεύουσιν ἐπὶ ψυχῆς. καὶ θηρῶ, θηρᾷς, θηρᾷ, καὶ ἐξ αὐτοῦ τὸ θήρωμαι δόξαν. καὶ θηρῶνται, ὅ ἐστι ζητοῦνται |
| θ 153 | Θηρίκλειον σημαίνει τὸ θηρικλέους ποτήριον, ὡς φησὶν Εὔμυλος· ὅθεν καὶ θελκτήρια πολλαχῶς τὰ ἄσματα, ἀπὸ τῶν ᾠδῶν, ἁ τοὺς ἀκούοντας θέλγει καὶ ἄγει εἰς τέρψιν |
| θ 154 | Θηρίκλειον εἶδος ποτηρίου, ἀπὸ τοῦ ποιήσαντος αὐτὸ θηρικλέους, ὡς φησὶν Εὔβουλος, ὁ τῆς μέσης κακίας ποιητής |
| θ 155 | Θήας ἔστι ῥῆμα θῶ δηλοῦν τὸ τρέφω, ὁ μέλλων θήσω, θήσεις, θήσει |
| θ 156 | Θηλὴ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα, ὃ δηλοῖ τὸ θηλάζω |
| θ 157 | Θηρίον παρὰ τὸ θήρ. τοῦτο παρὰ τὸ φθείρω, φθερῶ, φθεὶρ καὶ θήρ. παροξύνεται. τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιον οὐδέτερα, μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφεται. ζήτει εἰς τὸ κανόνας |
| θ 158 | Θηρίον διὰ τὸ θέειν ῥᾷον ἤγουν τρέχειν· ἢ διὰ τὸ θηρεύειν τὴν θήραν, τὴν κυνηγέτην ἐπιστήμην, παρὰ τὸ θὴρ θηρὸς· τοῦτο παρὰ τὸ θήρω, ἀποβολῇ τοῦ ω. ἢ διὰ τὸ θεωρεῖν |
| θ 159 | Θηρὸς ἡ εὐθεῖα ὁ θὴρ, τοῦ θηρός. γέγονε παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω. κυρίως δὲ λέγεται θὴρ ὁ λέων, ὁ θερμὸς, ἐπειδὴ καὶ πάντα τὰ θηρία θερμά εἰσι |
| θ 160 | Θήγη ἡ ἀκόνη, καὶ θήγω τὸ ἀκονῶ. ἔλλειψις τοῦ ὁ παρὰ τὸ θοῦν, θοήγω καὶ θήγω |
| θ 161 | Θὴς παρὰ τὸ τῶ τὸ ζητῶ, ὁ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων |
| α 1329 | ἄτμενος διαφέρει. θὴς μὲν γὰρ ὁ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων. λάτρις δὲ, ὁ κατὰ πολεμικὴν περίστασιν ἁλοῦς, καὶ εἰς δουλείαν ἀχθείς. ἀμφίπολον δὲ κοινὸν ἄῤῥενος καὶ θηλείας ὄνομα δούλου. ἄτμενος δὲ, οὐ μόνον ὁ δοῦλος, ἀλλὰ καὶ ὁ τεταγμένος ἐλεύθερος. καὶ εἰς τὸ ἄϊξε καὶ σέσηπε |
| θ 162 | Θησαυρὸς ἐκ τοῦ τίθημι θήσω θησαυρὸς, ταμεῖον, κελλάριον, φυλακτήρ |
| θ 163 | Θήσειν σημαίνει δύο τὸ ποιεῖν καὶ τὸ θηλάζειν |
| θ 164 | Θῆτες οἱ μίσθιοι, παρὰ τὸ τηγᾶν, ὅ ἐστι σπανίζεσθαι τροφῆς, καὶ διὰ τοῦτο δουλεύειν ἐλευθέρους ὄντας, οἱονεὶ οἱ ποιητοὶ δοῦλοι. ἢ παρὰ τὸ τῶ τὸ ζητῶ, ὁ ἐπὶ μισθῷ δουλεύων |
| θ 165 | Θῆτες παρὰ τὸ τητᾶσθαι, οἷον, τῆτες, θῆτες |
| θ 166 | Θητικὸν θεραπευτικὸν, ὑποχείριον, ἐργαστικὸν τῶν δεόντων, μισθαρικόν. σημαίνει δὲ τὸ ἔσχατον τίμημα παρ’ Ἀθηναίοις, εἰς δεῖν τοῦ πολιτεύματος διηρημένου τέλη. γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ θὴς, θητὸς, θητικὸς. κτητικοῦ τύπου. τὸ δὲ θὴς παρὰ τὸ τῶ ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνω, ὅπερ μετὰ τῆς τη στερήσεως γίνεται τητῶ τὸ οὐ λαμβάνω. θῆτες οὖν καὶ οἱ μισθῷ διὰ πενίαν ἐργαζόμενοι, παρὰ τὸ τητᾶσθαι ὅ ἐστι στερεῖσθαι, ὡς τῆτες καὶ θῆτες, κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς θ |
| θ 167 | Θῆτα εἴρηται, ὅτι τὴν τοῦ παντὸς θέσιν μιμεῖται. ἡ δὲ τοῦ παντὸς θέσις οὐρανός ἐστι, ὃς τό, τε κυκλοτερὲς ἔχων, κατὰ τὸν διὰ μέσου ἄξωνα. τῇ κατὰ τὴν μέσην οὔσῃ μακρᾷ. χαρακτηρισθὲν οὖν οὕτως· εἰκότως καὶ ἐοικυῖαν ἔλαβεν ὀνομασίαν |
| θ 168 | Θησεῖον διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παραλήγουσα. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ευς διὰ τὸ ειον παρακείμενα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. οἷον, κουρεὺς κουρεῖον, βαφεὺς βαφεῖον, βαλανεὺς βαλανεῖον. οὕτως οὖν καὶ Θησεὺς Θησεῖον. ταῦτα δὲ προπερισπῶνται πλὴν τοῦ Θήσειον Φύσειον, ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως, ἀπὸ Φέσεως κτίσαντος. τὸ δὲ Θήσειόν ἐστι ναὸς τοῦ Θήσεως, ἐν ᾧ οἱ δοῦλοι προσέφευγον |
| θ 169 | Θῆβις τὸ κιβώτιον πλεκτικὸν ὡς φοινικώδη |
| θ 170 | Θοίνη ἡ εὐωχία, ὡς παρὰ τὸ ἀγκὼν, ἀγκόνη καὶ ἀγκοίνη |
| θ 171 | Θὶς ἐπὶ τοῦ σωροῦ δύναται· παρὰ τὸ θῶ, ἀφ’ οὗ θεῖναι καὶ ἐπιθεῖναι. θὶς διὰ τοῦ ἰῶτα, τὰ γὰρ εἰς ις δικατάληκτα διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. οἷον, δελφὶς, θαλαμὶς, τελχίς. οὕτως οὖν καὶ θὶς, διότι καὶ θίν. ἰστέον δὲ ὅτι τὸ θὶς σημαίνει τὸν αἰγιαλόν. οἷον, θῖνος ἐφ’ ἁλός. σημαίνει δὲ καὶ τὸν σωρὸν, πολὺς δ’ ἀμφ’ ὀστεόφιν θὶς, ἀντὶ τοῦ σωρός. παρὰ τὸ εἰς ὕψος ἀναθέειν· ἡ θὶς, θηλυκὸν, ὁ αἰγιαλός |
| θ 172 | Θίασος ἀπὸ τοῦ θὶν ὅ ἐστι θεύειν. τοῦτο παρὰ τὸ ἐνθουσίαν, ὅθεν θιασώτας λέγουσι. τοὺς περὶ Διόνυσον. ὤφειλε δὲ διὰ διφθόγγου γράφεσθαι. ἐτυμολογεῖται γὰρ παρὰ τὸ τὰ θεῖα ᾄδειν. ἀλλ’ ἡ παράδοσις, παρέλαβεν αὐτὸ γράφεσθαι διὰ τοῦ ι. θίασος δὲ λέγεται χορὸς, ἐξ οὗ καὶ θιασώτης ὁ χορευτής. τὸ θι καὶ τὸ σω μέγα ἀπὸ παραδόσεως |
| θ 173 | Θιασώτας τοὺς τὰ θεῖα ᾄδοντας. ἐκ τοῦ ἄσω. θειάζω τὸ θαυμάζω, δίφθογγος ἐκ τοῦ θείνω |
| θ 174 | Θιασώτης ἐκ τοῦ θειάζω, πολλὰ γὰρ ὀνόματά εἰσι |
| θ 175 | Θὶς θινὸς, ὁ αἰγιαλὸς, ἀπὸ τοῦ τίθεσθαι, καὶ ἀκτὴ λέγεται ἀπὸ τοῦ κατάγεσθαι τὰ κύματα ἐν αὐτῇ |
| θ 176 | Θῖνα τὸν εὔδιον καὶ ἥσυχον αἰγιαλὸν, παρὰ τὸ θείνω τὸ τύπτω, εἰς ὃν ἐγκρούουσι τὰ κύματα. σημαίνει καὶ τὸ φονεύω καὶ θλίβω, παρὰ τὸ θλῶ θλίβω. ἢ παρὰ τὸ θλύβω καὶ ἐξ αὐτοῦ θλίβω, τροπῇ τοῦ υ εἰς ι. τὸ δὲ θλίβω σημαίνει δύο· τὸ συντρίβω τὴν ψυχὴν καὶ τὸ πατῶ τὴν σταφυλήν |
| θ 177 | Θνήσκω παρὰ τὸ θνῶ, θνήσω, θνήσκω, τρῶ, τρώσω, τρώσκω καὶ τιτρώσκω, καὶ βρῶ, βρώσω, βρώσκω καὶ βιβρώσκω. δηλοῦσιν οἱ Δωριεῖς θνάσκω λέγοντες |
| θ 178 | Θνητὸς παρὰ τὸν θνήσω μέλλοντα, θνητὸς ὁ θανὼν καὶ θνησιμαῖος, παρὰ τὸ ἐν τῷ διαστέλλεσθαι ἀθανάτου. ἢ παρὰ τὸ θανῶ, θανήσω, θανητὸς καὶ θνητός |
| θ 179 | Θνῶ εἰς τὸ θνήσκω καὶ τεθναίη |
| θ 180 | Θοὴ ἡ ὀξεῖα καὶ ταχεῖα, παρὰ τὸ θέω. τὸ θε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ εω ῥήματα δισύλλαβα, συναιρούμενα κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, οἷον, ζέω, πλέω, θέω |
| θ 181 | Θοίνη ἡ εὐωχία, παρὰ τὸ θῶ τὸ τρέφω, οὗ ὁ μέλλων θήσω, ὄνομα ῥηματικὸν θώνη, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς τὴν οι δίφθογγον θοίνη. καὶ εἰς τὸ θωρῆξαι |
| θ 182 | Θοίνη θῆναι σημαίνει τὸ φαγεῖν, γίνεται δὲ ἐκ τοῦ θοίνη ἡ εὐωχία. τὸ δὲ θοίνη παρὰ τὸ θῶ, τὸ ἀπολαύω, ὁ μέλλων θώσω, θώνη, καὶ οἱ Δωριεῖς τὸ ω εἰς τὴν οι δίφθογγον τρέπουσι. τὸ γὰρ χελώνη χελοίνη λέγουσιν· οὕτω καὶ τὸ θώνη θοίνη, καὶ ἐξ αὐτοῦ θοινῶ τὸ εὐωχοῦμαι. ἐς δ’ αὐτοὺς προτέρω ἄγε, θοινηθῆναι |
| θ 183 | Θοὴν νύκτα ταχέως δοκοῦσαν παρεῖναι, διὰ τὸ ἡδέως ἡμᾶς ἐν αὐτῇ ἀναπαύεσθαι |
| θ 184 | Θορὸς ἡ ἔκχυσις τοῦ σπέρματος, παρὰ τὸ μετὰ ὁρμῆς πέμπεσθαι |
| θ 185 | Θορὸς ὁ σπόρος ὁ ἀνθρώπινος, ὁ ἀπὸ τοῦ θορεῖν, ὁ μετὰ ὁρμῆς πεμπόμενος. θῶρος δὲ ἡ τροφὴ καὶ ἡ μέθη, παρώνυμον θώραξ, ὡς λίθος λίθαξ. θώραξ οὖν ὁ δεκτικὸς τόπος τῆς τροφῆς εἴρηται |
| θ 186 | Θόρυβος παρὰ τὸ θέω τὸ τρέχω γέγονε θέρυβος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο θόρυβος |
| θ 187 | Θορῶ τὸ πηδῶ, ἐξ οὗ καὶ θρίξ. εἰς τὸ δόρυ καὶ ἐθρόησε, καὶ ἔχθιστος καὶ ἐχθρὸς, καὶ θρόνος καὶ τρανός |
| θ 188 | Θουκυδίδης ὁ Ἀθηναῖος συγγραφεύς |
| θ 189 | Θοῦρον πηδητικὸν, ταχὺ, πολεμικώτερον |
| θ 190 | Θόλος κυκλοτερὲς οἴκημα, ἀπὸ τοῦ περιθεῖν, εἰς ὃ τὰ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν εἰς χρῆσιν πίπτοντα ἀπετίθεντο |
| θ 191 | Θούριος ὁ πηδητικὸς, παρὰ τὸ ἐνθουσιᾷν |
| θ 192 | Θοῦρις ἡ ἀσπὶς, ἀπὸ τῶν περιεχομένων, τὸ περιέχον |
| θ 193 | Θρᾲξ εἰς τὸ αἴξ |
| θ 194 | Θοῦρος ὁ πολεμικὸς, παρὰ τὸ θόος ὁ ῥούων ἤγουν ὁρμῶν, καὶ εἰς τὸ θωρῆξαι |
| θ 195 | Θρῆσκος ὁ ἑτερόδοξος, αἱρετικός |
| θ 196 | Θρῆνυν ἀρσενικῶς, ὑπὸ δὲ θρῆνυν ποσὶν ἥσει, τῶ κεν ἐπισχοίης. οὐ γάρ ἐστιν οὐδέτερον εἰς υν λῆγον. εἴρηται δὲ θράνον, ὅ ἐστι μικρὸν ὑποπόδιον |
| θ 197 | Θρῆνυς ἡ τῶν ἐρετῶν ἤγουν κωπηλατῶν σανὶς, ἀφ’ ἧς καὶ θανίται λέγονται, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτὴν ἵζειν |
| θ 198 | Θραῦσις ὀργὴ, πληγή. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ κατακόπτοντος καὶ λεπτύνοντος ἡ θραῦσις |
| θ 199 | Θρασκίας ὅτι ἀπὸ τῆς Θράκης πνεῖ |
| θ 200 | Θράσιον διὰ τοῦ ἰῶτα. ἔστι δὲ πεδίον. ἢ γὰρ παρὰ τὸ θρία γέγονεν, ἐκεῖ γὰρ ἔῤῥιπτεν ἡ Ἀθηνᾶ τοὺς μαντικοὺς ψήφους, αἵτινες θρίαι λέγονται. ἢ ἀπὸ Θριασίου τινὸς, οὕτω λεγομένου, ἐκλήθη θριάσιον |
| θ 201 | Θρία σημαίνει τὰ τῆς συκῆς φύλλα. παρὰ γὰρ τὸ τρία γέγονε, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς θ. καὶ γὰρ τὸ φύλλον τῆς συκῆς τριμερές ἐστιν. ἢ παρὰ τὸ εἰς τρία ἐσχίσθαι. καὶ εἰς τὸ θρίαμβος καὶ θρίδαξ |
| θ 202 | Θρασὺς τολμηρὸς, ἰσχυρὸς, παρὰ τὸ θέρω θέρσω, θρασὺς, ὡς θερμὸς, τὸν γὰρ ταχὺν θερμὸν λέγομεν |
| θ 203 | Θρῆνος ὁ ὀδυρμὸς, θρήανος φησὶ κατὰ διαίρεσιν. ὁ ἐπὶ θάνατον αἶνος· ἢ παρὰ τὸ θραύειν τὸν νοῦν. ἢ παρὰ τὸ θέρειν ἤγουν θερμαίνειν τὸν νοῦν, καὶ εἰς τὸ ἐπικήδειον |
| θ 204 | Θρὴς εἰς τὸ ἀθροίζω καὶ ἐπιθρύλλω |
| θ 205 | Θρησκεία θεαρεσκία τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ θρησκεύω· η δίφθογγος καὶ τὸ α μακρόν |
| θ 206 | Θρησκεύειν παρὰ τοὺς Θρᾴκας, σὺν ἐπιμελείᾳ σέβειν τὸ θεῖον |
| θ 207 | Θρῆνυς πάλιν ἡ τῶν ἐρετῶν σανὶς, ὅ ἐστιν ὑποπόδιον· καὶ ἐν τῷ μέσῳ τοῦ πλοίου σανὶς, κατὰ τοῖχον εἰς τοῖχον |
| θ 208 | θρυσιμὸς ὁ περίβολος τῆς οἰκίας, καὶ τὸ ἐπικόσμημα τοῦ τοίχου, τὸ περίτρεχον κύκλῳ, παρὰ τὸ θρίξαι |
| θ 209 | Θρίδαξ διὰ τὸ θείνεσθαι καὶ ἵεσθαι |
| θ 210 | Θρίαμβος ἔν τισι πόλεσιν, ὅταν ἤνθουν αἱ συκαὶ παῖδες περιελόντες σῦκα σὺν αὐτοῖς τοῖς θρίοις ἔπαιζον, προσφερόμενα ἰαμβεῖα, τετράμετρα, καὶ ἔτι νῦν φασὶ ἐν δήμῳ τοῦτο γίνεσθαι. λέγεται δὲ θριάμβος καὶ ὁ Διόνυσος, ἐπειδὴ ἐποίησε στέφανον ἀπὸ συκῆς, καὶ ὄντως ἐθριάμβευσεν, οἷον, ἐπὶ μέσης διέβη. καὶ ἐκ τούτου γίνεται, ὅτι ἐπὶ τῶν θηρῶν τουτ’ἔστι τῶν λεόντων βέβηκεν, οἷον, θηρίαμβος. τῷ γὰρ ἅρματι αὐτοῦ λέοντας ὑποζευγνύειν φασίν· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐν αἰθρίᾳ βάζεσθαι. γίνεται ἐκ τοῦ τρία θρία, κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς θ. καὶ σημαίνει τὰ φύλλα τῆς συκῆς. καὶ ἐκ τοῦτον γίνεται θριάμβος, καὶ θριαμβεύω. ἢ ὅτι καὶ συκῆς ἐστιν εὑρετής |
| θ 211 | Θρίαμβος ἔστι ῥίαμβος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ τρίαμβος καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ θρίαμβος |
| θ 212 | Θριγκοὶ ἐπι τοξικῆς τῶν οἰκίων τὰ ἀνώτερα. μεταφορικῶς ἀπὸ ἡμῶν, ὅτι τὰ ἀνώτερα τῶν σωμάτων ἡμῶν θριξὶ περιπείρανται |
| θ 213 | Θρίδαξ τὸ μαϊούλιον, ὅτι ἀπὸ τριῶν φύλλων σύγκειται. τρίφυλλος γὰρ καὶ κατ’ ἀρχὰς ὡς καὶ θρίδαξ. καὶ τὰ φύλλα τῆς συκῆς θρία λέγουσιν οἱ Ἀττικοὶ, τὰ εἰς τρία διηρημένα. τινὲς δὲ ὅτι τρίζει δακνομένη. ἢ ὅτι τῷ θέρει γίνεται, οἱονεὶ θερειδακίνη τὶς οὖσα, κατὰ συγκοπήν. ἢ διὰ τὸ τείνεσθαι ἐν τῇ δρακῇ τῆς χειρὸς, ἤγουν φυλλίζεσθαι |
| θ 214 | Θρίδαξ τὸ θρι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς αξ ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον κατὰ τὴν παραλήγουσαν, οἷον, Φαίαξ, κλίμαξ, κόραξ, οὕτως οὖν καὶ θρίδαξ. πλὴν τοῦ εἴαξ, μείραξ καὶ λείμαξ |
| θ 215 | Θρήσκω τὸ θρησκεύω, καὶ θρίσκω θρίξω τὸ τὰς τρίχας κόπτω. καὶ ἀπεθρίξατο. τὸ δὲ θρὶξ γέγονεν ἀπὸ τοῦ θερίζω Δωρικῶς θέριξ, καὶ ἐν συγκοπῇ θρίξ. ἢ ἀπὸ τοῦ τρέχω τρέξω, καὶ κατὰ συγκοπὴν τρὶξ, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ. τὰ γοῦν παρ’ αὐτὸ συγκείμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον θρίναξ, θρίδαξ, θρίξ. οὕτω Καλλίμαχος |
| θ 216 | Θρινακία σημαίνει τὴν Σικελίαν, παρὰ τὸ ἐκ τριῶν σύγκεισθαι ἄκρων, λέγεται δὲ Θρινακία τρινακρία τις οὖσα. καὶ γὰρ τρία ἀκρωτήρια ἔχει ἡ Σικελία, Λιλύβαιον, Πάχυνον, Πέλωρον, ἢ ὅτι Τρίνακος πρῶτος βασιλεὺς Σικελίας |
| θ 217 | Θρίνακες τὰ τριαινώδη ξύλα τῶν γεωργῶν, οἷς λικμῶσι τὸν σῖτον |
| θ 218 | Θρίναξ τὸ τριαινοειδὲς ἐργαλεῖον ἐργαστικὸν, παρὰ τὸ τρία γὰρ τρίναξ καὶ θρίναξ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| θ 219 | Θρὶξ ἡ τρίχα, οἱονεὶ θέριξ, ὅτι θερίζεται καὶ τέμνεται. ἢ ἀπὸ τοῦ θορεῖν ὅ ἐστι πηδᾷν· καὶ εἰς τὸ τρίχα καὶ μαλλίον. θρὶξ ἐπὶ ἀνθρώπων, μαλλίον δὲ ἐπὶ κτηνῶν |
| θ 220 | Θριπὲς εἰς τὸ ἴψ |
| θ 221 | Θρόνος ἡ καθέδρα, παρὰ τὸ θροσμὸς, ὃ σημαίνει τὸν ὑψηλὸν τόπον, ὁ ἐφ’ ὑψηλοῦ ποιεῖν ἡμᾶς. ἣ παρὰ τὸ θορῶ τὸ πηδῶ θόρος ἡ ἐπηρμένη καθέδρα. ἢ παρὰ τὸ θῶ γίνεται θὸς καὶ θρόνος κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ |
| θ 222 | Θροὸς εἰς τὸ ἀθροίζω, καὶ ἐπιθρυλλοῦντες καὶ τονθορίζω |
| θ 223 | Θρυλλὶς παρὰ τὸ θρυαλλὶς, λέγεται δὲ ὁ σπινθὴρ ὁ τῆς προσμίξεως, καὶ γίνεται παρὰ τὸ θέρω τὸ θερμαίνω, καὶ τὸ ἅλλω τὸ πηδῶ |
| θ 224 | Θρυλλοῦντες θορυβοῦντες, ἀπὸ τοῦ θροῦς καὶ τοῦ ἕλω, ὃ σημαίνει τὸ ἐλαύνω, οἱονεὶ θροῦν ἕλοντες τουτ’ἔστι θόρυβον ἐγείροντες |
| θ 225 | Θρίαι αἱ μαντικαὶ ψῆφοι τρίαινες οὖσαι. τρεῖς γάρ εἰσι τὸν ἀριθμὸν, νύμφαι δὲ εὗρον ταύτας ἐπὶ τιμῇ θεοῦ. καὶ τὸ μαντεύεσθαι ἐπιτιμοῦν |
| θ 226 | Θρύπτω τὸ κλάνω, θρύψαι γὰρ τὸ κλάσαι, καὶ Ὅμηρος, διατρυφὲν ἔκπεσε χειρὸς· καὶ εἰς τὸ θρύψαι καὶ τετρυλλούμενον καὶ τρυφή |
| θ 227 | Θρώσκω τὸ πηδῶ, παρὰ τὸ θορῶ θορίσκω καὶ θρώσκω. ἐξ οὗ καὶ τὸ θρώσκων, τινὲς δὲ κατὰ κῦμα ἔλεγον αὐτό |
| θ 228 | Θυῖα ὁ λάκκος, ἐν ᾧ τὰ θυμιάματα. καταχρηστικῶς δὲ αἱ λοιπαὶ θυσίαι |
| θ 229 | Θυγάτηρ παρὰ τὸ θύειν κατὰ γαστέρα. τάχιον γὰρ τῶν ἀῤῥένων ἐν γαστρὶ κινεῖται |
| θ 230 | Θυγάτηρ ἀπὸ τοῦ θεῖν. ἐκτρέχει γὰρ τὸ θῆλυ τὴν ἡλικίαν ῥᾳδίως. ὅθεν παρθένος, παρὰ τὸ παραθέειν τὰς τῶν ἀῤῥένων ἡλικίας γυνὴ δὲ γινομένη ταχὺ μαραίνεται πάλιν ὡς οὖν ταχέως αὔξει, ταχέως ἀναλύει τὴν ὥραν |
| θ 231 | Θύεσθαι τοῦ σφάττεσθαι διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν θύεσθαι διὰ σπλάγχνων θύεσθαι φασίν. τὸ δὲ σφάττεσθαι τὸ φονεύεσθαι καθ’ ἥντινα αἰτίαν. καὶ τὸ μὲν ἐπ’ ἀλόγου, τὸ δὲ ἐπ’ ἀνθρώπου τάσσεται |
| θ 232 | Θυηλαὶ θυσίαι, ἀπαρχαί. Φιλόχορος γῆς παῖδας εἶναι θυηλὰς, ἃς πρώτας θῦσαι τοῖς θεοῖς |
| θ 233 | Θυοσκόοι οἱ ἀπὸ τῶν θυομένων διὰ τοῦ πυρὸς μαντευόμενοι. ἱερεῖς δὲ τοὺς, ἀπὸ τῶν ἱερῶν σπλάγχνων μαντευομένους |
| θ 234 | Θυηλὰς κυρίως μὲν τοὺς θύλακας λέγουσι, εἰς οὓς τὰ θυμιάματα ἐμβάλλεται. τὸ τῶν θεῶν ἕνεκα ἄλιγμον ἡνωμένον. καταχρηστικῶς δὲ λέγεται καὶ πᾶσα θυσία |
| θ 235 | Θύελλα λαίλαψ, ἄνεμος εἱλούμενος, παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ |
| θ 236 | Θύελλα παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, ἀφ’ οὗ παράγωγον θύνω, ὡς πληθύω πληθύνω, ἀντὶ τοῦ ᾧδε προελθόντος τοῦ εὖ μορίου, ὡς παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ἄελλα |
| θ 237 | Θῦκος κυρίως εἰς ὃν ἐμβάλλομεν τὰ θυμιάματα |
| θ 238 | Θύμελαι τράπεζαι, ὀρχήσεις· Αἰσχύλος τοὺς βωμοὺς λέγει, ἀπὸ τοῦ θέσθαι ἢ ἀπὸ τοῦ τίθεσθαι |
| θ 239 | Θυμίαμα ἀπὸ τῆς στύφεως τοῦ καπνοῦ, ἀφ’ οὗ καὶ θῦμα. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ σμυχεῖν ἐλέγετο, ὡς ὁ ποιητὴς, κατά τε σμύξαι πυρὶ νῆας. στυφελίξαι γὰρ τὸ καπνιζόμενον ξύλον· τινὲς δὲ θυμίαμα, θυμοῦ ἴαμα |
| θ 240 | Θυμιατήριον διὰ τὸ τὰ θυμιάματα τηρεῖν |
| θ 241 | Θυμιῶ ἐκ τοῦ θῦον, ὅπερ ἔστιν εἶδος πόας μυρεψικῆς, θυμίαμα εἴρηται, παρὰ τὸ τὸν θυμὸν ἰᾶσθαι, οἷον, θυμοῦ ΐαμα. θυμίαμα δὲ ἐκ τοῦ θυμιῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ θῦμα, διὰ γὰρ τῶν καιομένων ὀσφραινόμεθα· καὶ γὰρ οἱ παλαιοὶ ἔκαιον ἐπὶ ψυχῇ θυμιάματα |
| θ 242 | Θύννος παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, θύννος |
| θ 243 | Θυμὸς παρὰ τὸ θύειν αἷμα, οἷον, θύεμος. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰ μὲν σημαίνει τὴν ψυχὴν γενικοῦ. εἰ δὲ σημαίνει τὴν ὀργὴν εἰδικοῦ. τὶ διαφέρει μῆνις, ὀργὴ, χόλος, κότος, καὶ θυμὸς, διαφέρει. μῆνις μὲν γάρ ἐστιν ἡ ἐπίμονος ὀργὴ, ἀπὸ τοῦ μένειν. ὀργὴ δὲ ἡ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον, παρὰ τὸ ὀργᾷν. χόλος δὲ οἱονεὶ κίνησις χολῆς. ἀπὸ τοῦ κεῖσθαι κότος δὲ ἡ πολυχρόνιος μνησικακία. θυμὸς δὲ ζέσις τοῦ περικαρδίου αἵματος, ἀπὸ τοῦ θύειν, τουτ’ἔστι μανικῶς ὁρμᾷν. καὶ εἰς τὸ ἀποθυμία |
| θ 244 | Θυμὸς παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, ἡ τοῦ αἵματος κίνησις καὶ ζέσις. ἢ παρὰ τὸ θύεμός τις ὢν, παρὰ τὸ θύω καὶ τὸ αἷμα. τὸ δὲ αἷμα παρὰ τὸ αἴθω τὸ καίω |
| θ 245 | Θυοσκόος ὁ μάντις, παρὰ τὸ ἀπὸ τῶν θυομένων κόειν, ὅ ἐστι νοεῖν τὸ μέλλον |
| θ 246 | Θύρα παρὰ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, δι’ ἧς ὁρμῶμεν ἅπαντες |
| θ 247 | θύρις δι’ ὧν τὸ θεωρεῖν εἰσέρχεται, ἐκ γὰρ τοῦ φωτὸς τὸ θεωρῆσαι, αἱ δὲ πετασθεῖσαι τεῦξαν φαὸς. ἔνιοι δὲ τὰς θύρας σαλάμας καλοῦσιν, ἀπὸ τοῦ σέλας βάλλειν ἀνοιγομένας, ἢ δι’ ὧν τὸ σέλας βαίνει. ἄλλο δέ ἐστι τὸ θεωρεῖν καὶ ἄλλο τὸ βλέπειν. θεωρεῖν γάρ ἐστι τὸ τὰς θυσίας φυλάττειν, ἐκ τοῦ θεωρεῖν αὐτὰς, ὅθεν καὶ θεωροὶ οἱ διὰ τοῦτο ἀποστελλόμενοι, βλέπειν δὲ λέγειν. λέγεται δὲ καὶ ἡ τράπεζα ὑπό τινων, ἀπὸ τοῦ τὰ ἱερὰ ἐν αὐτῇ τιθέναι |
| θ 248 | Θυριβόλιον ἡ ἔπαυλις, θυριβόλιόν τι ὄν |
| θ 249 | Θυραῖος ὁ φύλαξ τῆς θύρας, ἀπὸ τοῦ κλέπτειν καὶ καλύπτειν τὸν ἐπιφερόμενον |
| θ 250 | Θυρεὸς ὁ θύρας τάξιν ἐπέχων. ἄλλοι δὲ φασὶ τὸ ὅπλον. Ῥωμαῖοι δὲ τὸ σκουτάριον |
| θ 251 | Θύτης ἱερουργὸς, ἐκ τοῦ θύω, τὸ ἱερουργῶ, ἐξ οὗ καὶ θυσία |
| θ 252 | Θυμοφθόρα τὰ τὴν ψυχὴν φθείροντα |
| θ 253 | Θυμοχεύων θυμὸν ἀχεύων, τὴν ψυχὴν λυπούμενον |
| θ 254 | Θυμαρέα τῇ ψυχῇ ἀρέσκουσα |
| θ 255 | Θύσθλα αἱ λαμπάδες, παρὰ τὸ θύω, θύσω, θύσθλα |
| θ 256 | Θυσία εἰς τὸ θῦμα, διὰ τὸ θυσιάζειν τὸν ἐν αὐτῷ προσφερόμενον ἄρτον. ἢ διὰ τὸ τὰς θυσίας τηρεῖν |
| θ 257 | Θύρσος ῥάβδος καὶ κύριον ὄνομα |
| θ 258 | Θύω τὸ ὁρμῶ, ἐξ οὗ καὶ θύρα, δι’ ἧς ὁρμῶμεν, ἀφ’ οὗ καὶ θυγάτηρ, παρὰ τὸ τάχιον κινεῖσθαι ἐν τῇ γαστρί |
| θ 259 | Θώμιγξ σχοινίον, σπάρτη, καννάμενος |
| θ 260 | Θῶκος τοῦτο οἱ Ἀττικοὶ θάκον λέγουσιν. ἔστι δὲ καθέδρα |
| θ 261 | Θῶες οἱ λυκοπάνθηρες, ταχεῖς γάρ εἰσι, καίπερ βραχυσκελεῖς ὄντες |
| θ 262 | Θωὴ ἡ ζημία, ἣν κατατίθενται οἱ ζημιούμενοι. καὶ εἰς τὸ ἀθῶος |
| θ 263 | Θωμᾶς ἀπὸ τοῦ θαῦμα θαυμᾶς καὶ Θωμᾶς |
| θ 264 | Θωπεία ἡ κολακεία, καὶ θῶπες οἱ μετὰ ψεύδους τινὶ προσιόντες ἐπὶ κολακείᾳ· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ θωπεύω. τοῦτο παρὰ τὸ θὼψ, ὅπερ ἐστι θηρίον ἀπατηλόν· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ θῶ τὸ εὐωχοῦμαι, τὸ δὲ θωπεύω συντάσσεται αἰτιατικῇ |
| θ 265 | Θὼψ θωπὸς ὁ κόλαξ |
| θ 266 | Θώραξ ἀπὸ τοῦ θέειν αὐτὸν ὀξέως, ἤγουν κυλίεσθαι |
| θ 267 | Θώραξ σημαίνει τέσσαρα, τὸ λωρίκιον καὶ παχὺ ἱμάτιον τοῦ πολέμου, τὸν πῦργον, τὸ στῆθος τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὅλον τὸ σῶμα, καὶ τὸν λαιμόν |
| θ 268 | Θώραξ τὸ στῆθος, παρὰ τὸ φύλαξ εἶναι τῆς θορούσης καὶ πηδώσης καρδίας |
| θ 269 | Θώραξ ὁ τὸ θεῖον ὡρῶν ἤγουν φυλάσσων. τὸ διανοητικὸν ὅ ἐστιν ἐν ἡμῖν τὸ θεῖον |
| θ 270 | Θωρῆξαι καθοπλίσαι, ἐκ τοῦ θώραξ. τὰ εἰς αξ ἀρσενικὰ, φύσει μακρᾷ παραληγόμενα, ἐκτείνουσι τὸ α οἷον, Φαίαξ οἶαξ. τὸ δὲ θώραξ, παρὰ τὸ θῶ, θώσω, θῶρος. καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ λίθος λίθαξ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ θῶρος θώραξ, τὸ πολεμικὸν ἱμάτιον. ἔστι δὲ καὶ ἕτερον θῶ, καὶ σημαίνει τὸ εὐωχοῦμαι. ἐξ οὗ καὶ θώνη καὶ θοίνη ἡ εὐωχία. ἐκ τοῦ θώραξ θωρήξω, θώρηξ καὶ διαφέρει. λέγεται γὰρ καὶ ἐπὶ τῆς καθοπλίσεως, καὶ ἐπὶ τῆς οἴνου ἀκροποσίας |
| θ 271 | Θώραξ ἐτυμολογεῖται ἐκ τοῦ ὧρος, ὃ σημαίνει τὸν φύλακα, ὥραξ καὶ θῶραξ, ὁ φύλαξ τῆς ὡρούσης, ὅ ἐστι καρδίας. ἢ παρὰ τὸ θῶ, τὸ ἐν εὐωχίᾳ εἰμὶ, ὁ μέλλων θώσω, θῶρος καὶ θώραξ. ἐπὶ δὲ τοῦ χιτῶνος ἀπὸ μεταφορᾶς. τοῦτο ἀπὸ τοῦ περιεχομένου τὸ περιεχόμενον. τίς ἐστιν ὁ τρόπος; μετωνυμία. τὸ θωρήσσω ἐκ τοῦ θοῦρος, ὁ εἰς πόλεμον ὁρμητικός. ἤγουν ἀπὸ τοῦ θέειν ῥᾷον |
| θ 272 | Θὼψ θηρίον, ἐξ ὑαίνης καὶ λύκου γινόμενον |
| θ 273 | Θωμὸς καὶ σωρεὸς ὁ σωρός |
| θ 274 | Θῶμαι ἐπίθωμαι, ἀνεβίβασε τὸν τόνον. πᾶν ῥῆμα εἰς μαι λῆγον δισύλλαβον ἀναβιβάζει τὸν τόνον· δῶμαι ἀπόδωμαι, ἀπόσχωμαι ἐπὶ πολέμου. Τέλος τοῦ Θ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ι ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ι 1 | Ἰὰ εἰς τὸ ἴσχω. ἰὰ, εἰς τὸ ἀμφιαχυῖαν, καὶ ἄνεος |
| ι 2 | Ἰαίνειν εἰς τὸ ἴαχον, καὶ κερδαλεόφρον καὶ λιγόφθογγος καὶ ὑγιής |
| ι 3 | Ἰακεὶμ τοῦτο κατὰ τὴν γραφὴν ὅμοιον τῷ ἰωακείμ |
| ι 4 | Ἰακὼς ἔστι ῥῆμα ἰάω, ἰῶ, τὸ ὑγιαίνω, ὁ μέλλων ἰάσω, ὁ παρακείμενος ἴακα, ἡ μετοχὴ ὁ ἰακὼς, τουτ’ἔστιν ὑγιάνας. εἰακὼς δὲ ῥῆμα ἐάω, τὸ συγχωρῶ, ἐάσω, εἴακα, ἡ μετοχὴ ὁ εἰακὼς, τουτ’ἔστι συγχωρήσας. ἠακὼς δὲ ὁ θρηνήσας, ἐκ τοῦ αἰάζω τὸ θρηνῶ, ὁ μέλλων αἰάσω, ἤακα, ἡ μετοχὴ ὁ ἠακώς |
| ι 5 | Ἰάλεμος ὁ ἄνανδρος, καὶ ὁ θρῆνος ἐπὶ τοῖς ὀλωλόσι, ἴαν φέρων, ἤγουν φωνήν |
| ι 6 | Ἴβυκος ἔστιν ὄνομα κύριον, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι. ὑπάγεται δὲ τῷ κανόνι τοῦ Πτολεμαίου. ἰστέον δὲ ὅτι παρὰ τὸ ἴβυξ ἴβυκος, ὅπερ ἔστιν εἶδος ὀρνέου κρακτι κοῦ. ὅθεν γέγονε τὸ ἴβυκος, ἔνθεν ἐγένετο τὸ ἰβυκινίσαι, ὅπερ κατὰ φθορὰν λέγεται βουκινίσαι |
| ι 7 | Ἶβις εἶδος ὀρνέου ὀφιομάχου. διὰ τοῦ ι γράφεται, τῷ λόγῳ τοῦ Πτολεμαίου. τῷ εἰρηκέναι ἐν τῷ βοθυνία |
| ι 8 | Ἴαχος ὁ Διόνυσος, ἀπὸ τῆς ἐν τοῖς πότοις ἰσχῆς |
| ι 9 | Ἰὰς ἡ Ἀσία ἀπὸ Ἴωνος τοῦ Ἀπόλλωνος, οὐ τοῦ Ξούθου |
| ι 10 | Ἰάλεμος σημαίνει τὸν θρῆνον. ὅτε μὲν ἐπὶ ἡλίου λέγεται δασύνεται, ἀπὸ τῆς ἀφέσεως τῶν βελῶν, ὡς ῥα σὺ ἤϊε Φοῖβε. ἐπὶ δὲ τοῦ θρήνου ψιλοῦται. γεγόνασι δὲ ἀμφότεροι οὕτως. ἔστιν ἵημι τὸ πέμπω, ἐκ τούτου γίνεται ἴημος, τροπῇ τοῦ η εἰς ε ἴεμος, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ἰάλεμος. καὶ ἰηλεμῆσαι ἐπὶ τοῦ θρηνῆσαι. οὕτως Ἡρωδιανός. ἐν ἄλλοις δὲ εὗρον ἐγὼ τὸ ἰάλεμος ἐπὶ τοῦ θρήνου λεγόμενον, παρὰ τὸ ἐπὶ τοῖς ὀλωλόσιν ἰανὸν φέρειν |
| ι 11 | Ἴανον ἐναλίζειν, παρὰ τὴν ἄλυσιν τῶν ὀφθαλμῶν ἤγουν τῶν κορῶν |
| ι 12 | Ἰάμβη τινὲς ὅτι Ἰάμβη Ἠχοῦς καὶ Πανὸς θυγάτηρ. τὴν Δήμητραν δὲ λυπουμένην, παίζουσα καὶ ἀχρηστολογοῦσα, ἐποίησε γελάσαι |
| ι 13 | Ἰαννουάριος μὴν ἐξ Ἰανοῦ τινὸς δαίμονος οὕτως ὀνομασθείς. ἢ αἰωνιάριος, ὁ αὐτὸς γὰρ ἄρχει τοῦ ἐνιαυτοῦ, αἰὼν γὰρ ἐνιαυτὸς. ζήτει ἱστορίαν περὶ ἰαννουαρίου |
| ι 14 | Ἰάπτω τὸ βλάπτω, ἐκ τοῦ ἰὸς, ὃ σημαίνει τὸ βέλος |
| ι 15 | Ἰαπετὸς ἡ τῶν στοιχείων κίνησις |
| ι 16 | Ἰαπετὸς ὄνομα κύριον θεοῦ, ἢ γίγαντος, παρὰ τὸ ἴεσθαι καὶ πέτεσθαι. ἤγουν παρὰ τὸ ἴπτω τὸ βλάπτω, ἰπετὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α Ἰαπετός. ἔστι δὲ καὶ πότιμον |
| ι 17 | Ἰάπτω εἰς τὸ προΐαψεν |
| ι 18 | Ἰᾶς εἰς τὸ ἰῆτο |
| ι 19 | Ἰάσις διὰ τοῦ ἰάσθαι τὸ σῶμα |
| ι 20 | Ἰάσος ὄνομα ποταμοῦ, παρὰ τὸν ἰάσω μέλλοντα· ἐξ οὗ τὸ ἰάσομαι |
| ι 21 | Ἰατρικὴ ἰαττική τις οὖσα, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ὡς κεντῶ κέντρον, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ |
| ι 22 | Ἰατρὸς ὅτι τὴν ἴασιν τήρει |
| ι 23 | Ἰαύω εἰς τὸ ἐνιαυτός |
| ι 24 | Ἰαχὸν θάλπον, ἢ σαπρόν. καὶ εἰ μὲν σημαίνει θάλπον, γίνεται παρὰ τὸ ἰαίνω τὸ εὐφραίνω· εἰ δὲ τὸ σαπρὸν, παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω, οἷον τὸ ἀπόπεμπον |
| ι 25 | Ἴαμβος στίχος ποδῶν ἕξ |
| ι 26 | Ἰαύει κοιμᾶται, ἤγουν ἀπόθανεν |
| ι 27 | Ἰάχω ἐκ τοῦ ἰαχὴ, τοῦτο παρὰ τὸ ἰά, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν. ἐτυμολογεῖται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐπὶ πᾶσι τὴν ἰαχὴν ἰέναι. ἐκ τοῦ ἰαχὴ γίνεται μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἄϊ χος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αὔϊχος. καὶ ὁ ποιητὴς, ἄβροχοι, αὔιχοι |
| ι 28 | Ἴαψεν ἔπεμψεν, ἀορίστου πρώτου. τὸ θέμα ἰάπτω. καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. τὸ δὲ ῥῆμα ποιητικὸν, ὁ ἐνεστὼς γὰρ μόνος εὑρίσκεται, ὁ γὰρ ἀόριστος ἀπὸ τοῦ ἵπτω γίνεται, τοῦ σημαίνοντος τὸ βλάπτω καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α ἰαπτός. ὡς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει ὁ ποιητὴς, μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν. τὸ δὲ ἴψαο ἐκ τοῦ ἴπτω ἴψω. ὁ μέσος ἀόριστος παθητικὸς, ἰψάμην, ἴψαο, Ἰωνικῶς μόνος λεχθέν. τὸ δὲ ἴπτω παρὰ τὸ ἰὸς, ὃ σημαίνει τὸ βέλος. τὸ δὲ βέλος παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω |
| ι 29 | Ἰάπτω πᾶν ῥῆμα εἰς πτω λῆγον βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοι ὀνόματι, ἢ διαστολὴ γένηται σημαινομένου διὰ τοῦ ὀπτῶ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ὄπτω. ἢ προκαταρχὴν ὀνόματος διὰ τοῦ ἄβλεπτος ἀβλεπτῶ, καὶ ἄπετος ἀπετῶ, φιλαλείπτης φιλαλειπτῶ |
| ι 30 | Ἰγνύες τὰ σκέλη. αἱ κόξαι, τὰ ὀπίσθια τῶν γονάτων. παρὰ τὸ ἰκνύσθαι ποιεῖν |
| ι 31 | Ἰγνύϊ ἀπὸ τοῦ κάμψιν ἰκνύσθαι τῶν γονάτων |
| ι 32 | Ἰδαῖος ὄνομα κύριον, ἀπὸ τῆς Ἴδης, καὶ ὁ δάκτυλος. τὸ δαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν διὰ τοῦ αιος γινόμενα, διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται. δίκη δίκαιος, οὕτως οὖν Ἴδη ὃ σημαίνει τὸ ὄρος Ἰδαῖος, οἱονεὶ ὁ προειδὼς καὶ προγινώσκων τὰ προκεκηρυγμένα |
| ι 33 | Ἱδαλιμοῦ ἱδρωτικοῦ, ἱδροῦν ποιοῦντος. ἢ τοὺς δι’ αὐτοὺς καὶ καθαρούς. Ἡσίοδος, καύματος ἰδαλιμοῦ. ἐν γὰρ τῷ χειμῶνι ἡ δύναμις τοῦ ἡλίου ἀσθενεστέρα ἐστί. γίνεται παρὰ τὸ ἰδίω τὸ ἰδρῶ, ἴδιον, ὡς ἐνόησα. ἴδιμος καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς ἰδάλιμος. Ὠρίων· οὐδέτερον ἰδάλιμον, τὸ ταῖς ψύαις ἱδρῶτα ποιοῦν |
| ι 34 | Ἴδη ὄρος ἐν Τροίᾳ, ἀπὸ γὰρ τοῦ ὕψους ἔστιν ἰδεῖν αὐτό |
| ι 35 | Ἴβερος ἥμερος, νεότης, χαύνη, ῥάθυμος, ἀναπαυτικὴ ἀργὴ, δειλαινομένη ἐπὶ πάντα πόλεμον, ἐξερχομένῃ ἐκ τῆς γῆς αὐτοῦ ἐπὶ συμμαχίαν, αἰχμάλωτος ἕτοιμος, πολυψευδόκαυχος, καταθαύμαστος ταῖς γυναιξὶ, ἀνθρώποις διαλεκτικὸς, μαλακόζωστος, γυναικοήθεις, ἀστατόγνωμος |
| ι 36 | Ἰδέειν ἀπαρέμφατον, ἀορίστου δευτέρου καὶ μέλλοντος. οἱ Ἴωνες ἐπὶ τῶν εἰς ειν ἀπαρεμφάτων, πλεονασμῷ τοῦ ε, διὰ τοῦ εειν προσφέρουσι, θανεῖν, θανέειν |
| ι 37 | Ἴδη ὄρος ὑψηλότατον Τροίας. παρὰ τὸ ἰδεῖν ἀπ’ αὐτῆς τὰ μήκοθεν. καὶ εἰς τὸ Ἰδαῖος |
| ι 38 | Ἴδηαι ἴδῃς ἢ μάθῃς, ὑπερσυντελικὸς παθητικὸς μέσος ἀορίστου δευτέρου. ὁ κανὼν, οἱ Ἴωνες ἀποβάλλοντες τὸ τ τοῦ τρίτου προσώπου, δεύτερον ποιοῦσιν· οἷον, κέλεαί με Διῒ φίλε· οὕτως ἴδηται, ἴδηαι |
| ι 39 | Ἴδηθεν ἐπίῤῥημα τοπικόν. τὰ εἰς θεν ἐπιῤῥήματα τῆς ἐκ τόπου εἰσίν. ἐνταῦθα δὲ οὐδὲν πλέον σημαίνει τὸ ὄνομα, ὁ τῆς Ἴδης βασιλεύς· ἔνιοι γὰρ. ὁ ποιητὴς τῶν ἐκ τόπου ἐπιῤῥημάτων, ἀντὶ γενικῆς τάσσει πτώσεως |
| ι 40 | Ἴδε παρὰ τὸ εἴδω τὸ βλέπω, ὁ παρατατικὸς εἶδον, τὸ προστακτικὸν ἴδε. τοῦτο τὸ εἴδω ἐπὶ τῶν ὁριστικῶν ἐνεργητικῶν μόνον διφθογγογραφεῖται, ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν διὰ τοῦ ἰῶτα. τὸ εἴδω σημαίνει ζ. πέντε διὰ διφθόγγου καὶ δύο διὰ τοῦ η. εἴδω τὸ ὁμοιῶ, εἴδω τὸ βλέπω, εἴδω τὸ φαίνομαι, εἴδω τὸ γινώσκω, ἐξ οὗ καὶ ὁ μέσος παρακείμενος οἶδα. ἔστι δὲ καὶ ἕτερον εἰδῶ. καὶ εἴδω τὸ ὁρμῶ. τὰ δὲ διὰ τοῦ η εἰσὶ ταῦτα, ἥδω τὸ ἀρέσκω, καὶ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι |
| ι 41 | Ἰδέα διὰ τοῦ ι γράφεται συνεσταλμένον. ἴδιον κτῆμα, ἴδιον οἶκον διὰ τοῦ ι γράφεται, χωρὶς τοῦ εἶδος καὶ εἰδικὸν διὰ τῆς ει διφθόγγου. εἰδικὸν ἡνίκα μὲν τὸ εἶδος σημαίνει, οἷον, γενικὸν εἰδικὸν διφθογγογραφεῖται. ἡνίκα δὲ τὸν ἴδιον οἶκον, διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ι 42 | Ἰδίειν εἰς τὸ ἔνδιος, καὶ ἐρωδιός |
| ι 43 | Ἴδιμος εἰς τὸ ἰδάλιμος |
| ι 44 | Ἰδιαίτατα εἴρηται διάφορα. διὰ τὸ μὴ ἐπινοίᾳ μήδε ἐνεργείᾳ δύνασθαι συστῆναι τὰ ἀντικείμενα, ἐν ἑνὶ ὑποκειμένῳ κατὰ τ’αὐτό. τὸ γὰρ λογικὸν οὐκ ἐπινοεῖται ἄλογον. ἢ τὸ ἄλογον λογικόν |
| ι 45 | Ἰδὲ καὶ, σύνδεσμος, ἰδὲ κλέος ἐσθλόν |
| ι 46 | Ἴδμεν ἀπὸ τοῦ εἴδω τὸ γινώσκω, παράγωγον εἰς μι ἴσημι τὸ γινώσκω, τὸ Αἰολικὸν ἴσεμεν, ἴσμεν κατὰ συγκοπὴν καὶ συστολὴν, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς δ, ἴδμεν |
| ι 47 | Ἴδμεν ἔστιν εἴδω τὸ γινώσκω, τούτου ὁ μέσος παρακείμενος οἶδα, τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν οἴδαμεν, καὶ ἐν συγκοπῇ οἴδμεν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο ἴδμεν, ἀντὶ τοῦ ἐπιστάμεθα |
| ι 48 | Ἴγδη ἡ θυῖα, ἔνθα μίσγομεν τὰ ἀρτύσματα, παρὰ τὸ μίσγειν τὰ θύη, διὰ τοῦτο ἀπέβαλε τὸ μ, ὡς τὸ μία ΐα, ἔστι δὲ εἶδος ὀρχήσεως, ἴδισμα, ἐν ᾗ ἐλύγιζον τὴν ὀσφῦν ἐμφερῶς τῷ δοίδυκι |
| ι 49 | Ἴδμων ἀπὸ τοῦ εἰδῶ εἰδήσω καὶ εἰδήμων· καὶ εἴδω ῥῆμα βαρύτονον, ἐξ οὗ τὸ εἴσω· ἴδμων κατὰ συγκοπήν |
| ι 50 | Ἰδομενεὺς διὰ τοῦ ι, παρὰ γὰρ τὸ ἴδω καὶ τὸ μένος ἔστιν, οἱονεὶ ὁ ἔχων δύναμιν, ὥσπερ ἴδη. ἱδροτρόπως, ἰδίως |
| ι 51 | Ἰδνῶ τὸ ἐπιστρέφομαι. ὁ τὸ ἰνίον δονηθείς· καὶ τὸ ἐπικαμφθῆναι, ἀφ’ οὗ τὸ ἰδνωθεὶς, ἀντὶ τοῦ ἐπιστραφεὶς, παρὰ τὸ ἵζω. δασύνεται τὸ ἵζω. καὶ γίνεται ἰδνῶ τραπέντος τοῦ ζ εἰς δ Δωρικῶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἀλωπάζω ἀλωπαδνῶ· τὸ δὲ ἰδνῶ ψιλοῦται |
| ι 52 | Ἱδρυμένος παρὰ τὸ ἱδρύω, ἱδρύσω, ἱδρυμένος. τοῦτο παρὰ τὸ ἕζω, ἕδω, πλεονασμῷ τοῦ ρ, ἕδρω, καὶ ἵδρω, καὶ ἱδρύω |
| ι 53 | Ἰδιώτης ὁ ἀγνώριστος καὶ πτωχός |
| ι 54 | Ἰδουμαῖα ἐκ τοῦ Ἰδουμαῖος. τὸ μαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ αιος ὀνόματα ἐθνικὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς περισπώμενα διὰ τῆς αι διφθόγγου. οἷον, Ἰδουμαῖος, Σαδδουκαῖος, Ἰουδαῖος. Ἰδουμαῖος δὲ ἐκλήθη, ὅτι ἀπόγονος τοῦ Ἠσαῦ. ἐκ τούτου ἐκλήθησαν οἱ Ἰδουμαῖοι. ἴδουμα γὰρ λέγεται εἶδος φακῆς ξανθῆς, ἧς λέγεται ἐπιθυμήσας φαγεῖν, ἀπέδοτο τὰ πρωτοτόκια αὐτοῦ ὁ Ἠσαῦ. καὶ εἰς τὸ Ἰούδας· καὶ ἐκ τούτου ἐκλήθησαν Ἰδουμαῖοι |
| ι 55 | Ἴδρις ἔμπειρος, παρὰ τὸ εἴδω, εἴδις καὶ ἴδρις |
| ι 56 | Ἴδρυας σοφοὺς, ἐπιστήμονας, ἐμπείρους, ἀπὸ τοῦ εἴδω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων εἴσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ εἴδις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἴδρυς. ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν ἴδρυας. καὶ εἰς τὸ ἵδρυσεν |
| ι 57 | Ἱδρύνω ἴδρις, σοφὸς, ἀπὸ τοῦ εἴδω, ὃ σημαίνει τὸ ἐπίσταμαι, ὁ μέλλων εἴσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ εἴδις. τὸ δὲ ἱδρύνω ἐκ τοῦ ἱδρύω ἱδρύσω, τοῦτο παρὰ τὸ ἵζω, ὃ σημαίνει τὸ καθέζομαι, ἱζύω καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ ἱδύνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἱδρύνω. πέφυκε γὰρ πλεονάζειν τὸ ν ἐν τοῖς ῥήμασιν |
| ι 58 | Ἵδρυσεν ἐκ τοῦ ἱδρύω, τοῦτο ἐκ τοῦ ἵζω τοῦ σημαίνοντος τὸ καθέζομαι, κατὰ τροπὴν Αἰολικὴν τοῦ ζ εἰς δ, ὣσπερ ζυγὸς, δυγός. γίνεται δὲ ἴδω, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἰδύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἱδρύω, καὶ καθιδρύω, δασύνεται. τὸ ι πρὸ τοῦ δ ψιλοῦται, χωρὶς εἰ μὴ ὑποτάσσοντο τὸ ρ μετὰ φυσικῆς μακρᾶς. Ἰδουμαῖος, Ἴδη, ἰδιώτης. δασύνεται δὲ ἱδρὼς, ἱδρύω. ποῖον δέ ἐστι τὸ φύσει μακρόν; τὸ δρω· ὡς καὶ δρυάτοι θ ἵδρυθεν, ἀλλ’ αὐτός τε κάθησο καὶ ἄλλους ἵδρυε λαούς. τὸ δὲ ἴδρις ψιλοῦται, διότι οὐχ ὑποτάσσεται τὸ μετὰ φυσικῆς μακρᾶς, γέρων μέν εἰμι, καὶ πολλῶν κακῶν ἴδρις |
| ι 59 | Ἱδρὼς ἱδαρὸς, ὑγρὸς γὰρ γίνεταί τις |
| ι 60 | Ἱδρωχόος ὁ χέων ἱδρῶτα |
| ι 61 | Ἴει Ταλθύβιον, προΐει, ῥῆμα παρατατικόν. τὸ ἰέω ἰῶ περισπώμενον, ἴεον ἴουν, ἰέεις ἴεις, ἴεε ἴει, τὸ προστακτικὸν καὶ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως προΐει, ἀντὶ τοῦ προέπεμψεν |
| ι 62 | Ἴεις εἰς τὸ ἀνίεις, καὶ εἷς. ἴεμαι εἰς τὸ προσήκατο |
| ι 63 | Ἰέναι ἵημι, ὁ παρατατικὸς ἴην, ἡ μετοχὴ ἰεὶς ἰέντος, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἰέναι |
| ι 64 | Ἰεμένων πορευομένων, πεμπομένων, ἵημι, ἵεμαι, ἱέμενος, ἱεμένων. τὸ δὲ ἵημι ἐπὶ τὸ πέμπω δασύνεται, ἐπὶ δὲ τοῦ πορεύομαι ψιλοῦται |
| ι 65 | Ἴεμος εἰς τὸ ἰάλεμος |
| ι 66 | Ἰέναι ἐκ τοῦ ἴημι τὸ πορεύομαι· τρία γάρ εἰσιν. ἵημι τὸ πέμπω ὅπερ δασύνεται, ἴημι τὸ πορεύομαι, ἐκ τοῦ ἔω τὸ πορεύομαι, ὅπερ καὶ ψιλοῦται. καὶ ἴημι τὸ ἐφίεμαι, ἐξ οὗ καὶ ἵμερος ἡ ἐπιθυμία. λοιπὸν ἐκ τοῦ ἴημι τὸ πληθυντικὸν ἴεμεν, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἰέναι, ὡς τίθεμεν τιθέναι. ἢ οὕτως ἔστιν. ἴημι, ὁ παρατατικὸς ἴην, ἡ μετοχὴ ἰεὶς ἰέντος, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἰέναι. καὶ εἰς τὸ ἄνεως καὶ ἀνία |
| ι 67 | Ἱέντο προθυμοῦντο, ἵημι τὸ παθητικὸν ἵεμαι, ὁ παρατατικὸς ἱέμην, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἱέντο |
| ι 68 | Ἱέντο εἰς τὸ ἀνίεις |
| ι 69 | Ἱέραξ παρὰ τὸ ἵεσθαι ἤγουν φέρεσθαι ἐν τῶ ἀέρι ῥᾳδίως. ἢ ἀπὸ τῆς καθ’ ὁμοίωσιν φωνῆς |
| ι 70 | Ἱερεὺς ὁ τὸ ἱερεῖον θύων ἤτοι προσφέρων. ἐκ τούτου οὖν ἐκλήθη ἱερεὺς, παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω, ὁ τὰς θυσίας ἀναπέμπων τῷ θεῷ· ἢ παρὰ τὸ ἱερεύω τὸ θύω, ἢ παρὰ τὸ ἱερός |
| ι 71 | Ἱερεὺς ἐκ τοῦ ἱερεῖον καλεῖσθαι τὸ πρόβατον. ἐρίον γὰρ λέγεται τὸ μαλλίον, καὶ ἔριθος ἡ γερδία |
| ι 72 | Ἱερὴν τὴν μεγάλην, τὸ ἱερὸν δύο σημαίνει. τὸ ἱερὸν καὶ τὸ μέγα |
| ι 73 | Ἱερεῖον τὸ πρόβατον εἴρηται, διὰ τὸ ἵεσθαι ἤγουν φέρειν τὸ ἔριον. λοιπὸν ἱερεὺς ἐκλήθη, διὰ τὸ ἱερὸν εἶναι. ἢ ὁ τὸ ἱερὸν εὔων ἤγουν προσφέρων |
| ι 74 | Ἱερὸν ἦμαρ παρὰ τὸ θύειν ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ, ἤγουν ἐν τῇ μεσημβρίᾳ καὶ πρὸ μεσσημέρας ἕως πρωΐας. ἐπὶ τούτῳ γὰρ τῷ καιρῷ ἔθυον τοῖς Ὀλυμπίοις θεοῖς, ἀπὸ δὲ μεσημβρίας τοῖς Χθονίοις |
| ι 75 | Ἱερὸν ἰχθῦν τινὲς παρὰ τὸ διαίνω. διερὸς καὶ διερὸν, τὸ ἀεὶ ἐν ὕδατι βρεχόμενον, οἷον· ἔνθ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ διερῷ ποδὶ· οἱ δὲ παρὰ τὸ δίω τὸ διώκω διερὸς καὶ ἱερὸς, ὁ ταχὺς καὶ διωκτικός. καὶ εἰς τὸ ἰχθῦς |
| ι 76 | Ἱέρεια διὰ τῆς ει διφθόγγου. τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ εια παρασχηματιζόμενα θηλυκὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. ἰστέον δὲ ὅτι οἱ Ἀθηναῖοι τοῦ ἱέρεια ἐκτείνουσι τὸ α, καὶ καταβιβάζουσι τὸν τόνον καὶ φυλάσσουσιν |
| ι 77 | Ἱερὸν παρὰ τὸ ἐῶ καὶ τὸ ἀφίω, ὁ ἀνειμένος τόπος εἰς τιμὴν θεοῦ |
| ι 78 | Ἱεροφάντωρ διότι τὰ θεῖα λέγει καὶ διδάσκει, καὶ ἱεροτελεστὴς ὁμοίως |
| ι 79 | Ἱεροφάντης παρὰ τὸ τὰ ἱερὰ ἐκφωνεῖν. μᾶλλον δὲ ἐκφαίνειν καὶ λέγειν. οὗτος δέ ἐστιν ἱερουργὸς τῶν θείων μυστηρίων |
| ι 80 | Ἱερὸν ὀστοῦν κυρίως τὰ κατὰ τὴν ὀσφῦν τῶν ἱερείων ὀστέα δ. ταῦτα ἐπετίθεσαν ταῖς θυσίαις. οἱ δὲ, ὅτι, φασὶν, ἡ ὀσφῦς πρώτη φύεται τῶν ζώων, ἤγουν τῶν ἱερείων, ὅθεν τὰ ἐκτέρωθεν τῆς τρόπιος, ἀμφιμάτρια λέγεται, ἀπὸ τῆς μήτρας. τινὲς δὲ τὸ μέγα ὀστοῦν. ἢ παρὰ τὸ ἱερὸν τὸ μέγα, ὡς ἱερὸς ἰχθῦς |
| ι 81 | Ἱερὸν ὀστέον τὸ ἄκρον τῆς ὀσφύος ἢ ὅτι μέγα ἐστὶ πάθος γὰρ ἀναιρετικόν. ἢ ὅτι ἱερουργεῖται τοῖς θεοῖς. Μένανδρος· οἱ δὲ τὴ ὀσφῦν ἄκραν θύσαντες |
| ι 82 | Ἱερὸς ἅγιος, τίμιος, ἀμόλυντος, θαυμαστὸς, μέγας, καθαρὸς, κατὰ κράσιν ἱρὸς, ἡνίκα προτερεύει τὸ ι τοῦ ε εἰς ι γίνεται ἡ κράσις, οἷον, ἱέραξ ἵραξ, ὡς τὸ ἵρηξ ὠκυπέτης. ἡνίκα δὲ τὸ ε τοῦ ι, ἡ δίφθογγος ἐπικρατεῖ, οἷον, ὑγίεια ὑγεία |
| ι 83 | Ἱερουργὸς ὁ τοῦ ἱερέως τὸ ἐπιτήδευμα ἔχων. ἢ παρὰ τὸ τὰ θεῖα ἐπιτελεῖν |
| ι 84 | ἵζεο καθέζου. χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ προστακτικοῦ. ἔστι δὲ τὸ κοινὸν ἵζου, καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει ἵζεο, καὶ Δωρικῶς κράσει τοῦ εο εἰς ευ δίφθογγον, ὡς ἐξ ἐρεβέος ἐξ ἐρεβεὺς καὶ Ἰδομενέος Ἰδομενεὺς, καὶ ἐκ τοῦ ἵζεο ἵζευ. λοιπὸν οὖν ἐστι τὸ ῥῆμα ἵζω, καὶ ἐπὶ ἐνεστῶτος ἔστι φύσει μακρὸν τὸ ι, ἐπὶ δὲ τοῦ παρατατικοῦ θέσει. δασύνεται. ἐκ τῆς συναλοιφῆς καθίζω |
| ι 85 | Ἵζομαι εἰς τὸ ῥώμη |
| ι 86 | Ἵζω τὸ κάθημαι. Ὅμηρος, Νέστορα δ’ αὐτόθι ἔφιζεν |
| ι 87 | Ἱζῶ εἰς τὸ ἔφιζον, καὶ ἰδνῶ, καὶ ἵδρυσε, καὶ ὄζον, καὶ ῥίζα |
| ι 88 | Ἰκμὰς ἐκ τοῦ ἥκω τὸ παραγίνομαι. ἢ παρὰ τὸ ἱκνύσθαι αὐτήν |
| ι 89 | Ἵημι τὸ πέμπω, καὶ τὸ ἀφίεμαι, ἀπὸ διπλασιασμοῦ ἔχει τὴν ἄρχουσαν, οἷον, ὦ, ἰῶ, ἵημι, δῶ διδῶ, δίδωμι. Ὅμηρος, ἵετο γὰρ βαλέειν |
| ι 90 | Ἰήϊε ἰατρὲ, ἐὰν δὲ δασύνεται τοξότα |
| ι 91 | Ἰῇ τῇ μίᾳ, καὶ εἰς τὸ ἰός |
| ι 92 | Ἵημι σημαίνει δύο, τὸ πέμπω ἐξ οὗ καὶ ἀφίεμεν· γέγονεν δὲ παρὰ τὸ ἱέω ἱῶ, ἵημι, καὶ τὸ πληθυντικὸν ἵεμεν καὶ ἀφίεμεν, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον εἷναι καὶ ἀφεῖναι, ἐξ οὗ τὸ προστακτικὸν πρόες καὶ ἄφες. καὶ τὸ ἐπιθυμῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἵετο γὰρ βαλέειν, ἀντὶ τοῦ ἐφίετο, καὶ ἵμερος ἡ ἐπιθυμία. καὶ ἄλλως. ἵημι τὸ πέμπω ὅπερ δασύνεται, καὶ ἴημι τὸ πορεύομαι, ὅπερ ψιλοῦται |
| ι 93 | Ἱησοῦς τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα, παρὰ τὸ ἰέναι εἰς τὸ σώζειν |
| ι 94 | Ἰῆτο ἰιᾶτο, ἔστι τὸ θέμα ἰῶ, τὸ δεύτερον ἰᾶς, τὸ τρίτον ἰᾶ. οὗ ὁ μέλλων ἰάσω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἰῶμαι, ὁ παρατατικὸς ἰώμην, τὸ δεύτερον ἴω, τὸ τρίτον ἰᾶτο, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἰῆτο. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ πρὸ τοῦ ω πάντοσε τὸ ι εὑρίσκεται, πλὴν τοῦ δηῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ κόπτω ἢ καίω |
| ι 95 | Ἰθαγενεῖς οἱ γνήσιοι παῖδες καὶ μὴ ἐκ παλλακίδος. καὶ οἱ γνήσιοι πολίται, οἷον, αὐθιγενεῖς τινες ὄντες, οἱ αὐτόθι γεγεννημένοι |
| ι 96 | Ἰθαγενὴς ἰθὺ καὶ ἀδιάστροφον τὸ γένος ἔχων |
| ι 97 | Ἴθι ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἀλλ’ ἴθι μὴ μ’ ἐρέθιζε. ἀπὸ τοῦ εἶμι τοῦ σημαίνοντος τὸ πορεύομαι, ἴμεν τὸ πληθυντικὸν, καὶ τὸ προστακτικὸν ἴθι, τροπῇ τῆς μεν εἰς θι· καὶ σημαίνει τὸ ὑπάρχω, τὸ πληθυντικὸν ἔμεν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔσμεν. ἀπὸ γὰρ τοῦ ἔσμεν τὸ προστακτικὸν ἔθι. καὶ τὸ ε, ἡνίκα πλεονάσει σύμφωνον, τρέπεται εἰς ι καὶ γίνεται ἴθι, ὃ σημαίνει τὸ ὑπάρχω |
| ι 98 | Ἴθι πόθεν γίνεται; ἀπὸ τοῦ εἶμι εἶ, ἔστιν· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦν, ἐκτάσει τῆς ει διφθόγγου εἰς η Ἀττικῶς. ἡ μετοχὴ εἲς, τὸ προστακτικὸν ἔθι, καὶ συστολῇ τοῦ ε εἰς ι Ἰωνικῶς ἴθι, ὡς μέμνω μίμνω, καὶ γένω γίγνω |
| ι 99 | Ἴθματα τὰ βήματα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν ἰέναι |
| ι 100 | Ἴθι προστακτικὸν, καὶ ἔστιν ἐνεστὼς καὶ παρατατικὸς, ὡς ἵσταμεν, ἵσταθε· καὶ εἰς τὸ βάσκ’ ἴθι, καὶ ἴτε |
| ι 101 | Ἰθύνω διὰ τοῦ ι, παρὰ γὰρ τὸ ἰθὺς γέγονεν |
| ι 102 | Ἴθμα βῆμα, παρὰ γὰρ τὸ ἴημι τὸ πορεύομαι, ἴμα ἴθμα, ὡς τίθημι, θέμα |
| ι 103 | Ἰκτῖνος εἶδος πετεινοῦ, ὃ λέγουσι λούπιν, ὃς ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τοῦ ἑαυτὸν ἐκτείνειν πανταχοῦ |
| ι 104 | Ἴκαρος διὰ τοῦ ἰῶτα, παρὰ τὸ ἵκεσθαι πρὸς τὸν ἀέρα |
| ι 105 | Ἱκάνω τὸ καταλαμβάνω. τὸ κα μακρὸν, πλὴν τοῦ ἱκάνω, κιχάνω. καὶ ταῦτα διάτι; ἐπειδὴ δύο ἀποδείξεις εἰσὶ περὶ τούτου. ἡ ἐπὶ τῆς ἀρχούσης φύσει μακρὰ οὖσα, εἰσῆλθεν ἐν τῇ παραληγούσῃ. ὁ δὲ ἄλλος κανὼν, οὐδέποτε παρατατικὸς ἀόριστος δεύτερος σημασίαν ἐπιδέχεται, ἤγουν ἀνεδέξατο, πλὴν τοῦ ἱκάνω, κιχάνω. εὕρηται καὶ ἐκ τῆς συναλοιφῆς δασύ. ἐκίχανε γὰρ τουτ’ἔστι κατέλαβε. καὶ οὐ λέγομεν ὅτι κατελάμβανε δασύ. τὸ ι πρὸ τοῦ κ δασύνεται, ὡς ἵκω, ἱκέτης, ἱκάνω. ἡ μὲν δὴ πρὸ τὸ τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνη |
| ι 106 | Ἱκανότης ἡ δύναμις καὶ ἰσχύς |
| ι 107 | Ἰκαρίοιο ὄνομα Ἰκάριος, τὸ ρι ἰῶτα, ὥσπερ τὸ Αἰτωλὸς κάπριος |
| ι 108 | Ἵκελος τὸ ἵκελος εἵκελος διφορεῖται. γίνεται ἐκ τοῦ εἴκω τὸ ὁμοιῶ, ἔστι δὲ πρός τι, καὶ συντάσσεται μετὰ δοτικῆς. τὸ γὰρ ἶσος, καὶ ὅμοιος, καὶ εἴκελος μετὰ δοτικῆς συντάσσεται, οἷον, ἶσος τῷ Πριάμῳ, ὅμοιος αὐτῷ, ἵκελος Διΐ. τὸ κε ψιλὸν διάτι; ὡς τὸ ἄμπελος |
| ι 109 | Ἱκέσθαι παραγενέσθαι, ἀπαρέμφατον ἐνεστῶτος παθητικοῦ, παρὰ τὸ ἵκω ἱκέσθαι παραγενέσθαι. ἢ μέσου ἀορίστου β. παρὰ δὲ τοῖς ἰαμβολόγοις διὰ τοῦ ι. παρὰ δὲ τοῖς πεζολόγοις διὰ τοῦ η. γίνεται δὲ τὸ ἥκω ἐκ τοῦ ἵημι, ἥσω, ἧκα καὶ ἥκω, ἐξ οὗ καὶ δασύνεται. βαρύνεται δὲ ὅτι συνεξηκολούθησε τὸ δέρεσθαι καὶ φέρεσθαι. λέγει δὲ ὁ κανών· πᾶν εἰς σθαι λῆγον ὁμότονον ἀπαρέμφατον. σεσημείωται τὸ αἴρεσθαι παρὰ τῷ ποιητῇ. προπαροξύνεται μέσου ἀορίστου ὂν, ἀλλ’ ἐθέλω σὲ φέριστε, περὶ ξείνοιο αἴρεσθαι τοῦτο ἐπὶ μὲν τοῖς ἐνεργητικοῖς γράφεται διὰ τοῦ η, ἀπὸ γὰρ τοῦ εἶμι τὸ πορεύομαι γέγονεν ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα. καὶ ἀπὸ τοῦ παρακειμένου κατὰ Συρακουσίους γίνεται ῥῆμα ἥκω, ὡς πεποίηκα πεποιήκω. καὶ ὅτε μὲν σημαίνει τὸ παραγίνομαι καὶ ἔρχομαι, γράφεται διὰ τοῦ η, ὅτε δὲ σημαίνει τὸ κατέλαβον, γράφεται διὰ τοῦ ι. κνίσση δ’ οὔρανον ἵκεν |
| α 1330 | ἀφίκεσθαι διαφέρει. ἵκεσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐλθεῖν· ἀφίκεσθαι δὲ τὸ ἀπανελθεῖν |
| ι 110 | Ἱκετῶ ἐκ τοῦ ἱκέτης. τοῦτο παρὰ τὸ ἥκω τὸ παραγίνομαι, ὅπερ μὲν τῶν ἐνεργητικῶν διὰ τοῦ η γράφεται, ἐπὶ δὲ τῶν παθητικῶν διὰ τοῦ ι. ἢ ἐκ τοῦ εἴκω τὸ ὑποτάσσομαι, ἢ παρὰ τὸ ἵκω τὸ ἱκετεύω, ἐξ οὗ καὶ Ὅμηρος, μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἰών |
| ι 111 | Ἱκετεύω ἐκ τοῦ ἱκέτης· τοῦτο παρὰ τὸ ἥκω τὸ παραγίνομαι, τὸ παθητικὸν ἵκομαι, τὸ τρίτον ἵκεται, ἱκέτης καὶ ἱκετεύω |
| ι 112 | Ἰκόνιον ὄνομα πόλεως, παρὰ τὸ ἐκεῖσε ἀφικόμενον Περσέα, καὶ νικῆσαι τοὺς Λυκάονας, καὶ στήσας στήλην, ἐκάλεσεν αὐτὸν Ἰκόνιον· ἐκ τοῦ ἰδίου ἀπεικονίσματος κτίσαι αὐτήν |
| ι 113 | Ἱκρία τὰ σανιδώματα, παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν κινεῖσθαι καὶ διαβαίνειν |
| ι 114 | Ἱκρίον τὸ ὀρθὸν ξύλον |
| ι 115 | Ἵκω τὸ δέομαι, ἐξ οὗ καὶ ἱκέτης, κλίνεται δὲ ὁ ἱκέτης, τοῦ ἱκέτου. ὁ κανὼν, τὰ εἰς τῆς ῥηματικὰ εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν. τὸ κε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ ετης ὀνόματα, εἴτε δισύλλαβα, εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἅπαντα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, οἷον, μητιέτης, ἱκέτης, νεφεληγερέτης, ἐπίθετον τοῦ Διὸς, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ χαίτη καὶ τὸ αἰτῶ γινομένων, ὡς ἔχει τὸ προσαίτης, ὁ προσαιτῶν, καὶ εὐχαίτης, ὁ καλὴν χαίτην ἔχων ἵππος, καὶ εἴ τι ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἤγουν σύγκειται. διάτι βαρύνεται; τὰ εἰς της λήγοντα ἀρσενικὰ βαρύτονα βραχεῖ παραληγομένῳ, καὶ ἁπλᾶ ὄντα, οἷον, γενέτης, δεσπότης, ἱκέτης. σεσημείωται τὸ εὑρετής |
| ι 116 | Ἴκτις ὃ σημαίνει τὴν λούπην, ἀπὸ τοῦ ἐκτεταμένας ἔχειν τὰς πτέρυγας· οὗ καὶ τὸ αἰδοῖον ἤτοι τὸ κρυπτὸν ὀστέϊνον |
| ι 117 | Ἴκτινος διὰ τοῦ ι γράφεται, σημαίνει δὲ τὴν λεγομένην λουπάδα, τὰ γὰρ διὰ τοῦ ινος προπαροξύτονα, μὴ ὄντα ἀπὸ ἁπλοῦ, ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον, διὰ τοῦ υ γράφεται, οἷον, φήγινος, δρύϊνος, ξύλινος, κάμινος, οὕτως οὖν καὶ ἴκτινος. πρόσκειται μὴ ὄντα ἀπὸ ἁπλοῦ |
| ι 118 | Ἴκτερος τὸ ὄνομα, τὸ δὲ ῥῆμα ἰκτεριῶ, γίνεται δὲ ὁ ἴκτερος, ἀπὸ ξανθῆς χολῆς, πλεονάσασα γὰρ πυρωθεῖσα, εἰς τὴν ἐπιφάνειαν ἐξωθεῖται καὶ ἀναχέεται. κἀντεῦθεν τῷ ἰκτεριῶντι ἡ ὠχρίασις. ἴτερον δὲ λέγουσιν εἶναι νόσον ὠχροειδῆ, ἀπὸ θυμοῦ γενομένην, ὥστε τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν κεκρατημένων ὠχροὺς ἢ μελανοὺς ποιεῖν, ὡς τῶν ἰκτίνων ἀφ’ οὗ τὴν κλῆσιν ἔχει |
| ι 119 | Ἴκωμαι ἀντὶ τοῦ ἱκετεύσω, ἐνεστῶτος παθητικοῦ ὑποτακτικοῦ |
| ι 120 | Ἱκρύον σταυρὸς, φοῦρκα, ξύλον, ἐν ᾧ οἱ κακοῦργοι κρέμανται |
| ι 121 | Ἶκες ζωΰφια τὰ ἐσθίοντα τοὺς ὀφθαλμοὺς τῶν ἀμπελῶν |
| ι 122 | Ἱλάδιον κατὰ ἵλας καὶ συστροφὰς, καὶ κατὰ συστροφὴν καὶ κατὰ σύστημα |
| ι 123 | ἵλεως εὐμενὴς, πραὸς, γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἱλαρὸς, οἱ γὰρ Αἰολεῖς ἵλαος λέγουσι, καὶ οὐχὶ ἔλλαος παρὰ τὴν ἱλαρίαν |
| ι 124 | Ἱλαρὸς θερμὸς, ἡδὺς, παρὰ τὸ ἵλαος ὃ σημαίνει τὸν εὐμενῆ |
| ι 125 | Ἰλλάδες σχοινία ἐξ ἱμάντων, ἀπὸ τοῦ εἱλῆσθαι. πολλὰ γὰρ εἰσὶν ὀνόματα |
| ι 126 | Ἰλίων σημαίνει τὴν σύγγαβρον. διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται καὶ κατὰ τὴν ἀρχὴν, καὶ κατὰ τὴν παραλήγουσαν, τῷ λόγῳ τοῦ Ἀμφίων, κατὰ δὲ τὴν ἀρχὴν τῷ λόγῳ τοῦ Πτολεμαῖος· ἔστι δὲ παρὰ τὸν ἴλιον, τὸ σημαῖνον τὸ δῶρον. καὶ γὰρ οἱ σύγγαμβροι μετέχουσι τῶν δώρων τοῦ νυμφίου |
| ι 127 | Ἵλη ἡ τάξις, παρὰ τὸ εἱλῶ τὸ συστρέφω· πολλὰ γὰρ εἰσὶν ὀνόματα |
| ι 128 | Ἴλις Ἴλιδος, ὄνομα πόλεως |
| ι 129 | Ἰλεὸς ὁ φωλεὸς, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι, τὰ διὰ τοῦ εἱλῶ παράγωγα |
| ι 130 | Ἱλασμὸς διαλλαγὴ, εὐμένεια. ἔστιν ἱλῶ, ἱλᾷς, ἱλᾷ. ὁ μέλλων ἱλάσω, ὁ παρακείμενος ἵλακα, ὁ παθητικὸς ἵλαμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἱλασμός. ἐκ τοῦ ἱλῶ γράφεται ἵλαος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε ἵλεως τὸ Ἀττικὸν. τὸ ἵλεως παρὰ τῇ κοινῇ διαλέκτῳ δασύνεται. καὶ εἰς τὸ ἐξίλασμαι |
| ι 131 | Ἰλαδὸν διὰ τοῦ ι. παρὰ γὰρ τὸ ἴλη, τὸ σημαῖνον τὴν ἄθροισιν γέγονεν, ὅπερ δέδεικται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ι 132 | Ἱλασσάμενος ἐξιλεωσάμενος, μετοχὴ παθητικὴ συζυγίας δευτέρας τῶν περισπωμένων. τὸ θέμα, ἱλῶ, ἱλᾶς ἱλᾶ. ὁ μέλλων ἱλάσω, ἐκ τούτου ἱλάσθητι καὶ ἱλασμὸς, καὶ ἐκ τούτου ἱλασσόμενοι, πλεονασμῷ τοῦ ς, διὰ τὸ μέτρον. ἐκ τοῦ ἱλῶ ἵλημι, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἱλάσθητι, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ι 133 | Ἱλάσσω τὸ ἱκετεύω, ἐξ οὗ καὶ, τὶς δ’ αὐτὸν ἱλάσσεται |
| ι 134 | Ἰλεὺς ὁ Αἴαντος πατήρ. ἐτυμολογεῖται ὑφ’ Ἡσιόδου τὸ, Ἰλέα τόν ρ’ ἐφίλησεν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων, καὶ οἱ τοῦτ’ ὀνόμῃν’ ὄνομ’ ἔμμεναι, οὕνεκα νύμφην εὑράμενος ἵλεων, ὄχθῃ ἐρατεινῇ φιλότητι, ἤματι τῷ ὅτι τεῖχος ἐϋδμήτοιο πόληος ὑψηλοῦ ποίησε Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων. ταῦτα παρατίθεται ἐν δέλτα Σιμωνίδης |
| ι 135 | Ἰλεὸς ἡ κατάδυσις, παρὰ τὸ ἀπολωλέναι ἐκεῖ τὸ φῶς |
| ι 136 | Ἵλεως ὁ εὐπαράκλητος, ἀπὸ τοῦ ἔλεος κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ι, καὶ τοῦ ο εἰς ω. ἐκ δὲ τοῦ ἵλεως γίνεται ἱλεῶ, ἱλεώσω, καὶ ἐξειλεωσάμην, ἐκ δὲ τοῦ ἱλεῶ γίνεται κατὰ συγκοπὴν ἱλῶ, ἱλᾶς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἵλαθι, καὶ ἱλασάμεθα, καὶ ἱλασσάμενοι. ἐκ δὲ τοῦ ἱλῶ, ἱλάσω, ἱλάσκω, ὥσπερ φῶ φάσκω, βῶ βάσκω |
| ι 137 | Ἰλιγγιᾷ ἀτονεῖ, σκοτοῦται, συστρέφεται, παρὰ τὸ ἰλιγγιῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἴλιγξ ἴλιγγος, τοῦτο παρὰ τὸ εἱλίσσω εἱλίξω, ἐξ οὗ καὶ ἕλιξ τὸ τῆς ἀμπέλου περί φραγμα. ὤφειλε γὰρ τὸ ἰλιγγιῶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι, ἀλλὰ διὰ τὸ μέτρον γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ι 138 | Ἴλιγξ κυρίως συστροφὴ ὕδατος |
| ι 139 | Ἴλιοι παρὰ τὸ Ἶλος ὄνομα κύριον, τὸ ι μακρόν. τὸ ι ἐπιφερομένου συμφώνου ἑνὸς ἁπλοῦ, ᾧ ὑποτάσσηται τὸ ι, ἢ τὸ υ φιλεῖ ἐκτείνεσθαι· χωρὶς τῶν ἀπὸ κλίσεως· ἐγράφη εἰς τὸ δίχρονον |
| ι 140 | Ἶλλος ὁ ὀφθαλμὸς καὶ νόσος, καὶ Ἶλος ὄνομα κύριον, ἀφ’ οὗ καὶ Ἴλος πόλις ὠνόμασται |
| ι 141 | Ἴλλω τὸ δεσμεύω, ἐξ οὗ καὶ ἰλλὰς ὁ δεσμός |
| ι 142 | Ἰλλάσσω τὸ δεσμεύω, ὡς τὸ, τὶς δ’ ἀστῶν ἰλάσσεις |
| ι 143 | Ἴλλοι οἱ ὀφθαλμοὶ, κυρίως δὲ αἱ κόραι τῶν ὀφθαλμῶν ἀπὸ τῆς εἱλήσεως, καὶ παρὰ τὸ εἰλῆσθαι τὰς κόρας τῶν ὀμμάτων |
| ι 144 | Ἰλὺς ὁ ῥύπος, παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, ὕλη, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἰλὺς ἰλύος, καὶ ἴλις ἴλιος, καὶ ἴλεως. ὤφειλε γράφεσθαι διὰ τοῦ η. ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἀμφιβαλλόμενα κατὰ τὴν πρώτην συλλαβὴν, ἔχοντα ἐν τῇ δευτέρᾳ συλλαβῇ τὸ ι ἢ τὸ υ, διὰ τοῦ ι ἔχει τὴν πρώτην. κλίνεται δὲ τριχῶς, ὕλη ὕλης, καὶ ἰλὺς ἰλύος, καὶ ἴλις ἴλιος καὶ ἴλεως, καθὼς εἴρηκα ἄνω |
| ι 145 | Ἱλάσκεσθαι τὸ θέμα ἱλῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, τὸ σημαῖνον τὸ ἐξιλεοῦμαι, καὶ ἐξευμενίζω, ὁ μέλλων ἱλάσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ ἱλάσκω, καὶ μετῆλθεν εἰς ἐνεστῶτα. καὶ ἱλάσκοντο τὸ παθητικὸν, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἱλάσκεσθαι |
| ι 146 | Ἰλὺς παρὰ τὸ ἴζω τὸ καθέζομαι, ἢ παρὰ τὸ ἱλῶ τὸ συστρέφω γίνεται ἰλύς· σημαίνει δὲ τὸν ῥύπον, ὅθεν καὶ ἰλύδοδας λέγουσιν τοὺς ὄφεις, παρὰ τὸ ἰλὺν ἐν τοῖς ποσὶν αἴρειν. ἢ παρὰ τὸ ὕλη ἰλύς. τὸ δὲ ὕλη παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ἐκεῖθεν γὰρ ἔχει καὶ τὸ υ μακρόν. καὶ εἰς τὸ ὕλη |
| ι 147 | Ἰλυσπῶντο εἷρπον, ἐκυλίοντο. ἰλυσπᾶσθαι δέ ἐστι τὸ παραπλησίως τοῖς σκώληξι, καὶ τοῖς ὄφεσιν ἰέναι, οἱονεὶ ἐν τῇ ἰλύϊ σπᾶσθαι, τουτ’ἔστιν ἐν τῇ γῇ κυλίεσθαι |
| ι 148 | Ἰλλούστριος ἔνδοξος, εὐγενὴς, ἔντιμος |
| ι 149 | Ἰλὺς πηὸς βορβορώδης, ῥύπος |
| ι 150 | Ἰλυσπώμενος ἕρπων, εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐν τῇ ἰλύϊ κατασπᾶσθαι |
| ι 151 | Ἰλὺς παρὰ τὸ ἰλύσσω, ἀποβολῇ τοῦ ω |
| ι 152 | Ἱμὰς ὁ λῶρος, μάστιξ, παρὰ τὸ ἐνίεσθαι ὅ ἐστιν ἐνδύεσθαι, ὡς ἀπὸ τοῦ ἐνίημι. δασύνεται· τὸ ι συνεσταλμένον ἐπιφερομένου ἑνὸς λ ἢ ἑνὸς μ δασύνεται, οἷον, ἵλαος, ἱλαρός |
| ι 153 | Ἰμαῖος εἴτε ἐπιμέλιος ὠδὴ, ἢ ὄνομα κύριον· τὸ μέντοι ἱμῶ μακρὸν ἔχον τὸ ι, ψιλοῦται. σημαίνει δὲ τὸ ἀντλῶ, ὅθεν τὸ ἀνομῶ, καὶ ἰμονία τὸ ἀντλητήριον. διάτι σεσημείωται τὸ ἱμὰς καὶ ἀνδριὰς; τὰ εἰς ας ὀνόματα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν μακρὸν ἔχοντα τὸ α, ἢ βαρύνεται, ἢ περισπᾶται. οἷον, βοναλλᾶς, ἔστι δὲ εἶδος πλακοῦντος, ἐξ οὗ καὶ βαλλαντοπῶλαι, καὶ πελεκᾶς. τὸ δὲ ἱμὰς καὶ ἀνδριὰς, ὡς διαλλάξαντα κατὰ τὸν χρόνον ἤγουν τοῦ ἀρκὰς, διήλλαξαν καὶ κατὰ τὴν κλίσιν. ἐπὶ μέντοι γενικῆς ἱμάντος. οἱ μέντοι Ἀττικοὶ τῷ χρόνῳ τῆς εὐθείας ἀκολουθοῦντες περισπῶσι τὰς γενικὰς, ἡ δὲ κοινὴ συνήθεια οὐ παρέλαβε τοῦτο, διὰ τὸν κανόνα, πάντα τὰ διὰ τοῦ ντ κλινόμενα. καὶ ἐπάνω θέσει μακρᾶς περισπωμένη οὐ τίθεται |
| ι 154 | Ἱμάτιον παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι, ἑμάτιον καὶ ἱμάτιον, ἐξ οὗ γίνεται ἱματίζω, ἱματίσω, ἱματισμὸς, ἐκ τούτου καὶ ἱματίδιον, ἀπὸ τοῦ ὀνάριον ὀψαρίδιον |
| ι 155 | Ἱμείρω σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ, ἀπὸ τοῦ ἵμερος, τοῦτο παρὰ τὸ ἵημι, ὃ σημαίνει τὸ προθυμοῦμαι, ἵετο γὰρ βασιλεύειν. ὁ γὰρ ποθῶν ἴεται τὸ ποθούμενον. ἢ ἀπὸ τοῦ ἳ, τρίτου προσώπου ἀντωνυμίας, οἷον, ἐγὼ, σὺ, ἵ. ἀπὸ οὖν τοῦ ἳ καὶ τοῦ μέρος γίνεται ἵμερος, οἷον, ἐκείνου μέρος τὸ ἐπιθυμούμενον· καὶ εἰς τὸ ἱμερτόν |
| ι 156 | Ἴμεν πορευόμεθα, εἶμι τὸ πορεύομαι, τὸ πληθυντικὸν ἴμεν, τὸ ἀπαρέμφατον ἶναι, διὰ τοῦ ι, ἵνα φυλάξῃ τὴν παραλήγουσαν τοῦ πρωτοτύπου, ἤτοι τοῦ πρώτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν, τοῦ ἰδίου ὁριστικοῦ τοῦ ἴμεν. Ἀττικῶς οὖν ἴμεναι, Ἰωνικῶς ἴμεν, ὡς καὶ τὸ ἔμμεναι ἔμεν. ἕρκος ἔμεν πολέμοιο. καὶ εἰς τὸ ἀπρόσιτον, καὶ εἶναι, καὶ εἶσι, καὶ ἰθμός |
| ι 157 | Ἵμερος ὁ πόθος, Δωρικῶς. τὰ γὰρ ἄνθη λέγεται ἵμερα, ἐπεὶ ἐν τῷ ἀέρι φύονται, ὅτε καὶ τὰ ἐρωτικὰ θερμότερά εἰσι. τούτου χάριν καὶ ὁ Ἀλημαῖος ζεφύρου καὶ ἴριδος τὸν ἔρωτα φασίν. ἵμερος δὲ ἀπὸ τοῦ ἴεσθαι καὶ ποθεῖν. Λύκιοι δὲ ἐαρινοὺς θεοὺς, Ἀφροδίτην καὶ Ἔρωτα καὶ τὰς ἄλλας Νύμφας καλοῦσι |
| ι 158 | Ἵμερος παρὰ τὸ ἵκεσθαι, τὸ σημαῖνον τὸ προθυμεῖσθαι, καὶ γὰρ ὁ ἐπιθυμῶν προθυμεῖται. ὅπερ διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ ὡς ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὅπερ, ὡς δειχθήσεται, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, ἐξ οὗ γίνεται καὶ τὸ ἱμείρω τὸ ἐπιθυμῶ διὰ τοῦ ι. κατὰ τὴν ἄρχουσαν γραφόμενον. ἰστέον δὲ ὅτι λέγει ὁ Τρύφων, ὅτι ἡμάρτηται τὸ ἵμερος καὶ ἵλαος καὶ ἱμονία, ὅτι μακρὸν ἔχοντα τὸ ι δασύνεσθαι. καὶ γὰρ πᾶν ὄνομα ἀπὸ μακρᾶς ἀρχόμενον ψιλοῦσθαι θέλει· Ἴνω, Ἰαπετὸς, ἰχώρ· πλὴν τούτων· ταῦτα γὰρ δασύνεται. οὐ καλῶς δὲ λέγει. καὶ γὰρ τὸ ἱμάτιον ἐκτείνει τὸ ι, καὶ ὅμως δασύνεται |
| ι 159 | Ἱμερτὸν τὸ ἐπιθυμητὸν, παρὰ τὸ ἱμείρω ἱμερῶ, ἵμερκα, ἵμερμαι, ἱμερτὸς καὶ ἱμερτὸν τὸ οὐδέτερον. τὸ δὲ ἱμείρω παρὰ τὸ ἵμερος, τοῦτο παρὰ τὸ ἴημι τὸ πορεύομαι, τὸ γὰρ ἵμερον παντὶ πορεύεται |
| ι 160 | Ἱμῶ τὸ ἀντλῶ καὶ ἀναπέμπω, ἐκ τοῦ ἱμὰς ἱμάντος, ὃ συστέλλει τὸ ι. ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, ῥῆξεν ἱμάντα βοὸς ἰφικταμένοιο. καὶ τὸ ἀνιμῶμαι δὲ διὰ τοῦ ι γράφεται. παρὰ γὰρ τὸ ἱμὰς ἱμάντος γέγονεν ἱμᾶς, καὶ ἀνιμῶ τὸ ἀνασπῶ |
| ι 161 | Ἱμονία ἐκ τοῦ ἱμὰς, ὃ σημαίνει τὸν λῶρον. σημαίνει δὲ σχοινίον ἀντλήματος. ἢ ἱμονία τὸ δέρμα εἰς ο ἀντλοῦμεν τὸ ὕδωρ, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἱμὰς ἱμάντος, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀνιμῶμαι διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ι 162 | Ἲν εἰς τὸ ἀκτίς |
| ι 163 | Ἶνα σημαίνει δ. τὴν δύναμιν ἶν’ ἀπόλεθρον ἔχοντες. τὸ ὅπως ἵνα γνωῶσι καὶ οἵδε. τὸ νεῦρον, ἵνα τάμῃς πᾶσαν διὰ πρό. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὅπου, ἵνα γάρ σφιν ἐπέφραδον ἠγερέεσθαι. ἔστι δὲ καὶ ἐπίῤῥημα τοπικόν· καὶ εἰς τὸ κινῶ |
| ι 164 | Ἴνα κρατοῦντος γίνεται ἐκ τοῦ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν τῶν νευρῶν δύναμιν. καὶ οὐχ ὡς τινὲς νομίζουσι σύνδεσμον, ἔνθεν καὶ ψιλοῦται, ὁ γὰρ ἵνα σύνδεσμος δασύνεται |
| ι 165 | Ἲν διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ δικατάληκτόν ἐστιν, ἲς γὰρ καὶ ἲν, οἷον ῥὶν καὶ ῥὶς, Σαλαμὶν Σαλαμὶς, Ἐλευσὶν Ἐλευσὶς, ἀκτὶν ἀκτὶς, οὕτως οὖν ἲν ἲς. ἰστέον ὅτι τὸ ἲς, οὐ τὴν δύναμιν σημαίνει μόνον, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, ἱερὴ ἲς Τηλεμάχοιο, ἀλλὰ καὶ ὄνομα ποταμοῦ, ὡς φησὶν Ἡρόδοτος, καὶ Θύλαξ ὁ ἱστορικός |
| ι 166 | Ἰνὼ διὰ τοῦ ι. παρὰ τὸ ἲς ἰνός. ἢ παρὰ τὸ δύνειν γέγονε δύνω κατ’ καὶ ἀποβολὴν τοῦ δ ὔνω, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι Ἰνὼ, ὥσπερ δύφρος δίφρος· καὶ γὰρ εἰς θάλασσαν ἔδυσεν ἡ Ἰνώ |
| ι 167 | Ἰνίον διὰ τοῦ ι γράφεται. ἰστέον δὲ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σφὴξ, σφηκὸς γίνεται σφήκιον, σημαίνει δὲ τὴν μικρὰν σφῆκα, οὕτω παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς ἰνίον, σημαίνει δὲ τὸ πλατὺ νεῦρον |
| ι 168 | Ἴναχος ὄνομα ποταμοῦ, παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς καὶ τὸ χέεσθαι γίνεται, οἱονεὶ ὁ μετὰ δυνάμεως φερόμενος καὶ χεόμενος |
| ι 169 | Ἴνδαλμα ὁμοίωμα, ἐκ τοῦ ἰνδάλλω ὅπερ ἐκ τοῦ εἴδω τὸ ὁμοιῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἰνδάλλω. γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα· διάτι; ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἐν τοῖς παραγώγοις εἰώθασι πολλάκις τὴν φύσει μακρὰν εἰς θέσιν μεταβαλεῖν, ὡς πένης πενιχρὸς, λήβω λαμβάνω, ἥδω ἁνδάνω, δήκω δαγκάνω, οὕτω καὶ εἴδω ἰνδάλλω τὸ ὁμοιῶ, ἐξ οὗ καὶ ἴνδαλμα |
| ι 170 | Ἴνες τὰ νεῦρα, παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω, ὄνομα ἲς, ὡς θέω θὶς, καὶ ῥήσω ῥηγμὶς, αἱ δὲ ἶνες παρὰ τὸ εἶναι καὶ συνεστάναι παρέχουσαι τῷ σώματι δύναμιν |
| ι 171 | Ἴνις σημαίνει τὸν νεὸν υἱόν. ἢ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς γέγονε, δύναμις γὰρ τῶν πατέρων οἱ υἱοὶ, ἢ παρὰ τὸ ἰαίνειν γέγονε, τὰ γὰρ τέκνα τοὺς πατέρας εὐφραίνουσιν· ἢ παρὰ τὸ ἰνοῦν τὸ σημαῖνον τὸ θηλάζειν, καὶ γὰρ τοῖς πατράσι τὸ θηλάζειν παρέπεται |
| ι 172 | Ἰνίον τὸ πλατὺ νεῦρον, ἀπὸ τοῦ διήκειν ἀπὸ τῆς τοῦ ἐγκεφάλου βάσεως τὰ πλατέα νεῦρα, ἃ δὴ τὴν ἰσχὺν ἡμῖν ἔχειν δοκεῖ |
| ι 173 | Ἰνωπὸς ὄνομα ποταμοῦ, παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, καὶ τὸ ὂψ ὀπὸς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, τροπῇ τοῦ ο εἰς ω |
| ι 174 | Ἴξαλος πηδητικὸς, παρὰ τὸν ἵξω μέλλοντα |
| ι 175 | Ἰξὺς ἡ ὀσφῦς, οἱονεὶ ἄξις τὶς οὖσα, ἣν οὐχ οἷον τε ξύσαι τῇ χειρὶ, ἣν ἀλλαχῶς λέγουσιν ἄκνηστιν, μεγάνωτον τὸν τόπον λέγων |
| ι 176 | Ἰξίων ὄνομα κύριον· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἄγω ἄξω ἄξιος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἵκω ἵξω γίνεται ἴξιος· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἔχις ἔχιος γίνεται ἐχίων, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἴξις ἴξιος γίνεται Ἰξίων |
| ι 177 | Ἰξὸς παρὰ τὸ ἄξος εἶναι, κατέχει γὰρ τὰ ὄρνεα. ἢ παρὰ τὸ ἄγειν τὰ ὄρνεα εἰς ἑαυτὸν, ἢ παρὰ τὸ ἵκω, ἵξω, ἰξός |
| ι 178 | Ἰοδόκος ἡ ἰοῦς δεχομένη, τουτ’ἔστι τὰ βέλη |
| ι 179 | Ἰόμοροι τοξόται, πολέμιοι, παρὰ τὸ μόραν, ὃ σημαίνει τὴν εἱμαρμένην, ἢ παρὰ τὸ ἐν τοῖς ἰοῖς μεμοραμένοι, ὡς τό· τρίγληνα μορόεντα. καὶ εἰς τὸ ῥόεντα |
| ι 180 | Ἴονθος ἡ ἔκφυσις τῶν τριχῶν. ἡ δὲ ὀνομασία ἀπὸ τοῦ ἄνω ἰέναι τὴν τρίχα, ὡς ἄνθος βλάσθησαν |
| ι 181 | Ἰνδικτικὸν καλεῖται Ῥωμαϊστὶ θέσπισμα ἢ μήνυμα. μηνύει γὰρ ἡ ἀρχὴ τοῦ μηνὸς τὴν τοῦ χρόνου περίοδον, ἢ τοῦ μηνός |
| ι 182 | Ἴνδικτος ἡ κατὰ δέκα πέντε ἐνιαυτῶν ἀρχομένη |
| ι 183 | Ἰξίον ἡ βοτάνη, ἤτοι ὁ κίσσος, παρὰ τὸ ἐξικνεῖσθαι |
| ι 184 | Ἰξὸς παρὰ τὸ ἄξειν τὰ ὄρνεα, ἢ ἐκ τοῦ ἵκω, ἵξω, ἰξὸς, ὁ φθάνων μέχρι τῶν ὀρνέων |
| ι 185 | Ἱόντα πορευόμενον, ἐρχόμενον, μετοχὴ ἀορίστου δευτέρου. σεσημείωται τρία βαρυνόμενα ἐπὶ τοῦ ἐνεστῶτος, καὶ ὀξυνόμενα ἐπὶ τῆς μετοχῆς. ἕκων ἑκὼν, ἕω ἑὼν, καὶ ἴω ἰών. καί ἐστι κανὼν ὁ λέγων, πᾶσα μετοχὴ τὸν ἴδιον τόνον φυλάττει τοῦ ἰδίου ὁριστικοῦ, πλὴν τοῦ ἕκω ἑκὼν, ἕω ἑὼν, ἴω ἰών. καὶ οἱ μὲν λέγουσιν αὐτὸ β ἀόριστον, οἱ δὲ ἐνεστῶτα καὶ παρατατικόν |
| ι 186 | Ἰὸν παραγενόμενον. ὅρᾳ δὲ μὴ τὸν τοῦ ὄφεως ὧδε ἐπιλάβῃς ἰόν· ἀλλὰ τὸ ἐν τῷ κανόνι τῆς πεντηκοστῆς εἰρημένον αὐτοδεσπότως ἰὸν, τουτ’ἔστι τὸ ἅγιον πνεῦμα, ἵνα ᾖ μετοχή |
| ι 187 | Ἰόπη δι’ ἑνὸς π καὶ διὰ τοῦ ι. ἔστι δὲ πόλις Παλαιστίνης· συστέλλεται δὲ τὸ ι. εἴρηται δὲ Αἰθιόπη τις οὖσα, κατεῖχον γὰρ αὐτὴν Αἰθίοπες |
| ι 188 | Ἰορδάνης ποταμός ἐστιν, ἐκ δύο πηγῶν συνάπτει. λέγεται ἡ μία Ἰὸρ, ἡ δὲ ἑτέρα Δάνης, εἶτα Ἰορδὰν συνετέθη γὰρ, καὶ κατὰ συνήθειαν ἐγένετο Ἰορδάνης |
| ι 189 | Ἰορδάνης Ἰορδάνου, παρὰ τὸ Ἰὸρ καὶ τὸ Δάνης, ὄνομα ποταμῶν, δύο γάρ εἰσι ποταμοὶ ἐνταῦθα μεμιγμένοι |
| ι 190 | Ἴος ὁ μόνος, πλεονασμῷ τοῦ ο οἶος, ἔνθα καὶ παρατατικός. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς. τὸ ι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιος δισύλλαβα διαφόρως τονούμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, βίος βιὸς, χίος, θρίος, μνίος ὁ ἁπαλὸς παρὰ Εὐφορίωνι |
| ι 191 | Ἰὸν ῥόδον ἢ ἄνθος |
| ι 192 | Ἰὸς σημαίνει τὸ βέλος, παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω, τὸ πρὸς βλάβην ἐκπεμπόμενον· ἢ παρὰ τὸ ἰὸν τοῦ ὄφεως· καὶ γὰρ ἔχριον τὰ βέλη ἀπὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ ὄφεως, ἵνα τιτρωσκόμενός τις εὐθέως ἀναιρεθῇ. ἢ παρὰ τὸ ἰέναι γέγονε, καὶ γὰρ τοὺς τιτρωσκομένους ποιεῖ πορεύεσθαι εἰς τὸν ᾅδην. τὸ δὲ ἰέναι διὰ τοῦτο, ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἵημι, καὶ γὰρ λίαν πορεύεται τὸ βέλος, τὸ δὲ ἰέναι παρὰ τὸ ἵημι ἔστιν |
| ι 193 | Ἰοχέαιρα παρὰ τὸ χαίρειν ἐπὶ τὸν ἰόν. ἢ παρὰ τὸ τῇ ἰῷ χαίρειν |
| ι 194 | Ἰὸς τὸ φάρμακον, οἱ γὰρ ἀρχαῖοι ἐπὶ τοῖς ἰοῖς αὐτῶν φάρμακα ἔβαλλον. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἵημι, τὸ πέμπω, ἰὸς, τὸ πεμπόμενον βέλος |
| ι 195 | Ἰὸς παρὰ τὸ βλαπτικὸν εἶναι, ὥσπερ γὰρ ἰὸς τοῦ σιδήρου, οὕτω καὶ οὗτος τοῦ σώματος. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω. ἢ παρὰ τὸν ἰὸν, δηλοῦντα τὸ φάρμακον τοῦ ὄφεως. καὶ γὰρ ἔχριον αὐτὰ ἀπὸ τοῦ ἰοῦ τοῦ ὄφεως |
| ι 196 | Ἰδουμαῖοι διαφέρουσιν. Ἰουδαῖοι γάρ εἰσιν οἱ ἐξ ἀρχῆς φυσικοί. Ἰδουμαῖοι δὲ, τὸ μὲν ἀρχῆθεν οὐκ Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ Φοίνικες καὶ Σύροι. κρατηθέντες δὲ ὑπ’ αὐτῶν καὶ ἀναγκασθέντες περιτέμνεσθαι καὶ συντελεῖν εἰς τὸ ἔθνος, καὶ τὰ αὐτὰ νόμιμα ἡγεῖσθαι, ἐκλήθησαν Ἰδουμαῖοι. ἢ ἐξ Ἰούδα τετάρτου παιδὸς Ἰσραὴλ ἐκλήθησαν. οὗτοι δὲ ἐκ γένους εἰσὶν Ἀβραὰμ, Ἰδουμαῖοι δὲ, ἐκ τοῦ Ἠσαῦ ἀδελφοῦ Ἰακὼβ, παιδὸς Ἰσαὰκ, υἱοῦ Ἀβραὰμ, ἀπόγονοι πεφυκότες ἐξ Ἐδώμ |
| ι 197 | Ἰούδας ἀπὸ τοῦ οὔδας, ὃ σημαίνει τὸ ἔδαφος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Ἰούδας· ἢ ἀπὸ Ἰούδα φιλάρχου. Ἰούδας Ἰούδα, ὁ κανὼν, τὰ εἰς δας λήγοντα ὀνόματα ἀρσενικὰ, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀποβολῇ τοῦ ς, ποιεῖ τὴν γενικὴν, οἷον, Ἰούδας Ἰούδα, πλακίδας πλακίδα, γεννάδας γεννάδα |
| ι 198 | Ἰούλιος ὁ πέπειρος, δὴ τότε μὴ λιπέσθαι τὶ τῶν καρπῶν τῶν γηΐνων, ἀπὸ Ἰούλου τοῦ Αἰνείου τῆς Ἀφροδίτης |
| ι 199 | Ἰούνιος ὁ νεάζων, ἢ νεὸς, ἢ ἀπὸ τοῦ χωρισμοῦ τῶν τε νέων καὶ μειζόνων, μαΐορες γὰρ οἱ μείζονες λέγονται κατὰ Ῥωμαίους· ἰουνίορες δὲ οἱ νέοι. καὶ ἐκ τούτου λέγεται ἰούνιος, ἵνα ἐν τῷ πολέμῳ, οἱ μὲν μείζονες ταῖς βούλαις, οἱ δὲ νέοι τοῖς ὅπλοις τὴν ἑαυτῶν διαφυλάττουσι διακράτησιν |
| ι 200 | Ἴουλοι παρὰ τὸ αἰολῶς κινεῖσθαι, ἢ παρὰ τὸ ἴουλον τὸ ζῶον, ἢ παρὰ τὸ ἵεσθαι λίαν ἤγουν φέρεσθαι ἰούλους τὰς κατὰ τῶν γενύων πρώτας τρίχας ἰούλους λέγομεν, διὰ τὸ τοὺς ἤδη καὶ ἀπάρτι τούτους ἔχοντας, ἄρχεσθαι ἰέναι ἐπὶ τὸν ἴουλον |
| ι 201 | Ἰοχέαιρα ἡ τοξότις, παρὰ τὸ χέειν τοὺς ἰοὺς, τοξότις γάρ ἐστι οἱονεὶ ἐν τοῖς ἰοῖς χαίρουσα. ἢ ἡ τὸν ἰὸν χέουσα |
| ι 202 | Ἴπος ἡ παγὶς τῶν μυιῶν καὶ τὸ πραιτώριον. διὰ τοῦ ι γράφεται, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἴπτω γέγονε τὸ σημαῖνον τὸ βλάπτω. καὶ γὰρ τοῦτο τὸ εἶδος φθαρτικόν ἐστι τῶν μυιῶν. τὸ δὲ ἴπτω διὰ τοῦ ἰῶτα. ἐπειδὴ τὰ εἰς πτω λήγοντα ῥήματα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον. ἰστέον δὲ ὅτι ἀπὸ τοῦ ἴπτω γέγονε τὸ ἰψάμην, ἴψω, ἴψατο, ἐξ οὗ καὶ τὸ, μέγα δ’ ἴψατο λαὸν Ἀχαιῶν. ἢ παρὰ τὸ ἴπτω τὸ φθείρω, ἴπος. φθαρτικὸν δέ ἐστιν ἐργαλεῖον, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἰάπτω. καὶ εἰς τὸ ἱππόβοτον |
| ι 203 | Ἱππόβοτος ἱππότροφος. διάτι ἀναβίβασε τὸν τόνον; γίνεται ἐκ τοῦ βῶ βώσω βωτὸς καὶ ἱππόβωτος. τὰ εἰς ος ὀξύτονα δισύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται. οἷον φατὸς ἀρηΐφατος, αἳ ῥά τε φῶτας ἀρηϊφάτους κατέδουσι. βατὸς ἄβατος, ἔνθα μάλιστ’ ἄβατός ἐστι πόλις. χωρὶς εἰ μὴ παρασύνθετα ὦσι· οἷον μετρῶ μετρήσω μετρητὸς, διαμετρητῷ ἐνὶ χώρῳ· τὸ δὲ ἵππος παρὰ τὸ ἴεσθαι τοῖς ποσί. γράφεται δὲ διὰ δύο ππ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἴπος, ὃ σημαίνει τὴν τῶν μυιῶν παγίδα. δασύνεται. τὸ ἰῶτα πρὸ τῶν δύο συμφώνων τῶν αὐτῶν ψιλοῦται, οἷον, ἴλλος ὁ ὀφθαλμὸς, ἰλλὰς σημαίνει δὲ τὸν δεσμόν. σεσημείωται τὸ ἵππος ἐκ τῆς συναλοιφῆς, ἐπέβης’ ἐφ’ ἵππους |
| ι 204 | Ἱπποδάμοιο ἵππους δαμάζοντας. διάτι προπαροξύνεται; αἱ διὰ τοῦ οιο Θετταλικαὶ γενικαὶ, εἰ μὲν ἀπὸ περισπωμένων γενικῶν ὦσι, προπερισπῶνται, οἷον, καλοῦ καλοῖο, εἰ δὲ ἀπὸ βαρυτόνων προπαροξύνεται. οἷον, Ἀλέξανδρος, Ἀλεξάνδροιο, ἄχραντος, ἀχράντοιο |
| ι 205 | Ἱπποκορυσταὶ ὄνομα σύνθετον ἐκ τοῦ ἵππος καὶ τοῦ κορυστής· τὸ δὲ κορυστὴς ἐκ τοῦ κορύσσω· τοῦτο ἀπὸ τοῦ κορυθή. ἔστι δὲ ἐπικαμπὲς ῥόπαλον. γίνεται οὖν μετὰ τοῦ ἵππος ἱπποκορυστής. καὶ διάτι οὐκ ἀναβίβασε τὸν τόνον; ἐπειδὴ τὰ εἰς της ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἐν τῇ συνθέσει τοῦ ἁπλοῦ φυλάττουσι τὸν τόνον. οἷον, λῃστὴς ἀρχιλῃστὴς, μισοδανειστὴς, ἐρανιστὴς, ἀρχιερανιστής. χωρὶς τοῦ κριτὴς καὶ ἀληθὴς, καὶ δικαιοκρίτης, φιλαλήθης, ὁ κανὼν, τὰ εἰς της ἀρσενικὰ μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ τὸ κρατῶ |
| ι 206 | Ἵππος παρὰ τὸ ἴεσθαι ἢ πέτεσθαι τοῖς ποσί |
| ι 207 | Ἱππότα ἱππικὸς, ἡ εὐθεῖα ἱππότης· κατὰ μεταπλασμὸν ἱππότα |
| ι 208 | Ἵππουριν ἐκ τοῦ ἵππος καὶ τοῦ οὖρα, ἐξ ἱππείας οὐρᾶς. ἡ εὐθεῖα ἵππουρις. διάτι προπαροξύνεται; τὰ εἰς ρις λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ υ ψιλοῦ παραληγομένῃ, ἅπαντα ὀξύνονται. οἷον, μολυρὶς, σημαίνει δὲ τὴν σιτοφαγὸν ἀκρίδα, κινοσουρὶς. σεσημείωται τρία τὸ λάμπαρις σημαίνει δὲ τὴν ἀλώπεκα καὶ τὸ τοίμουρις, σημαίνει δὲ ὄνομα πόλεως, κλίνεται δὲ ἱππούριδος |
| ι 209 | Ἵππουρις ἐξ ἱππείων τριχῶν ἔχουσα τὸν λόφον, ἤγουν τὸ προνεῦον τῆς περικεφαλαίας· ἀνάστημα κόσμου ἕνεκα |
| ι 210 | Ἰπῶ σημαίνει τὸ θλίβω, γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἴπος |
| ι 211 | Ἴρις τὸ τόξον ἢ τῶν θεῶν ἄγγελος, ἢ ἡ τὸν θεὸν ἀγγέλλουσα· ἢ ἀπὸ τοῦ εἴρειν ὃ σημαίνει τὸ λέγειν καὶ προλέγειν. ἢ παρὰ τὸ ῥεῖν καὶ κινεῖν τὸν ὄμβρον |
| ι 212 | Ἴρις σημαίνει τὸν ἄγγελον· καὶ τὸ τόξον τὸ ἐν τῷ ἀέρι γινόμενον, καὶ ποταμὸν ὡς παρὰ Ἀπολλωνίῳ. καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι. ἐπειδὴ τὰ εἰς ρις θηλυκὰ ῥηματικὰ δισύλλαβα, ἑνὶ φωνήεντι θέλουσι παραλήγεσθαι. οἷον χαίρω χάρις, εἴρω ἴρις. ὁμοίως καὶ ἔρις ἔριδος. ἔρις δὲ κυρίως ἡ μάχη, ἡ διὰ λόγων γινομένη λέγεται |
| ι 213 | Ἱρὴ ἱερὰ, μεγάλη, τίμια |
| ι 214 | Ἱρὸς σημαίνει τὸν ἱερὸν, ἀπὸ τοῦ εἴρω τὸ λέγω. ἢ παρὰ τὸ ἱερὸν ἱρὸς, κατὰ κράσιν τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρόν |
| ι 215 | Ἲς σημαίνει τὸ νεῦρον. γίνεται παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω, ὁ μέλλων ἔσω. ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν ἲς, ὡς θήσω θὶς, καὶ ῥήσω ῥηγμίς· καὶ εἰς τὸ ἀΐδι, καὶ βία, καὶ ἐκτινάξας, καὶ ἶφι, καὶ κινῶ καὶ μαστίζειν, καὶ σινά |
| ι 216 | Ἴσαν σημαίνει τὸ ἐπορεύοντο. ἔστι δὲ εἶμι τὸ πορεύομαι· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ εἶμι βαρύτονον, καὶ τὸ μὲν πληθυντικὸν διὰ τοῦ ι γράφεται, ὡς ἀπὸ τοῦ ἴω διὰ τοῦ ἰῶτα. καὶ ὁ παρατατικὸς ἦν, τὸ πληθυντικὸν ἴμεν διὰ τοῦ ἰῶτα. ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ παρατατικοῦ τῶν εἰς μι, καὶ ἡ παραλήγουσα συστέλλεται διὰ τὴν προς. τὸ τρίτον ἴσαν |
| ι 217 | Ἴσθι σημαίνει τὸ γίνωσκε, παρὰ τὸ ἴσημι τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων ἴσω, τὸ πληθυντικὸν τοῦ ἐνεστῶτος ἴσαμεν, καὶ ἐν συγκοπῇ ἴσμεν, τὸ δεύτερον ἴσατε καὶ ἐν συγκοπῇ ἴσθε, τὸ τρίτον ἴσασι |
| ι 218 | Ἴσθι σημαίνει τὸ γίνωσκε, παρὰ τὸ ἴσημι τὸ γινώσκω, τὸ προστακτικὸν ἴσθαι, καὶ ἐν συγκοπῇ ἴσθι, τὸ τρίτον ἴσατω καὶ συγκοπῇ ἴστω. ἴστω νῦν τόδε γαῖα |
| ι 219 | Ἴσθι σημαίνει τὸ ἴσω τὸ γινώσκω, παρὰ τὸ ἴσημι, ὁ μέλλων ἴσω. τὸ πληθυντικὸν ἴσαμεν, ἡ μετοχὴ ἴσας, ἴσαντος, καὶ τὸ προστακτικὸν ἴσαθι, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴσθι |
| ι 220 | Ἴσθμια ἑορτὴ Ἑλλήνων. λέγονται δὲ καὶ τὰ περιτραχήλια, καὶ τὰ στενὰ τοῦ τραχήλου, παρὰ τὸ εἰσιέναι δι’ αὐτῶν τὴν βρῶσιν |
| ι 221 | Ἴσθμια σημαίνει τρία, τὴν ἑορτὴν, τὰ περὶ τὸν τράχηλον κόσμια, καὶ αὐτὸν τὸν τράχηλον |
| ι 222 | Ἴσθμιον ὁ περιτραχήλιος κόσμος, ὡς τῷ ἰσθμῷ περιτιθέμενος, παρὰ τὸ ἰσθμῶ, ἴσθμιον. ἰσθμὸς δὲ ὁ τράχηλος παρὰ τὸ εἰσιέναι δι’ αὐτοῦ τὰ ποτὰ καὶ τὰ βρώματα, ὅθεν καὶ παρίσθμια |
| π 7 | πορθμὸς διαφέρει, ἰσθμὸς μὲν γάρ ἐστι γῆς στενῆς δίοδος, ἑκατέρωθεν θαλάσσῃ περιεχόμενος. πορθμὸς δὲ στενὸς θαλάσσης πόρος ἑκατέρωθεν ὑπὸ γῆς περιεχόμενος |
| ι 223 | Ἰσημοιρία ἐκ τοῦ ἶσος καὶ τοῦ μοῖρα |
| ι 224 | Ἶσις παρὰ τὸ ἶσον, ἡ αὐτὴ γάρ ἐστι τῇ γῇ, ἤ ἐστι σφαιροειδής |
| ι 225 | Ἰσοπάλη ἶσα ἐν κλήρῳ, πάλος δὲ ὁ κλῆρος |
| ι 226 | Ἰσοσθενὲς ἐκ τοῦ ἶσος καὶ τοῦ σθένος γίνεται ἰσοσθενές. τοῦτο ἐκ τοῦ ἰσοσθενὴς ἀρσενικοῦ |
| ι 227 | Ἶσις ὄνομα δαίμονος, διὰ τοῦ ι γράφεται. τιμᾶται οὖν παρὰ τοῖς Αἰγυπτίοις. οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι αὕτη ἔστι τῇ γῇ, ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἶσον ἔστι· καὶ ἡ γῆ σφαιροει δὴς γάρ ἐστιν. ἕτεροι δὲ λέγουσιν, ὅτι αὔτη ἐστιν ἡ Ἰώ· καὶ διὰ τοῦτο διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἴεσθαί ἐστι· πολλὰ γὰρ ἐπλανήθη ἡ Ἰὼ, μεταβληθεῖσα εἰς βοῦν |
| ι 228 | Ἰσίδωρος παρὰ τὸ ἶσος καὶ τὸ δῶρον, τὸ τῆς Ἴσιδος δῶρον |
| ι 229 | Ἶσος διὰ τοῦ ι. εὑρίσκεται συνεσταλμένη ἡ ἄρχουσα. καὶ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι παρὰ τῷ ποιητῇ ἀεὶ ἐκτείνεται· οἷον, ἶσος Ἐνυαλίῳ κορυθάϊκι πτολεμιστῇ, καὶ πάλιν, ἶσος Ἄρηϊ. παρὰ δὲ τοῖς ἄλλοις ἐποποιοῖς εὑρίσκεται συνεσταλμένον τὸ ι, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ. ἤλασε Κιμμερίῳ ψαμάθῳ ἶσον. παρὰ δὲ τραγικοῖς ἐν συστολῇ τοῦ ι, οἷον, παρὰ κρηπίδος, πολεμίοισιν ἀρτήθεις. ἰστέον δὲ ὅτι παρὰ τοῖς κωμικοῖς σπανίως εὑρίσκεται ἐκτεινόμενον τὸ ἰῶτα |
| ι 230 | Ἶσος γέγονε παρὰ τὸ εἴδω τὸ ὁμοιῶ, ὁ μέλλων εἴσω, ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ὄνομα, συστολῇ τοῦ ε, ἶσος |
| ι 231 | Ἰσόῤῥοπον πόθεν ποιεῖς; παρὰ τὸ ἶσον καὶ τὸ ῥέπω τὸ ὁρμῶ, γίνεται ἰσόρεπον, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ἰσόῤῥοπον |
| ι 232 | Ἰσοβαρὲς ἀκλινές. γίνεται παρὰ τὸ ῥέπω. ἶσος, ὁ ὅμοιος, τὸ ι κατὰ μὲν τὸν ποιητὴν μακρόν. κατὰ δὲ τοὺς πεζολόγους βραχυκατάληκτον· κατὰ ἰαμβικοὺς ἐπαμφοτερίζει. ἴσως δὲ ὁ ποιητὴς Δωρικῶς ἐκτείνει τὰ δίχρονα, ὡς τὸ ὕδωρ καὶ ἰλύς. κεῖσθαι ὑπ’ ἰλύος· καὶ Ἀρες Ἄρες |
| ι 233 | Ἰσόψυχος ἐκ τοῦ ἲς καὶ τοῦ ψυχή |
| ι 234 | Ἰσραὴλ ἔστιν ἲς ἰνὸς, καὶ σημαίνει τὴν δύναμιν, καὶ ὁρῶ τὸ βλέπω, καὶ ἢλ λέγεται παρ’ Ἑβραίοις ὁ θεός. Ἰσραὴλ δὲ ὁ μετὰ δυνάμεως βλέπων τὸν θεόν. Ἰσραὴλ δὲ ὁρῶν τὸν θεὸν, ἢ ἀνὴρ ὁρῶν θεόν |
| ι 235 | Ἶσος παρὰ τὸ ἴημι τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων ἴσω καὶ ἐξ αὐτοῦ ἶσος, ὁ τοὺς λοιποὺς ἀκολουθῶν. ἢ ἶσος διὰ τοῦ ἰῶτα, ὤφειλε διὰ διφθόγγου, παρὰ γὰρ τὸ εἴδω, τὸ σημαῖνον τὸ ὁμοιῶ, ὁ ὅμοιος ἑτέρῳ τινὶ· πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα |
| ι 236 | Ἴστε ἐπίστασθε, γινώσκετε, οἴδατε, ἐκ τοῦ ἴσατε καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴστε |
| ι 237 | Ἵστη ἔστι ῥῆμα ἵστημι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἵστην, ἵστης, ἵστη. καὶ ὤφειλε δὲ τὸ προστακτικὸν ἵσταθι, ὡς ἐκ τῆς μετοχῆς του πρώτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν, ἀλλ’ οἱ Αἰολεῖς μιμοῦνται τὰ εἰς ω, καὶ ποιοῦσιν ἐξ αὐτοῦ ἢ ἐκ τοῦ παρωχημένου, ἢ ἀπὸ τοῦ ἱστῶ, τὸ προστακτικὸν ἵστα καὶ ἵστη, ἱστὰς καὶ ἵστησι τρίτου προσώπου |
| ι 238 | Ἰστέον δὲ γνωστέον, τοῦτο εἰς ἀρχὴν λόγου λέγεται |
| ι 239 | Ἱστία τὰ ἅρμενα, παρὰ τὸ ἵζω ῥῆμα, οὗ ὁ μέλλων ἵσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν ἱστὸς, καὶ ἱστία, καὶ ἱστίον |
| ι 240 | Ἱστὸς τὸ κατάρτιον τῆς νεὼς, καὶ ἱστὸς τὸ ἱστάριον |
| ι 241 | Ἱστοριογράφος συγγραφεὺς καὶ ζωγράφος διαφέρει. καὶ ἀμφότεροι πεζῷ χρῶνται λόγῳ. ἱστοριογράφος μὲν γάρ ἐστι, ὁ τὰ πρὸ αὐτοῦ συγγραφόμενος, ὡς Ἡρόδοτος. συγγραφεὺς δὲ, ὁ τὰ ἀφ’ ἑαυτοῦ, ὡς Θουκυδίδης. ζωγράφος δὲ ὁ ζώων εἰκόνας γράφων |
| ι 242 | Ἰσχάδες παρὰ τὸ ἴσχω τὸ ξηραίνω ἰσχνῶ, ἰσχνάδες καὶ ἰσχάδες |
| ι 243 | Ἰσχανόων σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φῶ φαίνω καὶ παμφαίνω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἴσχω ἰσχάνω· καὶ ἰσχανόων |
| ι 244 | Ἰσχάνω σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ. καὶ γὰρ τὸ ε πολλάκις ἐν τοῖς ῥήμασιν, ἐπιφερομένων δύο συμφώνων τρέπεται εἰς ἰῶτα. ὡς τὸ τέκω τίκτω, οὕτω καὶ ἔχω ἴσχω. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φῶ γίνεται φαίνω καὶ παμφαίνω, καὶ ἐκεῖθεν ὁ μέλλων παμφανῶ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἴσχω γίνεται ἰσχάνω καὶ ἐκεῖθεν ὁ μέλλων ἰσχανῶ. ἀποβληθέντος τοῦ ς καὶ ἐκταθέντος τοῦ ἰῶτα ἰσχάνω. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ εἴρω, ὁ μέλλων γίνεται ἐρῶ, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα, ἐξ οὗ καὶ ἐρῶ ὁ ἐνεστὼς, καὶ εἴρηκα παρακείμενος, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἰσχανῶ ὁ μέλλων, ἅμα τῇ ἀποβολῇ τοῦ ς μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα |
| ι 245 | Ἰσχίον τὸ ὄπισθεν μέρος τὸ ὑπὸ τὴν ὀσφὺν ὀστέον, εἰς ὃ ἐγκεῖται τὸ ἱερὸν ὀστοῦν· τὸ κοῖλον ὅπου ἡ κοτύλη στρέφεται· ἢ τὸ ὑπὲρ ἄνω τῶν μηρῶν κοιλὸν ὀστοῦν· εἰς ὃ ἐμμένει τὸ ἄκρον τοῦ μηροῦ, ὅπερ καὶ γλοῦτος καλεῖται, καὶ κοτύλη, παρὰ τὸ τὴν κοιλότητα· κοτύλαι δὲ αἱ τῆς ἰσχίας κοιλότητες εἰς ἃς αἱ κεφαλαὶ τῶν μηρῶν ἁρμόζονται |
| ι 246 | Ἰσχὺς παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, πλεονασμῷ τοῦ ς ἔσχω· ἢ παρὰ τὸ ἰσχύω, ἰσχύσω, ἰσχύς |
| ι 247 | Ἰσχὰς ἀπὸ τῆς ἰσχύος· ἐπειδὴ μετὰ τὸ τὴν κρεωδοσίαν δοθῆναι τοῖς Ἀθηναίοις, ἐχρῶντο ταῖς ἰσχάσι |
| ι 248 | Ἰσχὰς ἔστι τὸ κατισχώμενον σῦκον. ἔστι δὲ καὶ βαρεῖα τροφή. ἢ ὅτι ἕως τούτου προβαίνει ὁ καρπός. πρῶτον γάρ ἐστιν ὄλυνθος, εἶτα φῆλιξ, εἶτα σῦκον, καὶ λοιπὸν ἔσχατον ἰσχάς. ἡ ἴσχειν ποιοῦσα τὴν αὔξησιν, φθινόπωρον γάρ ἐστιν |
| ι 249 | Ἰσχνὸν θαλπεινὸν, ἢ σαπρόν. καὶ εἰ μὲν σημαίνει τὸ θαλπεινὸν γίνεται παρὰ τὸ ἰαίνω τὸ εὐφραίνομαι. εἴδε τὸ σαπρὸν παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω |
| ι 250 | Ἰσχνὸς παρὰ τὸ ἴσχειν, ὅ ἐστι συνέχειν τὸν πόδα· καὶ παρὰ τὸ ἀνέχεσθαι τῆς γῆς |
| ι 251 | Ἰσοστάσιον ἶσον τῶν βαθμῶν |
| ι 252 | Ἰσχυρίζεται ἐνίσταται, φιλονεικὼς διαβεβαιοῦται |
| ι 253 | Ἰσχυρὸς ὁ ἴσχειν καὶ ἀντέχειν δυνάμενος. τὸ σχυ ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ υρος ὀνόματα ἀρσενικὰ, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ υ γράφεται |
| ι 254 | Ἴσχω εἰς τὸ αἴσχιστος, καὶ ἰσχνὸς, καὶ ἰχὼρ, καὶ μίμνω |
| ι 255 | Ἴσχω πόθεν γίνεται; ἐκ τοῦ ἔχω. καὶ διάτι οὐκ ἐτράπη εἰς τὴν ει δίφθογγον, ἀλλ’ εἰς ἰῶτα; ἐπειδὴ τὸ ε, ἡνίκα πλεονάσει σύμφωνον, τρέπεται εἰς ἰῶτα. οἷον, ἔχω ἴσχω, μένω μίμνω, πέκω πίκνω |
| ι 256 | Ἰσχὺς παρὰ τὸ ἴσχω, τὸ σημαῖνον τὸ ἀντέχω καὶ δύναμαι. ἢ παρὰ τὸ ἰσχύω τὸ κρατῶ, ἐξ οὗ καὶ διϊσχυρίζω, τὸ διὰ λόγου κρατῶ καὶ πείθω |
| ι 257 | Ἰσχνότης ὀλιγοσαρκία, φθίνει τὸ σῶμα ὀλιγαρκεῖ |
| ι 258 | Ἰταλιῶται διαφέρουσιν. Ἰταλοὶ μὲν γάρ εἰσιν, οἱ ἐξ ἀρχῆς τὴν χώραν οἰκήσαντες· Ἰταλιῶται δὲ, ὅσοι τῶν Ἑλλήνων ὤκησαν μετ’ αὐτῶν. τὸ αὐτὸ ἐπὶ τῶν Σικελῶν καὶ Σικελιώτων |
| ι 259 | Ἰτέα φυτὸν, διὰ τοῦ ι παρὰ τὸ ἰέναι. καὶ γὰρ ταχέως αὔξεται, τὸ δὲ ἰέναι διὰ τοῦ ι, ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἵημί ἐστιν, ὅπερ δέδεικται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ι 260 | Ἰτέον πορευτέον. ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα ποιότητος· ἐκ τοῦ εἶμι ῥήματος, ὁ β ἀόριστος ἦν, ἡ μετοχὴ εἲς ἔντος, καὶ τὸ προστακτικὸν ἔθι, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ι ἴθι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰθέον, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τ ἰτέον. συντάσσεται μετὰ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς πτώσεως |
| ι 261 | Ἴτριον ἀπὸ τοῦ ἰέναι, ἐπεὶ γὰρ ἕλκεται |
| ι 262 | Ἰτέος παρὰ τὸ ἰτὴς, ὃ σημαίνει τὸν πορευτὸν, ὁρμητικὸν γὰρ τὸ φυτόν |
| ι 263 | Ἴτυς ἡ περιφέρεια τοῦ ἅρματος, τοῦ τρόχου ἡ ἀψίς |
| ι 264 | Ἴτων ὄνομα κύριον, διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ι 265 | Ἴτης σημαίνει τὸν πλούσιον, καὶ τὸν πένητα |
| ι 266 | Ἴυγγι φωνῇ, βοῇ, καὶ ἰΰζει τὴν βοὴν καὶ κραυγὴν ποιεῖ. λέγεται δὲ καὶ ΐυγξ σύριγξ μονοκάλαμος καὶ ὄρνεον ἐπαγωγὸν φίλτρων, καλούμενον σεισοπύγης. σημαίνει δὲ καὶ ᾠδήν· καὶ ἰϋγμὸς φωνὴ καὶ συριγμός. καὶ Ὅμηρος· οἱ δ’ ϊύζοντες ἕποντο, τουτ’ἔστι συρίζοντες· ἔστι δὲ πεποιημένη ἡ λέξις |
| ι 267 | Ἴφθιμος ὁ ἰσχυρός. ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς σύνθετον αὐτὸ λέγει. οἱ δὲ λοιποὶ διϊσχυρίζονται λέγειν ἁπλοῦν αὐτὸ εἶναι, ὥσπερ παρὰ τὸ πρωῒ πρώϊμος, καὶ ἀΐθιμος ἄνθιμος, ὄψε ὄψιμος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἴφι ἴφιμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἴφθιμος. τὸ ι πρὸ τῶν δύο συμφώνων κατ’ ἀρχὴν συστέλλεται. χωρὶς εἰ μὴ ἐν κλίσει ῥήματος, διὰ τὸ ἰδνώθεις, ἴδρις, ἱστάς. πρόσκειται εἰ μὴ ἐν κλίσει ῥήματος διὰ τὸ ἱππεύω, καὶ ἵστημι, ἵστην. τὰ δὲ παρὰ τὸ ἴφι εἴτε παρηγμένα, εἴτε συντεθειμένα ἅπαντα ἐκτείνονται. οἷον ἰφιγενὴς, ἰφιγένειον, Ἰφικλῆς Ἴφικλον |
| ι 268 | Ἴφθιμος διὰ τοῦ ἰῶτα. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄνθος ἄνθιμος, καὶ κύδος κύδιμος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἶφος ἴφιμος καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἴφθιμος, καὶ ὁ χρόνος ὑπερεβιβάσθη. καὶ ἡ μὲν ἄρχουσα θέσει μακρά ἐστι, ἡ δὲ παραλήγουσα φύσει. τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι σύνθετός ἐστιν, παρὰ τὸ ἴφι καὶ τοῦ θυμὸς, ἰφίθυμος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἴφθιμος. εἰ γὰρ ἦν σύνθετον, ὤφειλεν εἶναι κοινὸν τῷ γένει, χωρὶς εἰ μὴ μηδὲν πλέον σημαίνει τοῦ ἁπλοῦ. οἷον ὁ πάνσοφος καὶ ἡ πάνσοφος, ὁ φιλόσοφος καὶ ἡ φιλόσοφος, ὁ ἄοικος καὶ ἡ ἄοικος. πρόσκειται εἰ μὴ μηδὲν πλέον σημαίνει τοῦ ἁπλοῦ, διὰ τὸ ἐναντίος ἐναντία, ἐναλίγκιος, ἐναλίγκια, καὶ ἐναντίβιος ἐναντίβια, ταῦτα γὰρ οὐκ εἰσὶ κοινὰ τῷ γένει. ἀλλ’ οὐκ ἀντίκειται ἡμῖν, οὐ πλέον σημαίνουσι τοῦ ἁπλοῦ. τὸ γὰρ ἐναντίος ἐναντία καὶ ἐναλίγκιος ἐναλίγκια, καὶ ἀντίβιος ἀντίβια, τὸ αὐτὸ σημαίνουσι |
| ι 269 | Ἰφιγένεια ἀπὸ τοῦ ἴφι καὶ τοῦ γένος· ἐκ γὰρ ἡρώων κατάγεται |
| ι 270 | Ἰφιγένεια Εὐφορίων αὐτὴν ἐτυμολογεῖ, ἀγνοῶν αὐτὴν Ἀγαμέμνονος, ὡς οἴεται δὲ αὐτὴν Ἑλένης καὶ Θησέως ὑποβλῆθιν δοθῆναι Κλυταιμνήστραν οὕνεκα δ’ ἡμῖν ἶφι βιασαμένη Ἑλένη ὑπεγείνατο Θήσει· ἐξ Ἑλένης καὶ Θησέως |
| ι 271 | Ἴφικλος ὁ ἥρως, ἰφίκολός τις ὢν, ἱστορεῖται γὰρ ταχύτατος. καὶ οἱ παῖδες αὐτοῦ Πρωτεσίλαος καὶ Ποδάρκης |
| ι 272 | Ἴφια μῆλα· τὰ ἀσθενῆ πρόβατα |
| ι 273 | Ἰφίκλης ὄνομα κύριον, διὰ τοῦ ι γράφεται, παρὰ τὸ ἴφι γάρ ἐστι. πάντα δὲ τὰ παρὰ τὸ ἶφι διὰ τοῦ ι γράφεται. οἷον ἰφικράτης, ἔστι δὲ εἶδος ὑποδήματος, Ἰφιάνασσα, Ἰφιμέδουσα, Ἰφιγένεια, Ἰφίκλης. ἡ τῷ λόγῳ τῶν Βιθυνίων |
| ι 274 | Ἰσχανᾷν οἷον ἰσχανόων φιλότητος. σημαίνει δὲ τὸ ἐπιθυμῶν. παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι γέγονεν ἰσχαλῶ, καὶ τροπῇ ἰσχανῶ. ἢ τὸ ε ἡνίκα πλεονάσει σύμφωνον. καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ φῶ γίνεται φαίνω καὶ παμφαίνω, καὶ ἐκεῖθεν ὁ μέλλων παμφανῶ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἴσχω ἰσχάνω, καὶ ὁ μέλλων ἰσχανῶ. καὶ ὥσπερ τὸ γινώσκω ἅμα τῇ ἀποβολῇ τοῦ ν ἐξετάθη τὸ δίχρονον, καὶ μετῆλθεν ἡ θέσει μακρὰ εἰς φύσει μακρὰν, οὕτω ἀπὸ τοῦ ἰσχανῶ μέλλοντος γίνεται ἰσχανῶ, ἀποβληθέντος τοῦ ς καὶ ἐκταθέντος τοῦ ι. καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ γίνεται ἰσχανῶ ἐνεστὼς, ὡς παρὰ τὸ εἴρω, ἐρῶ γίνεται ἐν τῷ μέλλοντι, ἐξ οὗ ὁ εἴρηκα παρακείμενος |
| ι 275 | Ἶφι σημαίνει τὸ ἰσχυρῶς. ὥσπερ ἀπὸ τοῦ νόστος γίνεται νοστόφι, καὶ κατὰ συγκοπὴν νόσφι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, γίνεται ἰνόφι, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἶφι. ἐπὶ δὲ τοῦ ἶφι κατ’ ἀντίφρασίν ἐστι· σημαίνει τὰ ἀσθενῆ καὶ τὰ ἰσχυρά. τὸ δὲ ἲς παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω, ἔσω, ῥηματικὸν ὄνομα ἲς, οἱονεὶ ἡ ὑπάρχουσα ἐν τινί. τὸ δὲ ἔω σημαίνει ζ. ἔω τὸ ὑπάρχω, ἐξ οὗ καὶ ἐῢς ὁ ἀγαθὸς, ὁ γὰρ ἀγαθὸς βέβαιος· ἔω τὸ περιπατῶ, ἐξ οὗ καὶ ὁδός· ἕω τὸ καθέζομαι, ἐξ οὗ τὸ ἥσω, παρ’ αὐτὸν ἰοῦσα· ἕω τὸ ἐνδύομαι, ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἐπιείμενε· ἔω τὸ τελειῶ, ἐξ οὗ καὶ τό, ἐξ ἔρον ἔντο· ἔω τὸ εὐφραίνομαι, ἐξ οὗ καὶ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, ἔω τὸ κορεννύω· ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἐπεί χ’ ἑῶμεν πολέμοιο |
| ι 276 | Ἰχθὺς παρὰ τὸ ἰθύειν πλεονασμῷ τοῦ χ. ἢ διὰ τὸ ἴεσθαι ἀπὸ τῆς χλόης, ἤγουν φέρεσθαι ἀπὸ τοῦ βάθους |
| ι 277 | Ἰχθὺς ἱερὸς ὁ ἐν τῷ ὑγρῷ θυόμενος |
| ι 278 | Ἰχὼρ ἔλκος, σημαίνει τὸ σεσηπὸς αἷμα, παρὰ τὸ ἴσχω, τὸ σημαῖνον τὸ λεπτύνω, γίνεται παράγωγον ῥῆμα ἰσχανῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἰσχὼρ, τὸ λεπτύνον τὸ σῶμα ἐν τῷ καταστάζειν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἰχώρ |
| ι 279 | Ἰχὼρ ὑγρασία τὶς διεφθαρμένη σαρκός. γέγονε δὲ τὸ ἰχὼρ οὕτως, ἔχω, ἴσχω καὶ ἰχὼρ, κατ’ ἐκβολὴν τοῦ ς, φύσει μακρὸν γινόμενον, τῆς θέσει μακρᾶς ἀναχωρησάσης. ἰχὼρ δὲ τὸ σεσηπὸς αἷμα, παρὰ γὰρ τὸ ἴσχω ἔστιν οἱονεὶ τὸ ἐσχευμένον |
| ι 280 | Ἴσχανον καὶ ἰσχάνω, ἐπεθύμουν, παρὰ τὸ ἔχεσθαι λίαν, οἱονεὶ χαλᾷν τὴν γῆν |
| ι 281 | Ἰσχάνει ἐπιθυμεῖ, μετῆκται ἀπὸ τῶν θηρίων καὶ μετὰ τὸ κεχηνέναι ἰεμένων |
| ι 282 | Ἴχνος ὁδὸς, πόρος, βῆμα, ποῦς |
| ι 283 | Ἴχνος παρὰ τὸ ἴσχειν, ὅ ἐστι συνέχειν ὅλον τὸν πόδα· ἢ ἀπὸ τοῦ ἀνέχεσθαι τῆς γῆς. οὕτως Ὠρίων |
| ι 284 | Ἰχνίον ἴχνος, πάτημα· παρὰ τὸ ἵξω, ἷκμαι, ἰχνίον, ὡς παίζω παιγνίον· τὰ γὰρ ἀπὸ μακρᾶς ἀρχόμενα, ἔχει παροξυτονούμενα τὰ ὑποκοριστικὰ, οἷον, τυρὸς τυρίον, ἕρκος ἑρκίον, τεῖχος τειχίον· τὰ δὲ ἀπὸ βραχείας οὐκ ἔτι· φάκος φάκιον, λάγος λάγιον, ῥάκος ῥάκιον, νάκος νάκιον, οὕτως ἴχνος ἰχνίον |
| ι 285 | Ἰχῶ ἀπὸ ἰχῶ χειρὸς, ὂν ὡς βραχὺ τὰ δὲ ἴχνια ὡς σύμφωνα ὑγρῷ συνεζεύγμενα ποιεῖ τὰ πρὸ αὐτοῦ, ὀμόργνυ ἔστι. ἡ εὐθεῖα ἰχὼρ, ἡ γενικὴ ἰχῶρος, ἡ αἰτιατικὴ ἰχῶρα καὶ κατ’ ἀποκοπὴν ἰχῶ, ὡς Ποσειδῶνα Ποσειδῶ |
| ι 286 | Ἰεντῶος ὄνομα πόλεως, παρὰ τὸ ἐντὸς ἔχειν τὸν ἰόν |
| ι 287 | Ἰωγὴ ἡ σκέπη βορέου, ὑπιογὴ, ἀπὸ τοῦ ἰέναι. τὸ γὰρ σκέπον ἐπὶ πᾶν ὃ σκέπει ἴεται, καὶ ὑπιωγαὶ δὲ, αἱ ὑπαγωγαὶ καὶ σκέπαι |
| ι 288 | Ἲψ σημαίνει τὸν σκώληκα, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἴπτω, ὃ σημαίνει τὸ βλάπτω. ἶπες δέ εἰσιν οἱ σκώληκες, οἱ ἐσθίοντες τὰ κρέατα· σῆτες δὲ οἱ ἐσθίοντες τὰ ἱμάτια· θρίπες δὲ οἱ ἐσθίοντες τὰ ξύλα· ἴκες δὲ οἱ ἐσθίοντες τὰς ἀμπέλους. κλίνονται οὕτως· ἲψ ἰπὸς καὶ ἴπες, θρίψ θριπὸς καὶ θρίπες, ἲξ ἰκὸς καὶ ἴκες, σὴψ σηπὸς καὶ σῆπες |
| ι 289 | Ἰωὴ ἡ φωνὴ, παρὰ τὸ ἴω ἰωὴ, ἡ διϊκνουμένη εἰς τὰς ἀκοὰς, οὕτως Ἡρωδιανὸς, παρὰ τὸ ἰέναι καὶ περιήχησίν τινα ποιεῖν |
| ι 290 | Ἰώμενος παρὰ τὸ ἰῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| ι 291 | Ἰὼν πορευόμενος, ἀορίστου δευτέρου μετοχῆς. τὸ θέμα ἴω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἴον, ἡ μετοχὴ ἰών. ἢ ἔστιν ἔω τὸ πορεύομαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἴω ὡσαύτως τὸ πορεύομαι, ὁ μέλλων εἴσω, ὁ β ἀόριστος ἴον, ἡ μετοχὴ ἰών. τοῦτο δὲ ἕνεκεν ἴων βαρυτόνου πέμπων |
| ι 292 | Ἰωή σημαίνει τὴν πνοήν. παρὰ τὸ ἴημι ἰὴ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω ἰωὴ, καὶ ἡ φωνὴ, παρὰ τὸ ἴω γίνεται ἰωὴ, ἡ διϊκνουμένη εἰς ἀκοήν |
| ι 293 | Ἰωκὴ ἡ δίωξις, παρὰ τὸ διώκω διωκὴ καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ ἰωκή. οὕτως Ὠρίων. σημαίνει δὲ καὶ τὴν δίωξιν καὶ ἀπειλήν |
| ι 294 | Ἰῶτα ἰστέον ὅτι τὸ ἰῶτα καὶ ἰάσων τινὲς ἐν συλλήψει λέγουσιν εἶναι. ἔστι δὲ ἀνατρέψαι αὐτοὺς, ἐπειδὴ τὰ ὑποταττόμενα τινὶ συλλήψει, ἐὰν ἀντιπροηγήσωνται, ἐν διαστάσει θέλουσι προηγεῖσθαι, οἷον, πρῶτος ἕρπω, κλέος, ἕλκω. εἰ ἆρα οὖν τὸ ἰῶτα ὑποτέτακται τὸ ω κατὰ σύλληψιν. οἷον, τῷ κοχλίᾳ τῷ καλῷ, δηλονότι ἀντιπροηγησάμενον αὐτῷ ἐν τῷ ἰῶτα, καὶ ἰάρδανος καὶ ἰὰς, κατὰ διάστασιν αὐτοῦ, ἀντιπροηγήσαντο. δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι τὸ ι καὶ τὸ υ τότε δὲ περιστίζειν, ἡνίκα προηγεῖσθαι αὐτῶν φωνῆεν προτακτικὸν, καὶ κατὰ διάστασιν, οἷον, ἀΰω, πάϊς, Δημοσθένεϊ, ὁ ϊωάννης. τοῦτο δὲ γίνεται, ἵνα μὴ νομισθῇ εἶναι δίφθογγος. ὅτε δὲ οὐ προηγεῖται προτακτικὸν φωνῆεν, οὐ δεῖ περιστίζειν αὐτὸ, οἷον, ἰαχὴ, ὕλη. τὸ ι παράγωγόν ἐστι, μονόγραμμα γάρ ἐστιν, ἀλλὰ κατὰ παραγωγὴν ἰῶτα γράφεται |
| ι 295 | Ἰστοδόκη τὴν ὑποδεχομένην, τὸν ἰστὸν θήκην |
| ι 296 | Ἴωνες τινὲς τοὺς τὴν Ἀσίαν οἰκοῦντες, ἀπὸ Ἴωνος τοῦ Ἀπόλλωνος ὀνομασμένοι. καὶ Ἴωνες οἱ Ἀττικοὶ, ἤτοι Ἀθηναῖοι, ἀπὸ Ἴωνος τοῦ Ξούθου |
| ι 297 | Ἰωάννης ἰὼν ἄνωθεν, ἢ χάρις θεοῦ, ἢ ὑπήκοος κυρίῳ |
| ι 298 | Ἰωνᾶς τὸ ω διάτι; πᾶν ὄνομα, Ἑλληνικόν τε καὶ βάρ βαρον ἀπὸ τῆς ιω συλλαβῆς ἀρχόμενον, τὴν πρώτην συλλαβὴν διὰ τοῦ ι ἔχει, τὴν δὲ μετὰ ταύτης διὰ τοῦ ω. πλὴν τοῦ Ἰορδάνης καὶ Ἰόππη, καὶ Ἰοκάστη, καὶ Ἰόλαος. τοῦ Ἰωνᾶ ὁ κανὼν, τὰ εἰς ας περισπώμενα, ἀποβολῇ τοῦ ς κλίνεται |
| ι 299 | Ἰσχανόωσι σημαίνει τὸ κατέχουσι καὶ κωλύουσι· τὸν δ’ οὔτ’ ἄρ τε γέφυραι ἐεργμέναι ἰσχανόωσιν· ἀπὸ τοῦ ἔχω τὸ κρατῶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔσχω. τὸ γὰρ ε πλεόναζον τὰ ἀμφότερα τρέπεται εἰς ἰῶτα· καὶ παράγωγον ἰσχάνω |
| ι 300 | Ἰσχία ὅτι ἴσχει τοὺς καθημένους. σημαίνει τὸ ὑπὸ τὸ ὀστέον εἰς ὃ ἔγκειται τὸ ἱερὸν, ὅπερ καὶ γλοῦτος καλεῖται, καὶ κοτύλη, παρὰ τὴν κοιλότητα |
| ι 301 | Ἵσταο ὥσπερ παρὰ τὸ ἐφάμην ἐφάσο, γίνεται ἔφαο, καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς, οἷον ἐπίφαο, καὶ μάρναο ἀντὶ τοῦ μάρνασο καὶ ἔσσυο ἀντὶ τοῦ ἔσσυτο, οὕτω καὶ ἵσταο, ἵστασο· περὶ παθῶν |
| ι 302 | Ἵστη ποικίλον ἔστιν. οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι ὅταν ἀποκοπὴ γίνεται τῶν εἰς θι προστακτικῶν, ἐπαύξησις ἀκολουθεῖ, ἵσταθι καὶ ἀποβολῇ ἵστα, καὶ ἐκτάσει ἵστη. μέγεθος δ’ ὃς ἵστη. τὸ δὲ μείζονα δεῖ κρατῆρα Μενοιτίου υἱὲ καθίστα, ἀντὶ τοῦ εὐτρέπιζεν. ἐὰν μὲν βραχὺ ἀποκοπή ἐστιν· ἐὰν δὲ κατ’ ἔκτασιν, ἀπὸ τοῦ ἱστῶ ἱστᾶς, ὡς βοῶ βοᾶς· οὕτω Φίλων καὶ Τρύφων. λέγομεν δὲ ἡμεῖς, ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ τῶν εἰς ω ῥημάτων, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ τῶν εἰς μι, τὰ τρίτα πρόσωπα τῶν παρατατικῶν δεύτερα πρόσωπα τῶν προστακτικῶν γίνεται, οἷον, νόει, φίλει, βόα. οὕτως οὖν καὶ οἱ Ἀττικοὶ, ἐὰν μὴ χρήσωνται τῇ θι καταλήξει, χρῶνται τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν παρατατικῶν ἐν προστακτικοῖς. οἷον ἐτίθην, ἐτίθης, ἐτίθη, τίθη. ἐπίμπλην, ἐπίμπλης, ἐπίμπλη, πίμπλη· καὶ τοὺς κοφίνους ἅπαντας ἐπίμπλη πτερῶν. οὕτως ἵστη· ἵστη δὲ μέγα κῦμα ποτιῤῥοόν. ὅτι τὰ τοιαῦτα καὶ Δωρικά εἰσιν. οἱ γὰρ Δωριεῖς λέγουσι πίμπλη καὶ κόα· καὶ γὰρ τὸ ὅρα, ὅρη λέγουσιν. οὕτω πίμπλα πίμπλη. Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν |
| ι 303 | Ἱμονία σημαίνει τὸ δέρμα, εἰς ὃ ἀντλοῦσι τὸ ὕδωρ· παρὰ τὸ ἱμὰς, ἱμάντος γέγονε. τὸ δὲ ἱμὰς διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ συστέλλεται τὸ ἰῶτα, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ καὶ τὸ ἀνιμῶμαι διὰ τοῦ ι γράφεται, παρὰ τὸ ἱμὰς γὰρ ἱμάντος γέγονεν, οἷον, ἱμὰς, ἱμῶ, ἀνιμῶ. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, διὰ τὸ μὴ κλᾶσθαι ταχὺ τὰ ἀγγεῖα, ἐκ δερμάτων αὐτὰ, ἤγουν ἀσκοῦ κατεσκεύαζον. ἱμῶ οὖν καὶ ἀνιμῶ τὸ ἄνω ἀναλέγομαι· καὶ πάλιν· ἱμάντα θοῶς ἀπέλυσε κορώνῃ, ἱμάντα λέγει τὸ ἐπιζύγωμα τῆς θύρας, ὅπερ ἔστι σανίδιον ἄνωθεν ἐφηλουμεταῖς θύραις· Ἀθηναῖοι τοῦτο καλοῦσιν ἐπιζύγωμα. κορώνη δὲ τὸ λεγόμενον ἐν τῇ συνηθείᾳ κοράκιον |
| ι 304 | Ἰερὸν ἰχθὺν τινὲς δὲ παρὰ τὸ διαίνω διαιρὸς, καὶ ἱερὸν, τὸν ἀεὶ ἐν ὕδασι βρεχόμενον, κατὰ ἀποβολὴν, οἷον, ἐνθ’ ἤτοι μὲν ἐγὼ διερῷ ποδί. οἱ δὲ παρὰ τὸ δίω τὸ διώκω διερὸς καὶ ἱερός, ὁ ταχὺς, διωκτικὸς γὰρ· οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν. ὁ δὲ Ὠρίων, ἱερὸν ἰχθὺν τὸν μέγαν, ὥσπερ καὶ ἱερὸν ὀστοῦν· τὸ δὲ μέγα ἱερὸν ἔλεγον οἱ παλαιοί |
| ι 305 | Ἱερὸν τέλος τὸ μέγα τάγμα λέγουσιν οἱ γλωσσογράφοι, ὡς ἱερὸν ἰχθὺν τὸν μέγαν. ἱερὸν μὲν οὖν τέλος τὸ θεῖον τάγμα, ἱερὸν δὲ ἰχθὺν τὸν ἀνετὸν, ὡς ἱερὸν βοῦν, ἀπὸ τοῦ ἵεσθαι |
| ι 306 | Ἰκτὴρ ἐκ τοῦ ἰῶ, ἴημι, ἰκτὴρ, ὁ ἰώμενος |
| ι 307 | Ἰθύνω παρὰ τὸ ἰθύς. ἰθύνω σημαίνει τὸ ὁδηγῶ, αὐτὴ δ’ αὖτ’ ἴθυνε |
| ι 308 | Ἰθὺς ἀντὶ τοῦ ἐπ’ εὐθείας ὥρμησαν. ἀπὸ τοῦ ἰθὺς ἰθύω |
| ι 309 | Ἰθείας ἐπ’ εὐθείας, ὀρθῶς· ἀπὸ τοῦ ἰθὺς ἰθεῖα |
| ι 310 | Ἰθὺς παρὰ τὸ ἰέναι γέγονεν ἰθύς. γράφεται διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τοῦ Βιθυνία· καὶ γὰρ ἔχει τὸ υ ἐπιφερόμενον. σημαίνει δὲ τὸ ἐπ’ εὐθείας |
| ι 311 | Ἱκάνω τὸ ἱκετεύω, ἡμεῖς δ’ ἱκάνομεν τὰ σὰ γούνατα. σημαίνει καὶ τὸ παραγίνομαι καὶ καταλαμβάνω· ἢ μέγα πένθος Ἀχαιΐδα |
| ι 312 | Ἴκαρος παρὰ τὸ ἵκεσθαι πρὸς τὸν ἀγῶνα |
| ι 313 | Ἱματίδιον ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὀψάριον γίνεται ὀψαρίδιον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἱμάτιον γίνεται ἱματίδιον, διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ι 314 | Ἰλίων σημαίνει τὸν σύγγαμβρον, παρὰ τὸ ἴλιον, ὃ σημαίνει τὸ δῶρον, γέγονε· καὶ γὰρ οἱ σύγγαμβροι μετέχουσι τῶν δώρων τοῦ νυμφίου. γράφεται δὲ καὶ διὰ τοῦ ι, καὶ κατὰ τὴν ἄρχουσαν, καὶ κατὰ τὴν παραλήγουσαν· καὶ κατὰ μὲν τὴν ἄρχουσαν τῷ λόγῳ τοῦ Βιθυνία, καὶ γὰρ ἔχει τὸ ι, καὶ κατὰ τὴν δευτέραν συλλαβήν· κατὰ δὲ τὴν παραλήγουσαν τῷ λόγῳ τοῦ Ἀμφίων |
| ι 315 | Ἰλλάδες σχοινία, ἀπὸ τοῦ εἱλῆσθαι, ἐξ ἱμάντα ἰλλασία οὐκ ἐθέλοντα |
| ι 316 | Ἰνδάλλω ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ἄγω γίνεται ἀγάλλω, ἴω τὸ πέμπω ἰάλλω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ εἴδω τὸ ὁμοιῶ γίνεται εἰδάλλω· ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἰνδάλλω, ἐξ οὗ καὶ ἴνδαλμα |
| ι 317 | Ἲς τὸ δὲ ἲς, διὰ τοῦ ἰῶτα, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ὡς δικατάληκτον. τὸ δὲ ἲς οὐ σημαίνει μόνον τὴν δύναμιν, ἀλλ’ ἔστι καὶ ὄνομα ποταμοῦ, ὡς φησὶν Ἡρόδοτος, καὶ Γύλαξ ὁ ἱστορικός |
| ι 318 | Ἰνίον ὥσπερ παρὰ τὸ σφὴξ σφηκὸς γίνεται σφηκίον, σημαίνει δὲ τὸν μικρὸν σφῆκα, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς γίνεται ἰνίον. σημαίνει τὸ νεῦρον, τὸ ὂν ὀπίσω τοῦ τραχήλου· τὰ γὰρ ἡνία διὰ τοῦ η γράφεται, παρὰ τὸ ἀνύω γίνεται γὰρ ἀνίον καὶ ἠνίον. διὰ γὰρ τῶν λώρων τῶν ἵππων ἀνύομεν τὴν ὁδὸν· τὸ δὲ ἶς γέγονε παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω, ἲς, ὡς ῥήσσω ῥηγμίς. καὶ γὰρ ἶνες τὸ εἶναι καὶ συστᾶναι παρέχουσι τῷ σώματι· ἢ παρὰ τὸ ἰέναι ἡμῖν |
| ι 319 | Ἴουλος τὸ πολύπουν ζῶον, ἀπὸ τοῦ ἰέναι, καὶ τῆς λειότητος τῆς πορείας. ἢ παρὰ τὸ οὐλῶς καὶ κυκνῶς εἱλῆσθαι. ὅθεν ἀπὸ μεταφορᾶς καὶ αἱ πολύκοποι νῆες, ἰουλόπεζοι ἀπ’ αὐτοῦ κέκληνται, ὡς παρὰ Λυκόφρονι. ἰουλόπεζοι θεῖνον εὐῶπες σπάθαις. Τέλος τοῦ Ι στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Κ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| κ 3 | Κάβειροι ὀνόματα θεῶν· καὶ τὰ ὀνόματα αὐτῶν τρία τὸν ἀριθμόν· Ἀξιέρος, Ἀξιόκερσα, Ἀξιόκερσος. Ἀξίερος μὲν οὖν ἐστιν ἡ Δημήτηρ. Ἀξιόκερσα ἡ Περσεφόνη. Ἀξιόκερσος μὲν οὖν δὲ ὁ Ἅιδης. Κάβειροι δὲ δοκοῦσιν προσηγορεῦσθαι ἀπὸ Καβείρων ὀρέων Φρυγίας, ἐπεὶ ἐντεῦθεν μετηνέχθησαν. οἱ δὲ δύο εἶναι τοὺς Καβείρους. πρεσβύτερον μὲν Δία, νεώτερον δὲ Διόνυσον |
| κ 4 | Καμβάλλης κάμβαλος λέγεται ὁ καταβάλλων, οἷον, ἀπ’ ἄλλης κάμπης ἐσθίων |
| κ 5 | Κάβιροι ὁ Ἀλεξίων διὰ τοῦ ι, ὡσαύτως δὲ Φιλόξενος. καὶ Ἡρωδιανὸς λέγει, τὴν παραδ δίφθογγον ἔχειν. καὶ ἴσως συνέδρασε τὸ μάγειρος, αἴγειρος, πέπειρος, ὄνειρος. Κάβιροι δέ εἰσι δαίμονες περὶ τὴν Ῥέαν οἰκήσαντες τὴν Σαμοθράκην, ὧντινων οἱ μεμυημένοι τὰ μυστήρια ἐν καιρῷ ἀνάγκης εἰσακούονται. ὡς δηλοῖ Ἀριστοφάνης ἐν εἰρήνῃ λέγων· ἀλλ’ εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθράκῃ τυγχάνει μεμυημένος, νῦν εὔξαιο καλλον ᾖ |
| κ 6 | Κάγκανα τὰ ξηρὰ ξύλα, καὶ εἰς καῦσιν ἐπιτήδεια, οἱονεὶ κατακαλά τινα ὄντα· παρὰ τὸ καίνειν τὸ κόπτειν, συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ κάγκανα. ἢ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τέκω γίνεται τέκανον, καὶ κατὰ συγκοπὴν τέκνον, οὕτω καὶ παρὰ τὸ καίω ῥῆμα, γίνεται κάνον, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ κάγκανον. οἷον, ἔνθεν ἔπειθεν, οἱ μὲν ξύλα τῆ δε λεχαίην |
| κ 7 | Καγχαλᾷν χαίρειν· ὡς παρὰ τὸ χῶ γίνεται κατὰ παραγωγὴν χαίρω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ χῶ χλῶ καὶ καὶ καγχαλῶ, διὰ τὸ ἐν χαλάσμασι εἶναι τὴν ψυχὴν χαίρουσαν· ἔστι δὲ ὅτε καὶ τὸ ἐν τῇ λύπῃ συστέλλεσθαι σημαίνει τὴν λέξιν |
| κ 8 | Κάδος σκεῦος τὶ, παρὰ τὸ χαδῶ τὸ δηλοῦν τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων χαδήσω, ἀφ’ οὗ τὸ καχεδήσω κατὰ ἀναρίον· ὁ χάδος καὶ κάδος, καὶ τὸ χωρητικὸν ἀγγεῖον· κάδος μέτρον, ἡμικάδιον ἡμίμετρον |
| κ 9 | Κάδης σημαίνει τὸν ἁγιασμὸν παρὰ τῷ Δαβίδ. καὶ σύσσεικεν κύριος τὴν ἔρημον κάδης. κάδης ἑρμηνεύεται ἡ ἁγία παρὰ τῷ ἁγίῳ βασιλεῖ· Κάδης ὄνομα τόπου |
| κ 10 | Κάδμος λέγεται ὁ Ἑρμῆς παρὰ τοῖς Τυρσινίοις. διὰ τοῦ ι γράφεται |
| κ 11 | Κάζω εἰς τὸ κάσσια καὶ Κάστορα, καὶ κόσμος, καὶ σκαῖος |
| κ 12 | Καθεὶς ἐκ τοῦ ἵημι τὸ πέμπω, ὁ β ἀόριστος ἦν· ἡ μετοχὴ εἲς ἔντος, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως καθείς |
| κ 13 | Καθεῖλες ἐκ τοῦ εἴλω καὶ τῆς κατὰ προθέσεως καταεῖλες καὶ καθεῖλες |
| κ 14 | Κάθεκτον εἰς τὸ δυσκάθεκτον |
| κ 15 | Καθέζει με ἐπὶ μὲν τοῦ ἐνεστῶτος ψιλοῦται· ἐπὶ δὲ τοῦ μέλλοντος δασύνεται |
| κ 16 | Καθήλωσον κράτησον, ἔστιν ἵημι τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω ἧλος, ἡλῶ, ἡλώσω, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως καθηλῶ, καθηλώσω |
| κ 17 | Καθ’ ἡμέραν δύο μέρη λόγου εἰσὶν ἐν μίᾳ λέξει |
| κ 18 | Καθεὶς χαλασθεὶς, σημαίνει καὶ καθ’ ἕνα ἕκαστον ἐὰν περισπᾶται |
| κ 19 | Κάθῃ ἰστέον ὅτι τὸ κάθῃ καὶ τὸ μέμνῃ καὶ τὸ δύνῃ παράλογά εἰσι. τὸ μὲν γὰρ κάθη καὶ τὸ δύνη ἐνεστῶτος παθητικοῦ εἰσι, τῶν εἰς μι. ὁ δὲ ἐνεστὼς παθητικὸς τῶν εἰς μι, τροπῇ τοῦ τ τοῦ τρίτου προσώπου εἰς ς ποιεῖ τὸ δεύτερον πρόσωπον, οἷον, τίθεται, τίθεσαι, ἵσταται, ἵστασαι. οὕτως οὖν καὶ ἀπὸ τοῦ κάθημαι κάθησαι, καὶ ἀπὸ τοῦ δύναμαι δύσασαι. παράλογον ἄρα τὸ κάθη καὶ τὸ δύνη. τὸ δὲ μέμνη παθητικός ἐστι παρακείμενος· πᾶς δὲ παθητικὸς παρακείμενος τροπῇ τοῦ τ τοῦ τρίτου προσώπου εἰς ς ποιεῖ τὸ δεύτερον. οἷον, πεποίηται πεποίησαι, νενόηται νενόησαι· οὕτως οὖν καὶ μέμνηται μέμνησαι· παράλογον ἄρα καὶ τὸ μέμνη. ἔστι δὲ εἰπεῖν περὶ αὐτῶν οὕτως· ἔστι μέμνημαι, τὸ δεύτερον μέμνησαι, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς Ἰωνικῶς γίνεται μέμνηαι, καὶ κατὰ συστολὴν μέμνεαι καὶ κατὰ κράσιν τῶν φωνηέντων μέμνῃ· καί ἐστι τὸ ι ἀνεκφώνητον, διὰ τὸ μέγεθος τοῦ η καὶ πάλιν· ἔστι δύναμαι. δύνασαι, δύναται, καὶ κατὰ συστολὴν δύνεαι, καὶ κατὰ κράσιν δύνῃ. καὶ πάλιν τὸ κάθημαι, ἀπὸ τοῦ ἕω, ὃ σημαίνει τὸ κάθημαι, γίνεται παράγωγον τῶν εἰς μι, ἕημι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔεμαι, καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο εε εἰς η ἦμαι, καὶ ἐν συνθέσει κάθημαι, τὸ δεύτερον κάθησαι, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς κάθηαι, καὶ κατὰ συστολὴν κάθεαι, καὶ κατὰ κράσιν τοῦ ε καὶ α εἰς η κάθῃ· οὕτως ὁ Χοιροβοσκός |
| κ 20 | Καθῆσθε ἀπὸ τοῦ ἕω, τοῦ σημαίνοντος τὸ καθέζομαι, τὸ παραγωγὸν ἕημι, ἕης, ἕησι, τὸ δυϊκὸν ἕετον, τὸ παθητικὸν ἕεμαι, καὶ κράσει ἧμαι, ὁ παρατατικὸς ἥμην, τὸ πληθυντικὸν ἥμεθα, τὸ δεύτερον ἧσθε καὶ καθῆσθε |
| κ 21 | Καθῆσθαι ῥῆμα ἐγκλίσεως ἀπαρεμφάτου. σημαίνει δὲ τὸ καθέζεσθαι. τὸ θέμα ἕημι τὸ καθέζομαι, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς ἧσμαι, ἧσαι, ἧσται, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἧσθαι. καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως καθῆσθαι. διάτι προπερισπᾶται; πᾶν εἰς θαι λῆγον ἀπαρέμφατον |
| κ 22 | Κάθοδος εἰς τὸ ἐπάνοδος |
| κ 23 | Καθειργνὺς ἀπὸ τοῦ εἴργω, τὸ κωλύω, εἰργνύω, καὶ εἰργνὺς, καὶ καθειργνύς |
| κ 24 | Καθίστησι καθιστᾶ, χειροτονεῖ, προχειρίζεται |
| κ 25 | Καὶ σύνδεσμος συμπλεκτικὸς, ἰσοδυναμῶν τῷ τε· διαφέρει δὲ αὐτοῦ κατὰ τάξιν, ὁ μὲν γὰρ τὰ ὄπισθεν συμπλέκει, ὁ δὲ τὰ ἐπιφερόμενα, οἷον, ἀρκεσίλαός τε καὶ λέων. πᾶς σύνδεσμος συμπλεκτικὸς ὀξύνεται, πλὴν τοῦ ἤτοι, οὗτος δὲ βαρύνεται, ἐπειδὴ σύνθετόν ἐστιν, συντίθεται γὰρ ἐκ τοῦ ἢ διαζευτικοῦ, καὶ τοῦ τοι παραπληρωματικοῦ |
| κ 26 | Καὶ σύνδεσμος συμπλεκτικὸς, συνδεῖ γὰρ τὰ ὀνόματα· πατέρα, υἱὸν καὶ ἅγιον πνεῦμα· τὸ κοινὸν τῆς ἐνεργείας παρίστησι |
| κ 27 | Καθ’ ἡμῶν δεῖ γινώσκειν, ὅτι δασέος φωνήεντος ἐπιφερομένου τρέπεται τὸ ψιλὸν σύμφωνον εἰς ἀντίστοιχον τοῦ δασὺ, οἷον, κατὰ ἡμῶν, καθ’ ἡμῶν, ἐπὶ ἡμᾶς, ἐφ’ ἡμᾶς. ψιλουμένου δὲ φωνήεντος ἐπιφερομένου οὐ τρέπεται τὸ δασὺ σύμφωνον εἰς ψιλὸν, οἷον, ἀμφὶ ἀγαθὸν, ἀμφ’ ἀγαθόν· τοῦτο δὲ γίνεται, ἐπειδὴ τὰ δασέα ἐπικρατέστερά εἰσι, καὶ ἰσχυρότερα τῶν ψιλῶν |
| κ 28 | Καθῆστο ἕω, ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς ἧσμαι, ὁ ὑπερσυντελικὸς ἥσμην, ἧσο, ἧστο, καὶ ἐν συνθέσει καθῆστο. ἢ ἀπὸ τοῦ ἕημι, ὁ μέλλων ἥσω. οὐκ ἀνεδόθη ὁ τόνος· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων· ὅτι πᾶς παρωχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος, καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, χωρὶς τοῦ οἶδα, σύνοιδα Αἰολικῶς, καὶ τοῦ εἶξα ὑπόειξα, καὶ τοῦ εἶκον ὑπόεικον· ἔστωσαν δὲ κανονίσματα ταῦτα· εἶχον κατεῖχον, εὗρον ἐφεῦρον, ᾦγε ἀνῷγε. πρόσκειται πᾶς παρωχημένος ὁριστικὸς, διὰ τὸ εἰπὲ ἔξειπε. εὗρε ἔφευρε, ταῦτα γὰρ ἀνεβίβασαν τὸν τόνον, ὅτι οὐκ εἰσὶν ὁριστικὰ ἀλλὰ προστακτικά· οὕτως οὖν καὶ τὸ ἦς ὁριστικὸν ὂν οὐκ ἀνεβίβασε τὸν τόνον ἐν τῇ συνθέσει. οἷον ἐν τῷ καθῆστο. πρόσκειται ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος, διὰ τὸ κεῖτο κατέκειτο, χεῦε κατέχευεν ὁμίχλην. ταῦτα γὰρ ἀνεβίβασε τὸν τόνον, ἀλλ’ οὐκ ἔρχεται ἀπὸ φωνήεντος, ἀλλ’ ἀπὸ συμφώνου. πρόσκειται ἀπὸ φύσει μακρᾶς, διὰ τὸ ἵζε ἔφιζε, οἷον, Νέστωρ δ’ αὐτὸς ἔφιζε· τοῦτο δὲ τὸ ἵζε κοινῶς μὲν φύσει μακρὸν ἔχει τὸ ι, ἐξ οὗ τὸ ἐφῖζε προπερισπᾶται. Ἀττικῶς δὲ καὶ ποιητικῶς συστέλλουσιν αὐτό· τουτ’ἔστι θέσει μακρὸν αὐτὸ ἔχουσιν· ἐξ οὗ τὸ ἔφιζε προπαροξύτονον |
| κ 29 | Καινεὺς ὁ ἥρως διὰ τὸ καινὸν τοῦ γένους |
| κ 30 | Καινὸς ὁ νέος· οἶμαι ὅτι κραινός τις ὢν, κατ’ ἔλλειψιν τοῦ ρ καινὸς, οἱονεὶ ὁ ἤδη ἐπιθελεσθείς |
| κ 31 | Καίριον τὸ ἐπικίνδυνον· οἶμαι ἀπὸ τοῦ Κὴρ, ὂ σημαίνει τὴν θανατηφόρον Μοῖραν, γίνεται καρὸς καὶ καίριον, ἤγουν τὸ θανάσιμον καὶ ἐπικίνδυνον |
| κ 32 | Καιρὸς κάρη λέγεται ἡ ὥρα, ὅθεν καὶ ἀκαριαῖος· ἐκ τοῦ κάρη καρὸς καὶ καιρός |
| κ 33 | Καιροσέων οἱ μὲν τῶν κροσσοτῶν, οἱ δὲ ἀπὸ τῶν κερωμάτων, οὕτω δὲ καλεῖται καιρὸς καὶ κερωμα, ἡ περιπλοκὴ τοῦ στήμονος, ἡ διαπλεκομένη ὑπὲρ τοῦ μὴ συγχεῖσθαι αὐτόν. καὶ τὰς ἐρίθους Καλλίμαχος εἶπε, καὶ τὸ δειλίων ὕφασμα ὑδάτινον |
| κ 34 | Καί σφεας ἰστέον, ὅτι τὸ καί σφιν οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ σφίσιν βαρυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σφὶν ἐγένετο καί σφιν. καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος, καὶ γέγονε καί σφισι. καὶ πάλιν τὸ καί σφεας, οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ σφέας βαρυτόνου, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σφᾶς γέγονε καί σφας, καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος καί σφεας· καὶ πάλιν, τὸ, ἐπεὶ οὐ ἕθεν ἔστι χερείων, οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἕθεν, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ οὗ, τρίτου προσώπου, τοῦ σημαίνοντος τοῦ αὐτοῦ, γέγονεν, οὖεν, τουτ’ἔστιν οὐδαμῶς, καὶ μετὰ τὴν ἔγκλισιν παρηκολούθησε πάθος, καὶ γέγονεν οὐ ἕθεν |
| κ 35 | Καικίας ἄνεμος, ὅτι κυνὸς δίκην ὑλάκτων πνεῖ· ἀπὸ τῆς μέσης ἀνατολης |
| κ 36 | Καινίζω παρὰ τὸ καινὸν, τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον |
| κ 37 | Καινοτομία ἔστι πράγμα, παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὄρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον |
| κ 38 | Καινίσας παρὰ τὸ καινίζω καινίσω, τοῦτο παρὰ τὸ καινός· τοῦτο παρὰ τὸ καίνειν, ὃ σημαίνει τὸ καινουργεῖν· τὸ δὲ καινὸν γέγονεν οὕτως, παρὰ τὸ ἀεὶ ὢν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε καὶ συναιρέσει τοῦ α ι εἰς τὴν αι δίφθογγον αἰὼν, καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων καινὸν, καὶ καινίσας. καὶ εἰς τὸ καινούμενος |
| κ 39 | Καίριον εὔστοχον, μέτριον, εὔκαιρον, σημαίνει δὲ καὶ ἐπικίνδυνον. καὶ Ὅμηρος οὐκ ἐν καιρῷ ὀξὺ πάγη βέ λος, ἀντὶ τοῦ ἐν ἐπικινδύνῳ· παρὰ τὴν Κῆρα, ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόραν Μοῖραν· σημαίνει δὲ τὸ ἐπιτήδειον τῷ καιρῷ. καίριον μὲν οὐδὲν, ὅτι οὖν λέγω, ἀντὶ τοῦ οὐδὲν ἐπιτήδειον τῷ καιρῷ. τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος ὀξυτόνων διὰ τοῦ ιον γινόμενα οὐδέτερα μονογενῆ διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, βωμὸς, βώμιος· καὶ ἐπιβώμιον αἷμα ξαινομένου ταῖς μάστιξι. καιρὸς καίριος καὶ καίριον· σημαίνει δὲ τὸ μέγα καὶ ἐπωφελὲς πρᾶγμα |
| κ 40 | Κάκη τὴν κάκην, ἐπὶ τῆς κακίας τάττει, περὶ τοῦ μετὰ κακίας τὸ ζῆν περιποιοῦμεν· διὰ τὸ ῥίπτειν τὰ ὅπλα |
| κ 41 | Κακάβη σκεῦος πρὸς ἕψησιν ἐπιτήδειον, παρὰ τὸ κάπτω ῥῆμα τὸ δηλοῦν τὸ κοιλαίνω, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα κάβη, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν τοῦ κ κακάβη· ἀναλογώτερον δὲ θέλουσι λέγειν ἡ κάκαβος θηλυκῶς. τὸ γὰρ ἀρσενικὸν πάντως ἀδόκιμον, οὕτως Ὠρίων |
| κ 42 | Κακκείοντες εἴρηται εἰς τὸ κώδιον, καὶ εἰς τὸ κιχάνω |
| κ 43 | Κάκιθος σημαίνει τὸν κακιζόμενον, παρὰ τὸ κακίζω κάκιτος, καὶ ἐκεῖθεν κάκιθος, ὁ καθεζόμενος. καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα |
| κ 44 | Κακὸς ἐπὶ τοῦ δειλοῦ· παρὰ τὸ χάζω χάζομαι γίνεται χακὸς καὶ κακὸς, ὁ ὑποχωρῶν καὶ φεύγων. ἐπὶ δὲ τοῦ ἄλλου καταχρηστικῶς, ἐκεῖ γὰρ πάντες ὑποχωροῦσι |
| κ 45 | Κάκτανε ἡ κατὰ συγκοπτομένη, ἐὰν ἐπάγηται τὰ δύο σύμφωνα παντελῶς ἀποβάλλεται τὸ τ κατάκτανε κάκτανε, κατάσχεθε κάσχεθε, εἰ μέντοι τῶν δύο συμφώνων τὸ ἕτερον ἀμετάβολον εἴη πάλιν τὸ τ τηρεῖται τῷ ἰδίῳ ἔθει τρεπόμενον, οἷον, καταδραθέτην καδδραθέτην, κατὰ τ’ ἥματα καττἥματα· κασσἥματα δὲ λέγεται παρὰ Αἰολεῦσι |
| κ 46 | Κακόχαρτος ἀμφίβολον. ἤτοι γὰρ ἡ ἐπὶ κακοῖς χαίρουσα· ἢ ἐφ’ ᾗ οἱ κακοὶ χαίρουσι. Ἡσίοδος ἐν ἔργοις καὶ ἡμέραις ὦ Πέρση σὺ δὲ ταῦτα τεῷ ἐνικάττεο θυμῷ, μηδέ ς’ ἔρις κακόχαρτος ἀπ’ ἔργου θυμὸν ἐρύκοι, νείκε’ ἐπιπτεύοντ’ ἀγορῆς ἐπακουὸν ἔοντα. σχόλιον· κακὴ φιλονεικία μή σε κωλύση ἀπὸ ἔργου, εἰς τὸ περιβλέπεσθαι φιλονεικίας καὶ ἀκράσεις ῥητόρων· καί φησι παρακατίων, ὅτι ὁ μὴ ἔχων πλοῦτον φησὶ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ὀφείλει ποτὲ μὲν ἐργάζεσθαι, ποτὲ δὲ ἀκροᾷσθαι. κάμνε φησὶ καὶ τότε φιλονείκει, τοῦτο εἶπεν, ἵνα κατὰ μέρος ἐπάρει αὐτῷ τὸ φιλονεικεῖν, ἐπὶ τὸ ἐργάζεσθαι |
| κ 47 | Καλαμάριον ὅτι κάλαμον αἴρει |
| κ 48 | Καλαῦροψ καλαύροπα, βουκολικὴ ῥάβδος, μακροτέρα οὖσα τῇ κεφαλῇ, ἀπὸ τοῦ καταῤῥέπειν |
| κ 49 | Καλάμη τὸ γῆρας, τὸ λείψανον ὥσπερ τοῦ σώματος κατὰ μεταφορὰν· καὶ γὰρ τὸν εὐγενῆ πυρὸν ἐκ τῆς ὑπολειφθείσης καλάμης δυνάμεθα νοῆσαι. ἔστι δὲ καλάμη ἡ ὑποστάθμη ὑπολειπομένου σίτου |
| κ 50 | Κακόσχημος ὁ χρόνος διατιθέμενος ἐπὶ τὸ χεῖρον. ἢ σκώπτων, ἢ σινόμενος |
| κ 51 | Καιριώτερον σημαίνει τὸ ἀναγκαιότερον, ἐκ τοῦ καίριος, τοῦτο ἐκ τοῦ Κὴρ, ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόρον Μοῖραν, κλίνεται κηρὸς καὶ συστολῇ καρός. τίω δέ μιν ἐν καρὸς αἴσῃ· κατὰ παραγωγὴν κάριος, καὶ πλεονασμῷ του ι καίριος, ὁ ἐπικινδυνότατος |
| κ 52 | Καιρὸς χρόνου διαφέρει καιρὸς μὲν γάρ ἐστι μέτρον χρόνου, οἷον· μεμετρημένων ἡμέρων σύστημα. χρόνος δὲ πολλοῦ καιροῦ περιοχὴ καὶ σύλληψις |
| κ 53 | Καιρὸς παρὰ τὸ καρὸς, ἐξ οὗ καὶ ἀκαριαῖος· ἐκ τούτου καρὸς καιρὸς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰῶτα |
| κ 54 | Καί τις ἀνὴρ σκέτρις · ἡ τῆς χειρὸς ἢ τοῦ ποδὸς ἀσκέτρας φαμεν |
| κ 55 | Καισάρειος ὁ ἀπὸ Καισαρείας· τὸ δὲ κύριον ι καί ἐστιν ἐκ τοῦ Καίσαρ |
| κ 56 | Καινὸς πρὸς διάφορον σημαινόμενον, διάφορον καὶ γραφήν· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ νέου διὰ τῆς αι διφθόγγου. ἐπὶ δὲ τοῦ κούφου καὶ τοῦ ματαίου ψιλὸν τὸ κε |
| κ 57 | Καίω ὁ μέλλων καύσω, ἔκαυσα, ἐκλείψει τοῦ ς καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ἔκηα. ἢ παρὰ τὸ καίω ὁ μέσος παρακείμενος κέκηα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ πρώτου κ ἔκηα |
| κ 58 | Καινοτάφια τινά εἰσιν εἱλισσόμενα ὡς ἐν τύπῳ νεκροῦ |
| κ 59 | Κακοσσόμενος ἐκ τοῦ ὄπτω τὸ βλέπω, Αἰολικῶς ὄσσω, ὥσπερ βλέπω καὶ λέσω καὶ λεύσω, πλεονασμῷ τοῦ υ. ἐκεῖνοι γὰρ τρέπουσι τὰ δύο ττ σύμφωνα εἰς δύο σς |
| κ 60 | Κακὸς παρὰ τὸ χάζω τὸ ὑποχωρῶ, τὸν γὰρ κακὸν τρέπεσθαι χρή. σημαίνει δὲ τρία, τὸν δειλὸν, τὸν εὐτελῇ, καὶ τὸν πονηρόν |
| κ 61 | Κακία παρὰ τὸ κακὸς, ὡς σοφὸς σοφία· ἢ παρὰ τὸ κεκρατηκέναι |
| κ 62 | Κακοδαίμων ὁ θεῷ ἐπαχθεὶς, καὶ τὴν ψυχὴν ἔχων ἐμπαθῆ |
| κ 63 | Καλινδοῦμαι κυλίω, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς α, Αἰολικῶς, καλίω. οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὸ υ εἰς α, τρέπουσιν, τὰς σάρκας σύρκας λέγουσιν, ἐπεὶ οὖν τρέπουσι τὸ α εἰς υ, δῆλον ἔστι καὶ τὸ υ εἰς α τρέπουσι, οὕτως γὰρ καλίω καὶ πλεονασμῷ τῶν συμφώνων καλινδῶ. καὶ εἰς τὸ καλινδοῦτο |
| κ 64 | Κάλλη τὰ πορφυρὰ ἱμάτια. Εὔπολις, βάπτε τὰ κάλλη, καὶ κέραμος |
| κ 65 | Κάλαμος καὶ καλάμη, ἀπὸ τοῦ καλάμου αὐτοῦ τοῦ ξύλου· αὐτὸ δὲ ἀπὸ τῆς καύσεως |
| κ 66 | Κάλαμος διὰ τὸ καλῶς ἁμᾷσθαι |
| κ 67 | Κάλαθος εἰς ὃν τὰ κάλλη ἀποτίθενται. κυρίως κάλλη τὰ βεβαμμένα ἔρια. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ δεκτικοῦ τῶν ὀπώρων καὶ σταφυλῶν· ἢ γάλαθος, εἰς ὃν τὸ γάλα ἐπετίθουν τυρεύοντες, γάλαθος καὶ κάλαθος |
| κ 68 | Καλήζω κατὰ διάλεκτον, οἱ Αἰολεῖς τὰ τῆς πρώτης συζυγίας διὰ τοῦ η προσφέρουσιν. οἷον, ἀδικαίω, οἱ Ἴωνες ἀδικήω. οἷον, ὄψαθ’ ἀδικίη, ποθέω ποθήω· οἷον, καὶ ποθήω καὶ μάομαι. οὕτω οὖν καὶ παρὰ μὲν Ἴωσι καλέω, παρὰ δ’ Αἰολεῦσι καλήω, παρὰ δὲ Κυπρίοις καλήζω, τουτ’ἔστι τὸ λέγω. τοῦτο δὲ ἡγοῦνται κατὰ συγκοπὴν γεγονέναι κλήζω. οὐκ ἐστι δέ· εὑρίσκομεν γὰρ αὐτὸ σὺν τῷ ἰῶτα. ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κλέος κλεΐζω καὶ κληΐζω καὶ κλῄζω, ὡς χρέος χρεΐζω χρηΐζω καὶ χρῄζω. τὸ δὲ κλήδων οὐκ ἔχει τὸ ἰῶτα, ἐπειδὴ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κληΐζω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κλῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ καλῶ, γέγονε κλήσω καὶ κλήδων· οὕτως Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν |
| κ 69 | Καλαύροψ καλαύροπα ἡ βουκολικὴ ῥάβδος, παρὰ τὸ ῥέπειν τὸ καλὸν εἰς τὸ ἓν μέρος, ἐν ᾧ ἐστι τὸ πάθος. καὶ ἡ καλουμένη κονδύλα, καὶ κορύνη, ἡ κατὰ τὸ κάρα νεύουσα. καὶ ῥόπαλον δὲ παρὰ τὸ ῥέπειν εἰς τὸ ἒν μέρος· ἔνθ’ αὐτῷ δαρειδ’ μὲν ἐΰστιππον θέτο φάρος, λεπτὰ λέοντα ῥὰ οἱ τ’ίσε ξεινήϊον, ὤπασε λημνιάδων, ὁ δ’ ἂρ ἔμνην δίστυχα χωπὴν αὐτῆς περόνησι καλαύροπα τετρήχειαν, κάββαλε, τὴν φορέεσκεν ὀριτρεφεὸς ἐσκοτείνοιο, αὐτίκα δ’ ἐγγύθι χῶρον ἐαδότα παραστήνας, ἐρεμνὴν δίπτυχα λώπην πορφύραν ἢ με λάνην χλαμύδα· κοτίνοιο δὲ τὴν ἀγριελαῖαν· ἐαδότα ἄρεστόν ἐστιν ὅτ’ ἄργος |
| κ 70 | Καλία κυρίως ἡ ἐκ κάλων ὅ ἐστι ξύλων κατασκευαζομένη οἰκία, μήπω εὑρεθέντων λίθων εἰς ἐργασίαν. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν διὰ λίθων οἰκιῶν Ἡσίοδος, μήδ’ ἀναβάλλεσθαι ἐς τ’ αὔριον, ἐς τ’ ἔννηφιν, οὐ γὰρ ἐτωσιοεργὸς ἀνὴρ πίμπλησι καλίην |
| κ 71 | Καλλιέρημα τὸ μὲν ῥῆμα καλλιερῶ, τὸ δὲ ὄνομα καλλιέρημα. καλλιέρημα δέ ἐστιν ἕκαστον ὃ τῷ θεῷ προσάγωσι φίλον θυμάτων· καὶ Χριστιανοὶ μὲν τότε καλλιεροῦσιν, ὅταν ἑαυτοὺς τῷ θεῷ προσάγωσι πνεῦμα καὶ καρδίαν συντετριμμένην· Ἕλληνες δὲ τότε καλλιερεῖν νομίζουσιν, ὅταν δαίμονι φίλον τὸ θῦμα τῶν φαινομένων ἀπατηλῶν ὀφθείη σημείων |
| κ 72 | Κάλλος ὡραιότητος διαφέρει. ζήτει αὐτὸν εἰς τὸν ψαλμὸν τὸν λέγοντα, τῇ ὡραιότητί σου καὶ τῷ κάλλει σου |
| κ 73 | Κάλλος παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ, ἢ παρὰ τὸ θάλλω κάλλος, διὰ τὸ πρὸς αὐτὸ καλεῖν |
| κ 74 | Καλύβη ἡ καλύπτουσα καὶ σκέπουσα τὸν ἔνοικον. σημαίνει δὲ τὴν ξύλινον καὶ χόρτινον οἰκίαν· γίνεται δὲ ἀπὸ τῶν κάλων τῶν ξύλων |
| κ 75 | Καλόπους ὁ ξύλινος ποῦς· κάλον τὸ ξύλον |
| κ 76 | Κάλως τὸ σχοινίον, πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ χαλῶ χάλως καὶ κάλως |
| κ 77 | Καλαμᾶται ῥηγολογεῖ, ἐπανατρυγᾶ, ἢ τὰ ἀπόρισμα συλλέγει |
| κ 78 | Κάλυξ τὸ κεκαλυμμένον ῥόδον |
| κ 79 | Καλωπάρηος παρὰ τὸ καλὰς παρείας ἔχειν, γίνεται καλωπάρηος, ὁ καλὰς παρείας ἔχων. τὸ λω μέγα διάτι; τὰ παρὰ τὸ κάλλος συγκείμενα ὀνόματα ἅπαντα διὰ τοῦ ω γράφεται, οἷον, καλλωπισμός· καλωπάρηος, τὸ ρη ἦτα διάτι; ὤφειλεν εἶναι διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἀλλὰ ποιητικῶς ἐγένετο τροπῇ τοῦ ει εἰς η |
| κ 80 | Καλλιπάρηος ἡ καλὰς παρειὰς ἔχουσα, ἐκ τοῦ κάλλος καὶ τοῦ παρεία. τοῦτο παρὰ τὸ ἐπαίρω, τὸ ἀνεσταλμένον μέρος τοῦ σώματος. τὰ δὲ παρὰ τοῦ κάλλος ἐν συνθέσει γινόμενα διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τὸ ρη ἦτα διάτι; οἱ Αἰολεῖς τὴν ει δίφθογγον εἰς η τρέπουσιν, οἱ δὲ Δωριεῖς τὸ ε εἰς ἦτα |
| κ 81 | Κάμηλος ὅτι χάμαι καθημένη αἴρει τὸ φόρτιον, χάμηλος καὶ κάμηλος. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κάμπτειν τοὺς μηρούς· ἢ παρὰ τὸ κάμνειν μᾶλλον |
| κ 82 | Κάμηλος χαλάμηλος, ὅτι χαμαὶ καθήμενος γομοῦται καὶ αἴρει τὸ φορτίον. τινὲς κάμειν μῆρος, ἀπὸ τοῦ κάμτειν τοὺς μήρους, κάμηλος κατὰ συγγένειαν πρὸ τοῦ ρ πρὸ τοῦ λ κάμηρός τις ἐστιν, ἀπὸ τοὺς μήρους κάμπτειν, ἐν τῷ καθέζεσθαι, οὕτως Ἡράκλειτος |
| κ 83 | Κάμνειν ἐπὶ τοῦ πονεῖν καὶ ἐργάζεσθαι. καὶ ἐπὶ τοῦ πονεῖν καὶ ἐπὶ τῶν ἀποθανόντων· προσλαβὼν καὶ τὴν ἀπὸ πρόθεσιν σημαίνει τὸ ἀπείπειν καὶ ἀπαγορεῦσαι καὶ ἀπογνῶναι, οἷον, ἀπέκαμον νουθετῶν, ἀποκάμνω παραινῶν· καὶ εἰς τὸ ἀκμῆτες |
| κ 84 | Κάμοντας ἀποθανόντας, ἢ κατασκευάσαντας, μετοχὴ δευτέρου ἀορίστου. κάμω, ὁ μέλλων καμῶ, ὁ μέσος παρακείμενος κέκαμα. πρὸ δὲ τοῦ α τὸ σύμφωνον ἔχει τοῦ ἐνεστῶτος. τὸ κάμειν τριχῶς λαμβάνεται, ἐπὶ τῶν ἀποθανόντων, ἐπὶ τῶν κοπτομένων, καὶ ἐπὶ τῶν πολεμίων |
| κ 85 | Καλλάτις πόλις ἔστι κτισθεῖσα ὑπὸ Ἡρακλειωτῶν. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τῆς παρακειμένης αὐτῇ λίμνης· οὕτως Ὦρος |
| κ 86 | Κάλλη τὰ ἄνθη, ἢ τὰ πορφυρὰ ἱμάτια ἢ τὰ βάπτα ἔρια, ἐξ οὗ καὶ κέραμος καλλάϊνος |
| κ 87 | Καλλιγύναικα εἰς Ἕλλαδα, ἀντὶ τοῦ καλὰς γυναῖκας ἔχουσαν. ἀπὸ τῆς καλλιγύναιξ συνθέτου εὐθείας, ὅθεν ἀποβολῇ τοῦ ξ, τὸ ἁπλοῦν λέγεται ὦ γυναῖ ἐπὶ κλητικῆς, ὥσπερ τὸ ἄναξ, ὦ ἄνα· Ζεῦ, ἄνα, Δωδωναῖε |
| κ 88 | Κάλλιμος παρὰ τὸ κάλλος κάλλιμος· ἥ δε διὰ τοῦ ιμος παραγωγὴ ἐκ τριῶν γενῶν γίνεται, οἷον, σπόρος σπόριμος, ἀγωγὴ ἀγώγιμος, κῦδος κύδιμος, οὕτω κάλλος κάλλιμος γίνεται· καὶ ἀπὸ ῥήματος προσδοκῶ προσδόκιμος |
| κ 89 | Καλλιπάρηος ἡ καλὰς παρειὰς ἔχουσα, παρὰ τὸ κάλλος καὶ τὸ παρεῖα γίνεται καλλιπάρηος, κατὰ τροπὴν Βοιωτικὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς η. τὸ δὲ παρειὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. τὰ γὰρ διὰ τοῦ εια τρισύλλαβα ὀξύτονα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. οἷον, φορβειὰ, παρειὰ πλὴν τοῦ καλιὰ καὶ ἱμονιά |
| κ 90 | Καλοκᾳγαθία ἀπὸ συνθέτου τάξεως ὄνομα γίνεται, οἷον, θεοῖς ἐχθρὸς, θεοεχθρία, οὕτω καλὸς καὶ ἀγαθὸς καλοκαγαθία |
| κ 91 | Κάλπιν οἷον, τίκτε δέ μιν νύμφη λειμωνιὰς, οὐ δὲ ᾗ ὕβρις ἥνδανεν, ἀλλὰ θέλημος ἐφ’ ὕδατι πατρὸς ἐῆο μητέρι συναίεσκεν ἐπακτὶ πώεα φεβωκίον ου λέγεσθαι Ἀχιλέως δρόμους· ἄλπη καὶ κάλπις. κάλπη μὲν οὖν λέγεται, ἡ ὑδρία παρθενική. Κάλπις δὲ πόλις Βιθυνίας |
| κ 92 | Κάλυμνος ὁ ἐν Αἰγύπτῳ σῖτος, ἀντὶ τοῦ καλύμνιος. ὁ γὰρ Φιλάδελφος ἐκ Καλυδνῶν μετήνεγκε τὸ σπέρμα, νήσους περὶ Καλυδρὰς, ἃς Ἀπολλόδωρος φησὶ λέγεσθαι Καλύδρας, ὡς καλύβας |
| κ 93 | Καλυψὼ ἡ μὴ ἁπλὴ, καλύπτουσα δέ τι διανοούμενον. διὸ καὶ Ὅμηρος. ἔνθα μὲν Ἄτλαντος θυγάτηρ δολόεσσα Καλυψώ |
| κ 94 | Κάλχας παρὰ τὸ κάλχη. κάλχη δέ ἐστι βοτάνη, ἀφ’ ἧς πορφύρα βάπτεται. Κάλχας δέ ἐστιν ὁ τὰ βάθη τῶν μαντείων ἐρευνῶν· ἢ ὁ τοῖς βασιλεῦσιν τὰ ἐκ θεοῦ φανερῶν |
| κ 95 | Καλχηδὸν περὶ τὸν ποταμὸν πόλιν κτίζουσι, καὶ ὁμωνύμως αὐτῷ τὴν πόλιν ὠνόμασαν. οὕτως Ὦρος ὁ μαίων |
| κ 96 | Καλῴδιον σημαίνει τὸ σχοινίον, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται. καὶ ὤφειλεν εἶναι καλίνδιον, ἐπειδὴ ἡ τελευταῖα συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ συμφώνου ἄρχεται, οἷον, κάλος κάλου. τότε γὰρ διὰ τοῦ ιδιον γίνεται ἡ παραγωγὴ, οἷον, γνώμη, γνώμης, γνωμίδιον, ψυχὴ, ψυχῆς, ψυχίδιον. ἀλλὰ συνεξηκολούθησε τὸ λαγῴδιον, στῴδιον, κῴδιον. σημαίνει δὲ τὸ στῴδιον τὴν στοάν |
| κ 97 | Καλλωπίζω ἀπὸ τοῦ κάλλος καὶ τοῦ ὢψ, ὁ σημαίνει τὸ πρόσωπον |
| κ 98 | Κάμαξ ἀρσενικῶς μὲν σημαίνει ὄρυγμα, ἡ τοὺς πασσάλους τοὺς ἐν τῷ τάφρῳ πεπηγμένους πρὸς τὴν τῶν πολεμίων ἐρωήν· θηλυκῶς δὲ τὰς ῥάβδους, ἢ δόνακας παραπεπηγότας ταῖς ἀμπέλοις· ὡς παρ’ Ἡσιώδῳ· σειόμενος φύλλοισι καὶ ἀργυρέοισι κάμαξι. παρὰ τὸ κάμνειν ἐν τῷ βαστάζειν τὴν ἄμπελον, οἱονεὶ κάμναξ τις οὖσα. κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ν |
| κ 99 | Καμελαύκιον ῥηθήσεται εἰς τὸ κασανία |
| κ 100 | Κάμινος παρὰ τὸ τὴν ὑποκειμένην ὕλην καίειν. ἢ παρὰ τὸ ὑπὸ μνήμην εἶναι |
| κ 101 | Κάμμορος οἱονεὶ κακόμορος, καὶ κατὰ συγκοπὴν κάμμορος |
| κ 102 | Καμπανοὶ ὅτι Καμπὸν ἔκτισαν πρὸς τὴν Κάμην τόπον οὕτω λεγόμενον, ὅθεν καὶ Καμπανοὶ ἐκλήθησαν· οὕτως Ὦρος |
| κ 103 | Κάμπτω ἐκ τοῦ γόνυ γονάπτω κατὰ παραγωγὴν, καὶ ἐν συγκοπῇ γνάπτω, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ κάμπτω |
| κ 104 | Καμπὴ · καμπὴ μὲν οὖν ἡ καμπτομένη καὶ κεκαμμένη. καὶ καμπασμένων φαμὲν τόπων, ὡς κλάσιν πεπονθότων χωρίων. λέγεται καὶ ζωδάριον κάμπη ἡ κάμπτουσα παρὰ τὸ ἑαυτὴν κάμπτειν ἐν τῷ ἕρπεσθαι. τὰ γὰρ ζωδάρια τὰ μὲν τελευταῖα μέρη ὑποτείνει· τὰ δὲ πρὸς τῷ τραχήλῳ κάμπτει, καὶ εἴθ’ οὕτω ἐπισύρει τὰ ὀπίσθια, κάμπτουσα ἑαυτήν |
| κ 105 | Κανδῆλα ὅτι καιομένη δηλοῖ πάντα |
| κ 106 | Κάνδυλος βρῶμα διὰ γάλακτος καὶ μέλιτος κατασκευαζόμενον, καὶ ἀβυτάκην θροικὸν βρῶμα |
| κ 107 | Κανθὸς ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ, οἱονεὶ κνηθός τις ὢν, ἀπὸ τοῦ κνήθεσθαι συνεχῶς δακνομένους ὑπὸ τοῦ παρεισρέοντος ὑγροῦ. ἢ κανθὸς ἀπὸ τῆς κνησμονῆς τῆς περὶ αὐτὸν γινομένης |
| κ 108 | Κάναστρα ἀκρωτήρια τῆς Παλαιστίνης |
| κ 109 | Καμψάκης ὕδατος στάμνιόν ἐστι, δώδεκα ξέστων τῷ μέτρῳ. τὸ δὲ τῷ ἠλίᾳ ἑτοιμασθὲν τεσσάρων ξέστων |
| κ 110 | Κανίσκιον κάνεον καὶ κάνειον κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰῶτα, καὶ ποταίνιον τὸ ξένιον |
| κ 111 | Κανθήλιος ὁ ὄνος, παρὰ τὸ ἑλεῖν τὰς ἀκάνθας |
| κ 112 | Κανὼν διάφορα σημαίνει. τὸν εἱρμὸν, τὸν ῥυθμὸν, τὸν ἔντεχνον λόγον, καὶ ἔμμετρον, καὶ τὴν τεκτονικὴν στάθμην, καὶ τὸν τρόπον, καὶ τὸ διδόμενον τέλος, καὶ διάταξιν τῶν ψαλλομένων, καὶ σύστημα τῶν ἱερέων καὶ μοναχῶν, καὶ τὴν ἔκθεσιν τῶν ἐκκλησιαστικῶν κεφαλαίων |
| κ 113 | Κανόνας ῥάβδους, ἃς ἐκρότουν τὰς ἀσπίδας· τοῦτο γὰρ ἐχρῶντο τοῖς πόρπαξι, οὓς ὄχανα ἐκάλουν. ὕστερον γὰρ ὑπενοήθησαν ὑπὸ Καρῶν. ὡς καὶ Ἀνακρέων, καριοεργέος ὀχώνοιο |
| κ 114 | Κανοῦν κυρίως τὴν μάχαιραν, οἱονεὶ τὸ καίνειν ἔχων κείμενον, ὅ ἐστι κόπτειν, ἀπὸ τῶν γινομένων ἐν ταῖς θυσίαις σφαγῶν. σημαίνει δὲ καὶ κανίσκιον, παρὰ τὸ χαίνειν χανοῦν καὶ κανοῦν, ἀπὸ τοῦ κεχηνέναι |
| κ 115 | Κάνωβος ἱστορεῖται ὁ Κάνωβος δίσκῳ ἀνηρῆσθαι, ὑπὸ Μενελάου ἐν Αἰγύπτῳ ἐν ὑπομνήματι ἀλέσχης Ἡρακλεῖδος. Νίκανδρος δὲ ἐν θηριακοῖς φησὶν, ὅτι ὑπὸ μοῤῥοϊδὸς ἐπλήγη. οἷον, ἦμος ἀποψύχοντα κυβερνητῆρα Κάνωβος θώνιος ἐν ψαμάθοις ἀθροίσατο· οὕτως Ὦρος |
| κ 116 | Κάπη ἡ φάτνη, παρὰ τὸ κάπτειν, ὅ ἐστιν ἐσθίειν, γέγονε κάπτη καὶ κάπη, ἢ παρὰ τὸ κάπος κάπη. κάπος δέ ἐστι τὸ πνεῦμα ἐν τῷ, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπησεν· ἢ καὶ ὑπὸ τῶν ἀσθμάτων τῶν ἵππων καταπνεόμενον· ἢ παρὰ τὸ ἐκάφθαι κοιλάνθαι |
| κ 117 | Κάπηλος ὁ μετάβολος καὶ οἰνοπώλης, παρὰ τὸ χέειν τὸν πηλὸν, ἤγουν τὸν οἶνον, τινὲς οἴονται ἓν ἄνθ’ ἑνὸς εἶναι, οἷον, ἐκ τοῦ παρὰ Σοφοκλεῖ, πολὺς δὲ πηλὸς ἐκ πίθων τυρβάζεται, ὁ μὲν οὖν Σοφοκλῆς εὐεπίφορος εἰς τὸν πηλόν. ὁ μέντοι οἶνος οὐκ ἔστι πηλός· πόθεν δὲ ἐν τῷ καπήλῳ ὁ οἶνος ἔγκειται; καὶ γὰρ ἕτερόν ἐστιν οἰνοπῶλος, καὶ ἕτερον κάπηλος. καθόλου γὰρ τοὺς πωλοῦντας τὶ καπήλους ἔλεγον· ὁ δὲ Αἰσχύλος τὰ δόλια πάντα καλεῖ κάπηλα· κάπηλα προσφέρονται τεχνήματα |
| κ 118 | Κάπηλος ὁ οἰνοπώλης, τὸ πη ἦτα. πηλὸν γὰρ τὸν οἶνον λέγουσι, τὸν πάλλοντα καὶ βλάπτοντα τὰς φρένας. ἄλλως τε, τὰ διὰ τοῦ ελος προπαροξύτονα τῷ η παραλήγεται, οἷον, κάμηλος, ἀσύφηλος, νούφηλος καὶ νούσηλος, κίβδηλος καὶ βέβηλος ὁ ῥερυπωμένος |
| κ 119 | Κάππα καπυός ἐστιν εὕρεμα, καπάτιον γὰρ τὸ ἔχον τὴν ὄπα, ἤγουν τὴν φωνήν· τὰ γὰρ ψιλὰ ἀπὸ τῆς κατωτάτης τῆς γλώσσης ἔχει τὴν προσφορὰν τῆς φωνῆς, ὅθεν καὶ κῆπος καὶ χῆπος τὶς ὢν, ὁ ἔχων τὴν πησμονὴν διὰ τοῦ ὕδατος τοῖς φυτοῖς |
| κ 120 | Κάππεσε πᾶσι δὲ παρὰ ποσὶ κάππεσε θυμὸς, τὰς ψυχὰς φησὶν, ἐταπεινώθησαν ἅπαντες, λειποψυχήσαντες, τὴν σωτηρίαν παρὰ τοῖς ψυχοῖς εἶχον |
| κ 121 | Κάππαρις ὅτι καλὴ καὶ πολλὴ καὶ μεγάλη ἐν κάμποις φύεται. οὐχ οὕτως γὰρ ἐν κρημνῷ· εἴη ἂν οὖν κάμπαρις, παρὰ τοὺς κάμπους, καὶ μεταβολῇ τοῦ μ εἰς π, κάππαρις, οὕτως Ὦρος |
| κ 122 | Καππαδόκαι φαῦλοι ἀεί · ζῶνες δὲ τυχόντες φαυλότεροι· κέρδους ἕνεκα ἔτι φαυλότατοι. ἣν δ’ ἄρα δὶς καὶ τρὶς δράξοντα μεγάλως ἀπηνεῖς δὴ ῥα τό τις· ὅρα φαῦλοι ἐπὶ φαυλόπους |
| κ 123 | Κάπετος ἡ τάφος, παρὰ τὸ σκάπτω, σκάπετος καὶ κάπετος, παρὰ τὸ ἐσκάφθαι |
| κ 124 | Καπνίζω παρὰ τὸ καπνὸς, τοῦτο παρὰ τὸ καίω καὶ τὸ πνοὴ, κυρίως γὰρ καπνὸς λέγεται ἡ ἐκ τῆς καύσεως πνοή. καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα τὸ καπνίζω |
| κ 125 | Καπνὸς παρὰ τὸ κάπτω, τοῦτο παρὰ τὸ κάμνω τὸ ἐκπνέω. ἢ παρὰ τὸ κάπος, ὃ σημαίνει τὸ πνεῦμα. κάπος καὶ καπνός· καὶ εἰς τὸ λυγκῶδες |
| κ 126 | Κάρα τὴν κεφαλὴν, ἀπὸ τοῦ κέρας κέρα καὶ κάρα, ἀπὸ τοῦ τετριχᾶσθαι κάρα εἴρηται· κέρας γὰρ ἡ θρίξ. τὸ δὲ κάρα λεῖπαρ ἀλεῖφα ἀποκοπὴν πεπονθυῖαν ἀπὸ τοῦ κάρανον λιπαρὸν ἀλείφαρον. ἄλλοι δὲ ἀπὸ ἄκρα, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν κάρα, ἡ ἀποτερμάτωσις τοῦ ἀνθρώπου |
| κ 127 | Κάραβος τὸ θαλάσσιον ζῶον, παρὰ τὸ τῇ κάρᾳ βαίνειν, τῆς κεφαλῆς προεχούσης· ἢ καὶ τὴν ναῦν ὡσαύτως· κάρα γὰρ ἡ τροπίς |
| κ 128 | Κάραβος διὰ τὸ ἀκεραίως βαίνειν. ἢ ὁ τὴν κεφαλὴν κινῶν, αἱ γὰρ χηλαὶ καὶ τῇ κεφαλῇ καὶ τὰ λοιπὰ ποδάρια ἐνήρεισται |
| κ 129 | Καραδοκεῖν τὸ τοῦ πράγματος κεφάλαιον ἐπιτηρεῖν ὅπη χωρήση. παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ δοκῶ τὸ ἐπιτηρῶ. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| κ 130 | Καραδοκία ἐπιτήρησις, προσδοκία, ἐλπὶς, ἐκδοχὴ, ὑπόληψις |
| κ 131 | Καράμβις ἀκρωτήριον Παφλαγωνίας, παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ βαίνειν· τὸ γὰρ ἄκρον αὐτῆς, ἔξω εἰς τὸ πέλαγος βέβηκεν. οἷον, ἰθὺ διαγραφθέντα· μέση δέ τοι ἔστι Καράμβις γραμμῆς ἐκτὸς ἐοῦσα, καὶ ἐς βορέην ὁρόωσα. Διονύσιος ὁ περιηγητής |
| κ 132 | Καρβάνοι βάρβαροι, οἱ ἔχοντες Καρὸς βοήν. Λυκόφρων, Κάρβανον ὄχλον. ἐν δὲ γυναικὶ ταῖς πέπλοις |
| κ 133 | Κάρδοπος λίθος, ἢ μάκτρα. Νίκανδρος ἐν θηριακοῖς, σπέρματος ὃν κυμβοῖο περιφεροῦς ὀξυβάφου· ἐπεὶ καὶ κοῦφον ἔστι |
| κ 134 | Καρδομύττειν τὸ συνεχῶς βλέφαρα κινεῖν· καὶ εἰς τὸ ἐπίμυσιν ἄγειν· ἰδίως οἱ Ἀττικοὶ λέγουσιν. εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ καρδάμου, ὃ ἐάν τις προσενέγκηται. συνεχῶς τὰ βλέφαρα μύει. ἢ παρὰ τὸ τὰς κόρας μύειν |
| κ 135 | Καρδία ἐκ τοῦ κραδαίνεσθαι διὰ παντὸς, ὅ ἐστι σείεσθαι |
| κ 136 | Καρδία παρὰ τὸ κράτος αὐτὴν ἔχειν. ἔστι δὲ ἡγεμονική |
| κ 137 | Κάρδαμον παρότι τὴν καρδίαν μειοῖ· πινόμενον καὶ βλάπτει |
| κ 138 | Κάρη κεφαλὴ, ὄνομα οὐδέτερον, αἰτιατικοῦ τῶν πληθυντικῶν, ἐκ τοῦ κάρηνα, οὗ ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν τὸ κάρηνον, καὶ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν τῶν καρήνων· ὡς τὸ, βῆναι δὲ κατ’ Οὐλύμποιο καρήνων. σημαίνει δὲ ἀκρωτήριον, ὅ ἐστι τῶν κεφαλῶν· ὅτι δὲ πεπονθός, ἐστι κάρη, καὶ οὐχ ὑγιὲς δηλοῖ. τὰ εἰς η λήγοντα οὐδέποτε πτώσεως ἑνικῆς εἰσι, ἀλλ’ ἢ δυικῆς ἢ πληθυντικῆς· ὡς τὰ τείχη, βέλη, σκέλη, τοῦτο δὲ τὸ κάρη, οὔτε εὐθείας ἔστιν ἑνικῆς, οὔτε πληθυντικῆς· κατὰ συγκοπήν ἐστι τὸ κάρη, ἀπὸ τοῦ κάρηνα |
| κ 139 | Καρήνων κλίνεται τὸ κάρηνον τοῦ καρήνου· γίνεται παρὰ τὸ κάρη, κάρανον καὶ κάρηνον, τροπῇ τοῦ α εἰς η |
| κ 140 | Κάρηνα ἀκρωτήρια, ἀκρόπολα, ἐξοχὰς, ἐξ οὗ βασίλεια. ὃς δὴ πολλάων πολίων κατέλυσε κάρηνα, ἀπὸ τοῦ κάρα. κάρην οὐδέτερον· τὰ μὲν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἅπαντα, διὰ τοῦ τος κλίνεται· οἷον, ὄνειαρ ὀνείατος, σημαίνει τὸ ὠφελοῦν καὶ τὸ βρῶμα, ἀλείφαρ ἀλείφατος, σημαίνει τὸ ἄλειμμα, οὕτως καὶ κάρηαρ καρήατος, καὶ κατὰ συγκοπὴν κάρητος, καὶ οὐδέτερον κάρκιον. τῶν δὲ δισυλλάβων τὰ μὲν φύσει μακρὰ διὰ τοῦ τος κλίνεται, οἷον, ἧπαρ ἥπατος, ἦμαρ ἤματος, εἶδαρ εἴδατος, σημαίνει δὲ τὸ βρῶμα, οὖθαρ οὔθατος, σημαίνει δὲ τὸν μαστόν. τὰ δὲ βραχείᾳ ἢ θέσει μακρᾷ παραληγόμενα διὰ τοῦ ρος κλίνεται, οἷον, θέναρ θέναρος, σημαίνει δὲ τὸ κοῖλον τῆς χειρὸς, παρὰ τὸ σθένειν ἤγουν τύπτειν, ὕπαρ ὕπαρος, σημαίνει τὸ ἀληθινὸν ἐνύπνιον τὴν λεγομένην ὀπτασίαν. ἔαρ ἔαρος καὶ κατὰ κράσιν ἦρος, κέαρ κέαρος καὶ κῆρος, ἄλκαρ ἄλκαρος, σημαίνει δὲ τὴν βοήθειαν. σεσημείωται τὸ φρέαρ φρέατος, καὶ στέαρ στέατος, ὅτι βραχείᾳ παρα ληγόμενα διὰ τοῦ τος ἐκλίθη. ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι φρεῖαρ καὶ στεῖαρ ἦν, καὶ ὡς ἔχοντα φύσει μακρὰν τὴν παραλήγουσαν, τούτου χάριν ἐκλίθη διὰ τοῦ τος. οἷον, φρείατος, στείατος· ἐξ οὗ, καὶ φρείατα μακρὰ νάουσιν· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι φρέατος καὶ στέατος. λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς ἐν μονοβίβλῳ, ὅτι τὰ εἰς αρ οὐδέτερα παραληγόμενα τῷ ω ἄκλιτά εἰσι, μῶμαρ σημαίνει τὸν μῶμον, μῶμον σημαίνει τὸν μέγαν· νῶκαρ σημαίνει τὴν στέρησιν τῆς ψυχῆς· οὕτως ὁ Χοιροβοσκός |
| κ 141 | Καρὶς ὡς παρὰ τῷ Κρατίνῳ, ἔχον πρόσωπον κάριδος μασθλητίνης, ἀντὶ τοῦ δερματίνης· λέγεται δὲ καρὶς, παρὰ τὸ σκαίρω σκαρίς· ἢ παρὰ τὸ κάρα καρίς. καὶ γὰρ ὅλη ἡ καρὶς σχεδὸν κεφαλή ἐστι. τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι τὸ καρὶς σύνθετόν ἐστι, παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ ἲς ἰνὸς, οἱονεὶ ἡ ἔχουσα ἐν τῇ κεφαλῇ ἴνας, οἷς τισι καὶ ὁ τόνος καὶ ἡ κλίσις ἀντίκειται. ὁ τόνος μὲν, ὅτι εἰ ἦν σύνθετον ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς, ἤμελλε βαρύνεσθαι· πᾶν γὰρ ὄνομα μονοσύλλαβον ἐν τῇ συνθέσει βαρύνεται. οἷον, χθὼν αὐτόχθων, Θρὰξ, Σαμώθραξ, χωρὶς τοῦ πτῶξ πολυπτὼξ, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ· πολυπτῶκες τὲ Μέλαιναι. Μέλαιναι δέ εἰσι τόπος τῶν Ἀττικῶν. ὥστε οὔκ ἐστι σύνθετον· ἡ δὲ κλίσις, ἐπειδὴ τὸ μὲν καρὶς διὰ τοῦ δος κλίνεται, τὸ δὲ ἲς διὰ τοῦ νος. εἰ δὲ ἦν ἀπ’ αὐτοῦ εἶχεν ἂν κλίνεσθαι διὰ τοῦ νος· τὰ γὰρ εἰς ις σύνθετα τὴν τοῦ ἁπλοῦ φυλάττουσι κλίσιν. οἷον, ἀκτὶς ἀκτίνος, εὐάκτιν εὐάκτινος, γλωχὶν γλωχῖνος, τριγλώχιν τριγλώχινος |
| κ 142 | Καρκίνος ζῶον θαλάσσιον· καρκίνος ἐλθὼν ἐκ βυθοῦ θαλαττίου. ὁ λεγόμενος πάγουρος, καράκινός τις ὢν, ὁ κινῶν ἐπὶ συχνῷ τὴν κάραν. διὰ τί προπαροξύνεται; τὰ γὰρ διὰ τοῦ αντινος προπερισπᾶται· οἷον· Κωνσταντῖνος, Ταραντῖνος· πλὴν τοῦ Φαυστίνος καὶ καρκίνος. καρκίνος δὲ λέγεται καὶ ζῴδιον ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ νόσος οὕτω καλουμένη, καὶ μέλος ἀνθρώπου |
| κ 143 | Καρκίνος παρὰ τὸ κάρα κινεῖν πυκνῶς, ἢ καράκινός τις ὢν, οἷον κάραβος, ἀπὸ τοῦ τὸ κινούμενον αὐτοῦ κάρα εἶναι |
| κ 144 | Κάρος σημαίνει τὴν θανατηφόρον Μοῖραν, ἀπὸ τοῦ Κὴρ Κηρὸς, συστολῇ τοῦ η κάρος. διάτι τοῦ κὴρ τὸ η εἰς α ἐτράπη, καὶ οὐκ εἰς ε, ὥσπερ φρὴν, φρενός; ὅτι οὐκ ἔστι τὸ κάρος κατὰ ἀνάλογον κλίσιν, ἀλλὰ συστολὴ ποιητική· καὶ τούτου χάριν οὐκ ἐφύλαξε τὴν ἀκολουθείαν τοῦ φρὴν φρενός |
| κ 145 | Καῤῥόον κατὰ τὸ ῥεῦμα |
| κ 146 | Καρπαλίμως ἀντὶ τοῦ ταχέως, ὡς παρὰ τὸ γονὸς γίνεται γόνιμος, καὶ πόμπος πόμπιμος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κάπτω τὸ πνέω, ἐξ οὗ καὶ τὸ καπύω, οἷον, ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε, γίνεται κάπος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν καπνός. εἶτα κατὰ πρόθεσιν τοῦ ρ πάλιν γίνεται κάρπνος καὶ κάρπνιμος, ἀποβολῇ τοῦ ν, καὶ προσθέσει τῆς αλ συλλαβῆς καρπάλιμος, καὶ τὸ ἐπίῤῥημα καρπαλίμως |
| κ 147 | Καρπὸς ἀπὸ τοῦ κεκάρφθαι, ὅ ἐστιν ἐξηράνθαι ἔνθα τῆς χειρὸς ξηρὸς ὢν ὁ τόπος καὶ ἄσαρκος. καρπὸς δὲ λέγουσι κάρφος τὶς ὤν· καρπὸς παρὰ τὸ κατάξηρον, οἷον, κάρφος |
| κ 148 | Καρπὸς παρὰ τὸ φυῆναι αὐτὸν ἐκ τῆς κάρας, καὶ τοῦ ὀποῦ τοῦ δένδρου. τὸ γὰρ ἄκρον τοῦ σώματος ἡ κεφαλή. καὶ ἡ τοῦ δένδρου κεφαλὴ τὸ ἄκρον ἐστι καρπὸς τὸ καίριον παντὸς πράγματος, ἢ ὁ τοῦ καιροῦ παντὸς ἴδιος καρπός |
| κ 149 | Καρπὸς σημαίνει δύο· τὸν πρὸς ἄμετρον ἠτοιμασμένον ἄσταχυν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κεκάρφθαι, ὃ σημαίνει τὸ ἐξηράνθαι, καὶ ὁ ποτὶ καρπῷ βριθομένη. σημαίνει δὲ καὶ τὸν τῆς χειρὸς καρπὸν, ὡς ἡ χρῆσις μαρτυρεῖ· Ὀδυσεὺς δὲ λαβὼν κύσε χεῖρ’ ἐπὶ καρποῦ· πλὴν καὶ τοῦτο ὡς οἶμαι, παρὰ τὸ κάρφος ὃ σημαίνει τὸ ξηρόν· κατάξηρον γὰρ τῶν λοιπῶν μερῶν ἐστιν ὁ καρπὸς τῆς χειρός |
| κ 150 | Κάρταμον κλωβεῖον, ξύλινον, ἢ σπυρίδιον πλεκτόν |
| κ 151 | Καρτερῶ ἀπὸ τοῦ κράτος καρτερῶ. τοῦτο παρὰ τὸ κρῶ τὸ τελειῶ |
| κ 152 | Κάρρων οἷον, ναὶ κάρρων βώς· τρίτος τύπος ἐστι τῶν συγκριτικῶν. ὡς παρὰ τὸ βαθὺς, γίνεται βαθύτερος βαθίων, ὁ τρίτος τύπος βάσσων, ἔνθεν παρ’ Ἐπιχάρμῳ, βάσσων τὸ χωρίον· ἐλαχὺς ἐλαχίων, ἐλάχιστος, ἐλάσσων, ταχύτερος ταχίων, τάχιστος, ὁ τρίτος τάσσων καὶ θάσσων, βραχὺς βραχύτερος, βραχίων, βράσσων, ὅπερ συνεμπίπτει ἀπὸ τοῦ βραδὺς, διὰ τὸ ἀμαυρῶσαι τὸ σύμφωνον, γλυκὺς, γλυκύτερος, γλυκίων, γλύκιστος, ὁ τρίτος τύπος γλύσσων. κέχρηται δὲ Ξενοφάνης τῷ ὀνόματι, οἷον, γλύσσωνα σῦκα. καὶ πάλιν παχὺς, παχύτερος, παχίων, πάχιστος, ὁ τρίτος τύπος πάσσων· μείζονα τῶν εἰς ἰδέειν, καὶ πάσσονα ἀντὶ τοῦ μείζονα καὶ παχύτερον. καὶ πάλιν, μακρότερος, οἷον, μῆκος, μηκίων, μήκιστος, ὁ τρίτος τύπος μάσσων, οἷον, ἥσειν, ἢ τοσσοῦτον, ὀΐομαι, ἢ ἔτι μᾶσσον, ἀντὶ τοῦ μακρότερον· οὕτως οὖν καὶ κρατὺς, κρατύτερος, κρατίων, κράτιστος, ὁ τρίτος τύπος κράσσων, ὑπερθέσει κάρσων καὶ κάῤῥων, ὡς ἡ μυρσίνη, μυῤῥίνη. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ παθῶν |
| κ 153 | Καρυκεύουσα ἡδύνουσα, γλυκαίνουσα. καρύκη γὰρ βρῶμα Λύδιον, ἐκ πολλῶν ἡδυσμάτων συνεστηκός. ἔστι δὲ εἶδος ὑποτρίμματος, ἐκ πολλῶν ἀρτυμάτων συντιθέμενον· καρυκεύειν δὲ τὸ πράττειν |
| κ 154 | Κάρφη παρὰ τὸ ἐξηράνθαι, καὶ καρπὸς, καὶ κατάξηρος στάχυς, καὶ τῆς χειρὸς ὁ καρπὸς, ὀστώδης ὢν καὶ ἄσαρκος. καὶ τὸ καρπῶσαι τὸ κατακαῦσαι τὰ ἐναντιζόμενα |
| κ 155 | Κάρτος νῖκος, ἰσχὺς, κράτος |
| κ 156 | Κάρτα παρὰ τὸ κρατὺς κρατέα, ὡς ταχὺς ταχέα· καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ μετάθεσιν κάρτα |
| κ 157 | Καρύκη ἕψημά τι δι’ αἵματος καὶ ἀρτυμάτων παντοίων. ὁ δὲ Δίδυμος Λύδιον βρῶμα φησὶν εἰς πολυτελοῦς σκευασίας συγκείμενον· ἐγὼ δὲ οἶμαι καρύκην αὐτὴν λέγεσθαι, ἐπειδὴ μέλαν ἔστι. φησὶ γὰρ ἐν τῷ κωμικῷ λέγεσθαι οὕτω, καρύκειον καρυοβαφεύς. καὶ κάρυος ῥοῦς ὁ μέλανος ῥόος, οὔκουν ἐκ τούτου οἶμαι λέγειν καρύκην. Ὦρος |
| κ 158 | Καρχαρόδους τὰ ζῶα, τοὺς κεχαραγμένους ἔχοντας τοὺς ὀδόντας· τουτ’ἔστι στρογγύλους καὶ ὀξεῖς, καὶ ἐναλλάσσοντας ἑαυτῶν, ὡς λύκος, λέων, πάρδαλις· εἴρηται παρὰ τὸ χαράσσω, ῥῆμα, ὅπερ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ ὀδοὺς γίνεται χαρόδους καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν χαρχαρόδους καὶ καρχαρόδους. ἀμφόδοντα δὲ λέγονται ζῶα, ὅσα οὐκ ἐνηλλαγμένους ἔχουσι τοὺς ὀδόντας, στρογγύλους καὶ ὀξεῖς, ἀλλὰ παχεῖς καὶ πλατεῖς, ὡς ἔστιν ἄνθρωπος, ἵππος καὶ τὰ ὅμοια. χαυλιόδοντα δὲ ὅσα ἔξωθεν ἔχει τοὺς ὀδόντας ὑπερφερεῖς, ὡς ἔστι σὺς, ἐλέφας, ἀπάλαξ |
| κ 159 | Κασσαβὰς εἴρηται ἡ πόρνη, παρὰ τὸ καλὸν καὶ σοβεῖν |
| κ 160 | Κασίγνητος καὶ αὐτοκασίγνητος, ποίου σχήματος; συνθέτου. σύνθετον δέ ἐστι τὸ ἐκ δύο ἢ καὶ πλειόνων λέξεων συγκείμενον. τοῦ γὰρ παρασυνθέτου κατὰ τὸ τέλος γίνεται κίνησις· οἷον, Φίλιππος, φιλιππίζω· τὸ δὲ κατ’ ἀρχὴν γινόμενον, μένει ὡσαύτως σύνθετον. γίνεται δὲ τὸ κασίγνητος, ἐκ τοῦ κάσου, ὁ σημαίνει τὸν ἀδελφὸν καὶ τοῦ γνητὸς, τοῦτο ἐκ τοῦ γέννα, κασίγνητος· Ἡσίοδος, μὴ δὲ κασιγνήθῳ ἶσον ποιεῖσθαι ἑταῖρον, εἰ δέ κε ποιήσῃς, μή μιν πρότερος κακὸν ἔρξῃς, μηδὲ ψεύδεσθαι γλώσσης χάριν, εἰ δέ κεν ἄρχῃ ἤ τε ἔπος εἰπὼν ἀποθύμιον, ἠὲ καὶ ἕρξας, δὶς τόσα τίννυσθαι μεμνημένος, εἰ δέ κεν αὖθις ἡγεῖται φιλότητα, δίκην δ’ ἐθέλῃσι παρασχεῖν, δέξασθαι, δειλός τοι ἀνὴρ φίλον ἀλλοτ’ ἐς ἄλλον ποιῆσαι, σὲ δὲ μή τι νόος κατελεγχέτω εἶδος, μηδὲ πολύξεινον μήδ’ ἄξεινον καλέεσθαι, μηδὲ κακῶν ἕταρον, μήδ’ ἐσθλῶν νειητῆρα. σχεδὸν τοῦ ἀδελφοῦ μου μὴ προτίμᾳ τὸν φίλον σου. ἐὰν δὲ καὶ ποιήσῃς φίλον, μὴ σὺ πρῶτον αὐτὸν ἀτιμάσῃς. μηδὲ καταψεύσῃς αὐτόν. ἐὰν δὲ αὐτὸς ἀρχὴν ποιήσῃ τοῦ ἀτιμάσαι σε, διπλάσιον αὐτῷ κακὸν ἀπόδος, μεμνημένος ὧν εἰς σὲ διεπράξατο. ἐὰν δὲ πάλιν βουληθῇ διαλλαγῆναι καὶ φιλιωθῆναι σοι, καὶ προσπέσῃ σοι, δέξαι αὐτόν. ἄθλιος γὰρ ἐκεῖνος, ὅστις ἀπὸ τούτου εἰς τοῦτον μεταβαίνει φίλον. σὺ δὲ ὑπερέχων καλὴν ἰδέαν, μὴ ἔσο μωρὸς, ἵνα μὴ ἡ μωρία σου, ἀτιμάσῃ τὴν ἰδέαν σου· μηδὲ πολύξεινον, εὐκαταφρόνητον γὰρ τοὺς πολλοὺς ξενίζειν, τὸ δὲ ἄξεινον φιλιῶδες. μὴ δὲ κακοὺς εἴπῃς τοὺς ἀγαθούς· εἴρηται κασίγνητος παρὰ τὸ κάσις ὁ ἀδελφὸς καὶ τὸ γνὴς γνητὸς, ὃ σημαίνει τὸν γνήσιον· καὶ ὀγνῆται οἱ ῥόδιοι |
| κ 161 | Κασσίτηρος ὁ τὴν κόσμησιν τηρῶν· ἢ ὁ κοσμῶν καὶ λαμπρύνων |
| κ 162 | Κασία εἶδος μυρεψικοῦ. γέγονε δὲ παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ, οὗ ὁ μέλλων κάσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ πλεονασμῷ τοῦ ι, κασία, ἡ κοσμοῦσα διὰ τῆς εὐοσμίας τὰς αἰσθήσεις |
| κ 163 | Κάσσα ἡ πόρνη, ἡ κατωφέρης· παρὰ τὸ καίω καύσω, κάσσα. Λυκόφρων, λείποντος κάσσης ἐκβαλὼν πελειάδος |
| κ 164 | Καστρέσιον πεκούλιον ἰδιόκτητον, ἐξ οὗ καὶ κάστρον |
| κ 165 | Κάστορα θ’ ἱππόδαμον πόσα σημαίνει; δύο· ὄνομα κύριον, καὶ τὸ ζῶον· καὶ γίνεται παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ. τὸ δὲ ζῶον παρὰ τὸ γαστὴρ γάστωρ καὶ κάστωρ, ὑπογάστριον γὰρ τὸ ζῶον, καὶ σχεδὸν ὅλον κοιλία |
| κ 166 | Κασσωρὶς ἡ πόρνη, ἡ κατωφέρης· κασσαβὰς λέγεται ἡ πόρνη, παρὰ τὸ καλεῖν καὶ σοβεῖν· ἐξ αὐτοῦ γίνεται κατὰ παρασχηματισμὸν κασωρίς. Λυκόφρων· ὅταν κόρη κασωρὶς εἰς ἐπείσιον χλεύην ὑλακτήσασα κηκάσῃ γάμους νυμφεῖα πρὸς κηλοστὰ βαρβάρων τελεῖν. ἐπεί σιον σημαίνει δὲ τὸ γυναικεῖον καὶ ἀνδρεῖον αἰδοῖον· κηλοστὰ δὲ τὰ ἀκόλαστα. τὸ ἑξῆς. ὅταν ἡ τοῦ Νηλέως θυγάτηρ τύπτουσα εἰς τὸ αἰδοῖον χλευάσῃ τὰ νυμφεῖα, πρὸς τὰ τῶν βαρβάρων κηλοστὰ, τουτ’ἔστιν εἰς τὴν παρὰ τὴν κάρβασιν κοινοὺς τόπους, ἐν οἷς αἱ ἑταιρίδες διατρίβουσι· κηλοστὰ γὰρ ἐκαλοῦντο |
| κ 167 | Κατὰ βόστρυχος κοσμῶν τοῖς βοστρύχοις· τὸ γὰρ κατὰ πλήθους ἐμφαντικόν ἐστιν |
| κ 168 | Καταράκτης ἐκ τοῦ ῥάσσω τὸ φθείρω, ἐράκτης καὶ καταράκτης |
| κ 169 | Καταπέψῃ ἐκ τοῦ πέπτω τὸ δαπανῶ καὶ μαγειρεύω· ἀορίστου πρώτου ὑπερσυντελικοῦ παθητικοῦ, δευτέρου προσώπου· ἐὰν πέψωμαι, ἐὰν πέψῃ, ἀπεψίαν πέπονθεν ἐξ ἀπληστίας |
| κ 170 | Κατάπληξις εἰς τὸ ἐκπάγλως, καὶ φόβος |
| κ 171 | Καταρδεῖν εἰς τὸ δραθεῖν |
| κ 172 | Καταρτίζω ἁρμόζω· ἐκ τοῦ ἀρτῶ ἀρτίζω |
| κ 173 | Κᾴτα ἀπὸ τοῦ καὶ συνδέσμου, καὶ τοῦ εἶτα ἐπιῤῥήματος γίνεται, καὶ ἀποβολῇ τῶν δύο ιι κάετα, καὶ κράσει κᾴτα |
| κ 174 | Κατάγαγε κατάβαλε· ἔστι κατάγω, ὁ β ἀόριστος κατῆγον, καὶ διὰ τὸ μὴ εἶναι τὴν παραλήγουσαν φύσει μακράν |
| κ 175 | Καταιγὶς ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ αἲξ αἰγὸς, καταιγίς. τὸ δὲ αἲξ παρὰ τὸ ἀΐσσω τὸ ὁρμῶ |
| κ 176 | Καταίρειν ἀντὶ τοῦ ἀναχωρεῖν καὶ ἀποπλεῖν, ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος. συμβαίνει γὰρ ἀποπλεούσης τῆς νέως, ἀπαίρειν τὰ ἱστία. τὸ δὲ καταίρειν συντάσσεται μετὰ πτώσεως γενικῆς |
| κ 177 | Καταποντωθῆναι κινδυνεῦσαι. κλυδώνισμα ὁ κίνδυνος |
| κ 178 | Καταιγὶς ἡ μεγάλη πνοὴ, συντίθεται ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως, καὶ τοῦ αἰγὶς ὄνομα, ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον. ἢ ἀπὸ τοῦ καταιγίζειν τοῖς ἀνέμοις καὶ πνεύμασι τὸν Δῖα. λέγουσι γὰρ αὐτὸν τῶν ἀνέμων δεσπότην εἶναι οἱ Ἕλληνες, ὃς καλεῖται αἰγιοῦχος· ἢ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ζώου. ὁ γὰρ Ζεὺς αἲξ αἰγὸς σκεπαστήριον ἀνεδύετο· καὶ εἰς τὸ αἰγιοῦχος |
| κ 179 | Κατάλληλον ὄνομα, παρὰ τὸ ἀλλήλοις ἐοικέναι |
| κ 180 | Κατὰ κόῤῥης · κατὰ κόῤῥης λέγεται τὸ τὴν σιαγόνα πλῆξαι· ὁ δὲ Ἐρατοσθένης ἅπασαν τὴν τῆς κεφαλῆς πλήγην· κόρσην γὰρ τὴν κεφαλὴν λέγουσι. μεταβεβλῆσθαι δὲ τὸ ς εἰς ρ Ἀττικῶς, ὡς ἐπὶ τῆς μυῤῥίνης καὶ ταῤῥοῦς, ἔστι γὰρ μυρσίνη καὶ ταρσός |
| κ 181 | Κατακύστιν κατὰ τὴν φύσιν, ὅπερ ἐστιν οὐροδόχον ὄργανον |
| κ 182 | Κατάκρας ἀντὶ τοῦ κατὰ κράτος, ἀπὸ τοῦ ἀκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ἄκα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἄκρα |
| κ 183 | Κατάντημα ἀπάντημα καὶ τέλος ὁδοῦ· ἐκ τοῦ καταντάω καταντήσω |
| κ 184 | Καταργῶ σημαίνει τὸ ἀποπαύω. ὡς τὸ κατηργήθη ὁ νόμος, ἀντὶ τοῦ ἀπεπαύθη, ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἀργῶ· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ἀργὸς ὃ σημαίνει τὸν ἄπρακτον, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἄεργος, κατὰ συγκοπήν |
| κ 185 | Κατατρύχων μετοχή. τὸ ῥῆμα τοῦτο ἐστι βαρύτονον καὶ περισπώμενον· τὸ δὲ περισπώμενόν ἐστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, τρυχῶ, ἐξ οὗ γίνεται μετοχὴ παθητικὴ τετρυχώμενος. φέρεται τὸ αὐτὸ καὶ βαρύτονον, οἷον, τρύχω τρύχας, καὶ διὰ τὴν εὐρυθμίαν ἐνταῦθα τῆς συνθήκης βαρυτόνως ἀναγνωστέον τὸ ῥῆμα. καὶ ἀπὸ μὲν τοῦ τρυχοῖς τρυχοῖ, τετρυχώμενος, ἡ παθητικὴ μετοχή· ἀπὸ δὲ τοῦ τρύχω βαρυτόνου τρυχώμενον ἡ μετοχή· τέτρυμμαι γάρ ἐστι, ὅπερ ἐκεῖ τὸ τετρύχωμαι |
| κ 186 | Καταθύμιος κατὰ ψυχὴν, κατὰ νοῦν |
| κ 187 | Καταΐγδην ἀπὸ τοῦ καταΐσσω, ἡ εἰς τὸ ἔμπροσθεν ὁρμῶσα καὶ ἀΐσσουσα. οἷον, ἡ δ’ ἄφαρ ὥστε κύλινδρος ἐπέτρεχε κύματι λάβρῳ, προπροκαταΐγδην κοίλης ἁλός· ἐν δ’ ἄρα μέσσαις |
| κ 188 | Κατακᾶσα ἡ κατωφερὴς καὶ πόρνη, Καλλίμαχος· σκύλα γυνὴ κατακᾶσα καὶ οὐ ψύθος οὔνομ’ ἔχουσα. εἴρηται ἢ παρὰ τὸ καταχέεσθαι ἐπὶ παντί· ἢ ἡ τοῦ καυθῆναι ἀξία διὰ τὴν ἀσέλγειαν |
| κ 189 | Κατάκλεις κλεὶς καὶ κατάκλεις, ἀπὸ τοῦ ἐγκεκλεῖσθαι μέχρι αὐτῆς τὰ ἐντός. καὶ αἱ μὲν τοῦ σώματος ἐπικλείδες εἴρηνται, διὰ τὸ ἐπικαμπεῖς εἶναι, καὶ ἐοικέναι ταῖς τῶν θυρῶν κλείσι. καὶ ὅτι μέχρι αὐτῆς τὰ ἐντὸς ἐγκλείονται, παρὰ τὸ κλείς. κατακλείδες ἐπὶ τῶν ἐρεσσόντων, ὅτι ἐπ’ αὐταῖς ἑζόμενοι τὸ σῶμα ἔκλων |
| κ 190 | Κατακλῶσθαι αἱ ἐπικλώσεις τῶν Μοιρῶν, παρὰ τὸ κλώθω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ κάτω καθέλκειν τοὺς τῶν νημάτων ὁλκούς· κλώθουσι γὰρ καὶ νήθουσιν· ὅθεν καὶ κλῶσις παρὰ τὸν κλώσω μέλλοντα εἴρηται |
| κ 191 | Καταίτυξ εἶδος περικεφαλαίας μὴ ἐχούσης λόφον κατωφεροῦς ἀλλὰ κοίλης οὔσης, κάτω νευούσης, παρὰ τὸ κάτω τετύχθαι, ὡς πρὸς τὴν ἀλώπιδα τὴν ἀνάστασιν ἔχουσα |
| κ 192 | Καταφυγὴ προσφυγὴ, ἐκ τοῦ φεύγω φυγὴ καὶ καταφυγή |
| κ 193 | Κάτεισι παρὰ τὸ κάτω καὶ τὸ εἶμι, τὸ πορεύομαι, γίνεται κάτειμι, τὸ δεύτερον κάτεις, τὸ τρίτον κάτεισιν, ἤγουν κάτωθεν ἦλθεν |
| κ 194 | Καταδίκασεν ὁ διαιτητὴς κατεδικάσθη ὁ καταδικαστὴς, κατεδικάσατο ὁ ἀντίδικος |
| κ 195 | Κατασκηνώσεις τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. γίνεται δὲ παρὰ τὸ σκηνῶ, τοῦτο παρὰ τὸ σκῆνος, τοῦτο παρὰ τὸ σκήνη. τοῦτο παρὰ τὸ σχῶ σχήσω, σχῆνος καὶ σκῆνος. καὶ ἐξ αὐτοῦ σκήνη· ὡς ῥῶ ῥήσω Ῥῆσος. ἔστι δὲ τοῦτο τὸ ὄνομα κύριον βασιλικόν |
| κ 196 | Κατακυριεῦσαι ἐκ τοῦ κατακυριεύω· τοῦτο ἐκ τοῦ κύριος. διαφέρει δὲ κύριος δεσπότου. κύριος μὲν λέγεται, ὁ ἐπὶ μητρὸς καὶ παίδων πατήρ· δεσπότης δὲ ὁ ἐπὶ ἀργυρωνητῶν |
| κ 197 | Καταρχὰς ἀρχὴ σημαίνει τρία· πρῶτα μὲν τὴν προάναρχον ἀρχήν· καὶ τὴν χρονικὴν ἀρχὴν, τὴν ἐπὶ τοῖς πράγμασι ἡμῶν ἐπιβαλλομένην, καὶ τὴν βασίλειαν ταύτην· καὶ τὴν εἰς τοὺς ἀρχομένους καθόλου ἐπιστασίαν |
| κ 198 | Καταβήσεται ἐκ τοῦ βίβημι βήσω, βήσομαι βήσῃ βήσεται, καὶ καταβήσεται· τοῦτο παρὰ τὸ βῶ τ βαίνω |
| κ 199 | Κάττα παρὰ τὸ ἄττω τὸ πηδῶ γίνεται ἄττα· καὶ προσθέσει τοῦ κ κάττα |
| κ 200 | Κατακάθετον ἀπὸ βάθους εἰς ὕψος διάστημα |
| κ 201 | Καταφιλοσοφῶν διὰ σιγῆς νικῶν |
| κ 202 | Κατάπληξις ἔστι φόβος ἐκ μεγάλης φαντασίας |
| κ 203 | Κατακρῆθεν παρὰ τὸ καρὴ ὀξυνόμενον γίνεται καρῆθεν· καὶ κατὰ συγκοπὴν κρῆθεν. τοῦτο καὶ Ἡσιόδος ἐξεδέξατο εἰπών· τῆς καὶ ἀπὸ κρῆθεν, βλεφάρων |
| κ 204 | Κατὰ μῆρ’ ἐκάη · Πτολεμαῖος ἐν τελευταίῳ παραλαμβάνει μῆρε, ἵνα Ἰωνικῶς ἐκάη, μεταπλασμὸν γὰρ λέγει ἐκ τοῦ μῆρα μῆρε, ὡς τὸ ὄσσα ὄσσε, καὶ ὄψ ὀψέ· οὐκ ἔχυρον δὲ τοῦτο, ἀλλὰ μᾶλλον ἀποκοπὴν φαμὲν τοῦ μῆρα, ἅπερ εἰσι τὰ ἁγιαζόμενα τοῖς θεοῖς τὸ δὲ μῆρα ἀπὸ τοῦ μηρία κατὰ συγκοπήν |
| κ 205 | Κατεμύξατο κατημάτωσε, κατέξυσεν· εἰς τὸ ἀμύσσω ἡ ἐτυμολογία |
| κ 206 | Καταπροΐξασθαι ἀπὸ τοῦ προικὸς, ἢν διαιροῦντες οἱ Ἴωνες πρόϊκα λέγουσιν· ὥσπερ οὖν ἡ προίξ δωρεὰν δίδοται· οὕτω φασὶν, οὐ δωρεὰν ἐμοῦ καταγνώσεταί τις, ἀλλ’ ἀποδώσει μισθὸν ὧν ἔπραξα. καὶ ἐπαίτης, καὶ ὁ προῖκα αἰτῶν προΐκτης λέγεται. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι ἐπῳδῶν Ἀρχιλόχου |
| κ 207 | Κατάσχεσιν ἀπὸ τοῦ σχῶ, σχέσις καὶ κατάσχεσις |
| κ 208 | Καταχήνη ἡ χάσμησις, παρὰ τὸ χαίνω ῥῆμα γίνεται χήνη καὶ καταχήνη |
| κ 209 | Καταψήχειν τὸ ἠρέμα κολακεύειν καὶ κρατεῖν. εἴρηται ἀπὸ τοῦ καταψῶ καταψήσω, καὶ ἀνεδόθη εἰς ἓν καταψήχω. τὸ δὲ καταψῶ σύνθετον ἀπὸ τοῦ ψῶ καταψῶ, καὶ τοῦ ψαύω. καὶ ἐκ τούτου τὸ ψήχω. καὶ τὸ ἠμφιεσμένον ἐν αὐτῷ |
| κ 210 | Καταθρῆσαι ῥᾷον κατιδεῖν, εὐχερῶς |
| κ 211 | Κατακερτομοῦντες καταφλυαροῦντες, λοιδοροῦντες, σκώπτοντες |
| κ 212 | Καῦμα οἱονεὶ τὸ κεκαυμένον ἄημα |
| κ 213 | Κατέκταθον ἀπὸ τοῦ κτείνω, κτενῶ, ἀόριστος παθητικὸς ἐκτάνθην, ὡς φαίνω ἐφάνθην. τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἐκτάνθημεν ἐκτάνθητε, ἐκτάνθησαν ἔκτανθεν, ὡς ἐφάνθημεν, ἐφάνθησαν, ἔφανθεν. ἢ ἔστιν ἕτερον θέμα κτῶ, ὁππότε κεν τοῦτον κτέομεν· ἀπὸ τούτου γίνεται παράγωγον τῶν εἰς μι, κτῆμι, ὁ β ἀόριστος ἔκτην, ὅπερ γίνεται ἔκταν, οἷον, τὸν σὸν κατέκταν παῖδα. καὶ πάλιν· ὅτε δῖον Ἐρευθαλίωνα κατέκταν. τὸ δεύτερον ἔκτας, τὸ τρίτον ἔκτα, οἷον, Ζεὺς ὃς κατέκτα. ἡ μετοχὴ κτὰς ἄνδρα κατακτὰς, ὁ μέσος ἀόριστος ἐκτάμην, ὡς ἔφην ἐφάμην, τὸ τρίτον ἔκτατο καὶ ἀπέκτατο. δὴ νῶϊν ἀπέκτατο πιστὸς ἑταῖρος, ὁ β ἀόριστος ἐκτάθην, ὡς ἐφάθην, τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἐκτάθημεν, ὡς ἐφάθημεν, τὸ τρίτον ἐκτάθησαν ὡς ἐφάθησαν, καὶ ἔκταθεν· ἕταροι δὲ κατεκτάθη |
| κ 214 | Κατ’ ἐμαυτὸν ἰστέον, ὅτι ἡ εὐθεῖα τούτων ἡ ἐμαυτὸς εἶχεν εἶναι, ὡς ἐγαυτὸς καὶ ἐμαυτὸς μὲν ὅτι πᾶσα σύνθετος ἀντωνυμία θέλει εἶναι, καὶ ὁμοιόπτωτος, καὶ ὁμοιοπρόσωπος, καὶ ἰσάριθμος, οἷον, τὸ ἐμαυτοῦ ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ αὐτοῦ· τὸ δὲ ἐμαυτοῦ καὶ ἰσάριθμόν ἐστι καὶ ὁμοιόπτωτον, καὶ ὁμοιοπρόσωπον. ἀμφότερα γὰρ τό, τε ἐμοῦ καὶ αὐτοῦ ἑνικά ἐστι, καὶ τρίτου προσώπου καὶ πτώσεως γενικῆς. ἐὰν οὖν γένηται ἡ εὐθεῖα τούτων ἐμαυτὸς, ἔμελλεν ἂν εἶναι ὁμοιόπτωτος, ὅπερ ἐστιν ἀδύνατον ἐπὶ συνθέτου ἀντωνυμίας· τὸ γὰρ αὐτός ἐστιν ἡ εὐθεῖα, τὸ δὲ ἐμὲ οὐκ ἔστιν ἡ εὐθεῖα· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐμὸς οὐκ ἠδύνατο γενέ σθαι, ἐπειδὴ οὐδέποτε κτητικὴ ἀντωνυμία ποιεῖ σύνθετον ἀντωνυμίαν. ἀπὸ γὰρ τῶν πρωτοτύπων ἀντωνυμίων γίνονται αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι, οἷον ἐμοῦ, αὐτοῦ ἐμαυτοῦ, ἐμοὶ αὐτῷ ἐμαυτῷ, ἐμὲ αὐτὸν ἐμαυτόν. ἐμαυτὸν δὲ οὐκ ἠδύνατο εἶναι· ἐπειδὴ αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι πρότερον ἐν τῇ ἁπλότητι τὰς δύο συνθέσεις ἀναδέχονται, τήν τε αὐτοπαθῆ καὶ τὴν ἀλλοπαθῇ καὶ οὕτω συντίθεται· οἷον, ἐμοῦ ἤκουσας, καὶ αὐτοῦ ἤκουσα. διὰ τοῦτο γὰρ ἐπενοήθησαν αἱ σύνθετοι ἀντωνυμίαι, ἵνα καὶ διάκρισιν ποιήσωσι τοῦ ἀλλοπαθοῦς, καὶ σχῶσι τὸ αὐτοπαθὸν μόνον, αἱ δὲ ἁλπαὶ τὸ ἀλλο παθές. τὸ οὖν ἐγὼ αὐτὸς, ἐπειδὴ ἐν τῇ ἁπλότητι οὐκ ἐπιδέχεται τὰς δύο συντάξεις, τήν τε αὐτοπαθῆ καὶ ἀλλοπαθῆ, εἰκότως οὐ δύναται ποιῆσαι σύνθετον ἀντωνυμίαν. ὅτι γὰρ ἡ ἐγὼ αὐτὸς τὴν ἀλλοπαθῆ μόνην ἔχει, καὶ οὐχὶ τὴν αὐτοπαθῆ, δῆλον ἐντεῦθεν· λεγόντων γὰρ ἡμῶν ἐγὼ αὐτὸς ἤκουσα, λέγοντός τινος ἄρα Σωκράτους, ἄρα Ἀλκιβιάδου· ὥστε οὖν ἀλλοπαθής ἐστιν, αὐτοπαθὴς δὲ οὐ δύναται εἶναι ἡ ἐγὼ αὐτὸς, ἐπειδὴ οὐδέποτε εὐθεῖα εἰς εὐθεῖαν δρᾷ, ἤγουν, ἐνεργεῖ. οὐδεὶς γὰρ λέγει Σωκράτης Πλάτων ἤκουσεν, ἀλλὰ Σωκράτης Πλάτωνος ἤκουσεν. ἐπεὶ οὖν ἐν τῷ ἐγὼ αὐτὸς εὐθεῖαι εἰσι δύο ἡ ἐγὼ καὶ αὐτὸς, τούτου χάριν οὐ δύνανται εἶναι αὐτοπαθεῖς. τοιαῦτα ἔχομεν εἰπεῖν, καὶ περὶ τοῦ μὴ δύνασθαι συστῆναι τὸ ἐγὼ αὐτὸς, εὐθεῖαι τῶν δυϊκῶν καὶ τῶν πληθυντικῶν· οὕτω ζήτει |
| κ 215 | Καΰστριος τὸ στρι, ἰῶτα διάτι; ὡς κάπριος· ἔστι δὲ ἐκ Καΰστρου. Κάϋστρος δέ ἐστιν υἱὸς Πενθεσιλείας τῆς ἀμαζόνης, ὃς ἐν Ἀσκάλωνι ἔγημε τὴν Δαρκετὼ, καὶ ἐξ αὐτῆς ἔσχε τὴν Σεμίραμιν, ἥτις καὶ τὰ Βαβυλώνια τείχη κατεσκεύασε. λοιπὸν δὲ Καΰστριος καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα, ἢ ὅτι τὰ εἰς ος, διὰ τοῦ ιος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα |
| κ 216 | κατοίκησις διαφέρει. κατοίκισις μὲν διὰ τοῦ ἰῶτα ἔστιν ἡ ὑφ’ ἑτέρων γινομένη ἵδρυσις, παρὰ τὸ οἰκίζω. κατοίκησις δὲ διὰ τοῦ η ὅταν αὐτοὶ ὑφ’ ἑαυτῶν οἰκήσωσι πόλιν τινὰ καταλαβόντες |
| κ 217 | Κατοικεσία ἐκ τοῦ κατοικῶ, κατοικήσω, κατοικησία, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ε κατοικεσία |
| κ 218 | Κατεπόθησαν τὸ θέμα πῶμι, πώσω, πέπωκα, πέπωμαι, ὁ ἀόριστος ἐπόθην, τὸ πληθυντικὸν ἐπόθησαν, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως κατεπόθησαν. καὶ εἰς τὸ πῶμι |
| κ 219 | Καυχήσονται παρὰ τὸ καυχῶ καυχήσω, τοῦτο παρὰ τὸ καῦχος. τοῦτο παρὰ τὸ εὖχος, τοῦτο παρὰ τὸ εὔχω τὸ καυχῶμαι. ἢ παρὰ τὸ αὐχήν |
| κ 220 | Καχεξία ἡ ἀρχὴ τῶν λοιμικῶν νόσων. γίνεται ἐκ τοῦ καχέκτης |
| κ 221 | Καχέσπερος ἐκ τοῦ καχεσπέρου. τοῦτο ἐκ τοῦ κακὸς καὶ τοῦ ἕσπερα, ὃ σημαίνει τὸ σκότος, γίνεται κακέσπερος· καὶ ἐπεὶ ψιλὰ ψιλῶν προηγοῦνται, ἐτράπη τὸ κ εἰς χ, καὶ συγκοπῇ τοῦ ο καχέσπερος, σημαίνει δὲ τὴν κακίστην καὶ σκοτεινὴν νύκτα τῆς ἁμαρτίας |
| κ 222 | Κατεκήλησε κατεπράϋνε, κατέθελξε ἢ κατεμάρανε· καὶ κηληθμὸς λέγεται ἡ διὰ τῆς ἀκοῆς ἡδονὴ καὶ θέρψις. εἴρηται παρὰ τὸ χαλήθυμός τις ὢν, καὶ συγκοπῇ χαλαθμὸς, καὶ τροπῇ κηληθμός. τὸ δὲ κηλῶ παρὰ τὸ χαλῶ, ἢ παρὰ τὸ χῶ, ὁ μέλλων χήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ χηλῶ καὶ κηλῶ· οἱ γὰρ παραγενόμενοι διακεχυμένοι καὶ ἐφηπλωμένοι γίνονται |
| κ 223 | Κατέλευσαν ἀντὶ τοῦ ἔχωσαν λίθοις, τὸ θέμα καταλεύω, τὸ κατά τινας λάας βάλλω ἤγουν λίθους. ὁ ἀόριστος κατέλευσα, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν κατέλευσαν. γίνεται ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως, καὶ τοῦ λάας, ὃ σημαίνει τὸν λίθον |
| κ 224 | Κατήριπτο ἔστι τὸ θέμα ῥίπτω ὃ σημαίνει τὸ πίπτω· ἤριπε δ’ ὡς ὅτε τις δῦς. σημαίνει δὲ τὸ καταβάλλω· ῥεῖ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσὶ καὶ χερσὶν ἐρίπτων, ἀντὶ τοῦ καταρίπτων καὶ καταβάλλων. οὐ γίνεται παθητικὸν ἐρίπτομαι ἀντὶ τοῦ καταβάλλομαι, καὶ ἤριμμαι παθητικὸς παρακείμενος· καὶ ἠρίμμην ὑπερσυντελικὸς ἤριπτο· κατὰ Ἀττικὸν διπλασιασμὸν ἐρήριπτο, καὶ κατὰ συστολὴν ἐρέριπτο |
| κ 225 | Κατηρτίσω ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως, καὶ τὸ ἄρτιον, ὃ σημαίνει τὸ ὑγιές |
| κ 226 | Κατεπανουργεύσαντος ἐκ τοῦ πανουργεύω· τοῦτο παρὰ τὸ πανοῦργος, τοῦτο παρὰ τὸ εἰς πᾶν ἐνεργῆσαι καὶ πράξαι. πόσα σημαίνει πανοῦργος; δύο· τὸν φρόνιμον καὶ νοήμονα ἐπὶ καλοῖς· σημαίνει δὲ καὶ τὸν κακοποιεῖν δυνάμενον, διὰ τῆς αὐτοῦ σοφίας καὶ κακίας |
| κ 227 | Κατέστυξαν ἐφόβησαν, ἐφοβήθησαν, ἀπὸ τοῦ στύγω ἢ στυγῶ ἐξ οὗ καὶ στυγνὸς, παρὰ τὸ στύγω ἢ τὴν στῦγα. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰ μὲν ἀειδὴ καὶ λυπηρὰ ἀπὸ τῶν ψυχῶν ὠνόμαζον, τὰ δὲ ἡδέα καὶ τερπνὰ ἀπὸ τῶν θερμῶν. τὸ δὲ στύγειν ἀπὸ τοῦ στυγὸς, ἥπερ μυθεύεται ψυχρότατον παρέχειν ὕδωρ. ὁμοίως ὁ στυγνὸς παρ’ αὐτὸν εἴρηται· τὴν δὲ θέρψιν θαλπωρεῖν, καὶ τὸ τέρπεσθαι ἰαίνεσθαι· καὶ φόβου κρυόεντος, ἀπὸ τοῦ κρύους τοῦ ψυχροῦ |
| κ 228 | Κατέχευε κατεξέχεε, καταχεθῆναι ἐποίησι |
| κ 229 | Κατενώπα ὡς κατὰ δῶμα, ἀπὸ εὐθείας τῆς ὢψ, ἥτις ἔχει τὴν αἰτιατικὴν ὦπα. ὁ δὲ Ἀλεξίων καὶ πλείους κατενῶπα, οἷς καὶ δεῖ πείθεσθαι, ἵνα ᾖ ἀπὸ τοῦ ἐνώπια, καὶ ἐν συγκοπῇ ἐνῶπα. καὶ τῷ Ἀριστάρχῳ τοῦτο ἐστιν ἐνώπη ἡ πρόσοψις. παρ’ ἣν ἡ αἰτιατικὴ ἐνώπην. ὃν οὖν τρόπον τὴν ἰωκὴν ἰῶκα εἶπε μεταπλάσας, οὕτως οὖν καὶ τὴν ἐνώπην ἐνῶπα |
| κ 230 | Κατηγορεῖν λέγεται κοινῶς, τὸ κατά τινος ἀγορεύειν, οἷον, ὡς τὸ γένος λέγομεν κατηγορεῖσθαι τῶν εἰδῶν· κατηγορεῖν δὲ λέγομεν καὶ τοὺς περί τινων ἀδικεῖν λέγοντας. Ὦρος καὶ ζήτει |
| κ 231 | Κατηλυσίη οἷον, κατηλυσίη ζεφύροιο, σημαίνει δὲ τὴν κάθοδον καὶ τὴν ἐπέλευσιν, ἐλευσίη τις οὖσα, καὶ ἐλυσίη καὶ ἠλυσίη, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως γέγονε κατηλυσίη |
| κ 232 | Κατήρεε κατελάμβανε, παρὰ τὸ ἐρῶ περισπώμενον, ὃ σημαίνει τὸ καταλαμβάνω· μηδέ σε λήθη αἱρείτω |
| κ 233 | Κατηφὴς ὁ ὑπὸ αἰσχύνης κάτω νεύων τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἤγουν αἰσχυνόμενος. παρὰ τὸ φῶ τὸ φαίνω, γέγονε παράγωγον φάω καὶ φαὸς, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως καταφαής· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η καὶ ἐν συγκοπῇ κατήφης, ὁ ἔχων κάτω τὰ φάη, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς· ἐξ οὗ καὶ τὸ θηλυκὸν ἡ κατήφεια |
| κ 234 | Κατηφόνες αἰσχύνης μεστοὶ, ἀπὸ τοῦ κατηφής· θηλυκὴν γὰρ προσηγορίαν ὀνειδίσαι αὐτοὺς ἠθέλησεν |
| κ 235 | Κατηγορία ἐκ τῆς κατὰ προθέσεως καὶ τοῦ ἀγορεύω καταγορία καὶ κατηγορία. σημαίνει δὲ τὸ λέγειν περί τινος, κατά τινος |
| κ 236 | Κατεπόντισε παρὰ τὸ ποντίζω, τοῦτο παρὰ τὸ πόντος, τοῦτο παρὰ τὸ πῶμι, πώσω, πέπωκα, πέπομαι πέποσαι πέποται. ἢ παρὰ τὸ πίνω, ὁ πίνων τοὺς κινδυνεύοντας |
| κ 237 | Κατεῤῥαγμέναι ἐκ τοῦ ῥήσσω, ῥήξω, ἔῤῥαχα, ἔῤῥαγμαι καὶ κατεῤῥαγμένος |
| κ 238 | Κατήφεια ἀπὸ τοὺ τὰ φάη κάτω βάλλειν τὸν ὀνειδιζόμενον ἢ λυπούμενον |
| κ 239 | Κατ’ ἰσχίον τὸ ὑπὸ τὴν ὀσφῦν ὀστέον, εἰς ὃ ἔγκειται τὸ ἱερὸν ὀστοῦν, ὅπερ καὶ γλουτὸς καλεῖται, καὶ κοτύλη, παρὰ τὴν κοιλότητα |
| κ 240 | Κατωῤῥωδηκότες πεφοβημένοι, ἀπὸ τοῦ ὀῤῥωδῶ. τοῦτο παρὰ τὸ ῥῶ, οὗ παράγωγον ῥώζω, καὶ μεταθέσει τοῦ ζ εἰς δ ῥωδῶ, ὡς μύζω μυδῶ, ἐρίζω ἐριδῶ, ἔνθεν τὸ ἐριδίσασθαι Ἀχαίους· καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀῤῥωδῶ, καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς ο ὀῤῥωδῶ, τὸ μὴ ἐῤῥῶσθαι τὴν ψυχὴν ἀπὸ τοῦ φόβου· συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| κ 241 | Κατωμάδιος παρὰ τὸ ὦμος ὠμάδιος καὶ κατωμάδιος, ἀπὸ τοῦ κατωμαδόν· ὡς ἀφαδὸν ἐκτάδιος |
| κ 242 | Κατουλὰς καλεῖται ἡ σκοτεινὴ νὺξ, διὰ τὸ οὐλοὸν αὐτὴν εἶναι, οἷον, νὺξ ἐφόβει τήν περ τε κατουλάδα κικλήσκουσι |
| κ 243 | Κατωμαδὸν κατὰ τοὺς ὤμους τῶν ἵππων, κατωμαδὸν ἤλασε τοὺς ἵππους |
| κ 244 | Κατόπιν ἀντὶ τοῦ μετὰ τοῦτο, ἀλλ’ ἢ κατόπιν ἑορτῆς ἥκομεν |
| κ 245 | Καύκοντες ἔλικας βόας, ἀποκοπῇ καὶ συγκοπῇ, καύκωνες, καυκώνων πτολίεθρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν κώκων· Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν |
| κ 246 | Καυλὸς τὸ ἄκρον τοῦ δόρατος, ὃ εἰς τὸ ὀξὺ τίθεται. γέγονε δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ. αὐλῷ γὰρ ἔοικε· πᾶν γὰρ ἐπίμηκες αὐλὸς λέγεται |
| κ 247 | Καΰστριος ποταμὸς ἀπὸ Καϋστρίου τινος λέγεται |
| κ 248 | Καῦρος ὁ κοῦφος ταῖς φρεσὶν, οἱονεὶ αὐρός τις ὢν, πλεονασμῷ τοῦ κ καῦρος, τὸν γὰρ κατὰ νοῦν ἐλαφρὸν καῦρον ἐπονομάζουσι. βέλτιον δὲ διὰ τοῦ γ γαῦρον λέγεται, ἵν’ ᾖ ὁ σφοδρὸς καὶ ὑπερήφανος· παρὰ τὸ ἀπὸ γῆς αἴρεσθαι |
| κ 249 | Καυσία εἴρηται μὲν καμαλαύκιον παρὰ τὸ ἐλαύνειν τὸ καῦμα, καὶ γὰρ καυσία ἔοικε διὰ τὸ πρὸς τὸ καῦμα εἶναι ἐπιτήδειον· ἔστι γάρ τι κάλυμμα κεφαλῆς. τοῦτο Ἀντίπατρος Θεσσαλονικεὺς ἐν ἐπιγράμμασι. καυσίη ἡ τὸ πάροιθε Μακεδόσιν εὔκολον ὅπλον, καὶ σκεπὰς ἐν νιφετῷ καὶ κορὺς ἐν πολέμῳ. Ὦρος |
| κ 250 | Καχλάζω οἷον, κοῖλαι δὲ πήλυγγες ὑπὸ σπιλίδας τρηχείας λευκοῦ καχλάζοντος ἄνευθεν καύματος. ἄχνη ὁ λευκὸς ἀφρὸς τοῦ κύματος καχλάζοντος οἱονεὶ ταρασσομένου πρὸς ταῖς σπιλάσι ταῖς τραχείαις καὶ ταῖς κοίλαις ἐμβράσεσιν ἀνέπνεε. πεποίηται δὲ τὸ καχλάζω. ὁ γὰρ ἦχος τοῦ κύματος ἐν τοῖς κοιλώμασι τῶν πέτρων γινόμενος δοκεῖ μιμεῖσθαι, τὸ κάχλα κάχλα |
| κ 251 | Κάψα παρὰ τὸ κάπτω ῥῆμα, τὸ δηλοῦν τὸ χωρῶ, γέγονεν, ἡ χωρητικὴ οὖσα τῶν ἐντιθεμένων ἐν αὐτῇ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ δόξω δόξα, καὶ ἄξω ἄξα. οὕτω Φίλων ἐν τῷ περὶ Ῥωμαίων διαλέκτου. λέγομεν δὲ ὅτι δύναται καὶ παρὰ τὸ κάμπτω κάμψω εἶναι· ἐπειδὴ ἐκ καυμάτων ξύλων αὐτὴν συνεστήσαντο |
| κ 252 | Κέαρ ἡ ψυχὴ, παρὰ τὸ κεκρᾶσθαι ἐκ ψυχροῦ καὶ θερμοῦ ἐπίσης ἔχοντος. κὴρ δὲ ἀπὸ τοῦ δίκην κηροῦ ἀπομάττεσθαι τὰ μαθήματα |
| κ 253 | Κέαρ τὸ κὴρ, ὅτι ἔγκειται ἡμῖν· μένος δὲ ὅτι μένει |
| κ 254 | Κέαται ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ παρακειμένου καὶ ὑπερσυντελικοῦ σύνταξιν παθητικὴν ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τρίτον τῶν παθητικῶν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνεστῶτος, οἷον, κεῖμαι, κεῖσαι, καὶ κέαται ψυχὰς ὀλέσαντας· καὶ ἦται ἔαται, οἷον, δὴ νῦν ἔαται σιγῇ. καὶ κέαται ψυχὴν ὀελθρ |
| κ 255 | Κεγχρίνης εἶδος ὀφέως, ὡς Νίκανδρος, οἷον, θήεις κεγχρίνεω δολιχὸν τέρας ὂν τε λέοντα. οὕτω δὲ ὠνομάσθη διὰ τὸ φαίνεσθαι αὐτὸν τὸν καιρὸν τοῦ κέγχρου· ἢ διὰ τὸ ποικίλον εἶναι, καὶ κατεστίχθαι. ὥσπερ γὰρ κέγχρους τινὰς ἐπὶ τὰ νῶτα ἔχει |
| κ 256 | Κέδρος τὸ ἄκαρπον δένδρον· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ χέειν ἱδρῶτα |
| κ 257 | Κέδρος ὅτι καιόμενος ἱδροῖ· ἢ παρὰ τὸ καίεσθαι ῥαδίως. σεσημείωται διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γραφόμενον, ἢ παρὰ τὸ ἔδος ὃ σημαίνει τὸ ἔδαφος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἔδρος, καὶ προσθήκῃ τοῦ κ κέδρος· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἑδραίως ἵστασθαι |
| κ 258 | Κεδνὸς συνετὸς, σώφρων, καλὸς, τίμιος, κηδεμονικώτατος. ἔστι ῥῆμα κοῶ τὸ σημαῖνον τὸ νοῶ· ὁ μέλλων νοήσω, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κόεδρος, ὡς τέρπω τερπνὸς, καὶ κατὰ συγκοπὴν κεδνὸς, ἢ ὁ κηδανός τις ὤν· οὗ ἄν τις κήδοιτο |
| κ 259 | Κεῖθεν ἐκ τοῦ ἐκεῖνος καὶ ἐκείνοθεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἐκεῖθεν καὶ κεῖθεν. ἢ ἐκ τοῦ κεῖνος κεινόθεν, ὡς Λέσβος λεσβόθεν, ἄβυδος ἀβυδόθεν, καὶ κατὰ συγκοπὴν κεῖθεν. οὐδὲν εἰς θεν λῆγον ἐπίῤῥημα τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεται, χωρὶς τούτου δηλονότι συγκοπῇ· τὸ γὰρ ἐντελὲς αὐτῷ ἐπίσταται ἀρκῖος |
| κ 260 | Κεῖ ἐκεῖθι· τὸ κεῖ διφθόγγῳ διάτι; τὰ εἰς θι λήγοντα ἐπιῤῥήματα τὴν παραλήγουσαν θέλει φυλάττειν τῶν εἰς θεν ἐπιῤῥημάτων ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε, ἐπὶ τόπου. γίνεται οὖν ἐκ τοῦ ἐκεῖθεν |
| κ 261 | Κειρία παρὰ τὸ κείρεσθαι εἰς λεπτὰ, ἢ παρὰ τὸ κέρα· ἐκ τριχῶν γὰρ ἐγίνοντο |
| κ 262 | Κειρίον σημαίνει τὸ σχοινίον· καὶ γίνεται παρὰ τὸ εἴρω τὸ συμπλέκω, οἱονεὶ τὸ δεσμεῦον τὴν κλίνην, κειρίον ἢ κειρεῖον ἢ παρὰ τὸ κείρεσθαι εἰς λεπτὰ ἤγουν κόπτεσθαι. ἢ παρὰ τὸ κέρα, ὃ σημαίνει τὴν τρίχα κερεία καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κειρεία· ἐκ γὰρ τῶν τριχῶν ἐγεγόνησαν |
| κ 263 | Κείμενα ἰστέον, ὅτι κεῖμαι καὶ ἦμαι ἐλέγχονται, μήτε ἀπὸ τῶν εἰς ω εἶναι, μήτε ἀπὸ τῶν εἰς μι. καὶ ἀπὸ τῶν εἰς ω, ὅτι ἀπὸ τῶν εἰς ω ἢ τῷ ο παραλήγεται, οἷον, τύπτομαι, λέγομαι, ἢ τὸ ω, οἷον, βοῶμαι, νικῶμαι, ἢ τῇ ου διφθόγγῳ, οἷον, χρυσοῦμαι, νοοῦμαι. ἄρα οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῶν εἰς ω. ἀπὸ δὲ τῶν εἰς μι, ἢ τῷ ε παραλήγεται, ἐν τῷ παθητικῷ ἐνεστῶτι, οἷον, τίθεμαι. ἢ τῷ α συνεσταλμένῳ, οἷον, ἵσταμαι, ἢ τῷ ο, οἷον, δίδομαι, ἢ διχρόνῳ συνεσταλ μένῳ, οἷον, ζεύγνυμαι. ἄρα οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῶν εἰς μι· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἐλέγχονται ταῦτα εἶναι ἀπὸ τῶν εἰς μι, ἀπὸ τοῦ δευτέρου προσώπου τοῦ ἧσαι, κεῖσαι, πᾶς γὰρ ἐνεστὼς εἰς μι λῆγον, εἰς αι ἔχων τὸ δεύτερον πρόσωπον ἀπὸ τῶν εἰς μι ἔστι. ἔστι δὲ σχηματίσαι αὐτὰ οὕτως. ἔστιν ἔω καὶ κέω βαρυτόνως, καὶ περισπωμένως γίνεται ἑῶ καὶ κεῶ· καὶ κατὰ παραγωγὴν τῶν εἰς μι, γίνεται ἔημι καὶ κέημι, καὶ ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔεμαι καὶ κέεμαι· καὶ κατὰ κράσιν πῇ μὲν τῶν δύο εε εἰς η ἦμαι πῇ δὲ εἰς τὴν ει δίφθογγον κεῖμαι. καὶ διάτι, ἐπὶ μὲν τοῦ κεῖμαι τὰ δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον ἐκράθη, ἐπὶ δὲ τοῦ ἦμαι εἰς ἦτα; ἐπειδὴ τὸ μὲν ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, τὸ δὲ ἀπὸ συμφώνου· τούτου χάριν καὶ ἡ κράσις γέγονε πῇ μὲν εἰς ἦτα, πῇ δὲ διὰ διφθόγγου |
| κ 264 | Κειμήλια ἀπόθετα χρήματα, ὡς παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα γίνεται θεμέλιον, οὕτω καὶ παρὰ τὸν κείσω μέλλοντα γίνεται κειμήλιον· ἢ παρὰ τὸ κεῖσθαι τὰ μήλια, δι’ ὧν τινὰ ἐκμειλισσόμεθα |
| κ 265 | Κειμήλιον δῶρον καὶ χρῆμα ἀπόθετον, ἢ σκεῦος. τὸ κει δίφθογγος, παρὰ τὸν κείσω μέλλοντα γίνεται κειμήλιον· τὸ δὲ μη ἐκ τοῦ κεῖμαι τοῦ α εἰς η τραπέντος |
| κ 266 | Κεῖνος οὔκ ἐστιν ἐνταῦθα σχηματισμός· θεματικὸν γάρ ἐστι. ἔστι γὰρ εἰπεῖν, ὅτι τὸ ε φωνήεσσι πέφυκε πλεονάζειν· οἷον, ἥνδανεν ἑήνδανεν, ὥρων ἑώρων, ἧκεν ἑήκεν, εἴκοσιν ἐείκοσιν, ἀφαιρεῖσθαι δὲ ὅτε μετὰ συμφώνου ὑπάρχει, οἷον, ἔβη βῆ, ἔφη φῆ, ἔστη στῆ, ἐμοῦ μοῦ, οὔτως ἐκεῖνος κεῖνος ἀφαίρεσις ἄρα. καὶ πάλιν, οὐδέποτε μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι ἀπαθεῖς οὖσαι ἀπὸ συμφώνου ἄρχονται, ἀλλ’ ἀπὸ φωνήεντος, οἷον, αὐτὸς, οὗτος, ὅδε, μήποτε ἄρα ἐκεῖνος, καὶ κατὰ ἀφαίρεσιν κεῖνος. πρόσθεσις δὲ λέγεται τοῦ ε. ἐπειδὴ αἱ πρωτότυποι ἀντωνυμίαι ἀπαθεῖς οὖσαι, οὐ θέλουσιν ὑπερβαίνειν τὴν δισυλλαβίαν, οἷον, ἐγὼ, ἐμοῦ, αὐτὸς, οὗτος. πρόσκειται ἀπαθεῖς, διὰ τὰς ἐπεκτεταμένας αὐτοσὶ, οὑτοσὶ, ἐκεινοσὶ, ὅθεν τὸ ἐκεῖνος ὑπερβαίνει τὴν δισυλλαβίαν, μήποτε τὸ κεῖνος ἔστι κυριώτερον, ὥσπερ πρὸς μὲν τὴν ποσότητα τῶν συλλαβῶν κεῖνος, πρὸς δὲ τὸ ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεσθαι ἐκεῖνος, ὅθεν διφθόγγῳ γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς κῆνος λέγουσι διὰ τοῦ ἦτα· ὡς πλεῖον πλῆον, μεῖον μῆον |
| κ 267 | Κεῖνος εἰς τὸ ξεῖνος |
| κ 268 | Κεῖνός θ’ ὡς ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς ἀναγινώσκει, εἰς τὸ κει περισπωμένην, εἰς τὸ νος ὀξεῖαν, καὶ εἰς τὸ ὡς βαρεῖαν. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος, κεῖνος τοσς’ ἀγόρευε. ζητοῦσι δέ τινες, ποῖον ἐστιν ἀναλογώτερον τὸ ἐκεῖνος ἢ τὸ κεῖνος; ἔστι δὲ εἰπεῖν, κατά τι μέν ἐστιν ἀναλογώτερον τὸ ἐκεῖνος, κατά τι δὲ τὸ κεῖνος, καθ’ ὃν μὲν λέγεται, ὅτι οὐδέποτε πρωτότυπος. διὰ τὸ νωΐτερος, σφωΐτερος, παράγωγοι γὰρ αὗται αἱ ἀντωνυμίαι, ἀπαθεῖς εἴπομεν διὰ τὸ οὑτοσὶ, ἐκεινοσί. καθὸ δὲ αἱ μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι ἐκ φωνήεντος θέλουσιν ἄρχεσθαι, οἷον, οὗτος, αὐτὸς, καὶ ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ ἐκεῖνος, ἵνα ἀπὸ φωνήεντος ἄρξηται |
| κ 269 | Κεῖος σημαίνει δὲ τὸν πολίτην τῆς Κέω· γέγονε Κέϊος, καὶ κατὰ συναίρεσιν Κεῖος |
| κ 270 | Κεκτῆσθαι ἀπὸ τοῦ κτάω, κτῶ, κτήσω κτῆσθαι καὶ κεκτῆσθαι |
| κ 271 | Κεκαλλωπισμένα ἐκ τοῦ καλλωπίζω· τοῦτο ἐκ τοῦ κάλλος καὶ τοῦ ὀπίζω |
| κ 272 | Κεκάδοντο ἐφρόντιζον, ἐλυποῦντο πόθεν γίνεται; ἀπὸ τοῦ χάζω, χάσω, κέχαδα, ὁ β ἀόριστος ἔχαδον, ὡς φράζω, φράσω, πέφραδα, ἔφραδον· καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν ἔκαδον· καὶ ὁ παθητικὸς ἐκαδόμην, ἐκαδόμεθα ἐκάδοντο, καὶ προσελεύσει τοῦ κ κεκάδοντο |
| κ 273 | Κεκάμω κοπιάσω. ἔστι κάμω, ὁ β ἀόριστος ἔκαμον, ἐὰν κάμω, καὶ ἀναδιπλασιασμῷ κεκάμω, ὡς λάχωσι λελάχωσι |
| κ 274 | Κεκάρφθαι εἰς τὸ καρπός |
| κ 275 | Κεκληγὼς κεκραγὼς, βοῶν· μετοχὴ συζυγίας δ τῶν βαρυτόνων, ἐκ τοῦ κράζω. τὸ κρα μακρὸν φύσει. τὰ γὰρ διὰ τοῦ αζω ῥήματα δισύλλαβα συστέλλουσι τὸ α, οἷον, βάζω, φράζω, σφάζω, λάχω λαχάζω, πλὴν τοῦ κράζω, χωρὶς τῶν ἐχόντων τὸ α πρὸ τοῦ ι, οἷον, μαστάζω, τὸ μάταια βουλεύομαι, σφαδάζω, τὸ ἀδημονῶ, τεράζω τὸ τέρατα ποιῶ, βοράζω τὸ ἐσθίω. τὶ διαφέρει τὸ ὑπωπιάζω τοῦ ὑποπιάζω; οὐδέν· τὸ μὲν γὰρ ὑποπιάζω ἐστὶ κοινὸν, τὸ δὲ ὑπωπιάζω Δωρικόν· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ ε εἰς α τρέπουσι, τὸ Ἄρτεμις Ἄρταμις λέγουσιν. οὕτω καὶ τοῦτο. ἔστι δὲ καὶ πρωτότυπον τὸ ὑποπιέζω τὸ δὲ ὑπωπιάζω παράγωγον, ἐκ γὰρ τοῦ ὑποπιέζω γίνεται κατὰ τροπὴν Δωρικὴν τοῦ ε εἰς α, ὡς ἔφαμεν, ὡς τρέχω τράχω. τὸ δὲ κράζω ἐκ τοῦ κρῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ καλῶ κλῶ. κλῶ γὰρ γίνεται κατὰ παραγωγὴν ῥῆμα κρώζω καὶ κράζω. καὶ κρώζω ἐπὶ μὲν ὀρνέων, ἐπ’ ἀνθρώπων δὲ κράζω· ὁ παρακείμενος κέκραγα. καὶ γὰρ οἱ Ἴωνες τρέπουσι τὸ α εἰς η, καὶ τὸ ρ εἰς λ, καὶ γίνεται κέκληγα, ἡ μετοχὴ κεκληγώς |
| κ 276 | Κεκλήση οἱ μὲν λέγουσιν, ὅτι τὸ κε ἔστι σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, οἱ δὲ ῥῆμα. καὶ εἰ μέν ἐστι ῥῆμα μέλλοντος μέσου ἐστὶ, κεκλήσομαι, κεκλήσῃ ἄκοιτις |
| κ 277 | Κεκρύφει ἔκρυψεν. ἔστι ῥῆμα κρύβω, κρύψω, ὁ παρακείμενος κέκρυφα, ὁ ὑπερσυντελικὸς ἐκεκρύφειν, ἐκεκρύφει, καὶ συστολῇ τῆς ἀρχούσης κεκρύφει |
| κ 278 | Κεκραιπαληκὼς ἐμφαμμένος, ἢ εὐφραινόμενος |
| κ 279 | Κεκομψευμένος σεμνὸς ἢ εὐκαλλώπιστος |
| κ 280 | Κεδάζω σχεδάζω, σκορπίζω, ἀπὸ τοῦ σχέω σχεδάζω καὶ σκεδάζω |
| κ 281 | Κείρειν ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ ἀποκόπτειν τὸ κέρας, ἤγουν τὴν τριχά. οὕτως ἐγώ |
| κ 282 | Κεκαδήσει ἀπὸ τοῦ χάζω, ὃ σημαίνει τὸ ὑποχωρῶ, ὁ β ἀόριστος ἔχαδον, ὁ μέσος β ἀόριστος παθητικὸς ἐχαδόμην, ἐχάδοντο, καὶ κατὰ τροπὴν ἐκάδοντο, κατὰ ποιητικὸν ἀναδιπλασιασμὸν κεκάδοντο· ἀπὸ δὲ τοῦ χάζω γίνεται χαδῶ, χαδήσω, τὸ τρίτον χαδήσει, καὶ τροπῇ καδήσει, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κεκαδήσει |
| κ 283 | Κεκαδησόμεθα λυπησόμεθα, φροντιοῦμεν. οἶμαι ἀπὸ τοῦ ἄχος, ἀχῶ, ἀχάζω, ἀχαδῶ, καὶ ἀποβολῇ χαδῶ, χαδήσω, χαδήσομαι καὶ καδήσομαι, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κεκαδήσομαι· καὶ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν κεκαδησόμεθα |
| κ 284 | Κεκαδὼν στερήσας, χωρήσας, παρὰ τὸ χάζω, ἔχαδον, ἡ μετοχὴ χαδὼν, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν χεχαδὼν καὶ κεκαδών· θυμοῦ καὶ ψυχῆς κεκαδών |
| κ 285 | Κεκάμω ἐπεὶ κεκάμω πολεμίζων. ἐὰν γράψω ἐπεὶ κε κάμω, ὁ κε ἔστι σύνδεσμος παραπληρωματικὸς, εἰ δὲ ἐπὴν κεκάμω, ἀναδιπλασιασμὸν ἡ κε συλλαβὴ, καὶ ἔστιν ἔκε |
| κ 286 | Κεκασμένη κεκασμημένη, ἀπὸ τοῦ κάζω τὸ κοσμῶ |
| κ 287 | Κεκαφότα ἐκπεπνευκότα, κάφος γὰρ τὸ πνεῦμα, παρὰ τὸ κάπω, καφῶ οὖν καφήσω, ἔνθεν καὶ κῆπος, ὁ περιπνεόμενος τόπος |
| κ 288 | Κεκαυμένην ἰστέον, ὅτι τὸ παρ’ Αἰσχύλῳ ἐν Χοηφόροις λεγόμενον, οἷον τροφόν δ’ Ὀρέστου τήν δ’ ὁρῶ κεκαυμένην, ἀντὶ τοῦ κεκλαυκυῖαν κεῖται. ἀλλ’ εἴπομεν ὅτι τὰ τοιαῦτα ποιητικά εἰσι |
| κ 289 | Κεκλασμένων οἷον, κεκλαμένων φύλλων· εἰ μὲν οὔτως ἀντὶ τοῦ κεκλασμένων· εἰσὶ δέ τινες εἰρηκότες κεκλιμένων, ὥστε πρὸς ἀντίθεσιν εἶναι· πρός τι ἔνδειαν τοῦ ς. περὶ παθῶν |
| κ 290 | Κέκλεικα ὁ μέντοι κέκλεικα ὄφειλεν ἐν τῷ κέκλεισμαι προσλαμβάνεσθαι τὸ ς. περὶ τούτου ἱστορεῖ Γεώργιος ὁ Χοιροβοσκός |
| κ 291 | Κέκληκα ἐκ τοῦ καλῶ κεκάληκα, καὶ κατὰ συγκοπὴν κέκληκα, ἐξ οὗ καὶ κεκληγὼς τροπῇ τοῦ κ εἰς γ. σημαίνει δὲ κεκραγὼς, βοῶν |
| κ 292 | Κεκλήγοντες ὡς ἀρήγοντες, οὐ γὰρ τὸ κεκληγότες ἐπλεόνασε τὸ ν. οὐ δὲ παρὰ τὸ ὀξέα κεκληγὼς ἐκλήθη, ἀλλὰ παρὰ τὸ κέκληγα γίνεται κεκληγῶ ἐνεστὼς, ὡς παρὰ τὸ πέπληγα πεπληγῶ, ἔνθεν τὸ ἐπέπληγον πόδες ἵππων, ἡ μετοχὴ τοῦ κεκληγῶ γίνεται κεκληγὼς, ὅθεν καὶ τὸ κεκλήγοντες |
| κ 293 | Κεκραιπαληκὼς μετοχή. τὸ θέμα κραιπαλῶ, β συζυγίας τῶν περισπωμένων· γίνεται ἐκ τοῦ κραιπάλη, ὃ σημαίνει τὴν μέθην, τοῦτο παρὰ τὸ καρὰ καὶ τὸ πάλλω τὸ κινῶ. καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ συγκοπῇ κραιπάλη· τὶ διαφέρει κραιπάλη καὶ μέθη; διαφέρει. μέθη λέγεται ἡ αὐθημερινὴ οἴνησις· κραιπάλη δὲ ἡ χθεσινὴ μέθη |
| κ 294 | Κεκλιμένος κεκαλυμμένος, κεκρυμμένος. ἔστι κλείω, ὁ παρακείμενος κέκλεικα, ὁ παθητικὸς κέκλειμαι, παρ’ Ἕλλησι λέγεται χωρὶς τοῦ ς ἐλλείψει τοῦ ε κέκλιμαι· οὐ γὰρ τὸ κλίνω, ἀλλὰ τὸ περικεκλιμένος· οἷον, στήλῃ κεκλιμένος, ἀντὶ τοῦ ὑπὸ στήλης περιεχόμενος· ἔνθεν καὶ τὸ ἐκέκλιτο λίμνη· ἔλλειψις ἄρα τοῦ ε. ὥσπερ καὶ ἀπὸ τοῦ κλείσω κλὶς, δικλεὶς καὶ δικλίς· οἷον, κεῖσε δὲ ὄντε λέχος, καὶ δικλίδας ἀμφοτέρωθεν· ἢ ἀπὸ τοῦ δικληϊς δικλὶς, δικλήϊδες δικλίδες· οὐκ ἀναγκαῖον δὲ τοῦ Ἡρωδιανοῦ |
| κ 295 | Κεκλήατο ὅσοι κεκλήατο βουλὴν, ἀντὶ τοῦ ὅσοι κεκλημένοι ἦσαν εἰς τὸ συμβούλιον |
| κ 296 | Κέκλυθι ἰστέον ὅτι τὸ κέκλυθι καὶ κέκραχθι ὡς οἱ πλεῖστοι καὶ ἡ χρῆσις μαρτυρεῖ παρακειμένου ἐστι, τοῦ γὰρ παρακειμένου τὰ προστακτικὰ πότε μὲν εἰς ε λήγει, οἷον, τέτυφε, πότε δὲ εἰς θι, οἷον, τέτυφθι, οὔτως οὖν καὶ κέκλυθι· οὕτως εὗρον |
| κ 297 | Κέκλυτε ἐστι τῶν εἰς μι προστακτικὸν, χρόνου ἐνεστῶτος, ἀπὸ τοῦ κλύω, κλῦμι, κλῦθι, τὸ δεύτερον τῶν πληθυντικῶν κλῦτε, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κέκλυτε· ἀλλ’ ἴσως τὶς ἐρεῖ, ὅτι ταῦτα συστέλλουσι, τὸ δὲ κλῦθι μακρὸν ἔχει τὸ υ· ἴστω ὅτι πολλὰ παρατίθησιν ἡμῖν ὁ Ἀπολλώνιος μακροκατάληκτα, ὡς τὸ δῶθι, οἷον, δῶθι δέ μιν κλέος ἐσθλὸν ἀπὸ τοῦ δίδωμι· οὐδὲν ἄτοπον εἰ καὶ τὸ κλῦθι μακρὸν ἔχει τὸ υ |
| κ 298 | Κεκορυθμένος καθοπλισμένος, ἀπὸ τοῦ κόρυθος κο ρυθῶ, κεκορυθημένος, κεκορυθμένος |
| κ 299 | Κεκορυθμένα ἐστομωμένα, ἐνοπλισμένα, ἠκονημένα, ἀπὸ τοῦ κορύσσω τὸ καθοπλίζω, οἷον, τῷ σιδήρῳ ηὐτρεπισμένα ἢ ἠκονημένα τῷ σιδήρῳ, ἀπὸ τοῦ τὴν κορυφὴν θίγειν ἤγουν ἀκονᾷν εἰς ὀξύτητα |
| κ 300 | Κεκορυθμένα μετοχὴ χρόνου παρακειμένου· τὸ θέμα κορύθω, συζυγίας τρίτης τῶν βαρυτόνων· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ κόρυς κόρυθος κορύθω· τὸ δὲ κόρυς παρὰ τὸ κάρη κάρυς καὶ κόρυς· κορύθω, ὁ μέλλων κορύσω, ὁ παρακείμενος κεκόρυκα, καὶ ὁ παθητικὸς κεκόρυσμαι, ἡ μετοχὴ κεκορυσμένος· καὶ οἱ Ἀττικοὶ τρέ πουσι τὸ ς εἰς θ· τὸ γὰρ κλαυσμὸς κλαυθμὸς λέγουσι, καὶ τὸ ἀρισμὸς ἀριθμός |
| κ 301 | Κέκλω εἰ παρὰ τὸ κέλω λάβοιμεν πλεονασμῷ τοῦ κ. εἰ δὲ παρὰ τὸ καλῶ κλῶ, οὐ πλεονασμῷ ἀλλὰ ἀναδιπλασιασμῷ. ἔστι γὰρ κλῶ καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κεκλῶ· οὐ γὰρ μόνον γίνονται οἱ ἀναδιπλασιασμοὶ διὰ τοῦ ι, ἀλλὰ καὶ διὰ τοῦ ε· μένω μίμνω καὶ φένω φνῶ πέφνω· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ παθῶν |
| κ 302 | Κέκμηκα. ἀπὸ τοῦ καμῶ καμήσω, κεκάμηκα. καὶ συγκοπῇ κέκμηκα, ἡ μετοχὴ ὁ κεκμηκώς· τὸ μη ἦτα διάτι; ἡ πρώτη συζυγία τῶν περισπωμένων ἐπὶ τοῦ μέλλοντος θέλει ἔχειν ἢ τὸ ε ἢ τὸ η· νοήσω, τελέσω, κυβερνήσω, καμῶ καμήσω· καὶ ἐξ αὐτοῦ κεκμηκώς |
| κ 303 | Κέκονα παρὰ Σοφοκλεῖ, ἀπὸ τοῦ κτείνω, ὁ μέσος παρακείμενος ἔκτονα, πλεονασμῷ τοῦ κ καὶ ἐκβολῇ τοῦ τ κέκονα |
| κ 304 | Κέκρινα ἰστέον ὅτι λέγει ὁ κανὼν, ὅτε δι’ ἀμεταβόλου ὁ μέλλων, ὁ παρακείμενος δι’ αὐτοῦ τοῦ ἀμεταβόλου καὶ τοῦ κ. κείρω κερῶ κέκαρκα, πλὴν τῶν ἡμαρτημένων, τοῦ νενέμηκα καὶ τῶν ὁμοίων· εἰσὶ δὲ ταῦτα τέμω τεμῶ, νέμω νεμῶ, δέμω δεμῶ, βρέμω βρεμῶ· τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ μένω μενῶ· δεῖ δὲ γινώσκειν ὅτι σεσημείωται καὶ ταῦτα, κρίνω κρινῶ κέκρικα, πλύνω πλυνῶ πέπλυκα, κλίνω κλινῶ κέκλινα, καὶ τείνω τενῶ τέτακα· ταῦτα γὰρ ἀπέβαλον τελείως κατὰ τὸν παρακείμενον· κεκέρδαγα καὶ κεκέρδακα. ζήτει εἰς τὸ ῥηματικὸν τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| κ 305 | Κέκτημαι εἴρηται εἰς τὸ μέμνηκα· λέγει γὰρ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ περὶ παθῶν, ὅτι κατὰ πλεονασμόν ἐστι τοῦ κ, Αἰολικῶς, τὸ γὰρ κοινόν ἐστι ἔκτημαι τὸ ἔκτησθαι· τὰ γὰρ ἀπὸ τοῦ κτ ἀναδιπλασιάζουσι· ὃν τρόπον οὐ δὲ ἀπὸ τοῦ πτ, ὁμοίως καὶ τὸ πέπταμαι, ἀπὸ τοῦ ἕπταμαι πλεονασμῷ τοῦ π ἔστι |
| κ 306 | Κελαδεινὸς ὁ θόρυβος· παρὰ τὸ κέλαδος κελαδεινός |
| κ 307 | Κέλεαί με κελεύεις με· ἔστι ῥῆμα κελεύω, καὶ κατὰ συγκοπὴν τῆς ευ κέλω, τὸ παθητικὸν κέλομαι κέλη κέλεται, καὶ κέλεαι Ἰωνικῶς· ἐκεῖνοι γὰρ ἔθος ἔχουσι τῷ τρίτῳ προσώπῳ ἀποβάλλειν τὸ τ, καὶ ποιεῖν αὐτὸ δεύτερον, οἷον, τύπτομαι τύπτεαι, οὕτως κέλομαι κέλεται κέλεαι |
| κ 308 | Κελαινεφὲς μέλαν, ποίου σχήματος; συνθέτου· πόθεν συνετίθη; ἐκ τοῦ μελαίνω καὶ τοῦ νέφος, ὁ τὰ νέφη μελαίνων· καὶ κατὰ συγκοπὴν, ὡς τανύω τανύπεπλος, γίνεται κελαινεφὴς, συγκοπῇ τῆς νω συλλαβῆς, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς κ· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· καθόλου τὰ δισύλλαβα βαρύτονα συντιθέμενα, ἐκκόπτει μίαν συλλαβὴν, ὅπως ἀναλογῇ τοῖς δισυλλάβοις, χωρὶς τοῦ ἀλέξω ῥήματος, οὐ γὰρ φύσει βαρύ νεται, ὁ μέλλων γὰρ αὐτοῦ ἀλεξήσω, ὅθεν γίνεται ἀλεξιφάρμακον, καὶ οὐκ ἀποβάλλει συλλαβὴν, οἷον, γανύω, γανύεις, γανύει, Γανυμήδης, ἐκκόπτεται μίαν συλλαβὴν, ὑφαίνει ὑφαιμενὴς· καὶ οὐ λέγεται ὑφαινομένης |
| κ 309 | Κελεὸς ὄρνεον ταχύτατον· ἀφ’ οὗ τὸ κέλλειν, ταχέως βαδίζειν· καὶ τὸν ἱστόποδα κελεὸν λέγουσιν ἀστεϊζόμενοι |
| κ 310 | Κέλλω σημαίνει δύο, τὸ προστάσσω καὶ τὸ βαδίζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κέλλης, καὶ ἐπακτροκέλλης, ἔστι δὲ εἶδος πλοίου λῃστρικοῦ, ὅ ἐστι γαλαῖα· καὶ εἰς τὸ λύμη καὶ νωχελὴς, καὶ ὁμοκλήσασκε |
| κ 311 | Κέλυφος τὸ λέπος τοῦ ὠοῦ |
| κ 312 | Κελύφη τὰ καλύμματα, ἀπὸ τοῦ καλύπτειν, ὅθεν καὶ κάλυξ, ἡ καλύπτουσα τὰ ῥόδα |
| κ 313 | Κέλευθος ἡ διὰ θαλάσσης ὁδός· παρὰ τὸ ἐλεύθω ἔλευθος, καὶ κέλευθος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ |
| κ 314 | Κέλευθα ἱστέον ὅτι τὰ ὑγρὰ κέλευθα κατὰ μεταπλασμὸν γένους ἐστὶ, ἀντὶ γὰρ θηλυκοῦ τὸ οὐδέτερον εἶπε· γίνεται γὰρ μεταβολὴ γένους εἰς ἕτερον γένος· ὡς ἀπὸ τοῦ ὁ τράχηλος τὸ τράχηλον· ἔνθεν παρὰ Καλλιμάχῳ πληκτικῶς τὰ τράχηλα γυμνάζειν, καὶ λύχνους λύχνα, δίφρους δίφρα, καὶ δακτύλους δάκτυλα, καὶ ὁ τάρταρος καὶ ἡ τάρταρος παρὰ Πινδάρῳ· καὶ οὐδέτερον τὸ τάρταρον· οἷον, τάρταρά τις ἠρόεντα· οὕτως εὗρον τῷ Χοιροβοσκῷ |
| κ 315 | Κεμὰς ἡ ἐκ νεύρου μεταβάλλουσα ἔλαφος, κοιμάς τις οὖσα, ἢ νεογνὸν ἢ δορκάδα |
| κ 316 | Κεμὰς ὁ κοιμώμενος ἔλαφος ἐν σπήλῳ, καὶ μήπω δυνάμενος ἐξιέναι, διὰ σμικρότητα |
| κ 317 | Κενεμβατεῖ εἰς κενὰ ἐπιβαίνει, ἢ ἐπιχειρεῖ |
| κ 318 | Κέλωρ σημαίνει τὴν φωνὴν, παρὰ τὸ καλεῖν κάλωρ καὶ κέλωρ, ὡς Ἄρταμις Ἄρτεμις |
| κ 319 | Κενὸς οἱ μὲν, ὅτι παρὰ τὸ καίω κανὸς καὶ κενὸς, ὁ κεκαυμένος καὶ σποδὸς ὤν· ἢ ὅτι τὰ κεκαυμένα κοῦφα καὶ ἐλαφρὰ γίνονται· ἢ παρὰ τὸ σκηνῶ σκῆνος καὶ σκενὸς καὶ κενὸς, ἐν ᾧ ἐστι τὶς σκηνώσασθαι καὶ βάλλειν· ἢ παρὰ τὸ κινῶ κινὸς καὶ κενὸς, τὰ γὰρ κοῦφα καὶ κενὰ εὐκίνητα, καὶ εὐβάστακτα· ἢ παρὰ τὸ γῶ τὸ χωρῶ γενὸς καὶ κενὸς, ὁ χωρῆσαι δυνάμενός τι, διὰ τὸ μηδὲν ἔχειν· ἢ ξένος ὁ κατεξεσμένος καὶ κενός |
| κ 320 | Κενεῶνος τὸ κοῦφον· ἐκ τοῦ κενὸς πλεονασμῷ τοῦ ε κενεός· καὶ ποίου εἴδους; πλεονασμῷ ἐπεκτάσει· καί τι ἐστιν ἐπέκτασις; συλλαβῆς πλεονασμὸς κατὰ τὸ μέσον τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσα, οἷον, ἀδελφὸς ἀδελφεός |
| κ 321 | Κένται ἔστι δὲ διάλεκτος; ὡς γὰρ τὸ παρ’ ἡμῖν φίλτατος φίντατος, καὶ τὸ δέλτα δέντα, ὁ ὑπερσυντελικὸς κέλται κένται· περὶ παθῶν |
| κ 322 | Κεντηνάριον λίτραι ρ· κέντουμ γὰρ Ῥωμαῖοι τὰ ρ φασίν |
| κ 323 | Κένταυρος ἀφ’ οὗ τὸ τῶν Κενταύρων γένος ὁ πρῶτος ὠνομάσθη ἀπὸ Ἰξίονός τινος· ὁ γὰρ Ἰξίων ἐρασθεὶς τῆς Ἥρας, ἀπόπειραν ποιησάμενος ὁ Ζεὺς, εἰ ἄρα τολμήσει τοῦτο ποιῆσαι, ποιήσας ἑαυτὸν νεφέλην ὁμοίαν τῆς Ἥρας παρέκλινεν ὀφθῆναι αὐτῷ· ὁ δὲ νομίσας εἶναι τὴν Ἥραν συνεγένετο αὐτῇ, καὶ ἔσχεν υἱὸν ὀνόματι Κένταυρον, παρὰ τὸ τὸν πατέρα αὐτοῦ Ἰξίονα κεντᾷν τῇ αὔρᾳ· τουτ’ἔστι τῇ νεφέλῃ |
| κ 324 | Κένταυρος παρὰ τὸ κέντω καὶ τὸ αὖρα, ὅ ἐστι πνοὴ τοῦ ἀνέμου· φασὶ γὰρ τὸν Ἰξίονα τῆς Ἥρας ὁμοιωθείσης νεφέλῃ, ὅταν συνεγένετο αὐτῇ· ἐξ ἧς ἐτέχθησαν οἱ Κένταυροι· παρὰ τὸ κεντεῖν τὴν αὖραν ἤγουν τὴν φωνήν |
| κ 325 | Κέντριον τὸ βούκεντρον· κέντει τὸν πῶλον, κεντρίσας τὸν πῶλον |
| κ 326 | Κέντρον παρὰ τὸ κέντω ῥῆμα βαρύτονον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ |
| κ 327 | Κεντρότυπτον ὁ μαστιγίας, ἀπὸ τοῦ τύπτειν |
| κ 328 | Κενὸν τὸ μάταιον καὶ κοῦφον, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ κενῶ κενώσω |
| κ 329 | Κενούμενος κατερχόμενος, μετοχὴ, ἐκ τοῦ κενῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ κενὸς ὃ σημαίνει τὸν μάταιον, τοῦτο παρὰ τὸ χέω χενὸς καὶ κενὸς, ὁ διεφθαρμένος· σημαίνει δὲ καὶ ἄλλο· καινὸν τὸ νεωστὶ κατεσκευασμένον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ φαίνω φαινὸν καὶ καινὸν· ἤγουν τὸ διαφανὲς ἢ λαμπρόν |
| κ 330 | Κεραβὰς ὁ τὰ ἀκρωτήρια τῶν ὀρέων, τουτ’ἔστι τὰς κορυφὰς βαίνων, οἱονεὶ ὀρειβάτης· κέρατα γὰρ λέγουσι πάντα τὰ ἄκρα, ὡς φησὶ Πίνδαρος, οἷον, ὑψικέρατα πέτραν, ἀντὶ τοῦ ὑψηλὰ ἀκρωτήρια |
| κ 331 | Κέραμος Ἀπολλόδωρος φησὶ παρὰ τὴν κεκαυμένην ἔραν ἤγουν γῆν· ἔρα ἔραμος καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κέραμος· οἱ δὲ παρὰ τὸ κεκάφθαι τῇ ἔρᾳ |
| κ 332 | Κέραμος τὸ δεσμωτήριον παρὰ τοῖς γλωσσογράφοις· παρὰ Κυπρίοις τὸ ἀγγεῖον· παρὰ δὲ Ἀριστάρχῳ ὁ πίθος |
| κ 333 | Κεράμειον ἀγγεῖον ὀστράκινον, ἢ ὁ πίθος |
| κ 334 | Κεράμβηλος οἷον, κάμφηλος, κραδήφηλος, κραδηφηλοῦσα, καὶ παραλογιζομένη ἀνθρώπους· κραδὴ δὲ οὐ μόνον συκῆς ὁ κλάδος, ἀλλὰ πᾶν ἀκρόδρυον· παρὰ τὸ κραδαίνεσθαι |
| κ 335 | Κεραΐζειν διαφθείρειν, ἀφανίζειν· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν κέρασι χρωμένων ζώων, παρὰ τὸ κέρατος |
| κ 336 | Κεραϊστὴς τόπος Μηλίτων ἀπὸ τούτων, ὅτι κέρατα τοῦ ἄῤῥενος τραγήλου ἀμελγομένου ὑπ’ αὐτοῦ πῆξαι ἐκεῖ, ὡς Καλλίμαχος ἐν ἰάμβοις |
| κ 337 | Κέραιρε κίρνᾳ, ἀπὸ τοῦ κερῶ κεραίρω, ὡς μένω μεναίνω· ἢ κέραιρε, κερῶ κεραίνω |
| κ 338 | Κεραννὺς μετοχὴ, ἀντὶ τοῦ κεράας· ἔστι κέρας, καὶ ἐξ αὐτοῦ κερῶ κεράτω, καὶ ἐκ τοῦ κερῶ κερύω καὶ κεραννύω, καὶ παράγωγον εἰς μι κεράννυμι, καὶ ἡ μετοχὴ κεραννὺς διὰ τῶν δύο νν· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω περισπωμένων, διὰ τοῦ νυω γινόμενα, διὰ τοῦ νν γράφεται, οἷον, πετῶ πεταννύω, χῶ χωννύω, σβῶ σβεννύω, ῥῶ ῥωννύω καὶ ζῶ ζωννύω |
| κ 339 | Κέρας ἡ θρὶξ, διὰ τὸ τοῖς κέρασιν ἐκφύεσθαι· οἱ δὲ φασὶν, ὅτι ἡ ἐκ τοῦ βάθους εἰς ἡμᾶς ὑπὸ τῆς θερμασίας ἀναφερομένη |
| κ 340 | Κέρας παρὰ τὸ κάρα, ἐπεὶ ἐκ τῆς κεφαλῆς ἐστι, καὶ τὸ κεραΐζειν ἐκ τῶν ζώων, ἃ τοῖς κέρασι μάχεται· καὶ ὁ κέραυνος φθαρτικὸς ὤν· καὶ τὸ κέρμα κατακεκομμένον εἰς πολλά· καὶ κειρεία, στενὰ ὄντα πλέγματα, οἷον, ἐφθινηκυῖαι· τὸ δὲ κεραΐζειν δύναται παρὰ τὸ κῆρα τὸν θάνατον τὸν φθείροντα καὶ θανατοῦντα |
| κ 341 | Κέρας σημαίνει διάφορα· τὴν τρίχα παρὰ τὸ τοῖς κέρασιν ὁμοίως ἐμφύεσθαι, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω· σημαίνει δὲ καὶ τὴν δόξαν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἔρας καὶ κέρας· τὴν γὰρ δόξαν πάντες ἐπιθυμοῦσιν· καὶ εἰς τὸ κάρα, καὶ κειρεία καὶ κρατήρ |
| κ 342 | Κεράσαι τὸ ἐπιχέειν οἶνον ἀπὸ παλαίου ἔθους· πάλαι γὰρ ἐχρῶντο κέρατι ἀντὶ τοῦ προχόου |
| κ 343 | Κεράσιον διὰ τὸ εἶναι κηῤῥὸν ἤγουν πυῤῥόν· ἢ διὰ τὸ ἐν τῷ ἰδίῳ καιρῷ σαίνειν ἢ σείνεσθαι |
| κ 344 | Κέρατα διὰ τὸ εἰς τὴν κάραν τείνεσθαι |
| κ 345 | Κεράσαι τὸ παλαιὸν ἐν κέρατι ἔπινον, ὅθεν καὶ ἡμεῖς τὸ αὐτὸ ποιοῦμεν |
| κ 346 | Κεραὸν κεφαλὴν μεγάλην ἔχοντα· ἐκ τοῦ κέρας κέρατος γίνεται κεραὸς ὀξύτονον· καὶ ἐπειδὴ ἐκ τῆς κέρατος γενικῆς γέγονε, καὶ ὤφειλε προπαροξύνεσθαι· ἀλλ’ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ος λήγοντα καθαρὰ τρισύλλαβα τῷ α μόνῳ παραληγόμενα ὀξύνεται, οἷον, Δαναὸς, ἀλαὸς, ἐξ οὗ καὶ ἀλαοσκοπία, ἀγλαὸς, γεγραμμένος, ταναὸς ὁ μακρὸς, τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ κεραός |
| κ 347 | Κερατινὴ παρὰ τὸ κέρας κέρατος κερατινή |
| κ 348 | Κεραυνὸς ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ζώων τῶν τοῖς κέρασι χρωμένων καὶ διαφθειρόντων. παρὰ τὸ κεραΐζειν καὶ τὸ αὔειν ὅ ἐστι καίειν |
| κ 349 | Κεραυνὸς βροντὴ ἢ χάλαζα, παρὰ τὸ καίειν τὴν ἔραν, ἤγουν τὴν γῆν |
| κ 350 | Κερδαλεόφρον πανοῦργε τὸ φρόνημα. ἢ παρὰ τὸ εἰς τὰ κέρδη τὸν νοῦν ἔχων· τουτ’ἔστιν ὁ κερδαίνειν φρονῶν· παρὰ τὴν φρένα καὶ τὸ κερδαλέων· τουτ’ἔστιν ὁ κερδαίνειν φρονῶν· ἢ διὰ λόγων τὴν ψυχὴν ἀπατῶν |
| κ 351 | Κερδαίνειν παρὰ τὸ κέρδος· ἣ παρὰ τὸ κέαρ ἰαίνειν, ὅ ἐστιν εὐφραίνειν |
| κ 352 | Κερδαλέης συνετῆς, ὠφελίμου, ἢ πανούργου· παρὰ τὸ κερδὼ, ἥ ἐστιν ἀλώπηξ· ἔστι δὲ πανουργότατον ζῶον |
| κ 353 | Κέρβερος παρὰ τὸ κάρβαρος, ἢ παρὰ τὸ τὴν κάραν βαρεῖν· τρικέφαλος γὰρ ἦν κύων ἐν ᾅδου, ὡς μυθεύεται κύωνος κέρβερος |
| κ 354 | Κέρδος παρὰ τὸ κέαρ ἡδύνειν, ὅ ἐστιν εὐφραίνειν |
| κ 355 | Κερδὼ ἡ ἀλώπηξ, ὑποκοριστικῶς, ὡς παρ’ Αἰσχύλῳ· ὡς εἰδῶ καὶ ὑψῶ, ἀντὶ τοῦ εἰδοθεὴ καὶ ὑψιπυλὴ, καὶ τὸ κερδὼ ἀντὶ τοῦ κερδαλέα, ἡ ἀπατητική· ἢ ὡς παρὰ τὸ εἰδῶ καὶ ὑψῶ οὕτω καὶ παρὰ τὸ κέρδος κερδὼ, ἡ κερδαλέα καὶ πανοῦργος |
| κ 356 | Κερκὶς κρέκω γὰρ προκατάρχει ῥῆμα, οἷον, γλυκεῖα μᾶτερ· καὶ οὔτι δύναμαι κρέκειν τὸν ἱστόν· κρέκω κρεκὶς, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν κερκὶς· παρὰ τὸ κρέκειν ὅ ἐστιν ἠχεῖν· περὶ παθῶν |
| κ 357 | Κέρκυρ πρὸς τοῦτο Κέρκυρ οὐκ εἴρηται, οὐ πρόσκειται ἡμῖν, εἰ ἄρα γενέσθαι, ἀλλά τι εἰρήκασιν Ἕλληνες, Ἀλκμὰν φησὶ, καὶ Κέρκυρος ἡγεῖται ἀπὸ εὐθείας τῆς Κέρκυρ· ἀλλ’ οὐκ εἴρηται, οὐκ ἄρα ἔρεται τῆς ἀποκοπῆς, ἀλλὰ κλίσεώς ἐστι μᾶλλον, οὐ μεταπλασμός· εἴπερ εὐθεῖα Κέρκυρ, ὁ μὴ εἴρηται, ὥσπερ οὐ ψίθυρ, μάρτυρ, ἀλλὰ μὴν οὐδὲ Ἴλλυρ· ἀλλὰ τὸ Ἴλλυρας μεταπέπλασται κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶσιν, ὥστε ταῦτα μεταπλασμὸς· τοὺς Ἰλλυρίους καὶ Κερκυραίους· οὐ γὰρ εἴρηται οὔτε ἡ εὐθεῖα, οὔτε ἡ γενικὴ ἢ δοτική· ἀλλὰ κατὰ τὴν αὐτὴν πτῶσιν εἴρηται μεταπέπλασται· εἴρη ται δὲ ψίθυρ καὶ μάρτυρ, ἀφ’ ὧν ἡ κλίσις· οὕτω Ἡρωδιανός |
| κ 358 | Κερκόπων δολίων, πανούργων, ὑπερηφάνων· ἢ γένος πιθήκων, οἷον, καθάπερ τῇ κέρκῳ ἡ ἀλώπηξ τοὺς θηρευτικοὺς κύνας ἀπατῶσα τῇδε κᾀκεῖσε περιτρεπομένη, ἐφαμίλλως καὶ οὗτοι τοὺς ἁπλουτέρους φενακίζουσι τῇ κέρκῳ τῶν λόγων· ὡσαύτως καὶ κερκογνώμονες |
| κ 359 | Κέρκος ἡ οὐρὰ, παρὰ τὸ κέρκειν, ὅ ἐστι ἦχον ποιεῖν τελεῖν |
| κ 360 | Κερκὶς εἶδος φυτοῦ, ἐξ οὗ καὶ κερκίδιον, τὸ τῶν γυναικῶν ἐργαλεῖον |
| κ 361 | Κερκὶς τὸ κερκίδιον, παρὰ τὸ κρέκω, τὸ πλήττω κρεκὶς, καὶ ὑπερβιβασμῷ κερκίς· καὶ τοῦ λέοντος ἡ οὐρὰ κέρκος λέγεται, πλεκτικὸς γάρ ἐστιν· ἐκ τοῦ κρέκω γίνεται κέρκος καὶ κερκίς |
| κ 362 | Κέρδος παρὰ τὸ χεὶρ χερὸς χέρδος καὶ κέρδος· κυρίως δὲ τὸ διὰ τῶν χειρῶν διδόμενον ἐπ’ ὠφελείᾳ· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κέαρον καὶ τὸ ἅδω τὸ ἀρέσκω. τὸ τὴν ψυχὴν εὐφραῖνον· ἢ παρὰ τὸ κέαρ καὶ τὸ ἡδύ |
| κ 363 | Κερῶ ὅτι ἐν τοῖς κέρασιν οἱ παλαιοὶ ἔπινον, πρὸ τοῦ εὑρεθῆναι αὐτοὶ, τὴν τῶν ποτῶν χρείαν |
| κ 364 | Κερόεις παρὰ τὸ κέρατος γέγονε κατὰ συγκοπὴν τοῦ ατ κερόεις ἐξ οὗ τὸ θηλυκὸν κερατόεσσα, καὶ συγκοπῇ κερόεσσα καὶ κράσει κεροῦσα· οἷον, νόμος δέ τι κεροῦσα· περὶ παθῶν |
| κ 365 | Κεραμὶς διὰ τοῦ ι. τὰ γὰρ εἰς ις θηλυκὰ ὀξύτονα ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν κοινολεκτούμενα, ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον· οἷον, ἀσπὶς, ῥανὶς, βολὶς, κρηπὶς, ψηφὶς. κνημίς· οὕτως οὖν καὶ κεραμίς· πρόσκειται κοινολεκτούμενα, ἐπειδὴ τὸ εὐσεβεῖς καὶ αἰολεῖς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσιν |
| κ 366 | Κέρτομος ὁ σκώπτης· τινὲς δὲ, ὁ τὸ κέαρ τέμνων τῶν ἀκουόντων, διὰ τὸ παραλογιστικὸν τῶν λόγων, ὡσεὶ ψυχητομός |
| κ 367 | Κερτομέων ἐρεθίζων, χλευάζων, καὶ κερτομίοις ἐρεθιστικοῖς, παροξυντικοῖς, χλευαστικοῖς, ἀπατηλοῖς |
| κ 368 | Κερτομῶ σχῆμα παρασύνθετον, ἐκ τοῦ κέρτομος, τοῦτο ἐκ τοῦ κέαρ τέμνειν, οἱονεὶ ὁ χλευαστής· καὶ εἰς τὸ ἐπεκερτόμουν |
| κ 369 | Κεστὸς ὁ διαπεποικιλμένος, καὶ διακεκερτημένος ζωστήρ· παρὰ τὸ κάζω τὸ κοσμῶ γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα καστὸς καὶ κεστὸς ὁ κεκοσμημένος· ἢ παρὰ τὸ κεντῶ ῥῆμα βαρύτονον, ἔνθα καὶ κέντορες ἵππων· ὁ μέλλων κένσω Αἰολικῶς, κένσαι ὁμοκλήσας, γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κενστὸς καὶ κεστὸς, ἐξ οὗ καὶ πολύκεστον ἱμὰς ὁ πολυκέντητος γίνεται. ἐκ τοῦ πολυκέντητον εἶναι ταῖς ῥαφαῖς |
| κ 370 | Κεστὸς παρὰ τὸ κάζω καστὸς καὶ κεκοσμημένος ταῖς δια. καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ε κεστός |
| κ 371 | Κευθμὸς ἐκ τοῦ κεύθω κευσμὸς καὶ Αἰολικῶς κευθμὸς, ὡς κλαύσω κλαυσμὸς καὶ κλαυθμὸς, καὶ μηνισμὸς μηνιθμός· ἐκ δὲ τοῦ κευθμὸς γίνεται κευθμὼν· γαίης ἐν κευθμῶνι κακῷ, δ’ ἐπέρτετος ἔργων |
| κ 372 | Κευθμὼν ὁ ἀφεγγὴς τόπος καὶ κρύφιος, παρὰ τὸ κεύθω τὸ κρύπτω, κευθμὼν διάτι ὀξύνεται; τὰ εἰς μων δισύλλαβα ἐπὶ καιροῦ λαμβανόμενα ἢ τοπικὰ, ἔχοντα ἐν τῇ πρὸ τέλους συλλαβῇ τὸ ν ἐκτεταμένον, ὀξύνεται· λειμὼν, χειμὼν, κευθμών |
| κ 373 | Κεφαλὴ παρὰ τὸ κάρφος καὶ φαλὴ, καὶ κεφαλὴ ὁ κατάξηρος τόπος καὶ ὀστώδης, ἢ κατὰ Ἀπολλόδωρον καλύφη τις οὖσα, παρὰ τὸ καλύπτειν καὶ σκέπειν τὸν ἐγκέφαλον· τινὲς δὲ, παρὰ τὸ ἐκεῖσε κεῖσθαι τὰ φαὴ, κεφαή τις οὖσα, καὶ κεφαλή· οἱ δὲ παρὰ τὸ κάπω τὸ πνέω, καπαλὴ καὶ κεφαλὴ, οἱονεὶ ἡ διαπνέουσα, ὅθεν καὶ κῆπος ὁ διαπνεόμενος τόπος· διὸ καὶ ἐν ταῖς οἰκίαις τὸν ἀνατεμνόμενον τόπον πρὸς ἀνάπαυσιν λέγομεν κῆπον, παρὰ τὸ κάπω τὸ πνέω· ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε, τουτ’ἔστιν ἀπέπνευσε |
| κ 374 | Κεφαλὴ παρὰ τὸ κύειν αὐτὴν τὰ ὠφέλιμα· ἤγουν τὸ ἐν αὐτῇ ἔχειν τὰ ὠφελοῦντα τὸν ἄνθρωπον αἰσθητήρια |
| κ 375 | Κεφαλέων ἄκρων, ὁ κανών· οἱ μὲν Δωριεῖς διὰ τοῦ αων προσφέρουσιν, οἱ δὲ Αἰολεῖς διὰ τοῦ εων· ὁ δὲ Ζηνόδοτος γράφει τὸ λαι δίφθογγον, ὡς κτητικὸν αὐτὸ λαμβάνων· κακῶς δὲ· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, τὸ κτητικὸν ἐπὶ τῶν σωματικῶν μερῶν λαμβανόμενον κατατεθνηκότος θέλει παραλαμβάνεσθαι, οἷον, βοεία κεφαλὴ, ἡ τοῦ τεθνηκότος βοὸς κεφαλή· ἀνθρώπειος ποὺς ὁ τοῦ τελευτηκότος, οὐ γὰρ ἐπὶ ζώντων εἴπῃ τις ἄν· διὸ καὶ μέμφονται Ζηνόδοτον, ἐπειδὴ τὸ ἀρνῶν ἐκ κεφαλῆς ἀνεγίνωσκε κτητικόν· κτητικῇ γὰρ φωνῇ ἐχρήσατο ἐπὶ ζώντων τῶν ἀρνῶν· οὐκ ἔπαθε δὲ πλεονασμὸν, ἀλλὰ διαίρεσιν |
| κ 376 | Κεχανδότα χάζω, χάσω, κέχαδα, κεχαδὼς, κεχαδότος, κεχαδότα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν κεχανδότα· ὁ ἀόριστος ἔχαδον, ἔχαδες, ἔχαδε |
| κ 377 | Κεχαρηότα ἐμῶ κεχαρηότα θυμῷ, οὔτε ἀπὸ τοῦ χαίρω γέγονε, ἐπειδὴ ὁ παρακείμενος κέχαρκά ἐστιν, οὔτε ἀπὸ τοῦ χαιρῶ· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ χαίρω γίνεται χαρῶ, ὡς φαίνω φανῶ, οὗ ὁ παρακείμενος κεχάρηκα, ἡ μετοχὴ κεχαρηκότα, καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν Ἰωνικὴν τοῦ κ κεχαρηότα |
| κ 378 | Κεχαροίατο δευτέρου μέλλοντος παθητικοῦ εὐκτικοῦ, τρίτου τῶν πληθυντικῶν· οἱ γὰρ Ἴωνες πᾶν ῥῆμα εὐκτικὸν τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ν εἰς α προσφέρονται· οἷον, μνήσαιντο μνησαίατο, πύθοιτο πυθοίατο, λέγοιτο λεγοίατο· ἔστιν οὖν ἐκ τοῦ χαίρω ῥήματος, ὁ β ἀόριστος ἔχαρον, ἐχάρην, ἐχαροίμην, μετὰ ἀναδιπλασιασμὸν κεχαροίμην· τὸ δὲ χαίρω ἐκ τοῦ γῶ τὸ χωρῶ |
| κ 379 | Κεχολώσεται ἀπὸ τοῦ χολῶ χολώσω, κεχόλωκα, κεχόλωμαι, κεχόλωσαι· καὶ ὁ μετ’ ὀλίγων μέλλων κεχολώσεται· διαφέρει ὁ μέλλων τοῦ μετ’ ὀλίγου μέλλοντος· ὅτι ὁ μὲν μέλλων ἀόριστός ἐστι, ὁ δὲ μετ’ ὀλίγων μέλλων ὡρισμένος |
| κ 380 | Κήδεσθαι τὸ λυπεῖσθαι, ἀλλὰ καὶ τὸ φροντίζειν· εἴρηται εἰς τὸ κήδω |
| κ 381 | Κήδω τὸ φροντίζω, παρὰ τὸ ἕδω τὸ ἐσθίω, κατεσθίουσι γὰρ τρόπον τινὰ ἑαυτοὺς οἱ μεριμνῶντες· ὅθεν καὶ μελεδώνη ἡ φροντὶς, παρὰ τὸ τὰ μέλη ἕδειν· λοιπὸν ἕδω τροπῇ τοῦ ε εἰς η καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κήδω· καὶ κήδω τὸ λυπῶ· σημαίνει δὲ καὶ τὸ θάπτω· καὶ γίνεται παρὰ τὸ χῶ τὸ χωννύω, οὗ ὁ μέλλων χήσω· καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ καὶ τοῦ ς εἰς δ κήδω, ἐξ οὗ καὶ κηδεύω κήδεια |
| κ 382 | Κηδεμὼν φροντιστὴς, προνοητὴς, ὥσπερ παρὰ τὸ ἄγω ἡγεμὼν, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κήδω κηδεμών· τὸ δὲ ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ εμων ὀνόματα ὀξύτονα διὰ τοῦ ε γράφεται, καὶ διὰ τοῦ ος κλίνεται, καὶ τρέπουσι τὸ ω εἰς ο ἐπὶ τῆς γενικῆς· καὶ εἰς τὸ ἡγε μών· καὶ ἄλλως· τὰ εἰς μων ὀξύτονα ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται, οἷον, ἡγεμὼν καὶ κηδεμών |
| κ 383 | Κήδετο ὁ Ἀρίσταρχος ἀντὶ τοῦ ἠνιᾷτο· καί ἐστι μετὰ τῆς περί· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ ἐφρόντιζε· κήδετο οἰκείων, οὓς κτήσατο δῖος Ὀδυσσεὺς, καὶ τὴν κατ’ ἐπιγαμίαν συγγένειαν |
| κ 384 | Κηδεστὴς ὁ κατ’ ἐπιγαμβρίαν συγγενής· τουτ’ἔστιν ὅ τε πατὴρ τῆς γεγαμένης, καὶ αὐτὸς ὁ γαμῶν· παρὰ τὸ κήδω τὸ φροντίζω γίνεται ῥηματικὸν ὄνομα κῆδος· κῆδος δὲ εἴρηται ἡ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγένεια· ἐπεὶ ἐκ προνοίας καὶ κηδεμονίας συνίσταται· παρὰ τὸ κήδω οὖν γίνεται κηδεστὴς· ἢ παρὰ τὸ κήδω τὸ φροντίζω κηδεστής· ἐκ προνοίας γὰρ φροντίδος οἱ ἀμφότεροι συνίστανται· τὸ δὲ Κηδέστης τὸ κύριον ὄνομα βαρύνεται, ὡς θυὸς Θυέστης· τὸ δὲ κηδεστὴς ὀξύνεται ὡς προσηγορικόν |
| κ 385 | Κήδεστοι οἰκειότατοι, φροντιστικώτατοι, παρὰ τὸ κήδω· τὸ δὲ κήδω παρὰ τὸ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι |
| κ 386 | Κήδεα κακὰ, λύπας, πένθη, διὰ τὸ ἀνιᾷσθαι, καὶ οἱονεὶ καίεσθαι ἐπ’ αὐτοῖς |
| κ 387 | Κηκὰς ἡ κακολόγος· κηκὰ γὰρ ἡ λοιδωρία, ἐξ οὗ καὶ κηκασμὸς ἡ λοιδωρία· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ κακὸς, καὶ τοῦ κακῶς ἀφίει, ἀντὶ τοῦ μεθ’ ὕβρεως· οἱ δὲ κηκὰς τὴν μελανίαν, ὅθεν Ῥωμαῖοι τὸν τυφλὸν κηκὸν λέγουσι |
| κ 388 | Κηκὰς ἀλώπηξ, κακόποιος, χλευαστικός· Καλλίμαχος, κηκάδος ἐν γλώσσῃ |
| κ 389 | Κηκὶς σημαίνει τὰ κηκίδια διὰ τοῦ ι, τῷ λόγῳ τοῦ κεραμίς |
| κ 390 | Κῆλον τὸ ξύλινον βέλος, παρὰ τὸ κάλον τὸ δηλοῦν τὸ ξύλον· κατὰ δὲ γλωσσογράφους βέλη θεῖα, τουτ’ἔστιν ἀστραπὰς καὶ βροντάς· ὤχετο κῆλα θεοῖο· παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα, τὸν δηλοῦντα τὸ καύσω· ὅθεν καὶ πυρὶ κηλεῷ τουτ’ἔστι καυστικῷ γέγονε, πλεονασμῷ τοῦ ε· παρὰ τὸν αὐτὸν δὲ κήσω μέλλοντα τὸ αὔα πάλαι περὶ κῆλα |
| κ 391 | Κηλόνιον ὁ ξύλινος ἀντλητὴρ, τὸ παρ’ ἡμῖν λεγόμενον γεράνιον, παρὰ τὸ κάλον τὸ δηλοῦν τὸ ξύλον, ὅθεν καὶ καλυπόδιον, ὁ ξύλινος ποὺς, καὶ μετὰ τοῦ νεύειν γίνεται καλόνειον καὶ κηλόνειον, τὸ ἀνανεῦον καὶ κατανεῦον ξύλον |
| κ 392 | Κηλώνιον ἐκ τοῦ καίω, ὁ κεκαυμένος ὑπὸ οἴστρου· κηλόνειον δὲ γεράνιον, ἀπὸ τοῦ χαλῶ καὶ τοῦ νεύω |
| κ 393 | Κήλων ὁ θερμὸς εἰς συνουσίαν, παρὰ τὸν κήσω μέλλοντα ὃ δηλοῖ τὸ καύσω |
| κ 394 | Κῆλα δῆλα τινὰ ὄντα φανερὰ, παρὰ τὸ καίω· κυρίως γὰρ τὸν κεραυνὸν σημαίνει καὶ τὸν πρηστῆρα· ἡ λέξις ἢ παρὰ τὸν ἥσω μέλλοντα, τουτ’ἔστιν ἀφήσω καὶ πέμψω, ἀπὸ τοῦ ἵημι τὸ πέμπω, ἧλον καὶ κῆλον· καὶ εἰς τὸ δηλήσεται |
| κ 395 | Κηλεὺς παρὰ τὸ κηλεῖν καὶ τέρπειν· κηληθμῷ δ’ ἔσχοντο κατὰ μέγαρα σκιόεντα· κήλησις γάρ ἐστιν ἡ δι’ ᾠδῆς ἡδονὴ· οἷον, χαλάσιός τις οὖσα |
| κ 396 | Κήλη τὸ παθητικὸν τοῦ ὀρχέως· δηλοῦσιν οἱ Ἴωνες λέγοντες κάλη |
| κ 397 | Κηλὶς τὸ μόλυσμα, ὁ ῥύπος, ὡς τὸ, κηλίδα ἔχω· ἔνθεν ἐπὶ τῆς ἐσθῆτος τῆς ἐχούσης σημεῖον, καὶ μολύνων αὐτὴν· κῆλα δὲ τὰ σημεῖα οἷον δῆλα, τροπῇ τοῦ δ εἰς κ. καὶ ἐφ’ ὕβρεως λέγεται· οὗτος κηλίδας ἔχει, οἷον, μολυσμένους, οὐ καθαρός ἐστι |
| κ 398 | Κηληθμὸς θέλξις, τέρψις, χαρήθυμός τις ὤν· συγ κοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν, καὶ τοῦ α εἰς η, κήλησις γάρ ἐστιν ἡ δι’ ᾠδῆς ἡδονή· καὶ εἰς τὸ κατεκήλησε |
| κ 399 | Κῆπος ὁ ἀποτεκτημένος τόπος πρὸς ἀνάπαυσιν, καὶ καταπνεόμενος· παρὰ τὸ κάπω τὸ πνέω, κάπος καὶ κῆπος |
| κ 400 | κηπίον ἀπὸ τοῦ καπύσαι, ὅ ἐστι πνεῦσαι. ὁ καταπνεόμενος τόπος, ἀπὸ τοῦ κάπος ὃ σημαίνει τὸ πνεῦμα· Ὅμηρος ἀπὸ δὲ ψυχὴν ἐκάπυσσε, τουτ’ἔστιν ἀπέπνευσε· γίνεται δὲ παρὰ τὸ σκάπτω καὶ σκάπος καὶ σκῆπος, ἀφαιρέσει καὶ ἐκτάσει. ἢ διὰ τὸ κεῖσθαι καὶ πίνειν· ἢ πάλιν χῆπος, διὰ τὸ χήνεσθαι τὸ πότιμον |
| κ 401 | Κῆρ περισπωμένως μὲν τὴν ψυχὴν παρὰ τὸ κέαρ· ἢ παρὰ τὸ δίκην κηροῦ ἀπομάττεσθαι τὰ μαθήματα. ὀξυτόνως δὲ τὴν θανατηφόρον Μοῖραν ἤτοι κακῆναι ἐπιφέρουσαν· καὶ ἐν ᾅδου ποταμοὶ Πυριφλεγέθων καὶ Ἀχέρων· καὶ εἰς τὸ καιριώτερον, καὶ μάκαρ καὶ νεκροῦ |
| κ 402 | Κὴρ ὁ θάνατος, ἐκ τοῦ ἔκηα γίνεται· τοὺς γὰρ ἀποθανόντας ἔκαιον οἱ παλαιοί |
| κ 403 | Κηρός ὅτι καιόμενος ῥεῖ· ἢ παρὰ τὸ καίω, καύσω, ἔκαυσα, ἀποβολῇ τοῦ υ καὶ ς ἔκαα, καὶ ἐξ αὐτοῦ καρὸς καὶ κηρὸς ὁ καιόμενος· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ καίεσθαι ῥᾳδίως |
| κ 404 | Κηρύκειον εἰσί τινα ἀπὸ τῶν εἰς διπλοῦν ληγόντων γινόμενα, διὰ τοῦ ειον, ἅτινα διὰ δίφθογγον γράφεται· οἷον, κύκλωψ κυκλώπειον, σημαίνει δὲ τὸ τοῦ κύκλωπος· φοῖνυξ. φοινύκειον, σημαίνει δὲ τὸ τοῦ φοίνυκος· οὕτως οὖν καὶ κῆρυξ κηρύκειον· ἰστέον ὅτι ἐστι καὶ κηρύκιον διὰ τοῦ ἰῶτα, ὅπερ ἐπὶ μόνης τῆς ῥάβδου τοῦ Ἑρμοῦ λέγεται· ἔστι καὶ κηρύκειον ὅπερ προσηγορικόν ἐστι, καὶ σημαίνει πᾶσαν ῥάβδον κήρυκος· ἔστι δὲ καὶ κηρύκειον ὅπερ κτητικόν ἐστι, καὶ σημαίνει τὸ τοῦ κήρυκος, ὡς παρὰ Σοφοκλεῖ, γράμμα κηρύκειον· ἔστι δὲ καὶ κηρύκειον ὄνομα λόφου τῆς Ἐφέσου, ἐν ᾧ ἀνῆλθεν Ἡρακλῆς κατὰ βούλησιν τῶν θεῶν, καὶ ἐκήρυξε τὴν γέννησιν τῆς Ἀρτέμιδος· ἔστι δὲ καὶ κηρύκειον, ὃ καὶ πληθυντικῶς λέγεται τὰ κηρύκεια, καὶ σημαίνει τὸν μισθὸν τὸν διδόμενον ἐν τῇ κηρύξει, ὅπερ λέγεται ἐν τῇ συνηθείᾳ μήνυτρα· ἔστι δὲ καὶ κηρύκειον, καὶ σημαίνει τὴν κήρυξιν |
| κ 405 | Κήρυκος ὄνομα τὸ ρυ μακρὸν, καὶ πέρδικος· ἡ γὰρ ὀφειλομένη ἐν τῇ εὐθείᾳ μακρὰ, μετῆλθεν ἐν τῇ γενικῇ· ὤφειλε δὲ καὶ ἡ εὐθεῖα ἔχειν μακρὸν τὸ υ· ἀλλ’ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε τὸ υ ἢ τὸ ι πρὸ τοῦ ξ εὑρίσκεται φύσει μακρὸν, χωρὶς εἰ μὴ μόνου ἑνὸς στοιχείου συνεστάλη, ὡς τὸ κήρυκι ἠπυτίδῃ· τὸ δὲ κῆρυξ γίνεται ἐκ τοῦ γῆρυς, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν, τοῦτο παρὰ τὸ γέρας· γῆρυς ἐπὶ τῶν ἐντίμων λέγεται, κυρίως ὁ προφητῶν ψαλμωδὸς, καὶ εἰς τὸ διακηρυκεύεται |
| κ 406 | Κῆρυξ ὡς παρὰ τὸ πτέρω γίνεται πτερῶ, καὶ πτερύσσω, οὕτω παρὰ τὸ ἐρῶ, ὁ δηλοῖ τὸ λέγω, ἐρύσσω, καὶ ἠρύσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κηρύσσω, ὁ μέλλων κηρύξω, ἀποβολῇ τοῦ ω κῆρυξ |
| κ 407 | Κῆρυξ ὁ μεγαλόφωνος, γῆρυξ τις ὢν καὶ τροπῇ κῆρυξ, ὁ τῇ κινήσει ῥᾷον, εὐχερὲς, ῥᾷον, ὀξύς |
| κ 408 | Κηρύσσω σημαίνει τὸ καταγγέλλω, τὸ ἁγιάζω, τὸ εἰς φιλίαν ἄγω, τὸ ἀγνοῶ |
| κ 409 | Κημὸς εἶδος χαλινοῦ, παρὰ τὸ κάμπτω, τῆς θέσεως μακρᾶς τραπείσης εἰς φύσει μακρὰν, οὗ ὁ μέλλων κάμψω, ὁ παρακείμενος παθητικὸς κέκαμμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ καμὸς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η κημός· ὁ τοὺ σκληροὺς αὐχένας κάμπτων τῶν ἵππων· τὸ κούρκουμον ἢ φιμός |
| κ 410 | Κητωοὺς ἐκ τοῦ γῶ τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων γήσω· καὶ κητῶ |
| κ 411 | Κήτη παρὰ τὸ κῶ, τὸ κοιμῶμαι, τὸ παθητικὸν κέεμαι κεῖμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ κοίτη |
| κ 412 | Κηφὰς ἐκ τοῦ κάφος ὃ σημαίνει τὸ πνεῦμα |
| κ 413 | Κηώεις ἐπὶ τοῦ θαλάμου, ἐκ τοῦ κῶ τὸ κοιμῶμαι, κηώεις, οἱονεὶ ὁ πρὸς τὸ κοιμᾶσθαι εὐτρεπισμένος καὶ ἐργασμένος οἶκος· οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ μονοσυλλάβων ῥημάτων· καὶ ὁ ποιητής· ὄρσο κέων, ὦ ξεῖνε, ἀντὶ τοῦ, κοιμήθητι διεγερθείς |
| κ 414 | Κιβωτὸς ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ παρὰ τὸ κεῖσθαι ἐκεῖ τὴν βρῶσιν εἴρηται. ἀλλ’ ἡ παράδοσις τὸ ἰῶτα ἔχει· καὶ λέγει ὁ Ὦρος, ὅτι ἴσως παρὰ τὸ κίβος γέγονεν, ὃ σημαίνει τὴν τροφὴν, καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται τῷ λόγῳ τοῦ θλίβω |
| κ 415 | Κίβδηλον τὸ ὑπόχαλκον παρὰ τὸ χι στοιχεῖον χίβδηλον καὶ κίβδηλον |
| κ 416 | Κίβδηλος ὁ ῥυπαρὸς παρὰ τὸ κινεῖν τὸ δῆλον ἤγουν φανερόν· τὸ κι ἰῶτα ἐκ τοῦ κινῶ· καὶ ἐκεῖνο πόθεν; τὰ διὰ τοῦ ινω ῥήματα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον, κρίνω κλίνω, πλὴν τοῦ στείνω, κτείνω· τὸ δη ἦτα διάτι; ἐκ τοῦ δῆλος. οἱ Ἀθηναῖοι τῷ πρὸς τοὺς Χίους μίσει φερόμενοι, ἐν τοῖς ἀδοκίμοις ἑαυτῶν νομίσμασιν ἐχαράττετον τὸ τοῦ χι στοιχείου τύπον, καὶ ἀπέῤῥιπτον, καὶ χίβδηλα ταῦτα ἐκάλουν |
| κ 417 | Κιβώριον τὸ κὶβ σημαίνει κιβωτὸς, τὸ δὲ ὤριον φωτισμὸς, ἢ |
| κ 418 | κίστη. μὲν. ἡ ξυλίνη,. καλεῖται, κίστη δὲ ἡ |
| κ 419 | Κιγκλὶς παρὰ τὴν Ἀττικὴν κιγκλίδα, ἡ ἔστιν εἶδος θύρας. ταῖς φυλακαῖς καὶ τοῖς δικαστηρίοις· τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ κίγκλου τοῦ ὀρνέου· οὕτως δὲ λέγεται ἡ σεισοπύγη. καὶ Μένανδρος ἐν ὑμίδῃ, κιγκλισμὸς φησὶν, ἀντὶ τοῦ τάραχος |
| κ 420 | Κίδαριν ἐκ τριχῶν ὕφασμα καὶ μελαύκιον· ἢ περίθεμα κεφαλῆς βασιλικῆς· ἀνὴρ παρὰ Πέρσαις τὴν κίδαριν ἀνεδήσατο |
| κ 421 | Κίδαρις περίθεμα κεφαλῆς εὐκόσμιον καλὸν καμαλαύκιον |
| κ 422 | κίω τὸ πορεύομαι, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἴω τὸ πορεύομαι πλεονασμῷ τοῦ κ |
| κ 423 | Κίθαρις ἀπὸ τοῦ κινεῖν τὸν ἔρωτα |
| κ 424 | Κιθάρα παρὰ τὸ κινεῖν τοὺς θαιρούς· ἤγουν τοὺς στρόφιγγας |
| κ 425 | κιθάρα διαφέρει. κίθαρις μὲν γάρ ἐστιν ἡ λύρα· καὶ τοὺς χρωμένους αὐτῇ κιθαριστὰς λέγομεν· οὓς ἡμεῖς λυδωροὺς φαμέν· κιθάρα δὲ ᾗ χρῶνται οἱ κιθαρωδοί |
| κ 426 | Κιθαρωδὸς παρὰ τὸ κινεῖν εἰς ἔρωτα τοὺς ἀκούοντας· ἢ παρὰ τὸ κινεῖσθαι τοὺς θαιροὺς ἤγουν τοὺς στρόφιγγας |
| κ 427 | Κίθαρος καθ’ ὁμοιότητα τῶν ὀστῶν πρὸς τὰς χορδὰς, ὁ δὲ Δοῦρος ἀπὸ τοῦ Κιθαιρῶνος φησιν· ὅτι Ἀμφίων ἐκεῖ ἐμουσικεύετο |
| κ 428 | Κικύω σημαίνει τὸ ἰσχύω, καὶ γέγονε παρὰ τὸ κίκυς· ἔχει δὲ καὶ τοῦτο τὸ υ κατὰ τὴν δισυλλαβίαν |
| κ 429 | Κίκυς ἡ δύναμις, Ἀπολλόδωρος ἴκμας· ἀλλ’ οὐ γὰρ ἐηνεῖς ἔμποδος, οὐ δὲ τακτικοῖς, ἀπὸ τοῦ ἀνακικύειν· πολύς δ’ ἀνεκίκυεν ἱδρώς· καὶ Αἰσχύλος ἐν Σισύφῳ· καὶ θανόντων εἰσὶν οὐκ ἐνεστιγμάσει, τὰ σοὶ δ’ οὐκ ἔνεστι κίκις, οὐδ’ αἱμόῤῥυτοι φλέβες, θανόντων φησὶν ἀψύχοις· καὶ παρὰ Πινδάρῳ· ἔστι δέ τοι χέκων ἀκύει καπνός· ὁ δὲ Ὅμηρος κατὰ τ’οὐναντίον τὸν ἀσθενῆ ἀκίκυν λέγει· νῦν δὲ μ’ ἐὼν ὀλίγος τὲ καὶ οὐτιδανὸς καὶ ἄκικυς· ὁ δὲ Ἀλκαῖος, ὁμοίως Ὁμήρῳ τὸν ἰσχυρὸν κίκυν καλεῖ, καὶ τὸ κικίδιον τὸν ἐκθλιβόμενον ἐκ τοῦ Κρότωνος λίπασμα. καὶ εἰς τὸ νεκύς |
| κ 430 | Κικλήσκω ἀπὸ τοῦ κλῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ καλῶ, γίνεται κλήσκω, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κικλήσκω, ὡς τρώσκω τιτρώσκω· σημαίνει δὲ τὸ καλῶ |
| κ 431 | Κίναιδος ὁ κενὸς αἰδοῦς, ὡς Διόνυσος· Ὦρος, ἢ ἀσελγής |
| κ 432 | Κίναιδος ὁ ἀσελγὴς, ὁ κινῶν τὴν ἡδονὴν, ὁ πόρνος· τὸ ναι δίφθογγος· ὁ κινῶν ἑαυτῷ αἰδῶ καὶ αἰσχύνην· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ κινεῖσθαι τὴν αἰδῶ· ἢ παρὰ τὸ κινεῖν τὰ αἰδοῖα |
| κ 433 | Κίνδυνος ἰστέον, ὅτι τὰ εἰς υν λήγοντα προσθέσει τοῦ ος ποιεῖ τὴν γενικὴν, οἷον, Γόρτυν Γόρτυνος, ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως, μόσυν μόσυνος, σημαίνει δὲ τὸν ξύλινον πύργον, Φόρκυν Φόρκυνος· εἰ γὰρ Φόρκυν αἰτιατικὴ, οἷον, Φόρκυν δ’ ἱπποθόοντι, ἀπὸ τοῦ Φόρκυς Φόρκυνος, ὡς βότρυς βότρυος τὸν βότρυν, καὶ τὸν Φόρκυν· κίνδυνος· αὑτὴ δὲ ἡ κίνδυνος γενικὴ μετάγεται εἰς εὐθείαν, καὶ γίνεται ὁ κίνδυνος τοῦ κινδύνου, ὥσπερ ὁ ψὰρ τοῦ ψαρὸς, καὶ ὁ ψάρος τοῦ ψάρου· ἡ κοινὸς γενικὴ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῆς κυν εὐθείας, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κύων κύονος καὶ συγκοπῇ κύνος |
| κ 434 | Κίνδυνος παρὰ τὸ κινῶ καὶ τὸ ὀδύνη γίνεται κυνοδύνη, ἐκ τοῦ κινεῖν τὰς ὀδύνας, ἐν συγκοπῇ κίνδυνος· καὶ εἰς τὸ ἀκίνδυνον |
| κ 435 | Κίνησις ἀπὸ τοῦ κινῶ κινήσω κίνησις καὶ κινησίας, ὥσπερ καὶ παρὰ τὸν σώσω μέλλοντα γίνεται σωσίας. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα· τῷ λόγῳ τοῦ ἀμείψιας |
| κ 436 | Κίνησις περιφορᾶς διήλλακται· κίνησις μὲν γάρ ἐστι κυρίως ἡ ἐκ τόπου εἰς τόπον μετάβασις· περιφορὰ δὲ ἡ περὶ τὸν αὐτὸν τόπον διαστροφή |
| κ 437 | Κινῶ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ὅπερ ἲν λέγεται, δικατάληκτον γάρ ἐστι τὸ ὄνομα, καὶ δηλοῖ τὴν δύναμιν· τούτου ἡ γενικὴ ἰνὸς, ἀφ’ οὗ ῥῆμα ἰῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κινῶ |
| κ 438 | Κινῶ διὰ τοῦ ἰῶτα, πρῶτον μὲν παρὰ τὸ κινεῖν ἐστι· δεύτερον δὲ ὅτι κινέω λέγουσιν οἱ Λάκωνες· εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆς ει διφθόγγου κινείω ἔμελλον λέγειν, καὶ. περισπώμενα, ἡνίκα μεν. λη. ἰῶτα γράφεται παρὰ τοῖς Λάκωσι, οἷον. μνείω, ἡνίκα δὲ φωνήεντι παραλήγεται διὰ τοῦ ε, οἷον, δονῶ δονέω· εἰ οὖν τὸ κινῶ κινέω λέγουσιν οἱ Λάκωνες |
| κ 439 | Κινήσιας διὰ τοῦ ἰῶτα ὥσπερ παρὰ τὸν σώζω σώσω μέλλοντα γίνεται σώσιας οὕτω, καὶ ἀπὸ τοῦ κινήσω κινήσιας γέγονε τὸ πορεύομαι· ἐκ τῆς κινήσεως γὰρ ὁ ἰσχυρὸς φαίνεται· ἔχει γὰρ καὶ αὐτὸ ἐκ τε τῆς δι συλλαβῆς τὸ ἰῶτα |
| κ 440 | Κιννάμωμον παρὰ τὸ κίειν ἀνεὺ μώμου· πολυχρόνιον γὰρ τὸ ἄρωμα |
| κ 441 | Κινύμενος κινούμενος ἐπὶ πρᾶξιν ὁρμῶν, ἀπὸ τοῦ κινῶ κινύω κίνυμι |
| κ 442 | Κιννάμωμον Ἡρόδοτος ἐν τῷ τρίτῳ οὕτως λέγει· ὄρ νιθας λέγουσι ταῦτα τὰ κάρφεα φέρειν, ἃ ἡμεῖς παρὰ Φοινίκων μαθόντες, λέγομεν κιννάμωμον |
| κ 443 | Κίρκη ἡ κινοῦσα τὰ φάρμακα, ἢ παρὰ τὴν κερκίδα. ἡ δὲ κερκὶς ἀπὸ τοῦ κρέκω ἀπὸ τοῦ γινομένου ψόφου κατὰ μίμησιν. τὰς δὲ πεπαλλώδεις γυναῖκας ἀπ’ ἐκείνης κίρκας καλοῦμεν, ἐπεὶ φαρμακὶς ἦν ἐκείνῃ |
| κ 444 | Κίρκος κρίκος κίρκος, καὶ τὸ κρικώσω κιρκώσω, Ἀττικοὶ δὲ λέγουσιν· οἱ δ’ ἄλλοι εἴξαντες ὑπέτρεσαν ἠΰτε κίρκους ὠκυπέτας ἀγεληδὸν ὑποτρεμέουσι πελεῖαι· ἔστι δὲ εἶδος ἱέρακος |
| κ 445 | Κίσηρις· κίσηλις ἦν καὶ κατὰ μεταβολὴν τοῦ λ εἰς ρ κίσηρις· ἢ παρὰ τὸ κὶς καὶ τὸ λὶς, ὁ ὑποκιὸς λίς· λίθος γάρ ἐστιν ἐκβεβρωμένος |
| κ 446 | Κισσύβιον τὸ ἀγροικικὸν ποτήριον· ἴσως ἀπὸ τοῦ κισσοῦ, ἐξ οὗ κατεσκευάζοντο τὰ ποτήρια· κοινοτέρως δὲ καὶ ἐπὶ πάντων ξυλίνων ποτηρίων ἡ λέξις τίθεται, παρὰ τὸ κεχῦσθαι εἰς αὐτὸ τὸν οἶνον, οἷον, χύω, χύσω, χυσίβιον καὶ κισσύβιον· Ἡσίοδος ὀλίγῳ δήσεται κισσύμη, ἢ σίτλα γάλακτος |
| κ 447 | Κισσῶ παρὰ τὴν κίσσαν κισσῶ. κίσσα δέ ἐστιν ὄρνεον λιχνότατον καὶ πρὸς τὰς συνουσίας καὶ ἡδονὰς κατωφερέστατον· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κίειν, καὶ μετὰ σφοδρότητος σεύεσθαι πρὸς τὸ συνουσιάζειν· σημαίνει δὲ καὶ κισσῶ τὸ μεθ’ ἡδονὰς τὰς γυναῖκας συλλαμβάνειν· ἐκ τούτου καὶ κίττα |
| κ 448 | Κιχῶ τὸ καταλαμβάνω καὶ εὑρίσκω, ἀπὸ τοῦ κιχῶ κιχείω, ὡς τελῶ τελείω, ὀψῶ ὀψείω· ἀπὸ δὲ τοῦ κιχῶ γίνεται κιχανόω, ἥδω ἁνδάνω· τὸ χει διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ ειω ῥήματα, παρ’ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων παρηγμένα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, ὄψω ὀψείω, κιχῶ κιχείω, παρὰ τὸ κίω τὸ περιπατῶ, πλεονασμῷ τοῦ χ κίχω, καὶ περισπώμενον κιχῶ. ὡς βρώσω βρωσείω, οὕτω κιχῶ κιχεῖω |
| κ 449 | Κιχηλὰς κιχλὰς, πλεονασμῷ τοῦ η, κιχηλὰς, οἷον, κρεατ’ ὀρνίθων κεχηλῶν |
| κ 450 | Κίων διὰ τοῦ ι, ὁ λίθος, ἀπὸ τοῦ κίειν καὶ ἀνιέναι εἰς ὕψος· ἢ παρὰ τὴν ἰὼν μετοχὴν γίνεται ἴων καὶ κίων· ἰστέον ὅτι τοῦτο οἱ μὲν Ἀττικοὶ ἀρσενικῶς λέγουσιν· οἱ δὲ Ἴωνες θηλυκῶς |
| κ 451 | Κίλιξ ὄνομα κύριον βασιλέως, ἀφ’ οὗ Κιλικία κέκληται |
| κ 452 | Κινύρα κιθάρα, ἐκ τοῦ κινύρω τὸ σημαῖνον τὸ θρηνῶ καὶ ἄδω· καὶ κύριον ὄνομα |
| κ 453 | Κίρις διὰ τοῦ ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ἰρις ὀνόματα, ἀπὸ ὀνομάτων ἐχόντων τὴν ει δίφθογγον ἀποστρέφονται τὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφὴν, οἷον, Ἴρις, Βούσιρις, σίρις, ξίρις, ἔστι δὲ ἀρωματικὸν φυτὸν, καλάσιρις, σημαίνει δὲ λινοῦν χιτῶνα· οὕτως οὖν καὶ κίρις· πρόσκειται ἀπὸ ὀνομάτων ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον, διὰ τὸ χεῖρις, σημαίνει δὲ τὸ χείρομα, μανίκην, τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ χεὶρ ἔχει τὴν ει δίφθογγον· ἰστέον δὲ ὅτι κίρις ἔστιν εἶδος ἱέρακος· ἐστι δὲ ὁ βηριλος, ἢ ὁ ἄῤῥην τῶν ἀλκύων. λέγεται παρὰ τοῖς Κυπρίοις κίρις ὁ Ἄδωνις, παρὰ δὲ τοῖς Λάκωσιν ὁ λύχνος |
| κ 454 | Κίβησις οἷον, ἡ κίβησις τῶν Ἰσραηλιτῶν καὶ ἡ κιβωτὸς τὸ σακκοπάθνιον· παρὰ τὸ κεῖσθαι τὴν βρῶσιν |
| κ 455 | Κῖς εἰς τὸ τίς |
| κ 456 | Κῖς κιὸς, σκωληκίον τὶ καταβρωτικὸν, ἐκ τοῦ κίω τὸ πορεύομαι |
| κ 457 | Κίσσηρις κισσήρεος διὰ καθαροῦ τοῦ ος, γέγονε δὲ παρὰ τὸ κινεῖσθαι, καὶ τὸ σαίρειν, ἤγουν φιλοκαλεῖν |
| κ 458 | Κισσύβιον ποτήριον, ἢ παρὰ τὸ χεῖσθαι· ἢ ὅτι ἀπὸ κίσσου ὄν |
| κ 459 | Κίστις κίστεος ἡ ἐδεσματοθήκη· τὸ τ ἀντὶ τοῦ θ, κίσθες γὰρ καὶ εἰς τὸ κοῖτις· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τὶ ἐν αὐτῷ |
| κ 460 | Κίτρον ἴσως διὰ τὸ κέντρον τοῦ ἰδίου δένδρου |
| κ 461 | Κιχάνω καταλαμβάνω, τὸ κι ἰῶτα, ἀπὸ τοῦ κίχω βαρυτόνου. τοῦτο παρὰ τὸ κίω τὸ πορεύομαι καὶ περισπωμένως κιχῶ, καὶ κιχάνω κατὰ παραγωγήν· τὸ δὲ κι γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ κείω τὸ κοιμῶμαι· ἡ μετοχὴ κείων κείοντος, καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν κείοντες, καὶ μετὰ τῆς κατὰ προθέσεως κατακείοντες, καὶ συγκοπῇ κακκείοντες |
| κ 462 | Κίχειν τὸ ἐπιπολὺ καταλαμβάνειν, τρέχειν |
| κ 463 | Κιχρῶ παρὰ τὸ χρῶ, τὸ ἀρέσκω, γίνεται κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν χιχρῶ καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν δύο δασέων γίνεται κιχρῶ, τὸ παρέχω· ἐξ οὗ καὶ τὸ, μακάριος ἀνὴρ ὁ οἰκτείρων καὶ κιχρῶν |
| κ 464 | Κίων ἐκ τοῦ κίω ἔκιον, καὶ κιὼν μετοχὴ ἀορίστου β. τὸ δὲ κίω σημαίνει τρία. κίω τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ καὶ τὸ κιχῶ, κιχάνω, κίχημι καὶ κτίλος ὁ κρίος ὁ προηγούμενος· κείω τὸ κοιμῶμαι, διὰ διφθόγγου, ἐξ οὗ καὶ τὸ, κακκείοντες ἔβαν· καὶ κήω τὸ καίω διὰ τοῦ ἦτα |
| κ 465 | Κλαίω κλῶ τὸ κλάνω γίνεται κατὰ παραγωγὴν κλαίω· κλᾶται γὰρ ἡ τῶν ἀνθρώπων φωνή, ἐκ τοῦ κλαίειν, καὶ ἡ ψυχὴ τοῦτο πάσχουσα· ἢ παρὰ τὸ κλῶ τὸ καλῶ γίνεται κλαίω· ἐπικαλοῦνται γὰρ τοὺς ἀποθανόντας οἱ κλαίοντες, οἷον· ὠμωξέν τ’ ἄρ’ ἔπειτα, φίλον τ’ ὀνόμῃνεν ἑταῖρον |
| κ 466 | Κλέα δόξας· ἰστέον ὅτι τὰ κλέα καὶ χρέα ἀπὸ τοῦ κλέεα καὶ χρέεα γέγονε κατὰ συγκοπήν· εἰς τὸν πρῶτον κανόνα τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| κ 467 | Κλάζω καὶ κλαγγηδὸν, μετὰ κραυγῆς· κλαγγηδὸν δὲ πέτονται, ἀπὸ τοῦ κλάζω καὶ ὁ μέλλων κλάγξω· ὤφειλε δὲ ἔχειν τὸ γ ὁ ἐνεστώς· ἀλλ’ ἐπειδὴ οὐδέποτε ἐν μίᾳ λέξει εὑρίσκεται τὸ ν πρὸ τοῦ ζ, τούτου χάριν ἀποβάλλει τὸ ν. ἐπὶ δὲ τοῦ μέλλοντος ἐπαναλαμβάνει· πρόσκειται ἐν μίᾳ λέξει, διὰ τὸ ἐνζεῦξαι, τοῦτο γὰρ οὐκ ἔστι μίᾳ λέξει, ἀλλὰ δύο· τοιοῦτον ἐστι καὶ τὸ πλάγχθη, ἀπὸ τοῦ πλάζω γινόμενον |
| κ 468 | Κλαγγηδὸν μετὰ κραυγῆς, ἐπίῤῥημα ποιότητος, γίνεται ἐκ τοῦ κλάγγη, τοῦτο ἐκ τοῦ κλάζω, ὁ μέλλων κλάγξω· ἔκλαγξε, ἤχησεν, ἐκτύπησε· μιμεῖται δὲ τὴν τοῦ χαλκοῦ βοήν· ἢ ἀπὸ τοῦ κλάζω, τροπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ὡς τὸ ἐρίδουπος ἐρίγδουπος. καὶ ὤφειλεν ὁ ἐνεστὼς ἔχειν τὸ ν. ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οὐδέποτε τὸ ν πρὸ τοῦ ζ, ἐν μίᾳ λέξει εὑρίσκεται. πρόσκειται ἐν μίᾳ λέξει, διὰ τὸ ἐνζεῦξαι· τοῦτο γὰρ οὐκ ἔστι μίᾳ λέξει ἀλλὰ δύο· ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ πλάγχθη, ἀπὸ τοῦ πλάζω γενόμενον, καὶ μὴ ἔχον τὸ ν ἐστὶ γὰρ πλανῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ πλανάζω, καὶ ἐν συγκοπῇ πλάζω, καὶ ἔχει τὸ ν ἀλλὰ διὰ τὸν κάνονα τοῦτον ἀποβάλλει τὸ ν· γίνεται οὖν πλάζω χωρὶς τοῦ ν. καὶ ὁ μέλλον πλάγξω καὶ ἔχει οὗτος τὸ γ. ὁ ἐνεστὼς δὲ διὰ τὸν εἰρημένον κανόνα οὐκ ἔχει τὸ ν. λοιπὸν ἐκ τοῦ κλάζω γίνεται ὄνομα ῥηματικὸν κλαγγὴ καὶ ἐπίῤῥημα κλαγγηδόν· τὸ γη ἦτα διάτι; τὰ εἰς δον λήγοντα ἐπιῤῥήματα ἁπλᾶ, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, τῷ η θέλει παραλήγεσθαι, οἷον, καναχηδὸν, κρουνηδὸν, ἀγεληδὸν, ῥοιζηδόν· σεσημείωται τὸ βοτρυδὸν τῷ υ παραληγόμενον. πρόσκειται ἁπλᾶ, διὰ τὸ αὐτοσχεδὸν, καὶ διακριδόν· ταῦτα γὰρ σύνθετά εἰσι. πρόσκειται ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ ῥυδόν· τοῦτο γὰρ δισύλλαβόν ἐστι, καὶ ἡ χρῆσις, ἐγὼ ῥυδὸν ἀφνειοῖο· τὸ δον μικρὸν διάτι; τὰ εἰς ον ἐπιῤῥήματα διὰ τοῦ ο γράφεται· πλὴν τοῦ χρεὼν, ἐμποδὼν, ἐκδεξιὼν, ἐξ ἀριστέρων, ἐξευωνύμων καὶ τελευτών |
| κ 469 | Κλαγγῇ καὶ ἐνοπῇ αὔτακτοι φωναί· τὸ ἐνοπὴ γὰρ ὄπισθεν εἴρηται· τὸ δὲ κλαγγὴ ἐκ τοῦ κλάζω, κλαγὴ καὶ κλαγγή· πεποίηται ἡ φωνὴ ἀπὸ τοῦ τῶν βελῶν προσκρούσεως· κλαγγὴ δὲ ἡ βοὴ τῶν γεράνων, ἀπὸ τῆς τοῦ ἤχου ἰδιότητος· οἱ σοφώτατοι τὰ τοιουτότροπα τῶν ὀνομάτων σχηματίζουσι |
| κ 470 | Κλάδος παρὰ τὸ λίαν καλὸν εἶδος ἔχειν· μᾶλλον δὲ κλῶνας διὰ τὸ κινεῖσθαι |
| κ 471 | Κλαυθμὸς χαλήθυμός τις ὤν· καὶ εἰς τὸ κατεκήλησε· γίνεται δὲ παρὰ τὸ κλαίω κλαύσω, κλαυθμός |
| κ 472 | Κλάδος διὰ τὸ εἶναι κλέος τοῦ εἴδους αὐτοῦ, τουτ’ἔστι τοῦ πρωτοτύπου· πρῶτον γὰρ δένδρον εἴθ’ οὕτω κλάδος· δένδρον γὰρ χωρὶς κλάδων κάλανος λέγεται |
| κ 473 | Κλεῖν ἀντὶ τοῦ, κλεὶς κλειδὸς, κλεῖδα, καὶ συγκοπῇ τῆς δα συλλαβῆς, κλεῖ· ἀλλ’ ἐπειδὴ πᾶσα αἰτιατικὴ μονοσύλλαβος ἑνικὴ, ἀρσενικοῦ ἢ θηλυκοῦ, αὐτὴ καθ’ ἑαυτὴν οὖσα εἰς ν θέλει λήγειν, τούτου χάριν προσέλαβε τὸ ν, καὶ γέγονε κλεῖν, οἷον, μῦν, σῦν, δρῦν |
| κ 474 | Κλεισθένει παρὰ τὸ κλέος καὶ τὸ σθένος γέγονε Κλεοσθένης, καὶ κράσει τοῦ ε καὶ ο εἰς τὴν ει δίφθογγον Κλεισθένης, ὡς τὸ δέον δεῖν, πλέον πλεῖν |
| κ 475 | Κλειτὴ μία τῶν Ἀμαζόνων, ἥτις ἐλθοῦσα εἰς Ἰταλίαν, ᾤκησε, καὶ πόλιν ἔκτισεν, ἣν ὑπ’ αὐτῆς Κλείτην ὠνόμασε· καὶ ἐβασίλευσε τοῦ τόπου· καὶ ἀπ’ αὐτῆς αἱ δεχόμεναι τὴν βασιλείαν Κλειταὶ ὠνομάσθησαν, οὕτως Ὦρος. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος καὶ στίχον ἐπιφέρει, οἷον, Κλειτὴ ἐϋπλόκαμος, τὴν μὲν νεὸν ἔξεστι πατρός· εὗρον δὲ ἄχος ἐν αὐτῷ, ὅτι Κυζικοῦ γαμετὴ ἦν Μέροπος θυγατὴρ, Περκώτις, τὸ γένος μάντεως· διχῶς δὲ ὁ τόνος· οἱ δὲ πλείους ὀξυτονοῦσι· σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἔνδοξον, παρὰ τὸ κλειτός |
| κ 476 | Κλειτοφῶν παρὰ τὸ κλείω, τὸ δοξάζω, κλειτὸς καὶ ἐξ αὐτοῦ Κλειτοφῶν |
| κ 477 | Κλείωμεν ὀνομάσωμεν· τὴν διερὴν κλείωμεν |
| κ 478 | Κλεῖθρον ἐκ τοῦ κλείω τὸ ἀσφαλίζω καὶ κλειτὸς ἡ ἐξέχουσα, ὃ σημαίνει τὴν περιστροφὴν τοῦ ὄρους |
| κ 479 | Κλείω διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ὅτι ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ κλοίος· τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον, οἷον, σπείρω σπορὰ, φθείρω φθορὰ, οὕτως οὖν καὶ κλείω κλοίος. ἰστέον δὲ ὅτι οἱ Ἴωνες τὸ κλήω διὰ τοῦ η γράφουσι καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα· ἐξ οὗ καὶ τὸ κλήϊθρα. τοῦτο δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| κ 480 | Κλεὶς κατακλεὶς, ἀπὸ τοῦ ἐγκεκλεῖσθαι μεχρὶς αὐτῆς τὰ ἐντός |
| κ 481 | Κλείω σημαίνει τὸ δοξάζω καὶ τὸ ἀσφαλίζω· ἔστι δὲ καὶ ἕτερον κλύω τὸ δοξάζω καὶ ἀκούω διὰ τοῦ υ ψιλοῦ καὶ κλυτός· καὶ εἰς τὸ κλειτὸς καὶ ἀγακλειτὸς, ἔδδεισε καὶ κεκλημένος καὶ κλέος |
| κ 482 | Κλέος Πίνδαρος, οὐκ οἶδα ὅπου, φησὶ κλέος· κελέος κατὰ συγκοπὴν κλέος· κλεὸς, ὀξῦναί σε δεῖ |
| δ 336 | δύσκλεια παρὰ τὸ δὺς μόριον καὶ τὸ κλέος. τὸ δὲ κλέος παρὰ τὸ κλείω ἐνεστῶτα, τὸ δοξάζω· Ὅμηρος· ἐγώ δ’ ἄν σε κλείω κατ’ ἀπείρονα γαῖαν. ἀντὶ τοῦ, ἄν μοι δῶς τι· παραφημῆσαι σε ἔχω εἰς πᾶσαν τὴν γῆν· ἢ παρὰ τὸ καλῶ ὁ μέλλων καλέσω· λοιπὸν ἐκ τοῦ καλέω γίνεται καλέος καὶ συγκοπῇ κλέος, ὅπερ ἅπαντες προσκαλούμεθα· καὶ βαρύνεται. τὸ ος μικρὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ ος οὐδέτερα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται |
| κ 483 | Κλέπτης παρὰ τὸ χαλέπτω, τὸ ὀργίζομαι χαλέπτης, ἀποβολῇ τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ κλέπτης· καί τι μετέχει τὸ ὀργίζομαι; ὀργίζεσθαι γὰρ ποιεῖ τοὺς ἀπολύοντάς τι· ἢ παρὰ τὸ καλύπτειν ἃ ἀφαιρεῖται |
| κ 484 | Κλεοφόντης τὰ εἰς ης παρ’ οὐδετέρων συντεθείμενα, πάντως εἰς ους ἔχει τὴν γενικήν· παρ’ οὐδετέρων συντεθείμενα εἴρηται, ἵνα κατὰ τὸ τέλος ἔχωσι τὸ οὐδέτερον, καὶ μὴ κατὰ τὴν ἀρχήν· τὸ γὰρ Κλεοφόντης κλεοφόντου παρ’ οὐδετέρου ἐστι σύνθετον, ἀλλ’ ὅμως οὐκ ἔχει εἰς ους τὴν γενικὴν, ὅτι οὐ κατὰ τὸ τέλος. ἀλλὰ κατὰ τὴν ἀρχὴν ἔχει τὸ οὐδέτερον· παρὰ τὸ κλέος γὰρ καὶ τὸ φόντης, ὃ σημαίνει τὸν φονεύσαντα |
| κ 485 | Κλεύας ἰστέον ὅτι τὸ κλέας καὶ τὸ κέας οὐ κλίνεται νιὰ τοῦ ντ ὡς τὸ Αἴας αἴαντος, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουσι τὸ α φύσει μακρόν· κλεύης γὰρ καὶ κέης, καὶ τροπῇ Δωρικῇ κλεύας καὶ κέας καὶ ἐφύλαξε τὴν ἰσοσύλλαβον κλίσιν· δηλοῦσι δὲ τὰ παρώνυμα, κλευάδης καὶ κεάδης ὄντα· ζήτει εἰς τὸν πρῶτον κανόνα τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| κ 486 | Κλεψύδρα ὄργανον ἀστρονομικὸν, ἐν ᾧ μετροῦνται αἱ ὧραι |
| κ 487 | Κλεοβουλίνη τὸ λι ἰῶτα, τῷ χαρακτηριστικῷ τῶν διὰ τοῦ ινη. Κλεοβούλη δέ ἐστι θυγάτηρ τοῦ Κλεοβούλου, τοῦ σοφοῦ τοῦ Λυδίου, οὗ π.στι. τὸ μέτρον ἄριστον |
| κ 488 | Κλείσιον τόπος ἔνθα ἵστανται τὰ ζεύγη· ὁ μὲν τεχνικὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· οἱ δὲ Ἴωνες διὰ τοῦ ἰῶτα· καὶ γάρ ἐστι κλίνω τὸ σημαῖνον τὸ περιέχω |
| κ 489 | Κληδὼν θεῖα φήμη, παρὰ τὸ κλέος, ὃ σημαίνει τὴν φήμην· Ὅμηρος, ἡμεῖς δὲ κλέος οἷον ἀκούεμεν· ἢ ἀπὸ τοῦ καλῶ κλῶ, κληδὼν ἐξ οὗ καὶ κλῆσις |
| κ 490 | Κλῇθρα ἀπὸ τοῦ κλεὶς γέγονε κλῆθρα· ἢ ἀπὸ τοῦ κλείω κλείσω· τὸ κλείω δὲ οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ ἦθα καὶ ἰῶτα γράφεται, ἐξ οὗ τὰ κλῇθρα διὰ τοῦ η καὶ ι γράφεται |
| κ 491 | Κλήδην καλοῦντες, κηρύσσοντες, ἀπὸ τοῦ καλῶ, κλήδην |
| κ 492 | Κληῒς ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τρώσω γίνεται τρὼς, καὶ ἀπὸ τοῦ θήσω θὴς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ κλείσω κλείς· εὕρηται κατὰ διάστασιν τοῦ ι, καὶ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η κληΐς. ἔστι δὲ τὸ κληῒς μονῆρες· τὰ γὰρ εἰς η θηλυκὰ, ἔχοντα καθαρὸν τὸ ἰῶτα, συστέλλουσιν αὐτὸ, οἷον, Χρυσηῒς, Βρισηΐς· τὸ δὲ κληῒς μόνον ἐκτείνει τὸ ι καθαρὸν ὄν· οἷον, οἴξασα κληΐδι θύρας ἱεροῖο δό μοιο· ὅτε δὲ σύμφωνον ἔχει πρὸ αὐτοῦ, ἐκτείνουσιν· οἷον, ῥιπὶς σφραγὶς, βαρβὶς, ἀκτὶς, πολίς· πολυκλήει ἀνεβίβασε τὸν τόνον· ὁ κανὼν, τὰ εἰς ις θηλυκὰ, εἰ μὲν βαρύτονα ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται. οἷον, πόλις ἀκρόπολις, μῆτις πολύμητις· εἰ δὲ ὀξύτονα, εἰ μὲν τοῦ αὐτοῦ γένους ᾦσι, καὶ τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττουσιν, οἷον, αἰγὶς καταιγὶς, νυχὶς, παννυχὶς, οἰκὶς περιοικίς· ὁρᾷς ὦ γύναι τὸν κύριον τῆς περιοικίδος ἡμῶν· εἰ δὲ ἀρσενικοῦ γένους εἰσιν, εἰ μὲν ἐκτείνωσι τὸ δίχρονον ἐν τῇ συνθέσει παροξύνεται· οἷον ἀκτὶς, καὶ ὁ χρυσάκτις ἥλιος· κνημὶς εὐκνήμις, κληῒς πολικλήϊς· εἰ δὲ βραχὺ αὐτὸ ἔχουσι προπαροξύνονται· οἷον, πατρὶς εὔπατρις λιπόπατρις· ἀσπὶς ῥίψασπις καὶ σημαίνει τὸν δειλὸν στρατιώτην παρὰ τὸ ῥίπτειν τὴν ἀσπίδα καὶ φεύγειν. κρεῖττον ἐστιν ἐν πολέμῳ ῥίψασπιν ἀπελεχθῆναι τινὰ, ἢ τὸ μέγα ὅπλον τῆς νηστείας ἀποβαλεῖν· τοῦτο δὲ τὸ κλεὶς ἐν τῇ συνθέσει καὶ βαρύνεται καὶ φυλάσσει τὴν ει δίφθογγον, οἷον κατάκλεις, Περίκλεις, τὸ γὰρ δίκλεις οὐκ ἔστι παρὰ τὸ κλεὶς, ἐπειδὴ εἶχεν ἂν βαρύνεσθαι, καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ δὶς καὶ τοῦ κληῒς γέγονε δικληῒς καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ η, καὶ συστολῇ τοῦ ι δικλίς· ὅμοιον δέ ἐστι καὶ τὸ κιγκλὶς, οὕτω δὲ λέγεται ἡ καγκελλωτὴ θύρα, σημαίνει δὲ τὴν κατακλεῖδα παρὰ τὸ κατακλεῖσθαι ὑπ’ αὐτῆς τόν τε αὐχένα καὶ τὸν ὦμον, ὅθεν καὶ Δημοσθένης φησὶ τὴν κλεῖν κατεαγότα |
| κ 493 | Κληΐδες αἱ τῶν ἐρεσσόντων καθέδραι· καὶ φεύγειν σὺν νηυσὶ πολυκληΐσι κελεύσω· παρὰ τὴν κλάσιν τῶν γονάτων· ὅθεν καὶ τὸ μετοκλάζειν, παρὰ τὸ ἐγκλᾷν καὶ κάμπτειν τὰ γόνατα |
| κ 494 | Κλῆρος παρὰ τὸ κλῶ μονοσύλλαβον, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ καλῶ κλῶ. ὁ μέλλων κλήσω, ῥηματικὸν ὄνομα κλῆρος, ὁ καλῶν ἐφ’ ἑαυτὸν τὸν λαχόντα· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ κάλον τὸ ξύλον γέγονε κλῆρος, ἐπειδὴ ἐν ξύλοις ἐχάρασσον τὰ ὀνόματα αὐτῶν. Ὅμηρος, ὅς μιν ἐπιγράψας κυνέην· ἀντὶ τοῦ ἐπιξέσας τῷ ξύλῳ |
| κ 495 | Κλῆρος κυρίως ἡ γῆ, ὑπὲρ ἧς κλῆρος ἐγένετο· οἱ γὰρ πρῶτοι διαμερισάμενοι τὴν γῆν, εἰς διατροφὴν τὰς μερίδας ἔλαβον· νῦν δὲ πᾶσα ἡ οὐσία· ἐπίκληρος δὲ ὁ κληρονόμος· ὁμοίως λέγεται κλῆρος, τὸ σύστημα τῶν πρεσβυτέρων καὶ διακόνων, καὶ παντὸς ἱερατικοῦ τάγματος |
| κ 496 | Κλῆρος μέτρον γῆς, ὅθεν καὶ κληροῦχοι οἱ τοὺς κλήρους ἤτοι τὰ μέτρα κατέχοντες γῆς |
| κ 497 | Κληρονομία παρὰ τὸ κλῆρος καὶ τὸ νόμος, ἐξαπολείποντος καὶ τελείου. κληρονόμος ὁ τὸν κλῆρον νεμό μενος |
| κ 498 | Κλητὴ ἡ ἐξέχουσα, ἐκ τοῦ κλῶ τὸ καλῶ |
| κ 499 | Κλῆτος προπερισπωμένως, τὸ τῆς στραθίας ἄθροισμα καὶ τὸ πλῆθος. σημαίνει δὲ τρία· διὰ μὲν τῆς ἦτα τὴν συνέλευσιν καὶ τὴν συνάθροισιν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κλῶ τὸ καλῶ· ὡς τὸ, σήμερον τὸ κλῆτος τῶν θείων πατέρων· καὶ διὰ τοῦ ι μέρος τῆς οἰκίας, τὸ καλούμενον πρόσκλιτον· ὡς ἐν τοῖς κλίτεσι τῆς οἰκίας σου· καὶ τὸ εὐώνυμον μέρος, ὡς τὸ, πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου. ἔστι δὲ καὶ κλειτὸς ὁ ἔνδοξος διὰ διφθόγγου· ὅπερ καὶ ὀξύνεται |
| κ 500 | Κλῆμα παρὰ τὸ κλῶ τὸ κλάνω καὶ συντρίβω, εὔθραυστον γὰρ τὸ κλῆμα, ὁ μέλλων κλάσω, κέκλακα, κέκλαμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ κλάμα καὶ κλῆμα |
| κ 501 | Κληδωνισμὸς ἐστι τὸ παρατηρεῖσθαι λόγους τινὰς, καὶ φθαρμοὺς καὶ τρισμοὺς ξύλων καὶ παλμοὺς μελῶν |
| κ 502 | Κληδωνίζεται ἀπὸ ἀκοῆς τὰς μαντείας δέχεται |
| κ 503 | Κλίνη παρὰ τὸ κλίνω, τοῦτο παρὰ τὸ κλῶ· κλάσιν γὰρ λαμβάνουσι τὰ κλινόμενα, στερισκόμενα τῆς ὀρθότητος, καὶ εἰς τὸ κλίνω |
| κ 504 | Κλισμοῖσι θρόνοις, ἔχουσιν ἀνακλίσεις, παρὰ τὸ κλίνω |
| κ 505 | Κλιτὺς ὁ μὲν Ἀπίων, τὸ κατωφερὲς τῶν ὑδάτων· ἄμεινον δὲ τὰ ἀποκλίσματα καὶ ἐξέχοντα τῶν ὀρέων. παρὰ τὸ κεκλίσθαι· ἢ παρὰ τὸ κλετὸς ὃ σημαίνει τὸ αὐτὸ γέγονε κλετὺς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κλειτύς |
| κ 506 | Κλιτοριάζειν Κλιτόριόν ἐστι ὄνομα πόλεως, οὔσης ἐν τῇ Ἀρκαδίᾳ, παρὰ τὸ κλύω γέγονε Κλυτόριον καὶ Κλιτόριον, ὡς δύφρος δίφρος· σημαίνει δὲ καὶ τὸ αἰδοῖον τὴς γυναικὸς· ὅθεν καὶ κλιτοριάζειν λέγεται τὸ συχνῶς ἅπτεσθαι τοῦ αἰδοίου τῆς γυναικός· κλητώριον δὲ ἡ βασιλικὴ τράπεζα ἀπὸ τοῦ καλεῖν· χρὴ δὲ γινώσκειν, ὅτι πηγή ἐστιν ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, ἧς τινος ὁ γευόμενος, ἀποστρέφεται τὸν οἶνον |
| κ 507 | Κλίσιον τόπος ἔνθα ἵστανται τὰ ζεύγη· ὁ μὲν τεχνικὸς διὰ διφθόγγου γράφει, ὁ δὲ Ὦρος διὰ τοῦ ἰῶτα, λέγων, παρὰ κρίνῳ ἔστι τὸ σημαῖνον τὸ περιέχω καὶ ἐκεῖθεν κλίσις ἡ περιέχουσα· καὶ ἐκεῖθεν κλίσιον ὑποκοριστικόν· τοῦτο παρὰ μὲν Ὁμήρῳ συστέλλει τὸ ἰῶτα, καὶ προπαροξύνεται, οἷον, περὶ δὲ κλίσιον θέε πάντη· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιον παρώνυμα τριβραχέα προπαροξύνοντα, οἷον, στόμα στόμιον, θρόνος θρόνιον, οὕτως οὖν καὶ κλίσιον· παρὰ δὲ Ἀττικοῖς ἐκτείνει τὸ ἰῶτα καὶ παροξύνεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιον παρώνυμα δακτυλικὰ, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχουσιν, ὡς τὸ ὠτίον, κλεὶς κλειδὸς κλειδίον |
| κ 508 | κρίβανος ἕν· κλίβανος ὁ φοῦρνος, ἔνθα ὀπτῶσι τοὺς ἄρτους, παρὰ τὸ κρι ἐπιτατικὸν τὸ σημαῖνον τὴν κρίθην, καὶ τὸ βαῦνον, ὃ σημαίνει, τὴν κάμινον, γέγονε κρίβαυνος, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ γέγονε κλίβανος· καὶ εἰς τὸ κρίβανος |
| κ 509 | Κλῖμα τὸ μέρος, ἡ γωνία, ὁ τόπος, ἐκ τοῦ κλίνω |
| κ 510 | Κλίμαξ ἡ σκάλα, διὰ τὸ καλεῖν εἰς μῆκος· ἢ ἀπὸ τοῦ κλίνω γίνεται κλίναξ καὶ κλίμαξ |
| κ 511 | Κλισία ἡ σκηνὴ, παρὰ τὸ κλίνεσθαι ἡμᾶς ἐν αὐτῇ κε κοπωμένους· κέκλισαι κλίσις καὶ κλισία· ὡς κόνις κονία, θέσις θεσία καὶ συνθεσία |
| κ 512 | Κλισμὸς ἀπὸ τοῦ κλίνω κλινῶ κέκλικα κέκλισμαι κλισμὸς, σημαίνει δὲ τὴν καθέδραν |
| κ 513 | Κλίνη τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινη, καὶ ὅτι παρὰ τὸ κλίνω γέγονε· τὸ δὲ κλίνω διὰ τοῦ ἰῶτα |
| κ 514 | Κλονίος ὄνομα κύριον παροξύτονον· τὰ γὰρ εἰς ος λήγοντα βραχέα ἐπὶ κυρίων ταττόμενα παροξύνονται· οἷον, Σχεδίος, Χρομίος, Δολίος, Ὀδίος· ἀντιπίπτει δὲ τὸ ἄλιος κατὰ παράδοσιν καὶ τὸ ἄνιος καὶ τὸ Κρόνιος καὶ τὸ ξένιος |
| κ 515 | Κλόνος ὁ τάραχος, παρὰ τὸ κλάνω κλάνος καὶ κλόνος· τὸ δὲ κλάνω ἐκ τοῦ κλῶ |
| κ 516 | Κλοιὸς παρὰ τὸ κλείω· περικλείει γὰρ περιτιθέμενος |
| κ 517 | κλωὸς ἐκ τοῦ κλείω τὸ ἀσφαλίζω, ἡ ἅλυσις, ὁ ζυγὸς τῶν βοῶν, ὁ περιαυχένιος δεσμὸς· καὶ τὸ χρυσοῦν περιτραχήλιον· ἤτοι τὸ περιτιθέμενον ἐν τῷ τραχήλῳ κόσμιον |
| κ 518 | Κλοιὸς σημαίνει τὰ σίδηρα, ἃ φοροῦσιν οἱ καταδικοί· παρὰ τὸ κλείω κλοιὸς, κλείει γὰρ περιτιθέμενος· εἶθα τὸ κλοιὸς γίνεται κατ’ ἔκτασιν κλωιὸς μετὰ τοῦ ἰῶτα |
| κ 519 | Κλῦθι ἀπὸ τοῦ κλύω κλῦμι, τὸ προστακτικὸν κλῦθι |
| κ 520 | Κλυτὸς ὁ ἔνδοξος, παρὰ τὸ κλύω τὸ δοξάζω, γίνεται κλυτὸς καὶ κλυτὰ, ἔνδοξα, λαμπρά |
| κ 521 | Κλυταιμνήστρα παρὰ τὸ κλυτὸς καὶ τὸ μήδω, τὸ φροντίζω γίνεται κλυτομνήστρα, ἡ ἔνδοξα φροντίζουσα, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Κλυταιμνήστρα |
| κ 522 | Κλύω τὸ ἀκούω· κέκλυτέ μευ πάντες τε θεοί· παρὰ τὸ καλῶ κλῶ, ὃ σημαίνει τὸ φωνῶ, γίνεται κατὰ παραγωγὴν κλύω· ὅς κε θεοῖς ἐπιπείθηται μαλά τ’ ἔκλυον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ πλέον ὑπακούουσιν αὐτοῦ |
| κ 523 | Κλῦθι μευ ἐπάκουσόν μου, ἐκ τοῦ κλῦμι ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ· τῶν εἰς μι γὰρ ἡ τετάρτη συζυγία τὸν ἐνεστῶτα καὶ παρατατικὸν ἔχει ἐπὶ πάσης ἐγκλίσεως· καί ἐστι Λαμψάκηνον τὸ κλῦθι |
| κ 524 | Κλυτὲ ἀκούσατε, ῥῆμα ἀορίστου πρώτου, ἐξ οὗ ἔχει μακρὸν τὸ υ· ὁ γὰρ ἐνέστως βαρύτονος· σημαίνει δὲ δύο· τὸ δοξάζω καὶ τὸ ἀκούω· καὶ τὸ μὲν δοξάζω γίνεται ἐκ τοῦ κλέος κλύω, ὡς ἀπὸ τοῦ ῥέω ῥύω, χέω χύω, ξέω ξύω, οὕτω καὶ κλέω κλύω· τὸ δὲ ἀκούω ἀπὸ τοῦ καλῶ κλῶ κλύω κλῦμι, ἔκλυν κλὺς κλῦθι, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κέκλυθι· τὸ κλυ βραχύ· ἰστέον ὅτι τὰ παροξύτονα τοῦ ἐνεστῶτος βραχεῖ θέλουσι παραλήγεσθαι |
| κ 525 | Κλύδων ἐκ τοῦ κλύζω |
| κ 526 | Κλύμενος ὁ ᾅδης, ὁ ἀλιτανατος, ἀπὸ τοῦ μηδενὸς κλύειν |
| κ 527 | Κλύζω τὸ βυθίζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ, ἴδμεν τὸ πρῶτον τὴν πανώλεθρον κλῦσιν· καὶ τὸ νῦν δὲ κλύσαντα |
| κ 528 | Κλωστὴρ παρὰ τὸν κλώσω μέλλοντα κλωστὴρ, ὡς παρὰ τὸ λάμψω λαμπτήρ |
| κ 529 | Κλὼψ ὁ κλέπτης καὶ ὁ ληστής· παρὰ τὸν κλέψω μέλλοντα γίνεται κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ω κλὲψ καὶ κλὸψ κατ’ ἔκτασιν κλὼψ, ὡς βλέψω βλὲψ καὶ βλὼψ ὁ στραβός |
| κ 530 | Κλῶ σημαίνει ἓξ, τὸ καλῶ ἐξ οὗ καὶ κλῆρος· τὸ ἐπαινῶ ἐξ οὗ καὶ κλύω τὸ ἐπαινῶ· τὸ κλάνω ἐξ οὗ καὶ τὸ κλαίω, παρὰ τὸ κεκλᾶσθαι τὴν φωνὴν ἐν τῷ κλαίειν· τὸ φωνῶ καὶ τὸ ἀκούω, ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν κλύω κλῶ· τὸ ἐμποδίζω, ἐξ οὗ καὶ κλᾷν τὸ ἐμποδίζειν· καὶ κλῶ τὸ φονεύω, ἤτοι τὰ ποντίζω· καὶ εἰς τὸ εὐκλόνητον, καὶ ἐπίκλημα, καὶ κλαίω καὶ κλῆμα |
| κ 531 | Κλωπείαν ἐκ τοῦ κλὼψ κλωπὸς, ὃ σημαίνει τὸν κλέπτην |
| κ 532 | Κλώθω παρὰ τὸ συγκλωσθεῖσθαι καὶ ξυνείρεσθαι τὰ πάντα, καὶ μίαν αὐτῷ τεταμένην εἶναι δόξαν· καὶ εἰς τὸ αἷμα |
| κ 533 | Κμέλεθρα δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ κ πρὸ τοῦ μ οὐδέποτε εὑρίσκεται ἐν ἀρχῇ λέξεως· τοῦ γὰρ πολύκμητος οὐχ εὕρηται ἐν χρήσει τὸ ἁπλοῦν αὐτοῦ, ἤγουν τὸ κμητός· καὶ πάλιν τὸ κέκμηκα οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κμῶ, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ καμῶ, καμήσω, κεκάμηκα καὶ κατὰ συγκοπὴν κέκμηκα. σημαίνει δὲ τὸ κεκοπίακα· λέγει δὲ ὁ Ἡρωδιανὸς, τὸν Πάμφιλον ἀναγαγεῖν ἐν ταῖς γλώσσαις τὰ κμέλεθρα, σημαίνει δὲ τὰς δοκούς· τὸ δὲ πολύκμητος σημαίνει ὁ μετὰ πολλοῦ κάματος γενόμενος |
| κ 534 | Κναφεὺς παρὰ τὸ κάμπτω, ὅπερ ἐστιν ἀπὸ τοῦ κνῶ τὸ ξύω· ξύουσι γὰρ τὴν τῶν ἀκνάπτων ἱματίων κροκίδα· οὕτως Φίλος ἐν τῷ περὶ μονοσυλλάβων ῥημάτων· ἐὰν δὲ διὰ τοῦ γ γναφεὺς, παρὰ τὸ κάμπτω γάμπτω καὶ γνάμπτω, γναφεύς |
| κ 535 | Κάμψω εἰς τὸ κνάφος. κνάφος, ἀπὸ τοῦ κνῶ γίνεται κνάφος, ὡς παρὰ τὸ σχῶ χάπτω· καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κνάφος· σημαίνει δὲ τὸ ἀκανθῶδες φυτὸν, ᾧ τὰ ἄθικτα τῶν ἱματίων ἐπισύροντες κατεργάζονται· Ἀλκαῖος, μὴ μέγαν περικνάφον παραστίχειν ἕνα κύκλον |
| κ 536 | Κνέφας σημαίνει τὸ σκότος, παρὰ τὸ κενὸν ὄφασι, κένεφας καὶ ἐν συγκοπῇ κνέφας, ἢ παρὰ τὸ νη στερητικὸν καὶ τὸ φάος γίνεται νήφας καὶ κατὰ συστολὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κνέφας· εἴρηται δὲ καὶ κνέφας, ὡς οὔδας οὐδός |
| κ 537 | Κνήμη ἀπὸ τοῦ κινῶ κινήμη, καὶ κατὰ συγκοπὴν κνήμη, οἱονεὶ τὰ κινήσεως αἴτια· ἰστέον ὅτι ἔμπροσθεν λέγεται ἀντικνήμιον· τὸ δὲ ὄπισθεν γαστροκνήμιον· κυρίως δὲ κνήμαι λέγονται καὶ τὰ διαιροῦντα ξύλα τὴν χοινικίδα τοῦ τροχοῦ· σημαίνει δὲ καὶ τὰς ἐξοχὰς καὶ προβάσεις, καὶ καθύγρους τόπους τῶν ὀρῶν |
| κ 538 | Κνῆ τυρὸν εἰς τὸ κνυζώσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κνῆστις, σημαίνει δὲ μάχαιραν, ἀπὸ τοῦ κνῶ κνῆστις, ἐπὶ δ’ αἴγειον κνῆ τυρὸν, κνήστι χαλκείῳ |
| κ 539 | Κνίσσα ἡ ἀναθυμίασις τοῦ κάπνου, παρὰ τὸ κνίζω ὁ μέλλων κνίσω, καὶ κνίσω· τὸ δὲ κνῶ σημαίνει τὸ ξύω· κνισμὸς γὰρ λέγεται κατὰ τῆς ὀσφρήσεως· ἔστι δὲ τὸ λίπος, καὶ ὁ ἐπίπλους |
| κ 540 | Κλυζῶσαι σημαίνει τὸ διαφθεῖραι καὶ κακῶσαι, οἷον, κνυζώσω δέ τοι ὄσσε περικαλλέ’ ἐόντε· ἔστι ῥῆμα κνυζῶ πρώτης καὶ τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων κνυζήσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κνυζηθμὸς, ὡς μυκηθμός· κνυζηθμῷ δ’ ἑτέρωσε διὰ σταθμοῖο φόβηθεν. καὶ πάλιν Σοφοκλῆς· φρίζω, κυνηδὸν ἐξέπραξαν κνυζόμενόν ἐστι· καὶ τρίτης κνυζώσω δέ τοι ὄσσε· καί τινες μὲν λέγουσιν ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνῶν· κυνὸς γὰρ κυνῶ καὶ κνυζῶ, ὅπερ ἔστιν ἀπρεπές· οἱ δὲ παρὰ τὴν κνύζαν, οἷον, χαμαιζηλοῖο κνύζοιο γίνεται κονυζῶ, ὡς ῥίζα ῥιζῶ, ὅπερ ἀπίθανον· ἄμεινον οὖν Φιλοξένῳ συγκατατίθεσθαι, ὅτι ἀπὸ τοῦ κνῶ γίνε ται παράγωγον κναίω, τὸ σημαῖνον τὸ διαφθείρω, ὡς Ἀριστοφάνης ἱππεῦσιν, ἐπὶ ταύτης κατακείεσθέ τε αὐτῷ τὸ μετὰ τυρὸν· παραιτητέον δὲ τοὺς γράφοντας κατακνησθείην περί τε Ἀριστοφάνους ἀναγνώσεως· ἀλλὰ ῥίμφα δέδοικα μὴ τὰ πράγματα ἡμῶν διακνήσει· παρὰ γὰρ τὸ κνῶ μονοσύλλαβον γέγονε κνῆμος· ἄλλ’ ἐστι στρογγύλιόν τι συγκνωμωθέντες· παρὰ οὖν τὸ κνῶ κνίζω, ὡς στῶ στίζω, πρῶ πρίζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κνίζα, ἡ τῇ φύσει προΐζουσα· ἀπὸ δὲ τοῦ κνίζω γίνεται κνύζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κνίζα· τοῦτο δὲ ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ καθολ εἰ μὲν ἐπὶ φυτοῦ κατὰ συγκοπήν ἐστιν. οἷον, χαμαιζήλοιο κονύζης, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ κνύω, ἀφ’ οὗ καὶ κνυὸς ἡ φθορὰ, οἷον, κατὰ κνυὸς ἔχευε |
| κ 541 | Κνώδαλα κυρίως μὲν τὰ τῆς θαλάσσης ζῶα· τοῦτο δὲ ὡς λέγει Ἡρωδιανὸς, διὰ τὸ ἐνάλιον κινεῖσθαι, κινάδαλά τινα ὄντα· καταχρηστικῶς δὲ ἐπὶ πάντων τῶν θηρίων ἡ λέξις τίθεται, κυνώδαλά τινα ὄντα, διὰ τὸ ὑπὸ τῶν κυνῶν ἁλίσκεσθαι· Ἡσίοδος ἐν θεογονίᾳ, κνώδαλα ὄσαις ἤπειρος, πολλὰ τρέφει θάλασσα |
| κ 542 | Κνώδαλον κυρίως τὸ θαλάσσιον κῆτος· Ὅμηρος δὲ θηρίον κυνόδαλον τὸ ὑπὸ κυνὸς ἁλισκόμενον· καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὰ χερσαῖα ζῶα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ κνώσσω τὸ κοιμῶμαι· ἢ παρὰ τὸ εἶναι κενὰ ὄσσα, τουτ’ἔστιν ὄμματα· σημαίνει δὲ ζῶον θαλάσσιον μικρὸν καὶ εὐτελές |
| κ 543 | Κνῶ διάφορα σημαίνει· κνῶ τὸ φθείρω, ἐξ οὗ καὶ κνύζω· κνῶ τὸ κνήθω, ἐξ οὗ καὶ κνήσις, καὶ κνήμη· κνῶ τὸ κάμπτω, ἐξ οὗ καὶ ἀκμὴ ἡ μὴ κάμνουσα, κατὰ στέρησιν τοῦ α· καὶ ἄκμων, ὁ μὴ κάμνων· κνῶ τὸ κοιμῶμαι ἐξ οὗ καὶ κνώσσειν τὸ κοιμᾷσθαι· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ὄσσω τὸ βλέπω καὶ τὸ κενόν |
| κ 544 | Κναίω εἰς τὸ ἀποκναιόμενος καὶ κνυζηθμός |
| κ 545 | Κνήμη παρὰ τὸ κινῶ κινήμη καὶ κνήμη, παρὰ τὸ ἐν κινήσει ὑπάρχειν· ἔστι δὲ τὸ ὑπὸ τὸ γόνυ μέρος τοῦ σκέλους· ἥτις καὶ κνημὶς καὶ κνήμη λέγεται· τὸ δὲ καμπυλὸν τοῦ σκέλους ἰγνύς |
| κ 546 | Κνήμη τὰ δύο ἦτα, κνηΐμη τις, ἀποβολῇ τοῦ ι κνήμη· εἴρηται δὲ κνήμη, παρὰ τὸ κνήθεσθαι |
| κ 547 | Κνημίδες καὶ μετὰ τοῦ εὖ εὐκνήμιδες· ἡ εὐθεῖα εὐκνῆμις, τὸ μις μακρόν· τὰ εἰς ις θηλυκὰ, ὅτε ἐκτείνει τὸ ἰῶτα, καὶ μακρύνει, καὶ περιστίζεται τὸ υ, τότε δεῖ περιστίζειν τὸ ι καὶ υ, ἡνίκα εὑρεθῆ πρὸ αὐτοῦ προστακτικὸν φωνῆεν κατὰ διάστασιν· γίνεται ἐκ τοῦ κνήμη κνημὶς, τὸ ὄπισθεν τοῦ σκέλους λέγεται ἰγνύη· μυῶν δὲ τὸ σαρκῶδες καὶ νευρῶδες· κνημίδες δέ εἰσι, τὰ ἐν ταῖς κνήμαις φορούμενα φυλακτήρια τῶν στρατιωτῶν· καὶ εἰς τὸ εὐκνημίς |
| κ 548 | κνισμὸς ἐκ τοῦ κνηθή |
| κ 549 | Κνῆστις σκεῦος, ἐν ᾧ ἐπιξύουσι τὸν τυρὸν, ἢ ἀρτόκοπος μάχη· ἐκ τοῦ κνῶ τὸ κόπτω |
| κ 550 | Κνίσσα τοῦ λίπους καὶ τῆς ἀναθυμιάσεως τουτ’ἔστι καπνοῦ· γίνεται δὲ παρὰ τὸ κνίζω κνίσω, ὃ σημαίνει τὸ λεπτύνω, λεπτότατον γάρ ἐστιν ὁ ἐπίπλους, τουτ’ἔστι τὸ λεγόμενον κνισσάριον· ἢ ἀπὸ τοῦ κνιμὸς κνίσα· τοιοῦτον ἐστι καὶ τὸ συκάμινα κνίζοντα, τουτ’ἔστι τῷ ὄνυχι διακαθαίροντα· καὶ ἐν τῷ νόμῳ, ἀποκνιεῖ ὁ ἱερεὺς τὸ ὁλοκαύτωμα· καὶ εἰς τὸ λιγανῶδες |
| κ 551 | Κνίσσα σημαίνει δ· αὐτὸ τὸ λίπος, καὶ τὸν ἐπίπλουν, καὶ τὸ κρέας, καὶ τὴν ἀναθυμίασιν |
| κ 552 | Κνυζηθμὸς ὁ τῶν κυνῶν κλαυθμός· ἢ κλαυθμοῦ ἄσημος φωνὴ, ἀπὸ τοῦ κνύζεσθαι· ἴσως ἀπὸ τῶν κυνῶν, καὶ ἡ κνύζα κατὰ συγκοπὴν, κονύζα γάρ ἐστιν εἶδος φυτοῦ, καὶ κνυζοῦν τὸ ἀχρειοῦν. καὶ Ὅμηρος· κνυζώσω δέ τοι ὄσσε, παρὰ τὸ κνῶ κνύω καὶ κνυζῶ παράγωγον τὸ διαφθείρω· εἴρηται δὲ κνυζοῦν καὶ τὸ ξύειν παρὰ Δωριεῦσι· καὶ παρ’ Ὁμήρῳ, ἐπεὶ δὲ αἴγειον κνῆ τυρὸν, ὥστε κνύω δηλοῖ τὸ ξύω· Σώφρων· κνύζομαι δὲ οὐδὲν ἰσχύων· ἃ δὲ ξῦσμα ἐκ ποδῶν εἰς κεφαλὴν ἱππάζετο, ἀντὶ τοῦ νήθω, παρὰ δὲ τὸ κνῶ κναίω τὸ διαφθείρω, καὶ παράγωγον κνύζω, ὡς στῶ στίζω, φυτῶ φυτίζω, οὕτω κνῶ κνίζω, καὶ ὄνομα κνίζα· καὶ ἐξ αὐτοῦ κνιζῶ ὡς ῥίζα ῥιζῶ· τὸ δὲ κνιζοῦν ἐπὶ τοῦ διαφθείρειν |
| κ 553 | Κόβαλος ὁ λῃστὴς, ἀπὸ τῆς κοπίδος κοπίβαλός τις ὤν· ἢ ὅτι κακότεχνος ἡμῖν κόβαλός ἐστιν· ὅθεν καὶ κοβαλεύειν καταχρηστικῶς εἴρηται τὸ μεταφέρειν ἀλλότρια κατ’ ὀλίγον· Ὦρος δὲ κόβαλα λέγει τὰ κατεστομυλημένα, καὶ κοβάλους τοὺς λάλους· ἀπὸ τοῦ κόψαι πεποιημένης τῆς λέξεως |
| κ 554 | Κόβαλος πανοῦργος, οἱονεὶ κοπίβαλός τις ὢν, καὶ κοβαλία, καὶ κοβαλεύω |
| κ 555 | Κόθορνος γυναικεῖον ὑπόδημα, τετράγωνον· ὑπὸ τοὺς κοθόρνους, τὸ σχῆμα ἁρμόζον ἀμφοτέροις τοῖς ποσί |
| κ 556 | Κόθουρος σημαίνει τὸν κόνδουρον, παρὰ τὸ κεύθειν τὴν οὐράν |
| κ 557 | Κοιλία ἀπὸ τοῦ κοῖλον εἶναι· ἢ ἀπὸ τοῦ λεαίνειν τὴν τροφὴν, καὶ χολοῦν, χοιλία καὶ κοιλία |
| κ 558 | Κοιλὰς τὸ βαθὺ τῆς γῆς, διὰ τὸ κοῖλον λίαν· καὶ εἰς τὸ φάραγξ |
| κ 559 | Κοίλῃσι βαθείαις, Ἰωνικὴ ἐπέκτασις, παρὰ τὸ κῶ τὸ κεῖμαι, τὰς γὰρ εἰς αις δοτικὰς εἰς ῃσι ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες· γράφεται δὲ τὸ κοι διφθόγγῳ, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάλυσιν κοΐλον |
| κ 560 | Κοιλία διὰ τὸ κύειν τὰ λεῖα· ἢ διὰ τὴν τροφὴν λίαν κύειν· ἢ παρὰ τὸ κοῖλον, ὃ σημαίνει τὸ βαθὺ καὶ περιφερὲς. τὸ δὲ κοῖλον, παρὰ τὸ κεῖσθαι ὅλον· τὸ κοι διφθόγγῳ διάτι; ἀπὸ τοῦ κόϊλον κοῖλον, ἐξ οὗ καὶ κοιλία. κοιλία χηλία τις οὖσα, διὰ τὸ μένειν τὴν τροφήν |
| κ 561 | Κοιμῶμαι ἀπὸ τοῦ κῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπνῶ, γίνεται κείω, ὡς τὸ θῶ θείω, σῶ σείω· ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς κείομαι καὶ ἐν συγκοπῇ κεῖμαι· ἀφ’ οὗ ὄνομα ῥηματικὸν κοίμη, ἐξ οὗ ῥῆμα δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων κοιμῶ κοιμᾶς· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς η θηλυκῶν γινόμενα ῥήματα δευτέρας συζυγίας εἰσιν, ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον· ὁ δὲ Ὦρος κείω κοιμὸς, καὶ λείπω λοιμὸς καὶ ῥῆμα κοιμῶ |
| κ 562 | Κοινὸς οἶμαι ὅτι παρὰ τὸ κείω τὸ κεῖμαι, καὶ καὶ κοινὸς, ὁ πᾶσι προκείμενος, ἢ γινόμενος· καὶ κοινὸς, ὁ εὐκόλως γινόμενος πᾶσι· ἢ κοιμὸς ὁ συγκοιμώμενός τινι· ἢ παρὰ τὸ γῶ τὸ δέχομαι γίνεται γοινὸς καὶ κοινὸς, ὁ δεκτικὸς καὶ εὐπρόσδεκτος· λέγεται Κοινὸς βασιλεὺς Μακεδονίας· Μαρσύας ἱστορεῖ, ὅτι Κνώπις τὸ γένος Κόλχος εἰς Μακεδονίαν ἐλθὼν, διέτριβε παρὰ Καράνῳ· υἱοῦ δὲ γενομένου τῷ Καράνῳ καὶ βουληθέντι τὸν παῖδα ἀπὸ τοῦ ἰδίου πατρὸς ὀνομάζειν Καράρονα ἀνθίστατο ἡ μητήρ· καὶ αὑτὴ ἀπὸ τοῦ ἰδίου πατρὸς τὸν παῖδα ὀνομασθῆναι βουλομένη· Κνώπις δὲ ἐρωτηθεὶς εἶπε, μήδ’ ἑτέρου ὀνομάζεσθαι αὐτὸν, διόπερ Κοινὸς ἐκλήθη· ἔνιοι δ ἁμαρτάνοντες Καινὸν αὐτὸν καλοῦσι |
| κ 563 | Κοινὸς σημαίνει δύο, τὸν μεμολυσμένον· ὡς τὸ, αἷμα Χριστοῦ κοινὸν ἡγησάμενος, ὅπερ ἀπὸ τοῦ φοινὸς, καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν κοινός· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ φόνος φοινός· κυρίως λέγεται, τὸ ἀφ’ αἵματος μεμολυσμένον· καὶ κοινὸς ὃ κεκοινωμένος καὶ ἀναμεμιγμένος πολλοῖς |
| κ 564 | Κοινωνὸς ὁ τινὶ ἀνακείμενος· ἐκεῖνο δὲ παρὰ τὸ κεῖμαι· τὸ νω μέγα διάτι; τὰ μέσον δύο ἀμεταβόλων |
| κ 565 | Κοινωνία διὰ τὸ ἑνίζεσθαι ἀλλήλοις, ἤγουν ἑνοῦ εἷναι· ἢ διότι εἰς κοινὸν ἰαίνουσι τὰ μέρη |
| κ 566 | Κοῖος ὁ πατὴρ τῆς Λητοῦς· παρὰ τὸ κοεῖν, ὅ ἐστι νοεῖν, καὶ συνιέναι ὅ ἐστι συνετός |
| κ 567 | Κοίρανος ὁ ἡγεμῶν καὶ ἀρχηγὸς· ὥσπερ παρὰ τὸ ἀθρεῖν τὸ βλέπειν λέγεται, ὀθρὺς τὸ ὄρος, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο· ἀφ’ οὗ ἔστι τὰ μακρόθεν ἐνέστοτα· καὶ παρὰ τὴν ἀρχὴν ὁραχαμος καὶ ὄρχαμος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ καιρὸς γέγονε κοίρανος, μεταθέσει τοῦ α εἰς ο, οἱονεὶ καίρανός τις ὢν, ὁ ἐν καιρῷ ἄρχων |
| κ 568 | Κοιρανέων διατάσσων ἐπερχόμενος, καὶ τὸ τοῦ κοιράνου ἔργον ἀποτελῶν |
| κ 569 | Κοίτη ἀπὸ τοῦ κέω, κῶ τὸ κεῖμαι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς τῶν εἰς μι κεῖμαι, κεῖται, καὶ ἐξ αὐτοῦ κοίτη, ἐν ᾗ ἐστι κεῖσθαι κοιμωμένους· ὁ δὲ Θεόγνωστος, παρὰ τὸ κῶ, ὃ σημαίνει τὸ ὑπνῶ, γίνεται κείω, ὡς θῶ θείω· παρὰ τὸ κείομαι κεῖται, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν κοίτη |
| κ 570 | Κοῖτις Ἀττικῶς, ἡ μικρὰ κύστη, τὴν γὰρ κύστην κοίτην λέγουσιν· ἔστι δὲ ἐν αἷς κοιταζόμεναι αἱ γυναῖκες ἀπετίθεντο τὰ χρυσία |
| κ 571 | Κοκκότιον ὁ δῆμος Ἑλληνιστὶ, κυρίως ἁπάσης γῆς οἰκουμένης |
| κ 572 | Κοκίας ὁ προγονός· ἔστι δὲ ἰακὴ ἡ λέξις· σημαίνει δὲ τὴν ἤδη κεκυημένην |
| κ 573 | Κόκκυξ ὄρνεον ἐαρινὸν, παραπλήσιον ἱέρακι· ἢ ὄρνεον δειλότατον, ὡς Ἀνακρέων φησὶ, ἐγὼ δ’ αὐτῆς φεύγω ὥς τε κόκκυξ |
| κ 574 | Κόλαξ οἱονεὶ ὁ τεταπεινωμένως θεραπεύων τινά· παρὰ τὸ κόλον παράγωγον κόλαξ· κόλον δὲ τὸ ταπεινὸν καὶ μὴ ὁλόκληρον· τινὲς δὲ φασὶ παρὰ τὸ κολλᾷσθαι, κόλαξ τις ὢν, ἐξ οὗ καὶ δύσκολος ὁ δυσχερῶς τινι κολλώμενος· σημαίνει δὲ τὸ κόλαξ τὸν παράσιτον καὶ παραμένοντά τινι· οἷον, κόλακος γὰρ φησὶ καὶ μνημονικὸν πρὸς κακίαν, καὶ τῶν ἀγαθῶν εὐεπίληστον |
| κ 575 | κόλαφος παρὰ τὸ κόλον ἀφεῖσθαι κατὰ τοῦ τυπτομένου μέρους· ἤγουν ἀσθενὲς καὶ ταπεινὸν πρὸς τὰ λοιπὰ μέρη, κόλος γὰρ τὸ ταπεινὸν, καὶ μὴ ὁλόκληρον· ὁ δὲ Ἀπίων ἀπὸ τοῦ κολάψαι· τὸ δὲ ὄνομα Ἑλληνικὸν παρ’ Ἐπιχάρμῳ, ὡς ταχεῖ κόλαφος περιπατεῖ δεινός· οὕτω Σωρανός· ἢ ἀπὸ τοῦ κονδύλους ἀφεῖσθαι ἐν ἐκείνῳ τῷ μέρει· κόνδυλος, κόλαφος, ἡ διδομένη διὰ τῶν μέσων δακτύλων πληγή· ἄλλοι δὲ παρὰ τὸ κωλύειν τὸ φῶς |
| κ 576 | Κολεὸς ἡ ξιφοθήκη, παρὰ τὸ κεκοιλάνθαι· ἢ παρὰ τὸ κῆλα τὰ τόξα |
| κ 577 | Κολεὸς χωρεὸς, τὸ χωροῦν τὸ ξίφος, ἤγουν ἡ ξιφοθήκη |
| κ 578 | Κολάζω παρὰ τὸ κολαφίζω, καὶ κατὰ συγκοπὴν κολάζω |
| κ 579 | Κόλον τὸ μὴ τέλειον, ἀλλὰ κολοβόν |
| κ 580 | Κόλος ἐπί τινος ἐντέρου, παρὰ τὴν κοιλότησα |
| κ 581 | Κολωσσὸς σημαίνει καὶ τὸ εἴδωλον· κυρίως δὲ κολόσσοι λέγονται οἱ ὑπερμεγέθεις ἀνδριάντες, παρὰ τὸ κολούειν, ὅ ἐστιν ἐλαττοῦν τὰ ὄσσε, τουτ’ἔστι τοὺς ὀφθαλμοὺς διὰ τὸ μέγεθος, ὡς μὴ ἐφικνουμένων τῶν ὀφθαλμῶν ὁρᾷν |
| κ 582 | Κολοσυρτὸς κοινοῦ τε καὶ ἀργαλέου κολοσυρτοῦ· ἡ ἐκ φρυγάνων κόνις· διαφέρει δὲ κόνις κολοσυρτοῦ· κολοσυρτὸς γὰρ ὁ ἐκ φρυγάνων συρφετὸς, ἀπὸ τοῦ κόλα σύρειν, τουτ’ἔστι τὰ φρύγανα· σημαίνει δὲ καὶ ταραχὴν καὶ θόρυβον, ἀνδρῶν ἠδὲ κυνῶν κολοσυρτόν |
| κ 583 | Κόλλαβοι τὰ τῶν ὑῶν καὶ βοῶν σκληρὰ δέρματα περὶ τὸν τράχηλον, ἐξ οὗ καὶ τοὺς νῦν λεγομένους κολλάβουν ἐποίουν· ἔλεγον δὲ καὶ τὸ νωτιαῖον δέρμα διὰ τὴν κόλλαν ἐξ αὐτοῦ γίνεσθαι, ὅθεν Ἀριστοφάνης τὴν σκληρότητα Αἰσχύλου ἐνδεικνύμενος φησὶν, οἶμαι γὰρ αὐτὸν κόλλοπι ἐοικέναι |
| κ 584 | Κολλούρια τὰ κολοβὰς ἔχοντα τὰς οὐράς· τοῦτο δὲ καὶ ἐπὶ ἄρτων. δύναται καὶ ἐπὶ τῶν φαρμάκων ἰατρικῶν λέγεσθαι |
| κ 585 | Κόλλοψ ὁ ἐκ τῶν αὐχενίων δερμάτων γινόμενος πασσαλίσκος, ᾧ δεσμεύουσι τὴν νεῦραν· καλλοπὰς δὲ τὰ μέρη ἐκεῖνα καλοῦσιν, ἐπειδὴ ἐξ αὐτῶν ἑψόμενα ἐγίνετο ἡ κόλλα· οὔτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἀνδρονίκου, εἰς τὸ δ ος |
| κ 586 | Κολυμβᾶν ἐτυμώτερον οἱ Δωριεῖς λέγουσι κολυφᾶν, ἀπὸ τοῦ κόλους, ὅ ἐστι κολοβοὺς φαίνεσθαι τοὺς ἐν ὕδατι καὶ μὴ ὁλοτελεῖς |
| κ 587 | Κολοιὸς παρὰ τὸ κλῶ ῥῆμα τὸ φωνῶ καὶ γίνεται κλὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο καὶ ι κολοιός· κρακτικὸν γὰρ τὸ ζῶον· ἀπὸ δὲ τοῦ κλῶ ῥήματος γίνεται κλύω κλύκος, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν καὶ μετάθεσιν τοῦ λ κύκνος· ἢ παρὰ τὸ κύκλος· τὸ κυκλοτερὲς ἔχον τὸν τράχηλον |
| κ 588 | Κολώνη εὔκοσμος καὶ δή μιν ἐπὶ κριόεντι Κολωνῷ φαίνετο δ’ ἱερὸν στόμα, οἱ δὲ Κολῶναι. τὸ μὲν Κολωνὸς ὀξυτόνως, τὸ δὲ Κολώνη βαρυτόνως· σημαίνει δὲ ἄμφω τὰ ἀκρωτήρια |
| κ 589 | Κλὼς ὡς σὼς σωός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κολωός· ἢ παρὰ τὸ κολοιὸς, ὃ δηλοῖ τὸ ὄρνεον γέγονε κολωϊὸς ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ὅθεν καὶ κολωῶ ῥῆμα· κραυγαστικὸν γὰρ τὸ ὄρνεον |
| κ 590 | Κολλῶ παρὰ τὸ κόλλα, τὸ ἐν δόρυ κεκλασμένον |
| κ 591 | Κόλλαβος δέρμα τὶ, ὃ ἐκ τῶν αὐχενίων δερμάτων ἐστι, ἐξ ὧν αἱ τεκτονικαὶ κόλλαι γίνονται |
| κ 592 | Κολλύριον ὅτι μάλα κωλύει τὸ ῥεῦμα |
| κ 593 | Κολλυρίδας ἐκ τοῦ κολλᾶσθαι ῥᾳδίως |
| κ 594 | Κολοσσὸς ἀνδριὰς χαλκοῦς, ὅντινα διὰ τὸ μέγεθος ἐκάλεσαν κολοσσὸν οἱ Ῥοδιοί |
| κ 595 | Κολοσυρτὸς κονιορτὸς ἢ θόρυβος· Νεοπτόλεμος φησὶ, μεγάλως αἰρομένης τῆς κόνεως καὶ εἰς ἀέρα ἱκνουμένης, τὸ γὰρ κοῖλον κυρτώσεως καὶ ὑπεροχῆς μετέχει· βέλτιον δὲ, ὁ ὑπὸ τὸν κόλον συρόμενος κονιορτός |
| κ 596 | Κολωὸν παρὰ τὸ κολοιὸς, ὁ δὲ Φιλόπονος, παρὰ τὸ κλῶ κλάζω· ἀπὸ τοῦ κλῶ κατὰ παραγωγήν· οὐδὲ προσγράφεται τὸ ἰῶτα· ἢ κολῳὸν θόρυβον, ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τοῦ κολοιοῦ, ὅ ἐστι θορυβῶδες καὶ κραυγαστικὸν ὄρνεον καὶ ἄτακτον |
| κ 597 | Κόλων τὸ μέγα καὶ ὑψηλὸν ἀκρωτήριον· λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ κακῶν· καὶ ἐπὶ μεγάλων καὶ κακῶν |
| κ 598 | Κολοβὸν φαίνεται τουτ’ἔστι καὶ τελείωτον |
| κ 599 | Κολάπτει γλύφει ἢ κλύνθει πρὸς τῷ γόνατι |
| κ 600 | Κολοφῶνα τὸ πέρας τοῦ πράγματος· ἢ τὸ τῶν ἄκρων τέλος |
| κ 601 | Κόλπος παρὰ τὸ κοῖλον, ὃ σημαίνει τὸ βαθὺ, κοῖλπος, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι κόλπος· ἔστι δὲ κλῶ κλάσω, ἐξ αὐτοῦ γίνεται κλὸς, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν κόκλος, καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ λ, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς π, κόλπος |
| κ 602 | Κολυμβῶ παρὰ τὸ κόλυμβος· τοῦτο παρὰ τὸ κολοβοῦς ἡμᾶς φαίνεσθαι |
| κ 603 | Κολωνὸς ὄρος, βουνὸς, λόφος, ἀνάστημα· πᾶν οὖν ἀνάστημα γῆς κολωνὸς λέγεται· σημαίνει δὲ καὶ σκόπελον Ἀθηνᾶς· οἱ δὲ δύο Κολωνοὶ ἵππιος καὶ γὰρ ἀγοραῖος, ἀφ’ οὗ τοὺς μισθαρνοῦντας ἀνέφερον μισθαρνεῖσθαι· καὶ κολωνικὸν καὶ ἄλλο χωρίον ἐκαλεῖτο Κολωνὸς ἱππότης |
| κ 604 | Κοιαίστωρ βασανιστὴς, Ῥωμαϊκὸν ἀξίωμα καὶ κλίνεται κοιαίστωρος, ὁ συζητητὴς καὶ ἐρευνητὴς ἐπὶ χρήμασι· κοιαίστωρ δὲ κατ’ ἐπέκτασιν καὶ συλλαβῆς προσθήκην ἐπ’ ἐγκλίμασιν οἱονεὶ ὁ τιμωρὸς, καὶ τῶν αἰωτιμῶν μεγαλημάτων ἐρευνητὴς σεμνότητος |
| κ 605 | Κοδράτης νοῦμμος, ἄγει γράμματα ἓξ περὶ σύκλου· καλεῖται καὶ ὁ κοδράτης σύκλος· ὁ δὲ σύκλος τέταρτον μὲν τῆς οὐγκίας, ἤγουν νόμισμα ἓν, ἥμισυ δὲ στατῆρος δύο δραχμὰς ἔχων· ὄγδοον καὶ τῆς ὀγκίας ἡ δραγμή· ἐκαλεῖτο δὲ καὶ ὀλκὴ ἡ δραγμὴ τοῦ αὐτοῦ βαθμοῦ· φημὶ δὲ καὶ τοῦ σίκλου τὴν τρίχα τοῦ Ἀβεσαλὼμ σταθμίζοντος κατὰ καιρὸν ὅταν ἐκορεύετο, ὀλκῆς ἐχούσης ρκ καὶ πέντε σίκλους, ὅ ἐστιν οὐγκίας λα, γράμματα ἐξ τῷ σίκλῳ τῷ βασιλικῷ· καὶ γίνεται λίτραι δύο γράμματα τρία· ὁ δὲ σίκλος ἐστὶ ὀβολῶν τεσσαρῶν, οὐγκίων ιβ, ὃ ἔστιν οὐγκίων λβ, καὶ σίκλου ἑνὸς, γινομένων λίτρων δύο |
| κ 606 | Κομμαγήνη πόλις, Κόμανα, θυϊλὸς μεθερμηνεύεται σύσκα κατὰ τὴν Καπαόνων φωνήν· ἔνθεν ἡ Κομμαγήνη καὶ ἡ κόμη, ὅτι συσκιάζει τὴν κεφαλήν· Ὦρος |
| κ 607 | Κομείτην ἐπιμελείᾳ ἠξίουν, ἀντὶ τοῦ ἐκόμμουν· ἀπὸ δὲ τοῦ κομῶ κομεῖς |
| γ 157 | γαυριᾷν διαφέρει· κομᾷν ἐπὶ πλούτου· γαυριᾷν ἐπὶ νεότητος |
| κ 608 | Κόμη παρὰ τὸ κόσμον εἶναι τοῦ σώματος. οἱ δὲ παρὰ τὸ κομᾷν· καὶ κυρίως ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, παρὰ τὸ ἐπιμελείας ἀξιοῦσθαι· ἀλλὰ τὰ εἰς μη ὀνόματα δισύλλαβα τῷ ο παραληγόμενα ὀξύνεσθαι θέλουσιν, οἷον, νομὴ, δρομὴ, καταδρομή· πλὴν τοῦ κόμη |
| κ 609 | Κόμη ἡ θρὶξ, παρὰ τὸ κομᾷν, ἤγουν θάλλειν τὴν τρίχα |
| κ 610 | Κόμανα παρὰ τὸ κόμη, θηλυκὸν κομάνη καὶ τὸ οὐδέτερον κόμανον καὶ τὰ κόμανα· λέγεται γὰρ τὸν Ὀρέστην τὸν υἱὸν τοῦ Ἀγαμέμνονος, φεύγοντα μετὰ τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ ἐκεῖσε τὴν κόμην ἀποκείρασθαι |
| κ 611 | Κομίζω τὸ κοσμίζω· ἐκ τοῦ κόσμος κοσμίζω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς κομίζω |
| κ 612 | Κομιδῇ ἐπιῤῥηματικῶς, λίαν, πάνυ σημαίνει· ἔστι δὲ ὀνομαστικῶς ἡ συλλογὴ, ἡ λῆψις, ἢ ἐπιμέλεια |
| κ 613 | Κομιδὴ συναγωγὴ, ἐπιμέλεια· σημαίνει δὲ καὶ τελείως· εἴρηται ἀπὸ τῆς τῶν καρπῶν συγκομιδῆς· ἥτις γίνεται τελειωθέντων τῶν καρπῶν· ἀπὸ οὖν τοῦ κομιδὴ ὀνόματος, γίνεται τὸ κομιδῂ ἐπίῤῥημα· σημαίνει δὲ καὶ τὸ πάνυ, οἷον, κομιδῇ νέος, ἀντὶ πάνυ νέος |
| κ 614 | Κομμώτρια ἐμπέκτρια, ἡ κοσμοῦσα καὶ ψιλοῦσα τὰς γυναῖκας κούρισσα |
| κ 615 | Κομμωτικὴ ἐκ τοῦ κόμπου, ὃ σημαίνει τὸν κομπούμενον, γυναικεῖα κόσμησις |
| κ 616 | Κομόωντας μεγαλοφρονοῦντας, μετοχὴ, τὸ θέμα κομῶ συζυγίας πρώτης καὶ δευτέρας· καί τι σημαίνει ὅτε ἐστι πρώτης; καί τι σημαίνει, ὅτε ἔστι δευτέρας; καὶ πόσα σημαίνει; ὅτε ἐστι πρώτης, σημαίνει τὸ θερα πεύω καὶ ἐπιμελοῦμαι, τοῦτο μὲν θεράποντε κομείτην ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν κομίζειν καὶ κομίσαι τέ με· ὅτε δέ ἐστι δευτέρας, σημαίνει τὸ εὐφραίνομαι καὶ ἀγάλλομαι, καὶ τὰς τρίχας τρέφω· τὸ δὲ κομαστὴς οὔκ ἐστιν ἐκ τούτου, ἀλλ’ ἐκ τοῦ κομάζω· τὸ δὲ κομῶ ἐκ τοῦ κόσμος· καὶ γὰρ κόσμον ὁ δημιουργὸς ἐνέθηκε τῷ ἀνθρώπῳ τὰς τρίχας· ἐκ δὲ τοῦ κομῶ καὶ τοῦ ἵππος γίνεται τὸ ἱπποκόμος· καὶ γηρωκόμος· διάτι βαρύνεται; ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ ῥημάτων συντιθέμενα ὀνόματα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, οἷον, ἱπποκόμον· πηλίκα· τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ κόμη συνεθέτη τοῦ ὀνόματος, καὶ οὐκ ἀπὸ τοῦ ῥήματος |
| κ 617 | Κομεῖν τὸ σῶμα ὡραΐζειν, ἐπειδὴ καὶ κομμωτρία λέγουσι τὴν κοσμοῦσαν καὶ ἀμπλέκουσαν, καὶ τὸ κομμῆσαι καὶ ἐπιμελείας ἀξιῶσαι |
| κ 618 | Κομμὸς παρὰ τὸ κόπτω κομμὸς, κόψω γὰρ ὁ μέλλων ὡς καὶ παρὰ τὸ γράψω γραμμὸς καὶ ὑπογραμμός |
| κ 619 | Κόμπος ὀδόντων ἦχος· ἢ ἀλαζονείας· παρὰ τὸ κενὴν ὄπα ἔχειν· ἤγουν φωνήν |
| κ 620 | Κομψὸς εἴρηται μὲν ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ πανούργου, καὶ ἐπὶ τοῦ μετρίου καὶ ἐπιεικοῦς· ἀμφότερα οὖν παρὰ τὸ κάμπτω ῥῆμα· ἀλλ’ ἐπὶ μὲν τοῦ πανούργου, παρὰ τὸ εὐκάμπυλον καὶ διεστραμμένον τῇ διανοίᾳ· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐπιεικοῦς, παρὰ τὸ εὐκαμπῆ αὐτὸν εἶναι, οἷον, εὐπειθῆ καὶ προσηνῇ· οὕτως Εἰρηναῖος ὁ Ἀττικός |
| κ 621 | Κομπάζω καυχῶμαι μεγαλοφρονῶ, ἀλαζονεύομαι |
| κ 622 | Κομῶ τὸ γαυριῶ· ὡς ἐν τῷ, ἐκόμᾳ δὲ πολλοῖς χρήμασιν· ἀντὶ τοῦ ἐγαυρίᾳ· καὶ κομῶ τὸ καλλοπίζω, ἐξ οὗ καὶ ἀνακομῶ τὸ ἀναφύω τρίχας· κομίζω δὲ τὸ φέρω |
| κ 623 | Κομψὸν ἐπίδειν εἴρηται ἐπὶ τοῦ κεκαλλωπισμένου γυναίου· ἢ καὶ ἐντίμου μειρακίου· ἐπὶ τοῦ ὑπερηφάνου, ἐπὶ τοῦ ῥαδίου καὶ ὑγιοῦς, καὶ ἐπὶ τοῦ ἀστείου καὶ χαρίεντος· εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ κόμπου |
| κ 624 | Κόμη ἡ θρίξ· τὸ κο μικρὸν παρὰ τὸ κομῶ τὸ ἐπιμελοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ κομητὴς ἀστήρ |
| κ 625 | Κομενταρήσιοι οἱ νῦν χαρτουλλάριοι, οἱ ταῖς ἐγκληματικαῖς ὑπηρετοῦντες δίκαις |
| κ 626 | Κόναβος κονάβησαν, ἤχησαν, παρὰ τὸ κόναβος κοναβῶ· τοῦτο παρὰ τὸ τὴν βοὴν ἀκούων |
| κ 627 | Κοναβῶ ἠχῶ, παρὰ τὸ κόναβος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ δονῶ δόναβος καὶ κόναβος· τοῦτο παρὰ τὸ κόνις· κυρίως γὰρ λέγεται κόναβος, ἡ ἐν τῇ γῇ βοὴ, ὥσπερ καὶ ἄραβος ἐκ τοῦ ἔρα καὶ τοῦ βοὴ γίνεται ἔραβος καὶ ἄραβος, λοιπὸν οὖν λέγουσί τινες, ὅτι ἐκ τοῦ κόνις καὶ τοῦ βοὴ γίνεται κόνιβος καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς α κόναβος· οὐκ ἔστι δέ· οὐδέποτε γὰρ τρέπεται τὸ ι εἰς α, ἀλλ’ ἔστι μᾶλλον ἐκ τοῦ κονία καὶ βοὴ, τὸ αὐτὸ σημαίνοντος τοῦ κόνις· ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν κο νίαβος, καὶ συγκοπῇ τοῦ ι κόναβος, ἐξ οὗ καὶ κοναβίζω |
| κ 628 | Κόνδυλοι παρὰ τὴν κάμψιν τῶν δακτύλων, οἱονεὶ κάνδυλοι ὄντες, περὶ αὐτοὺς γὰρ ἡ κάμψις τῶν δακτύλων ἐγένετο· ὁ κένδυλός τις ὢν, ὁ εἰς τὰ κενὰ δυόμενος τῶν ῥαπιζομένων· κενὰ δὲ σαρκῶν τὰ μέρη |
| μ 4 | μάχη παρὰ τὸ κονῶ κόνις, κόνιος καὶ κονία, ὡς Κύπρος, Κύπριος, Κυπρία |
| κ 629 | Κονίῃσι παρὰ τὸ κονῶ κονία, ὡς ταινία· ἡ διὰ τῆς σι ἐπέκτασις εἰ μὲν ἔχει δύο σς, ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται· οἷον, θήρεσσι, κύνεσσιν· εἰ δὲ δύο φωνήεντα ἑνὶ ς, ἀνθρώποισιν, Ἀχαιοῖσιν, ἐλάτῃσιν καὶ κονίῃσιν· ὁ κανὼν ἔστηκεν, εἰ μὴ μέτρον βιάσαιτο· σεσημείωται δύο λιμαῖσι τε καὶ ἀκτίσι |
| κ 630 | Κονιορτὸς παρὰ τὸ ὄῤῥω, ὃ σημαίνει τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων ὄρσω Αἰολικῶς, ῥηματικὸν ὄνομα ὀρτὸς, ὡς κείρω κορμός· καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ κόνις κονιορτὸς, ὁ τὴν κόνιν ὀρούων καὶ ὁρμῶν |
| κ 631 | Κόνις παρὰ τὸ καίνω τὸ κόπτω καὶ διφθείρω, ἡ εἰς μικρὰ κεκομμένη γῆ· δηλοῖ γὰρ τὴν εἰς λεπτομερῆ οὐσίαν χωρήσασαν γῆν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ξυσμάτων· ἢ παρὰ τὸ κνῶ κνίς· καὶ ἐπειδὴ οὐκ ἐδύνατο μονοσύλλαβον ὄνομα βραχυκαταλήγειν πλεονάζει τὸ ο, καὶ γίνεται κόνις |
| κ 632 | Κονίζω τὸ ἀγονίζομαι, καὶ παρασκευάζομαι πρὸς τὸν πόλεμον, ἀπὸ τοῦ κόνις, οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, ὅτε ἔμελλον ἀγωνίζεσθαι εἰς τὰς χεῖρας αὐτῶν πτύοντες κόνιν προσελάμβανον, διὰ τὸ ἰσχυρῶς κρατεῖν |
| κ 633 | Κονίσσαλος ὁ κονιορτὸς, οἱονεὶ ἡ σαλευομένη κόνις· ἢ παρὰ τὸν κονίσω μέλλοντα γίνεται κονίσαλος ὁ κονιορτὸς, ὡς παρὰ τὸ ἵζω ἵζαλος· σημαίνει δὲ τὸ κονίσαλος καὶ κονιορτὸν καὶ αἰδοῖον |
| κ 634 | Κονίη ὁ κονιορτὸς, τὸ νι ἰῶτα. ὥσπερ καὶ τὸ κάρδος γίνεται ἐκ τοῦ καίνω τὸ διαφθείρω, ἐξ οὗ καὶ μετὰ τὸ φαοὺς φάσφανος, ὁ τοῖς φαέσι καίνων ἤγουν διαφθείρων, καὶ συγκοπῇ κνῶ ῥῆμα εἰς μι κνῆμι, ὁ παρατατικὸς ἔκνην, τὸ τρίτον ἔκνη καὶ κνῆ, ἐπειδ’ αἴγειον κνῆ τυρόν· ἐκ τοῦ κνῶ οὖν γίνεται κνὶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κόνις, ἡ εἰς μικρὸν κεκομμένη καὶ τετμημένη γῆ |
| κ 635 | Κονοειδὲς σφαιροειδὲς, τὸ πλατέως εἰς ὀξὺ λῆγον ἐχόμενον· ὡς στρόβιτ |
| κ 636 | Κόνειον διὰ τῆς ει διφθόγγου· πρῶτον ὅτι εἰσὶ προπαροξύτονα διὰ τοῦ ειον τρισύλλαβα, ἅτινα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον, γένειον, βρένθειον, ἔστι δὲ εἶδος πολυτελοῦς μύρου, οὕτω καὶ κόνειον· δεύτερον δὲ, ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ κονιάζομεν |
| κ 637 | Κονδεῖτος παρὰ τὸ κινεῖν τὴν δεῖσαν |
| κ 638 | Κοντὸς παρὰ τὸ κεντῶ, κεντὸς καὶ κοντὸς, ὡς τρέφω τροφός |
| κ 639 | Κοντὸς τὸ κοντάριον· παρὰ τὸ εἰς κόνιν τιθέναι, ἤτοι εἰς γῆν |
| κ 640 | Κόπερα Αἰολικῇ διαλέκτῳ κοπρία, κόπερα· ὡς Πρίαμος πέραμος, ἀλλότριος ἀλλότερος |
| κ 641 | Κόπρος οἱονεὶ κόπος τις οὖσα· βαρεῖ γὰρ τὸ περισσὸν ἐγκείμενον, καὶ κόπρος· ἢ κόπρος χόπορός τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ χεῖσθαι διὰ τοῦ πόρου, κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ κόπρος· κόπρος κυρίως εἴρηται ἀπὸ τῶν κοπτόντων καὶ τὸ κομπάσαι |
| κ 642 | Κόπρεια παρὰ τὸ τὸν κόπον ἡμῶν ἐκεῖσε ῥεῖν· πᾶς γὰρ μόχθος ἀνθρώπου ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ |
| κ 643 | Κόπανον ἐκ τοῦ κόπτω |
| κ 644 | Κόπις ὁ ῥήτωρ· κοπεὶς δὲ ὁ φλύαρος καὶ λοίδορος |
| κ 645 | Κόπις σύντομος, ὀξὺς τῷ λόγῳ, ἢ λάλος, ὅθεν καὶ ὁ δημοκόπος καὶ κόβαλος, καὶ κατεστωμυλημένος, κόβαλοι λέγονται· καὶ τὰς τῶν λόγων τέχνας κοπίδας ἐκάλουν· μὴ τὸν Πυθαγόραν εὕρομεν ὄντων ἀληθινῶν κο πίδων· Εὐριπίδης πρὶν ὁ ποικιλόφρων κόπις ἡδυλόγος δημοχαριστής |
| κ 646 | Κόρη ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ οἱονεὶ χορή τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς χεῖσθαι τὸ ὁρατικὸν πνεῦμα. κόρη δὲ ἡ πάρθενος ἡ ὑγροφυὴς καὶ τρυφερὰ ἀπὸ τοῦ κορεῖν τὸ καλλωπίζειν, ὃ καὶ ἐπὶ τοῦ ὀφθαλμοῦ εἴρηται· ἢ ἡ καθαρὰν καὶ ἄφθορον ἔχουσα τὴν ἡλικίαν· κορεῖν γὰρ τὸ καθαίρειν· ἔνθεν καὶ νεοκόρος· ἢ παρὰ τὸ κείρω, ἡ κειρομένη ἔτι νεάζουσα |
| κ 647 | Κορθύεται κορυφοῦται, αὔξεται, ἀπὸ τοῦ κορύσσω, ἢ ἀπὸ τοῦ κόρυθος· ἔνιοι δὲ ἀπὸ τοῦ σωρεύεσθαι ἤκουσαν· κόρθυς γὰρ ἡ σωρός |
| κ 648 | Κορυθάλη ἡ πρὸ τῶν θυρῶν δάφνη τιθεμένη, ὅτι οἱ κλάδοι οὓς κοροὺς καλοῦσι, θάλλουσι, ὡς ὁ Χρύσιππος, ἀλλὰ δάδας ἡμμένας μὴ δότω τις· ἔνθεν καὶ κοροὺς πλεκτοὺς ἀκραπνεῖς, μυῤῥίνας· οἱ γὰρ ποιηταὶ ἀνάπαλιν τοὺς κλάδους καὶ ὄζους καὶ ὄρπηκας λέγουσι· τινὲς δὲ ὅτι ἡβησάντων τῶν νέων καὶ θυγατέρων δάφνας προετίθουν ἐφηρίοις καὶ γάμοις |
| κ 649 | Κορύβαντες δαίμονες, οἵτινες ἐπάχθησαν φυλάττειν τὸν Δῖα· παρὰ τὸ κρύβειν τὸν Δία, Κορύβαντες, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο· ἢ οἱ τὴν κόρην καταβάντες ἀναγαγεῖν καὶ μὴ ὑποστρέφειν· Κορύβαντες, ὡς μυθεύεται, ὅτι κατέπινεν ὁ Κρόνος τὰ ἀπὸ τῆς Ῥέας τέκνα· οὕτω Δίδυμος ἐν ὑπομνήματι Μενάνδρου |
| κ 650 | Κόρση ἡ κεφαλὴ, ὡς μὲν Ἀπολλώνιος δίδωσιν ἀπὸ τοῦ κορυφοῦσθαι· οἱ δὲ φασὶ παρὰ τὸ κείρεσθαι, ὅθεν κορσωτὴρ λέγεται, ὁ τὰς τρίχας κουρεύων, οἷον, ὡς δ’ ἐνὶ κορσωτῆρος ἀπότριχα καλλύνεις, καὶ κόρσαι αἱ τρίχες· Αἰσχύλος λευκὰς δὲ κόρσας τῇδε παντέλλειν νόσον |
| κ 651 | Κορεσθῆναι ὅτι κουροτρόφον τὴν γῆν καλοῦσιν, καὶ τὸν ἐκ ταύτης καρπὸν τὴν κόρην, ὅθεν καὶ τὸ πληρωθῆναι τροφῆς κορεσθῆναι λέγουσιν· ἀπὸ τῆς κόρης, ἢν παρὰ Πλούτωνι κατὰ τὴν γῆν οὖσαν, καὶ ἐκείνου νομιζομένην γυναῖκα, ὅμως κόρην λέγουσι, διὰ τὴν τοῦ καρποῦ κατ’ ἐνιαυτὸν γινομένην γέννησιν. Φώτιος |
| κ 652 | Κόρταφος τὸ ἐντελέστερον παρέλαβε· εἰ μὴ ἄρα πρὸς τὴν συνήθειαν παρὰ τὴν κόρσην εἶναι κόρταφος καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ κρόταφος· ἢ ὅτι τοῖς κόρσοις ἁφή ἐστι, παρὰ τὸ κόρση καὶ κρόσση, ἔστι κρόσας· κρόσας μὲν πυργόν· καὶ κρόσος οὕτως ἐτυμολογεῖται ἀπὸ τοῦ τέλους· φησὶ γὰρ ἡ κεφαλὴ τὸ τελευταῖον ὁ κρόσος καλεῖται |
| κ 653 | Κορυθάϊξ ἀπὸ τοῦ ἀΐσσω ἀΐξω, καὶ τοῦ κόρυθος γίνεται κορυθάϊξ· τὰ δὲ εἰς ξ λήγοντα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον, οἷον, πέρδιξ, τέττιξ |
| κ 654 | Κορυθαίολος ἔστιν αἰόλλω τὸ δηλοῦν τὸ κινοῦν καὶ συνεχῶς στρέφειν· οἷον, ὣς δ’ ὅτε γαστέρ’ ἀνὴρ ἐμπλείην κνίσσης αἰόλλει· καὶ αἰόλαι ἐλαι, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ἀέλλης γίνεται· ἢ ἀπὸ τοῦ ἄειν καὶ τοῦ εἰλεῖν, ἀφ’ οὗ ῥηματικὸν ὄνομα αἴολος, καὶ ἐν συνθέσει μετὰ τοῦ κόρυθος κορυθαίολος, ὡς πάλλω πάλος καὶ σακέσπαλος· κορυθαίολος οὖν, ὁ τὴν κόρυθα εὐκίνητον ἔχων, ἢ ποικίλην· ἐξ οὗ καὶ πολεμικήν |
| κ 655 | Κόρυθος φάλον τὸ πρὸ μετωπίδα ἀνάστημα τῆς περικεφαλαίας· φάλον γὰρ τὸ λαμπρόν· ὅθεν καὶ φαλακρὸς, ὁ ἔχων φαλὸν τὸ κάρα |
| κ 656 | Κορύνη ῥόπαλον, παρὰ τὸ κάρη, ὅπερ ἀπὸ τοῦ κάρηνον γέγονε, κατ’ ἀποκοπὴν καρήνη· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο κορύνη, τὸ παχεῖαν κεφαλὴν ἔχον ξύλον· ἢ κατὰ τὸ κάλον νεύουσα καρήνη καὶ κορύνη καὶ κορυνήτης |
| κ 657 | Κόρυς ἡ περικεφαλαία, παρὰ τὸ κάρη κάρυς καὶ κόρυς· ἢ παρὰ τὸ κόρση γέγονε κόρυς· κόρση δὲ ἡ κεφαλή· καὶ τὸ κορσοῦσθαι ἐπὶ τοῦ κείρειν ἔλεγον οἱ Ἴωνες, καὶ κουρσωτῆρα τὸν κουρέα |
| κ 658 | Κορυφὴ τὸ μέσον τῆς κεφαλῆς, ὅτι τῆς κάρας ἔστιν ὀροφή· τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ κεκρύφθαι αὐτὴν ὑπὸ τῶν τρίχων, κρύφή τις οὖσα· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, κορυφή· ὁ δὲ Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ διαλέκτων λέγει, ὅτι παρὰ τὸ κάρη γέγονε καρύπτω καὶ κρύπτω, μεταθέσει τοῦ α εἰς ο· ὡς παρὰ Θεοκρίτῳ· τὸν Λιβυκὸν κνάκωνα φυλάσσεο, μή τυ κορύψῃ· ἐκ τοῦ οὖν κορύπτω γέγονεν ὄνομα ῥηματικὸν κορυφή· ἰστέον δὲ ὅτι τὸ αὐτό ἐστι τὸ κορύσσω καὶ κορύπτω, ὅθεν Ὅμηρος εἰπὼν, πόντῳ καὶ τὰ πρῶτα κορύσσεται, ἐπήγαγε τὸ κυρτὸν ἐὸν κορυφοῦται, εἰς τὸ αὐτὸ καταστρέφοντος τοῦ ῥήματος· σημαίνει δὲ τὸ κορύσσω καὶ τὸ καθοπλίζω καὶ κατασκευάζω |
| κ 659 | Κορώνη κορωνὶς, ἐπὶ τὸ αὐτὸ, οἷον, αἱ καμπυλοπρύμναι, σὺν νηυσὶ κορώνισι, παρὰ τὸ ἄνω ἐξηρημέναι εἶναι, διὰ τὸ εἰς ὕψος ἀνέχειν· καὶ κορώνη τὸ ὄρνεον, παρὰ τὸ καῦρον ὃ σημαίνει τὸ κακὸν· Ἀνακρέων κόρωνα βαίνων φησί· τίθεται δὲ ἡ λέξις ἐπὶ τοῦ ὀρνέου, καὶ ἐπὶ τοῦ ἐπικαμποῦς τόξου, καὶ τοῦ θύρας κρίκου |
| κ 660 | Κορωνὸς ὁ γαῦρος καὶ ὑψαυχενῶν· παρὰ τὸ κάρη κατὰ μετάθεσιν τοῦ α εἰς ο· ἀρχίλαος· βοῦς δὲ ἡμῖν ἐργάτης ἐν οἰκίῃ κορωνὸς ἔργον ἴδρις |
| κ 661 | Κοράλλιον διὰ τοῦ ι, καὶ ἴσως τὸ ἅλιον ἔγκειται, ἀπὸ τῆς θαλάσσης ταῖς κόραις κόσμιος, ἡ κοινὴ διὰ τοῦ ο, Ἀττικῶς δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα |
| κ 662 | Κόραξ ὅτι κόρος ἐστὶ τῇ χροιᾷ· κόρον δὲ τὸ μαῦρον εἴρηται, ἢ διὰ τὸ τῆς κοινῆς ῥέξαι· ἢ διὰ τὸ κόρας ξύειν πάντος ὀρνέου καὶ ἐσθίειν· ἢ διὰ τὸ πολλὰ ἐσθίειν |
| κ 663 | Κοράλλιον λίθος παραθαλάσσιος ἐρυθρός |
| κ 664 | Κορεῖν κοσμεῖν βίβλους ἢ σαίρειν |
| κ 665 | Κορεσθῆναι φαγεῖν ὅσον χωρεῖ |
| κ 666 | Κόρη παρὰ τὸ κόρον ἐμποιεῖν τῆ ἰδέᾳ· σημαίνει τὴν παρθένον, παρὰ τὸ κορῶ τὸ ἐπιμελοῦμαι· ἐξ οὗ καὶ νεωκόρος· ὁ τοῦ λαοῦ ἐπιμελούμενος. Σελευκός |
| κ 667 | Κόρη κώλυσις τοῦ ῥεῖν ἤτοι πρὸ τοῦ τόκου, ἤγουν πρὸ τῶν αἱμάτων· κόρη δὲ ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ, ὡς ἐκ τοῦ κολλοῦ χέειν τὸ δάκρυον· λέγεται ἐκ τούτου κολλούριον τὸ κωλύον τὸ ῥέειν |
| κ 668 | Κοριάξιος διὰ τὸ τὴν κόρην ἔχειν ὀξεῖαν· ἢ τὴν κεφαλήν |
| κ 669 | Κοροπλάστης ὁ τὰ ζῴδια πλάσσων· οὐ γὰρ μόνον κούρους, ἢ ὁμοίως κόρας πλάσσει, ἀλλὰ πᾶν ζῶον |
| κ 670 | Κόρος σίτος· ὁ κόρος εἴληπται ἐκ τῆς Ἑβραϊκῆς διαλέκτου, ὃς καλεῖται χώρ· εἰσὶ δὲ μόδιοι λ· χὼρ δὲ λέγεται ἀπὸ τῆς τοῦ βουνοῦ ὑποθέσεως· χωρία γὰρ καλεῖται τὰ βουνία· λέγονται βουνοὶ βασανισθέντες οἱ λ, μόδιοι, φοντ. ποιοῦσι καμήλου |
| κ 671 | Κορύβαντες οἱ τὴν κόρην καταβάντες ἀναγαγεῖν καὶ μὴ ὑποστρέφειν |
| κ 672 | Κορυθαίολος ἐκ τοῦ κόρυς κόρυθος, καὶ τοῦ αἰόλλω· εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ αἰολος ὀνόματος, ὤφειλε προπαροξύνεσθαι· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· τὰ εἰς ος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα. ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετον εἴη ἕνεκα ἐνεργείας παροξυνόμενον· οἷον, πλησίος παραπλήσιος, αἰόλος παναιόλος· τὸ γὰρ κορυθαιόλος οὐκ ἔχει τὸ ἐγκείμενον τὸ αἰόλον, ἀλλὰ τὸ αἰόλλω ῥῆμα, τὸ δηλοῦν τὸ κινῶ· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἀέλλα, ἀέλλω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, αἰόλλω, ἐξ οὗ καὶ αἴλουρος, παρὰ τὸ αἰόλλειν τὴν οὐρὰν, ὅ ἐστι κινεῖν |
| κ 673 | Κόρυβος εὐηθὴς, μωρός τις μετρῶν τὰ κύματα |
| κ 674 | Κορύνη βάκλον, ῥόπαλον· καὶ εἰς τὸ ἱπποκορυστής |
| κ 675 | Κορυφαιότατος μείζων, ἐξωχότατος, ἐνδοξότατος |
| κ 676 | Κορώνη παρὰ τὸ κρώζω κρώνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κορώνη |
| κ 677 | Κορωνίσι κεφαλαῖς, ὑποκοριστικὸν ἐκ τοῦ κορώνη κορωνίς, τοῦτο ἐκ τοῦ κάρα, δι’ ἧς ὑψοῦ ἀνέχη· καὶ κορώνη ἐκ τοῦ γαῦρον, ἐξ οὗ καὶ κορωνὸς ὁ γαῦρος |
| κ 678 | Κόρυζα μυξῶν πλέον κατάῤῥους |
| κ 679 | κόρη ἀπὸ τῆς θεραπείας, τὸ γὰρ κορεῖν τοιοῦτον· οἷον, δῶμα κορύσατε, τουτ’ἔστι καλύμματα· καὶ μυλωκόρον τὸ καθάριτον τὸν μύλωνα· οἱ δὲ οἰόμενοι τὸ σαρῶσαι σημαίνεσθαι διὰ τὸ κορίσαι ἀγνοοῦσι· νεωκόρος γέ τοι οὐκ ἔστιν ὁ σαρῶν τὸν νέω· ἀλλ’ ὁ ἐπιμελούμενος αὐτοῦ· αἵτε ἡλικίαι τῶν νέων πολλῆς ἐπιμελείας χρήζουσι· καὶ ἡ ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς κόρα, ἧς καὶ αὐτὴ ἡ φύσις πεφρόντικε, σάρκινά τε ἑαυτῇ περιθεῖσα βλέφαρα, καὶ ταῦτα ὀχυρώσασα θριξὶ, ταῖς λεγομέναις βλεφάρισι |
| κ 680 | Κορώνη κόραξ, τὸ ἄκρον τοῦ τόξου, εἰς ὃ ἡ νεῦρα τίθεται, καὶ ὁ κρίκος τῆς θύρας καὶ τὸ ζῶον, καὶ ὄρνεον ἄλλο θαλάσσιον, ὃ καλεῖται αἰθρία, λάρος καὶ εἶδος στεφάνου |
| κ 681 | Κόσμος παρὰ τὸ κοσμῶ, ὁ πάντα ἐν αὐτῷ ἔχων κεκοσμημένα καὶ διατεταγμένα· ἢ παρὰ τὸ κάζω κάσω κέκασμαι, κασμὸς ῥηματικὸν ὄνομα καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς ο καὶ ἐναλλαγῇ τοῦ τόνου, κόσμος, οὕτω Φιλόξενος |
| κ 682 | Κοσμηθὲν ἀπὸ ποίου θέματος; ἀπὸ τοῦ κοσμῶ κοσμήσω κεκόσμηκα. κεκόσμημαι, ἐκοσμήθην. τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐκοσμήθησαν· εἶτα ἀφαιρέσει τοῦ ε κοσμήθησαν· συγκοπῇ λοιπὸν γίνεται κοσμήθησαν κοσμηθέν |
| κ 683 | Κοσμήτορας ἡγεμόνας, διὰ τὸ κοσμεῖν τὸν λαὸν, τουτ’ἔστι καθοπλίζειν |
| κ 684 | Κόσυμβος ἀναδεσμὸς κροσσώτ. χίτων |
| κ 685 | Κοτταβίζω συνεπίνομέν τε καὶ συνεκοτταβίζομεν· καὶ τῶν κοτταβιῶν τὰ πολλὰ ἡμέτερα ἦν |
| κ 686 | Κότος ἡ ὀργὴ, παρὰ τὸ κέω κῶ τὸ κεῖμαι, κέημι, ὁ παθητικὸς κέεμαι κεῖμαι, τὸ τρίτον κεῖται, ῥηματικὸν ὄνομα κότος, ἡ ἐναπομένουσα ὀργὴ κότος λέγεται |
| κ 687 | Κοτέοντες ὀργιζόμενοι, μετοχή· τὸ ῥῆμα κοτῶ, ἐκ τοῦ κότος· τὸ κο μικρὸν διάτι; τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον. ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων, εἰδικοῦ· τὸ γενικὸν θυμός. γίνεται δὲ τὸ κότος, παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιμῶμαι· κέω κοὸς καὶ κότος, ἡ κοιμωμένη καὶ ἡσυχάζουσα ἐν τῇ ψυχῇ μῆνις |
| κ 688 | Κότος θυμὸς, ἐπιτηρῶν καιρὸν εἰς τιμωρίαν· εἴρηται δὲ οὕτω παρὰ τὸ ἐνεκεῖσθαι. καί τι διαφέρουσιν ἀλλήλων ὀργὴ μῆνις, χόλος, κότος καὶ θυμὸς; διαφέρει δὲ ὀργὴ μὲν γὰρ ἡ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον, ἀπὸ τοῦ ὀργᾷν· μῆνις δὲ ἡ μόνιμος ὀργὴ, ἀπὸ τοῦ μένειν· χόλος δὲ ἡ κίνησις τοῦ χόλου, καὶ ἐπ’ ὀλίγον χρόνον γενόμενον· κότος δὲ ἡ πολυχρόνιος μνησικακία, ἀπὸ τοῦ οἰκεῖσθαι· θυμὸς δὲ ξέσις τοῦ περικαρδίου αἵματος θερμοῦ, πρὸς ἀντιληπῆσαι ὁρῶσα, παρὰ τὸ θύειν, ὅ ἐστι μανικῶς ὁρμᾷν |
| κ 689 | Κοτζὸς ὁ κεκομμένους τοὺς πόδας ἔχων, οἱονεὶ κότος |
| κ 690 | Κοτύλη ὅπου ἐγκλίνεται ἡ κεφαλὴ τοῦ μηροῦς, περὶ τὴν κοιλότητα, τὴν ἐν αὐτῇ τῇ κοτύλῃ γινομένην· λέγεται καὶ κοτύλη τὸ κοῖλον τῆς χειρός· ὅθεν καὶ κοτυλήρυτον, τουτ’ἔστι τοσοῦτον τῷ πλήθει, ὥστε καὶ κοτύλην ἀρύεσθαι, παρὰ τὸ ἀρύω ἀρύσω, ἄρυτον καὶ ἐν συνθέσει κοτυλήρυτον, ὥστε ψιλωτέον τὸ ρ· λέγουσι κοτύλην καὶ εἶδος ποτηρίου καὶ εἶδος μέτρου· κυρίως δὲ τὸ ὁπωσοῦν μέτρον κοτύλην ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι· παρὰ τὴν κοιλότητα |
| κ 691 | Κοτύλη κυρίως μέτρον, ἢ γλοῦτος, ἀπὸ τῆς κοιλότητος |
| κ 692 | Κοτύλη ἥμισυ ξεστίου ἐστιν, ὅθεν οἱ πτωχοῦντες οἶνον ἔλαιον κοτυλισταὶ καλοῦνται· καλεῖται δὲ κοτύλη, ἀπὸ τοῦ ξέστην εἰς δύο κόπτεσθαι |
| κ 693 | Κότινος ὁ στέφανος ὁ Ὀλυμπιακὸς, ὅτι πάλαι ἐφυλλοβόλουν τοὺς νικῶντας ἀπὸ τῶν παρακειμένων φύλλων, ἐπιῤῥίπτοντες ἃ δίστρωμνα αὐτοῖς πρὸς τὴν εὐνὴν ἔπιπτον· ὅθεν καὶ κότινον φησὶ καλεῖσθαι τὸν στέφανον τὸν Ὀλυμπιακόν· ἀπὸ τῆς κοίτης ἀρξαμένου στέφανον εἶναι τοῖς νενικηκόσι· σημαίνει καὶ ἀγριελαίαν |
| κ 694 | Κουρὰ κείρω, κέκαρμαι, κορὰ καὶ κουρά |
| κ 695 | Κουρίζω τὸ κεάζω καὶ ἀκμάζω· ἢ τὰ τῶν νεοτέρων φρονῶ· ἐξ οὗ καὶ κουρὸς ὁ νεώτερος |
| κ 696 | Κοῦρβα διὰ τὸ εἰς κόραν βαίνειν |
| κ 697 | Κούρη παρὰ τὸ ὠρῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ φυλάττω, γίνεται ὄνομα οὔρη καὶ κούρη· φυλακτικὴ γάρ· ἢ παρὰ τὸ κείρω τὸ κουρεύω, κόρη καὶ Ἰωνικῶς κούρη, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ, ἡ κειρομένη ἔτι, ἦν νεάζουσα |
| κ 698 | Κουροσύνα κοῦρος λέγεται παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις ἡλικία τις ἐν ᾗ ποιοῦντες τραπέζας ἔταττον ἑαυτοὺς μετὰ τῶν νεωτέρων· λέγεται δὲ καὶ ὁ ξυρίζων αὐτοῦ τὸ γένειον |
| κ 699 | Κούρους εἰς τὸ γέρων |
| κ 700 | Κουράτωρ φύλαξ, ἐκ τοῦ κοῦρα· κουράτωρ δέ ἐστιν ὁ ἐπόπτης καὶ διοικητὴς τῶν τοῦ πουπίλλου πραγμάτων |
| κ 701 | Κουλεὸς ἡ ξιφοθήκη· τὸ λε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ εος ὀξύτονα μονογενῆ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται, οἷον, ἐλεὸς, σημαίνει δὲ τὸν ἐλεεινὸν· ἡ δ’ ἐλεεινὸν γναμπτῇσι πεπαρμένη ἀφ’ ὀνύχεσσι· γίνεται ἐκ τοῦ κοῖλον κοιλεὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ κουλεός· τὸ κοῖλον καὶ βαθύτατον |
| κ 702 | Κουριδίης παρθενικῆς γυναικὸς, ὥσπερ ἐκ τοῦ μοίχου μοιχιδίη, οὕτω καὶ παρὰ τὸ κοῦρος κουριδίη |
| κ 703 | Κουρῆτες οἱ μὲν ἀπὸ ὄρους τοπικοῦ, οἱ τὴν Πλευρῶνα πόλιν τῆς Αἰτωλίας κατοικοῦντες· οἱ δὲ ἀπὸ τῆς κουρᾶς, παρὰ τὸ μὴ κείρεσθαι. Κουρῆτες δὲ οἱ ἀκρανάνες, οἱ τὸν Διὰ τρέψαντες· κατ’ ἐπέκτασιν Κουρῆτες, προπερισπωμένως· ἐπὶ τοῦ ἔθνους· ἐπὶ δὲ τοῦ νέου προπαροξυτόνως |
| κ 704 | Κόφινος παρὰ τὸ κόπον ἐπιέναι τοῖς βαστάζουσιν· ᾒ παρὰ τὸ κοῦφον, ὃ σημαίνει τὸ βαθύ |
| κ 705 | Κοχλιάριον τὸ κοχλίον αἶρον· ἢ ὅτι τὰ κοχλάζοντα αἴρει |
| κ 706 | Κοχλίδιον τὸ ὄστρεον, ὡς ἀπὸ τοῦ γονία γονίδιον, καὶ ἀπὸ τοῦ κοιλία κοιλίδιον |
| κ 707 | Κοχλιάριον μέτρον ἐστιν ὑγροῦν, καὶ αὐτὸ παρ’ Ἑβραίοις ἐκφωνούμενον· τοῦτο τὸ μέτρον ἐστιν ἐν ταῖς χρονογραφίαις Εὐσεβίου καὶ τῶν ἄλλων χρονογράφων, δηλούμενον ὡς ἕκαστος τῶν τότε βασιλέων φιλοτιμίαν τῷ δήμῳ Ῥωμαίων πρὸς εὐφρασίαν ἐχαρίζοντο· ὃς ἑρμηνεύεται συνημμένον ἢ συνεστραμμένον· ἔχει δὲ ξέστας δύο |
| κ 708 | Κουστωδία στρατιωτικὸν στίφος, ὃ βάνδον καλοῦσι Ῥωμαῖοι |
| κ 709 | κόσσιον τὸ κρεμώμενον, ἢ τυχὴ καὶ ἀλυσείδιον |
| κ 710 | Κόχλος παρὰ τὸ χαλῶ, καὶ συγκοπῇ χλῶ χλὸς, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν χόχλος, καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν δασέων κόχλος, τὸ κατ’ εἴλησιν χαλώμενον ἑκάστῳ· ὅθεν καὶ Θουκυδίδης ἐν τῷ τετάρτῳ διὰ τοῦ α λέγει κόχλακας· ὡς παρὰ τὸ ἱερὸς γίνεται ἱέραξ καὶ νεὸς νέαξ, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ καὶ τῶν νεήκων εὐθὺς οἱ τομώτατοι· καὶ μῦρμος μύρμαξ, οἷον, αὐτίκα μύρμων πλεονᾶ ἢ διὰ τὸ κόχλος κόχλαξ |
| κ 711 | Κραδάων κινῶν, ἐξ οὗ καὶ τὸ κραδαίνω τὸ σημαῖνον τὸ κινῶ· οἶμαι δὲ ἀμφότερα γεγενῆσθαι ἀπὸ τοῦ κάρα καραίνω, κραδαίνων καὶ κραδάων |
| κ 712 | Κράδη ἡ συκῆ, διὰ τὸ συνεχῶς κραδαίνεσθαι. Ὦρος τῷ Θηριππίδῃ· ἔστι πατὴρ κύμηνον καὶ μόνον οὐτ’ ἀρηχεύων τοὺς θαλλοὺς τῶν κραδῶν |
| κ 713 | Κράβατος κρεμνᾷν τὰς βάσεις· καὶ τὸ μὲν κρα κραδαίνεσθαι ἤγουν σαλεύεσθαι σημαίνει, τὸ δὲ βα, τὴν βάσιν |
| κ 714 | Κράμβη κοράμβη, ἡ ἀμβλύνουσα τὰς κόρας· βέλτιον δὲ ἡ τῷ κόρῳ ἀντιβαίνουσα· ὅθεν καὶ πρώτη ἐν τοῖς συμποσίοις δίδοται, καὶ παρὰ ἀμπέλῳ οὐ φύεται |
| κ 715 | Κράζω παρὰ τὸ κρῶ, τοῦτο παρὰ τὸ καλῶ, καὶ κρῶ καὶ κατὰ παραγωγὴν κράζω καὶ κρώζω· διαφέρει δὲ τὸ κράζω τοῦ κρώζω· τὸ μὲν κράζω ἐπὶ ἀνθρώπου, τὸ δὲ κρώζω ἐπὶ ὀρνέου |
| κ 716 | Κραδία ἀντὶ τοῦ καρδία, παρὰ τὸ ἀεὶ κραδαίνεσθαι καὶ πάλλεσθαι τὸ τῆς καρδίας σπλάγχνον |
| κ 717 | Κραίνω καὶ ἐπικραίαινον, τὸ κραι διφθόγγω, διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ κρανῶ μέλλοντι, ὁ ἀόριστος ἔκρανα καὶ Ἰωνικῶς ἔκρηνα, τὸ προστακτικὸν κρῆνον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἦτα κρήηνον |
| κ 718 | Κραναῆς τραχείας, ὀρείου κάρηνα ἐχούσης. Ὦρος παρὰ τὸ κραναὸν, τοῦτο παρὰ τὸ κρανίων, ὅπερ ἐστι παχὺ καὶ ὀστῶδες |
| κ 719 | Κραίνω τὸ ἄρχω, ἐξ οὗ καὶ κρανίον, καὶ κέρατα, παρὰ τὸ ἄρχειν τοῦ σώματος ὅλου |
| κ 720 | Κρανίον ἡ κεφαλὴ, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα. κρανεῖον δὲ ὁ τόπος διφθόγγῳ |
| κ 721 | Κρανίον ἐν ᾧ κρέμεται ὁ νοῦς |
| κ 722 | Κράθις ὁ ἐν Κροτώνῃ ποταμὸς, ὅτι κιρνᾷ τὰ χρώματα τῶν ἐξ αὐτοῦ πινόντων |
| κ 723 | Κρανέεσθαι τελειωθήσεσθαι, τελείως λείψεσθαι, ἀπὸ τοῦ κρανίω, κράνω |
| κ 724 | Κράτεια παρὰ τὸ κρανῶ κράτεια, ἀνθῶ ἄνθεια |
| κ 725 | Κρατευτάων τῶν βασέων, ὅ ἐστι τῶν λίθων, ἐφ’ ὧν οἱ ὀβελίσκοι τίθενται, ὀπτομένων τῶν κρεῶν, οἱ δὲ τῶν λαβῶν τῶν ὀβελίσκων εἶπον κακῶς |
| κ 726 | Κράτα τὴν κεφαλὴν, ἀπὸ τοῦ κράτος ἐνταῦθα τοῦ ἡγεμονικοῦ τυγχάνοντος· ἢ παρὰ τὸ κραίνειν καὶ βασιλεύειν τοῦ λοιποῦ σώματος, ὅθεν καὶ κρανίον καὶ κέρατα, τὰ ἐκ τοῦ κρανίου φυόμενα· οὕτως Ὦρος. ὁ δὲ Χοιροβοσκὸς παρὰ τὸ ὁ κρὰς τοῦ κρατὸς τῷ κράτι τὸν κράτα |
| κ 727 | Κραταιώθητε παρὰ τὸ κραταιῶ, τοῦτο παρὰ τὸ κραταιὸς, τοῦτο παρὰ τὸ κραίνω τὸ τελείω, οἱ γὰρ κραταιοὶ κυρίως τοῖς ἑαυτῶν πράγμασι τὰ μέλη τιθέασι |
| κ 728 | Κρατερὸς ἐκ τοῦ κρατός· τὰ δὲ εἰς τερος τρισύλλαβα παράγωγα προπαροξύνονται· οἷον, κύντερος πρότερος, σφέτερος· τοῦτο δὲ ὀξύτονον, διότι οὐκ ἐγένετο ἡ παραγωγὴ αὐτοῦ διὰ τοῦ τερος, ἀλλὰ διὰ τοῦ ερος, τὸ γὰρ τ τοῦ πρωτοτύπου ἐστι· ὅμοιόν ἐστι καὶ τὸ βλαβερὸς ἐκ τοῦ βλάβη. τὸ τε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ τερος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὀξύτονα τριγενῆ διὰ τοῦ ε γράφεται, γοερὸς, φοβερὸς, ἱερός· κρατερός· διάτι ὀξύνεται τὸ καρτερὸς; διότι τὰ μὲν ἄλλα ἀπὸ τῆς παραγωγῆς ἔσχον τὸ τ, τὸ μὲν πρότερος κατὰ παραγωγὴν ἐκ τῆς προ προθέσεως, τὸ σφέτερος ἐκ τῆς σφῶν γενικῆς τῶν πληθυντικῶν, τὸ κύντερος ἐκ τοῦ κυνὸς, κυνότερος καὶ συγκοπῇ κύντερος· τὸ δὲ κρατερὸς ἐκ τοῦ πρωτοτύπου, ἐκ τοῦ κράτος, ἐξ αὐτοῦ κρατερός· ἢ ἐκ τοῦ κρατερῶ, καὶ ὑπερθέσει τοῦ α, καρτερῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ κρῶ τὸ τελειῶ |
| κ 729 | Κράτιστος κρατύτερος, κρατύων, καὶ τὸ ὑπερθετικὸν κράτιστος· τὸ δὲ κράτος παρὰ τὸ κάρα· τοῦτο καρὰ τὸ ἄκρον· τοῦτο παρὰ τὸ ἥκω τὸ ἔρχομαι· κράτος ἡ ἐξουσία, ἐκ τοῦ κρατεῖν· κράτησον τοῦ πιάσον διαφέρει |
| κ 730 | Κρατὸς ἡ εὐθεῖα κρὰς κρατός· ὁ κανών· τὰ εἰς ας ὀξύτονα μονοσύλλαβα κύριά εἰσι, καὶ διὰ τοῦ ντ κλίνεται· οἷον, ζὰς ζαντὸς, στὰς σταντὸς, πρὰς πραντός· τὸ δὲ κρὰς προσηγορικόν ἐστι, διὸ καὶ ὡς διήλλαξε περὶ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ περὶ τὴν κλίσιν |
| κ 731 | Κραταίπεδον λίαν ὀρθόστρωτον ἔδαφος· ἢ ψηφολόγητον τὸ ἀντίτυπον |
| κ 732 | Κρατῆρες ἀπὸ τοῦ γινομένου ἐλέγοντο, κράμα γὰρ ἐγίνετο· οἱ μὲν ἀρ’ οἶνον ἔμισγον |
| κ 733 | Κρατὺς ἀπὸ τοῦ κράτος κρατὺς, ὡς πλάτος πλατύς |
| κ 734 | Κρατῶ παρὰ τὸ κράτος· τοῦτο παρὰ τὸ κάρα κάρατος καὶ κράτος· ὁ γὰρ κρατῶν καὶ ἄρχων ἐκεῖνος ἔστι κεφαλή |
| κ 735 | Κράσπεδον τὸ κρεμάμενον ἤτοι κεχαλασμένον εἰς πέδον· γίνεται παρὰ τὸ ἄκρον καὶ τὸ πέδον τὴν γῆν· ἀκρόπεδον, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς κράσπεδον, οἷον τὸ, ἔξω ὂν ἐν ἀκροτάτῳ τόπῳ, καὶ τῇ γῇ πλησιάζον |
| κ 736 | Κραιπνὸς ὁ ταχὺς, καὶ τὸ συγκριτικὸν κραιπνότερος, παρὰ τὸ κάπω τὸ πνέω, ὅθεν καὶ κάπος τὸ πνεῦμα, καὶ καπνὸς τὸ ἐκ ξύλων καυθέντων ἀναπεμπόμενον πνεῦμα· τοῦτο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ γίνεται καρπὸς, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα κραιπνός. Φιλόδωρος |
| κ 737 | Κρέας παρὰ τὸ κέαρ ὃ σημαίνει τὴν ψυχὴν, καθ’ ὑπέρθεσιν· πᾶν γὰρ κρέας ἔμψυχόν ἐστι, εἴγε πᾶν ἔμψυχον κρέας ἔχει· ἢ παρὰ τὸ κερῶ τὸ συγκεκρασμένον ἐκ τεσσάρων στοιχείων· τινὲς δὲ παρὰ τὸ κρατύνειν καὶ ἰσχυροποιεῖν τὸ σῶμα ἡμῶν· ἢ παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω |
| κ 738 | Κρεῖον παρὰ τὸ κρέας γέγονε κρέον καὶ κρεῖον διὰ τῆς ει διφθόγγου· λέγει ὁ Ὦρος ἐν τῇ Ἰλιακῇ προσῳδ, ὅτι τὸ κρεῖον ὅμοιόν ἐστι τῷ θεῖον· ἰστέον δὲ ὅτι ἡ μὲν κοινὴ δόξα ἔχει, ὅτι τὸ κρεῖον κρεοδόχον ἀγγεῖον σημαίνει· ὁ δὲ Εὐφορίων τὸ κρέας λέγει αὐτὸ εἶναι, ὡς καὶ Ὅμηρος· αὐτὰρ ὅγε κρεῖον μέγα κάββαλεν· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς τὴν ἐκ τῶν ὠμῶν κρεάτων πεπληρωμένην τράπεζαν· ὁ δὲ Πτολέμαχος τὸν ἀπὸ στέατος πλακοῦντα |
| κ 739 | Κρείουσα σημαίνει τὸ βασιλεύουσα, παρὰ τὸ κρατῶ κρατείω, ὡς κιχῶ κιχείω, καὶ ὀλῶ ὀλείω, καὶ ἡ μετοχὴ κρατείων καὶ τὸ θηλυκὸν κρατείουσα, καὶ συγκοπῇ κρείουσα |
| κ 740 | Κρείσσων ὡς ἀπὸ τοῦ ταχὺς γίνεται ταχίων, καὶ ὁ τρίτος τύπος θάσσων, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ κρατὺς γίνεται κρατίων καὶ ὁ τρίτος τύπος κράσσων καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε κρέσσων, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι κρείσσων· οὐδέποτε πρὸ τῶν δύο σς δίφθογγος εὑρίσκεται, οἷον, φρίσσω, ἑλίσσω ἀΐσσω, πλὴν τοῦ κρείσσων καὶ τοῦ ῥήματος τοῦ ἐξ αὐτοῦ γινομένου· καὶ χωρὶς τοῦ λεύσσω, σημαίνει δὲ τὸ θεωρῶ, καὶ τοῦ γλαύσσω, σημαίνει δὲ τὸ φωτίζω· ταῦτα διὰ δύο σς ἐκφέρονται ἐπειδὴ τετάρτης συζυγίας εἰσι τῶν βαρυτόνων· ἡ δὲ τετάρτη συζυγία τῶν βαρυτόνων διὰ τοῦ ζ ἢ δύο σς ἐκφέρεται |
| κ 741 | Κρειῶν σημαίνει τῶν κρεάτων· παρὰ τῶν κρεάτων γέγονε καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ κρεάων, καὶ κατὰ κράσιν κρεῶν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα κρειῶν· οὐκ ἔστι δὲ μετοχὴ ἀλλ’ ὄνομα, ὡς Ὦρος |
| κ 742 | Κρεκυδειλος κροκόδειλος, κατὰ ἐναλλαγὴν τῶν στοιχείων |
| κ 743 | Κρεμόω ἀπὸ τοῦ κρεμῶ κρεμᾶς, γίνεται ποιητικῶς, πλεονασμῷ τοῦ ο, κρεμόω, ὡς παρὰ τὸ γελῶ γελόω, καὶ ὁρῶ ὁρόω· ἐνεστὼς δέ ἐστι καὶ οὐ μέλλων· ἐὰν γὰρ τὸ κρεμῶ καὶ ἀγορῶ δῶμεν μέλλοντας εἶναι, ἀπὸ τοῦ κρεμάζω καὶ ἀγοράζω εὑρίσκεται ἐλάττονας συλλαβὰς ἔχοντα τοῦ ἐνεστῶτος, ὅπερ ἐστι ἀδύνατον· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἀγοράζω καὶ κρεμάζω γίνεται ὁ μέλλων ἀγοράσω καὶ κρεμάσω, ἀποβολῇ τοῦ ς ἀγοράω καὶ κρεμάω, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἀγορῶ καὶ κρεμῶ· μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα. ταῦτα δὲ μέχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται· ὁ γὰρ κρεμάσω μέλλων οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ κρεμῶ, ἐπειδὴ κρεμήσω ὤφειλεν εἶναι ὁ μέλλων, ὥσπερ βριμῶ βριμᾶς βριμήσω· ἀλλὰ τὸ κρεμάσω καὶ ἀγοράσω οὐκ ἐκ τοῦ ἀγορῶ, ἀλλ’ ἐκ τοῦ ἀγοράζω· ἐπειδὴ ὤφειλεν εἶναι τὸ α μακρὸν, ἀλλ’ ἔστι βραχὺ, μήποτε οὖν καὶ τὸ ἀμφιῶ ἢ ἐνεστώς ἐστιν, ἢ μεταβέβηκεν εἰς ἐνεστῶτα, χωρὶς εἰ μή τις εἴπῃ, ὅτι τὰ τῷ ἰῶτα παραληγόμενα τῶν περισπωμένων δευτέρας συζυγίας ἔστι καὶ οὐ τῆς πρώτης· οἷον, ἀνιῶ, κοπιῶ· πῶς οὖν τὸ ἀμφιῶ πρώτης, ζήτει |
| κ 744 | Κρεμάννυσι ὁ κρεμῶν, κρεμᾶται ὁ κρεμώμενος |
| κ 745 | Κρεμάθρα εἰς τὸ ἀγαθός |
| κ 746 | Κρεμῶ ἔστιν ἔρα ἡ γῆ, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἔραμος καὶ κέραμος καὶ κεραμῶ, καὶ συγκοπῇ κερμῶ, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ κρεμῶ, ἐκ μεταφορᾶς τῶν κεράμων· ἐκ δὲ τοῦ κέραμος κατὰ συγκοπὴν κράμος |
| κ 747 | Κρείσσων ὁ μέγας, παρὰ τὸ κράτος γέγονε κρατὺς κρατίων καὶ κράσσων καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, κρείσσων |
| κ 748 | κρείττων δίφθογγος καὶ ω μέγα· παρὰ τὸ γένος· εἰ μὲν ἀρσενικὸν ὁ κρείσσων, καὶ ἡ κρείσσων ω· εἰ δὲ οὐδέτερον τὸ κρεῖσσον ο μικρόν |
| κ 749 | Κρείων ὁ βασιλεὺς, ἀπὸ μετοχῆς μετήχθη εἰς ὄνομα. ἔστι γὰρ κρατῶ καὶ σημαίνει τὸ ἄρχομαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον κρατείω· τὸ τει διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ ειω παρ’ ἐνεστῶτα ἢ μέλλοντα παρηγμένα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· οἷον, ὀψείω, βρωσείω, θείω· τούτου ἡ μετοχὴ κρατείων καὶ συγκοπῇ κρείων· ἀπὸ μετοχῆς μετήχθη εἰς ὄνομα, καὶ γράφεται διὰ διφθόγγου |
| κ 750 | Κρείων ὁ βασιλεὺς, παρὰ τὸ κρατῶ κρατείω· ἐκ τοῦ κρατείων γίνεται κατὰ συγκοπὴν κρείων· πάλιν ζητοῦμεν, τὸ κρείων πόθεν διφθογγογραφεῖται; καὶ λέγομεν, ὅτι πρῶτον δεῖ γινώσκειν, ὅτι μετοχή ἐστι, ἀπὸ τοῦ κρατῶ κρατείω, ὡς γαμῶ γαμείω· τούτου ἡ μετοχὴ κρατείων, καὶ συγκοπῇ τοῦ α καὶ τ κρατείων |
| κ 751 | Κρήγυον τὸ ἀληθὲς καὶ τὸ ἡδὺ τῆς ψυχῆς, τὸ ἀγαθὸν· παρὰ τὸ κῆρ ἡ ψυχὴ, καὶ τὸ ἡδὺ γέγονε κηρήδυον, καὶ κατὰ συγκοπὴν κρήδυον, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς γ κρήγυον· τὸ τὴν ψυχὴν ἡδύνον, ἢ τ’αυτό ἐστι τὸ θυμῆρες |
| κ 752 | Κρήδεσμον τὸ κεφαλοδέσμιον, παρὰ τὸ καρὴ, ὃ σημαίνει τὴν κεφαλὴν, καὶ τὸ δέω τὸ δεσμεύω καρήδεμνον, τὸ δεσμεῦον τὴν κεφαλήν· κρήδεσμον λέγουσι τὸ κατεσκευασμένον καὶ πεποιημένον εἰς κεφαλήν· σημαίνει δὲ καὶ τὰ ὑπὲρ ἄνω τῶν τείχων, οἷον, τὰ περιβλήματα· Ἡσιόδος ἐν ἀσπίδι· ὃς Θήβης κρήδεμνον ἔχει, ῥύεταί τε πόληα |
| κ 753 | Κρήηνον ἐπιτέλεσον, ἐκ τοῦ κραίνω παρὰ τὸ τὴν κάραν ἤτοι κεφαλὴν ἐπιθεῖναι τῷ πράγματι· ἔστι δὲ τὸ θέμα καραίνω, ἀπὸ τοῦ κάρα καὶ συγκοπῇ κραίνω, κρανῶ, ἔκρηνα· κραιαίνω, κραιανῶ, ἐκραίηνα, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ἦτα καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι ἐκρήηνα, καὶ τὸ προστακτικὸν κρήηνον |
| κ 754 | Κρημνὸς παρὰ τὸ κρεμῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η κρημὸς, καὶ προσθέσει τοῦ ν κρημνός· καὶ εἰς τὸ κρεμῶ· ἢ παρὰ τὸ κάρα καὶ τὸ νεύω καρανὸς καὶ κρημνός· ὁ ἐπὶ κάραν νεύων |
| κ 755 | Κρήμνη ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ· κρήμνη σεαυτὴν ἐκ μέσης· ὡς ἀπὸ τοῦ ἱστῶ ἵστημι, ἵστην, ἵστης ἵστη, τὸ προστακτικὸν ἵστη, οὕτως ἀπὸ τοῦ κρημνῶ κρήμνημι, κρήμνην, κρήμνης, κρήμνη, καὶ τὸ προστακτικὸν κρήμνη |
| κ 756 | Κρήνη ἔστι ῥῆμα μονοσύλλαβον κρῶ, ἀπὸ τοῦ κερῶ, ὃ δηλοῖ τὸ ἐπιχέω· ὡς παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω, εἰρήνη, οὕτω κρῶ κρήνη· καὶ νεοκράτη σπονδάς· Αἰσχύλος τὰς νεωστὶ ἐκχυθείσας. καὶ Ὅμηρος· κέρασσε νέκταρ ἐρυθρόν· ἐπέχεεν, οὐ γὰρ ὕδατι κιρνᾶται τὸ νέκταρ |
| κ 757 | Κρήνη παρὰ τὸ ῥέω ῥένη, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κρήνη· ἢ ἀπὸ τοῦ κάραν καὶ κορυ φὴν εἶναι τοῦ ῥεύματος, καὶ κόρη νάματος· καὶ γὰρ αἱ κρῆναι θυγατέρες τῶν ποταμῶν εἰσι |
| κ 758 | Κρηπὶς ἡ βάθρα, καὶ ἡ ἀρχὴ καὶ βαθμὸς καὶ βάσις ποδὸς, ὄχθη καὶ θεμέλιον |
| κ 759 | Κρηπὶς σημαίνει τὸ ὑπόδημα, παρὰ τὸ ἕρπω ἑρπὶς καὶ κρηπὶς, δι’ ἧς ἐστιν ἕρπειν, ὅ ἐστι βαδίζειν· ἢ παρὰ τὸ ἕρπω, τὸ σύρω, ἑρπὶς, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ρ ῥεπὶς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κρεπὶς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η κρηπίς· οὕτως Ἡρωδιανός |
| κ 760 | Κρησφύγετα φρούρια καὶ φυγαί τινες ὄντα, ἐν οἷς ἐκρύπτοντο οἱ νησιῶται τὸν Μίνωα φεύγοντες· τὸ οὖν κρησφύγετον ἔλεγον τὸ χρήσιμον τοῖς φεύγουσιν εἰς ἀσφάλειαν |
| κ 761 | Κρητὴρ ἐκ τοῦ κρατὴρ, καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ τοῦ α εἰς η· ὡς πράγμα πρῆγμα· τὸ κρα μακρὸν ἐκ τοῦ κρῶ κράσω· καὶ εἰ μὲν καθαρεύει ὁ ἐνεστὼς, ἢ τὸ ρ παραλήγει· ὅπερ ἀπὸ τοῦ κερῶ κέρας, οἱ γὰρ παλαιοὶ κέρατι ἐχρῶντο ἀντὶ τοῦ προχοδ |
| κ 762 | Κρῆτες παρὰ τὸ ἐπὶ κρέασι βιοτεύειν, κυνηγετικοὶ γάρ· ὁ δὲ Ἀπολλώνιος παρὰ τὸ εὖ κεκρᾶσθαι τὸν περὶ τὴν νῆσον ἀέρα |
| κ 763 | Κρῖ σημαίνει τὴν κριθήν· ἀπὸ τοῦ κριθὴ γίνεται κατὰ ἀποκοπὴν τῆς θη συλλαβῆς· ἀπὸ τοῦ κρίμον, ὃ σημαίνει τὸ παχὺ τῆς ἀλεύρου· καὶ κατὰ ἀποκοπὴν κρί. ζήτει πλατύτερον εἰς τὸν Χοιροβοσκόν |
| κ 764 | Κρίβανος σημαίνει τὴν κάμινον, ἔνθα ὄπτουν τοὺς ἄρτους· παρὰ τὸ κρῖ, τὸ σημαῖνον τὴν κριθὴν, καὶ τὸ βαῦνος, τὸ σημαῖνον τὴν κάμινον· οἱ μέντοι Δωριεῖς κλίβανον λέγουσι καὶ κρίβανον |
| κ 765 | Κρίβανος παρὰ τὸ κρῖ καὶ τὸ βαῦνος, ἐν ᾧ αὔουσι καὶ φρύγουσιν ἢ κριθὴν ἢ κρίμνον· οἱ μέν τοι Δωριεῖς κλίβανον λέγουσι |
| κ 766 | Κρίθη παρὰ τὸ κριθῆναι τῶν δρυῶν· ὀπτοὺς γὰρ βαλάνους ἔτρωγον οἱ ἀρχαῖοι· καὶ πάλιν ἤρξαντο ἀπὸ κριθοῦ ὕστερον ἄρτον ἐσθίειν· ἢ διὰ τὸ κρίνεσθαι καὶ διαχωρίζεσθαι αὐτὴν ἐκ τῶν ἀχύρων ἀπὸ τοῦ ἀνέμου |
| κ 767 | Κριθὴ διὰ τοῦ ἰῶτα· τὰ γὰρ εἰς θη οὐ θέλουσι παραλήγεσθαι τῇ ει διφθόγγῳ, ὡς μέθη, ποθὴ, πάθη· ποθὴ σημαίνει δὲ τὸ αἰδοῖον, τιτθὴ, σημαίνει δὲ τὴν παρέχουσαν τὸ γάλα, τοῖς ἀρτιγένεσι παισί· τιθὴ, σημαίνει δὲ τὴν μάμμην· οὕτως οὖν καὶ κριθή· πάντα δὲ τὰ παρ’ αὐτοῦ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| κ 768 | Κρῖος ἔστι δὲ ὄνομα Τιτᾶνος, παρὰ τὸ κεκρίσθαι· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα· προπερισπᾶται δὲ πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ κριός· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος καὶ τὸ κύριον ὀξύνει, ὁμοίως τῷ προσηγορικῷ. ἄλλως τε, διὰ τοῦ ι γράφεται τὸ Κρῖος, τὰ γὰρ δισύλλαβα ἀρσενικὰ, ἀποστρέφει τὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφὴν· οἷον, βίος, Χῖος, ὁ ἀπὸ τῆς Χίου, δῖος ὁ ἔνδοξος, Θρίος ὄνομα τόπου, Κίος κύριον, Τῖος κύριον, ἴος ὁ μόνος, ἰὸς τοῦ ὄφεως καὶ τὸ βέλος, Πῖος κύριον, κριός· οὕτως οὖν καὶ Κρῖος· πρόσκειται ἀρσενικὰ, διὰ τοῦ νειὸς ἡ ἄρουρα, τοῦτο γὰρ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἀλλ’ οὐκ ἔστιν ἀρσενικὸν ἀλλὰ θηλυκόν· καὶ σεσημείωται διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφόμενον ὡσαύτως καὶ τὸ θεῖος, Κεῖος ὁ πολίτης τῆς κέω, πλεῖος, μεῖος, λεῖος, ῥεῖος διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ῥεῖον δὲ λέγουσιν οἱ Κύπριοι τὸν ἀσθενῆ, παρὰ τὸ ῥέα, τὸ σημαῖνον τὸ εὐχερές· χρεῖος παρὰ τὴν χρείαν. τὸ Δελφειὸς, τὸ σημαῖνον τὸν Διόνυσον, διφορεῖται καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα καὶ διὰ διφθόγγου γράφεται |
| κ 769 | Κριὸς διὰ τοῦ ἰῶτα· παρὰ γὰρ τὸ κεκρίσθαι ἔστι, κατὰ τὰς τρίχας· διαφέρουσι δὲ αἱ τρίχες τοῦ κριοῦ τῶν ἄλλων ζώων· ὥσπερ λέγεται κρείων ὁ βασιλεὺς, οὕτω καὶ κριὸς ὁ ἐξέχων τῆς ποίμνης· διὰ τοῦ ι δὲ γράφεται, τῷ κανόνι τῷ προειρημένῳ ἐκ τοῦ κρῖος· ἰστέον ὅτι τὸ κριὸς πολλὰ σημαίνει· ἔστιν ὁ προηγούμενος τῆς ποίμνης· καὶ ὄργανον πολιορκητικὸν, καὶ μέρος πλοίου, καὶ εἶδος ἐρεβίνθου, ὁ ἐρέβινθος δὲ λέγεται ἀρσενικῶς, οἱ δὲ Ἀθηναῖοι τὰς τραχείας κόγχυ καλοῦσι, τὴν γραφὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου ποιούμενοι· καὶ ὁ ἀστήρ· τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι τὸ κριὸς ἀπὸ κέρας γέγονε κέριος, καὶ κατὰ συγκοπὴν κριός· οὐ καλῶς δὲ, εἰ γὰρ ἦν ἀπὸ τοῦ κέρας κεραιὸς ὤφειλεν εἶναι, ὥσπερ κνέφας κνεφαιὸς, καὶ Ἰούδας Ἰουδαῖος |
| κ 770 | Κριὸς · ὁ τῷ κέρατι ἱέμενος· ὡς ὁ κρύπτων ἤλαυνεν ὀπίσω. καὶ ἐν ταῖς οἰνικαῖς ἀποστάσεσι κριὸς λέγεται τὸ πρῶτον κεράμιον, ᾧ τὰ λοιπὰ ἐνήρεισται· κριὸς δὲ λέγεται καὶ τὸ ἄστρον, ἢ τὸ ζῴδιον |
| κ 771 | Κρίκε ἰστέον ὅτι τὸ, κρίκε δὲ ζυγὸν μιμητικῶς εἰρημένων. ἀφ’ οὗ τινὲς οὐ προσεσχηκότες τῇ μιμήσει τῆς φωνῆς ἠπόρησαν· ὡς Ἡρωδιανὸς φησὶ, πῶς ἀπὸ θέματος τοῦ κρίζω ὢν, ὁ β ἀόριστος οὔτε διὰ τοῦ δ, ὡς φράζω, ἔφραδον ἀλλὰ διὰ τοῦ κ· ὅτι δέ ἐστι τὸ κρίζω τὸ θέμα δῆλον ἐκ τῶν κινημάτων· ὁ γὰρ ποιητὴς φησὶ, ὡς αἱ κεκριγυῖαι, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα κριγὴ, ὡς παρ’ Ἱππώνακτι, οἷον, κριγὴ δὲ νεκρῶν ἄγγελός τε καὶ κῆρυξ· σχηματίζει δὲ τὸ κρίζω ὁ Ἡρωδιανὸς οὕτως· ἔστι μονοσύλλαβον ῥῆμα κρῶ, ἀφ’ οὗ τὸ κράζω καὶ ἕτερον ῥῆμα κρώζω· ἀπὸ δὲ τοῦ κράζω γίνεται κρίζω, ὡς στάζω στίζω, σεβάζω σεβίζω· τοῦτο δὲ τὸ κρίζω ἡμαρτημένον ἀόριστον παραλαμβάνει· τὸ δὲ κρίκε δὲ ζυγὸν ἡμεῖς οὐ φαμὲν αὐτὸν ἡμαρτῆσθαι, ἀλλὰ πεποιῆσθαι· οὕτω Ζηνοδότος. σημαίνει δὲ ἐψόφησεν, ἤχησεν, ποῖον ἀτελὲς ἦχον |
| κ 772 | Κρίμνα σημαίνει δὲ τὸ κλάσμα |
| κ 773 | Κρίμα τὸ ἐκριθὲν, ἤγουν ἐκλελεχθέν |
| κ 774 | Κρίμισος ὄνομα τόπου, παρὰ τὸ κρίνειν τὰ μίση· Κριμισὸς δὲ κιφησὸς πόλις |
| κ 775 | Κρίνειν τοῦ διακρίνειν διαφέρει. κρίνειν μὲν γάρ ἐστι τὸ κυρίως δοκιμάζειν, διακρίνειν τὸ πνεῦμα πράγματα διαχωρίζειν, καὶ διϊστᾶναι· καὶ εἰς τὸ κριτής |
| κ 776 | Κρίνον τὸ ἄνθος, παρὰ τὸ κρῖ, τὸ σημαῖνον τὸ λευκόν· ἢ παρὰ τὸ ἐν κάναις ὑδάτων γίνεσθαι |
| κ 777 | Κρίνον ἀπὸ τοῦ διακρίνειν· διὸ καὶ τὰ τοῦ διακρίνειν λέγεται· κρίνον εὐμάραντον ὑπαρχὸν καὶ ταχὺ ἀποπιπτὸν· διὸ καὶ λέγεται· κρίνον καὶ ἡ κολόκυνθα· ἐκ γὰρ τοῦ κρίνειν λέγεται ἡ κολόκυνθα ἀλλ’ ἀποπίπτει. διὸ τοὺς πτωχοὺς καὶ νεκροὺς κρίνα. αὕτη δὲ ἡ κολόκυνθα Μηδικόν ἐστιν ὄνομα |
| κ 778 | Κρίνω διὰ τοῦ ι, κρινῶ γὰρ ὁ μέλλων· εἰ δὲ διὰ διφθόγγου γράφεται, κρενῶ ἂν εἶχεν εἶναι ὡς κείρω κερῶ· ἄλλως δὲ ἐπικρίνω λέγουσιν οἱ Αἰολεῖς |
| κ 779 | Κριτὴς ὁ τῆς διαφορᾶς χωριστικὸς κρίναι γὰρ τὸ διαχωρίσαι καὶ διακρίναι· ἔνθεν καὶ ἀκριτόμυθος, ὁ ἄκριτα λέγων, καὶ ἀδιαχώριστα· καὶ μὴ διακρίναι δυνάμενος τὰ λεγόμενα, οἷον, Θέρσιτ’ ἀκριτόμυθε |
| κ 780 | Κριτὴς ὁ δικάζων, κρίνων· ἐκ τοῦ κρὶς κριτὸς γέγονε, καὶ ἐξ αὐτοῦ κρίσις |
| κ 781 | Κριτὴς ὁ τοὺς ἐμπελεγμένους ἀλλήλοις διαχωρίζων· καὶ αἱ γυναῖκες κρίνας ἐπὶ τῶν τρίχων λέγουσι ἤγουν πλοκῶν· καὶ τὸ διαχωρίζειν, Ὅμηρος κρίν’ ἄνδρας, ἀντὶ τοῦ διαχώρισον |
| κ 782 | Κροαίνω τὸ κτυπῶ, καὶ ἠχῶ καὶ κρούω, ἐκ τοῦ κρούω, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ῥῆμα κρουαίνω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ κροαίνω |
| κ 783 | Κροαίνειν φησὶν Ἀριστοφάνης τὸ τοῖς ποσὶ κροτεῖν καὶ σκιρτᾶν· παρὰ τὸ κροτῶ κροταίνω, ἀποβολῇ τοῦ τ κροαίνω· ἢ παρὰ τὸ κρούω κρουαίνω· καὶ κρουνός |
| κ 784 | Κροκόδειλος παρὰ τὸ δειλὸς καὶ τὸ κρόκος γέγονε κροκόδειλος, καὶ γὰρ ὁ χερσαῖος κροκόδειλος φοβεῖται τὸν κρόκον· ὅθεν οἱ μελιτουργοὶ ἐπειδὴ ἀνέρχεται καὶ ἐσθίει τὸ μέλι, ἐπιτιθέασιν ἔξωθεν κρόκον, ὅνπερ ὁρῶν φεύγει· ὁ δὲ θαλάττιος παρὰ τὸ δειλαίνεσθαι τὰς κρόκας ὃ σημαίνει τοὺς αἰγιαλοὺς, οἱονεὶ ὁ περὶ τὴν γῆν δειλός· ὁ δὲ κροκόδειλος ζωυφίον ἐστι μικρόν· καὶ ἡ χρῆσις παρὰ Ἱππώνακτι |
| κ 785 | Κρόκος παρὰ τὸ ἐν κρύει ἔχειν τὴν αὔξησιν, οἱονεὶ κρυόκιός τις ὢν, ὃ ἐν τῷ κρύει κίων καὶ αὐξάνων· οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος Ἀριστονίκου |
| κ 786 | Κρόκαλα ᾗχι πολυκροκάλοιο παρ’ ἀνδήροισι Νεμείης· κρόκαλα λέγεται αἱ ψῆφοι τῶν ποταμῶν, ἀπὸ τοῦ κροτεῖν καὶ ψοφεῖν· Νεμέα πότε ἐν Ἄργει παρ’ ἀνδήροις, τοῖς τοῦ ποταμοῦ ἀναχωρήμασι |
| κ 787 | Κρόμυον παρὰ τὸ τὰς κόρας μύειν τῶν ἐσθιόντων· αὐτὸ δριμὺ γάρ· οὔτως Ἡρακλείδης |
| κ 788 | Κρόκη παρὰ τὸν κρούσω μέλλοντα, ἀποβολῇ τοῦ υ γέγονεν· ᾗ τὸ κρούεσθαι δι’ ὅλου παρηκολούθησε |
| κ 789 | Κρόκος κρυόκιός τις ὢν, ὅτι κύειν καὶ ἀναβλαστάνειν ἐν τῷ ὕδατι συμβέβηκε καὶ τὸ ἐν τῷ κρύειν πηγνύμενον ὕδωρ κρύσταλλος· ὁ δὲ λίθος καθ’ ὁμοιότητα |
| κ 790 | Κροκύφαντος ὅτι διὰ κρόκου ὑφαίνεται· οἱ δὲ Ἀττικοὶ κεκρύφαλον αὐτὸν καλοῦσιν, ὅτι κρύπτει τὸν φαλὸν, ὅ ἐστιν ἐξοχὴ τῆς κεφαλῆς |
| κ 791 | Κρονίδης παρὰ τὸ Κρόνος Κρονίδης. τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιδης γινόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Κρόνος Κρονίδης, Ὅμηρος Ὁμηρίδης, Πρίαμος Πριαμίδης, χωρὶς τοῦ Κύθνος Κυθνείδης· ἔστι δὲ ὄνομα κύριον |
| κ 792 | Κρονίων Κρονίωνος, Κρόνου υἱὸς, ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; πατρωνυμικοῦ· καὶ κλίνεται Κρονίωνος· τὰ εἰς ων πατρωνυμικὰ φυλάσσουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς· ἡ δοτικὴ Κρονίωνι· ὁμοίως καὶ τῷ Κρονίδης διὰ τοῦ ι γράφεται, ὡς εἴρηται· καὶ συνεσταλμένη ἡ νι συλλαβὴ, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· ὃς ῥὰ παρὰ Κρονίωνι· τὸ γὰρ Ζηνὸς καὶ Κρονίωνος ὑπερβιβασμὸν ἐδέξατο τοῦ χρόνου, καὶ τὴν μὲν προπαραλήγουσαν ἐξέτεινε, τὴν δὲ παραλήγουσαν συνέστειλεν· ἄλλως τε τὸ Κρονίων, διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς Αἰακὸς, Αἰακίδης· πλὴν τοῦ Κυθνὸς Κυθνείδης· τὰ εἰς ος εἰ μὲν καθαρεύουσι, διὰ τοῦ αδης ποιοῦσι πατρωνυμικὸν, οἷον, Θυέστιος Θυεστιάδης, Τελαμώνιος Τελαμωνιάδης· εἰ δὲ μὴ καθαρεύουσι διὰ τοῦ ιδης, Πρίαμος Πριαμίδης |
| κ 793 | Κρόσας οἱ μὲν φασὶ κεφαλίδας τοῦ τείχους σημαίνειν· ἄλλοι δὲ τοὺς προμαχῶνας, Ἀρίσταρχος δὲ κλίμακας τινας ἢ ὄργανα τινὰ πρὸς τειχομαχίαν ἐπιτήδεια· οἱ δὲ καὶ τὰς προκόσας κλημακηδόνα, ἄλλοι δὲ τὰ ἀποκριδώματα· καὶ γὰρ κροσσοὺς τὰ ἄκρα τῶν ἱματίων λεγόμενα, ὃ καὶ βέλτιον, οἱονεὶ κόρσους τινὰς ὄντας, παρὰ τὴν κόρσην τὴν κεφαλήν· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν πλοκάμων· κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ κρόσας, οὕτω Φιλόξενος, ἐν τῷ περὶ ἰάδος διαλέκτῳ· τὸ δὲ τῆς κλί μακος ὄνομα οὐ γινώσκει Ὅμηρος, οὐδέπω γὰρ ἦν τὰ πολεμικὰ ὄργανα· καὶ ταῦτα μὲν ὁ Ὠρίων· ἐγὼ δὲ εὗρον σχόλιον παρακείμενον ὑπόνοιαν παρέχων μοι, ἵνα σημαίνῃ καὶ τὰς κλίμακας, καὶ τὰ ἐξέχοντα τοῖς τείχεσιν· ἔχει δὲ οὕτως· ὅτι εἰ μὲν διαστέλλοιμεν εἰς τὸν μὲν σύνδεσμον, γένοιτο ἂν, κρόσσας μὲν πύργων ἔρυον, οἷον, ἐπὶ τοὺς πύργους τὰς κλίμακας εἷλκον· εἰ δὲ συνάπτοιμεν κρόσσας πύργων ἔρυον τὰς ἐξοχὰς φησὶ. περὶ ὧν ἐν τοῖς περὶ ναυστάθμου διαλέγεται· στήλας δὲ προβλήτας, ἀντὶ τοῦ τοὺς προκαταβεβλημένους θεμελίους |
| κ 794 | Κρόταφοι κυρίως μὲν ἡ λέξις ἐπὶ τῶν ζώων τῶν κερατοφόρων, διὰ τὸ ἐξ αὐτῶν τῶν μερῶν φύεσθαι τὰ κέρατα, οἱονεὶ κερατοφόροι τινὲς ὄντες, ἢ ὅτι κρούουσι τὴν ἁφὴν παλλόμενοι, οἷον κρούταφοι· ὡς δὲ Ἀπολλόδωρος, ὅτι συγκεκρότηνται ἀμφοτέρωθεν· ὁ δὲ Ἀπίων, ὅτι τοῦ κρόσσου ἅπτονται, τουτ’ἔστι τῆς κεφαλῆς. οὕτως Ὦρος |
| κ 795 | Κρότων ὁ φθεὶρ, ἀπὸ τοῦ κρατεῖν οὓς ἂν ἐκφύει· ὁ δὲ Ὦρος βοτάνην λέγει διὰ τὸ ἐξ αὐτῆς τὸ σπέρμα διατριβόμενον, τοῖς δακτύλοις ὁμοίως τῷ ζώῳ. διὰ τοῦτο κροτὼν ἐκλήθη· ἔστι δὲ καὶ ὄνομα πόλεως παρ’ αὐτῷ, ἀπὸ τοῦ Κρότωνος, ὅστις ὑφήρπασε κλαίουσαν κρέθην |
| κ 796 | Κρόταφος καλεῖται οὕτως ἐπειδὴ ὁ κρουόμενος εἰς αὐτοὺς τάφον ἔχει· ὡς τὸ τάφος δ’ ἕλε πάντας Ἀχαιούς |
| κ 797 | Κρόταφος παρότι ἐστι τάφος τοῦ ὀφθαλμοῦ |
| κ 798 | Κροτήσατε ἐκ τοῦ κροτῶ· τοῦτο παρὰ τὸ κρούω |
| κ 799 | κρόσσιον τὸ κρεμώμενον εἰ τύχη καὶ ἀλυσείδιον· παρὰ τὸ ἄκρον καὶ τὸ σείω· τὸ ἐν τῷ ἄκρῳ κρεμάμενον |
| κ 800 | Κροσσωτὸς παρὰ τὸ κροσσὸς γίνεται κροσσῶ, κροσσώσω, κροσσωτός· ἢ παρὰ τὸ ἄκρον γίνεται ἀκρῶ, ἀκρώσω, καὶ ἐκτάσει ἀκρόσσωτον, καὶ ἀποβολῇ τοῦ α κροσσωτὸν, τὸ ἐν τῷ ἄκρῳ κρεμάμενον· ἢ ἀπὸ τοῦ κρεμῶ καὶ τοῦ σείω γίνεται κρεμώσιον καὶ κροσσωτόν |
| κ 801 | Κρουνῶν ῥευμάτων, ἔστι ῥῆμα κρῶ μονοσύλλαβον, ὅπερ γίνεται ἀπὸ τοῦ κερῶ κρῶ· ἐκ τούτου γίνεται κρονὸς καὶ κρουνός |
| κ 802 | Κρουνοὶ κυρίως αἱ ἀρχαὶ τῶν ῥευμάτων, ἢ αἱ φλέβες |
| κ 803 | Κρούω ἔστι ῥῆμα κρῶ, παράγωγον κρόω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ κρούω, ὡς ὄρω, ὀρόω καὶ ὀρούω· κυρίως δὲ τὸ κρούειν, ἐπὶ τῶν κερατηφόρων εἴρηται· κορούειν γὰρ τὸ τοῖς κέρασι παίειν, καὶ κατὰ συγκοπὴν κρούειν· οὕτω Φιλόξενος |
| κ 804 | Κρυεροῦ φοβεροῦ, καὶ κρυόεντος, φρικτοῦ φοβεροῦ, συμβαίνει γὰρ τοὺς φοβουμένους συγκρούειν τοὺς ὀδόντας |
| κ 805 | Κρυμὸς παρὰ τὸ κρύπτω κρυμμὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ κρυμός· κρυμὸς δὲ ὀνομάζεται αὐτὸ τὸ πάγος, ᾧ ἐπικρυπτόμεθα· χειμερίου γὰρ καιροῦ τὸ πάγος |
| κ 806 | Κρύος ῥίγος, ψύχος, παρὰ τὸ τὴν γινομένην κροῦσιν τῶν ὀδόντων, ἐν τῷ ψύχει, κροῦος καὶ κρύος |
| κ 807 | Κρύσταλλος παρὰ τὸ κρύω καὶ σταλάσσω γίνεται κρύσταλλος· τὸ δὲ κρύος παρὰ τὸ κρατῶ κρατύω, καὶ συγκοπῇ κρόω, καὶ ἐξ αὐτοῦ κρύος |
| κ 808 | Κρώπος ἱδρύα, ἤτοι ἄγγος, εἰς τὸ ἐπιχέειν ὕδωρ, παρὰ τὸ κρῶ τὸ ἐπιχέω· τοῦτο γέγονε παρὰ τὸ κερῶ καὶ κατὰ συγκοπήν· οἷον, κέρασσε δὲ νέκταρ, ἀντὶ τοῦ ἐπέχεεν, οὐ γὰρ ὕδατι κιρνᾶται τὸ νέκταρ, καὶ παρ’ Αἰσχύλῳ νεωκράται σπονδαὶ λέγονται· τουτ’ἔστιν αἱ νεωστὶ ἐκχυθεῖσαι |
| κ 809 | Κρῶ σημαίνει τέσσαρα· τὸ ἐπιχέω, οὗ ὁ μέλλων κρώσω, ἐξ οὗ καὶ κρῶπος, ὃ σημαίνει τὴν ὑδρίαν· κρῶ τὸ φωνῶ ἐξ οὗ καὶ κρώζω τὸ κράζω καὶ κεραρύζω, οὗ ὁ μέλλων κρώσω· ἐν Ἡσιόδῳ μή τοι κρώζῃ λακέρυζα κορώνη. κρῶ τὸ τελειῶ, ἐξ οὗ καὶ κρήηνον |
| κ 810 | Κρώζειν ὡς κόραξ, ἢ ὡς κορώνη κράζειν |
| κ 811 | Κταμῶ τὸ ἀναιρῶ, καὶ φονεύω· τὸν δὲ κτάμενον παρόχου |
| κ 812 | Κτάμενος ἐκ τοῦ κτῶ τὸ φονεύω καὶ ἀναιρῶ γίνεται κτῆμι, κτήσω, ἔκτηκα, ἔκτημαι, ἐκτάθην, ἐκτάμην, κτάμενος ἡ μετοχή· τὶ δὲ ἐστὶ τὸ εἰς χειρὸς ἀναιρεθέν; ἐπειδὴ θέλων ὁ ποιητὴς δεῖξαι τὸν ἰσχυρὸν τοῦ δέρματος· τῶν γὰρ θνησιμαίων τὰ δέρματα, ἀσθενέστερά εἰσιν, ὡς προδιαφθαρέντων· τούτου χάριν εἶπε, τὰ ἰσχυρῶς ἀναιρεθέντα |
| κ 813 | Κτεὶς σημαίνει τρία· τὸ μόριον ἤγουν τὸ αἰδοῖον· οἷον οὐδ’ οἷσιν ἐπὶ κτενὸς ἔσχον αἱ θεῖραι, παρὰ τὸ ἐκτείνεσθαι ἐν ταῖς συνουσίαις. τὸ κτένιον τῆς κεφαλῆς, παρὰ τὸ ἐκτείνειν τὰς τρίχας ἢ τὰς χεῖρας· ἢ κτείνειν τοὺς φθεῖρας· τὸ θαλάσσιον ζῶον, παρὰ τὸ ἐκ τείνεσθαι καὶ ἁπλοῦσθαι |
| κ 814 | Κτήνη κυρίως μὲν τὰ θυόμενα, ὅσα νόμος σφάζει καὶ κτείνει· καταχρηστικῶς ἐπὶ τῶν τε θυσίμων καὶ μὴ οὕτως. τὸ κτη η διάτι; τὰ διὰ τοῦ ηνος οὐδέτερα, διὰ τοῦ η γράφεται· οἷον, σμῆνος, θρῆνος, κτῆνος |
| κ 815 | Κτῆσιν τὴν περιουσίαν· κτῆσιν ἐμὴν δμῶας τε καὶ ὑψερεφὲς δῶμα |
| κ 816 | Κτῆσις κτίσεως διαφέρει. κτῆσις μὲν γὰρ κυρίως ἔστιν, αὐτὰ τὰ εἴδη, ἃ κτώμεθα κινητά τε καὶ ἀκίνητα· κτίσις δὲ ἡ δημιουργὸς οὐρανοῦ καὶ γῆς |
| κ 817 | Κτεατίζω εἰς τὸ φιλοκτεανώτατος |
| κ 818 | Κτίλος ὁ προηγούμενος τῶν προβάτων κριὸς, οἱονεὶ κῖλός τις ὢν, πλεονασμῷ τοῦ τ κτῖλος, παρὰ τὸ κίειν ὅ ἐστι πορεύεσθαι· οἱ δὲ νεώτεροι τάσσουσιν τὴν λέξιν ἐπὶ τοῦ εἰθισμένου καὶ γεγονότος ἡμερίου ζώου· ἢ ἀπὸ τοῦ ἵκω ἰκτὸς, ὡς τάσσω τακτὸς, πλέκω πλεκτός· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ πένθος γίνεται πένθιλος, ναυτίλος, οὕτως οὖν καὶ ἰκτὸς ἰκτίλος· καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ι, κτῖλος· τὸ μὲν πρῶτον Ὠρίων, τοῦτο δὲ Ἡρωδιανὸς περὶ παθῶν |
| κ 819 | Κτίλος ὁ πρᾶος καὶ χειροήθης κριὸς καὶ ἀφηγούμενος τῆς ποίμνης· εἴρηται κτίλος ἀπὸ τοῦ ἄγειν τὰ λοιπὰ θρέμματα, οἱονεὶ ἄκτιλός τις ὤν· ἢ κῖλος τις ὢν, παρὰ τὸ κίειν τῶν λοιπῶν ἤγουν προπορεύεσθαι· τὸ κτι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιλος ἀρσενικὰ βαρύτονα μὴ ἀπὸ ὀνομάτων ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον, διὰ τοῦ ι γράφεται· σεσημείωται τὸ Νεῖλος, τοῦτο γὰρ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἐκ τῆς ἐτυμολογίας παρὰ τὸ νέαν ἰλὺν ἔχειν, καὶ διὰ τὸ ἔχειν νέαν ἰλὺν, ἐπειδὴ ἐναντίως φέρεται ὡς πρὸς τοὺς λοιποὺς ποταμούς· οἱ μὲν γὰρ λοιποὶ τῷ χείμωνι πλημμυροῦσι, τῷ δὲ θέρει ἀνεκτότερον πρόεισι τὸν ῥοῦν· οὗτος δὲ τ’ουναντίον τῷ μὲν χειμῶνι ἀνεκτότερον ῥεῖ, τῷ δὲ θέρει πλημμυρεῖ καὶ ἐξερχόμενον ποτίζει πᾶσαν τὴν γῆν ἐκείνην. καὶ εἰς τὸ ἐκτῖλαι |
| κ 820 | Κτίσις κτίσματος διαφέρει· κτίσις μὲν γὰρ κυρίως καλεῖται ἡ σύστασις τοῦ παντός· κτίσμα δὲ τὸ ὑφ’ ἑκάστου ἀνδρὸς δυνάμενον οἰκονομεῖσθαι· οἷον, πόλις, οἶκος· καὶ εἰς τὸ κτῆσις |
| κ 821 | Κτύπος παρὰ τὸ τύπτω τύπος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ κτύπος· τὰ γὰρ τυπτόμενα ψοφεῖ |
| κ 822 | Κύαμος φάβα μέγα· παρὰ τὸ κύειν αἷμα. Ὅμηρος, ἶσον τοι κυάμοις τε φαγεῖν |
| κ 823 | Κυβερνήτης ἀναλόγως οἱ Αἰολεῖς κυμερνήτην λέγουσιν, παρὰ τὸ ἐρευνᾷν τὰ κύματα, καὶ πρὸς αὐτὰ ἰθύνειν τὴν ναῦν· ἡμεῖς δὲ τροπῇ τοῦ μ εἰς β κυβερνήτην φαμέν |
| κ 824 | Κυβερνήτης ἐκ τοῦ κυβερνῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ κύβερνος· τὸ δὲ κύβερνος παρὰ τὸ τὰ κύματα ἐρευνᾷν, κυμέρεμνός τις ὢν, ὁ τῶν κυμάτων ἐρευνήτης |
| κ 825 | Κυβιστητὴρ ὁ ὀρχιστὴς, παρὰ τὸ κρύπτω κρύψω γίνεται κῦβος, ὅθεν καὶ κῦφος καὶ ἀμφικύπελλον, καὶ ἐξ αὐτοῦ κυβιστὴς καὶ κυβιστητὴρ· τὰ γὰρ ἐπικύψαντα κυλισθῆναι, κυβιστῆναι ἔλεγον· Λυκόφρων ἄφλαστα καὶ κόρυμβα καὶ κλῄδων, θρόνους πυκνοὶ κυβιστητῆρες ἐξ ἑδωλίων· ἄφλαστα καλεῖ τὸ ἄκρον τῆς νεὼς, κατ’ εὐφημισμὸν, οἷον, τὸ εὔθλαστον, καὶ κόρυμβα δὲ τὸ αὐτὸ δηλοῖ· καί ἐστιν ἐκ παραλλήλου τὸ αὐτό· διαφέρουσι δὲ, ὅτι τὰ μὲν ἄφλαστα τὰ πρυμνήσια, τὰ δὲ κόρυμβα πρωῤῥήσια |
| κ 826 | Κυβήβη κυρίως τὸ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς κύπτον· Ὅμηρος· κύμβαχος ἐν κονίῃσιν ἐπὶ βρεχμόν τε καὶ ὤμους· ἐπειδὴ οἱ μανιώδεις τὴν κεφαλὴν πάθους γινομένου τοιοῦτοι γίνονται· ὅθεν καὶ τὴν μητέρα τῶν θεῶν Κυβήβην λέγουσιν· αἰτία γὰρ ἐνθουσιασμοῦ τοῖς μύσταις γίνεται· ἔστι δὲ καὶ ἐν Φρυγίᾳ ἱερὸν μητέρος θεῶν |
| κ 827 | Κυβιστᾷν τὸ ἐπὶ κεφαλῆς πηδᾶν· κύβην γὰρ ἔλεγον τὴν κεφαλήν |
| κ 828 | Κύβος ὁ κύκλωθεν βάσιν ἔχων· ὁ δὲ Ἀπολλόδωρος ἀπὸ τῆς κουφότητος· τὰ γὰρ ἐπὶ τῶν κεφαλῶν κύψαντα κυλισθῆναι κυβιστῆναι ἔλεγον. Ὅμηρος, κυβιστῆρι ἐοικώς |
| κ 829 | Κυδιάνειρα ἐνδόξους ἄνδρας ἔχουσα· ἢ ἐνδόξους τοὺς ἄνδρας ποιοῦσα |
| κ 830 | Κῦδος παρὰ τὸ κύειν δέος· ἢ παρὰ τὸ κύειν ἡδονὴν, κύηδος καὶ κατὰ κρᾶσιν κῦδος· ἢ παρὰ τὸ κύω τὸ φιλῶ κύσω, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς δ κῦδος· τὴν γὰρ δόξαν πάντες φιλοῦμεν· καὶ τὸ ὑπερθετικὸν κύδιστος, κῦδος, κυδότερος, κυδότατος, κύδιστος |
| κ 831 | Κυδιόων γαυριῶν, ἐπαιρόμενος ἀπὸ τοῦ κῦδος, κυδίων |
| κ 832 | Κύδοιμος ταραχὴ, θόρυβος, ἢ πόλεμος, ἀπὸ τοῦ κύειν τὸ δέος· ἢ ἀπὸ τοῦ κύειν δεῖμα |
| τ 4 | τίκτειν διαφέρει, κύειν μὲν γάρ ἐστι τὸ ἔγκυον εἶναι· τίκτειν δὲ τὸ ἀπαλλάττεσθαι τοῦ κύειν |
| κ 833 | Κύαθος πῇ μὲν εἰς ἁπλοῦν ποτήριον δέ ἐστι ξεστῶν ἕξ· εἰς τριπλοῦν ὅ ἐστι ξεστῶν τριῶν· ἀντλητήριον δὲ ἐστὶν ἀπὸ τοῦ κεραμίου ἀντλοῦν, διὰ μακρᾶς λαβῆς |
| κ 834 | Κύαθος ἔχει ὀγκίαν μίαν· ὁ δὲ τοῦ ἐλαίου ὀγκίαν α, ὁ δὲ τοῦ οἴνου ὀγκίαν α· ὁ δὲ τοῦ μέλιτος ὀγκίας δύο ἥμισυ· λέγονται δὲ αὐτοὶ κύαθοι, καὶ μαδεκὼβ, μαμαρὼθ δὲ τοῦ διϋλιστῆρας |
| κ 835 | Κυθέρεια ἡ Ἀφροδίτη, ἡ κεύθουσα τοὺς ἔρωτας, ἢ ἀπὸ τοῦ τόπου, διότι προσέκυρσε Κυθήρας· ἢ ἀπὸ τοῦ χέειν τοὺς ἔρωτας· ἡ δὲ κοινὴ ἔννοια, ἧς ἔθει ἀπο κεκρύφθαι τὸ ὄνομα ἀκούει. ἐπεὶ μυστηριώδης ἡ γένεσις αὐτῆς· τινὲς δὲ καὶ τὴν Κύθηραν ἀπ’ αὐτῆς, ὅτι γεννηθεῖσα ἐκεῖ ἐκρύφθη· τὴν δὲ Κυθέρειαν νοοῦσι τινὲς ὡς κρυψίποθον ἔνων· διὸ καὶ σκοτίας Ἀφροδίτης ἱερὸν εἶναι ἐν Φαιστῷ· ἐν δὲ καύδῳ καὶ καλιψοῦν ἔστιν Ἀφροδίτης ἱερόν· Παφίην δὲ ἀπὸ τοῦ περὶ τοὺς ἔρωτας πάθους, οὐκ ἀπὸ τόπου ὡς Χρύσιππος· ἐγὼ δὲ τὴν Παφίην παρ’ ἐπαφίην θέλω εἶναι· καὶ τὸν παρ’ Ἀντιμάχω τινὲς κυθώνυμον Οἰδιποῦν, οὐχ ὡς ἡ κοινὴ ἔννοια, οὗ ἔδει ἀποκεκρύφθαι τὸ ὄνομα, διὰ τὰ κακὰ, ἀλλ’ οὐ κέχυται τὸ ὄνομα ἀκούουσι· κυθογένης μὲν γὰρ ὁ Διόνυσος, ἐπεὶ μυστηριώδης ἡ γένεσις αὐτοῦ· καὶ τὴν Ἀφροδίτην κρύπτουσαν τὸν γεννώμενον κυόμενον ἀπὸ τοῦ γεννηθῆναι |
| κ 836 | Κύθειρα ἡ Ἀφροδίτη, παρὰ τὸ χέειν τοὺς ἔρωτας· ἢ παρὰ τὸ χύδειν θέρει, καὶ φλέγειν τῷ πάθει· ἢ παρὰ τὸ κεύθειν, καὶ κρυφίαν τινὰ οὖσαν τὴν μίξιν |
| κ 837 | Κύθηρα πόλις μακρὰ Κύπρου· εἴρηται δὲ Κύθηρα ἀπὸ τοῦ κεύθειν καὶ κρύπτειν τὸ αἰσχρόν· ἢ ἀπὸ τοῦ κύειν |
| χ 1 | χύθρα τὸ τζοκκάλιον, ἢ παρὰ τὸ κύτος, ἢ παρὰ τὸ κεύθω |
| κ 838 | Κύθρα ἀπὸ τοῦ κῦτος, κῦθος, κύθρα |
| κ 839 | Κυαιστινάριοι οἱ δήμιοι, οἱ θυρωροί |
| κ 840 | Κυκεὼν ἡ πόσις, ἀπὸ τοῦ κεχῦσθαι χυχεών τις ὢν, πόμα κατασκευασθὲν, παυστικὸν δίψους |
| κ 841 | Κυκεὼν κυκεῶνος, τὸ ἐξ οἴνου καὶ μέλιτος, καὶ ἀλιφίτων καὶ ὕδατος, καὶ πυροῦ ἀναμεμιγμένον |
| κ 842 | Κύκλα σημαίνει τοὺς τρόχους· ἔστι ῥῆμα κλῶ, ἐξ οὗ καὶ μονοσύλλαβον ὄνομα κλός· καὶ ἐπειδὴ οὐδὲν εἰς ος ὄνομα λήγει μονοσύλλαβον διπλασιασμὸν ἀναδεξάμενον ἐγένετο κύκλος. ὡς παρὰ τὸ θῶ τὸ θηλάζω θὸς, καὶ ἐπειδὴ οὐκ ἠδύνατο διπλασιασθῆναι ἐγένετο τηθός· ἢ κύκλος λέγεται ὁ εὐκύλιστος· τὸ δὲ κύκλα ἐγένετο κατὰ μεταπλασμόν· ὁ δὲ τοιοῦτος μεταπλασμὸς φυλακτικός ἐστι τῶν αὐτῶν τόνων, κύκλα κύκλους, θάρσους θάρσα, ἐρετμοὺς ἐρετμά· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν β, αὐτοῦ ἐπιμερισμοῖς |
| κ 843 | Κύκλω ἐκ τοῦ κυκλῶ· κυκλόθεν δὲ μικρὸν, παρὰ τὸ κύκλος γέγονε |
| κ 844 | Κυκλοτερὲς εὔκυκλον, ἐπειδὴ ἔτεινε τὸ τόξον, ὡς κυκλοτερὲς γενέσθαι |
| κ 845 | Κύκλωπες ὡς Ἡσίοδος· Κύκλωπες δ’ ὄνομ’ ἦσαν ἐπώνυμον, οὕνεκ’ ἄρ’ αὐτοῖς κυκλοτερὴς ὀφθαλμὸς ἕεις ἐνέκειτο μετώπῳ· Κυκλόωπες καὶ κατὰ συγκοπὴν Κύκλωπες· ἐν τῇ φωνῇ εἴρηται τῶν Κυκλώπων· Κύκλωπες οὖν κατὰ συγκοπὴν Κυκλάωπες, οὗ χάριν αὐτοὺς ἔφησαν Φαίακας, οἱ πρὶν μὲν ποτ’ ἔναιον ἐν εὐρυχόρῳ ὑπερείῃ, ἀγχοῦ, Κυκλώπων ἀνδρῶν ὑπερηνο ρεόντων, οἱ σφεας σινέσκοντο βίῃφί τε φέρτεροι· ἀλλ’ οὐδ’ ἦσαν πάντες μονόφθαλμοι· οὐ γὰρ ἀνέστησεν Ὅμηρος τὸ τεράτευμα. ἀλλ’ οὐδ’ ὁ Πολύφημος μονόφθαλμος ὢν, παρὰ τὸ τόπον ἔχει τὴν θέσιν τοῦ ὀφθαλμοῦ, εἰ κατεκλάσθησαν μέγαν ἴδοντες ὀφθαλμὸν, οὐκ ἐνεκρώθησαν ἐπὶ τῇ μόρφῃ· ἔδει γὰρ Ὅμηρος εἴποντος ἡμῖν δὲ κατεκλάσθη φίλον ἦτορ δεισάντων φθόγγον τε βαρὺν. αὐτόν τε πέλωρον, προσεπιζεῦξαι τοιοῦτόν τοι μοῦνον τ’ ὀφθαλμῶν ἓν ἔοντα μετώπῳ |
| κ 846 | Κυκλώπειόν ἐστιν ὄρος ἐν Λιβύῃ· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ Κύκλωπος |
| κ 847 | Κυκνίτης σημαίνει τὸν τοῦ κύκνου, ἀπὸ τοῦ κύκνος κυκνίτης· τὸ κύκνος εἰς τὸ κολοιός |
| κ 848 | Κύκνος ὄνομα εἰδικόν· ἔστι γὰρ ὄρνις καὶ πετεινόν· ὁ γὰρ ποιητὴς πάντοτε τὰ γενικὰ προτάσσει τῶν εἰδικῶν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ κλῶ τὸ φωνῶ, ἐξ οὗ καὶ κλωὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο κολωός· λοιπὸν ἐκ τοῦ κλῶ τὸ φωνῶ γίνεται παράγωγον κλύω· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν κύκλος καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ μεταθέσει τοῦ λ εἰς ν κύκνος· κρακτικὸν γὰρ τὸ ζῶον. ἢ παρὰ τὸ κύκλος |
| κ 849 | Κύλιξ ποτήριον, ἢ φυάλη, κύκλιξ τις ὢν, παρὰ τὸ κυκλοείδης εἶναι· ἢ παρὰ τὸ χύω, χύλιξ καὶ κύλιξ |
| κ 850 | Κυλίχνες λεκανίδες καὶ τριβλία ἢ φυάλαι ἐλέγοντο, καὶ κυλίκνη τροπῇ τοῦ χ εἰς κ. καὶ κυλικνίδες παρὰ Ῥωμαίοις αἱ πυξίδες, οἱ δὲ οἱ λιβανωτοὶ, ἄλλοι ἀγγεῖα κεράμια |
| κ 851 | Κυλίω παρὰ τὸ ἀλῶ τὸ πλανῶ ἀλύω, καλίω καὶ κυλίω· ἢ κινῶ, κινύω καὶ κυλίω |
| κ 852 | Κυλλὸς ὁ ἓν μέρος ἔχων παραλελυμένον |
| κ 853 | Κυλλαρὶς ἵππος Κάστορος, παρὰ τὸ κέλλειν, ὅ ἐστι ταχύς. Στησίχορος ἐν τοῖς ἐπιπελίοις ἄθλοις, τὸν μὲν Ἑρμῆν δεδωκέναι φησὶ τοῖς Διοσκόροις φλόγεον καὶ ἅρπαγον, ὠκέα τέκνα ποδάργης, Ἥραν δ’ ἐλιόμενος, παρὰ σιδήρῳ, τῶν ἐπισώτρων ὅ ἐστι τῶν κανθῶν |
| κ 854 | Κύμβαλα παρὰ τὸ κύφον, κύφαλά τινα ὄντα |
| κ 855 | Κύμβαλον παρὰ τὸ κύπελον κύπαλον καὶ κύμβαλον· συγγένειαν γὰρ τὸ π πρὸς τὸ β· ἢ παρὰ τὸ πεποιημένην φωνὴν βάλλειν· κύμβαλον γὰρ ἐκ πεποιημένης φωνῆς εἴληπται· αἱ πεποιημέναι φωναὶ αὗται, κῦμα, κάρκεροι, κρύκαι καὶ τὸ τριχθά |
| κ 856 | Κῦμα ἀπὸ τοῦ κύημα, ὥσπερ καὶ οἶμα λέγεται, ἀντὶ τοῦ οἴδημα· ἢ κῦμα τὸ κυρτούμενον ἅμα· ἢ παρὰ τὸ κυκῶ τὸ ταράσσω κύκημα καὶ ἐν συναιρέσει κῦμα· ἢ παρὰ τὸ κύω τὸ ὀγκοῦμαι· ἔστι δὲ μακρὸν τὸ κυ· τὰ εἰς μα δισύλλαβα, διχρόνῳ παραληγόμενα, συστέλλει αὐτό· οἷον πλύμα, χύμα, θῦμα· σεσημείωται τὸ κῦμα· τὸ γὰρ λύμα ποιητικῶς ἐκτείνεται· τὸ δὲ θῦμα ἱστορεῖ Ἀριστοκλῆς ἐν τῷ περὶ διαλέκτων ἐκτεινόμενον. εἴρηται δὲ κῦμα παρὰ τὸ κυκῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· καί ἐστιν ἡ χρῆσις, δεινὸν δ’ ἀμφ’ Ἀχιλῆα κυκώμενον ἵστατο κῦμα |
| κ 857 | Κύματι κωφῷ τῷ δίχα ἀνέμου ἐπαιρομένῳ, τῷ ἀψόφῳ· ἄνευ γὰρ ἀνέμου τὸ κῦμα ἠρεμεῖ· κῦμα δὲ παρὰ τὸ κύω τὸ κυόμενον |
| κ 858 | Κύμινον τὰ διὰ τοῦ ινον προπαροξύτονα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον, χωρὶς εἰ μὴ ᾦσιν ἀπὸ ἁπλοῦ ἔχοντος τὴν ει δίφθογγον, οἷον, ἀνθρώπινον, λίθινον, ξύλινον, οὕτως οὖν καὶ κύμινον· χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ ἁπλοῦ, διὰ τὸ ξεῖνος ξένος, ἄξεινος |
| κ 859 | Κύμινδις ὄρνεον, οἱονεὶ κρύμινδις· κρύπτει γὰρ ἑαυτοῦ τὴν κεφαλὴν εἰς τὰς σήραγγας τῶν δένδρων καταδύνουσαν. ἢ διὰ τὴν τῆς φωνῆς ὁμοιότητα ταύτης ἔτυχε τῆς ὀνομασίας |
| κ 860 | Κυνεός περ ἐὼν καί περ αὐθάδης καὶ ἀναιδὴς ὑπάρχων |
| κ 861 | Κυνοραϊστίων τῶν κροτώνων· ῥέουσι γὰρ τοὺς κύνας πίνοντες τὸ αἷμα αὐτῶν |
| κ 862 | Κύντερον παρὰ τὴν κυνὸς γενικὴν κυνότερον καὶ συγκοπῇ κύντερον, οἱονεὶ χαλεπότερον· ὡς μέλανον μελανότερον καὶ μελάντερον |
| κ 863 | Κῦνας παρὰ τὸ κύω τὸ φιλῶ, ἱλαρὸν γὰρ τὸ ζῶον παρὰ τοὺς οἰκείους |
| κ 864 | Κυνέη εἶδος περικεφαλαίας· κυνέη Ἰωνικῶς, καὶ κοινῶς κυνέα. ὁ κανών· τὰ εἰς ος ἀρσενικὰ ποιοῦντα κατ’ ἰδίαν θηλυκά· τὰ εἰς ος ἤγουν κύνεος· τὸ ὁλόκληρον κύνειος |
| κ 865 | Κύνεσσι δοτικῇ τῶν πληθυντικῶν· οἱ γὰρ Αἰολεῖς, ἀπὸ τῶν εἰς ες εὐθείων τῶν πληθυντικῶν, προσθέσει τῆς σι συλλαβῆς ποιοῦσι τὴν δοτικήν· ἔστιν ἡ εὐθεῖα κύων, ἡ γενικὴ ὤφειλεν εἶναι κύονος· ἀλλὰ δύο κανόνες εἰσὶν, οἱ μαχόμενοι ἀλλήλοις· ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι τὰ εἰς ων βαρύτονα διχρόνῳ παραληγόμενα συνεσταλμένον φυλάττουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς· οἷον, Ἀμφιτρύονος, Ἰξίονος· ἕτερος δὲ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ων, κοινὰ τῷ γένει, τρέπουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς. σώφρονος, γείτονος, πλὴν τοῦ ἥρων ἥρωνος, αἴθων αἴθωνος, ταῦτα γὰρ φύσει· οὕτως οὖν καὶ κύονος· τῶν οὖν δύο κανόνων μαχομένων, ἐγένετο συγκοπὴ, καὶ ἐκλίθη κυνός· ἡ μέντοι κλητικὴ εὕρηται κῦον διὰ τοῦ ο, ὡς ἀπὸ τῆς κύονος γενικῆς |
| κ 866 | Κύων γίνεται παρὰ τὸ ὠκὺς, τὸ γὰρ ζῶον ταχύ ἐστι, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ω κύων· ἢ παρὰ τὸ κύω τὸ φιλῶ· ἢ παρὰ τὸ κύω· τὸ δὲ κύω σημαίνει τρία· τὸ φιλῶ, τὸ προσκυνῶ καὶ τὸ τίκτω |
| ι 320 | ἰχθυᾶσθαι διαφέρει· κυνηγεῖν μὲν τὸ διὰ κυνῶν θήραν λαμβάνειν, ἰχθυᾶσθαι δὲ τὸ ἰχθύας λαμβάνειν· ὁ οὖν εἰπὼν, ἰχθύας ἐκυνήγησα, ἀκυρολογεῖ |
| κ 867 | κυνηγία · τὸ νη ἦτα διατί; τὰ ἀλλὰ τὸ ἰῶτα· οὕτως ἡ παράδοσις |
| κ 868 | Κυνικὸς φιλόσοφος ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνῶν, ὅτι ἀναιδέστατος |
| κ 869 | Κυνίζω παρὰ τὸ κίω τὸ κινῶ, κνίζω καὶ κυνίζω· τὸ δὲ κίω παρὰ τὸ ἴω τὸ πορεύομαι |
| κ 870 | Κυνικοὶ φιλόσοφοι ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κυνῶν, ὅτι ἀναιδέστατοι ὑπῆρχον, ὥσπερ καὶ ὁ κύων· οὗτοι γὰρ ὅτε ἤλεγχόν τινα δημοσίως, καὶ οὐ κατ’ ἰδίαν ἤλεγχον· καὶ ὅτε ἤσθιον, ἢ ἄλλό τι ἔπραττον, ἀναφανδὸν αὐτὸ ἐποίουν, ὡς οἱ κυνές· ἢ ὅτι κοινῶς διελέγοντο |
| κ 871 | Κυνῶπα ἀναίσχυντον, ἀναιδῆ πρόσωπον ἔχων ὡς κυνός. ὡς ἀπὸ τοῦ κύων κυνὸς καὶ τοῦ ὢψ ὀπὸς, κυνώπης, γλαυκώπης καὶ βοώπης· ἡ γενικὴ εἰς ου, ἡ κλητικὴ εἰς α |
| κ 872 | Κύπελλον ἔκπομα· ποτήριον, παρὰ τὸ κῦφον κύφελον καὶ κύπελλον· ἢ χύπελλον ἔνθα ὁ πηλὸς ἤτοι ὁ οἶνος χεῖται |
| κ 873 | Κύπρις ἡ Ἀφροδίτη, ἡ τὸ κύειν παρέχουσα· ἢ ὅτι ἐν Κύπρῳ τιμᾶται |
| κ 874 | Κύπελλον τὸ ποτήριον, ἀπὸ τοῦ κῦφον, ὃ σημαίνει τὸ βαθὺ καὶ τὰ νέφη· κύφελα ἀπὸ τοῦ κεύθειν τὴν ἕλην, ἤγουν τὸν ἥλιον καὶ τὴν σελήνην |
| κ 875 | Κύουσαν ἐσφραγισμένην, ὄνομα μετοχικὸν ἐκ τοῦ κύω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀγκοῦμαι· ἐκ τοῦ κύων ἀρσενικοῦ τὸ κύουσα· κλίνονται δὲ ἀμφότερα ὁ κύων τοῦ κύοντος, ἡ κύουσα τῆς κυούσης, τῇ κυούσῃ τὴν κύουσαν |
| κ 876 | Κύπειρος εἶδος βοτάνης, ἐπειδὴ κύπαιρον λέγουσιν οἱ Δωριεῖς |
| κ 877 | Κύπελλον ποτήριον, ὅτι κῦφον ἐστὶ καὶ περιφερές· τὸ δὲ αὐτὸ ἀμφικύπελλον· καὶ κυριώτερόν ἐστι τὸ δὲ αὐτὸ ἀμφικύπελλον τὸ περιφερὲς μόνον· τινὲς δὲ ὅτι τὰ χείλη ἐπικέκαμπται εἰς ἓν μέρος· τὰ δὲ μὴ τοιαῦτα ἔχειλα λέγουσι· καὶ εἰς τὸ ἀμφικύπελλον |
| κ 878 | Κύπρις τὸ ἐπίθετον Ἀφροδίτης, καὶ οὐχ ὥς τινες συμπλανηθέντες τῷ Ἡσιόδῳ ἔδοξαν, ὅτι Κύπρις λέγεται, διότι γεννᾶται ἐν Κύπρῳ ὥσπερ καὶ τὴν φιλομειδῆ ὅτι μηδέων ἐξεφαάνθη· Ὅμηρος δὲ οὐκ εἶπε τὴν τὰ μειδιάματα φιλοῦσαν, οἷον, ἱλαρὸν, διὰ τὴν ἐγκειμένην αὐτῇ δύναμιν ἀπὸ τῆς συνουσίας· ὥσπερ οὖν τὸ πῦρ ἥφαιστον λέγει, ὁμωνύμως τῷ εὕροντι, οὕτω καὶ τὴν ἀφροδίτην ποτὲ, τὴν ἀνδρὸς πρὸς γυναῖκα συνουσίαν, ἡνίκ’ ἂν περὶ μνηστήρων λέγει· καὶ ἐκλελαθόντ’ ἀφροδίτης, ἣν ἄρ’ ὑπὸ μνηστῆρσιν ἔχον, μίσγοντο δὲ λάθρα. τὸ οὖν ἐπίθετον τὸ διὰ τοῦ Κύπρις σημαινόμενον, ἀπὸ τῆς περὶ αὐτὴν δυνάμεως, Ὁμήρῳ παρείληπται· ἔστιν οὖν κατὰ συγκοπὴν εἰρημένη Κύπρις, ἡ τὸ κύειν πορίσκουσα· ἴδιον γὰρ τῆς Ἀφροδίτης τοῦτο· οὐ γὰρ ἄλλως γυναῖκες κυΐσκουσι, χωρὶς τῆς ἀφροδισιακῆς συνουσίας |
| κ 879 | Κύπρος παρὰ τὸ κυοφόρον καὶ λιπαρὰν γῆν ἔχειν |
| κ 880 | Κύπρος ἡ νῆσος καὶ χαλκοὺς· καὶ κύπρος μέτρον παρὰ ποντικοῖς ξηροῦ γενήματα μοδίων δύο, ὃ λέγεται εἶναι παρ’ αὐτοῖς χοινίκων πέντε· ὁ δὲ χοῖνιξ παρ’ αὐτοῖς ἔστι ξέστων πέντε, ὥστε εἶναι τὸν κύπρον ξεστῶν κ· ὁ δὲ μίγαρ παρ’ αὐτοῖς μόδιον ξεστῶν κδ |
| κ 881 | Κύπτω παρὰ τὸ γυῖον, ὃ σημαίνει τὸ μέλος τοῦ σώματος, γίνεται γύπτω καὶ κύπτω· οἱ γὰρ γυμνοὶ ὄντες, κύπτοντες τὰ ἑαυτῶν αἰσχυντικὰ μόρια συγκαλύπτουσι· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τὰ γυῖα κάμπτειν, ἤγουν τὰ μέλη |
| κ 882 | Κυρβασία τὸ τὴν κεφαλὴν καλύπτον· Θεοδώριτος ἐν ἐνίοις ἐπιγράμμασι τὰς περικεφαλαίας κυρβασίας λέγει |
| κ 883 | Κῦρβες αἱ τὰς τῶν θεῶν ἑορτὰς ἔχουσαι, ἤτοι ἀπὸ τῆς κατασκευῆς· εἰσὶ γὰρ κυρβασταὶ ἢ κύρβιες· ἐπειδὴ τὰ τῶν θεῶν ἀποκρυπτόμενα δεῖ εἰδέναι· Ἀσκληπιάδης δὲ ἐν τοῖς τῶν ἀξόνων ἐξηγητικοῖς, ἀπὸ κύρβεως τοῦ τὰς οὐσίας ὁρίσαντος, ὡς φησὶ Φανίης ὁ Ἐφέσιος, ἀπὸ τοῦ ταῦτα κυρωθῆναι τοῖς γράμμασιν· Ἐρατοσθένης δὲ τριγώνους φησὶν αὐτὰς εἶναι οὐ τετραγώνους· Ἀριστοφάνης δὲ φησὶν, ὁμοίας εἶναι τοῖς ἄξοσι, πλὴν ὅτι οἱ μὲν ἄξονες νόμους, αἱ δὲ κύρβεις οὐσίας ἔχουσιν· ἀμφοτέρων δὲ τετραγώνων τὸ κατασκεύασμα· οἷον, πλινθίον τὸ μέγα ἀνδρόμηκες, ἡρμοσμένα ἔχοντα τετράγωνα ξύλα, τὰς πλευρὰς πλατείας ἔχοντα καὶ γραμμάτων πλήρεις, ἑκατέρωθεν δὲ κνώδακας, ὥστε κινεῖσθαι καὶ περιφέρεσθαι ὑπὸ τῶν ἀναγινωσκόντων |
| κ 884 | Κύρω σημαίνει τὸ ἐπισυγχάνω, ὁ μέλλων κυρῶ, καὶ Αἰολικῶς κύρσω, ὥσπερ ὀρῶ ὄρσω· διὰ τοῦτο παραλῆγον τὸ ς, ἐπειδὴ βαρύτονά εἰσι, καὶ διότι κανών ἐστιν ὁ λέγων, πᾶς μέλλων ἐνεργητικὸς μὴ ἔχων τὸ ς ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, περισπᾶσθαι θέλει, ὥσπερ πάλλω παλῶ, ὅτε δὲ ἔχει τὸ ς, βαρύνεται. οἷον, τύπτω τύψω, λέξω, δυνάμει γὰρ ἔχουσι τὸ ς, δύναται γὰρ διαιρεθῆναι τὸ ψ εἰς π ς, καὶ τὸ ξ εἰς κ καὶ ς |
| κ 885 | Κυρία ἡ ἐξουσία· ἡ ἡμέρα δὲ καὶ ἡ δεσπότις, καὶ ἡ ὥρα, ἡ προσηγορία διὰ τοῦ ἰῶτα |
| δ 337 | δεσπότης διαφέρει· κύριος μὲν γὰρ ἐστὶν ὁ ἀνὴρ τῆς γυναικὸς, καὶ υἱῶν ὁ πατὴρ· δεσπότης δὲ ὁ ἀργυνονήτων καὶ ἄλλων τινῶν |
| κ 886 | Κυριότης παρὰ τὸ κῦρος, ἤγουν τὴν ἐξουσίαν |
| κ 887 | Κύριος παρὰ τὸ κῦρος. ὃ σημαίνει τὴν ἐξουσίαν· τὸ δὲ κῦρος παρὰ τὸ κύρω βαρύτονον, τὸ ἐπιτυγχάνω |
| κ 888 | Κῦρμα εὕρεμα, ἐγκύρημα, ἔνταλμα, ἐντύχημα |
| κ 889 | Κυρτὸν σημαίνει καὶ τὸν παρ’ ἡμῖν λεγόμενον κυρτὸν καὶ τὸ μετέωρον, καὶ ὑψηλὸν· τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ κύπτω· τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ κύειν εἰς ὕψος, ἤτοι ἐπαίρεσθαι |
| κ 890 | Κυρτὸς παρὰ τὸ κύπτω κυπτὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ ἀποβολῇ τοῦ συμφώνου κυρτός· διαφέρει δὲ κυρτὸς καὶ κύρτος· κύρτος μὲν γὰρ βαρυτόνως εἶδος δικτύου ὡς σπυρίδιον· κυρτὸς δὲ ὀξυτόνως ἐπίθετον |
| κ 891 | Κύστις παρὰ τὸ κεύθειν ἐφήβιον ὑπογάστριον, καὶ διὰ τὸ τοῦ ἀνθρώπου φυλάττειν τὰ ὑγρά· ἢ παρὰ τὸ μόριον κύειν τὸ οὖρος· σημαίνει δὲ τὸ οὐροδόχον ἀγγεῖον |
| κ 892 | Κύφελα τὰ νέφη, τὰ κούφως ἐλαυνόμενα, οἷον, κρύφελα, τὰ ἀποκρύπτοντα τὴν σελήνην· ἐτμήγη δὲ κύφελα· Καλλίμαχος. εἰς τὸ κύπελλον |
| κ 893 | Κυψέλη πλεκτὸν ἀγγεῖον· λέγεται καὶ τοῦ ὠτίου κοῖλον διὰ τὸ κῦφον τε καὶ κοχλοειδὲς, καὶ τοῖς ἀγγείοις ἐοικέναι· ἐξ οὗ καὶ κυψελὴς ἡ ῥύπωσις τοῦ ὠτίου |
| κ 894 | Κύω σημαίνει τρία, τὸ φιλῶ ὡς παρ’ Ὁμήρῳ, αὐτὰρ φιλὸν υἱὸν ἐπέκυσε· τὸ γεννῶ, οὗ ὁ μέλλων κυήσω, ἐξ οὗ καὶ κύη· καὶ λέγεται κύω τὸ προσκυνῶ καὶ προσχαίρομαι· ἐξ οὗ καὶ κύων, προσχαρὲς γὰρ τὸ ζῶον πρὸς τοὺς δεσπότας· κυνῶ δὲ τὰ τῶν κυνῶν φρονῶ |
| κ 895 | Κύειν διὰ τὸ κύειν καὶ κράζειν· ἢ διὰ τὸ συχνῶς κύειν καὶ γεννᾶν, ἢ παρὰ τὸ φιλῶ· φιλητικὸν γὰρ τὸ ζῶον πρὸς τοὺς ἑαυτοῦ δεσπότας |
| κ 896 | Κύων σημαίνει πέντε. τὸ ζῶον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κύω τὸ φιλῶ· καὶ Ὅμηρος, ὡς δὲ κύων ἀμαλῇσι περὶ σκυλάκεσσι βόωσα· καὶ τὸν ἀναιδῆ, ἐξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορήτους, ὃ καὶ ἐπὶ τῶν τετορνευμένων, ὡς τὸ χρύσειοι δ’ ἑκάτερθε καὶ ἀργύρεοι κύνες ἦσαν· καὶ τὸ ἄστρον· ὡς τὸ, ὡς ὅτε κύων ὠρίωνος· καὶ τὸ θαλάσσιον ζῶον· λέγονται καὶ οἱ φιλόσοφοι, Κυνικοί |
| κ 897 | Κύων κυνὸς, ὁ κανὼν, δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι ἀλλήλοις. ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι τὰ εἰς ων καθαρὰ βαρύτονα διχρόνῳ παραληγόμενα φυλάττουσι τὸ ω ἐπὶ τῆς γενικῆς· οἷον, Ἠετίων Ἠετίωνος, Ἀμφιτρύων Ἀμφιτρύωνος· ὁ δὲ ἕτερος λέγει, ὅτι τὰ κοινὰ τῷ γένει διὰ τοῦ ο μικροῦ· τῶν οὖν δύο μαχομένων, τοῦ μὲν ἑνὸς ἀπαιτοῦντος φυλάττειν τὸ ω, ἐπὶ γενικῆς, τοῦ δὲ ἑτέρου τὸ ο μικρὸν, συνεκόπη τὸ ἀμφιβαλλόμενον, καὶ ἐκλίθη κύνος· λέγεται καὶ ὁ κύων τὸ κάτω τῆς πάρθης, συμπεφυκὸς τῷ δέρματι, παρὰ τὸ κεῖσθαι καὶ ἀναδέδοσθαι |
| κ 898 | Κώας εἰς τὸ κῴδιον, οἷον, κῶας ἄγειν κριοῖο μεμαῶτας |
| κ 899 | Κῴδιον στῴδιον, καλῴδιον· δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ στῴδιον καὶ κῴδιον εὐλόγως ἔχουσι τὸ ἰῶτα· τὸ δὲ λαγῴδιον παραλόγως· ἔστι γὰρ στοιὰ στοιᾶς· ἐπειδὴ ἡ τελευταῖα συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, τούτου χάριν διὰ τοῦ διον ἐγένετο ἡ παραγωγὴ, καὶ ἐγένετο στοΐδιον, ὡς γραφεῖον γραφείδιον, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ο εἰς ω στῴδιον καὶ ἔχει τὸ ἰῶτα· τὸ δὲ κῴδιον σημαίνει τὸ τοῦ προβάτου δέρμα, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτῷ κοιμᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ κῶ, τὸ σημαῖνον τὸ κοιμῶμαι, ἀφ’ οὗ καὶ κείω καὶ κῶμα ὁ ὕπνος, ὡς Ἡσίοδος, κακὸν δ’ ἐπὶ κῶμα καλύπτει· καὶ κῶς ῥηματικὸν ὄνομα. τοῦτο δὲ τὸ κῶς γίνεται καὶ κωὰς κατὰ πλεονασμὸν, ὥσπερ ὧς ὠτὸς, ὤας, οἱ γὰρ Ἀττικοὶ οὖς φασὶ, οἱ δὲ ποιηταὶ ὤας· καὶ ἐπειδὴ τοῦ κώας κώαντος ἡ τελευταῖα συλλαβὴ τοῦ πρωτοτύπου τῆς γενικῆς ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται, γίνεται διὰ τοῦ ιδιον ἡ παραγωγὴ, κωατίδιον καὶ συγκοπῇ τοῦ α τ κωΐδιον καὶ συναιρέσει κῴδιον. τὸ δὲ λαγῴδιον οὐκ ὤφειλεν ἔχειν τὸ ἰῶτα, εἶτε ἀπὸ τοῦ λαγωὸς λαγωοῦ γέγονε, καὶ ὤφειλεν εἶναι χωρὶς τοῦ ι. ἐπειδὴ ἡ τελευταῖα συλλαβὴ τῆς γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου ἀπὸ φωνήεντος ἄρχεται καὶ διὰ τοῦ ιδιον γέγονεν ἡ παραγωγή· ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν ἀπὸ τοῦ λαγωὸς λαγωοῦ γέγονε λαγῴδιον, καὶ ἔχει τὸ ι, κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ κῴδιον καὶ στῴδιον· συνεξέδραμε τούτοις καὶ τὸ καλῴδιον, ἔχει καὶ τὸ ι προσγεγραμμένον, σημαίνει δὲ τὸ σχοινίον |
| κ 900 | Κωδία ἡ τῆς μήκωνος κεφαλή |
| κ 901 | Κωδίκελλος ἐκ τοῦ κῴδιον τὸ δέρμα, γίνεται κωδίκελλος |
| κ 902 | Κώεα κῴδια, ἅ ἐστι προβάτων δέρματα, καὶ εἴρηται παρὰ τὸ ἐγκεῖν, ὅ ἐστιν ἐγκοιμᾶσθαι |
| κ 903 | Κώθων νῦν ὑβρίζοντες τὴν λέξιν ἔλεγον· Διόδωρος δὲ λέγει, ὅτι διὰ μέθην οὕτως ἐκλήθη· κώθων γὰρ εἶδος ποτηρίου |
| κ 904 | Κωκύματα πένθη στεναγμῶν, παρὰ τὸ κωκυτὸς κωκύω κώκυμα |
| κ 905 | Κωκυτὸς θρῆνος μετὰ κραυγῆς, ὀδυρμὸς, κοπετός |
| κ 906 | Κῶλοψ σημαίνει τὸ ἀστράγαλον |
| κ 907 | Κῶλα κυρίως ἐπὶ τῶν μελοποιῶν, μεταφορικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῶν πεζολόγων, κώλοις μὴ χρωμένων |
| κ 908 | Κωλιάδες ἐκ τοῦ κῶλον, ὃ σημαίνει τὸ ὀστοῦν· φασὶ γὰρ ἀνθρώπου τινὸς αἰχμαλωτισθέντος παρακαλεσσαμένου τὴν Ἀφροδίτην, ἀντιμισθίαν ἔστησεν εἴδωλον ἐκ στέατος |
| κ 909 | Κῶλος ὁ ἀπηρτισμένην ἔννοιαν ἔχων στίχος |
| κ 910 | Κωλύω τὸ κρατῶ, ἡ μεταφορὰ ἐκ τοῦ χωλός· κωλὸς ὁ κεκρατημένος τοῖς ποσί· καὶ εἰς τὸ χωλός |
| κ 911 | Κῶμα ὕπνος λιθώδης κατὰ μεταφοράν· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ κοιμῶ κοιμήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ κοίμημα, καὶ κατὰ συγκοπὴν κοῖμα καὶ τροπῇ τῆς οι διφθόγγου εἰς ω, κῶμα· τὸ δὲ κοιμῶ συντάσσεται αἰτιατικῇ |
| κ 912 | Κωμάζειν τὸ ποιῶς ὀρχεῖσθαι· ἐξ οὗ καὶ κῶμα εἶδος ὀρχήσεως, οἱ δὲ μέλους, παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιμῶμαι· ἐμφαίνει γὰρ τὸν ἀπὸ τοῦ δείπνου καὶ τῆς μέθης, ἐπὶ τοῦ κοιμηθῆναι βαδίζειν· ἔστιν οὖν κῶμος ὁ καιρὸς, ὁ ἀπὸ τῶν δείπνων πρὸς ὕπνον καλῶν |
| κ 913 | Κωμάζειν κυρίως τὸ ἐπικοιμᾶσθαι καὶ βαδίζειν· ἔστιν οὖν κῶμος ὁ καιρός· τὸ δὲ κῶμος ἐκ τοῦ κωμάζω, τὸ ἐπὶ τοῦ κοιμᾶσθαι βαδίζειν· τὸ δὲ κῶμος παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιμῶμαι, ἐξ οὗ καὶ κώμη τὸ χωρίον, ἢ κοιμητήριον, καὶ ἀνάπαυσις τῶν ζώων. κόμη δὲ τῆς κεφαλῆς ἐκ τοῦ κείρω τὸ κόπτω |
| κ 914 | Κώμη εἰς ἣν ἐκοιμῶντο ἀπὸ τῶν ἔργων ἀνύοντες. ἢ χώμη ἀνάλωμά τι, κατὰ κλίσιν τοῦ ἐδάφους |
| κ 915 | Κῶμα ἡ μέθη, ἐκ τοῦ κωμάζω· κῶμος δὲ ὁ μεθυστικὸς αὐλὸς, ἐγχρονίζων τοῖς οἴκοις καὶ κυμβάλοις, καὶ θέλγων τοὺς δαιτυμόνας |
| κ 916 | Κωμῳδὸς ἐκ τοῦ κώμη καὶ τοῦ ᾄδω γίνεται κωμῳδὸς, ὁ ἐν ταῖς κώμαις ᾄδων· σημαίνει δὲ τὸν ἀντικαταλλασσόμενον |
| κ 917 | Κῶμος μὴ κώμοις καὶ μέθαις, παρὰ τὸ κῶ τὸ κοιμῶμαι· ἐμφαίνει γὰρ, ἀπὸ τοῦ δείπνου καὶ μέθης κοιμᾶσθαι· σημαίνει δὲ τὸ πρὸς τὰς ἐρωμένας, κωμάζειν τοὺς ἐρῶντας, ἢ ἐπὶ τοῦ συγκοιμᾶσθαι βαδίζειν |
| κ 918 | Κωμῳδία κῶ τὸ κοιμῶμαι· ἐκ τούτου γίνεται κώμη. τὸ χωρίον, εἰς ὃ κοιμῶνται πολλοί· καὶ ἐκ τούτου γίνεται κωμῳδία |
| κ 919 | Κωμῳδία τραγῳδίας διαφέρει· κωμῳδία γὰρ ἔστι βιωτικῶν πραγμάτων διήγησις· τραγῳδία δὲ ἡρωικῶν παθῶν |
| κ 920 | Κώνωψ παρὰ τὸ κῶλον, ὃ σημαίνει τὸ στρόγγυλον· καὶ γὰρ ἡ κώνωψ στρογγυλοτάτη πάντων μυῶν |
| κ 921 | Κωνίσαι κυρίως, τὸ τὸν κέραμον πισσῶσαι, κωνᾶν τὸ στρέφειν, καὶ τοὺς βόκωνκας κώνους λέγουσι· καὶ Ἀριστοφάνης δὲ ἐντ’ ἀνίσαι, τὸ περιενεικεῖν κωνίσαι λέγει |
| κ 922 | Κώνειον τὸ θανάσιμον φάρμακον |
| κ 923 | Κῷος σὺν τῷ ἰῶτα γράφεται, ἐπειδὴ εὕρηται κατὰ διάστασιν. Καλλίμαχος, τῷ ἴκελον τὸ γράμμα τὸ κώϊον· ἢ ὅτι τὰ εἰς ος κτητικὰ, τῷ ἰῶτα θέλουσι παραλήγεσθαι, ἢ τῷ α, χωρὶς τοῦ θηλυκὸς, Λιβυκὸς, ἁλυκός. καὶ ἁλυκὸς μὲν ὁ τῆς θαλάσσης, θηλυκὸς δὲ ὁ τοῦ θήλεος, Λιβυκὸς δὲ ὁ τῆς Λιβύης· ἔστωσαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνος ταῦτα, Ξενοφώντειος, Ἡρωδότειος, Ἀριστάρχειος, Θηβαϊκὸς, Ῥωμαϊκὸς, πατρῷος, Μινῷος, ἡρῷος, οὕτω καὶ Κῷος |
| κ 924 | Κώπη ἡ λαβὴ τοῦ ξίφους, ᾗ κόπτειν δυνάμεθα, παρὰ τὸ κόπτω κοπὴ καὶ ἀναβιβασμῷ καὶ τροπῇ κώπη· καὶ ἡ τῶν ἐρετῶν κώπη λέγεται παρὰ τὸ κόπτειν τὸ ὕδωρ· ὑμεῖς μὲν κὥπῃσιν ἁλὸς ῥηγμίνα βαθεῖαν τύπτετε κληΐδεσσι |
| κ 925 | Κωπίες ἐκ τοῦ κώπη, ὃ σημαίνει τὴν λαβὴν, ὁ ἐκ τοῦ, τῶ τὸ λαμβάνω τώπη, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς κ, κώπη· ἐκ τοῦ κόπτω κώπη ἀποβολῇ τοῦ τ |
| κ 926 | Κῶς ἡ νῆσος, ἣν φασὶν ἀπὸ τοῦ κῶ ὀνομάζεσθαι, ὅτι ἦν θυγάτηρ Μέροπος καὶ Ἐχεμείας |
| κ 927 | Κώτιλλος ὄρνεον, οὕτω καλούμενον· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ πολλὰ λαλοῦντες, κώτιλλοι καλοῦνται |
| κ 928 | Κωτίλλων ὁ πανοῦργα κολακεύων καὶ λέγων· ἀπό τινος ὀρνέου καλουμένου· ἀφ’ οὗ καὶ οἱ πολλὰ λαλοῦν τες καὶ κολακεύοντες κώτιλλοι λέγονται |
| κ 929 | Κωφὸς παρὰ τὸ κεκόφθαι τὴν ὄπα, ἢ κεκοπός τις ὢν, ὁ μήτε φθεγγόμενος μήτε ἀκούων· ἁρμόζει δὲ τὸ σύμφωνον τῆς λέξεως, ὡς πρὸς ἄμφω· οἷον, καὶ κωφοῦ συνημμένων, καὶ οὐ λαλέοντα ἀκούων. διαφέρει δὲ ὅτι τὸ κωφὸς ὁ παντελὴς κενοπὸς, οὐ λαλέοντα δὲ τὸν δυνάμενον λαλεῖν, οὐ λαλοῦντα δέ |
| κ 930 | Κωφὸς ὁ ἐν αὐτῷ τὴν ὄπα ἔχων, κυρίως δὲ, ὁ μὴ λαλῶν· λέγεται καὶ ἐπὶ μὴ ἀκούοντος· κωφὸς δὲ ὁ μὴ κοῶν, τουτ’ἔστιν ὁ ἀγνοῶν τὸ φῶς, ὃ ἔστιν ὁ φωνὴν ἀγνοῶν |
| ε 830 | ἐνεὸς διαφέρει· κωφὸς μὲν γάρ ἐστιν, ὁ τὴν ἀκοὴν βεβλαμμένην ἔχων· ἐνεὸς δὲ ὁ λαλεῖν τι ἔχων |
| κ 931 | Κωφὸς παρὰ τὸ κεκομμένην ἔχειν τὸ οὖς· εἰ γὰρ καὶ τὸ οὖς ἔχει, καὶ τὴν ἀκοὴν οὐκ ἔχει |
| κ 932 | Κωφὸν ἀνεπαίσθητον, μεταφορικῶς τὸ ῥοῖζον μὴ ποιοῦν· κωφὸν γὰρ βέλος ἀνδρὸς ἀνάλκιδος οὐτιδανοῖο. ἐπὶ τοῦ κύματος· ὡς δ’ ὅτε πορφύρῃ πέλαγος βίᾳ κύματι κώφῳ, τῷ μηδέπω καχλάζοντι, ἀρχομένῳ δὲ μεγαλύνεσθαι. ἀψόφως |
| κ 933 | Κωχεύουσι ὀχοῦσι, μετεωρίζουσι. Τέλος τοῦ Κ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Λ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| λ 3 | Λάας σημαίνει δύο, τὸ κύριον ὄνομα καὶ τὸ προσηγορικὸν, τουτ’ἔστι τὸν λίθον· καὶ κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει τὸ κύριον τοῦ προσηγορικοῦ; κατὰ δύο· κατὰ χρόνον καὶ κατὰ κλίσιν. πῶς; ὅτι τὸ μὲν κύριον μακρὸν ἔχει τὸ α, τὸ δὲ προσηγορικὸν βραχύ· καὶ ὅτι τὸ μὲν κύριον ἰσοσυλλαβῶς κλίνεται, ἀποβολῇ γὰρ τοῦ ς ποιεῖ τὴν γενικὴν, οἷον, ὁ Λάας τοῦ Λάα, τὸ δὲ προσηγορικὸν περιττοσυλλαβῶς, οἷον, λάας λάαος, καὶ ἐπεὶ τὸ κύριον, μακροκατάληκτον, ὄτως δισύλλαβόν ἐστι, καὶ πάντα τὰ τοῦ κανόνος φυλάττονται· ὥσπερ καὶ τὸ Αἴας, διά τί οὐκ ἐκλίθη διὰ τοῦ ντ· ἐπειδὴ κανὼν ἔστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ συνηρημένα τῶν ἐντελῶν φυλάττει τὴν κλίσιν· καὶ γὰρ ἀπὸ τοῦ λάας γίνεται τοῦ προσηγορικοῦ· καὶ γὰρ ἐκεῖνος λιθογλύφος ἦν, διὰ τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ προσηγορικοῦ γίνεται λάαος καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, ὥσπερ Καππάδοξ, Καππάδοκος, ὁ Καππαδόκης τοῦ Καππαδόκου· τὸ δὲ Καππάδοξ κατὰ πλεονασμόν· καὶ ὁ θεόλογος φησὶ, τοὺς ἐμοὺς Καππαδόκους. ἐκ γοῦν τῆς τοῦ λάας γενικῆς, γίνεται εὐθεῖα ἕτερα λάαος καὶ κλίνεται λαάου καὶ κράσει τοῦ αο εἰς α μακρὸν, ὡς Μενέλαος, Μενέλας, περέλαος, περέλας, οὕτω καὶ λάας λάαος λάου· καὶ ἐπεὶ τὴν κλίσιν τοῦ ἐντελοῦς ἐφύλαξε, διάτι μὴ τὴν κατάληξιν αὐτοῦ; ἐπειδὴ τὸ ὄνομα Δωρικόν ἐστιν· οἱ δὲ Δωριεῖς εἰς ου περατοῦσι τὴν γενικὴν τοῦ παπία καὶ τοῦ Ἑρμεία· καὶ εἰς τὸ κατέλευσαν καὶ Λαρτιάδα καὶ λευκός |
| δ 338 | δέξασθαι διαφέρει· λαβεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ ἀνελέσθαι ἀπὸ τοῦ μηδὲν διδόντος· δέξασθαι δὲ τὸ παρά τινος προστινόμενον δέξασθαι· καὶ ἐσχηματίσθαι παρὰ τὴν δεξιὰν τῇ αὐτῇ δεξιᾷ |
| λ 4 | Λαβή σημαίνει τέσσαρα· τὴν ἐπίληψιν καὶ ἐπαφὴν, ἢ ἐπικράτησιν καὶ αἰκίαν τοῦ πολέμου, τὴν ἀφορμὴν καὶ τὴν μέμψιν, ἔνθεν καὶ λάβετο τὶς τινὸς, καὶ τὴν τοῦ ξίφους λαβήν |
| λ 5 | Λάβραξ παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ βορὰ λάβορος καὶ συγκοπῇ λάβρος καὶ λάβραξ παρωνύμως, ὡς λίθος λίθαξ· οὔτως Ἱππιανός |
| λ 6 | Λάβρος ὁ ἀδδηφάγος, ἐκ τοῦ βορὰ, ὃ σημαίνει τὴν τροφήν· ἔστι δὲ ἀπὸ τοῦ βορέας, ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον |
| λ 7 | Λαβύρινθος ἔστι σπήλαιον ἀντρῶδες περὶ τὴν κάθοδον, δυσχερὲς δὲ καὶ περὶ τὴν ἄνοδον, ἐν ᾧ λέγεται ὁ μινώταυρος ἐμβληθῆναι. ἐπεὶ οὖν δυσχερὲς τὸ ἐκβῆ ναι τοὺς λαβυρίνθους, λαμβάνεται ἐπὶ ἀφύκτων λόγων, ὧν οὐδεὶς δύναται ἐκφυγεῖν, λαγύρινθός τις οὖσα, παρὰ τὸ λίαν γυρεύεσθαι τὴν αὐτῆς εἴσοδον, διὰ τὴν σκοτεινὴν καὶ τὴν κοχλοειδῆ αὐτῆς ὁδὸν, τροπῇ τοῦ γ εἰς β |
| λ 8 | Λαβώριον εἶδος ἐκπώματος, σκέπασμα |
| λ 9 | Λάγυνος ὁ πάνυ δεκτικός |
| λ 10 | Λάγνεια λαγυνεία τὶς οὖσα, παρὰ τὸ λα καὶ τὸ γυνὴ, λάγυνος, παρωνύμως γίνεται, λαγνὸς κατὰ συγκοπὴν, ἀφ’ οὗ λαγνεία |
| λ 11 | Λάγειον ἔστιν ἱπποδρομὸς Ἀλεξάνδρου λαγοῦ τινός |
| λ 12 | Λαγωὸς κοινῶς λαγὼς Ἀττικῶς ἀπὸ τοῦ λάειν λαὸς καὶ λαγωός |
| λ 13 | Λαγωὸς παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν μόριον, καὶ τὸ ὦς ὠτὸς, ὁ μεγάλα ὦτα ἔχων· Ἀπολλόδωρος, ὅτι λάγαρόν ἐστι |
| λ 14 | Λάγανον ὡς λάγαρον· ἐκκεκένωται γὰρ αὐτοῦ τὸ παχὸς εἰς πλάτος, καὶ λίαν ἀσθενεστέρως γέγονε |
| λ 15 | Λάγανα πλακουντάρια, ὡς παπυρωδ ἐκ σεμιδάλεως |
| λ 16 | Λαερτιάδης γίνεται παρὰ τὸ Λαέρτιος ὄνομα κύριον, ὥσπερ Βούσιρις λέγεται παρὰ τὸ βοῦς αἴρειν, ἀνδρεῖος γὰρ ἦν, ὥστε καὶ δύνασθαι αὐτὸν μόνον δύο ζευγνύειν βοῦς, οὕτως καὶ Λαέρτιος λέγεται παρὰ τὸ δύνασθαι λάας ἀερτάζειν, ἤγουν κουφίζειν λίθους· ἐκ τοῦ Λαέρτιος Λαερτιάδης, τὸ πατρωνυμικὸν, οἷον, Νηλήϊος Νηληϊάδης, Θυέστιος Θυεστιάδης· εἰ δὲ μὴ καθαρεύουσι διὰ τοῦ ιδης Πρίαμος Πριαμίδης, Κρόνος Κρονίδης· ἰστέον ὅτι οὐ ποιοῦμεν ἀπὸ προσηγορικοῦ πατρωνυμικὸν, τὰ γὰρ προσηγορικὰ κοινά εἰσι, καὶ κατὰ πολλῶν λέξεων· εἰ οὖν ἄνθρωπος ἀνθρωπίδης εἴπομεν, ἐδηλώσαμεν, τινὰ ἐκ πολλῶν γεγενῆσθαι, ὅπερ ἄτοπόν ἐστι· μόνον δὲ λέγει γεγενῆσθαι τὸν περὶ πολλῶν, ὅθεν καὶ αὐτὴν εἴληφε τὴν ὀνομασίαν |
| λ 17 | Λάζος λάχνος λυσσώδης· ἡ γνώμη παρατρέπει τ’ ἀληθῆ αὐτοῦ· καθάπερ ἡ αὐτὴ τυγχάνει γαῖα, λόγῳ δοκῶν ἀπαντᾶν τὴν ἀλήθειαν φαίη οὐ πιστῶς, ἄνανδρος ὢν, φαῦλα κέκτηται· προσφύγιον ἔχων τὴν πάνταλσον καὶ κατάγνοφον καὶ ζοφερὰν ὑγρὰν γαῖαν αὐτοῦ ἐν τῇ σήψει πυροῦνται αἱ θήλειαι αὐτῶν, μεταλλάσσουσαι τὰς ἑαυτῶν ἔσθητας γυπτικὰ ἐκφέρουσι γεννήματα καὶ παμμάλογα, ὡς πολύσπορα· εἴρηται δὲ λάζος τὸ ὄνομα, καὶ ὄζων κατὰ τὴν ζοφερὰν καὶ γυψώδη γῆν αὐτοῦ |
| λ 18 | Λάθρα παρὰ τὸ λήθω, τὸ λανθάνω, ὁ β ἀόριστος ἔλαθον καὶ ἐξ αὐτοῦ λάθρα· ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα ποιότητος ἀντὶ τοῦ λαθραίως· ὁ γὰρ λάθρα ποιῶν τὲ ὑπολανθάνειν πολλοὺς εἴωθε |
| λ 19 | Λαῖλαψ παρὰ τὸ λάπτω, ὁ μέλλων λάψω, λὰψ, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν λάλαψ, καὶ πρόσθεσιν τοῦ ι λαῖλαψ· δηλοῖ δὲ τὴν σφοδρὰν καὶ ἐπιτεταμένην λαβρότητα τοῦ πνεύματος |
| λ 20 | Λαίθαργος ὁ λαθραίως δάκνων κύων |
| λ 21 | Λαιμὸς εἴρηται ὅτι πλεονάζειν ποιεῖ τὴν ἔνδειαν τῆς τροφῆς, ὥσπερ καὶ ὁ λοιμὸς πλεονάζειν ποιεῖ τὴν ἔνδειαν τῶν ζώων |
| λ 22 | Λαιὸν ἀριστερὸν, καὶ λαιὰ χεὶρ ἡ ἀριστερὰ· παρὰ τὸ λιλᾶσθαι καὶ κεχωρίσθαι τῶν πράξεων· ἀριστερὰ δὲ καὶ εὐώνυμος, κατ’ ἀντίφρασιν, ἢ κατ’ εὐφημισμόν |
| λ 23 | Λαιὰ παρὰ τὸ ἐν λαιᾷ βαστάζειν· ἢ ἐκ τοῦ σταλάζω τὸ λαμβάνω |
| λ 24 | Λαιστρυγὼν ὁ ἀδδηφάγος, παρὰ τὸ λίαν στύγειν, ἤγουν μισεῖσθαι, ὁ ἀπάνθρωπος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ, ὅπερ καὶ θηλυκῶς λέγεται |
| λ 25 | Λαῖμα τὸ κῦμα, παρὰ τὸ λίαν τέμνειν καὶ κοροφοῦσθαι |
| λ 26 | Λαίφος τὸ ἄρμενον παρὰ τὸ λίαν φαίνεσθαι, λαῖφος, λειούφεσις βέλτιον λινοϋφὲς τὸ ἅρμενον |
| λ 27 | Λακεδαίμων παρὰ τὸ λαχεδαίμων, διὰ τὸ ἐκεῖ τοὺς δαίμονας λαχεῖν· τοῦ Λακεδαίμονος ὁ κανών· τὰ δὲ κοινὰ τῷ γένει διὰ τοῦ ο μικροῦ· ὁ Λακεδαίμων γὰρ ἀνὴρ ἀπὸ τῆς πόλεως, καὶ ἡ Λακεδαίμων πόλις καὶ ἡ κλητικὴ ὦ Λακεδαῖμον· ὁ τόνος; τὰ εἰς ων σύνθετα, ὅταν εἰς ον εἴη ἡ κλητικὴ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον· σεσημείωται ὦ Λακεδαῖμον καὶ ὦ παλαῖμον· παλαίμων δὲ λέγεται ὁ ἔμπειρος τῆς παλαιστικῆς, ἐκ τοῦ πάλη, ὃ σημαίνει τὴν παλαίστραν καὶ τοῦ αἴμων ὃ σημαίνει τὸν ἔμπειρον· τὸ δὲ Λακεδαίμων ἐκ τοῦ λαχεδαίμων τις οὖσα· ἐν αὐτῇ γὰρ οἱ θεοὶ πρῶτον ἔλαχον καὶ ἐκληρώσαντο τὰς πόλεις |
| λ 28 | Λακέρυζα παρὰ τὸ λίαν κρώζειν, ἤγουν μεγάλως |
| λ 29 | Λάκκος παρὰ τὸ λακῶ λακήσω, ὃ σημαίνει τὸ διαχωρίζω, καὶ πατάσσω, οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔλακον, καὶ ἐξ αὐτοῦ λάκκος, ἢ παρὰ τὸ λίαν κάτω |
| λ 30 | Λάκων Σπαρτιάτης ἄντικρυ τῶν Ἀθηνῶν |
| λ 31 | Λακὶς λάκισμα, σχίσμα ἱματίου |
| λ 32 | Λαλῶ λῶ, ἐν διπλασιασμῷ λαλῶ· παράγωγον τοῦ λῶ λάσκω. Εὐριπίδης· τοιαῦτα λάσκεις τοὺς ἀναγκαίους φίλους· τὸ δὲ λῶ δηλοῖ τὸ θέλω, ὃ δὲ θέλει τις καὶ φθέγγεται· προϋπάρχει δὲ τοῦ λόγου ψυχὴ καὶ θέσις, οὕτω Φιλόξενος |
| λ 33 | Λαλίστατος ὁ κατὰ λόγον σοφός· λέγεται δὲ καὶ ὁ εὔγλωττος καὶ ὁ εὔφωνος |
| λ 34 | Λάμια θηρίον, ἀπὸ τοῦ ἔχειν μέγαν λαιμόν |
| λ 35 | Λάμαζα οἱονεὶ λαβάτιον, παρὰ τὸ λείως βαίνειν ἐν τοῖς μέτροις, καὶ ἀσθενὲς εἶναι πρὸς τὸ μὴ κύειν τὰς συλλαβάς |
| λ 36 | Λαμπετόωντι λάμποντι, ὡς ἀπὸ τοῦ ἔχω ἐχέτης, βάλλω βαλλέτης, καὶ ἑκατηβελέτης, οὕτω λάμπω λαμπέτης· καὶ ἐκ τοῦ λαμπετῶ πλεονασμῷ τοῦ ο λαμπετόω, καὶ ἡ μετοχὴ ὁ λαμπετόων· ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· οἱ ποιηταὶ δὲ ἐπὶ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων ἔθος ἔχουσι πλεονάζειν τὸ ο, οἷον, βοόωντα ἐφεύροι, καὶ ὁρόων ἐπὶ οἴνοπα πόν τον |
| λ 37 | Λάμπουρις εἰς τὸ ἵππουρις |
| λ 38 | Λάμορον τὸ πολὺ καὶ ἀθροῦν καὶ λαμορεῖν τὴν θάλασσαν, οἷον πολλήν |
| λ 39 | Λάμπω παρὰ τὸ σέλας ὃ σημαίνει τὸ φῶς καὶ τὸ πέμπω γίνεται σελάμπω καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τῆς σε συλλαβῆς λάμπω |
| λ 40 | Λαμπρείμων τὰ παρὰ τὸ εἷμα, ὃ δηλοῖ τὸ ἱμάτιον, ἐν συνθέσει γινόμενα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· οἷον, λευχείμων, λαμπρείμων |
| λ 41 | Λάμψακος ὅτι τοῖς Λαμψακήνοις χρησμὸς ἐδότη, ὅπου ἂν αὐτοῖς λάμψῃ, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι. ἀστραπῆς οὖν γινομένης εἶδον τὸν τόπον, καὶ ἔκτισαν τὴν πόλιν, Λάμψακον αὐτὴν προσαγορεύοντες· καὶ οὕτω τοὺς πολεμοῦντας αὐτοὺς βαρβάρους λοχοποιήσαντες, διὰ τῆς ἀστραπῆς ἴδοντες κατέκοψαν |
| λ 42 | Λάμυρον εὔλαλον, εὐτράπελον καταπληκτικόν |
| λ 43 | Λὰξ παρὰ τὸ λήγω ῥῆμα, λήξω, λὴξ καὶ λὰξ ὁ τῷ λήγοντι μέρει τοῦ ποδὸς, τουτ’ἔστι τῷ ἀκρῷ πλήττει, ὁ λέγεται λάκταια |
| λ 44 | Λέξις ἡ οἰκοδόμησις αἱμασίας λέξαντες, ἀλλ’ ᾧ ἔμμεναι ἕρκος· οἱ δὲ Ἀττικοὶ λίθους ἐκλέγοντες ἀνῳκοδόμουν |
| λ 45 | Λαξευτήριον ἔστι ξέω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ξεύω καὶ μετὰ τοῦ λα ἐπιτατικοῦ μορίου, λαξεύω τὸ πάνυ ξέω, καὶ ἐξ αὐτοῦ λαξευτήριον |
| λ 46 | Λαοδίκεια πόλις Ἀσίας, ἀπὸ Λαοδίκης θυγατρὸς Σελεύκου, κτισθεῖσα ὑπ’ αὐτοῦ |
| λ 47 | Λαοδίκη ἐκ τοῦ λαὸς καὶ τοῦ δίκη· ἰστέον δὲ ὅτι τὰ εἰς ος ὀκταχῶς συντίθεται· ἐγράφη |
| λ 48 | Λαοὶ ὁ μὲν Ἡσίοδος, τοῦ ῥά ποτε Κρονίδης Ζεὺς ἄφθιτα μήδεα εἴδως κεκτοὺς ἐκ γαίης λαὸς Δευκαλίωνος· τινὲς λαοὶ οἱ ἱλαροί. ἐπειδὴ καὶ ἄνθρωπος κατὰ μίαν ἐτυμολογίαν, ὁ διορθωμένην ἔχων τὴν ὄπα· διὸ καὶ αὔδης ἔντε ἦν ὑπὲρ ἄρθρων, σχεδὸν εἰ μὴ αὐδηέντων· φέρεται δὲ ἱστορία, ἡ Μῆτις, δυστοκούσης τῆς Ῥέας, αὕτη μὲν ἔτεκε τέκνον, ὁ ἐκάλεσαν Λάαν· τῇ δὲ Ῥέᾳ τεκούσῃ τὸν Δία, αὕτη κατηλλάξατο τὸν Λάαν αὐτῆς τὸν παῖδα ἵνα ὁ Κρόνος ἀντὶ τοῦ Διὸς τὸν Λάαν καταπίῃ· Ζεὺς οὖν ἡβήσας, εἰς τίμην τοῦ ἀντ’ αὐτοῦ καταποθέντος, λαοὺς ὠνόμασε τοὺς ἀνθρώπους· οἱ δὲ ὅτι Δευκαλίων λίθους ῥίπτων ἀνθρώπους ἐποίει· τινὲς δὲ ὅτι κατακλυσμοῦ ὄντος ἔφυγον οἱ ἄνθρωποι εἰς τὰ ὄρη. καὶ μετὰ τ’αὐτοῦ αἰφνιδίως ἐπέστησαν τῇ γῇ, εὐδίας γινομένης, ὡς ἐκπλαγῆναι καὶ ἀπὸ λίθων νομισθῆναι εἶναι |
| λ 49 | Λαομεδοντιάδης πατρωνυμικόν· τὸ τι ἰῶτα διάτι; πᾶσα γενικὴ εἰς ος, διὰ τοῦ ιδης ποιεῖ τὸ πατρωνυμικὸν· ἔστι Λαομέδοντος ἡ γενικὴ, καὶ τὸ πατρωνυμικὸν Λαομεδοντίδης· καὶ ὥσπερ Τελαμὼν Τελαμῶνος Τελαμωνίδης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α Τελαμωνιάδης, οὕτω καὶ Λαομεδοντιάδης· ἡ κλητικὴ ὦ Λαομέδον |
| λ 50 | Λάπαθον ἀπὸ τοῦ λαπάθειν· ἔστι γὰρ τὸ λάχανον εὔθετον εἰς γαστέρα, ἁπαλύνει γὰρ· οἱ δὲ Ἀττικοὶ λάπαθα λέγουσι τὰ ὀρύγματα τῶν θηρίων· τάχα ὅτι λανθάνει θεωροῦντας, οἵτινες μὴ ἰδόντες ἔρχονται εἰδόντες εἰς τὸ παθεῖν τι |
| λ 51 | Λαπίνη ἡ ἅμαξα, ἢ ἅρμα σκεπαστόν |
| λ 52 | Λαπαρὰ παρὰ τὸ λελάφθαι, ὅ ἐστι κεκενῶσθαι τὸν τόπον, πρὸς σύγκρισιν τῶν πλευρῶν, ὅθεν καὶ λάφυρα ἀπὸ τῆς κενώσεως· καὶ Ὅμηρος· δώδεκα δησὶ νήσιον δὲ πόλεις ἀλαπάξαντες, λάμποντες γλώσσῃσιν· οἱονεὶ κενοῦνται καὶ ἐξαρτοῦνται |
| λ 53 | Λαπάρα ὁ κενὸς ὀστέων τόπος τῆς πλευρᾶς· λαπάξαι γὰρ τὸ κενῶσαι, παρὰ τὸ λάπαθον τὴν βοτάνην, κενωτικὴν οὖσαν γαστρός |
| λ 54 | Λάρδος παρὰ τὸ λαρίνον τὸ λιπαρόν |
| λ 55 | Λάρναξ παρὰ τὸ λίαν ἐγγίζεσθαι τὸν ἐπεντιθέμενον |
| λ 56 | Λάρναξ κυρίως ἡ διὰ λάων ὁ ἐστι λίθων κατασκευασθεῖσα θήκη· καταχρηστικῶς δὲ καὶ αἱ λοιπαὶ λάρνακες |
| λ 57 | Λάρης ὁ ὄρνις, ὥστε κατὰ δίνους κόπους ἁλὸς ἀτρυγέτοιο ἰχθὺς ἀγρώσσων κυκίνα πτερὰ δεύεται ἅλμῃ |
| λ 58 | Λάρυγξ φάρυγγος διαφέρει· λάρυγξ μὲν γάρ ἐστι δι’ οὗ λαλοῦμεν· φάρυγξ δὲ δι’ οὗ ἐσθίομεν· ἐπειδὴ δύο πόροι εἰσὶ τοῦ λαιμοῦ |
| λ 59 | Λασίῃσι δάσεσι στήθεσιν· ἐκ τοῦ λα, ἐπιτατικοῦ μορίου, καὶ τοῦ σεύω τὸ ὁρμῶ· ὀρθῶς γὰρ ὁρμῶνται, τὰ δι’ αὐτοῦ νοήματα· νῦν δὲ περὶ τοῦ θυμοειδοῦς μέρους τῆς ψυχῆς φησὶν ἀφ’ ὧν λέγεται στήθεσιν, ὑπὸ γὰρ τὰ στέρνα κεῖται ἡ καρδία, ἐν ᾗ ἐστι τὸ πυρῶδες καὶ θερμὸν καὶ μανικὸν τῆς ψυχῆς |
| λ 60 | Λάσκω τὸ λαλῶ. Εὐριπίδης, τοιαῦτα λάσκεις τοῖς ἀναγκαίοις φίλοις |
| λ 61 | Λάτις εἶδος ἰσχύος, ἔστι δὲ μακρὸν τὸ τις |
| λ 62 | Λατῖνος Ῥωμαῖα ἡ λέξις· λατὺς γὰρ πλατὺς κέκληται |
| λ 63 | Λάτρις θεράπαινις, δουλὴ, προσαίτις |
| λ 64 | Λατρεύειν παρὰ τὸ λατρεύω, τοῦτο παρὰ τὸ λάτρον, ὃ σημαίνει τὸ ἔμμονον· τοῦτο παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν καὶ τοῦ τρῶ τὸ καρτερῶ |
| λ 65 | Λάτρον ὁ μισθὸς, ἐκ τοῦ τηρῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ βλέπω, καὶ τοῦ λα ἐπιτατικοῦ γίνεται λατήριον καὶ συγκοπῇ λάτρον· πρὸς ὃ βλέπει ὃ μισθωτός |
| λ 66 | Λαυκανία ἡ φάρυγξ, ἡ ἀρτηρία, δι’ ἧς τὸ πνεῦμα ἔρχεται, ἀπὸ τοῦ λευκὴν εἶναι αὐτοῦ τὴν φύσιν |
| λ 67 | Λαυκανίη ὁ λαιμὸς, ἀπὸ τῆς ἀπολαύσεως· λευκανίτης ἡ φάρυγξ λέγεται, ἀρτηρία ἀπὸ τοῦ τὴν λευκήν |
| λ 68 | Λαῦρα ἡ πλατεῖα· οἷον, οὐ δῶες λαῦρον· παρὰ τὸ λίαν ἔχειν αὖραν· ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτῆς τὸν λαὸν ῥεῖν |
| λ 69 | Λάφυρα τὰ ἐκ τῶν πολεμίων ἔτι ζώντων λαμβανόμενα· τὰ δὲ τεθνεώτων αὐτῶν σκύλα λέγεται |
| λ 70 | Λαφύξας διασπαράξας, ἀφειδῶς θοινισάμενος ἢ καταπίων |
| λ 71 | Λάχανον παρὰ τὸ λαχαίνω τὸ σκάπτω |
| λ 72 | Λάχανον παρὰ τὸ λεία χέειν· ἢ λίαν χεύειν ἤγουν ἐξανοῖκον τοῖς φύλλος |
| κ 934 | κληρώσασθαι διαφέρει· λαγχάνει μὲν γὰρ εἷς ἀποτυγχάνων· κληρῶνται δὲ πάντες |
| λ 73 | Λάχεια σημαίνει τὸν ἐσκαμμένην γῆν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ λάχω λάχεια, ὡς κρατῶ κράτεια |
| λ 74 | Λάχνη ἡ τρίχωσις, ἐτυμολογεῖται δὲ ἐκ τοῦ λα ἐπιτατικοῦ μορίου καὶ τοῦ ἔχω τὸ κρατῶ· γίνεται λαέχνη καὶ κατὰ κράσιν λάχνη· οὐδὲν εὐληπτότερον τῶν τριχῶν |
| λ 75 | Λεανῶ ἀπὸ τοῦ λεαίνω· τοῦτο παρὰ τὸ λεῖος |
| λ 76 | Λεαίνω ὁμαλὸν ποιήσω, ἐκ τοῦ λεῖος· τοῦτο ἐκ τοῦ λαίω τοῦτο παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω, καὶ ἐξ αὐτοῦ λαῦος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, καὶ τοῦ υ εἰς ι, λεῖος, καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ λειαίνω καὶ λεαίνω· τὰ γὰρ λεῖα καὶ ὁμαλὰ θέλομεν, ὥσπερ τὰ κρημνώδη ἐκφεύγομεν· καὶ εἰς τὸ λέντιον |
| λ 77 | Λέβης ἐκ τοῦ λείβω τὸ σπένδω |
| λ 78 | Λεβηρὶς τὸ γῆρας τοῦ ὄφεως, ὃ ἀποδύεται |
| λ 79 | Λεβηρὶς ἡ φολὶς, καὶ ἡ λεβηθρὶς τὸ αὐτὸ σημαίνει· ἔστι δὲ δέρμα τοῦ ὄφεως, ἤτοι αἱ λεπίδες τοῦ δέρματος |
| λ 80 | Λέβητα τὸ χέρνιβον, ἀπὸ τοῦ τὰς λιβάδας τῶν χειρῶν ὑποδέχεσθαι |
| λ 81 | Λεβηδὼν τόπος ἐν ᾧ ἐθυσίαζον οἱ κατὰ τὴν λιβανησίαν Ἀραβίται |
| λ 82 | Λέγω σημαίνει ἕπτα· λέγω τὸ ἐπιτυγχάνω, τίμην δέ μιν λελόχα· λέγω τὸ φροντίζω, οὐκ ἀλέγω ὡσεὶ γυνὴ βάλεν ἢ πάϊς ἄφρων· λέγω τὸ ὁρίζω, ἐξ οὗ καὶ λόγος ὁ ὁρισμός· λέγω τὸ λαλῶ, ἐξ οὗ καὶ λόγος· λέγω τὸ μετρῶ ἐξ οὗ καὶ τὸ ὡρολόγιον· λέγω τὸ κοιμῶμαι ἐξ οὗ καὶ λόχος, ἡ κοίτη καὶ λέκτρον· λέγω τὸ συνάγω, ἀφ’ οὗ καὶ σύλλογος· καὶ εἰς τὸ ἀλεγίζω, λόγος καὶ παλίλλογα |
| λ 83 | Λεγάτον ἐστι δωρέα ἐν διαθήκῃ, καταληφθεῖσα |
| λ 84 | Λάρισσα ἔστι πόλις· διὰ δὲ τοῦ ι γράφεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ισσα μὴ ὄντα ἀπὸ ῥημάτων ἐχόντων τὴν ει δίφθογγον, ἀποστρέφονται αὐτήν· οἷον, σάρισσα, ἔστι δὲ εἶδος ἀκοντίου μικροῦ· Πίσσα δὲ πόλις Ἰλίαδος, οὕτω καὶ Λάρισσα |
| λ 85 | Λεγεὼν ἑξακοσίων ἀνδρῶν τάξις πεζῶν |
| λ 86 | Λεγάτον πεκούλιον ἐκ τοῦ λεγάραι ἤγουν δεσμεῦσαι· διὰ γὰρ τοῦτο ἱκανὰ δουλεύει ὁ ληψόμενος |
| λ 87 | Λειρόφθαλμος εἰ μὲν σημαίνει τὸν προσηνῆ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ τὸ λείριον ὃ σημαίνει τὸ ἄνθος· εἰ δὲ τὸν ἀναιδῆ διὰ τοῦ ἰῶτα· παρὰ τὸ λιρὸς γάρ ἐστι· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λίαν ὁρᾶν· λέγει δὲ Ὦρος, ὅτι οὐ τῶν ἀνθῶν δεῖ λέγειν, ἀλλὰ τῶν ἀνθέων, διὰ τὴν συνέμπτωσιν τῶν ἀνθ’ ὧν ὀνόματος, ὅπερ ἐκ τῆς ἀντὶ προθέσεως καὶ τοῦ ὧν ὑποτακτικοῦ ἄρθρου γίνεται |
| λ 88 | Λειχανὸς ὁ δάκτυλος, ἐκ τοῦ λείχω ῥήματος |
| λ 89 | Λειπόνεως ἐκ τοῦ λείπω καὶ τοῦ νεὼς, ὁ καταλειφθεὶς τῆς νεώς |
| λ 90 | λειβαὶ ἀντὶ τοῦ σπονδαί· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ λείβειν καὶ σπένδειν καὶ στάζειν |
| λ 91 | Λείαν ἐκ τοῦ λεαίνω τὸ ὁμαλίζω |
| λ 92 | Λείριον τὸ ἄνθος καὶ λειρίων τῶν ἀνθῶν |
| λ 93 | Λεῖκνον τὸ πτυάριον, διφορεῖται κατὰ τὴν γραφὴν, καὶ γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα· οἱ μὲν γὰρ διὰ τῆς ει δίφθογγον γράφοντες, σχηματίζουσι τρόπον τοιοῦτον, ἐκ τοῦ λέχος· ἐκ τούτου γίνεται λέχω, λέχνος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα λεῖχνος· καὶ γὰρ οἱ ἀρχαῖοι αὐτοῖς ἐν πτυαρίοις ἐποίουν τοὺς οἰκοίους υἱοὺς καθεύδειν, διὰ τὸ πολύγονον· οἱ δὲ γράφοντες διὰ τοῦ ἰῶτα· ἔστι λικμᾷν ἐκ τούτου γίνεται λίκμον κατὰ μεταβολὴν τοῦ μ εἰς ν λίκνον· τὸ δὲ λικμᾶν διὰ τοῦ ι γράφεται· ἔστι δὲ παρὰ τὸ λίαν καμεῖν |
| λ 94 | Λείβδην εἰς τὸ παραβλήδην |
| λ 95 | Λειμὼν ὁ παράδεισος, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται παρὰ τὸ λείβω τὸ καταστάζω, λειβὼν καὶ λειμὼν· ἔστι δὲ περιεκτικὸν, ὡς καὶ τὸ χειμών |
| λ 96 | Λειμὼν ὅπου τὰ λεῖα κατανέμεται, τουτ’ἔστι τὰ πρόβατα |
| λ 97 | Λειόβουλος εἶδος ἰχθύος, παρὰ τὸ λεῖον |
| λ 98 | Λείριον τὸ ἄνθος, παρὰ τὸ λεῖον, ὃ σημαίνει τὸ ὁμαλὸν λείϊον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, λείριον· ὡς ἔγχος ἔγχεος, ἔγχεϊ, ἐγχειΐδιον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἐγχειρίδιον· ἐξ οὗ καὶ ποδαλείριος, ὁ ποδῶν ἰατρός |
| λ 99 | Λειτουργεῖν ἀπὸ τοῦ ἔργον καὶ τοῦ λήϊτον, ἤγουν τὸ δημόσιον, γέγονε ληϊτουργεῖν, καὶ κατὰ συστολὴν τοῦ η εἰς ε, λεϊτουργεῖν, καὶ κατὰ συναίρεσιν λειτουργεῖν |
| λ 100 | Λειτουργεῖν διὰ τῆς ει διφθόγγου σημαίνει τὸ ὑπηρετεῖν· ἔστιν ἐπὶ τοῦ ληϊτῶ λεγόμενος· λήϊτον δὲ τὸ δημόσιον |
| λ 101 | Λειτουργὸς ὁ τοῖς διοικηταῖς ἄρχουσιν ὑπουργῶν καὶ διακονῶν· τὸ γὰρ πρυτανεῖον, ἤγουν τὸ δημόσιον λήϊτον ἐκαλεῖτο |
| λ 102 | Λείχω τὸ κατεσθίω ὡς τὸ, χοῦν τῆς γῆς ἔλειξε τὸ πῦρ· τῷ λει διφθόγγῳ διάτι; ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ τραπεζόλοιχος |
| λ 103 | Λείψανον παρὰ τὸ λείβω λείψω γέγονε καὶ γὰρ ἔσπενδον ἐπὶ τῶν τεθνεώτων· ἢ παρὰ τὸ λείπω λείψω γέγονε, λείψανα γάρ εἰσι τὰ ἐγκαταλείμματα |
| λ 104 | Λείψανον τὸ σῶμα, ἐκ τοῦ λείπω τὸ καταλιμπάνω |
| λ 105 | Λειψυδρία ἐκ τοῦ λείπω τὸ καταλιμπάνω |
| λ 106 | Λειποταξία ἐκ τοῦ λείπω καὶ τοῦ τάξις, ὁ φεύγων ἐκ τῆς τάξεως |
| λ 107 | Λεκτίκιον παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην· κιβώριον ἐκ ξύλων, ὃ ἔχουσιν αἱ παρθένοι πρὸς τὸ καλύπτεσθαι αὑτάς |
| λ 108 | Λεκάνη ἧς τὸ χάσμα λεῖον ἔστι· πεπλάτηται γὰρ, λειοχάνη τις οὖσα |
| λ 109 | Λεκτὸν ἀκρωτήριον τῆς Ἴδης, κεκλημένον ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῷ κατακλιθῆναι Δία καὶ Ἥραν· τρία δέ εἰσι τὰ τῆς Ἴδης ἀκρωτήρια· Λεκτὸν, Γάργαρον καὶ Φαλάκρη |
| λ 110 | Λάχανον κοινῶς, ἀπὸ τοῦ λαχαίνεσθαι ὅ ἐστι σκάπτεσθαι· ἤτοι ὁ μὲν κατέχων κεφαλὴν, φυτὸν ἀμφελάχαινε· καὶ τὸ νῆσον ἐπὶ τελ ὁ παρακεκλιμένος, οἷον, εὔγειος, παρὰ τὸ λαχαίνεσθαι, δυνατὴν εἶναι· ἐλέγχεται γὰρ ἀπὸ τῆς ἐπαγωγῆς παρακλιμένος τετάνυστο· κώμανα δὲ τὰ λάχανα, ὅτι δασέα ἐστιν, ἀπὸ τῆς λάχνης |
| λ 111 | Λέκτρα εἰς τὸ ἠλέκτωρ |
| λ 112 | Λελάθη εἰς τὸ ἀπεμπάλων· Λελαχὼς εἰς τὸ ἀπεμπάλων |
| λ 113 | Λέληκα οὐκ ἀπὸ τοῦ λέγω, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ λαλῶ λαλήσω, λελάληκα, συγκοπῇ τῆς λα συλλαβῆς |
| λ 114 | Λέληκται εἰς τὸ ἄληκτος |
| λ 115 | Λελιπαρημένον ἔστι λιπαρῶ τὸ παρακαλῶ, ὁ μέλλων λιπαρήσω, λελιπάρηκα, λελιπάρημαι, λελιπάρησαι, παρὰ τὸ λίαν παρεῖναι· τὸ δὲ λιπαρῶ παρὰ τὸ λιπαρός |
| λ 116 | Λέλοχα ἔστι ῥῆμα λήχω τὸ λαγχάνω, ἢ ἐπιτυγχά νω, οὗ ὁ μέλλων λήξω, ὁ ἐνεργητικὸς παρακείμενος, λέληχα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν λέληγχα καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ο λέλογχα· καὶ εἰς τὸ πέπονθα |
| λ 117 | Λελογχῶς λαγχάνων, ἢ ἐπιτύχων |
| λ 118 | Λελουμένη ἔστι λύω, πλεονασμῷ τοῦ ο λούω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος λέλουμαι, ἡ μετοχὴ ὁ λελουμένος |
| λ 119 | Λελωβημένος ἐκ τοῦ λαὸς καὶ τοῦ βοὴ γίνεται λαοβή |
| λ 120 | Λελυμασμένος βεβλαμμένος, ἐκ τοῦ λυμαίνω τὸ φθείρω, ὁ παρακείμενος λελύμαγκα· ὁ παθητικὸς λε λύμαμμαι καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ς λελυμασμένος· ὥσπερ ἡδύνω ἥδυγκα ἥδυμμαι καὶ ἥδυσμαι, ἐξ οὗ καὶ ἥδυσμα· ἔστι δὲ καὶ λυμάζω, εἶτα λυμάσω, λελύμακα, λελύμασμαι |
| λ 121 | Λέμβος πλοῖον μικρὸν τὸ ἐφόλκιον· καὶ λεμβάρχαι οἱ ἐν ἐφολκίῳ, πλέοντες· γίνεται παρὰ τὸ λίαν βαίνειν, ὅ ἐστι πορεύεσθαι· διὰ τὴν σμικρότητα καὶ λαῖφος καὶ λαιφίς |
| λ 122 | Λέντιον παρὰ τὸ λειαίνω τὸ καθαίρω, ὁ μέλλων λειανῶ· ὁ παρακείμενος παθητικὸς λελείαμαι λελείασαι, λελείαται, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν λελείανται· λειάντιον καὶ συγκοπῇ λέντιον |
| λ 123 | Λέντιον σάβανον τὸ τι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιον οὐδέτερα μονογενῇ, διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ προπαροξύνεται, οἷον, βαλάντιον, εὐαγγέλιον, λέντιον |
| λ 124 | Λεαίνω ἐκ τοῦ λειαίνω, πόσα σημαίνει; δύο· τὸ ἀποσπογγίζω καὶ ἐκμάσσω |
| λ 125 | Λεοντοκόμος ὁ τῶν λεώντων ἐπιμελούμενος, ἐκ τοῦ κομῶ τὸ ἐπιμελοῦμαι καὶ τὸ λέων |
| λ 126 | Λέπρα σημαίνει τὸν ἐλεφαντιασμὸν, παρὰ τὸ λέπος ὃ σημαίνει τὸ δέρμα· εἰς γὰρ τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ δέρματος γίνεται ὁ ἐλεφαντιασμός· ἐκ τοῦ οὖν λέπος γίνεται λέπηρα καὶ ἐν συγκοπῇ λέπρα· ἢ παρὰ τὸ ῥαίω τὸ φθείρω ἡ διεφθαρμένη σάρξ |
| λ 127 | Λεπρὸς λευκὸς παρὰ φύσιν, παρὰ τὸ λέπω λεπηρὸς καὶ λεπρός· ἢ παρὰ τὸ λέπω καὶ τὸ ῥαίω, ἡ διεῤῥηκυῖα σάρξ |
| λ 128 | Λεπτύνω παρὰ τὸ λεπτός |
| λ 129 | Λέσχη σημαίνει τὴν φλυαρίαν παρὰ τὸ λέγω, λέξω, λέλεχα, καὶ ἐξ αὐτοῦ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς λέσχη |
| λ 130 | Λέσχη παρὰ τοῖς Βοιωτοῖς τὰ κοινὰ δειπνητήρια. τινὲς δὲ τὰ καταφύγια, καὶ τοὺς ἐλεεινοὺς τόπους λέσχας καλοῦσι· συμβαίνει γὰρ τοὺς ἐν ταῖς οἰκίαις ταύταις καθεζομένους χάριν θέρμης, λόγους συναίρειν· γίνεται οὖν ἡ λέσχη παρὰ τὸ λέγω· εἴρηται |
| λ 131 | Λέσχη δημόσιον οἴκημα, οἱονεὶ λέσχην, παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ, τοὺς μὴ ἔχοντας οἰκήματα λέχη ποιεῖσθαι· ἢ παρὰ τὸ λεχαίνειν ἐν αὐτῷ, ὅ ἐστιν ὁμιλεῖν |
| λ 132 | Λεπτὸν ὅ ἐστι στάθμιον, γόμορ ἤγουν ὀγκίας τὸ τέταρτον· περὶ οὗ ὁ κύριος λέγει, οὐχὶ δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖται· ἄσσαρ δὲ Ἑβραϊστὶ ἐλαττωμένον καλεῖται |
| λ 133 | Λεξείδιον παρὰ γὰρ τῆς λέξεως Ἰωνικῶς γέγονε πλεονασμῷ τοῦ ι |
| λ 134 | Λευκὸς παρὰ τὸ λεύσσω τὸ βλέπω, ὁ εὐσύνοπτος καὶ εὐειδὴς καὶ λαμπρὸς, ἐξ οὗ καὶ λευκὸν λέγεται χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως· τὸ μὲν γὰρ λευκὸν διακρίνει καὶ διαχέει τὴν ὄψιν· τὸ μέλαν δὲ χρῶμα διακριτικὸν ὄψεως |
| λ 135 | Λευκὸν παρὰ τὸ τηρεῖσθαι τὸ εὖ ἤγουν τὸ καλὸν, τουτ’ἔστι τὸ φῶς αὐτό |
| λ 136 | Λευκώλενος παρὰ τὸ λευκὸς καὶ τὸ ὠλένη, ὃ σημαίνει τὸν βραχίονα· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν ὁλοῦσθαι τὰς πράξεις, τουτ’ἔστι πληροῦσθαι· ὠλένη δὲ λέγεται τὰ ἄκρα τῶν βραχιόνων· τὸ δὲ λευκὸν παρὰ τὸ λεύσσω τὸ βλέπω, ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου τὸ μέλαν μὴ βλεπόμενον· συγκριτικὸν δὲ ἐστὶ τὸ οἱονεὶ συνάγον. τὸ γὰρ μέλαν συνάγει τὴν ὅρασιν· τὸ δὲ μέλας παρὰ τὸ λάω τὸ βλέπω, καὶ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν |
| λ 137 | Λεύσσεται ἐκ τοῦ βλέπω τροπῇ τοῦ β καὶ τοῦ π εἰς δύο σς λέσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ λεύσσω, κατὰ τοὺς Αἰολεῖς, τὸ παθητικὸν λεύσσομαι, λεύσσεται τρίτον πρόσωπον |
| λ 138 | Λεύσσετε ὁρᾶτε· Ἀρίσταρχος ἓν ς γράφει, ἄλλοι δὲ διὰ δύο λέγουσιν, ὡς ἀπὸ τοῦ μέλλοντος, λέγουσι δὲ αὐτὸ ἀπὸ τοῦ λεύσσω τοῦ σημαίνοντος τὸ βλέπω· ὥσπερ ἀπὸ τούτου μέλλοντος, καὶ τὸ ἄξετε δὲ Πριάμοιο βίην· καὶ τὸ, οἴσετε δ’ ἄρνα λευκόν· καὶ καταβήσεο δίφρου. γέγονε δὲ τὸ λεύσσω οὕτως· ἔστι ῥῆμα βλέπω, ὅπερ καὶ κατὰ Αἰολεῖς γίνεται βλέσσω, ὡς ὄπτω ὄσσω, ὅθεν καὶ κακοσσώμενον· κατ’ ἀποβολὴν τοῦ β, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ λεύσσω· λεύσσω σε τλῆμον· ἔστι δὲ καὶ ἐνεστῶτος, καὶ εἰς τὸ βλέπω, ὅθεν καὶ τὸ ἀβλέπω, καὶ κατέλευσαν, καὶ λευκὸν καὶ λευκύνων |
| λ 139 | Λευχάραι αἱ σχολαὶ, ἀπὸ τοῦ λέξαι τὶ, ἐκεῖ γὰρ ὡμιλοῦν· ὡς οὐδ’ ἤθελε παίζειν χαλκηΐδιον ἄδομον ἔλθη |
| λ 140 | Λευρὸν τὸ ὁμαλὸν καὶ λελιθολογημένον· λεύειν γὰρ τὸ λιθάζειν |
| λ 141 | Λευαλέος ὁ πανοῦργος, καὶ φαῦλος, παρὰ τὸ λεύειν καὶ τὸ ἔργον, λεωργὸς καὶ λεορτὴς διὰ τοῦ ο καὶ λευογαλέος κατὰ συναλοιφὴν, καὶ δι’ εὐφωνίαν λευγαλέος |
| λ 142 | Λευχειμονείτω ἔστι δὲ λευκὸς καὶ ἕω τὸ ἐνδύομαι, οὗ ὁ παρατατικὸς εἷον, ὁ παρακείμενος παθητικὸς εἷμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ εἷμα ἐξ οὗ καὶ ἱμάτιον· καὶ ἐκ τοῦ λευκὸς καὶ τοῦ εἷμα λευκείμων, ὁ λευκὰ ἱματία ἔχων. καὶ ἐκ τούτου λευχειμονῶ, ὁ παρατατικὸς ἐλευχειμόνουν καὶ τὸ προστακτικὸν λευχειμόνει, λευχειμονείτω |
| λ 143 | Λέχος παρὰ τὸ λέχω, τὸ κοιμῶμαι, ἐξ οὗ καὶ ἄλοχος ἡ ὁμόκοιτος· σημαίνει δὲ λέγω τὸ φθέγγομαι καὶ τὸ μετρῶ ἐξ οὗ καὶ ὡρολόγιον |
| ε 831 | εὐνὴ διαφέρει· λέχος μὲν γάρ ἐστιν ἡ κοίτη· εὐνὴ δὲ ἡ ἐπ’ αὐταῖς στρωμνή. Ὅμηρος, ἔνθα οἱ ἐκθεῖσαι πυκνὸν λέχος, ἐμβάλετ’ εὐνὴν, δέμνια καὶ χλαίνας |
| λ 144 | Λέων ἔστι δὲ λάω, ὃ σημαίνει τὸ θεωρῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀλαὸς τὸ σημαῖνον τὸν τυφλὸν, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ λάειν· ἀπὸ οὖν τοῦ λάω γέγονε λέων, ὀξυδερκὲς δὲ τὸ θηρίον φασὶ γὰρ ὅτι οὐδέποτε καθεύδει ὁ λέων· τοῦτο δὲ ἀπίθανον, οὐκ ἐνδέχεται γάρ τινα ἀεὶ ἐγρηγορέναι, ἀλλ’ ἴσως ὥσπερ ἡ δορκὰς, ἀνεῳγμένους ἔχει ἐν τῷ καθεύδειν τοὺς ὀφθαλμοὺς, τὸν αὐτὸν τροπὸν καὶ ὁ λέων ἐν τῷ καθεύδειν ἀνεῳγμένους ἔχει τοὺς ὦπας· λοιπὸν, ὑπόνοιαν ὁ λέων ἔχει μὴ κα θεύδειν, ἀνεῳγμένους δὲ ἔχει τοὺς ὀφθαλμοὺς, ἐπειδὴ τῶν ὀφθαλμῶν μεγάλων ὄντων τὸ δέρμα τὸ ἐπικείμενον τοῖς ὀφθαλμοῖς μικρότερόν ἐστι καὶ οὐ δύναται σκεπάσαι αὐτούς |
| λ 145 | Λευχείμων ὁ λευκοφόρος, ἐκ τοῦ λευκὸς καὶ τοῦ εἷμα· τὸ ἐντὸς τοῦ ς γραφόμενον, οὐδετέρως γὰρ ἐκφωνεῖται· ὁ δὲ ἱμὰς ἀρσενικῶς, διὰ τὸ ς ἐκκαλούμενος· δεῖται τῆς τοῦ ς προσθήκης· σημαίνει δὲ τὸν λῶρον |
| λ 146 | Λεωφόρος ἡ πλατεῖα ὁδὸς, ἡ τὸν λαὸν φέρουσα· γίνεται δὲ παρὰ τὸ λαὸς, λεὼς, Ἀττικῶς, καὶ τοῦ φέρω λεωφόρος ὡς καὶ νεωκόρος, ὁ τὸν ναὸν ἐπιμελούμενος, ἐκ τοῦ ναὸς νεὼς, καὶ τοῦ κορῶ τὸ ἐπιμελοῦμαι |
| λ 147 | Λέα ὁ ἐν τοῖς ἱστοῖς λίθος, ὅτι λίθοις ἐξήρτουν |
| λ 148 | Λείβω εἰς τὸ ἀπειλημμένη καὶ εἱμαρμένη |
| λ 149 | Λήγδην εἰς τὸ συλλήβδην |
| λ 150 | Λήθω λήσω, ὡς παύω παύσω |
| λ 151 | Λήθαργος λήθαργός τις ὢν, ὁ λήθης ἄλγος ἔχων |
| λ 152 | Ληνὶς σημαίνει τὴν βάκχην, παρὰ τὸ ληνόν· διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τὰ γὰρ εἰς ις ὀξύτονα θηλυκὰ διὰ τοῦ ι γράφεται |
| λ 153 | Ληΐδα μερίδα, καὶ λήϊος σιτοφόρος γῆ, ἢ πεδίον |
| λ 154 | Λήϊον σημαίνει τὸ σιτοφόρον χωρίον, παρὰ τὸ λίαν ἰέναι |
| λ 155 | Λήϊστροι οἱ ἐκ πραίδας καὶ λῃστείας, ἀπὸ τοῦ ληΐζω· ἀνδρὸς δὲ ψυχὴ οὔτε ληϊστὴ, οὔθ’ ἑλετὴ, οὔτε εὐκλείας λαμβανομένη, φησὶν, οὔτε πάλιν λήπτη, ἐπὰν ἅπαξ φθάσῃ παρελθεῖν τὸ περιβόλαιον τῶν ὀδόντων· διὰ γὰρ τοῦ στόματος ἔξεισι τὸ φυσικὸν πνεῦμα |
| λ 156 | Ληϊστὴς τινὲς ὅτι καταλεύσεως καὶ λίθων ἄξια πράττει |
| λ 157 | Λήμη τὸ συνιστάμενον ἐν τῷ ὀφθαλμῷ λευκὸν, ὑγρόν· παρὰ τὸ λάω τὸ βλέπω καὶ τὸ μή |
| λ 158 | Λήμη ἡ περὶ τοὺς κάνθους τῶν ὀφθαλμῶν πεπηγυῖα σύστασις· γέγονε δὲ παρὰ τὸ λάω, ὃ σημαίνει τὸ βλέπω καὶ τὸ μὴ στερητικὸν καὶ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν, ἐν τῷ τέλει τιθεμένης ὁμοίως τῷ χελώνη, ὅπερ γέγονε παρὰ τὸ κέλω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ τρέχω καὶ τὸ νη στερητικὸν μόριον· τὸ οὖν λήμη, ἢ παρὰ τὸ λάω καὶ τὴν μὴ στέρησιν· ἢ παρὰ τὸ λίαν μᾶν ὃ ἔστι ζητεῖν· οἱ γὰρ λημῶντες τοῦ φωτὸς στερούμενοι λίαν ζητοῦσι· ἢ παρὰ τὸ λήθω τὸ λανθάνω, λήθη καὶ λήμη οἱ γὰρ τζιμβλοι οὐ βλέπουσι |
| λ 159 | λήδαον ἱμάτιον, τὸ πεπαλαιωμένον· ἐκ τοῦ λήθω, τὸ λανθάνω |
| λ 160 | Ληκύθιον τὸ ἐλαιοδόχον ἀγγεῖον, ἐκ τοῦ ἔλαιον καὶ τοῦ κεύθω τὸ κρύπτω |
| λ 161 | λῆμμα διαφέρει· λῆμα μὲν τὸ δι’ ἑνὸς μ τὸ παράστημα τῆς τύχης ἢ ἀνδρεία· λῆμμα δὲ τὸ λαμβανόμενον κέρδος διὰ δύο μμ |
| λ 162 | Λῆμνος εἰ μὲν σημαίνει τὴν πόλιν γράφεται διὰ τοῦ η καὶ κλίνεται Λήμνου· καὶ γίνεται παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ ὕπνος, λάϋπνος καὶ συγκοπῇ καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ λῆμνος· εἰ δὲ σημαίνει τὴν λίμνην γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα· καὶ γίνεται παρὰ τὸ λίαν μένειν ἐν αὐτῇ τὸ ὕδωρ· κλίνεται δὲ λίμνη λίμνης |
| λ 163 | Ληνὸς παρὰ τὸ λεαίνεσθαι πατουμένης τῆς σταφυλῆς ἐν αὐτῷ |
| λ 164 | Ληναίων ὄνομα μηνὸς κατὰ Βοιωτοὺς, κατὰ δὲ Ἴωνας ληλαίων, ὃ ἔστιν ἰαννουάριος· ληναίων δὲ εἴρηται, διὰ τὸ τοὺς οἴνους ἐν αὐτῷ εἰσκομίζειν· οὗτος δὲ ὁ μὴν ἀρχὴ χειμῶνος ἐστί· οἱ δὲ ληναιῶνα φάσκουσιν αὐτὸν καλεῖσθαι, διὰ τὸ λήναια, ὃ ἔστιν ἔρια |
| λ 165 | Λῆρος ἡ φλυαρία, ἐκ τοῦ λόγος καὶ τοῦ ῥέω· καὶ εἰς τὸ λέσχη. λιρὸς δὲ ὁ ἀναιδὴς, παρὰ τὸ λίαν ὁρᾶν· οἱ γὰρ λίχνοι λίαν ὁρῶσι τὰ κάλλιστα τῶν βρωμάτων· τὸ λι ἰῶτα διάτι; ἐκ τοῦ λίαν· τὰ γὰρ εἰς αν λήγοντα ἐπιῤῥήματα οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι· οἷον πέραν, ἄγαν, λίαν |
| λ 166 | Λῃστρικῶς οἷον, οὐδένι συγχωρῶν· διὰ τὸ αὐλῆς ὑπερβαίνοντι ληστρικῶς τε καὶ ἐπιβούλως, τεχνικῶς κατὰ τὴν ληστείαν |
| λ 167 | Ληστικὸν μὲν τὸ σύστημα ἄνευ τοῦ ρ, ληστρικὸν δὲ τὸ ὄργανον, οἷον, ξίφος, δόρυ, μετὰ τοῦ ρ |
| λ 168 | Λῃστὴς παρὰ τὸ λήϊα καὶ σιτοπορούμενα σίτια ἐκκόπτειν καὶ ἁρπάζειν |
| λ 169 | Λητὼ ἐκ τοῦ λήθω τὸ λανθάνω, ὁ μὲν Πλάτων φησὶ, πράεια γὰρ καὶ πάντας ἑλοῦσα· τὸ δὲ ἥμερον καὶ πράον ἐκ τοῦ ἐπιλελῆσθαι τῶν εἰς αὐτὴν πεπλεμμελημένων ἐμφαίνεται, ὁ δὲ Ἀρίσταρχος παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω, ἐπειδὴ ὃ ἐάν τις θέλῃ, παρ’ αὐτῆς λαμβάνει· τὸ δὲ λῶ σημαίνει τρία, λῶ τὸ θέλω, ἐξ οὗ καὶ Λητὼ, λῶ τὸ ἐπιθυμῶ ἐξ οὗ καὶ λιλῶ, λῶ τὸ βλέπω, ὅπερ ἀπὸ τοῦ λάω γέγονε καὶ λελιημένος |
| λ 170 | Λητὼ ἡ νὺξ, παρὰ τὸ λήθω τὸ λανθάνω, ἢ παρὰ τὸ λήθην καὶ ἀμνημοσύνην ποιεῖν· ἢ παρὰ τὸ λεληθότως ταύτην διέρχεσθαι· Ἀπολλόδωρος δὲ ἐλεητὼ, ἐλεήμων γὰρ καὶ πραεῖα ἡ θεός |
| λ 171 | Λιάμαθοι οἱ αἰπόλοι παρὰ τὸ λίαν εἶναι ἀμαθεῖς |
| λ 172 | Λιβάδην διὰ τὸ λίαν βαδέον εἶναι, ἤγουν εὐδιάβατον· καὶ εἰς τὸ ἀλίβας καὶ ζωννύω |
| λ 173 | Λίαν ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ πάνυ· καὶ εἰς τὸ λῆρος |
| λ 174 | λιβανωτὸς διαφέρει. Λίβανος μὲν γὰρ τὸ ὄρος, λιβανωτὸς δὲ τὸ ἀπὸ τοῦ δένδρου δάκρυον |
| λ 175 | Λίβανος παρὰ τὸ λείβω τὸ σπένδω, τὸ εἰς εὐχὰς καὶ σπονδὰς ἐπιτήδειον, παρὰ τὸ ἐκεῖ νεύειν τὸν λίβαν· ἢ παρὰ τὸ λίαν βαίνειν, ὑψηλὸν γὰρ τὸ ὄρος· ἔστι δὲ καὶ δένδρον |
| λ 176 | Λιβρὸς ὁ σκοτεινὸς, παρὰ τὸ λίαν ἔρεβος |
| λ 177 | Λιβρὴν τὴ λίαν ἐρεβέννην· ἢ λιβηρὴν, παρὰ τὴν λιβάδα, διὸ καὶ ἐπίθετόν ἐστι τῆς νυκτὸς, διὰ τὸ ἔνδροσον αὐτῆς |
| λ 178 | Λιβύη ἡ χώρα, ὡς ἐλλειπὴς ὑετῶν Λιβύη ὠνομάσθη ὑφ’ Ἕλλησιν ἄγνωστα |
| λ 179 | Λίβανος τινὲς ὅτι λειβόμενος καὶ σπενδόμενος ἀνωφερὴς ἔστι, καὶ ὃν οἱ Ἰουδαῖοι σέβονται· δοκοῦσι γὰρ αὐτὸν ὅλον εἶναι πνεῦμα καὶ θεόν |
| λ 180 | Λιγνὸς ὁ λεπτὸς, παρὰ τὸ λύγος λυγνὸς καὶ λιγνός |
| λ 181 | Λιγνοῶδες τὸ ἀσβολῶδες τὸ καπνῶδες· λιγνὺς γὰρ λέγεται ὁ ἀπὸ καιομένων ἐλαιώδων ἀγγείων γινόμενος καρπός· καὶ Ὅμηρος, λιγνῦν αἰθαλόεσσαν· διαφέρει γὰρ παρ’ Ὁμήρῳ καπνὸς καὶ κνίσσα καὶ λιγνὺς καὶ αἰθάλη· λιχνὺς γὰρ ὁ ἀπὸ ἐλαιοδόχων ἀγγείων ἐλαίου καὶ κηροῦ γινόμενος καπνός· καπνὸς δὲ ὁ ἀπὸ ξύλων· κνίσσα δὲ ὁ ἀπὸ κρέων καιομένων καπνός |
| λ 182 | Λιγὺς καλὸς, ὀξὺς, γλυκὺς, παρὰ τὸ λέγω λέγις καὶ λιγύς· ἢ παρὰ τὸ λίαν ἡδύς· τὸ λι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀμφιβαλλόμενα |
| λ 183 | Λιγύφθογγος σύνθετον ἐκ τοῦ λιγὺς καὶ τοῦ φθόγγος· τὸ γυς ψιλὸν διάτι; τὰ εἰς υς, εἴτε ἀρσενικὰ εἴτε θηλυκὰ, διὰ τοῦ υ γράφεται· τὰ ἀμφιβαλλόμενα κατὰ τὴν πρώτην συλλάβην· τὸ θηλυκὸν λίγεια· ᾤδη γάρ ἐστι λίγεια. κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς α θηλυκὰ ἀπὸ τῶν εἰς υς ἀρσενικῶν γινόμενα, εἰ μὲν βαρύνεται τὰ εἰς υς ἀρσενικὰ παροξύνεται τὰ θηλυκὰ, οἷον, πρέσβυς πρεσβεία· εἰ δὲ ὀξύνεται τὰ ἀρσενικὰ προπερισπῶνται τὰ θηλυκὰ, οἷον, ταχεῖα ἐκ τοῦ ταχύς· σεσημείωται τὸ λαχὺς, λάχεια, σημαίνει δὲ τὴν μακρὰν, καὶ λιγὺς λίγεια· περὶ δὲ τοῦ λίγεια ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι παράκειται αὐτῷ τῷ λιγῶ, τὸ ὑμνῶ, ἐξ οὗ καὶ λιγαίνω γίνεται, παρὰ τὸ λίαν ἰαίνειν, ἤγουν εὐφραίνειν· καὶ διάτι βαρύνεται τὸ λίγεια; ὅτι ἔχει ῥῆμα παρακείμενον· τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστώτων παρηγμένα διὰ τοῦ εια θηλυκὰ προπαροξύνεται· οἷον, μήδω μήδεια, θέρω θέρεια, οὕτω καὶ λιγῶ λίγεια· καὶ ἔστι ῥῆμα λιγῶ· ναὶ εὐεπίησαν μελέσσεσιν ἐφ’ ὕμνια ταῦτα λιγαίνει· τοίνυν ἀποδέδεικται εἶναι βαρύτονον· διάτι δὲ προπαροξύνεται τὸ λίγεια καὶ τὸ λάχεια; ἐπειδὴ τὰ εἰς υς ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, συστέλλει τὸ υ, οἷον, λεύκοφρυς ἥμισυς, ἀτράφαξυς ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης χρυσολαχάνου· οὕτως οὖν ἔλαχυς ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ τὰ εἰς υς ἔχοντα οὐδέτερον παρασχηματισμὸν παραληγόμενα τῷ α, οἷον, βραδὺς βραδεία, τραχὺς τράχεια, πραῢς πράεια, τούτου χάριν καὶ τὸ ἔλαχυς ὀξύνεται· τὴν οὖν κεχρεωστημένην προπαροξύτονον θηλυκαῖς ἀνεδέξατο· εἰ δὲ τὰ εἰς υς ἀρσενικὰ προπαροξύνεται τὰ θηλυκὰ ὡσαύτως προπαροξύνεται· οἷον, ἥμισυς, ἡμίσεια |
| λ 184 | Λίθος λίαν θέσις, ἢ παρὰ τὸ λίαν θέειν κατ’ ἀντίφρασιν ὁ μὴ λίαν θέων, ἀλλ’ ἑδραῖος ὤν· τὸ λι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ θος ὀνόματα, διὰ τοῦ η γράφεται, πλὴν τοῦ λίθος καὶ πίθος |
| λ 185 | Λίθος οὐ λέγεται ἀρσενικῶς, ἀλλὰ θηλυκῶς ἡ λίθος |
| π 8 | πτύον διφορεῖται κατὰ τὴν γραφήν· ὡς ἐκ τοῦ λέχος λέχνος, λέχνον καὶ λέκανον καὶ προσθέσει τοῦ ι λεῖχνον· ἢ παρὰ τὸ λικμᾶν, λίκμον καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ μ εἰς ν λίκνον· τινὲς δὲ λεῖπον λέγουσι, καταλείπει γὰρ τὰ χρήσιμα, καὶ ἄχυρα ἀποβάλλει |
| λ 186 | Λιλαίω ἐκ τοῦ λιλῶ· καὶ ὥσπερ ἐκ τοῦ κερῶ γίνεται κεραίω, περῶ περαίω, οὕτω καὶ λιλῶ λιλαίω· κατὰ παραγωγὴν τὸ λιλῶ ἐκ τοῦ λῶ τὸ θέλω, κατ’ ἀναδιπλασιασμόν· τὸ λαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ εἰς α λήγοντα ῥήματα, μὴ ἐπιδεχόμενα συναίρεσιν ἐπὶ δευτέρου καὶ τρίτου προσώπου, διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται· οἷον, παίω καὶ τὰ ὅμοια· σημαίνει δὲ τὸ ἐπιθυμῶ |
| λ 187 | Λιμνώρεια ἐκ τοῦ ὄρος καὶ τοῦ λίμνη |
| λ 188 | Λιμβὸς παρὰ τὸ λίαν καὶ τὴν βάσιν, ἤγουν τὴν τροφήν· ὡς σφόδρα περὶ ταύτην ἔχων |
| λ 189 | Λιμὴν διὰ τὸ λίαν μένειν ἀχειμάστως ἐν αὐτῷ τὰ πλοῖα |
| λ 190 | Λιμὴν παρὰ τὸ λεῖον αὐτὸν διαμένειν ἤγουν πραῢν, καὶ μὴ πρὸς ἀτάκτους φορὰς ῥευμάτων καὶ κυμάτων, τὰ πολλὰ ἀντεγείρεσθαι |
| λ 191 | Λίμνη ἡ συναγωγὴ τῶν ὑδάτων· εἴτε παρὰ τὸ λείβειν, εἴτε παρὰ τὸ λίαν μένειν ἐν αὐτῷ τὰ πλοῖα, ὃ καὶ μᾶλλον στάσιμον τὸ ὕδωρ τῶν λίμνων |
| λ 192 | Λιμητανέων τὰ ἐν ταῖς ἐσχάταις φρούρια· λίμητα Ῥωμαῖοι καλοῦσι τὰς κλησούρας |
| λ 193 | Λιμὸς ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι, ὅτι λείψις ἐστὶ τῶν ἐπιτηδείων· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ λιμπάνω γέγονε διὰ τοῦ ἰῶτα |
| λ 194 | Λοιμὸς διὰ τὸ φθείρειν, παρὰ τὸ λείπω, λέλοιπα λοιπὸς καὶ λοιμός |
| λ 195 | Λιμὸς λοιμοῦ διαφέρει· λιμὸς γὰρ ἐστὶν ἔνδεια τῶν ἀναγκαίων, λοιμὸς δὲ πάθος θανάσιμον λοιμοῦ παρακο λοθοῦντος· καὶ Δωριεῖς μὲν ἡ λιμὸς, Ἀθηναῖοι δὲ ὁ λιμός· ἔδει δὲ διὰ τῆς οι διφθόγγου, ἀπὸ γὰρ τοῦ λείπω ἐστὶ· καὶ ἐπειδὴ ἔνδειαν σημαίνει τῶν ἀναγκαίων, τούτου χάριν ἔνδειαν φωνῆς ἀνεδέξατο. ὥσπερ καὶ χιράδες αἱ τῶν χειρῶν ῥαγάδες· τὸ γὰρ ἔχον ῥαγάδας, οὐκ ἔστιν ὁλόκληρον, εἰ καὶ ἀπὸ τοῦ χεῖρ ἐγένετο· ὅμως κατὰ τοῦτο διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| λ 196 | Λιπανάτω ἐκ τοῦ λιπαίνω λιπανῶ ὁ μέλλων, καὶ ὁ β ἀόριστος ἐλίπανον, τὸ προστακτικὸν λίπανε, τοῦ δευτέρου ἀορίστου τὸ τρίτον λιπανάτω |
| λ 197 | Λιπαρῇσιν ἀπὸ τοῦ λιπαίνω γίνεται λιπαρός· τὰ γὰρ εἰς ναι ἀπαρέμφατα ποιοῦσιν εἰς ρος ὀνόματα ἰσοσύλλαβα τοῖς ῥήμασι, καὶ ἢ τῷ α παραλήγει ἢ τῷ ε. μιάναι μιαρὸς, χλιάναι χλιαρὸς, θλιβῆναι θλιβερὸς, στυγῆναι στυγερὸς, μυσάναι μυσαρὸς, τακῆναι τακερὸς, λιπάναι λιπαρός |
| λ 198 | Λιρὸς σημαίνει τὸν ἀναιδῆ, παρὰ τὸ λίαν ὁρᾷν· οἱ γὰρ ἀναιδεῖς λίαν ὁρῶσιν τὰ κάλλιστα τῶν βρωμάτων |
| λ 199 | Λίτρα διὰ τοῦ ἰῶτα· εὕρηται γὰρ ἐν συστολῇ παρὰ τοῖς Δωριεῦσι. λίτρα δέ ἐστι νόμισμα παρὰ Σικελιώταις, ὅπερ ἰσοδυναμεῖ τῷ ὀβολῷ |
| λ 200 | Λιπαρεῖν σημαίνει τὸ παρακαλεῖν, παρὰ τὸ λίαν παρεῖναι καὶ προσεγκεῖσθαι |
| λ 201 | Λιποτακτεῖν τὴν τάξιν καταλιμπάνειν· κυρίως δὲ ἐπὶ στρατιώτων φυγοπολέμων |
| λ 202 | Λιπερνήταις Ἀριστόξενος λιπερνήτας φησὶ τοὺς ἁλιεῖς καὶ θαλασσίους, ἀπὸ τοῦ τῆς ἁλὸς διαπιπράσκειν καὶ ζῇν· τινὲς δὲ λιπερνήται οἱ λιπαίνοντες τὸ βλάστημα τοῦ ἄνθους τοῦ πλούθου. λέγεται δὲ καὶ ἀλιπερνῆτες |
| λ 203 | Λῖπος παρὰ τὸ λίαν καὶ τὸ πῖον, ὃ σημαίνει τὸ λιπαρόν· τὸ λίον πῖον καὶ εὐδιάλυτον· τὸ λι ἰῶτα. συνεσταλμένη γάρ ἐστιν ἡ λι συλλαβή |
| λ 204 | Λίσσομαι παρὰ τὸ λίαν ἵζω· τὸ θέμα λίσσω, ὁ μέλλων λίσω· ἢ παρὰ τὸ λιτῶ τὸ παρακαλῶ· ἢ ὡς φησί τινες, ἀπὸ μέλλοντος παρήχθη εἰς ἐνεστῶτα, καὶ ἐγένετο λίσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἑτέρου ς λίσσω, λίσσομαι |
| λ 205 | Λὶς ὁ λέων, παρὰ τὸ λίαν ἐπίῤῥημα, ὁ λίαν βλέπων, διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ τὰ εἰς ις κοινολεκτούμενα ἀποστρέφονται τὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφὴν, οἷον πάρις, θέτις, ὄφις, κὶς, σημαίνει δὲ τὸν σκώληκα, ῥὶς, θὶς, οὕτω καὶ λίς· χωρὶς τοῦ κλεὶς καὶ ἀντήρεις· εἰ δέ που εὑρεθῆ διὰ τοῦ νος, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, διότι ἔχει ἀναφαινόμενον ἐν τῇ γενικῇ, οἷον εἷς ἑνὸς, κτεὶς κτενὸς, οὐδεὶς οὐδενὸς, χαρίεις χαρίεντος |
| λ 206 | Λισγάριον σκαφείδιον, καὶ σκαφεῖον |
| λ 207 | Λιτανεύω παρὰ τὸ λιτὴ, τοῦτο παρὰ τὸ λίσσω τὸ ἱκετεύω, τοῦτο παρὰ τὸ λίαν καὶ τὸ ἵζω τὸ καθέζομαι |
| λ 208 | Λιτὸν σημαίνει τὸν εὐτελῆ καὶ τὸν ἀποίκιλον χιτῶνα, καὶ τὸν πένητα |
| λ 209 | Λίταργος ὁ ταχὺς, παρὰ τὸ λίαν ἀργὸν εἶναι, ἤγουν ταχύν |
| λ 210 | Λιχμώμενος παρὰ τὸ λείχω τὸ ἀποσπογγίζω, ἀπὸ τοῦ λικμάω λικμῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἀπὸ τοῦ λείχω πλεονασμῷ τοῦ μ λικμῶ· τὸ λι ἰῶτα διάτι; ἐπειδὴ ἅπαντα ἀκολουθοῦσι τὰ παράγωγα τοῖς πρωτοτύποις |
| λ 211 | Λίχνοι οἱ πολυπράγμονες, καὶ ὀψοφάγοι, ἢ λαίμαργοι, παρὰ τὸ λίαν χαίνειν |
| λ 212 | Λὶψ σημαίνει τὸν ἄνεμον καὶ ἥτταν, ὅτι λείβει, ἤγουν στάζει, καὶ βρέχει, ἢ παρὰ τὸ λείπω λείψω, λείβω λείψω |
| λ 213 | Λίσφοι τὰ ἰσχία, οἱ Ἀττικοὶ, παρὰ τὸ λείπειν αὐτὰ σαρκῶν· δύναται δὲ καὶ λεσφοὶ λεῖοι εἶναι μετὰ τὴν ὀσφύν |
| λ 214 | Λοβὸς ἐκ τοῦ λείβω τὸ στάζω· λοβοὶ λέγονται τὰ κατώτερα μέρη τῶν ὤτων· καὶ Ὅμηρος εὐτρήτοισι λοβοῖσι. λέγεται δὲ καὶ ἀγγεῖον ἐρεβίνθου καὶ κυάμου. παρὰ τοῖς θητικοῖς λέγεται τὰ κατώτερα μέρη τοῦ ἥπατος |
| λ 215 | Λοβὸς οὗ ἐστι λαβέσθαι, οἷον, ἐπὶ μὲν ἀνθρώπου τὸ ἄκρον τοῦ ὦτος κατ’ ἐξοχὴν, ὁ μὴ ὀστώδης τόπος· ἔστι δὲ ἀλεκτρυόνων λείαφος, οἱονεὶ ἔλιος κατὰ τὴν ἀφήν |
| λ 216 | Λογγῶνες ἐν Συρακούσαις λιμένες εἰσι διττοί· λογγῶνες δὲ καλοῦνται, οἱ ἐπὶ τῶν λιμένων τρητοὶ λίθοι, οὓς τρυποῦσιν, ἵν’ ἐξαρτῶσιν ἐξ αὐταῖς τὰ σχοινία τῶν νεῶν· τοὺς δὲ τοιούτους λίθους καὶ λογγάσια ἔλεγον |
| λ 217 | Λογεῖον σημαίνει δὲ εἶδος κρατῆρος, καὶ τὸν τόπον τοῦ θεάτρου. ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ αἰδῶ αἰδοῖον, κείρα κειρεῖον, σκάφη σκαφεῖον, γραφὴ γραφεῖον, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ λέγω λεγεῖον· διὰ διφθόγγου· καὶ γὰρ τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ω ῥημάτων διὰ τοῦ ειον παραγόμενα, καὶ προπερισπᾶται, καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. αἰδῶ αἰδοῖον· ἀγγεῖον ἐκ τοῦ ἄγω, οὕτως οὖν καὶ λέγω λογεῖον |
| λ 218 | Λογικὸς εἰς τὸ ἐμπειρικός |
| λ 219 | Λογὰς ἡ ἐκλογὴ, καὶ λογία ὁμοίως· σημαίνει δὲ καὶ συλλογὰς καὶ καρποφορίας |
| λ 220 | Λόγος βαρύνεται. τὰ γὰρ εἰς ος δισύλλαβα δίβραχα, ἀπὸ ῥήματος γινόμενα, βαρύνεται, οἷον, ψόγος, μόγος ὃ σημαίνει τὴν κακοπάθειαν, ἐξ οὗ καὶ τὸ μογεῖν τὸ κακοπαθεῖν λέγεται· καὶ ἤτοι ὅμοιον |
| λ 221 | Λόγος ποιήσεως διαφέρει· λόγος μὲν γάρ ἐστιν ἡ δίχα μέτρου σύνταξις· ποίησις δὲ ἡ ἔμμετρος σύνθεσις· ἡ μέτρῳ κοσμημένη, ὡς ὁ Ὅμηρος |
| λ 222 | Λόγος παρὰ τὸ λέγω λόγος· σημαίνει ἕπτα· λόγος ὁ ἐνδιάθετος λογισμὸς, καθὸ λογικοὶ καὶ διανοητικοὶ ἐσμὲν· λόγος λέγεται καὶ ἡ φροντὶς, ὣς ὅταν λέγωμεν, οὐκ ἐστι λόγου ἄξιος· οὐ ποιοῦμεν αὐτοῦ λόγον· λόγος λέγεται καὶ ὁ ἀπολογαρισμὸς, ὡς ὁ ἡγεμὼν πρὸς τοὺς ἑαυτοὺς ἐπιτρόπους λόγον ἔχει· λόγος λέγεται καὶ ἡ ἀπολογία· ὡς τὸ ἔδωκε περὶ τούτου λόγον· λόγος λέγεται καὶ ὁ καθόλου περιέχων ἐν ἑαυτῷ πᾶσαν λέξιν. σημαίνει δὲ καὶ πᾶν μέρος λόγου, ἤτοι, ὄνομα, ῥῆμα καὶ τὰ λοιπά· λόγος λέγεται καὶ ὁ ὦρος, ὡς ὅταν λέγωμεν, ἄποδος τὸν τοῦ ζώου λόγον, οἷον, οὐσία, ἔμψυχος, αἰσθητική· λόγος λέγεται καὶ ἡ αὐτοτελὴς τῶν λέξεων παράθεσις, τουτ’ἔστιν ὁ κατὰ σύνταξιν λόγος |
| λ 223 | Λογογράφος λογοποίου διαφέρει· λογογράφος μέν ἐστιν, ὁ τοὺς διακονικοὺς λόγους γράφων· λογοποιὸς δὲ ὁ λόγους τινὰς καὶ μύθους συντιθείς |
| λ 224 | Λογγούβαρδος παρὰ τὸ λόγγου κατὰ Ῥωμαίους καὶ σημαίνει τὸ μακρὺ, καὶ τὸ βάρβα, τὸ γένειον· ἐξ οὗ καὶ βαρβάτος, ἐκ τούτου γίνεται Λογγούβαρδος, ὁ μακρὺ ἔχων γένειον |
| λ 225 | Λοιγὸς ὁ ὄλεθρος, παρὰ τὸ λείπω λοιπὸς καὶ λοιγός· λεῖψιν γὰρ τῶν ἀνθρώπων ἐργάζεται |
| λ 226 | Λιτὸς ὁ πένης καὶ δημότης· ἢ ὁ ἐκ λιτανείας ζῶν· ἢ ὁ ἐπὶ γῆς τιμώμενος, λιτὴ γὰρ ἡ γῆ |
| λ 227 | Λοίδορος παρὰ τὸ λόγος καὶ τὸ δόρυ γίνεται λοίδορος, ὡς ὁ δόρατα λόγους πέμπων· λοίδορος διὰ τῆς οι διφθόγγου, οὐχ ὡς τινὲς ἐπλανήθησαν, παρὰ τὸ δῶρον λύειν τῆς ἀγάπης· λογοορῶν τις ὢν, τουτ’ἔστιν ὁ τοὺς λόγους ταράσσων· πλεονασμῷ τοῦ ι |
| λ 228 | Λοιδορία ὕβρεως διαφέρει, ἡ μὲν γὰρ λοιδωρία γλώσσης ἔστι μόνον ἀτιμία· ἡ δὲ ὕβρις καὶ τὴν διὰ τῶν ἔργων ἐπαισχυνομένην τῶν ὑβριζομένων ἐπίνοιαν ἔχειν |
| λ 229 | Λόπος τὸ λεπτὸν τοῦ κρομμύου |
| λ 230 | Λουκᾶς Ῥωμαῖον τὸ ὄνομα, οὐχὶ δὲ Ἑλληνικόν· ἄλλοι δὲ λέγουσιν, ὅτι ἀπὸ τοῦ λευκὸς γέγονε, Λευκᾶς καὶ Λουκᾶς |
| λ 231 | Λουτρὸν ἔστι λύω, τὸ σημαῖνον τὸ καθαίρω, οὗ ὁ μέλλων λύσω, ὁ παρακείμενος λέλυκα, ὁ παθητικὸς λέλυμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ λῦμα τὸ καθάρσιον, ὡς Ὅμηρος· οἱ δ’ ἀπελυμαίνοντο· καὶ ἐκ τοῦ λῦμα γίνεται λυμαίνω τὸ καθαίρω· ἐκ δὲ τοῦ λύω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο λούω, ὁ μέλλων λούσω, ὁ παρακείμενος λέλουκα, ὁ παθητικὸς, λέλουμαι τὸ τρίτον λέλουται, καὶ ἐξ αὐτοῦ λουτὸν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ λουτρὸν, τὸ λῦον τὴν τρῶσιν |
| λ 232 | Λουτρὸν βαλάνειον καὶ λοετρόν |
| λ 233 | Λουτρὰ τὰ εἰς λύσιν ἄγοντα τῆς ἀκαθαρσίας· καὶ γὰρ λῦμα καλεῖται ὁ ῥῦπος· λύματα πάντα καθῇραν |
| λ 234 | Λόφος ὁ ὑψηλὸς τοῦ ὄρους τόπος· παρὰ τὸ λέπω τὸ λεπτύνω· ἔνθεν καὶ λόπος, τὸ τοῦ κρομμύου λεπτόν· καὶ λόφος τὸ τῆς περικεφαλαίας |
| λ 235 | Λόφος σημαίνει τρία· τὸν τράχηλον, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐλόφησαν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν βοῶν τῶν ἀναπαυομένων ἐν τῷ λόφῳ, ἡνίκα ἀνεθῶσι τοῦ ζυγοῦ· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ λέπω τὸ λεπίζω λόπος καὶ λόφος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν βοῶν, τοῦτο γὰρ τὸ μέρος πρῶτον πάντων ἀπέρχεται, λεπίζειν καὶ ἐκδείρειν τὰ ζῶα. σημαίνει δὲ καὶ τὸ ἐπανάστημα τῆς περικεφαλαίας· σημαίνει δὲ καὶ τὸ ὄρος |
| λ 236 | Λοχᾷν τουτ’ἔστιν ἐνεδρεύειν |
| λ 237 | Λοχαγὸς ἡγούμενος, ὁ τοῦ λόχου ἄρχων, ἤγουν τῆς τάξεως |
| λ 238 | Λοχευομένων ἐκ τοῦ λοχεύω τὸ γεννῶ, τοῦτο παρὰ τὸ λέχος, ὃ σημαίνει τὴν κοίτην |
| λ 239 | Λόχμη θάμνος, ὕλη, σύνδενδρος τόπος, παρὰ τὸ λοχᾷν ἐν αὐτῷ, τουτ’ἔστιν ἐνεδρεύειν· ἔστι οὖν λοχῶ, λόχη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ λόχμη· συντάσσεται αἰτιατικῇ |
| λ 240 | Λόχος ἡ ἔνεδρα, παρὰ τὸ λέγω τὸ ἐπιλέγομαι, ἐξ οὗ καὶ ἐπίλεκτος· ὅτι τοιοῦτοι ἐπίλεκτοι ἐπελέγοντο εἰς τὰς ἐνέδρας |
| λ 241 | Λοχῶ τὸ ἐνεδρεύω, ἐξ οὗ καὶ λόχος ἡ ἔνεδρα· καὶ λόχμος ὁ σύμφυτος τόπος· καὶ λοχία διὰ τοῦ ἰῶτα· καὶ λοχῶ τὸ τίκτω, ἐξ οὗ καὶ λόχος ὁ τόπος, καὶ λοχεία, διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| λ 242 | Λοξίας λόξην τὴν ἡῶ, ἤγουν τὴν φωνὴν ἔχων |
| λ 243 | Λυμαντικὸν λοιμικὴ δὲ νόσος, καὶ λυμικὸν, καὶ εἰς τὸ ἐλυμῄνατο |
| λ 244 | Λύμη ἡ φθορὰ, ἐκ τοῦ λύω λύσω, ἐξ οὗ καὶ γράφεται διὰ τοῦ υ ψιλοῦ· βαρύνεται· τὰ εἰς μη καθαρὰ δισύλλαβα, φύσει μακρᾷ παραληγόμενα ὀξύνονται καὶ βαρύνονται, οἷον, μνήμη· καὶ τὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ ν τὸ η, εἰ καὶ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ᾦσι, διὰ τὸ νοσήνη, φιλήνη· καὶ καθόλου ὁποῖα ὑπάρχει φύσει μακρὰ, οἷον, μυκήμη, λύμη. σεσημείωται τὸ τιμὴ ὀξυνόμενον, ὡς προσηγορικόν· καὶ εἰς τὸ ἐλυμῄνατο καὶ λελυμασμένος |
| λ 245 | Λόχος ἡ ἔνεδρα· ἤτοι ἀπὸ τοῦ τοὺς ἐπιλέκτους εἰς τοῦτον ἐνθετεῖν, ἢ ἀπὸ τοῦ λέξασθαι, ὃ πολλὰ σημαίνει· καὶ ἀριθμηθῆναι, καὶ καθευδῆσαι καὶ ἐπιλέκτους εἶναι· ὡς ἓν καὶ τὸ διαλέξασθαι, ὅτι οἱ τοιοῦτοι ἐπίλεκτοι διεκρίνοντο εἰς τὰς ἐνέδρας· εἰ γὰρ νῦν παρὰ νηῦσι λεγώμεθα πάντες ἄριστοι εἰς λόχον, ἢ ὡς λέχεις ἔχειν ἀνακρινομένους, ἵνα ἀθεώρητοι ὦσι. ὡς ἄρα φωνήσαντε, πάρεξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσι κλινθήτην |
| λ 246 | Λύγος τὸ σκότος, οὐδέτερον· ἀπὸ τοῦ λύειν τὴν αὐγήν· καὶ τὸ κατακρύπτεσθαι ὑπολυγίζεσθαι λέγεται |
| λ 247 | Λυκόφως τινὲς λυκόφως τὸ σκοτεινόν· λυγαῖον, γὰρ τὸ σκοτεινὸν, οἷον, διαλυόμενον φαὸς, ἢ αὐγὴ διαλυθεῖσα. τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζώων τῶν λύκων· ὀξυδερκὲς γὰρ τὸ ζῶον· διὸ καὶ ἑρμῇ αὐτὸ ἀναπτύσουσιν· ἀλλὰ καὶ ὁ ὑρὸς αὐτοῦ αὐτόλυκος, καὶ λυκεὺς ἔβλεπε· τὸ δὲ ἐν τῇ πυγμῇ λυγίζειν παρὰ τὸ φυτόν· μαλακὸν γὰρ καὶ εὐκαμπές, καὶ εὔτονον |
| λ 248 | Λύμη φθορὰ, λυμέων φθορεὺς, ὄλεθρος |
| λ 249 | Λυγμὸς ὁ θρῆνος, καὶ λυγμὴ ἡ κραυγή |
| λ 250 | Λύθρος ἡ ἀκαθαρσία· κυρίως δὲ τὸ μετὰ κόνεως αἷμα· παρὰ τὸ λύματα καὶ καθάρματα δεῖσθαι |
| λ 251 | Λυκάων Λυκάωνος, ὄνομα κύριον, υἱὸς Πινδάρου· ὁ κανών· τὰ εἰς ων βαρύτονα διχρόνῳ ἐκτεταμένῳ παραληγόμενα |
| λ 252 | Λύκος παρὰ τὸ λίαν κακός· ἢ λύειν κακῶς τὴν ποίμνην ἢ φαγεῖν πολλά |
| λ 253 | Λύη ἡ στάσις, παρὰ τὸ λυθῆναι τὴν ὁμόνοιαν· ἔνθεν καὶ ἀστασίαστος ὄχλος καὶ δῆμος καλεῖται τὸ σκοτεινόν |
| θ 275 | θρύπτεσθαι διαφέρει· λυγίζειν μὲν γάρ ἐστι τὸ τεχνικῶς ὀρχεῖσθαι καὶ θρύπτεσθαι· εἶτα τοῖς μέλεσι καὶ τῇ φωνῇ κατακλώμενος ἀκκίζεσθαι. θρύπτεσθαι δέ ἐστι, τὸ ἄνευ φωνῆς καὶ τέχνης ἀκκίζεσθαί τε καὶ κατακλᾶσθαι τοῖς τοῦ σώματος μέλεσιν· εἴρηται δὲ τὸ λυγίζειν ἀπὸ τοῦ λύγου· λύγος δέ ἐστι παροξυτόνως, τὸ ἱμαντῶδες φυτὸν, ὁ γοῦν λυγίζων στρέφεται ὡς καὶ τὸ φυτὸν, καὶ ἀκκιζόμενός τε καὶ θρυπτόμενος· εὔδηλον δὲ ὡς ὀξυτονούμενον τὸ λυγὸς ὄνομα, σημαίνει ποιητικῶς τὸν ὄλεθρον· τὸ δὲ ἐν τῇ πυγμῇ λυγίζειν παρὰ τὸ φυτὸν, μαλακὸν γὰρ καὶ εὐκαμπὲς καὶ εὔτονον |
| λ 254 | Λυκάβας ὁ ἐνιαυτός· εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ λυγέως βαίνειν, ὅ ἔστι σκοτεινῶς· ἀοράτως γὰρ καὶ λελυθότως ὁ χρόνος διέρχεται |
| λ 255 | Λύματα καθάρματα, αἱ τῆς γαστρὸς εἰς ἀφεδρῶνα ἐκῥύσεις |
| λ 256 | Λύπη παρὰ τὸ λύειν τοῖς δάκρυσι τοὺς ὦπας, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς |
| λ 257 | Λύπη λῦσις τις οὖσα ψυχῆς· καί τι μετέχει ἐκ τοῦ λύω; λῦσις γὰρ τῆς ψυχῆς τὸ πάθος, λυπηρὸν γάρ· καὶ εἰς τὸ ἄχος |
| λ 258 | Λύπη παρὰ τὸ λύω λύη καὶ πλεονασμῷ τοῦ π λύπη |
| λ 259 | Λύκειον ἔστι δὲ πόλις Θετταλίας, ἔνθα λύκος ἐπιὼν ἐπὶ τοῖς τοῦ Πήλεως βουσὶν ἀπελιθώτη· γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, οἷον, Λαύρειον, ἐστι δὲ τόπος τῆς Ἀττικῆς, ποιῶν μέταλλον· λάγειον, οὕτω δὲ λέγεται τὸ ἱπποδρόμιον Ἀλεξάνδρου, ἀπὸ λαγοῦ τινός. Χλούνειον καὶ αὐτὸ τόπος ἐν Αἰτωλίᾳ, ἔνθα ὁ Χλούνης διέτριβεν· οὕτω καὶ Λύκειον |
| λ 260 | Λύρα παρὰ τὸ λύω, λύσω, λύρα· ἐδόθη γὰρ τῷ Ἀπόλλωνι παρ’ Ἑρμοῦ, ὑπὲρ ὧν ἔβλεψε τὰς βοῦς αὐτοῦ λύτρα τις οὖσα, ἢ παρὰ τὸ λύειν τὴν ἀράν· ἐκ τούτου λυρικὴ ἡ αὐτὴ, καὶ κιννύρα |
| λ 261 | Λυσιτελὴς σημαίνει τὸ εὔκολον ὄντα, καὶ μὴ στραγγαλιώδη, καὶ γίνεται παρὰ τὸ λύω λύσω καὶ τὸ τέλος |
| λ 262 | Λύχνος παρὰ τὸ λύειν τὸ νύχος τουτ’ἔστι τὸ σκότος |
| λ 263 | Λυχνίον λυχνοὺ διαφέρει· λυχνιὸν μὲν γάρ ἐστιν ἡ λυχνία· λύχνος δὲ ὁ φανὸς, καὶ λυχνοῦργος ὁ λυπηρός |
| λ 264 | Λύτρα ὁ μισθός· ἢ τὰ παρεχόμενα ὑπὲρ ἐλευθερίας, ἐπὶ τὸ λυτρώσασθαι ἀπὸ βαρβάρων, ἢ ἑτέρας κακῆς δουλείας |
| λ 265 | Λύσσα ἡ μανία, ὀργὴ, χόλος καὶ μῆνις· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ λύειν τὸν νοῦν |
| λ 266 | Λύτρωσις παρὰ τὸ λυτρῶ· τοῦτο παρὰ τὸ λύω τὸ ἀγοράζω |
| λ 267 | Λωβὸς ὁ κελεφὸς ἐκ τοῦ λαὸς καὶ τοῦ βοὴ γίνεται λαοβὴ καὶ λωβὴ καὶ λωβός |
| λ 268 | Λωβήσαιο παρὰ τὸ λωβῶ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, μέσου ἀορίστου πρώτου παθητικοῦ εὐκτικοῦ· τοῦτο παρὰ τὸ λωβὴ, τοῦτο παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω, κατ’ ἀντίφρασιν, ὃν οὐδεὶς θέλει· τοῦτο ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἠκρωτηριασμένων· ἐπειδὴ οἱ παλαιοὶ τοὺς ἔν τισιν ἀτοπήμασιν ἀλῶντας ἐνυβρίζοντες τὰ ἄκρα τῶν ὤτων ἀπέτεμνον· ὡς καὶ ὁ ποιητὴς πρὸς τὸν ἶρον· καὶ ταῦτα ὁ Ὠρίων· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει ὅτι ἐκ τοῦ λαβή ἐστιν, ὃ σημαίνει τὸ ξίφος· ἐξ αὐτοῦ γὰρ λάβη, καὶ τὸ α τρέπει εἰς ω· ὡς ἐμάθομεν, φάρος φαριαμὸς καὶ φωριαμὸς, καὶ γίνεται λώβη καὶ βαρύνεται, ἐπειδὴ τὰ εἰς βη λήγοντα δισύλλαβα φύσει μακρᾷ παραλήγεται, ὑπεσταλμένης τῆς οι διφθόγγου, βαρύνεται· βήβη, ἥβη, στίβη, σημαίνει δὲ τὸν ὀρθρινὸν παγετόν· λώβη· τὸ δὲ λαβὴ ὀξύτονον· ἐπειδὴ τὰ εἰς βη λήγοντα κυρίως βαρύνεσθαι θέλουσιν· εἰ μέντοι ῥηματικὰ ὑπάρχει ἢ προσηγορικὰ ὀξύνεσθαι θέλουσιν· τοῦ μὲν προτέρου παραδείγματος φοίβη, βλάβη, Βοίβη κύριον ὄνομα βαρύνεται· τὸ μέντοι λαβὴ καὶ στιλβὴ καὶ λοιβὴ ὀξύνεται, ῥηματικὰ ὑπάρχοντα καὶ προσηγορικά. σεσημείωται τὸ λώβη καὶ βλάβη· λώβη δὲ τὸ λω μέγα· κανὼν γὰρ ἔστιν ὁ λέγων· τὰ εἰς βη λήγοντα δισύλλαβα βαρύτονα φύσει μακρᾷ θέλουσι παραλήγεσθαι, οἷον ἥβη, θήβη, στίβη· μὴ μ’ ἄμυδις στίβη τὲ κακὴ καὶ θῆλυς ἐέρση |
| λ 269 | Λώβη ἡ βλάβη, κυρίως ἐπὶ τῶν ἠκρωτηριασμένων· ἀπέτεμνον γὰρ τοὺς λόβους καὶ τὰ ἄκρα τῶν ῥινῶν· καὶ λώβη ἡ ὕβρις, οἷον, λωβοὴ ἐπὶ κακῷ περιβόητος πᾶσιν |
| λ 270 | Λώϊον κρεῖσσον βέλτιον, γίνεται παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω, ὃ γὰρ νοεῖ τις ἑαυτῷ συμφέρον τοῦτο καὶ θέλει· καὶ τὸ συγκριτικὸν λῴων, ὡς πλείων, ῥᾴων· καὶ ὄνομα λώϊον |
| λ 271 | Λωπίζω τὸ ἐκδύω, ἐξ οὗ καὶ λωποδύτης ὁ κλέπτης, ὁ τοῦ νεκροῦ τὸ ἱμάτιον ἀφελόμενος |
| λ 272 | Λωπὸς τὸ ἱμάτιον τοῦ νεκροῦ, ἀναλογεῖ γὰρ τῇ λωπίᾳ, τῷ δέρματι |
| λ 273 | Λῷστοι βέλτιστοι, ἠγαπημένοι, πεποθημένοι· ἔστι δὲ ὄνομα ὑπερθετικὸν ἀπὸ τοῦ λῶος τὸ ὑπερθετικὸν λῷστος· τοῦτο παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω· τὸ γὰρ καλὸν πάντες θέλουσι |
| λ 274 | Λωφήσω τὸ καταπαύσω· λόφος δὲ τὸ ἐπανάστημα |
| λ 275 | Λωποδύτης παρὰ τὸ ἀποδύειν τὸ λῶπος, ὃ ἔστι τὸ ἱμάτιον τοῦ νεκροῦ κατὰ Ἀθήνας |
| λ 276 | Λωφῆσαι ἔστι δὲ ἡ λέξις μεταφορικὴ, ἀπὸ τῶν βοῶν τῶν ὑπὸ λόφον ἀναπαυομένων ἡνίκα ἀνεθῶσι τοῦ ζυγοῦ· ἐκ τούτου οὖν γίνεται λωφῶ ῥῆμα, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω· ἰστέον δὲ ὅτι τὸ λωφεῖν λέγεται πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· μετελώφιον γὰρ φησὶν Ἀπολλώνιος ὁ ποιητὴς ἀντὶ τοῦ μετελώφουν, καὶ μετὰ τὸν πόνον ἀνεπαύοντο, ὅθεν δῆλον ὅτι πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων ἔστι |
| λ 277 | Λωφήσασα παυσαμένη, λήξασα· κυρίως δὲ λωφῆσαι τὸ ἀποπαύσασθαι περὶ τὸν λόφον, ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων, τῶν ἀπὸ τῶν ἔργων ἀπολυομένων καὶ ὑπὸ λόφων παυσαμένων. συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| λ 278 | Λωφήσω τὸ καταπαύσω· λόφος δὲ τὸ ἐπανάστημα μικρὸν, ἐκ τοῦ λεύω τὸ βλέπω |
| λ 279 | Λύσσα ἡ μανία· παρὰ τὴν λύσιν τῶν κατὰ τὴν ψυχὴν λογισμῶν καὶ τοῦ πάλαι τῶν φρενῶν καταστήματος· ἢ παρὰ τὸ ἀφέτους εἶναι τοὺς κατεχομένους ὑπ’ αὐτῆς. Τέλος τοῦ Λ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Μ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| μ 5 | Μαγγανεῖα στρεβλότης· ἢ μαγγανεία, ἐκ τοῦ μαγγανεύω τοῦτο παρὰ τὸ μάγγανον, τοῦτο παρὰ τὸ ἄγω, ἄγγανον καὶ μάγγανον |
| μ 6 | Μάγειρος διὰ τὸ τὰ μάγματα ἀγείρειν· μάγμα γὰρ ἡ ἄρτυσις, ἀγείρειν δὲ τὸ ποιεῖν |
| μ 7 | Μάγειρος ὡς ὄνειρος, πέπειρος, αἴγειρος· καὶ φασὶ γενέσθαι παρὰ τὸ μάσσειν. Ἀλεξίων δὲ φησὶ, ἢ ὅτι μαγεία τίς ἐστιν ἡ ἄρτυσις τῶν ἐψημάτων· ἢ ἐπειδὴ εἰς μίαν αὐτὰ συγκόπτει· ῥηματικὸς γὰρ ὁ χαρακτὴρ καὶ ἁρμόζει τῷ μάσσω ῥήματι· Φιλόξενος δὲ λέγει, ὅτι παρ’ Αἰολεῦσιν ἡ γραφὴ διὰ τοῦ ἰῶτα ἔστι, μάγιρος |
| μ 8 | Μαγίρες παρὰ τὸ τοῖς Ἄραψι μαγὶς τὸ σκουτάριον· καὶ λέγονται δὲ μαγίδες μάζαι, τουτ’ἔστιν ἄρτοι, ἃς καταφέρουσιν οἱ εἰς τροφονίου κατιόντες |
| μ 9 | Μαγὶς ἡ τραπέζα, ἔνθα τὰ μεμαγνευμένα |
| μ 10 | Μαγκίπες Ῥωμαϊστὶ οἱ τεχνίται τοῦ ἄρτου |
| μ 11 | Μαγεία ἡ κατασκευὴ τῶν ὁμοιωμάτων, καὶ ἡ ἄρτυσις τῶν ἐψημάτων |
| μ 12 | Μαγὰς σανὶς τετράγωνος, ὑπόκροφος, δεχομένη ἐφ’ ἑαυτοῦ τὰς νευρὰς καὶ ἐκτελοῦσα τὸν φθόγγον |
| μ 13 | Μάγος παρὰ τὸ μάσσω τὸ μαλάσσω, ὁ διὰ τῶν μαλακτικῶν αὐτοῦ, καὶ μαγικῶν ἐμπλάστων τὰ μέλλοντα προλέγων· ἢ παρὰ τὸ ἄγος, ὃ σημαίνει τὸν ῥυπαρὸν, ἄγος καὶ μάγος, ὁ μισητὸς καὶ ῥυπαρὸς παρὰ ἀνθρώποις· τὸ δὲ μάγος σημαίνει δύο τὸν μάγον καὶ μαλακτικὸν, καὶ τὸν τὰ μάγεια ἐργαζόμενον |
| μ 14 | Μάζα εἰς τὸ ἀμαζὼν, καὶ μαγίδες, καὶ μείζων |
| μ 15 | Μακεδὼν λέγουσι τοὺς καθαροὺς, μαρμαρὼθ τοὺς διυλιστρᾶς εἰτουνιθμούς |
| μ 16 | Μάζας ψώμια, ἀπὸ τοῦ μάσσω τὸ μαλάσσω, τροπῇ τῶν δύο σς εἰς ζ, λέγεται δὲ μάζα φύραμα γινόμενον, πινόμενον δὲ ποτὲ μὲν ἐξ ὕδατος ποτὲ δὲ καὶ ὀξυκράτου, καὶ ὀξυμέλιτος, ἢ ὑδρομέλιτος· ἔστι γὰρ τρόφιμον |
| μ 17 | Μαθεῖν μήθω ἔστι ῥῆμα ἀφ’ οὗ ἔμαθον δευτέρου ἀορίστου, τροπῇ δὲ γέγονε τοῦ δ εἰς θ, μήδω, μήθω |
| μ 18 | Μαθὼν παρὰ τοῦ διδαχθῆναι παρὰ τινός |
| μ 19 | Μαιμάσσει ἀφύζει, προθυμεῖται, κοιματοῦται· παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μαιμάσσω· ἢ παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ. μαιμάσσειν μαλάσσειν· ὡς οἶμαι καὶ τήκειν, καὶ δαπανᾷν, καὶ μαραίνειν, καὶ καταναλίσκειν |
| μ 20 | Μαινόλης μαινόμενος, ἢ μανιοπὸς, παρὰ τὸ μαίνω καὶ τὸ ὅλος γίνεται μαινόλης, ὥσπερ καὶ τὸ ἐξώλης καὶ πανώφης· σεσημείωται τὸ μαινόλης διὰ τοῦ ο μικροῦ |
| μ 21 | Μαίνω τὸ ὀργίζομαι, καὶ εἰς τὸ μηνιεῖ |
| μ 22 | Μαίος Φιλόξενος δὲ λέγει, ὅτι παρ’ Αἰολεῦσι ἡ γραφὴ διὰ τοῦ ἰῶτα· ἔστι δὲ μαίος ἐπεξουσιαστὴς, ὡς ἐκ τοῦ μαγέστατος, ἀπὸ Μαίας τῆς Ἄτλαντος τοῦ Ἑρμοῦ ὀνομασθείς· μάϊον κατὰ διάλυσιν τοῦ ἰῶτα |
| μ 23 | Μαινὰς βάκχη, ὀρχουμένη, καὶ μαινὰς ἡ παράφορος καὶ μαινὰς ἡ πόρνη |
| μ 24 | Μαιρὰ ὑπό τινων ὁ ἥλιος, ἀπὸ τοῦ μαραίνεσθαι ὑπ’ αὐτοῦ πάντα· λέγεται δὲ ὁ κατάστερος ὁ κατεστιγμένος κύων μαίρας· καλλίον δὲ ἀπὸ τοῦ μαρμαίρειν ἤγουν λάμπειν |
| μ 25 | Μακὰρ πόσας εὐθείας ἔχει; τρία· μάκαρς, μάκαρος, μακάριος· ὅπερ ἀπὸ τοῦ κὰρ ὃ σημαίνει τὴν θανατηφόρον Μοίραν γέγονε, καὶ ἐξ αὐτοῦ μάκαρς· ἀπὸ τῆς δευτέρας συλλαβῆς ἡ κλητικὴ, μακάριος ἐμῇ κηρὶ, τουτ’ἔστι φθορᾷ ὑποκείμενος, οἱ δὲ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀκάριος καὶ μακάριος, ὁ πάντοτε ἐν ἀγαθοῖς ὤν |
| μ 26 | Μάγοι ἔθνος· ἢ ἐλαφρῶς ἐπάδοντες τοὺς ἀλγοῦντας ἰῶνται, ὡς καὶ οἱ Φρύγες αὐλοῦντες τοῦς ἀλγοῦντας τόπους ἰῶνται τῶν πασχόντων ἡδὺ προσπνέοντες |
| μ 27 | Μάγιστρος ὀφφικίων ὄνομα, οὐδὲν ἧττον ἡγούμενος τῶν αὐλικῶν κατὰ λόγων, διὰ σημασίας |
| μ 28 | Μάκαρες οἱ μὴ πεπτωκότες ὑπὸ κῆρα |
| μ 29 | Μάκαρται οἱ ἀποθανόντες· οἱ ἤδη τὸ μῆκος ἐπιλαμβανόμενοι, μήκιστοι, ὅθεν καὶ μακαιρίων μακηρίων ἡ τύμβος, ὁ ἐς μακρόν |
| μ 30 | Μακκοᾶ ἀνοηταίνει, μωραίνει, παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ κοῶ τὸ νοῶ μηκοῶ· καὶ κατὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα, ὅτι ἐπείσοδος συμφώνων τροπὴν ποιεῖ, ὡς ἥδω ἁνδάνω, ἐπεισῆλθε τὸ ν καὶ ἐτράπη τὸ η εἰς α |
| μ 31 | Μακρὰν ἐπίῤῥημα τοπικὸν μεσότητος· γίνεται δὲ παρὰ τὸ μακρὸς, τοῦτο παρὰ τὸ μῆκος μακερὸς καὶ ἐν συγκοπῇ μακρός |
| μ 32 | Μάκρα ὄνομα ἐκ τοῦ μακρός· τοῦτο ἐκ τοῦ μῆκος· καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ κύδος γέγονε κυδρὸς καὶ κυδρὴ, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ μῆκος γίνεται μηκερὸς καὶ ἐν συγκοπῇ μηκρὸς καὶ μακρός· ἡνίκα γὰρ ἐπλεονάσσε τὸ σύμφωνον ἐτράπη τὸ μακρὸν εἰς βραχύ· τὸ δὲ μακρὰ βιβῶντα· ἔστιν ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ μεγάλως, ὡς τὸ ταχέα τάχα, ὠκέα ὦκα, οὕτω καὶ τὸ μακρέα μακρά· ὁ δὲ κανών, ὡς ἀρτίβιος· μακρὸν ἐτυμολογεῖται, παρὰ τὸ μέχρις ἄκρου διήκειν, τουτ’ἔστιν ἀρχῆς· ἢ παρὰ τὸ μῆκος μηκερὸς, καὶ ἐν συγκοπῇ μηκρὸς καὶ μακρός |
| μ 33 | Μακρύνης παρὰ τὸ μακρύνω, τοῦτο παρὰ τὸ μακρὸς τὸ δὲ μακρὸς παρὰ τὸ μακκοῶ, τοῦτο παρὰ τὸ μὴ κοεῖν, ὅ ἐστι ἀκούειν ἢ νοεῖν, μῆκος μήκους, καὶ κατὰ τροπὴν μακρός |
| μ 34 | Μακρόθυμος παρὰ τὸ μακρὰν ἔχειν τὸν θυμόν |
| μ 35 | Μάκτρα παρὰ τὸ μάττειν ἐν αὐτῇ τὴν μάζαν· μάζα δὲ ὁ ἄρτος |
| μ 36 | Μακελλάριος ὁ σφάζων τὰ ζῶα· μάκελ γὰρ καὶ μακέλλης Ῥωμαϊστὶ ἔστιν ὁ σφαγεύς |
| μ 37 | Μακκαβαῖος κατὰ Πέρσας κάρανος τουτ’ἔστι δεσπότης. τῇ δὲ Σύρων διαλέκτῳ ἀνδρεῖος, πολεμιστὴς, δυνατώτατος |
| μ 38 | Μαῖα ἰατρικὴ ταῖς ἐν τῷ τίκτειν γυναιξὶ κινδυνευούσαις βοηθοῦσα |
| μ 39 | Μαιμόωσα οἱ μὲν μαμόωσα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα μαιμόωσα, ἡ ἐνθουσιῶσα καὶ ὀξέως ὁρμῶσα· ἡ τοῦ αἵματος γευστικῶς ἔχουσα |
| μ 40 | Μαῖα μαίω ῥῆμα τὸ ζητῶ, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα Μαῖα· ἡ κατὰ γαστρὸς παιδία ζητοῦσα |
| μ 41 | Μάλαθρον παρὰ τὸ μάλα ἀθρεῖν, ἤγουν λίαν βλέπειν· ἢ ὅτι μάλα θρεῖ, ἤτοι ὠφελεῖ τὴν ὅρασιν |
| μ 42 | Μαλακὸς ὁ μάλα ἤγουν καυκός |
| μ 43 | Μανία μανὸν ἔλεγον τὸ ἀραιὸν, ὡς καὶ Αἰσχύλος, ἐμμανοῖς στύλοις ἐπίπλοις τουτ’ἔστιν ἀραιοῖς |
| μ 44 | Μανίαν τὴν ἀραίωσιν, καὶ χαυνότητα τῶν φρενῶν· ἀραιὸν γὰρ τὸ ἀσθενὲς, κατὰ τ’οὐναντίον οὖν ἀγχίνους καλεῖται, παρὰ συνεχεῖς καὶ πυκνὰς ἔχειν τὰς φρένας, καὶ πίνυτος καὶ πυκινὸς, καὶ αὐτὴ ἡ συνέχησίς ἐστι σύγκλεισις, καὶ οἷον ἕνωσις φρενῶν |
| μ 45 | Μαλάχη διὰ τὸ μάλα χέειν τὸν θυμόν |
| μ 46 | Μαλακὸς παρὰ τὸ μαλάσσω μαλακός, ὥσπερ παρὰ τὸ λεύσσω λευκός |
| μ 47 | Μάλεια ὄνομα ὄρους, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· εὕρηται καὶ χωρὶς τοῦ ι Μαλέα, ὡς καὶ παρ’ Εὐρι πίδῃ· ἰστέον δὲ ὅτι ἡνίκα μὲν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται προπαροξύνεται, Μάλεια· ἡνίκα δὲ διὰ τοῦ ε μόνου παροξύνεται Μαλέα |
| μ 48 | Μάνδρα παρὰ τὸ ἄντρον ἄντρα καὶ μάνδρα, τὸ δὲ ἄντρον, ἐκ τῆς ἀνὰ προθέσεως, καὶ τοῦ τρῶ τὸ τρυπῶ |
| μ 49 | Μαλλὸς ἐπὶ τῶν πλαγίων τῶν τριχῶν τῆς κεφαλῆς· εἴρηται δὲ ἀπὸ ἐμφείας τῶν τοῦ προβάτου μαλλῶν· μαλλὸς δὲ ἀπὸ τοῦ μῆλον τὸ πρόβατον, μαλὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, μαλλός |
| μ 50 | Μαλακισθέντες ἀντὶ τοῦ σχυνωθέντες, τὸ θέμα μαλακίζω, γίνεται ἐκ τοῦ μαλακὸς, τοῦτο ἐκ τοῦ μαλάσσω |
| μ 51 | Μαλακὸν ἁπαλόν· μαλάκιον, εἶδος ἰχθῦος |
| μ 52 | Μᾶλλον λίαν, πάνυ, πλέον. ἐκ τῆς μη ἀπαγορεύσεως καὶ τοῦ ἄλλον γίνεται μήαλλον καὶ μᾶλλον· τὸ μα μακρὸν διάτι; πᾶν δίχρονον, ἔχον διπλασιασμὸν ἀμεταβόλου συστέλλεται, οἷον, ἀμνὸς, φαλκόνιλλα, ψύλλα, σεσημείωται· τὸ μᾶλλον παρὰ Ἀττικοῖς ἐκτεινόμενον |
| μ 53 | Μαλθακὸς τρυφερὸς, εὐμάλακτος, ἐκλελυμένος |
| μ 54 | Μαμμωνᾶς τὸ κέρδος, ὁ χρυσὸς καὶ ὁ πλοῦτος |
| μ 55 | Μαμερτῖνοι Μάμερτος ἐν Ἰταλίᾳ ὁ Ἄρης, ὅθεν καὶ οἱ ἐν Σικελίᾳ οἰκήσαντες στρατιῶται μαμερτιανοὶ ὠνομάσθησαν, οἱ ἶσα ἐργαζόμενοι Ἄρει |
| μ 56 | Μανδήλιον μανειήλιον καὶ μανδήλιον τὸ ἀποσπόγγιζον τὰς μάνους ἤγουν τὰς χεῖρας |
| μ 57 | Μάννα σημαίνει τοῦτο· οὐ γὰρ σημαίνει τὴν τροφὴν κυρίως· ἐγείροντο γὰρ τῷ πρωῒ, καὶ εὕρισκον ὅσον ἤρκει αὐτοὺς φαγεῖν, μὰν λέγοντες· καὶ λοιπὸν ἐλθόντες οἱ Ἕλληνες προσέθηκαν τὸ να· καὶ σημαίνει τὶ τοῦτο· εἶχον γὰρ τοῦτο, ὅτε ἤθελον ἀπελθεῖν εἰς τινὰ τόπον, καὶ ἀπὸ δισχιλίων πηχῶν ἐποίουν τὴν σκήνην |
| μ 58 | Μάννα βάρβαρον, γέγονεν ἀπὸ τοῦ μαίω τὸ ζητῶ, ὄνομα θηλυκὸν, ἡ μάννα, τῆς μάννας, ἣν πάντες ἐπιζητοῦσι· καὶ ἐκ τούτου τὸ βάρβαρον ὠνόμασται· καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ μάννα |
| μ 59 | Μαντίνεια διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως· γίνεται δὲ παρὰ τὸ μαντίνες, Μαντίνεια |
| μ 60 | Μάντις μάντεως καὶ μαντίπολις |
| μ 61 | Μαντεία ὁ χρῆσμος οἰονὸς καὶ ὑποφήτης ὁ μάντις |
| μ 62 | Μανδραγόρα εἶδος βοτάνης φονικῆς |
| μ 63 | Μαπία σπογγίστρια παρὰ τὸ μάσσω τὸ μαλάσσω |
| μ 64 | Μαρίλη σημαίνει τὴν κόνιν τὴν γινομένην ἐκ τοῦ κατασβέννυσθαι τοὺς κάρβωνας· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιλη μονογενῆ μὴ ὄντα ἀπὸ κράσεως, καὶ μὴ ἔχοντα ἀπὸ πλεονασμοῦ τὸ ι, ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον· οἷον, σμίλη τὸ σμιλίον, ἴλη ἡ ἄθροισις, σπατίλη τὸ ἀπόξυσμα τῶν δερμάτων· μὴ ὄντα ἀπὸ κράσεως, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐνδεία τὴν ἕλην γίνεται διέλη, καὶ κράσει δείλη· μὴ ὄντα ἀπὸ τῶν ἐχόντων τὸ ἰῶτα, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἕλη τοῦ σημαίνοντος τὴν θερμασίαν γίνεται εἵλη πλεονασμῷ τοῦ ι· πρόσκειται μονογενῆ, διὰ τὸ δειλὸς δειλή· χωρὶς τοῦ ὠφειλὴ καὶ ἀπειλή |
| μ 65 | Μαραίνω παρὰ τὸ ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν πόλεμον ἀραίνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μαραίνω· καὶ εἰς τὸ μαρνάμενος |
| μ 66 | Μάργος ὁ μαινόμενος, οὗ μή ἐστιν ἀρωγή· ἢ παρὰ τὸ ἐστερῆσθαι τὶ ἐργάζεσθαι ἀγαθὸν, παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ ἔργον· καὶ εἰς τὸ ἐτύχθη |
| μ 67 | Μαρμαρέην ἡ εὐθεῖα μαρμαρέη· ὁ κανών· τὰ εἰς ος ἀρσενικὰ ποιοῦντα κατ’ ἰδίαν θηλυκά· ἐκ τοῦ μαρμάρεος, τοῦτο ἐκ τοῦ μαρμάρειος, ἀποβολῇ τοῦ ἰῶτα· ἐπὶ γὰρ τῶν διὰ τοῦ ειος κτητικῶν, οἱ Ἴωνες ἀποβάλλοντες τὸ ἰῶτα, τὴν ει δίφθογγον διὰ τοῦ εος προσφέρουσιν· οἷον, φλόγειος, φλόγεος· ἐς δ’ ὄχεα φλόγεα, τὸ ρει διφθόγγῳ· τὰ διὰ τοῦ ειος κτητικὰ, σημαίνοντα μέρος σωματικὸν ἢ μετουσιαστικὸν, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. σιδήρειος, χρύσειος, οὕτω καὶ μαρμάρειος γίνεται ἐκ τοῦ μάρμαρον· σημαίνει δὲ τὸ λευκόν· τοῦτο ἐκ τοῦ μαρμαίρω τὸ λάμπω· μέλλοντα οὐκ ἔχει |
| μ 68 | Μαυλὶς ἡ μάχαιρα· καὶ ἴσως εἴρηται παρὰ τὸ μαῦρον, ὃ ἔστι τὸ ἀμαυρὸν τῇ λαμπήδωνι· ὅτι δὲ ἄνευ τοῦ α λέγεται σαφῶς παρ’ Ἡσιόδῳ· ῥεία τέ μιν μαυροῦσι θεοί· Δημήτριος δὲ παρὰ τὸ ὁμοῦ αὐλίζεσθαι τοῖς φοροῦσιν ὁμαλις· ἀποπεσόντος οὖν τοῦ ο, ἔμεινε μαυλίς |
| μ 69 | Μάραθρον Ῥωμαῖοι λέγουσιν αὐτὸ φαινούκλουμ, παρ’ ὅτι φαῖνον ποιεῖ τὸν ὄκλον, ἤγουν τὸν ὀφθαλμὸν, Ἕλληνες δὲ διὰ τὸ μαραίνειν καὶ ξηρᾶν ποιεῖν τὴν σάρκα· ἢ ψωρίαν ἐσθιόμενον ποιεῖν |
| μ 70 | Μάραθρον κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ρ· μάραθρον γάρ ἐστι παρὰ τὸ μαραίνειν εὐθέως τὸ ἄνθος |
| μ 71 | Μάταιος παρὰ τὸ μάτος· ὅπερ εἴρηται παρὰ τὴν ἄτην μάτιος, ὡς φίλος, φίλιος καὶ φίλαιος, οὕτω μάτιος, ἀφ’ οὗ μάτια καὶ μάταιος, ὡς παρὰ τὸ θάλασσα θαλάσσιος θαλασσαῖος. Καλλίμαχος, πολυθαλασσίων μανδότρ. ἐπιδών· ὡς παρὰ τὴν ὥραν, ὥριος καὶ ὡραῖος |
| μ 72 | Μάρμαρον διὰ τὴν μαρμαρυγὴν, ἤγουν τὴν λάμψιν· ἢ διὰ τὸ μέρος αἴρεσθαι· ἢ διὰ τὸ μαρμαραίνειν ἤγουν στίλβειν |
| μ 73 | Μαρνᾶται μάχεται ἐν πολέμῳ, παρὰ τὸ μαραίνεσθαι καὶ φθείρεσθαι |
| μ 74 | Μάρψαι κυρίως μάρψαι ἔστι τὸ ταῖς χερσὶ συλλαμβάνειν· μάρη γὰρ ἔλεγον τὰς χεῖρας· ἔνθεν τὸ εὐχερὲς εὐμαρές· οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι |
| μ 75 | Μαρναμένοιϊν ἀπὸ τοῦ μαρνῶ μάρνημι, μαρνάμενος, μαρναμένοιν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα μαρναμένοιϊν· τὸ δὲ μαρνῶ ἀπὸ τοῦ ἀρνός· οἱ παλαιοὶ γὰρ τὰς πραγματείας μετ’ ἀρνῶν ἐποιοῦντο, ὅθεν καὶ τὸ ἀρνῶ ἀρνοῦμαι |
| μ 76 | Μάρπτω ὃ δηλοῖ τὸ καταλαμβάνω· καὶ εἰς τὸ ἁμαρτάνω καὶ μάρτυροι |
| μ 77 | Μαρσίππιον ὁ ἐν αὐτῷ πάντα μάρπτων καὶ συνέχων· ἔστι δὲ ζύγιον |
| μ 78 | Μάρτιος παρὰ τὸ ἄρην ἄρτιος καὶ μάρτιος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ μ· τῶ γὰρ μηνὶ τούτῳ ἑορτὴν ἦγον τῷ Ἄρεϊ· ἐφετὴν γὰρ λέγουσιν Ἑλλήνων παῖδες· τοῦτον τῆς τῶν ὅπλων γυμνασίας, καὶ πρὸς τιμὴν τούτου ἔθυον τράγον, καὶ ἐχρίοντο ἐκ τοῦ αἵματος αὐτοῦ, ὅθεν καὶ τὸ γυμνάσιον μέχρι τῶν δεῦρο κεκράτηται παρ’ Ἕλλησι· καὶ τὸ τῶν κυάμων ἄλευρον κατὰ μίμησιν χρίονται ἀντὶ τοῦ αἵματος |
| μ 79 | Μάρτυροι δύο γενικὰς ἐπιδέχεται, ὡς τὸ ψίθυρις ψίθυρος ψιθύρου, οὕτω μάρτυς μάρτυος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ μάρτυρος· τὸ δὲ μάρτυς γίνεται παρὰ τὸ μάρπτω, τὸ καταλαμβάνω μάρπτυς καὶ μάρτυς ἀποβολῇ τοῦ π· ὁ ἐκ τοῦ κατειληφέναι δυνάμενος περὶ αὐτοῦ εἰπεῖν· ἢ παρὰ τὸ μαρμαίρω τὸ λάμπω, ὁ λαμπρύνων καὶ εἰς φῶς ἄγων τὸ ζητούμενον· κλίνεται δὲ μάρτυς μάρτυος, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ μάρτυρος· καὶ μάρτυρος μαρτύρου |
| μ 80 | Μάρτυς ἐλέγχου διαφέρει· μάρτυς γὰρ ἐπ’ ἀγαθοῦ λαμβάνεται· ἔλεγχος δὲ ἐπὶ φαύλου |
| μ 81 | Μασσῶμαι παρὰ τὸ σῶ, ὃ δηλοῖ τὸ σείω καὶ κινῶ, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ σήθω· καὶ προσλαβὼν τὴν μα συλλα βὴν ἐποίησε τὸ μασῶ καὶ μασῶμαι, τὸ εἰς λεπτὰ τὴν τροφὴν κερματίζειν καὶ κατακόπτειν |
| μ 82 | Μασθὸς παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ, καὶ τὸ θῶ τὸ θηλάζω, κατ’ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ πρὸς τὸ θηλάζεσθαι ζητούμενος |
| μ 83 | Μάστιγξ ἐκ τοῦ μαστίζω, τοῦτο παρὰ τὸ μάσσω τὸ μαλάσσω, ἢ παρὰ τὸ ἱμάσσω τὸ πλήσσω |
| μ 84 | Μαστίζω ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, γίνεται ἱνὰς καὶ ἱμὰς, ἡ γενικὴ ἱμάντος, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται ἱμαστίζω· καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ι μαστίζω· τὸ μετὰ δυνάμεως πλήσσω |
| μ 85 | Μάστιγξ παρὰ τὸ ἱμάσσω, σημαίνει δὲ τὸ πλήττω· τοῦτο παρὰ τὸ ἱμὰς ὁ λῶρος |
| μ 86 | Μάρσιππος σάκκος, θυλάκιον, βαλαντίον |
| μ 87 | Μαστροπὸς ὃ ἔστι μαυλιστής· μαστροπὸς ἥξει τοὺς ἐραστὰς καὶ ἐρωμένους |
| μ 88 | Μαστροπὸς παρὰ τὸ μάττεσθαι τοῖς τρόποις |
| μ 89 | Μαστροπὸς μα, τὸ σημαῖνον τὴν μητέρα καὶ τὸν τρόπον, οἱονεὶ ἡ δοκοῦσα ἔχειν μητέρος τρόπον· σημαίνει δὲ τὴν μαυλίστριαν· σὺν αὐτῷ δὲ τετάχθω καὶ τὸ προαγωγόν |
| μ 90 | μαζὸς διαφέρει, μαστὸς μὲν γὰρ ἐστὶν ὁ γυναικεῖος· κυρίως δὲ, διὰ τὸ εἶναι μεστὸς γάλακτος· μαζὸς δὲ ὁ ἀνδρεῖος, ὡς καὶ ὁ ποιητὴς δηλοῖ· νεύρην μὲν μαζῷ πέλασεν, τόξῳ δὲ σίδηρον· τινὲς δὲ ἀδιαφόρως χρῶνται ταῖς λέξεσι |
| μ 91 | Μαστὸς ὁ γυναικεῖος παρὰ τὸ μεστὸς εἶναι γάλακτος· ἢ ἀπὸ τοῦ μαστεύεσθαι ὑπὸ τῶν παίδων· ἢ παρὰ τὸ μαστεύεσθαι, ὃ ἔστι ζητεῖσθαι ὑπὸ τοῦ βρέφους |
| μ 92 | Μαστὸς ὁ ἀνδρῶος, παρὰ τὸ μὴ ἐσθίεσθαι |
| μ 93 | Μαστοὶ κυρίως ἐπὶ τῶν γυναικείων, οἷον, μασητοὶ, οὗτοι γὰρ ἀλλήλοις τροφὴ, ἀπὸ τοῦ τὴν μαστάκα, τουτ’ἔστι τὴν τροφὴν τῶν γεννωμένων παρέχειν, ἀφ’ ἧς καὶ τὸ μάσημα· ἢ ἀπὸ τοῦ προσμάττεσθαι καὶ προφύεσθαι τούτοις πρῶτον τὰ βρέφη, οἷον παστοὶ, ἀπὸ τοῦ πάσσεσθαι, ἢ παστοὶ τινὲς ὄντες, ἀπὸ τοῦ πᾶν αὐτοὺς τὰ βρέφη· ὁ δὲ Σωρανὸς φησὶ ὑπὸ τῶν θηλαζομένων ἐπισπᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ, παράγωγον μάζω καὶ μαστὸς, ὃν ἐπιζητοῦσι οἱ παῖδες· δύναται δὲ καὶ παρὰ τὸ αὐτὸ μάζω μάζα, ἡ ζητουμένη τροφὴ, ὡς σχίζω σχίζα |
| μ 94 | Μασχάλη παρὰ τὸ εἰς μαστὸν χαλᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ σχῶ σχήσω, σχήλη, ὡς στήσω στήλη, καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς η σχάλη, καὶ πλεονασμῷ τῆς μα συλλαβῆς μασχάλη, ἡ λίαν κατέχουσα, ἅτινα ἂν σχῆ· ἢ ἀπὸ τοῦ χαλᾶσθαι εἰς μασθόν· ἢ εἰς ἣν χαλᾶσθαι ὁ μῦς· ἢ ἀπὸ τῆς ἀλέας, τὴν διὰ τὴν κάμπην τοῦ σώματος· οὕτω Σωρανός· ὁ δὲ Ἡρακλῆς ἀπὸ τοῦ μαστεύειν τὶ ὑπ’ αὐτὴν ἐπειδὴ οἱ ὑφαινούμενοί τι ὑπ’ αὐτοῦ κρύπτεσθαι |
| μ 95 | Μαχλὰς ἡ πόρνη, καὶ μαχλὸς ὁ κατωφελὴς, παρὰ τὸ χαλῶ, μαχαλὸς καὶ μαχλός |
| μ 96 | Μασσαλία Φωκαεῖς καταλιπόντες τὴν Ἰωνίαν διὰ τὴν τῶν Περσῶν ἔφοδον, παρεγένοντο εἰς Γαλατίαν· καὶ ἰδόντες ἁλιέα, ἐπ’ αὐτὸν ἴεσαν, ἑαυτοῖς παρακελευόμενοι Μεσσαλιεῖς· οὗτος δὲ συλληφθεὶς, ἔδειξεν αὐτοῖς οἰκήσιμον τόπον· ὅθεν καὶ Μεσσαλίαν ὠνόμασαν, ἐν ᾗ καὶ ἔλαβον τὸν ἁλιέα |
| μ 97 | Ματῶ εἰς τὸ αὐτομάτως, καὶ χατίζεις |
| μ 98 | Μάχαιρα διὰ τὸ μάχεσθαι ῥᾷον· ἢ διὰ τὸ μάχεσθαι πᾶσι φύσεσι, καὶ τόνον ἐμποιεῖν βίᾳ· ἢ παρὰ τὸ μάχῃ χαίρειν· ἢ ὅτι αἷμα χέει· ἢ παρὰ τὸ τοῖς αἵμασι χαίρειν· ἢ παρὰ τὸ εἰς μάχην αἴρεσθαι καὶ λαμβάνεσθαι· ἢ διὰ τὸ χέειν αὖθις τὸ αἷμα |
| μ 99 | Μάχη παρὰ τὸ ἄχος ἄχη καὶ μάχη πλεονασμῷ τοῦ μ· ὡς ἄλευρον μάλευρον, καὶ χεὶρ χειρὸς χειράδιον καὶ χερμάδιον |
| μ 100 | Μαχήσομαι μαχῶ μαχήσω· τὸ μαχῶ ἐκ τοῦ μάχω βαρυτόνου εἴρηται· τὸ δὲ παθητικὸν μάχομαι· ὁ γὰρ χαρακτὴρ παθητικὸς ἐστὶ, τὸ δὲ σημαινόμενον ἐνέργειαν δηλοῖ· κανὼν γὰρ ἔστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς χω λήγοντα βαρύτονα, τῷ α καθαρῷ παραληγόμενα σπάνιά εἰσι, τὸ ἄχομαι καὶ τὸ μάχομαι, καὶ ταῦτα μὲν ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται ὡς βαρύτονα· ἀπὸ δὲ τοῦ παρατατικοῦ ὡς περισπώμενα ποιοῦνται τὴν κλίσιν· Ἡρωδιανός |
| μ 101 | Μὰψ ἀντὶ τοῦ ματαίως ἐπίῤῥημα |
| μ 102 | Μεγάλη παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ γῆ μηγὴ, καὶ τροπῇ τοῦ πρώτου η εἰς ε καὶ τοῦ δευτέρου εἰς α μέγα· καὶ τὸ σέλας ἀπὸ τοῦ μέγας· τοῦτο δὲ εἴρηται ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου τόπου· ἢ παρὰ τὸ μὴ εἰς γῆν εἶναι |
| μ 103 | Μέγαρον οὐδέτερον, τὸ τῆς Δήμητρος ἱερόν· μέγαρον δὲ ἔστιν ὁ οἶκος· μέλαθρον δὲ ἡ ὀροφὴ ἀπὸ τοῦ μελαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ καπνοῦ, ὡς Ὅμηρος· αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ἀνὰ μεγάροιο μέλαθρον· οὐ γὰρ ἂν εἴποι τις οἴκου οἶκος· καὶ εἰς τὸ ἑστία |
| μ 104 | Μέγας τὸ ἐπίθετον συστέλλει τὸ α, διότι τὰ εἰς ς λήγοντα μετὰ διχρόνου, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ σεσημείωται τὸ μέγας. βαρύνεται τὸ κύριον ὄνομα, ὅπερ ἰσοσυλλάβως κλίνεται, ὁ Μέγας τοῦ Μέγα, ἐξ οὗ καὶ τὸ παρώνυμον Μεγάδης. καὶ ὁ ποιητὴς καὶ Πέριμον Μεγάδην· ἤγουν τοῦ μεγάλου τὸν υἱόν· καὶ διαφέρει τὸ κύριον τοῦ προσηγορικοῦ· ὅτι τὸ μὲν κύριον ἰσοσυλλάβως κλίνεται καὶ ἐκτείνεται τὸ α· τὸ δὲ προσηγορικὸν περιττοσυλλάβως καὶ συστέλλει τὸ α καὶ εἰς τὸ βασιλεὺς καὶ μείζων |
| μ 105 | Μεγαλεῖον ἐν τοῦ μεγάλως· ἔστι δὲ μετουσιαστικόν |
| μ 106 | Μέγας ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὑψηλοῦ τόπου· ἢ παρὰ τὸ εἰς γῆν μὴ εἶναι |
| μ 107 | Μέγας παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ γῆ μήγας, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ε μέγας |
| π 9 | πολὺς διαφέρει· μέγας μὲν ἐπὶ πηλικότητος τάσσεται, πολὺς δὲ ἐπὶ ποσότητος· ὁμοίως καὶ τὸ μικρὸν τοῦ ὀλίγου, τὸ μὲν μικρὸν ἐπὶ πηλικότητος, τὸ δὲ ὀλίγον ἐπὶ ποσότητος· ὅθεν ὁ λέγων, μικρὸν ὕδωρ ἀντὶ τοῦ ὀλίγον ἀκυρολογεῖ |
| μ 108 | Μέγεθος παρὰ τὸ μέγα μέγαθος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε μέγεθος |
| μ 109 | Μεγαλοψυχία ἔστιν ἀρετὴ ψυχῆς καθ’ ἣν δύναται φέρειν τὴν εὐτυχίαν καὶ τὴν ἀτυχίαν, τιμὴν καὶ ἀτιμίαν· μικροψυχία δὲ ἐστὶ μακρὰ ψυχῆς καθ’ ἣν ἀδύνατόν ἐστι φέρειν εὐτυχίαν |
| μ 110 | Μεδέων μετοχὴ, ὡς φιλέων, κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· τὰ εἰς δω λήγοντα ῥήματα δισύλλαβα, μὴ ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς ε στοιχεῖον παραλήγουσαν, περισπᾶσθαι θέλει· οἷον, πηδῶ πηδήσω, σκεδῶ σκεδάσω· οὕτως ἔστι τὸ ἐδῶ καὶ μεδῶ· ταῦτα δὲ βαρύνονται καὶ περισπῶνται· ἀναλογώτερον οὖν ἐστι περισπώμενον. μεδεῶν, ὡς νοέων καὶ φιλέων· πολλαὶ δὲ εἰσὶ καὶ τοῦ ἐδῶ κινήσεις· ἔδεσμα καὶ ὁδηγός |
| μ 111 | Μέδιμνον μοδ ε, ὡς εἶναι μοδ δ· μέτρον δὲ ξέστων κβ· ἄλλο δὲ |
| μ 112 | Μεγαλύνω παρὰ τὸ μεγάλως· τοῦτο παρὰ τὸ μὴ εἰς γῆν εἶναι, ὡς πρὸς σύγκρισιν τῶν μικρῶν, τῶν οὐ πολὺ τῆς γῆς ἀφεστώτων |
| μ 113 | Μέδων σημαίνει τὸν βασιλέα, ἡ εὐθεῖα ὁ μέδων· γέγονε δὲ ἀπὸ μετοχῆς ὄνομα μετοχικόν· τὸ θέμα μέδω· τοῦτο παρὰ τὸ ἕζω τὸ καθέζομαι, γίνεται ἔδω καὶ μέδω, καὶ μέδων, ὁ ἑδραίως καθεζόμενος· καὶ εἰς τὸ μήδω |
| μ 114 | Μέζεα τὰ αἰδοῖα, ὅτι μέσεά ἐστι τῆς οὐρᾶς· οὐρᾶς δ’ ὑπὸ μεζ’ ἔθεντο· Σικελοὶ δὲ καὶ Ταραντῖνοι μέσα αὐτὰ καλοῦσι |
| μ 115 | Μεθέμεν ἔστιν ἀπαρέμφατον Ἰωνικὸν ἢ Δωρικὸν ἐνεργητικοῦ καὶ παρατατικοῦ, πρώτης τῶν περισπωμένων· οἷον, μεθῶ μεθήσω· Ὅμηρος μεθέμεν, καταλιπεῖν, ἀπὸ τοῦ ἔναι καὶ πλεονασμῷ τῆς με ἔμεναι, καὶ συγκοπῇ τῆς αι διφθόγγου ἔμεν καὶ μετὰ τῆς προθέσεως μεθέμεν ἐκ τοῦ ἵημι τὸ πέμπω, τὸ ἀπαρέμφατον ἔναι |
| μ 116 | Μεθέμεν ἀφεῖναι συγχωρῆσαι· ἵημι τὸ πέμπω καὶ μετὰ τῆς μετὰ μεθίημι, ὁ μέλλων μεθήσω, ὁ παρατατικὸς μεθίην, τὸ πληθυντικὸν μεθίεμεν καὶ τὸ ἀπαρέμφατον μεθιέμεναι καὶ κατὰ συγκοπὴν μεθέμεν, ἤγουν ἀποπέμψαι τὴν ὀργήν |
| μ 117 | Μέθες ἄφες, βάλε, ἀπὸ τοῦ ἵημι· ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν ἡ μετοχὴ εἳς ἕντος καὶ τὸ προστακτικὸν ἕς· καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως μέθες· σεσημείωται γὰρ τὸ θὲς, δὸς, ἕς |
| μ 118 | Μεθήμων ὁ ἀμελὴς, ὄνομα· τὸ θη ἦτα· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ νοήσω νοήμων· οὕτως ἀπὸ τοῦ μεθῶ μεθήσω, μεθήμων |
| μ 119 | Μεθίω τὸ ἀμελῶ, τὸ θι μακρόν· τὰ εἰς ω καθαρὰ βαρύτονα, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, τῷ ι παραληγόμενα ἐκτείνεται· τὰ διὰ τοῦ ι ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς κλινόμενα εἰς μέλλοντα, διὰ τοῦ ι γράφεται· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ μέθηες ὃ σημαίνει τὸν οἶνον |
| μ 120 | Μεῖς ὁ μὴν, Δωρικῶς. δεῖ γινώσκειν, ὅτι ἡ εὐθεῖα τριχῶς λέγεται· μεῖς Δωρικῶς, καὶ μὴς Ἀττικῶς, καὶ μὴν κοινῶς |
| μ 121 | Μεθοδεία ἡ τοῦ χρόνου ἔρευνα καὶ ἡ τέχνη |
| μ 122 | Μέθυσο παρὰ τὸ μέθηες, ὃ σημαίνει τὸν οἶνον· καὶ Ὅμηρος, καὶ μέθυ, χίλια μέτρα· τοῦτο παρὰ τὸ μέθη· τοῦτο παρὰ τὸ μεθίω, τὸ ἀμελῶ· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐμὲ θύειν |
| μ 123 | Μεθύμναιος ὁ Διόνυσος, ὅτι μεθ’ ὕμνων ἦλθε· τάχα δὲ ὅτι καὶ παρὰ τὴν μέθην εἴρηται καὶ μεεθυδώτης μεεθηδότης |
| μ 124 | Μεγαλεῖον τὸ λει διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ ειον μετουσιαστικὰ μὴ σημαίνοντα μέρος σώματος, διὰ τῆς ει διφθόγγου· καὶ προπερισπᾶται. οἷον, ἑτερεῖος, πρυτανεῖος, γυναικεῖος, μεγαλεῖος |
| μ 125 | Μέγας ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων; τῷ ὀνόματι· πρὸς τὶ ἔχων; πρὸς γὰρ τὸ μικρὸν ἔχει |
| μ 126 | Μείζων παρήχθη ἀπὸ τοῦ μέγας· καὶ ἐγένετο πρῶτος τύπος τῶν συγκριτικῶν μεγάτερος, ὁ δεύτερος μεί ζων, ὁ τρίτος μέσσων· καὶ οἱ μὲν Αἰολεῖς τὸν ἵππον ἴσσον, καὶ τὸ βλέπω βλέσσω, ὑφαιροῦνται τὸ β καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ ποιοῦσι λεύσσω· καὶ παρὰ τοὺς Βοιωτοὺς μείζων, ὡς εἴρηται· ἡ δὲ τῶν Ταραντίνων· διάλεκτος, τὰ δύο σς εἰς ξ τρέπει ὡς καὶ ἡ τῶν Βοιωτῶν |
| μ 127 | Μειλίχιος παρὰ τὸ μέλι μέλιχιος· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μειλίχιος |
| μ 128 | Μειλίγματα σημαίνει τὰ πραϋντικὰ, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ μειλίσσω μείλιγμα |
| μ 129 | Μειλίσσω τὸ καταπραΰνω διὰ τῆς ει διφθόγγου· παρὰ τὸ μέλι ἢ τὸ μέλος γέγονε μελίσσω |
| μ 130 | Μέλισσα παρὰ τὸ ἐν τοῖς μήλοις ἱζάνειν· μῆλα δὲ λέγει Ὅμηρος τὰ πρόβατα |
| μ 131 | Μεῖον μικρὸν, παρὰ τὸ μέρος γέγονε μερίων καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ρ μεΐων, καὶ κατὰ κράσιν μείων, καὶ τὸ οὐδέτερον μεῖον· καὶ εἰς τὸ Βενιαμὶν, καὶ μειδιῶ, καὶ μὴν καὶ μήρυγμα, καὶ μικρόν |
| μ 132 | Μειονεκτεῖσθαι τουτ’ἔστι τοῖς μικροῖς ἡττᾶσθαι. μεῖον γὰρ σημαίνει τὸ μικρόν, οἷον, ἐπὶ μικρὸν ἔχεσθαι, τουτ’ἔστι κρατεῖσθαι |
| μ 133 | Μεῖστος σημαίνει τὸν ἕνα· διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ων συγκριτικῶν εἰς τος γινόμενα, εἰ μὲν ἀπὸ τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς παραχθῶσι, διὰ τοῦ ι μόνου παράγονται, οἷον, χερείων, χέριστος, εἰ δὲ ἀπὸ τῶν δισυλλάβων, φυλάττουσι τὴν ει δίφθογγον· οἷον, πλείων πλεῖστος· λῴων λῷστος, σημαίνει δὲ τὸν συμφέροντα. οὕτω καὶ μείων μεῖστος· ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ων καθαρὰ δισύλλαβα τέσσαρά εἰσι· καὶ τὰ μὲν δύω διφθόγγῳ παραλήγονται, καὶ ἐκφωνοῦσι τὸ ἰῶτα, πλείων, μείων· τὰ δὲ ἕτερα διφθόγγῳ παραλήγονται, καὶ ἀνεκφώνητον ἔχουσι τὸ ι· οἷον, λῴων, ῥᾴων |
| μ 134 | Μειράκιον παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω εἰράκιον· καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μειράκιον |
| μ 135 | μείραξ διαφέρει· μείραξ μὲν ἐπὶ θηλείας, μειράκιον δὲ ἐπὶ ἄῤῥενος· καὶ εἰς τὸ γέρων |
| μ 136 | Μείρεται εἰ μὲν σημαίνει τὸ μερίζεται, γίνεται ἀπὸ τοῦ μέρος, μερῶ, μέρομαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείρομαι· εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἐπιθυμῶ, γίνεται ἀπὸ τοῦ ἵμερος, ἱμέρω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἱμείρω καὶ ἱμείρομαι, τὸ τρίτον ἱμείρεται καὶ ἀποβολῆ τοῦ ι μείρεται |
| μ 137 | μειράκιον εἴρηται ἀπὸ τοῦ μεῖον καὶ ἧττον εἴρειν καὶ λέγειν τῶν ἀνδρῶν τὸν νέον |
| μ 138 | Μεὶς σημαίνει τὸν μῆνα καὶ γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς διὰ τῆς η γράφουσιν αὐτό· ἔθος δὲ ἔχουσι τὴν ει δίφθογγον εἰς η, τρέπειν, οἷον πλείων πλήων, μείων μήων. ἰστέον, ὅτι τὸ μεὶς μὴν ὑπῆρχε καὶ ἔτρεψε τὸ η εἰς τὴν ει δί φθογγον· καὶ ἐπειδὴ τὰ εἰς ν λήγοντα, ἀρσενικὰ ἢ θηλυκὰ, οὐ θέλουσιν ἔχειν πρὸ τοῦ ν δίφθογγον, οἷον Σωλὴν, Πλάτων, ἔτρεψε τὸ ν εἰς ς· καὶ ἐγένετο μείς· πρόσκειται ἀρσενικὰ ἢ θηλυκὰ, διὰ τὰ οὐδέτερα, οἷον τὸ διπλοῦν, τὸ χρυσοῦν· λέγει δὲ ὁ Διονύσιος, ὅτι μὴν ἦν, καὶ ἔτρεψε τὸ ν εἰς ς· καὶ ἐγένετο μής· καὶ ἐπειδὴ οἱ ἀρχαῖοι ἠγνόουν τὰ μακρὰ στοιχεῖα, ἐτίθεσαν ἀντὶ τοῦ η τὸ ε, καὶ ἀντὶ τοῦ ω τὸ ο οὕτω· καὶ ἐνταῦθα ἀντὶ τοῦ ι ἔθηκαν τὸ ε· καὶ εἶπον μές· εἶτα τὸ λοιπὸν μετὰ τὸ φανῆναι τὰ μακρὰ νομίσαντες, ὅτι ἀντὶ τοῦ ει κεῖται τὸ ε, προσέθηκαν τὸ ι, καὶ ἐγένετο μεὶς διὰ τῆς ει διφθόγγου· ὁ δὲ ἕβδομος εἱστήκει μείς· λέγει δὲ τὸ μεὶς ὁ Ὦρος, καὶ ὁ Ἀρκάδης καὶ ὁ Εὐδαίμων ἄκλιτον εἶναι· ἡ γενικὴ ὡς κτεὶς κτενός |
| μ 139 | Μέλαθρον κυρίως λέγεται τὸ μέσον τῆς στέγης ξύλον τὸ ὑπερτον καλούμενον ἀπὸ τοῦ μελαίνεσθαι ὑπὸ τοῦ καπνοῦ· ὅταν οὖν εἴπῃ Ὅμηρος, αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ἀναΐξασα μελάθρου ἕζετο, τοῦτο φησὶ δηλοῦν· τινὲς δὲ ἁπλῶς τὸν ὄροφον ἢ τὸν οἶκον |
| μ 140 | Μέλισσα οἱονεὶ μέλιζα, ἡ πᾶσιν ἐφιζάνουσα τοῖς καρποῖς· μῆλα γὰρ κατὰ πάντα εἴρηται οἱ καρποὶ τῶν βοτάνων, ὅθεν καὶ πολύμηλος γῆ |
| μ 141 | Μέλαινα τὰ διὰ τοῦ αινα θηλυκὰ προπαροξύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον, μύραινα, δράκαινα, λέαινα, οὕτω καὶ μέλαινα· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ μέλας μέλανος· ὁ κανὼν, τὰ εἰς ας ὀνόματα περιττοσυλλάβως κλινόμενα, διὰ τοῦ ντ κλίνεται, μέλας μέλαντος, ἐξ οὗ καὶ τὸ, μελάντερον ἠΰτε πίσσα· τάλας τάλαντος· ἐπεκράτησε δὲ ἡ συνήθεια, διὰ μόνου τοῦ ν αὐτὰ κλίνεσθαι· πρόσκειται περιττοσυλλάβως διὰ τὸ μέγας μέγα, λάας λάα |
| μ 142 | Μέλαν παρὰ τὸ μὴ καὶ τὸ λάειν, τὸ μὴ βλέπειν, ὅθεν ἀλαὸς ὁ τυφλὸς, καὶ· ὁ μὲν λάε νεβρὸν ἀπάγχων |
| μ 143 | Μελδόμενος παρὰ τὸ τὰ μέλη ἔδειν, ὃν ἔστιν ἐσθίειν, ἢ τήκειν, οἷον, μελέδειν καὶ μέλδειν κατὰ συγκοπήν· ἔστι δὲ μελδόμενος ὁ τηκόμενος |
| μ 144 | Μελέαγρος κύριον, παρὰ τὸ μέλλειν αὐτῷ τὴν ἄγραν |
| μ 145 | Μελεδῶναι αἱ τὰ μέλη ἔδουσαι φροντίδες· ὅθεν Ἡσίοδος γυιοκόρους αὐτὰς καλεῖ, τὰς ἕως κόρου τὰ γυῖα ἀναλυούσας, καὶ οἱ Αἰολεῖς σταλαγμὸν τὴν ὀδύνην λέγουσιν· ἀποστάζουσι γὰρ καὶ ῥέουσιν· Ὅμηρος, τηκεδόνι στυγερῇ μελέων ἐξείλετο θυμόν· καὶ εἰς τὸ κήδω |
| μ 146 | Μελέεσι ποιητικῶς τοῖς μέλεσιν, ὁ κανὼν εἴρηται εἰς τὸ ἡγεμόνεσσι. τὶ διαφέρει μέλος καὶ μέρος; διαφέρει· ὥσπερ γὰρ τὰ μέλη μέρη τοῦ σώματός εἰσι, καὶ τὰ μέν εἰσι βραχέα τὰ δὲ μακρὰ, καὶ τὰ μὲν εἰς ἐνέργειν, ὡς ἐπὶ τῶν χειρῶν, τὰ δὲ ἐπὶ τὸ περιπαθεῖν, ὡς ἐπὶ τῶν ποδῶν· οὕτω καὶ τὰ μέλη τὰ μέν εἰσιν ὀξύτονα, τὰ δὲ βαρύτονα, καὶ οὕτως ἀποτελοῦσι τὴν ἐν ἁρμονίᾳ μελῳδίαν· ἔστι δὲ μέρος εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι συνωνυμίας· συνώνυμον δέ ἐστι, τὸ ἐν διαφόροις ὀνόμασι τὸ αὐτὸ δηλοῦν· τὸ δὲ μέλος παρὰ τὸ μέρος· τὰ γὰρ μέλη μέρη εἰσὶ τοῦ σώματος· μεταφορικῶς δὲ ἡ ἐναρμόνιος μελῳδία |
| μ 147 | Μέλαιον τὸ μάταιον, παρὰ τὸ λῶ τὸ θέλω, καὶ Ἰωνικῶς λέω, ὃ μὴ λέομεν, τουτ’ἔστιν ὃ μὴ θέλομεν, οὐδεὶς γὰρ θέλει τὸ μάταιον |
| μ 148 | Μελέτη ἡ φροντὶς, διὰ τὸ τὰ μέλλοντα μεριμνᾷν, παρὰ τὸ μέλλειν |
| μ 149 | Μέλη τὰ μέρη συνωνύμως, κατὰ μείζονα καὶ ὁλοσχερέστεραν νοούμενα περιγραφὴν· ἢ ἀπὸ τῶν κατὰ τὴν μουσικὴν μελῶν ἁρμονίαν, ὡσὰν εἴπης μέρη |
| μ 150 | Μέλισσα παρὰ τὸ ἐν τοῖς μήλοις ἱζάνειν· μῆλα δέ εἰσι τὰ ἄνθη· Ὅμηρος· αὐτῇ σοι ῥίζοισι καὶ αὐτοῖς ἄθεσι μήλων. καί τι μετέχει τοῦ ἄνθους; καὶ γὰρ ἡ μέλισσα τῶν ἀνθέων τὰ χρησιμώτατα συλλέγουσα ποιεῖ τὸ μέλι |
| μ 151 | Μελισσάων μελίσσων· ὁ κανών· οἱ Αἰολεῖς τὰς εἰς ων γενικὰς, τὰς ἀπὸ τῶν εἰς αι εὐθειῶν γινομένας, διὰ τοῦ αων προσφέρουσιν, οἷον, μοῦσαι μουσάων, πύλαι πυλάων, ἀδιναὶ ἀδινάων, μέλισσαι μελισσάων· οἱ δὲ Δωριεῖς διὰ τοῦ εων, πύλαι πυλέων. Ὅμηρος, πυλέων ἐξέσσυτο φαίδιμος Ἕκτωρ |
| μ 152 | Μελίφρων παρὰ τὸ μέλισσα, τοῦτο ἐκ τοῦ μῆλον, ὃ σημαίνει τὸν πάντα καρπὸν, μήλιζά τις οὖσα, ἡ τοῖς καρποῖς ἐφιζάνουσα· ἡ γὰρ μέλισσα, τῶν ἀνθέων τὰ χρησιμώτατα συλλέγουσα ποιεῖ τὸ μέλι· τὰ μὲν καλὰ ἐκλέγεται, τὰ δὲ φαῦλα ἀποῤῥίπτει· λέγεται δὲ καταχρηστικῶς ὁ γλυκὺς ἄνθρωπος οἱονεὶ, ὁ γλυκαίνων τὰς φρένας· ὅμως καὶ κρίθης μελίφρονος εἴρηκε |
| μ 153 | Μέλος κατὰ σύγκρισιν τοῦ ἔπους, τὸ μεμελισμένον ἢ ἀπὸ τῆς τοῦ μέλιτος γλυκύτητος. Μόρσιλος δὲ τὰς ἐν Λέσβῳ γενομένας παρθένους Μούσας ἐπὶ τὰ πένθη φοιτᾷν καὶ θρηνεῖν, ὅθεν ἐπεκράθησε τὰ ἀδόμενα μέλεα κληθῆναι· οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ μελιγόρου Πινδάρου μελισσοτευκηρίων, ὃ ἔστι τὸ μέλος τὸ ἑκάστῳ μεμελημένον· καὶ γὰρ μετὰ φροντίδος σκευάζεται |
| μ 154 | Μελῳδία παρὰ τὸ μέλος, ἐξ οὗ καὶ μελῳδός· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ω μεγάλου· τὰ γὰρ παρὰ τὴν ᾤδην γινόμενα ἅπαντα διὰ τοῦ ω γράφεται· οἷον, ὑμνῳδὸς, τραγῳδὸς, ψαλμῳδὸς, χωρὶς τῶν παρὰ ὁδόν· ταῦτα γὰρ διὰ τοῦ ο γράφεται |
| ω 2 | ὠδὴ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν μελῶν τοῦ σώματος· καὶ εἰς τὸ μελέεσσι καὶ μέλπω |
| μ 155 | Μέλπηθρα παίγνια παρὰ τὸ μέλπω τὸ παίζω· δηΐω μέλπεσθαι ἄρηϊ |
| μ 156 | Μέλπω παρὰ τὸ μέλος, ὃ σημαίνει τὴν ᾠδὴν, γίνεται μέλω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π μέλπω· ἐξ οὗ καὶ μολπή |
| μ 157 | Μελχισεθὲκ τὸ χι ἰῶτα διάτι; ἀπὸ παραδόσεως τὸ μελ λέγεται βασιλεὺς, τὸ σεθὲκ λέγεται δικαιοσύνη· λέγεται δὲ οὖν μελχισεδὲκ βασιλεὺς δικαιοσύνης· καὶ μελχισαλὴμ βασιλεὺς εἰρήνης· καὶ ἀνάγεται εἰς τὸν Χριστὸν ἡ τοιαύτη παραγωγὴ παρ’ Ἑβραίοις |
| μ 158 | Μέλλω σημαίνει τέσσαρα· τὸ ὠφείλω, ὡς τὸ, ᾧ μέλλεις εὔχεσθαι· τὸ φροντίζω, ὡς τὸ, καὶ σὲ χρὴ ταῦτα πάντα μέλλειν νύκτας τε καὶ ἦμαρ· καὶ τὸ βραδύνω, ὡς τὸ, τὶ μέλλεις; τὶ ἀναδύη; καὶ τὸ φαίνω ὡς τὸ οὕτω που Διῒ μέλλει ὑπερμένεϊ φίλον εἶναι· καὶ τὸ πρέπω· καὶ ἀπέκειτο ὡς τὸ ἔμελλον ἆρα |
| μ 159 | Μέλλω διὰ δύο λλ, ἐπειδὴ οὐδέποτε βαρυτόνως ἐνεστὼς δι’ ἑνὸς λ ἐκφέρεται· καὶ διὰ τοῦτο τὰ φθάσαντα γενέσθαι βαρύτονα καὶ τὰ ὅμοια ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται ὡς βαρύτονα, ἀπὸ δὲ τοῦ παρατατικοῦ ὡς περισπώμενα. καὶ εἰς τὸ πλημμέλεια, καὶ σεμέλεια καὶ μελῳδός |
| μ 160 | Μέλεα τὰ ἄθλια καὶ μάταια, μέλεος γὰρ ὁ ἄθλιος, μάταιος καὶ ταλαίπωρος καὶ δυστυχής |
| μ 161 | Μελῳδὸς παρὰ τὸ μέλος καὶ τὸ ᾠδή· τὸ δὲ μέλος σημαίνει δύο· τὸν ψαλμὸν καὶ γίνεται παρὰ τὸ μέλλω τὸ φροντίζω· ἢ παρὰ τὸ ἔλω τὸ ἐλαύνω, ἔλος καὶ μέλος. σημαίνει καὶ τὸ μέρος τοῦ σώματος, καὶ γίνεται παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω |
| μ 162 | Μεμαῶτα προθυμούμενον· χρόνου παρακειμένου μετοχῆς· ἔστιν ἀπὸ τοῦ μῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ προθυμοῦμαι, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· ὁ μέλ λων μήσω, ὁ παρακείμενος μέμηκα, ἡ μετοχὴ ὁ μεμηκὼς, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ, μεμαώς |
| μ 163 | Μέμω τὸ προθυμοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ ὄνομα ῥηματικὸν ματὸς, καὶ μετὰ τοῦ αὐτὸς γίνεται αὐτόματος, ὁ αὐτόκλητος· ὁ μέλλων μεμῶ, ὁ παρακείμενος μέμακα, ἡ μετοχὴ ὁ μεμακὼς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ μεμαώς· καὶ κλίνεται μεμαῶτος μεμῶτος κατὰ συναίρεσιν· τὸ πληθυντικὸν μεμῶτες, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ποιητικῶς μεμαῶτες· καὶ φυλάττει τὸ α· τὸ θηλυκὸν ἡ μεμῶσα· ζήτει τὸν κάνονα εἰς τὸ ἑστῶσα |
| μ 164 | Μεμυελωμένα παρὰ τὸ μυαλῶ, τοῦτο παρὰ τὸ μύω τὸ ἀσφαλίζω, γίνεται μυελὸς ὁ ἠσφαλισμένος ὑπὸ τοῦ ὀστέου· λέγεται δὲ καὶ μυαλὸς, ἐκ τούτου μυαλῶ μυαλώσω· καὶ τὰ λοιπὰ δηλωτικά |
| μ 165 | Μεμυκέναι κρύψαι, κολλῆσαι ἢ καμμῦσθαι· σημαίνει δὲ κυρίως καὶ ἠχῆσαι, ἀπὸ τοῦ μυκῶ, ὁ μέλλων μυκήσω, μεμύκηκα ὁ μέσος μέμυκα, τὸ τρίτον μέμυκεν· Ἡσίοδος, μέμυκε δὲ γαῖα καὶ ὕλη, ἀντὶ τοῦ ἤχησε· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον μεμυκέναι |
| μ 166 | Μέμφεαι ἐπὶ τῶν τριῶν προσώπων τῶν πληθυντικῶν οἱ Ἴωνες ἀποβάλλουσι τὸ τ τοῦ τρίτου προσώπου, καὶ δεύτερον ποιοῦσιν· ἐνέργειαν δὲ οὐκ ἔχει· γίνεται ἐκ τοῦ μέμφη μέμφω, τὸ παθητικὸν μέμφομαι μέμφεται, ἐκβολῇ τοῦ τ μέμφεαι |
| μ 167 | Μεσίτης ὁ μεταξὺ δύο ὤν· καὶ σημαίνει τὸν μεσάζοντα. διὰ τοῦ ι γράφεται· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιτης γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, τόπος τοπίτης, στῦλος στυλίτης, λόχος λοχίτης, μῦθος μυθίτης· οὕτω καὶ μέσος μεσίτης |
| μ 168 | Μεμισθαρνικὸς ὁ μισθῷ κάμνων· ἢ διὰ μισθὸν ψεῦδος ποιῶν |
| μ 169 | Μενδήσιος μένδος ἐλέγετο παρ’ Αἰγυπτίοις ὁ τράγος, ἐκ τοῦ μένδος, μένδητος, μενδήτιος καὶ μενδήσιος· ἢ ὅτι τοπικόν ἐστι, ὡς θαλάσσιος, οὐράνιος |
| μ 170 | Μέλας εἰς τὸ λάας |
| μ 171 | Μένος εἰς τὸ δυσμένης, καὶ εὐμένης καὶ ζαμένης |
| μ 172 | Μέντοιγε ἐκ τοῦ μὲν, καὶ τοῦ τοὶ, καὶ τοῦ γέ· ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα μεσότητος |
| μ 173 | Μενοῦνγε τρεῖς εἰσὶ σύνδεσμοι σημαίνει δὲ βεβαιότητα καὶ ἀληθές |
| μ 174 | Μενοῦν διὰ τοῦτο, τοιγαροῦν |
| μ 175 | Μενοινᾶ ἔστι γὰρ πολέμοιο μενοινᾶ· καὶ μενοινῶ, μενοινᾶς. σημαίνει δὲ τὸ προθυμῶ |
| μ 176 | Μερμέριζε φρόντιζε, βουλεύου. παρὰ τὸ μερίζω, τοῦτο παρὰ τὸ μέρος· τοῦτο παρὰ τὸ μείρω, μερῶ, με ρίζω καὶ μερμερίζω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, μερμηρίζω, ἀπὸ τοῦ, ἐπὶ τάδε καὶ τάδε μερίζεται τὴν ψυχὴν τοῦ μεριμνῶντος· ὅθεν καὶ μερμήρας τὰς φροντίδας ἔνιοι λέγουσιν |
| μ 177 | Μέρμις μέρμιθος, τὸ σχοινίον· καὶ εἰς τὸ ὄρνιθος |
| μ 178 | Μεριμνῶ παρὰ τὸ μέριμνα, τοῦτο παρὰ τὸ μερίζω μερίσω, μεμέρικα, μεμέρισμαι, μέριμνα. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μερίζειν τὸν νοῦν |
| μ 179 | Μερὶς παρὰ τὸ μερίζω, τοῦτο παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω· ἢ παρὰ τὸ μέλος μελίζω καὶ μερίζω |
| μ 180 | Μέροψ ὁ ἄνθρωπος, συνώνυμον· γίνεται παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω, ὁ μεμερισμένην ἔχων τὴν ἔναρθρον ὄπα, ἤγουν τὴν φωνὴν, ὥσπερ σύγκρισιν τῶν ἄλλων ζώων· ἐπειδὴ ἐὰν λαλῇ ὁ ἄνθρωπος μερίζεται εἰς συλλαβάς |
| μ 181 | Μέροπες οἱ μορητικοὶ καὶ κακοπαθεῖς· οἱ δὲ μεμορημένοι τὸ λόγιον. οἱ δὲ μεμορῆτες τὸν λόγον· ἑκάστῳ γὰρ ὀνόματι φωνῇ παράκειται. οὐ γὰρ πάντων ἢ ἐν ὁμοθρόως, οὐ δι’ ἄγυρις· ἄλλοι δὲ τοὺς ὑπὸ ὄρον πεπτωκότας, οἷς κατὰ τ’οὐναντίον μάκαρες, οἱ μὴ κῆρα ἔχοντες, οἱ ἀθάνατοι |
| μ 182 | Μέσος παρὰ τὸ μερίζω μερίσω, μέρισος καὶ κατὰ συγκοπὴν μέσος· ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ τὰ μέρη ἶσα ἔχειν |
| μ 183 | Μεσημβρία παρὰ τὸ μέση καὶ τὸ ἡμέρα μεσημερία, καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β, μεσημβρία |
| μ 184 | Μεσίας ὁ Χριστὸς, παρὰ τὸ μέσος |
| μ 185 | Μεσούσης ἔστιν ἶσον, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μέσος, καὶ ἐκ τούτου μεσῶ, μεσώσω, τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ ἡ μετοχὴ ὁ μεσῶν τοῦ μεσοῦντος, καὶ τὸ θηλυκὸν ἡ μεσοῦσα, τῆς μεσούσης· καὶ ἀπὸ τοῦ μεσάζω μεσάζουσα καὶ κατὰ συγκοπὴν μεσοῦσα |
| μ 186 | μεστὸν τὸ πλῆρες, παρὰ τὸ ἔω τὸ πληρῶ, ἐξ αὐτοῦ ἐστὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, μεστός |
| μ 187 | Μετὰ δαῖτα δύο μέρη λόγου· μετὰ πρόθεσις, δαῖτα ὄνομα· ἡ εὐθεῖα ἡ δαῖς |
| ε 832 | ἑτεροιοῦσθαι διαφέρει. μεταβαλεῖν μὲν γάρ ἐστι πάθος κοινόν· καὶ καιρῶν γίνεται μεταβολὴ καὶ πράξεων, καὶ ἀφροδισίων. Εὐριπίδης· μεταβολὴ πάντων γλυκύ· μεταμόρφωσις δὲ μεταχαρακτηρισμὸς, καὶ μετατύπωσις σώματος εἰς ἕτερον χαρακτῆρα· ἀλλοίωσις δὲ οὐ μόνον μετασχηματισμὸς χαρακτῆρος, ὡς Ὅμηρος, ἀλλοῖος μοι ζῆν ἐφάνη ἠὲ πάροιθεν· ἀλλὰ τῆς προτέρας ὑπολήψεως ποίησις ἕτερα· ἑτεροίωσις δὲ ὅταν ἀφ’ ἑτέρου σώματος εἰς ἕτερον μεταβάλλεται· οἷον, Νιόβη εἰς λίθον |
| μ 188 | Μεταλλῶ σημαίνει τὸ ζητῶ, καὶ πολυπραγμονῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ σημαίνει τὸ πολύπονον· γίνεται ἐκ τοῦ μέταλλον, ὃ σημαίνει τὸν τόπον, ἐν ᾧ ὁ χρυσὸς τίκτεται· ἢ ἡ χρυσίτης γῆ· καί τι μετέχει τὸ μέταλλον, πρὸς τὸ μεταλλῶ· ἐπειδὴ ταῦτα εὐρένης οὐ τῆς τυχούσης, ἀλλὰ καὶ τῆς ἀναγκαίας δέονται |
| μ 189 | Μεταμέλεια σχῆμα παρασύνθετον, ἐκ τοῦ μεταλῶμαι καὶ μετανόω, καὶ μεταγινώσκω |
| μ 190 | Μετάφρενον τὸ μεταξὺ τῶν ἐξοχῶν τοῦ νώτου· καὶ τοῦ μέρους μέσον |
| μ 191 | Μετάξιν διὰ τὸ μεταξὺ ζώου καὶ δένδρου· ἔστι δὲ σπέρμα καὶ οὐ σπέρμα, ζῶον, ἑρπετὸν, πτερωτὸν καὶ σπερματικόν |
| μ 192 | Μεταίχμιον ὁ μεταξὺ δύο στρατιώτων τόπος |
| μ 193 | Μεταλλᾶν ἀντὶ τοῦ ζητεῖν ἐν αὐτῷ τι. τὸ γὰρ ζητεῖν μεταλλᾶν ἔλεγον |
| μ 194 | Μεταξὺ ἀπὸ τοῦ μεσάζω· ἔθος ἔχουσιν οἱ Δωριεῖς τρέπειν τὸ ς εἰς τ, καὶ γίνεται μετάξω καὶ μεταξύ· καί ἐστιν ἐπίῤῥημα |
| μ 195 | Μετάρσιος ὁ ὑψηλός· ἔστιν αἴρω ὁ μέλλων ἀρῶ, Αἰολικῶς ἄρσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄρσιος ὄνομα, καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως μετάρσιος, ὁ λίαν ὑψούμενος· ἡ γὰρ μετὰ ἐπίτασιν σημαίνει ἀρτίως |
| μ 196 | Μετάφρενα οἱ μεταξὺ τῶν νώτων τόποι μετὰ τὰς φρένας ἐγγύς· τὰ ὀπίσθια τῆς κεφαλῆς· ἐν τῇ κεφαλῇ γὰρ αἱ φρένες |
| μ 197 | Μεταπεσεῖν τὸ ἀπὸ δόξης εἰς ἀτιμίαν ἐλθεῖν |
| μ 198 | Μετριάζει ταπεινοφρονεῖ, μέτρια φρονεῖ |
| μ 199 | Μεταπλασμὸς ἔστιν ὅταν τραπῇ ἡ τελευταῖα συλλαβὴ τῆς λέξεως εἰς ἄλλην συλλαβὴν, οἷον, διχόμηνι, πολυπόταγι |
| μ 200 | Μετέωρος ὁ ὑψηλὸς, παρὰ τὸ αἴρω τὸ κουφίζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν ἄειρος· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἔοιρος, καὶ τροπῇ τῆς οι διφθόγγου εἰς ω ἔωρος, καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως μετέωρος· ἐξ οὗ καὶ ἐωρίζω καὶ μετεωρισμός |
| μ 201 | Μετρῆσαι εἰς τὸ ἀριθμῆσαι |
| μ 202 | Μέτριον τὸ ταπεινὸν καὶ ἐπιεικὲς, παρὰ τὸ μετρῶ, τὸ ὑπερταπεινούμενον· τοῦτο παρὰ τὸ μέτρον τοῦτο παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω. ὥσπερ παρὰ τὸ δείρω δέτρον, οὕτω παρὰ τὸ μείρω μέτρον· σημαίνει δὲ δύο, τὸ ταπεινὸν, καὶ τὸ ὑποκοριστικὸν τοῦ μέτρου |
| μ 203 | Μέτρον τινὲς τὸ κοῖλον, παρὰ τὸ μέσον εἶναι, τὰ δ’ ἄλλα ἀπ’ αὐτοῦ· τὸ δὲ μετροῦν, μέθορος ποιοῦν ἐτυμολογεῖται |
| μ 204 | Μετώπηδον τὰς φάλαγγας μετώπηδον στήσαντες, ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν τῶν ὠπῶν |
| μ 205 | Μέτωπον ἔστιν ἐνταῦθα πρόθεσις ἀντὶ προθέσεως, τουτ’ἔστιν ὑπέρωπον, τὸ ὕπερ τοὺς ὦπας μέρος ὂν, μέτωπον, παρὰ τὸ ἄνω τῶν ὠπῶν ἵστασθαι |
| μ 206 | Μέχρι ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικόν· ἢ ἐπίῤῥημα καιροῦ παραστατικόν· τὸ χρι ἰῶτα διάτι; τὰ πεφυκότα ἐπιῤῥήματα, κᾂν τε μετὰ τοῦ ς, κᾄν τε ἄνευ τοῦ ς διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, πολλάκις, ὀλιγάκις, μέχρις, ἄχρις καὶ ἄχρι· πλὴν τοῦ χρὴ, ὅπερ καὶ παρ’ ἡμῖν λέγεται· παρὰ πολλοῖς δὲ ἀπόχρης |
| μ 207 | Μέχρι τῆς δεῦρο ἕως τῆς σήμερον· μέχρι τῆς δεῦρο, ἕως ὧδε, ἕως νῦν |
| μ 208 | Μετοχὴ ὀνόματος διαφέρει· καθὸ ἐν μὲν τοῖς ὀνόμασί τινα ἐστὶ μονογενῆ τινὰ δὲ κοινὰ, τινὰ δὲ τριγενῆ, ἡ μέντοι μετοχὴ τὴν τριγένειαν ἠσπάσατο· τύπτων γὰρ τύπτουσα καὶ τύπτον· πλὴν τοῦ ἐκτρώσασα· ταύτης γὰρ τῆς μετοχῆς ἡ φωνὴ ἐπὶ τοῦ ἄῤῥενος οὐ συνίσταται· τὸ δὲ ῥῆμα ἐκτρῶ, ἐκτρᾶς, ἐκτρώσασα. μὴ παραδῶς ὑποτακτικὸν ἐκ τοῦ δίδωμι, δώσω, ὁ β ἀόριστος ἔδων καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν δῶ, ἐὰν δῶς· καὶ παραδῶς |
| μ 209 | Μὴ τὸ μὲν ἀπαγορευτικὸν ἐπίῤῥημα, μετὰ πόσων ἐγκλίσεων συντάσσεται; μετὰ τριῶν. μετὰ προστακτικοῦ ὡς Ὅμηρος, μὴ ψεύδε’ ἐπιστάμενος σάφα εἰπεῖν· καὶ ὁ Δαβίδ, μή με καταποντισάτω καταιγὶς ὕδατος. καὶ μετὰ ποίων προσώπων συντάσσεται ἐν τοῖς προστακτικοῖς; ἐν μὲν τοῖς προστακτικοῖς μετὰ δευτέρου καὶ τρίτου προσώπου συντάσσεται, εἰς ἐνεστῶτα· οἷον, μή δ’ ἔα νῆας ἅλαδ’ ἑλκέμεν· καὶ μή μοι οἶνον ἄειρε· μετὰ δὲ τρίτου προσώπου, ὡς ὁ Παῦλος, ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω· ἐπὶ δὲ τοῦ πρώτου τοῦ μέλλοντος, ἀορίστου ἐνεργητικοῦ παθητικοῦ, μετὰ τρίτου προσώπου μόνον συντάσσεται, οὐ γὰρ λέγεται μὴ τύψον, ἢ μὴ τύψαι, ἢ μὴ τυποῦ· καὶ μετὰ εὐκτικοῦ, ὡς ἐν τῷ· εἰ μὴ ἐγὼ τάδε τόξα φαείνῳ ἐν πυρὶ θείην· καὶ μετὰ ὑποτακτικοῦ, ὡς τὸ μὴ δήπω ὑπ’ ὀχέσφι λυώμεθα μώνυχας ἵππους· καὶ ἀλλαχοῦ· μή μιν ἐγὼ μὲν ἵκωμαι ἴων· ὁ δὲ μ’οὐκ ἐλεήσει, οὐδέ τι μ’ αἰδέσεται· εἰ δὲ τῇ ὁριστικῇ ἐγκλίσει συντάσσεται, οὐ μετὰ τῆς ἰδίας δυνάμεως τάσσεται, ἀλλὰ ἀντὶ τῆς οὐ ἀποφάσεως, ὡς ἐν τῷ, μὴ δι’ ἐμὴν ἰότητα Ποσειδάων ἐνοσίχθων ποιμαίνει, Τρῶας τε καὶ Ἕκτορα τοῖσι δ’ ἀρήγει· ἀντὶ τοῦ οὐ διὰ τὴν ἐμὴν βούλησιν· καὶ ὡς ἐν τῷ μὴ ὄφελες λίσσεσθαι, ἀντὶ τοῦ οὐκ ὤφελες· ἀπαρεμφάτῳ δὲ εἰ συντάσσεται ἡ μὴ ἀπαγόρευσις, οὐ ξένον, διότι παντὸς ῥήματος ἀρχὴ τὸ ἀπαρέμφατον· κρεῖττον δὲ εἰπεῖν, ὅτι ἡνίκα μετὰ ἀπαρεμφάτου συντάσσεται ἡ μὴ ἀπαγόρευσις, ἀντὶ προστακτικῆς ἐγκλίσεως πρόσκειται· ὡς τὸ, μήτ’ αὐτὸν κτείνειν, μήτε μναᾶσθαι ἄκοιτιν· ἀντὶ τοῦ μὴ κτεινέτω τὸν Ἀγαμέμνονα ὁ Αἴγισθος, καὶ μὴ ἔστω μνηστὴρ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ. καὶ Ὅμηρος. μὴ μὲν ἐγὼ Βρισηΐδι χεῖρ’ ἐπενεῖκαι. συνεχῶς γὰρ ὁ ποιητὴς τὰ ἀπαρέμφατα ἀντὶ τῶν προστακτικῶν κέχρηται, ὡς ἐν τῷ, πειρᾷν δ’ ὥς κε Τρῶες ὑπερκύδαντας Ἀχαίους, ἀντὶ τοῦ ἀπόπειραν ποιησάτω. καὶ, πάντα μάλ’ ἀτρεκέως ἀγορευέμεν ὡς ἐπιτέλλω, ἀντὶ τοῦ ἀγόρευσον. τὸ μὴ ἦτα διάτι; πᾶν ἐπίῤῥημα μονοσύλλαβον μακροκατάληκτον ὀξύνεσθαι θέλει καὶ διὰ τοῦ η γράφεται. οἷον, μὴ, νὴ, δή· εἰς τὸ μὴ τι προσγράφεις οὐδέν; διὰ τὸ τὰ εἰς η λήγοντα ἐπιῤῥήματα ἔχουσι καὶ τὸ ι προσγεγραμμένον, οἷον, ἄλῃ, πάντῃ, πλὴν τοῦ μὴ καὶ νὴ, καὶ δηλαδή· τὸ μὴ σημαίνει δύο, ἀπαγόρευσιν, καὶ δισταγμόν· ἀπαγόρευσιν, οἷον, μὴ φάγῃς, μὴ πίῃς· δισταγμὸν δὲ, μὴ ἀπέθανεν ὁ δεῖνα |
| μ 210 | Μηδαμινὸς ἄτιμος, εὐτελής· εἰς τὸ οὐτιδανοῖσι |
| μ 211 | Μήδεα τὰ βουλεύματα, ἡ εὐθεῖα μῆδος |
| μ 212 | Μήδεα τὰ αἰδοῖα, παρὰ τὸ μέδειν καὶ ἄρχειν τῆς γενέσεως· καὶ μέζεα, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς ζ· ἢ μέδεα καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς η μήδεα τὰ μόρια· ἦτοι μέδεα ὧν δεῖν κρατεῖν· ἢ τὰ ἔχοντα τὸ μήδειν, ὅ ἐστι τὸ κρατεῖν, ἐπειδὴ τῆς ἀρσενότητος αἰτία· ἢ καὶ μετὰ τοῦ τοῦ σώματος οὐρὴν δ’ ὑπὸ μέζε’ ἔθεντο· ὡς καὶ Ἀρχίλοχος, ἴνας δὲ μελέων ἀπέθρισε |
| μ 213 | Μηδία κέκληται, ἀπὸ τοῦ μιαροῦ μαθήματος τῆς μηδούσης ἧς ἐδίδαξε τούς τε ἀνθρώπους ὁ Περσεύς |
| μ 214 | Μήδω τὸ μὴ ἦτα· καὶ ὅτι μέδων ἐστὶ, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η. καὶ μέδων ὁ βασιλεὺς, μεδῶ, ἐξ οὗ καὶ μεδέων· ἢ καὶ τὰ διὰ τοῦ ηδω ῥήματα δισύλλαβα βαρύτονα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον, δείδω, ἐρείδω, πλὴν τοῦ μήδω· ἥδω τὸ εὐφραίνομαι· καὶ κλυταιμνῆσαι, καὶ Προμήθευς |
| μ 215 | Μήθ’ ἑνὸς τρία μέρη λόγου· τὸ μὴ ἀπαγορεύσεως, τό τε σύνδεσμος, καὶ τὸ ἑνὸς ὄνομα, ἀπὸ τοῦ εἷς ἑνὸς, οἷον, μήτε ἑνός, καὶ κατὰ συγκοπὴν μήθ’ ἑνὸς, τροπῇ τοῦ τ εἰς θ |
| μ 216 | Μήλιον τὸ δῶρον, ὅθεν καὶ κειμήλιον |
| μ 217 | Μῆκος παρὰ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν, καὶ τὸ γῆ, ἦγος καὶ μῆγος, καὶ ἐξ αὐτοῦ μῆκος, τὸ πολὺν γῆν ἔχον· ἣ παρὰ τὸ ἥκω, τὸ ἔρχομαι, ἧκος καὶ μῆκος· τὸ τοῖς ἐν αὐτῷ ἐρχομένοις κόπους παρέχειν |
| μ 218 | Μῆλα εἰς τὸ μέλισσα |
| μ 219 | Μηκάδας ἤτοι μηκωμένας ἀπὸ τῆς φωνῆς· μήκη γὰρ λέγεται ἡ τῶν αἰγῶν φωνή· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐπὶ τὰ μήκη κίειν, ὁ ἔστι πορεύεσθαι |
| μ 220 | Μήκωνος μάκων, μήκων· ἔστι δὲ ἡ παπαρίνα, ἡ δὲ ταύτης κεφαλὴ κώδεια, καὶ κωδία λέγεται |
| μ 221 | Μῆλα τὰ πρόβατα, ἀπὸ τοῦ μεμαλλῶσθαι. ὁ δὲ καρπὸς κατ’ ἐξοχὴν, πᾶς γὰρ οὕτως ἐλέγετο· πολλὰ δ’ ὅγε προθέλυμνα χαμαὶ βάλε δένδρεα μακρὰ, αὐτῇσιν ῥίζῃσι, καὶ αὐτοῖς ἄνθεσι μήλων· ἀντεστραμμένως δὲ εἴρηται· ἔδει γὰρ εἰπεῖν ἀνθέων μήλοις |
| μ 222 | Μῆλον ὀπώρα, παρὰ τὸ μηλωθρῶ, ὃ σημαίνει τὸ βάπτω· ὥριμον γὰρ ῥούσιόν ἐστι |
| μ 223 | Μῆλον τὸ πρόβατον, ὅθεν καὶ μηλωτή· δηλοῦσιν οἱ Δωριεῖς διὰ τοῦ α |
| μ 224 | Μήλη ἰατρικὴ δι’ ἧς ψηλαφᾶται τὰ πονούμενα· μηλοῦν γὰρ τὸ ψηλαφᾶν λέγεται· καὶ μήλωα θεαταὶ, πορφύρα βάμματα |
| μ 225 | Μηλωτὴ γίνεται παρὰ τὸ μῆλον, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον· τοῦτο παρὰ τὴν ἐπιμέλειαν ἥντινα εἰς αὐτὰ ποιούμεθα· ἢ παρὰ τὸ μαλλόν· τὸ λω μέγα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ωτη |
| μ 226 | Μηλωτὴ δέρμα, δορὰ προβάτου· μῆλα γὰρ παρὰ τῶν Ἰώνων τὰ πρόβατα λέγονται |
| μ 227 | Μὴν γὰρ παρὰ τὸ μήνη ὃ σημαίνει τὴν σελήνην, δι’ αὐτῆς γὰρ τελειοῦται ὁ μήν. ἢ παρὰ τὸ μεῖον τὸ μικρὸν, γίνεται μείην καὶ κατὰ συγκοπὴν μὴν, ἡ εἰς ἄκρον ἐλάττωσις, καὶ ἀποτερμάτωσις τῆς σελήνης. καὶ εἰς τὸ ἤμην |
| μ 228 | Μήνη ἡ σελήνη, ἀπὸ τοῦ μὴ μένειν ἐν ταὐτῷ, ἀλλὰ ποτὲ μὲν μειοῦσθαι ποτὲ δὲ αὐξάνεσθαι, ὡς ἐκλείπειν· ἢ παρὰ τὸ ἐλαττοῦσθαι. ἐξ οὗ καὶ σκοτομήνη· καὶ εἰς τὸ μήν |
| μ 229 | Μῆνιξ ὁ μυελὸς τῆς κεφαλῆς |
| μ 230 | Μήνιγγες παρὰ τὸ μένειν ἐν αὐταῖς τὸν ἐγκέφαλον |
| μ 231 | Μηνιεῖ ἀπὸ τοῦ μαίνω τὸ ὀργίζομαι, ὁ μέλλων μανῶ, ὁ ἀόριστος ἔμανον καὶ ἔμηνα· καὶ ἐκ τούτου μῆνις· καὶ ἐκ τοῦ μῆνις μηνίω, μηνίσω, ὁ β μέλλων μηνιῶ, τὸ τρίτον μηνιεῖ |
| μ 232 | Μῆνις ἔστι παρὰ τὴν ἐμμένουσαν ὀργὴν μένις καὶ κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ε εἰς η μῆνις· ἐστι δὲ καὶ παρὰ τὴν μανίαν· καὶ εἰς τὸ θυμός |
| μ 233 | Μῆνις μάνις τίς ἐστι· παρὰ τὴν ὀργὴν καὶ τὴν μανίαν· ἐοίκασι γὰρ μαινομένοις οἱ ὀργιζόμενοι· ἢ παρὰ τὸ ἐμμένειν τῷ μηνιῶντι καὶ ὀργιζομένῳ· διαφέρει δὲ μῆνις χόλου καὶ ὀργῆς |
| μ 234 | Μῆνιν παρὰ τὸ μηνίω, μηνίσω μῆνις· ἢ παρὰ τὸ μένω ἡ ἐπίμονος ὀργή· καθάπερ μὲν ἐπὶ συκῆς πρῶτον μὲν ἔστιν ὄλυνθος, εἶτα φῆλιξ, εἶτα σῦκον, εἶτα ἴσχας, οὕτως ὀργὴ, θυμὸς, χόλος, κότος καὶ μῆνις· ὁ μὲν οὖν ποιητὴς ὡς συνωνύμοις ὀνόμασι συγκεχυμένως αὐτὰ λέγει |
| μ 235 | Μήνισκος ὁ περιτραχήλιος κόσμος, ἡ μανιάκις· παρὰ τὸ κυκλοειδῆ εἶναι καὶ περιτίθεσθαι, ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῆς μήνης, ἤγουν τῆς σελήνης· κυκλοειδὴς γὰρ ἐστί |
| μ 236 | Μήνυμα παρὰ τὸ μηνύω, τοῦτο παρὰ τὸ ἀνύω, ὃ σημαίνει τὸ διέρχομαι, ἄνυμα καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ἐν πολλαῖς γὰρ λέξεσι πλεονάζει τὸ μ, καὶ τοῦ α εἰς η τρεπομένου, μήνυμα |
| μ 237 | Μῆνις παρὰ τὸ μένω, τὸ ἐπιμένω, ἡ ἐναπομένουσα ὀργή· κλίνεται δὲ μῆνις μήνιδος κοινῶς, μῆνις μήνιος αἰολικῶς |
| μ 238 | Μήτι διὰ τοῦ ι. ὡς ἀπὸ τοῦ νεάνις, κατὰ κράσιν γίνεται νῆνις, καὶ ἐκεῖθεν νήνιος, νήνιϊ, καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο ιι εἰς ι μακρὸν ἓν, νήνι, ποικίλους ἀμβάλω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ μήτις μήτιϊ καὶ κράσει τῶν δύο ιι εἰς ἓν ι μακρὸν μήτι |
| μ 239 | Μήρινθος ἡ σπαρτὸς, παρὰ τὸ μείρεσθαι καὶ καταῤῥεῖν ἐν τῷ κλῶσθαι αὐτὴν, ἤτοι νήθεσθαι |
| μ 240 | Μήρα μήρια, κατὰ μῆρ’ ἐκάη, τὸ ὁλόκληρον γὰρ ἔστι τὰ μήρα· καὶ ὤφειλεν εἶναι κατὰ μηρὰ ὀξυτόνως· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ ἀπὸ ἀρσενικῶν ἢ θηλυκῶν εἰς οὐδέτερα γινόμενα, μεταπλασιασμὸν τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου, ὁμότονα καθεστήκασιν, οἷον, ἐρετμὴ ἐρετμὴν, πυρετὰ πυρὰ, χίλι’ ἄρης ἐν πεδίῳ πυρὰ καίετο, αἱ οἰκεῖαι, τὰ οἰκεῖα, καὶ αἱ οἰκεῖαι καὶ τὰ οἰκεῖα ποιήσονται, ὁδῷ ἐπὶ παιπαλοέσσῃ, αἱ δὲ πλευραὶ τὰ πλευρὰ. καὶ ὤφειλεν εἶναι καὶ τοῦτο ὀξύτονον, οὐκ ἔστι δὲ· ἔδειξε γὰρ ὁ τόνος τὸ πάθος· ἔστι γὰρ τὸ μηρίον καὶ τὰ μηρία τὸ πληθυντικὸν, καὶ κατὰ συγκοπὴν τὰ μῆρα· διαφέρει τὸ ἀρσενικὸν τοῦ οὐδετέρου. ὅτι τὸ ἀρσενικὸν μὲν ὁ ποιητὴς τίθησι καὶ ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων, ἤγουν θυομένων, καὶ ἐπὶ τῶν ἀνθρωπείων· ὡς μήρους ἐξέταμον, ἐπὶ τῶν ἀνθρωπείων, ὡς τοιοίτοι, μὲν μιάνθην αἵματι μηροί· τὸ δὲ οὐδέτερον ἐπὶ τῶν ἁγιαζομένων μόνον· ὡς τὸ αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη· γίνεται παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω, ἀπ’ αὐτοῦ γὰρ τοῦτο μερίζεται τὸ σῶμα, μέχρι γὰρ αὐτοῦ ἕν ἐστι, ἀπ’ αὐτοῦ δὲ μερίζεται |
| μ 241 | Μηρία γέγονε παρὰ τὸ μηρὸς, τοῦτο παρὰ τὸ μερίζω, μερὸς καὶ μηρὸς, καὶ τὸ ὑποκοριστικὸν μηρίον |
| μ 242 | Μηρὸς παρὰ τὸ μερὸς, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η· τὸ μη ἦτα· τὰ διὰ τοῦ ηρος ὀξύτονα ἅπαντα διὰ τοῦ η γράφεται· πλὴν τοῦ καυστειρός |
| μ 243 | Μηρὸς παρὰ τὸ μερίζω, ἔνθα μεμέρισθαι τὸ σῶμα καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τοῖς ἐπιμερισμοῖς |
| μ 244 | Μηριόνης ὁ διὰ τῶν μηρῶν τὴν ὄνησιν αὐτῷ ἐμποιῶν· ταχὺς γὰρ ἦν καὶ μόλος, ἀπὸ τοῦ μο λίσκειν |
| μ 245 | Μηρυκισμὸς ἐκ τοῦ μηρυκίζω, τοῦτο ἐκ τοῦ μηρύκω, μηρύκειν γὰρ λέγεται τὸ ἐκ βάθους ἀρύεσθαι τὴν τροφὴν καὶ εἰς μικρὰ κόπτειν· τοῦτο παρὰ τὸ μηρίω τὸ ἀναλέγομαι, τοῦτο παρὰ τὸ μερὸς· μερυχ. τὸ εἰς μικρὰ κοπτόμενον |
| μ 246 | Μήρυγμα ἀπὸ τοῦ τῆς ὑποστατικωτέρας ὑπάρξεως εἰς μεῖον καὶ ἔλαττον ἕλκεσθαι, οἱ δὲ μόρημα, ἐπεὶ διὰ πόνου ἐργάζεται· μορεῖν γὰρ τὸ πονεῖν, ὅθεν καὶ μόρτοι οἱ ἄνθρωποι |
| μ 247 | Μήστορα τὸ κύριον διὰ τοῦ ο, Μήστορα τ’ ἀντίθεον· τὸ δὲ σημαῖνον τὸν ἔμπειρον τῆς μάχης διὰ τοῦ ω, μήστωρας ἀΰτης |
| μ 248 | Μήτειρα σημαίνει δὲ τὴν μητέρα· διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειρα θηλυκὰ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὸ κάειρα καὶ ἄειρα καὶ ἀμφίβολ |
| μ 249 | Μήτηρ παρὰ τὸ μὴ τηρεῖσθαι· αἱ γὰρ γυναῖκες πρὶν γένονται μητέρες φυλάττονται πρὸς τὸ μὴ λυμανθῆναι τὴν αὐτῶν παρθενίαν· ἡνίκα δὲ γένωνται μητέρες οὐ τηροῦνται |
| μ 250 | μητρολῶας ὁ τὴν μητέρα τύπτων |
| μ 251 | Μητηρ τινὲς ἀπὸ τοῦ μαστεύσθαι· τινὲς, ὅτι μέθηκε τὸ βρέφος ἐν τῇ κυήσει· τινὲς ἀπὸ τῆς μήτρας· αὑτὴ δὲ ἡ μήτρα μήστειρα καλεῖται, καὶ ἔρα ἀπὸ τοῦ ὑγραίνεσθαι ἀπὸ τοῦ θοροῦ· καθὸ καὶ οἱ ὠσιαγενεῖς, φύσεως ἐργαστήριον αὐτὴν εἶπον |
| μ 252 | Μίλαξ διὰ τοῦ ι, τὰ εἰς αξ λήγοντα, οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, οἷον, Φαῖαξ, αὖλαξ, θώραξ, κλίμαξ, θρίδαξ, πλὴν τοῦ λεῖαξ ὃ σημαίνει τὸν λειμῶνα, καὶ τὸ μείραξ· ἰστέον δὲ ὅτι τὸ μίλαξ εἶδος βοτάνης ἔστιν, ἥτις λέγεται καὶ ἡ μίλος· ἐξ οὗ καὶ μίλιον χρῶμα διὰ τοῦ ι γράφεται |
| μ 253 | Μητίετα Ζεὺς τὸ μῆτις γέγονεν ἐκ τοῦ μήδω, τὸ σημαῖνον τὸ βουλεύομαι, ὅθεν καὶ μέδοντες οἱ βασιλεῖς λέγονται, οὓς εὐβουλίας δεῖ, ὅθεν καὶ βουληφόροι λέγονται· οὗ ὁ μέλλων μήσω ῥῆμα, καὶ ὄνομα μῆσις, καὶ μεταθέσει τοῦ ς εἰς τ μῆτις, καὶ ἐν συνθέσει ἀγκυλομήτις· ἀπὸ δὲ τοῦ μήδω ἐγένετο τὸ μῆδος ὄνομα, ὅθεν καὶ μήδεα πυκνά· καὶ ἀπὸ τούτου ἐγένετο μητιόεις, ὄνομα ἀρσενικὸν, οὐδέτερον μητιόεν μητιόεντος· ἰστέον ὅτι ταῦτα κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν λέγονται, ὡς ἱππότα Νέστωρ καὶ μητίετα Ζεὺς, καὶ αὐτὰρ ὦ Θύεστα καὶ τὰ τούτοις ὅμοια· ταῦτα γὰρ καὶ μηνόπτωτά εἰσι, καὶ μετὰ ποιητικῷ μεταπλασιασμῷ λέγουσιν εἶναι αὐτὰ, διὸ καὶ ἄκλιτα ἔμειναν· καὶ ἄλλως· παρὰ τὸ μήδω τὸ βουλεύομαι γίνεται μητίτης καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε. καὶ συστολῇ τοῦ ι, γίνεται μητιέτης· ἔστι Βοιωτῶν καὶ Αἰολέων ὁ τοιοῦτος τῶν ὀνομάτων μετασχηματισμός· παρ’ ἡμῖν οὔδε ἀρσενικὸν ὄνομα ἐπ’ εὐθείας εἰς α λήγει |
| μ 254 | Μιαιφόνος οἷον βιαιφόνος, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ. ἢ ἰαιφόνος ὁ ἰαινόμενος τοῦ φόνου, τουτ’ἔστιν εὐφραινόμενος |
| μ 255 | Μήτηρ παρὰ τὸν μῶ μήσω μέλλοντα, ὃ ἔστι φροντίσω· τὸ μη ἦτα, ἐκ τοῦ ματῶ μάτηρ καὶ μήτηρ, ὡς μάτης καὶ μήτης ὁ τῶν ἀδήλων ζητητικός |
| μ 256 | Μητίετα ἔστιν ἡ εὐθεῖα μητιέτης, παρὰ τὸ μῆτις τοῦτο παρὰ τὸ μήδω· ἐκ τοῦ μῆτις γίνεται μητίτης καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε μητιέτης, ἡ αἰτιατικὴ τὸν μητιέτην, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν μητίετα· διάτι προπαροξύνεται; αἱ γινόμεναι κατὰ μεταπλασμὸν εἰς α αἰτιατικαὶ, μὴ προηγουμένης γενικῆς ἢ δοτικῆς, διὰ τὸ ἱππότης, ἱππότου, ἱππότα, προμετεπλάσθη γὰρ· πρόσκειται τὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τοῦ λιτοῦ λίτα καὶ λίτα πετάσας· τὸν μητιέτην γάρ· καὶ ἡ κλητικὴ ὦ μητίετα ὤφειλε βαρύνεσθαι· ἀλλὰ κανὼν ἔστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ης ἰσοσύλλαβα, εἰ τὸ τ ἔχει, ποιοῦσιν εἰς α τὴν κλητικὴν, καὶ ὤφειλεν εἶναι μητιέτα ἀπὸ τῆς μητιέτης εὐθείας· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἕτερος κανὼν ἔστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶσα πτῶσις συνεμπίπτουσα ἑτέρᾳ πτώσει, κατὰ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν τόνον ἐπιδέχεται· τούτου χάριν ἡ κλητικὴ τὸν αὐτὸν τόνον ἐφύλαξε τῆς αἰτιατικῆς· καὶ ἡ εὐθεῖα πάλιν τῇ αἰτιατικῇ ὡμοφώνησεν |
| μ 257 | Μήτρα παρὰ τὸ μήτηρ, μητέρος, μητέρα καὶ κατὰ συγκοπὴν μήτρα· σημαίνει δύο· τὴν μήτραν καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἦτα· καὶ τὴν ζώνην καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι. καὶ Ὅμηρος, μίτρα θ’ ἣν ἐφόρει |
| μ 258 | Μήτρα ὡς ἀπὸ τοῦ πατὴρ πάτρα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ μήτηρ μήτρα, ὑπερβιβασμῷ τοῦ ρ, τὸ δὲ μήτηρ, παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ· ἡ μαστεύουσα τὰ πρὸς τροφὴν τοῖς κυηθεῖσι· ἢ ὅτι φυσικῶς αὐτὰ τὰ γεννηθέντα μαστεύει καὶ ζητεῖ· ῥήτρα καὶ φήτρα, ἡ μήτρα τῆς γυναικός |
| μ 259 | Μῆχος ἔστιν ὄνομα οὐδέτερον· τὸ μη ἦτα, λέγουσί τινες, ὅτι ἐκ τοῦ μηχανὴ γίνεται· κατὰ παρασχηματισμόν |
| μ 260 | Μιλιαρήσιον τὸ καὶ χρυσοῦν καὶ ἥμισυ τοῦ ἀργύρου· ἄγει οὐγκίας δέκα· καὶ εἰς τὸ ἄργυρος |
| μ 261 | Μιλιαρήσιον ἓν δηνάρια δύο, στρατιωτικὸν δῶρον· μιλιν γὰρ ἡ στρατεία |
| μ 262 | Μίνως διὰ τοῦ ἰῶτα· τινὲς γράφουσιν αὐτὸ διὰ τῆς ει διφθόγγου, παρὰ τὸ μένειν λέγοντες μένως καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι μείνως· ἡ δὲ παράδοσις διὰ τοῦ ι αὐτὸ γράφει· ἐπειδὴ εὕρηται καὶ παρὰ Πλάτωνι τῷ κωμικῷ· ἢ ὅτι παρὰ τὸ μίμνω γέγονε μίμνως καὶ Μίνως· καίπερ διὰ τοῦ ι γράφεται· ἢ παρὰ τὸ ἲς, τὸ σημαῖνον τὴν δύναμιν, γέγονεν ἴνως, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ Μίνως, ὡς ἴα καὶ μία· ἐκ τοῦ Μίνως γίνεται Μινώταυρος ὄνομα κύριον |
| μ 263 | Μία ὄνομα θηλυκὸν, γίνεται παρὰ τὸ ἴα μία· ζήτει τὰ λοιπὰ εἰς τὸ εἷς |
| μ 264 | Μιγέντα ἐκ τοῦ μίγω· τὸ μι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ηγω ῥήματα, εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, εἴτε ὀξύτονα, εἴτε προπερισπώμενα διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον, τμήγω τὸ διαχωρίζω, θήγω τὸ ἀκονῶ, ἀρήγω τὸ βοηθῶ, περισπώμενα δὲ, ξυληγῶ, στρατηγῶ, ὁδηγῶ· πλὴν τοῦ πνίγω, μίγω, λέγεται καὶ μίσγω καὶ θίγω τὸ προσεγγίζω καὶ τὸ σιγῶ· σεσημείωται καὶ τὸ ἐπείγω, ὅπερ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| μ 265 | Μικρὸς παρὰ τὸ μεῖον, ὃ σημαίνει τὸ ἔλαττον· τοῦτο γὰρ κατὰ διάλυσιν τοῦ ι καὶ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η, μήϊγον καὶ ἐκεῖθεν μήϊκρον καὶ μικρὸν κατὰ συγκοπήν· τὸν μικρὸν δὲ ἄνθρωπον εἰώθασι νάνον καλεῖν |
| μ 266 | Μικρὸς διὰ τοῦ ι γράφεται κανόνι τοιούτῳ· τὰ εἰς ρος καθαρὰ δισύλλαβα εἴτε κύρια εἴτε μὴ κύρια, ἀποστρέφει τὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφήν |
| μ 267 | Μιμαλῶνες γυναῖκες, παρὰ τὸ μιμεῖσθαι ἄνδρας· ἤτοι διὰ Μακεδονικὴν ἱστορίαν ἥτις κεῖται ἐν τοῖς Καλ λιμάχου· καὶ εἰς τὸ Ἄπολλον |
| μ 268 | Μιμηλὸν ζῶον, ὅμοιον ἐξ ὁμοιοῦντα, παρὰ τὸ μιμεῖσθαι, ὃ καὶ μιμηλὸς, ἄνθρωπος ὁ μίμης· τὸ μι ι διάτι; ἐκ τοῦ μῖμος μιμῶ καὶ μιμηλῶ τὸ μιμοῦμαι ὁμοιάζω· ἐξ οὗ καὶ μίμος, ὁ μιμούμενος· καὶ εἰς τὸ ὅμοιος |
| μ 269 | Μὶν ἀντωνυμία δοτικὴ, τρίτου προσώπου πρωτοτύπου, ἐγὼ σὺ, ἲ, τοῦτο γὰρ τὸ ἲ, ὡς τρίτον βραχυνόμενον πρόσωπον ἐφελκύσατο τὸ ν, ἔτυψε ἔτυψεν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μίν· ὡς ἴα μία, χεράδιον χερμάδιον· τὸ δὲ μὶν τρία σημαίνει γένη, αὐτὸν, αὐτὴν, αὐτό |
| μ 270 | Μίνθη ἥν τινες ἡδύοσμον καλοῦσι· ἔτι δὲ καλάμινθος, ἄγριον ἡδύοσμον, ὅπερ λυπουμένη ἡ Δημήτηρ ἰδοῦσα, ἰδοῦσα, ἐμίσησε καὶ ἄκαρπον ἐποίησεν, Ὀρφεὺς, τὸ πρὶν ἐὸν μέγα δένδρον ἐπὶ χθονὶ, καὶ φέρε καρπόν· μήποτ’ οὖν ἡμεῖς μίνθον κατ’ ἀντίφρασιν τὴν δυσωδίαν καλοῦμεν |
| μ 271 | Μίξις ὥσπερ ἀπὸ τοῦ σώσω, σωσίας, καὶ λέξω λεξίας, οὕτω καὶ μίξω μιξίας, καὶ μίξις |
| μ 272 | Μίξις διὰ τοῦ ἰῶτα· ὥσπερ παρὰ τὸν πράξω μέλλοντα γίνεται πράξις, οὕτω καὶ παρὰ τὸ μίξω μίξις· τὸ δὲ μίσγω διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ μέμισγά ἐστιν ὁ μέσος παρακείμενος· εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆς ει διφθόγγου, μεῖγα εἶχεν εἶναι· ἐὰν γὰρ εὑρεθῇ ἐν δισυλλάβῳ μέλλοντι τὸ ε ἢ μόνον, ἢ μετὰ τοῦ ι, τότε εἰς ο αὐτὸ τρέπει, ὁ μέσος παρακείμενος. οἷον, πείσω πέποιθα, λείψω λέλοιπα, λέγω λέλογα |
| μ 273 | Μισγάγκεια σημαίνει κοῖλον τόπον, ὡς ὃν καταφερόμενα τὰ ὕδατα τῶν ὀρῶν μίσγονται· γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων, οὕτως οὖν καὶ ἄγκος μίσγαγκος, μισγάγκεια· σημαίνει δὲ τὸ ἄγκος τὸν ἐξέχοντα τόπον, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀγκών |
| μ 274 | μισήτη διαφέρει· ἐὰν μὲν γὰρ ὀξυτονήσωμεν, σημαίνει τὴν ἀξίαν μία, καθὼς καὶ ἐν τῇ συνηθείᾳ. εἰ δὲ βαρυτονήσωμεν τὴν κατωφερῆ πρὸς συνουσίαν |
| μ 275 | Μισθαρνία παρὰ τὸ μισθὸς καὶ τὸ ἀρνῶ, τὸ ἀντικαταλλάσσομαι, ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν ἀρνύω καὶ ἄρνυμαι καὶ ἀρνύμενος· τὸ δὲ ἀρνῶ παρὰ τὸ ἀρνός· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι τὰς ἀμοιβὰς διὰ τῶν ἀρνῶν ἐποιοῦντο· τὸ δὲ ἀρνός· παρὰ τὸ ἄρην, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον ῥῆν κατὰ συγκοπὴν, καὶ μεταθέσει ἀρνός· τὸ δὲ ἀρὴν παρὰ τὸ ἄρα, ὃ σημαίνει τὴν εὐχὴν, τὰς γὰρ εὐχὰς οἱ ἀρχαῖοι διὰ τῶν ἀρνῶν ἐποιοῦντο |
| μ 276 | Μισθὸς οἱονεὶ πιστὸς, ὁ πείθων τινὰ ὑπηρετεῖν· ἢ παρὰ τὸ μῖσος ὠθεῖν· ἢ παρὰ τὸ πείθω· ἢ παρὰ τὸ μῶ τὸ ζητῶ καὶ τὸ θὴς, ὃ σημαίνει τὸν δοῦλον, πρὸς ὃν ἀναβλέπει ὁ δουλεύων |
| μ 277 | Μίστυλλον παρατατικὸς τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν τῶν εἰς ω· τὸ θέμα μιστύλλω, σημαίνει τὸ εἰς μικρὰ κατακόπτω· γέγονε δὲ παρὰ τὸ μεῖον τὸ μικρὸν, μιτύλλω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς μιστύλλω, ἐμίστυλλον, καὶ Ἰωνικῶς μίστυλλον |
| μ 278 | Μνημόσυνον ἀπὸ τοῦ μνῶ μνήσω ὄνομα ῥηματικὸν μνήμων, μνήμονος, μνημοσύνη· τὸ οὐδέτερον μνημόσυνον |
| μ 279 | Μνεῖα ἔστι μένω μενία καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ε μνέϊα, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι, εἰς τὴν ει δίφθογγον μνεῖα· μνεῖα δέ ἔστιν ἔν τινι οὖσα, οἱονεὶ ἐγκει μένη |
| μ 280 | Μνήμη μενήμη, ἀπὸ τοῦ μένειν ἐν ἡμῖν αὐτήν· Ἀλκμὰν δὲ φασὶ δόρκον αὐτὴν καλεῖ· βλέπομεν γὰρ τῇ διανοίᾳ τὰ ἀρχαῖα |
| μ 281 | μνεῖα διαφέρει, μνήμη μὲν γὰρ ἔστιν ἡ τῷ μνημονικῷ ἀεὶ συνοῦσα καὶ συνοικοῦσα, μνεῖα δὲ προγεγονότος τινὸς ὑπόμνησις· ὅπου γὰρ μνεῖα ἐκεῖ καὶ μνήμη· ὅπου δὲ μνήμη οὐ πάντως καὶ μνεῖα· ἔστι γοῦν μνήμη γενικὴ τύπωσις, μνεῖα λόγος κατὰ ἀνανέωσιν λεγόμενος |
| μ 282 | Μνήσαντο μνήμην ἐποιοῦντο τοῦ πολέμου καὶ τῆς χάρμης· χάρμη δὲ ἡ μάχη, ἤτοι κατὰ ἐναντιότητα, ἡ χαρὰν ἐμποιοῦσα τοῖς νικῶσι |
| μ 283 | Μνηστεύου σαυτὸν μνηστεύεσθαι δὲ ἑτέρῳ |
| μ 284 | Μνὰ τινὲς μὲν τρία νομίσματα ταῦτα φασὶ εἶναι· ἔνιοι δὲ ἐτυμολογοῦντες μίαν τινὰ αὐτὴν εἶναι· κατὰ μίαν οὖν μνά |
| μ 285 | Μνὰ ἔχει οὐγκίας κ. ἄλλοι δὲ ἑξακοσίας |
| μ 286 | Μνάσις κατὰ μέδιμνον· οἶμαι δὲ ἐκ Ῥωμαϊκῆς γλώσσης παρήχθησαν· τὸ γὰρ μεδιοὺμ μέσον ἑρμηνεύεται ἐν αὐτῇ τῇ γλώσσῃ· μνάσις τοίνυν παρὰ Κυπρίοις μετρεῖται, καὶ παρ’ ἄλλοις ἔθνεσιν· εἰσὶ δὲ καὶ μόδιοι σίτου ι, ἢ κριθῆς· ἔστι δὲ παρὰ Κυπρίοις μόδον· μέδιμνος δὲ παρ’ αὐτοῖς τοῖς Κυπρίοις διάφορος· τὸν γὰρ μέδιμνον Σαλαμίνιοι ἢ Κωνστάντινοι κε μοδίων ἔχουσι· Πάφιοι δὲ καὶ Σικελοὶ τέταρτον ἥμισυ μοδ αὐτὸν μετροῦσι· καὶ εἰς τὸ σάτον |
| μ 287 | Μόδιος παρ’ Ἑβραίοις μώβηλ λέγεται, ὃ ἔστι κβ ξέστων· Ἕλληνες δὲ τὸ αὐτὸ ἑρμηνεύοντες μόδιον· φασὶ καὶ Αἰγύπτιοι καὶ Σύροι καὶ Ἄραβες· καὶ εἰς τὸ σάτον |
| μ 288 | Μνήστωρ ἐκ τοῦ μένειν στερρῶς |
| μ 289 | Μνηστὴρ μνηστὴς διαφέρει· καὶ κλίνεται μνηστὴρ μνηστῆρος, μνηστὴ δὲ ἡ γυνὴ καὶ κλίνεται μνηστὴς· ἰστέον ὅτι, ὁ λαμβάνων γυναῖκα πρῶτον λέγεται μνηστὴρ, εἶτα νυμφίος, εἶτα ἀνήρ· ἡ δὲ γυνὴ πρῶτον παρθένος, εἶτα μνηστὴ, εἶτα νύμφη, εἶτα γυνὴ, κᾂν τὸ κυοφορούμενον βαστάζει· ἐὰν γὰρ οὖν προέλθῃ μήτηρ οὐ λέγεται· τὸ δὲ γεννώμενον πρῶτον μὲν λέγεται σπέρμα, ἔπειτα ἔμβρυον καὶ ὅταν γεννήθη υἱός |
| μ 290 | Μνῶ εἰς τὸ μνύω μνῶ, τὸ ἐπιμνήσκω· καὶ μνῶ τὸ σφίγγω |
| μ 291 | Μόγος κάματος, παρὰ τὸ μέγα, ἐν γὰρ τοῖς μεγάλοις πράγμασι κοπιῶμεν· καὶ εἰς τὸ λόγος καὶ μόχθος |
| μ 292 | Μοθωνία ἀλαζωνεία τις τοῦ σώματος κινητική· ὅθεν καὶ μόθος καὶ μόθων ὁ ταρακτικός· Ὅμηρος, οἶδα δ’ ἐπαΐξαι μόθων ἵππων ὠκειάων |
| μ 293 | Μοῖραν ἀντὶ τοῦ μεμερίσθαι καὶ κατανεμεῖσθαι τινὰ ἡμῶν ἑκάστῳ· καὶ εἰς τὸ ηὐμοίρησε |
| μ 294 | Μοιρηγενὴς γίνεται ἐκ τοῦ μοῖρα, ὃ σημαίνει τὴν εὐτύχησιν· καὶ Ἰωνικῶς μοίρη· καὶ τὸ μοιραγενὴς, οἱονεὶ ἐπὶ εὐτυχίας γεγενημένη |
| μ 295 | Μοιχὸς σημαίνει δύο· τὸν ἐνδότατον τόπον, καὶ γράφεται διὰ τοῦ υ ψιλοῦ· γίνεται δὲ παρὰ τὸ νὺξ νυχὸς κατὰ τροπὴν τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον μυχὸς, ὁ ἐνδότατος καὶ σκοτεινὸς τόπος, παρὰ τὸ μεμυκέναι, ἠνυχός τις ὢν, οἱονεὶ σκοτεινός· ἢ ἐκ τοῦ μύω τὸ καμμύω, οὗ τὰ ἐνδότερα φωτὸς ἐστέρηνται· μοῖχος δὲ ὁ πόρνος, τὸ μοι διφθόγγῳ, καὶ γίνεται παρὰ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν, καὶ τὸ οἴχω τὸ πορεύομαι· ὁ μέσος παρακείμενος οἶκα, καὶ ἐξ αὐτοῦ μετὰ τῆς μὴ ἀπαγορεύσεως μηοικὸς καὶ κατὰ συγκοπὴν μοικὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺν μοιχὸς, ὁ τὰ μὴ ἐοικότα πράττων· ἢ παρὰ τὴν μὴ ἀπαγόρευσιν, καὶ τὸ οἴχω τὸ πορεύομαι· ἐπιτηρεῖ γὰρ μὴ οἴχεται ὁ ἀνὴρ τῆς γυναικός· ἢ παρὰ τὸ μίασμα ἔχεσθαι |
| μ 296 | Μοῖρα ἡ μεμερισμένη ἑκάστῳ καὶ δίαις καὶ δάϊς καὶ δαίμονα, ἀφώρισται γὰρ καὶ δαίμων |
| μ 297 | Μοιχὸς ἀπὸ τοῦ εἰς μυχοὺς καταβαίνειν· ὁ δ’ εὐκήλας μυχῷ Ἄργεος ἵππος· ὅτι οὐχ ὡς τινὲς μαίοιχος ὁ μαιόμενος καὶ ζητῶν, πότε ἀπῆλθεν ὁ ἀνὴρ, ὡς ὁ ποιητής· δεῦρο, φίλη, λέκτρον δὲ τραπείομεν εὐνηθέντε, οὐ γὰρ ἔθ’ Ἥφαιστος καταδήμιος, ἀλλά που ἤδη οἴχεται εἰς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους οἱ δὲ ὁ ἐν τῷ μυχῷ ὀχεύων, ὡς Διόνυσος φησὶν |
| μ 298 | Μολόχη διὰ τὸ μάλα χέειν τὸν χυμόν |
| μ 299 | Μολπὴ εἰς τὸ μέλπω |
| μ 300 | Μόλυσμα ἔστι μολύνω, μολυνῶ, μεμόλυκα, μεμόλυμμαι, τροπῇ τοῦ μ εἰς ς μεμόλυσμαι· ἐξ αὐτοῦ μολυσμὸς καὶ τὸ μόλυσμα |
| μ 301 | Μολῶ τὸ παραγίνομαι· ἢ παρὰ τὸ μέλω τὸ φροντίζω γίνεται μολῶ· ἢ παρὰ τὸ πονῶ πολῶ, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ μολῶ· εἰς ὃν γάρ τις τόπον οἰκεῖ, ἐκεῖ καὶ μολεῖ |
| μ 302 | Μονὰς λέγεται παρὰ τὸ μένειν ἐφ’ ὃν ἂν γένηται ἀριθμόν |
| μ 303 | Μόλιβδος μόλυβδος παρὰ τὸ μολεῖν εἰς βάθος· μετὰ τούτου γὰρ βολίζειν λέγεται τὸ πέλαγος |
| μ 304 | Μολοβρὸς ὁ ἀλήτης, ὁ ἐπαίτης, ὁ γαστρίμαργος, ὁ μολίσκων ἐπὶ τὴν βοράν· ὁ ἀκόρεστος τροφῆς· παρὰ τὸ τάχιστα πληροῦσθαι τὴν ἐπιθυμίαν |
| μ 305 | Μονονουχὶ ἐπίῤῥημα συγκριτικόν· σημαίνει δὲ τὸ σχεδόν, ἢ τὸ ἐγγὺς καὶ ἔστι τοπικόν |
| μ 306 | Μοναχός ἐστιν ὁ μόνῳ τῷ θεῷ εὐχόμενος ἐν πάντι καιρῷ καὶ τόπῳ καὶ πράγματι. μοναχός ἐστιν ἔμψυχος νεκρός, καὶ σιωπῶν τῷ βίῳ |
| μ 307 | Μονιὸς σημαίνει τὴν ἄρκτον· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ μόνος μονιὸς, ἡ γὰρ ἄρκτος οὐ προσκολλᾶται ἑτέρῳ τινί· καταχρηστικῶς δὲ σημαίνει τὸν δαίμονα |
| μ 308 | Μονοκερώτων ἐκ τοῦ μόνος καὶ τοῦ κείρω, τὸ κόπτω, γίνεται κέρας καὶ κλίνεται· κέρατος καὶ τὸ Ἰωνικὸν κέραος καὶ Ἀττικῶς κέρως· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθείαν καὶ κλίνεται κέρωτος· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν τῶν μονοκερώτων |
| μ 309 | Μονογενὴς ὁ μόνος γεννώμενος· ἢ διὰ τὸ μόνος τῷ γένει ὤν |
| μ 310 | μοναχὸς διαφέρει· μοναχὸς μὲν εἴρηται, παρὰ τὸ μόνος τῷ θεῷ εὔχεσθαι· ἢ παρὰ τὸ μόνος ἄχη ἔχειν, μόνος δὲ ἁπλῶς ὁ μεμονωμένος |
| μ 311 | Μόνος παρὰ τὸ μὴ μετὰ ἑτέρου εἶναι· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ μένω, μένος καὶ μόνος |
| μ 312 | Μορμολυκεῖον τὸ ἐκφοβοῦν, παρὰ τὸ μορμώ. ἔστι δὲ ὄνομα γυναικός· μεταφορικῶς οὖν ἐκ ταύτης τὰ πρὸς κατάπληξιν ἐκτυπωθέντα προσωπεῖα, ἐκάλεσαν μορμολυκεῖα |
| μ 313 | Μορφὴ ἰδέα, παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω, γίνεται μορὴ καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ μορφή· ἢ παρὰ τὸ μαρμαίρω τὸ λάμπω· τὸ μορ μικρόν· τὰ ἔχοντα τὸ ε, ἐγκείμενον ἐν τοῖς ῥήμασι· τὶ διαφέρει μορφὴ καὶ σχῆμα; διαφέρει, μορφὴ μὲν λέγεται ἐπὶ τῶν ἐμψύχων, σχῆμα δὲ ἐπὶ τῶν ἀψύχων· καὶ σχῆμα ἔστιν ἡ πάντος ὄγκου ἀποπεράτωσις· ἡ γὰρ μορφὴ πάντα μερίζει |
| μ 314 | Μόρος παρὰ τὸ μείρω τὸ μερίζω, ὁ μεμερισμένος ἑκάστῳ, ὡς σπείρω σπόρος· σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὸν θανάτον τὴν κακοπάθειαν, καὶ τὸν κόπον καὶ τὴν μωρίαν |
| μ 315 | Μόσχος σημαίνει τρία· τὸ μοσχάριον, καὶ τὸν ἀρωματικὸν μόσχον· σημαίνει καὶ τὸ ἱμαντῶδες φυτόν· καὶ εἰ μὲν σημαίνει τὸ μοσχάριον, γίνεται παρὰ τὸ τῇ μήτρι κράζειν, μῶ μᾶ· ἢ παρὰ τὴν μητέρα ὀσμᾶσθαι· εἰ δὲ σημαίνει τὸν ἀρωματικὸν μόσχον, παρὰ τὸ μέσον χεῖσθαι· εἰ δὲ τὸ ἱμαντῶδες φυτόν |
| μ 316 | Μόσχος παρὰ τὸ μῶ, τὸ σημαῖνον τὸ ζητῶ, ὁ τοῖς πᾶσι ζητούμενος· ἢ ἀπὸ τοῦ ὄζω γίνεται ὄσχος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ μόσχος· ἢ κατὰ στέρησιν τῆς δυσῳδίας ἀπὸ τοῦ ὄζω ὄσχος καὶ μόσχος· δύο γὰρ σημαίνει τὸ ὄζω |
| μ 317 | Μοχλὸς μὴ ὀχλὸς τίς ἐστι, ὁ μὴ ἐὼν ὀχλεῖσθαι τὴν θύραν, ὡς καὶ Ὅμηρος, ἀπ’ οὔδεος ὀχλίσσειαν, καὶ ὄχλος ἀπὸ τοῦ κινεῖσθαι ἄκοντας ἀπ’ ἀλλήλων |
| μ 318 | Μοῦσα γνῶσις, παίδευσις, θεωρία, ᾠδὴ, μορφὴ καὶ ὄνομα κύριον· ἄμουσον, ἀπαίδευτον· καὶ ἀμουσία |
| μ 319 | Μουσικὰ τερπνὰ, τὰ δι’ αὐλῶν καὶ κιννύρας· καὶ τὰ τούτοις ὅμοια |
| μ 320 | Μόριον τὸ ἐπὶ τοῦ αἰδοίου, κατ’ ἐξοχὴν δὲ τῶν ἄλλων μορίων ἐπειδὴ γενέσεώς ἐστιν ὄργανον |
| μ 321 | Μορία ἡ ἐλαῖα· οἱ μὲν πᾶσαν ἐλαῖαν οὕτω καλοῦσιν· οἱ δὲ τὰς ἱερὰς τῇ θεῷ· ἐκλήθη δὲ μορία, ὅτι δημοσίαν μοῖραν ἐκ τῶν παρθένων ἐλάμβανον· ζην τ δὲ ὁ μινθάδιος, ὅτι τὸ βρύον τῶν ἐλαιῶν ἐκαλεῖτο μόριον· ἔνθα αἱ ἀνθοῦσαι ἐλαῖαι μόραι· τινὲς δὲ φασὶ, διὰ τὸν ταλλιρόθου μῦθον, ὃν ἑαυτὸν ἀνεῖλε πελέκει, βιασάμενον αὐτοῦ τὴν θυγατέρα ἀναλκίππην, εἰς τὸ ἐλαίας μόρια ἐκλήθη |
| μ 322 | Μοτάριον ἔστι βῶ, βίβημι, βέβαμαι, βέβασαι, βέβαται καὶ ἐξ αὐτοῦ βατὸς, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ καὶ τοῦ α εἰς ο, μοτὸς μοτοῦ· καὶ μοτῶ ῥῆμα μοτώσω, τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ ἐξ αὐτοῦ μοτάριον |
| μ 323 | Μοτὸν τὸ εἰς ἀναπλήρωσιν σαρκὸς τιθέμενον· ἔνθεν καὶ ὁμολυτός· οἷον, ὁ πεπληρωμένος σαρκός |
| μ 324 | Μότωσις παρὰ τὸ βῶ, βήσω, βέβηκα, βέβημαι, βέβαται βατὸς καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ, ματὸς καὶ ἐξ αὐτοῦ περισπώμενον ῥῆμα ματῶ, μάτωσις καὶ ματάριον |
| μ 325 | Μοχθηρία λέγεται ἡ κακία, ἀπὸ τοῦ μοχθηρὸν, ὃ σημαίνει τὸ κακόν· τοῦτο ἐκ τοῦ μόχθος, τοῦτο ἐκ τοῦ μόγτος, ὃ σημαίνει τὸν κόπον, τροπῇ τοῦ γ εἰς χ μόχθος |
| μ 326 | Μυῖα πόθεν; ἐκ τοῦ μύων· σημαίνει δὲ τὸ σαρκῶδες τῶν ὀπισθίων μέρος, τὸ συνεσφιγμένον ὑπὸ τῶν νεύρων· καὶ γίνεται παρὰ τὸ μύω, τὸ συσφίγγω, μύων, ἔνθα πάχιστος μύων ἀνθρώπου πέλεται, ὁ συνεσφιγμένος τόπος· καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται μυΐα, ἡ σαρκώδης οὖσα καὶ παχεία. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀλύω, πλεονασμῷ τοῦ ι γίνεται ἀλυΐω σὺν τῷ ι, οἷον, ἡ δ’ ἀλύους’ ἀπεβήσατο, οὕτω καὶ τὸ μύω πλεονασμῷ τοῦ ι, καὶ ἡ γενικὴ μυάων Αἰολικῶς |
| μ 327 | Μύδρος ὁ πεπυρακτωμένος σίδηρος· παρὰ τὸ μύρεσθαι καὶ διαῤῥεῖν |
| μ 328 | Μυδῶντα σημαίνει τὸν ὄζοντα· ἔστι γὰρ μυδῶ καὶ γίνεται παρὰ τὸ μύειν τοὺς μυκτῆρας, ἤγουν τοὺς μυκτῆ ρας κλείειν· καὶ ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, μυδᾶς γὰρ λέγομεν, καὶ ἡ μετοχὴ μυδάων μυδῶν |
| μ 329 | Μυεῖται παρὰ τὸ μύω τὸ μανθάνω τὰ ἀπόκρυφα, μύω τὸ καμμύω |
| μ 330 | Μυελὸς παρὰ τὸ ἐν τῷ μυχῷ εἰλῆσθαι, μυχελός τις ὤν· καὶ εἰς τὸ μεμυαλλός |
| μ 331 | Μυελὸς ὅτι μεμυκόσι τοῖς ὀστέοις ἐγγενᾶται |
| μ 332 | Μυθήσασθαι ἐκ τοῦ μυθῶ, μυθήσω, ἐμύθησα ἐμυθησάμην, μυθήσασθαι τὸ ἀπαρέμφατον |
| μ 333 | Μῦθος σημαίνει δύο· τὸν σκοτεινὸν λόγον, παρὰ τὸ μύω, τὸ καμμύω. καὶ τὸν ἁπλοῦν λόγον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ μυῶ μυήσω, τὸ διδάσκω, μύηθος καὶ μῦθος· τὸ μυ ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ υθος δισύλλαβα, διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται. οἷον, μῦθος, ζῦθος· τὸ μὲν βυθὸς τὸν τόνον ἤμειψε, τὴν δὲ γραφὴν ἐφύλαξε· βαρύνεται· τὰ εἰς ος λήγοντα καθαρὰ μονογενῆ δισύλλαβα, παραληγόμενα φύσει μακρὰ βαρύνεται, οἷον, μῦθος, κῶθος, ζῦθος· πρόσκειται μονογενῆ, διὰ τὸ στρουθός· καὶ εἰς τὸ μυστήριον |
| μ 334 | Μῦθος λόγος ψευδὴς εἰκονίζων ἀλήθειαν |
| μ 335 | Μύθλος ἀπὸ τοῦ περὶ αὐτὸ μεμυκέναι τὸ ὀστέον |
| μ 336 | Μυκτηρίζω παρὰ τὸ μυκτήρ· τοῦτο παρὰ τὸ μύω μύσω· ἢ παρὰ τὸ ἐκμυζῶ, τὸ πιέζω, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ, αἷμ’ ἐκμυζήσας |
| μ 337 | Μυκτὴρ ἀπὸ τοῦ μεμυκέναι τὴν ὑγρὰν στάσιν |
| μ 338 | Μυκηθμὸς ἡ τῶν βοῶν φωνή |
| μ 339 | Μυλωθρὸς πλεονασμῷ τοῦ ρ, οἱονεὶ ὁ τὴν μύλην ὠθῶν, μυλωθός τις ὤν |
| μ 340 | Μύλος διὰ τὸ μυλίζειν λίαν, ἤγουν κόπτειν· ἢ παρὰ τὸ μυελὸς, κατὰ συγκοπὴν μύλος, παρὰ τὸ μυελὸν ποιεῖν, τὰ εἰς αὐτὸν βαλλόμενα· καὶ τὸ θηλυκὸν μύλη· τοῦτο παρὰ τὸ μεῖον ὃ σημαίνει τὸ ἔλαττον· ἢ παρὰ τὸ εἱλῶ τὸ συστρέφω· ἢ παρὰ τὸ μειοῦν |
| μ 341 | Μύλαι τινὲς τῶν ὀδόντων, διὰ τὸ ὑπ’ αὐτῶν λεαίνεσθαι, ἤτοι τρίβεσθαι τὴν τροφήν |
| μ 342 | Μύζα παρὰ τὸ ἀπὸ τῶν μυκτήρων ἐξέρχεσθαι |
| μ 343 | Μύρια τινὲς τὰ μὴ ὡρισμένα, οἱ δὲ τὰ πολλὰ, οἱ δὲ τὰς δέκα χιλιάδας· ἀπὸ τοῦ μεμυκέναι τοὺς δακτύλους ἐν τῇ ψήφῳ |
| μ 344 | Μύρια τὸ μυ ψιλὸν· οὐδὲν στοιχείου ὄνομα εἰς δίφθογγον λήγει· ἢ οὕτως· ὁ τεσσαρακοστὸς ἀριθμὸς ἐφ’ ἑαυτὸν πολυπλασιαζόμενος γίνεται χίλια ἑξακόσια. εἶτα τὰ χίλια ἑξακόσια ἐφ’ ἑαυτὰ ἐξαπλασιαζόμενα γίνεται ἐννάκις χίλια ἑξακόσια· εἶτα ἀπὸ τοῦ υ στοιχείου τὰ τετρακόσια προστεθέντα, γίνεται μύρια· δέκα χιλιάδες |
| μ 345 | Μύρεσθαι τὸ κλαίειν, παρὰ τὸ μύρειν, καὶ ῥεῖν τὰ δάκρυα |
| μ 346 | Μυρίας τὸ μυ ψιλόν· τὰ γὰρ ἀριθμητικὰ ἀπὸ στοιχείου ὄνομα ἀρχόμενα τὴν αὐτὴν τοῦ στοιχείου ἔχει γραφὴν, οἷον χ χιλίας, ει εἴκοσι, μυ μύριος· οὐ μόνος δὲ, ἀλλὰ καὶ τετρακοσιοστὸς ἀριθμὸς συγγένειαν ἔχει πρὸς τὸν τεσσαρακοστὸν ἄριθμον· ὁ γὰρ τεσσαρακοστὸς ἀριθμὸς ἐφ’ ἑαυτὸν πολυπλασιαζόμενος, ποιεῖ τὸν χιλιοστὸν ἑξακοσιοστόν· ὅστις πάλιν ἐξαπλασιαζόμενος ποιεῖ τὸν θχ· πρὸς ἀναπλήρωσιν τοῦ υ, ὅπερ ἐπιτεθὲν τῷ χαρακτῆρι τοῦ μ, ἀποτελεῖ στοιχεῖον ἐκ φωνεῖσθαι τοῦ μ. ὅτι δὲ συγγένειαν ἔχει πρόδηλον· ὁ γὰρ δ τὸν θχ, ἐννακισχιλίας ἑξὰς, ὅστις ἐνδεῖ πρὸς ἀναπλήρωσιν τοῦ μυρίου τὸν λ, οὗ τινὸς ἔστιν ἀριθμὸς γεννητικὸς τοῦ δεκάτου ἀριθμοῦ ἐστι· φαμὲν γὰρ α, β, γ, δ, καὶ γίνεται δέκα |
| μ 347 | Μῦρτα ὁ καρπὸς τῆς μυρσίνης |
| μ 348 | Μῦρον τινὲς ἀπὸ τῆς Μύῤῥας οὕτως ὠνομασμένης γυναικὸς, ἡ ἀπεδενδρώθη· ἢ μῦρον ἀπὸ τοῦ ἐμπιέζεσθαι τὰ ἀρώματα καὶ ἀποστάζειν ἐκεῖνα. Ὅμηρος, ποταμῶν ἁλὶ μυριέντων εἰς θάλασσαν |
| μ 349 | Μῦς διὰ τὸ τοὺς μύσους ἐρᾷν, ἤγουν τὰς ἀκαθαρσίας |
| μ 350 | Μύσταξ ἀπὸ τοῦ τὰς μυστῆρας στάζειν ἐν αὐτῇ· ᾒ ἀπὸ τοῦ μεστοῦσθαι |
| μ 351 | Μύσταξ αἱ τοῦ ἄνω χείλους τρίχες, ἀπὸ τοῦ μυκτῆρος· ἢ μέσταξ ἀπὸ τοῦ μεστοῦσθαι τῶν τρίχων· ἤτοι μεστοὺς εἶναι |
| μ 352 | Μύκηθες οἱ σπινθῆρες, ἀπὸ τῶν μυζῶν τοῦ λύχνου |
| μ 353 | Μύστης ἀρσενικὸν, ὁ τῶν μυστηρίων εἰσηγητὴς, μύστις δὲ θηλυκὸν, ἡ τῶν μυστηρίων κοινωνός |
| μ 354 | Μώλωψ Δημήτριος ὁ ποιητὴς, ἐν τῷ παρὰ τὸ διαλέκτου μώλωψ ἐτυμολογεῖται, οἷον, ἀπὸ βόος λέπους ὅ ἐστι δέρματος, οὗ οἱ ἱμάντες σκευάζονται· μήποτε οὖν καὶ ὁ ἕλλος, ὁ νεβρὸς, καὶ οἱ ἔλλοπες οἱ ἰχθύες, οὐκ ἀπὸ τοῦ τὴν ὄπα μὴ ἔχειν ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ τοὺς μὲν ἐλλιπεῖς εἶναι τοὺς ἐν λόποις· λέπις μὲν γὰρ καὶ λέπος καὶ λόπος τὸ περικείμενον τῇ σαρκὶ καλεῖται· λῶπος μὲν οὖν λέγεται τὸ ἱματίον κατὰ μεταφοράν· λόπος δὲ καὶ λέπυρον καὶ λέπις, κυρίως καὶ τὴν φολίδα, ἀπὸ τοῦ φολεύειν ἐν αὐτῇ |
| μ 355 | μυσταγωγός διαφέρει· μυσταγωγὸς ὁ μύων καὶ τελῶν· μύστης δὲ ὁ μύων καὶ τελούμενος |
| μ 356 | Μῦνδος ὁ μὴ οὐδῶν· Σοφοκλῆς μύνδος ὁ μὴ αὐδῶν· ὅθεν καὶ ἔλλοψ, ἀπὸ τοῦ ἐλλειπῆ τὴν ὄπα ἔχειν· τὸ δὲ μυ, ὅτι μυγμόν τινα ἔχει, ἡ τούτου ἐκφώνησις |
| μ 357 | Μυκτηρίζω παρὰ τὸ μυκτὴρ, τοῦτο παρὰ τὸ μύω μύσω, ἢ παρὰ τὸ ἐκμύζω τὸ ἐκπιέζω, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ αἷμ’ ἐκμυζήσας |
| μ 358 | Μυριοπλάσιον ἐκ τοῦ μύριος καὶ τοῦ πλάσσω γίνεται μυριοπλάσιον |
| μ 359 | Μυστήρια μυθήρια, μῦθος γὰρ ὁ λόγος· βελτίον οὖν, ἃ δεῖ μύσαντες τηρεῖν ἔνδον |
| μ 360 | Μυστήριον κατὰ τὸ μύειν κατ’ αἴσθησιν νοῦ· καὶ τὸ τηρεῖν τὸ νοούμενον· κατὰ δὲ Ὦρον, ἡ διετης γνῶσις τῶν πάνυ πολλῶν ἀγνοουμένων |
| μ 361 | Μυττωτόν τρίμμα ἐξ ἀρτυμάτων πολλῶν συντιθέμενον· οἱ δὲ Ἀττικοὶ ἀρτυμάτιον μετὰ σκορόδων ὑπό τριμμα γενόμενον λέγουσιν· ἔνιοι δὲ πλακοῦντα διὰ λαχάνων συντιθέντες· βέλτιον δὲ τὸ διὰ σκορόδων σύντριμμα, ὡς εἶναι παρὰ τὸ μυσάττεσθαι τὴν δυσωδίαν· μυσσωτὸν καὶ μυττωτόν |
| μ 362 | Μυχὸς ἀπὸ τοῦ μεμυκέσθαι· ἢ διὰ τὸ ἐπεσκοτεῖσθαι τὴν νύκτα· εἰς τὸ μοιχός |
| μ 363 | Μῦ ὅτι μεμιγμένον τινὰ ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις |
| μ 364 | Μυωπιζόμενος ἄκροις τοῖς ὀφθαλμοῖς προβλέπων |
| μ 365 | Μύωψ ὁ κνύων πυκνῶς τοὺς ὀφθαλμούς |
| μ 366 | Μῶ εἰς τὸ μεμάσσει, καὶ μάννα, καὶ μαστὸς, καὶ μέλω, καὶ μήτηρ, καὶ μισθὸς, καὶ μόσχος |
| μ 367 | Μῶλον ἄργιον, τινὲς χρονισμὸν, ἀπὸ τοῦ μόλις δύνασθαι ἐκφυγεῖν, ἢ ἀπὸ τοῦ μόλις κινεῖσθαι αὐτὸν, καὶ οἱ ναυτικοὶ οἰκείως μῶλον, ἀντὶ τοῦ μόλις ἐξέρχονται, ἀλλ’ οὐ μόγις· τὸ μὲν γὰρ ἀπὸ τοῦ μόγου ἐτυμολογεῖται· οἱ δὲ μῶλον, ἢ ἀπὸ τοῦ μόλις κινεῖσθαι αὐτὸν κατὰ τὴν θάλασσαν, καὶ τοὺς ἐν πολέμῳ ὁμοίως |
| μ 368 | Μῶλος ἡ πολυχρόνιος μάχη· κυρίως παρὰ τὸ μὴ λύεσθαι ταχέως· ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ ὀλλύειν· ἢ παρὰ τὸ μολεῖν τὸ σῶμα. ἐκ δὲ τοῦ ὀλλύω τὸ ὀλοθρεύω γίνεται· καὶ εἰς τὸ ἀμβλὺς καὶ μόλις |
| μ 369 | Μώλωψ στίγματος διαφέρει· μώλωψ μὲν ἡ ἐκ πολέμου γινομένη πλήγη· στίγμα δὲ ἡ ἀπὸ δαρμοῦ πλῆξις καὶ σημείωσις |
| μ 370 | Μώλωψ τραῦμα· ἔστιν ὄλλω τὸ συστρέφω καὶ φθείρω, ὁ μέλλων ὀλῶ, ὁ παρακείμενος ὦλκα, ὁ παθητικὸς ὦλμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὦλμος, καὶ ὑπερθέσει τοῦ μ μῶλος ἡ συστροφὴ, οἷον, μῶλον ἄρηος· καὶ ἐξ αὐτοῦ μώλωψ· ἤγουν ἡ πλήγη, ἡ ἐκ πολέμου γενομένη· καὶ ἄλλως ζήτει εἰς τὸ ἔρωτα |
| μ 371 | Μῶμος παρὰ τὸ μῶ, οὗ ὁ μέλλων μώσω, δηλοῖ δὲ τὸ ζητῶ τὸ μῶμαι· μῶμος οὖν ὁ ἀεὶ ζητητικὸς, καὶ μηδὲν τῶν ἄλλων ἱκανὸν εἶναι νομίζων, ἀλλ’ ἐνδεῖν τοῦ κρείττονος· ἀεὶ πᾶν ὅτι οὖν λέγεται διασύρων |
| μ 372 | Μῶλυ ἐκ τοῦ μῶ τὸ ζητῶ μῶλυ, βοτάνης εἶδος, παρὰ τὸ μωλύειν, ὅ ἐστιν ἀφανίζειν τὰ φάρμακα· φασὶ δὲ αὐτὸ ἑλκόμενον τῆς ῥίζης τῷ τέλει θάνατον ἐπιφέρειν τῷ ἀποσπῶντι |
| μ 373 | Μωκῶ τὸ κατατρώγω καὶ διαμωκῶ τὸ καταγελῶ· καὶ συντάσσεται μετὰ γενικῆς |
| μ 374 | Μῶν ἔστι ἀντὶ τοῦ ἆρα· ἔστιν ἀπορηματικὸς σύνδεσμος. συνετέθη δὲ, ἀπὸ τῆς μὴ ἀπαγορεύσεως, καὶ τοῦ οὖν συνδέσμου, καὶ ἐγένετο μὴ οὖν, καὶ ἀποβολῇ τοῦ η μοῦν καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ου εἰς ω γέγονε μῶν· καὶ περισπᾶται |
| μ 375 | Μωρὸς παρὰ τὸ μὴ στερητικὸν καὶ τὸ ὥρα, οἱονεὶ ὁ μὴ ἐπιτηρῶν τὴν ὥραν· ἢ διὰ τὸ μὴ ὁρᾷν τὸ συμφέρον |
| μ 376 | Μωρὸν τινὲς εὐφήμως μωρὸν, ἐπεὶ ἀμελέστατοι εἴσθων· οἱ δὲ ἐν τῇ συνθέσει, μωρὸς ὁ βραδὺς τὸν νοῦν· ἐπεὶ ἐν Κορίνθῳ ἦν τις παράφρων μωρὸς καλούμενος, ἀφ’ οὗ οἱ Κορίνθιοι τοὺς ἀήθεις, ὡς ἐκεῖνον μωροὺς καλοῦσι |
| μ 377 | Μωρὸς πόθεν ἐτυμολογεῖται; μὴ ὡρός τις ὢν, ὁ μὴ βουλόμενος φροντίζειν περὶ τοῦ συνοίσοντος· ὥρα γὰρ ἡ φροντίς |
| μ 378 | Μωϋσῆς παρὰ τὸ μῶϋ, ὃ σημαίνει τὸ ὕδωρ Αἰγυπτιστὶ, καὶ τὸ σῆς, ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνω, καὶ κατ’ Αἰγυπτίους, ὁ ἐκ τοῦ ὕδατος ληφθείς |
| μ 379 | μῶϋ τὸ ὕδωρ ἐξ οὗ καὶ Μωϋσῆς |
| μ 380 | Μωσῆς πόσας κλίσεις ἐπιδέχεται; τέσσαρας· Μωσῆς μωσέως, Μωσῆς μωσῆ, Μωϋσῆς μωϋσέος καὶ Μωσεὺς μωσέως, ὡς Πηλεὺς πηλέως. Τέλος τοῦ Μ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ν ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ν 2 | Ναίειν εἰς τὸ ὄρνεα |
| ν 3 | Ναὶ μὰ τόδε σκῆπτρον πλεονασμῷ τοῦ μὰ, ἤτοι ἀπομοτικὸν μόριον, κατὰ Ἀττικὸν ἔθος ἐστί· ἤρκει γὰρ εἰπεῖν, καὶ τοῦτο τὸ σκῆπτρον· λέγεται καὶ ἀντὶ τοῦ ὅμως, οἷον, ναὶ μὲν ἀκηδεστὸν γαίῃ ἐνὶ τὸν δὲ λιπόντες. ἢ ἀντὶ τοῦ ἐγκαλῶν· λυπούμενος τὴν αι δίφθογγον ἀπουρῶν |
| ν 4 | Ναὶ ἐπίῤῥημα συγκαταθέσεως· ἀπὸ τοῦ νοῦς, νοὸς, νοῒ καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς α καὶ ἐν συναιρέσει ναί· διότι καὶ ὀξύνεται |
| ν 5 | Ναζαρὲτ κάθαρσις· καὶ Ναζαραῖος ὁ καθαριστής |
| ν 6 | Ναζιραῖος ὁ καθαρὸς καὶ ἅγιος |
| ν 7 | Ναὸς παρὰ τὸ ἐν αὐτῷ ναίειν, ὅ ἐστιν οἰκεῖν, ἢ νάειν ὃ ἔστι ῥέειν, σημαίνει δὲ τὸ θυσιαστήριον· καὶ Ἀττικῶς νέως· ναὸς δὲ βωμοῦ διαφέρει |
| ν 8 | Ναιεταώση ἀπὸ τοῦ ναῖον, ναιέτης, ναιετῶ, ὡς κυνηγῶ, κυνηγέτης, κυνηγετῶ, ναιέτης ναιετῶ ναιετᾶς, καὶ διαλύσει ναιετάω· ἔδει μὲν ναιεταούση, ὡς βοαούση, ἀλλ’ ἔστιν ὅμοιον τοῦ ἱδρῶσαι |
| ν 9 | Ναίουσι καὶ ναίοιτε, εὐκτικὸν χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ, δευτέρου προσώπου, τὸ ῥῆμα ναίω. τὸ ναι διφθόγγῳ, διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ ναός· ἐπεὶ μὲν οὖν τὸ οἰκῶ διαφέρει· ἐπὶ δὲ τοῦ πορεύομαι νέω, διὰ τοῦ ε, πρὸς ἀντιδιαστολὴν ἐκείνου |
| ν 10 | Ναίων παρὰ τὸ ναίω, τὸ οἰκῶ· νέω διὰ τοῦ ε, σημαίνει δύο, τὸ πορεύομαι· νῦν δ’ ἐπεὶ οὐ νέομαί γε φίλην ἐς πατρίδα. καὶ νέω τὸ κολυμβῶ, αὐτὰρ ὁ χερσὶ νέων ἐπεμαίνετο νόστου· καὶ διὰ τῆς αι διφθόγ γου ἓν, τὸ οἰκῶ, ἐνθάδε ναίε, Κίρκη ἐϋπλόκαμος δεινὴ θεὸς αὐδήεσσα |
| ν 11 | Νᾶμα παρὰ τὸ νῶ, τὸ νέω, ὁ μέλλων νάσω, νᾶμα ὡς δρᾶμα |
| ν 12 | Νᾶμα τὸ ὕδωρ, διὰ τὸ νομὰς ἔχειν ἅμα εἰκός· ἢ ἐκ τοῦ νάουσα, ὡς προνάουσα καὶ προχέουσα |
| ν 13 | Νάνος παρὰ τὸ ἄνω, ὃ δηλοῖ τὸ αὐξάνω, ἄνος, καὶ μετὰ τοῦ νη στερητικοῦ νάνος, ὁ μικρὸς οὐ πίθηκος |
| ν 14 | Νάπη ὁ σύνδενδρος τόπος, ὁ δΐυγρος· καὶ τὸ οὐδέτερον νάπος, ἔδαφος· καὶ νάπῃ δοτική |
| ν 15 | Νάπαι ὑψώματα, ἀλλ’ ἀπὸ τῆς ψάμμου· αὗται δὲ καὶ θῖνες λέγονται ἄμμου |
| ν 16 | Νάπαι δρυμοῦ φάλαγγες, κοιλάδες, παρὰ τὸ πίω ῥῆμα, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄπη, καὶ μετὰ τοῦ νη στερητικοῦ νηάπη καὶ συγκοπῇ νάπη, οἱονεὶ ἄγαν πίνουσα· αἱ γὰρ δύο στερήσεις ποιοῦσι μίαν ἐπίτασιν |
| ν 17 | Ναῦλον οὐδέτερον, ἐκ τοῦ ναῦς καὶ τοῦ αὐλῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ κατοικῶ, νέαυλόν τι ὄν· καὶ ναῦλον τὸ μίσθωμα τοῦ πλοίου, ἢ ὁ μισθὸς τοῦ πλοῦ |
| ν 18 | Νάπυ τὸ σίνηπι, κατὰ στέρησιν τοῦ ἠπίου, διὰ τὴν δριμύτητα |
| ν 19 | Ναζιραῖος ἡγιασμένος, καθαρὸς, μόσχος, ἄθυξ, ἅγιος, ἐξ οὗ καὶ ναζιραῖον σχῆμα, τὸ ἀγγελικόν |
| ν 20 | Ναύχολος λιμὴν ἐν ᾧ αἱ ναῦς καμῶνται· ὅθεν καὶ εὐναὶ αἱ ἄγκυραι |
| ν 21 | Ναστὸς ὁ πεπληρωμένος ἄρτος ἀπὸ τοῦ ναέσεσθαι ἀρτύμασί τισιν ἢ τραγήμασιν |
| ν 22 | Νάρθηξ παρὰ τὸ νέρθεν τοῦ ἄμβωνος εἶναι· ἔστι καὶ σκεῦος ἰατρικόν |
| ν 23 | Ναῦς παρὰ τὸ νέω, τὸ κολυμβῶ· ἢ διὰ τὸ ἐν τοῖς νάμασιν ἴεσθαι, ἤγουν φέρεσθαι· ναῦς καὶ γραῦς, ὁ κανών· δύο μόνα εἰσὶν εἰς αυς θηλικὰ, ναῦς καὶ γραῦς· κέκλινται δὲ ἀμφότερα, διὰ καθαροῦ τοῦ ος, νηὸς, γραός |
| ν 24 | Ναύτης ὁ ἄγων τὴν ναῦν· ἢ διὰ τὸ τὰ νάματα τέμνειν· ἢ διὰ τὸ τὰ νάματα τείνειν· ἤγουν ἐλαύνειν |
| ν 25 | Ναῦφιν ἀμυνόμενοι ἀντὶ τοῦ ἐκ τῶν νεῶν ἀποσοβοῦντες |
| ν 26 | Νάφθα παρὰ τὸ ἀνάπτω ἀνάψω, ἀνῆμμαι, ἀνῆψαι, ἀνῆπται, νάπτα καὶ νάφθα· παρασκευαστικὸν γὰρ πρὸς τὸ ἐξάψαι |
| ν 27 | Ναυτιλλόμενοι οἱ πλέοντες ναῦται |
| ν 28 | Ναῦθα θεῖον, πίσσα ὑδατωδής |
| ν 29 | Νεανικῶς ἐκ τοῦ νεανίας· καὶ τὸ κτητικὸν νεανικὸς, καὶ τὸ ἐπίῤῥημα νεανικῶς· τὸ δὲ νεανίας παρὰ τὸ νέον νέανος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ νέος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἔω τὸ περιπαθῶ, ἢ παρὰ τὸ νέω τὸ πορεύομαι· οἱ γὰρ νέοι εὐχερῶς ὁδεύουσι |
| ν 30 | Ναυκρατίτης τῷ λόγῳ τοῦ μεμφίτης |
| ν 31 | Νείατον σημαίνει τὸ ἔσχατον· διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ὥσπερ παρὰ τὸ μέσω γίνεται μέσατον οὕτω καὶ παρὰ τὸ νέω γίνεται νέατον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι νείατον |
| ν 32 | Νέηαι ὑποτακτικὸν χρόνου ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ, δευτέρου προσώπου Ἰωνικῶς· οἱ γὰρ Ἴωνες ὁμοίως τοῖς ὁριστικοῖς καὶ τὰ ὑποτακτικὰ ποιοῦσι· ἔστι νέω τὸ πορεύομαι καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν νέω, καὶ τὸ παθητικὸν ἐὰν νέωμαι, τὸ τρίτον ἐὰν νέηται, καὶ τὸ Ἰωνικὸν ἐὰν νέηαι· συστέλλουσι τὸ τ οἱ Ἴωνες, οἷον, ὄληαι, νέηαι |
| ν 33 | Νεαρὸν ὄνομα, γίνεται παρὰ τὸ νέον καὶ τὸ ἀρύω, τὸ νεωστὶ ἀρυθὲν ὕδωρ· μεταφορικῶς δὲ λέγεται ἐπὶ τῶν παίδων τῶν νεωστὶ γεννηθέντων· λέγεται δὲ πρόσφατον, τὸ νεωστὶ ἐσφαγμένον κρέας |
| ν 34 | νεαλὲς διαφέρει· νεαρὸν μὲν γάρ ἐστι τὸ νεωστὶ ὕδωρ κομισθέν· πρόσφατον δὲ κρέας, πεποίηται γὰρ παρὰ τὸ φάσαι, ὅ ἐστι φονεῦσαι, ὅθεν καὶ τὸ φάσγανον· νεαλὲς δὲ τὸ νεωστὶ ἑαλωκὸς, οἷον, ἰχθύς. δύναται δὲ καὶ τὸ ἀλσὶ νεωστὶ πεπασμένον |
| ν 35 | Νεβρὸς σημαίνει τὸ τῆς ἐλάφου γέννημα· παρὰ τὸ νεωστὶ πρὸς βορὰν ἰέναι· ἢ παρὰ τὸ νη στερητικὸν καὶ τὸ βορά· ὃ σημαίνει τὴν τροφήν· τὸ ἐστερημένον τῆς βορᾶς |
| ν 36 | Νεβρὸς παρὰ τὸ νέον βόρον, ἡ ἄρτι ἐπὶ τὴν πόαν ἰών |
| ν 37 | Νεβὲλ οἴνου μέτρον, ξεστῶν ρν, ὅμοιον ὑγροῦ τρία σάτα |
| ν 38 | Νεάζω τὸ ἀκμάζω, τὸ τὴν γὴν ἀροτριῶν, σημαίνει ὁμοίως τὸ νεάζω, παρὰ τὸ νέω τὸ πληρῶ· καὶ γὰρ νεαζομένη ἡ γῆ, ἤτοι πληρωθεῖσα τοῦ ἐργάσαι σπείρεται |
| ν 39 | Νέηλυς νεήλυδος, ὁ κανών· τὰ εἰς υς σύνθετα, εἰ μὲν ἀπὸ τῶν εἰς υς ληγόντων εἰσὶ συντιθείμενα, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττουσιν κλίσιν, οἷον, βραχὺς βραχέος, τρίβραχυς τριβράχεος, πῆχυς πήχεος, δεκάπηχυς δεκαπήχεος, θῆλυς θήλεος, ἴχθυς ἰχθύος, κάλ λιχθυς καλλίχθυος, ὀφρὺς ὀφρύος, λευκόφρυς λευκόφρυος· εἰ μὲν ἀπὸ ῥημάτων εἰσὶ συντεθείμενα διὰ τοῦ δος κλίνονται, νέηλυς, νεήλυδος· ἔπηλυς ἐπήλυδος· ταῦτα γὰρ οὐκ ἀπὸ ἁπλῶν εἰσὶ λήγοντα καὶ εἰσὶ συντεθειμένα, ἀλλ’ ἀπὸ ῥήματος τοῦ ἐλεύθω |
| ν 40 | Νείαιρα σημαίνει τὸ ἔσχατον μέρος τῆς γαστρὸς. παρὰ τὸ νέω τὸ σημαῖνον τὸ πορεύομαι, γέγονε νέαιρα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι νείαιρα· καὶ γὰρ εἰς αὐτὴν πορεύονται τὰ ἐσθιόμενα |
| ν 41 | Νεικεέσκει ῥῆμα τρίτου προσώπου· νεικείω, τὸ κει διφθόγγῳ. τὰ διὰ τοῦ ειω παρ’ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων παρηγμένα. ἐκ τοῦ νεικῶ τὸ παραπλήσσω· ὅτε δὲ ἔστιν ἐπὶ τῆς νικῆς, δευτέρας συζυγίας ἐστὶ τῶν περισπωμένων· ὅτε δὲ τὸ φιλονεικῶ, πρώτης· καὶ ἔστιν ὁ μέλλων νεικέσω· Ὅμηρος, ὡς νείκεσεν ὁ γέρων· ὁμοίως δὲ ἐπὶ τῆς νίκης, νικήσω· ὁ παρατατικὸς ἐνείκεον, ἐνείκεες, ἐνείκεε· καὶ νείκεε συνάρχεται, καὶ νεικείεσκεν |
| ν 42 | Νεικῶ τὸ λοιδορῶ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται ὅτι παρὰ τὸ νεῖκος· γίνεται παρὰ τὸ νέοις ἐοικέναι· ἡ γὰρ φιλονεικία τοῖς νέοις ἁρμόζει· ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ νὲ στερητικὸν καὶ τὸ κέαρ, τὸ σημαῖνον τὴν ψυχὴν, γίνεται νεκρὸς, ὁ ἐστερημένος τῆς ψυχῆς· οὕτω καὶ παρὰ τὸ νὲ καὶ τὸ εἴκειν, τὸ ὑποχωρεῖν γίνεται φιλονεικία· ἡ γὰρ φιλονεικία τοῦ ὑποχωρεῖν ἐστέρηται· εἰ γὰρ ὑποχωρήσουσιν, οὐκ ἔτι γὰρ ἡ φιλονεικία |
| ν 43 | Νεῖλος παρὰ τὸ νέος γέγονε νεϊλος καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον, Νεῖλος· καὶ γὰρ κατ’ ἔτος νέος φαίνεται πλημμυρῶν καὶ φωτίζων πᾶσαν Αἰγύπτου γῆν |
| ν 44 | Νεῖλος ὄνομα ποταμοῦ, παρὰ τὸ νέω τὸ πορεύομαι, νέλος καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι νέϊλος· καὶ γίνεται παρὰ τὸ νέαν ἰλὺν ἔχειν, νέϊλος καὶ ἐν συναιρέσει Νεῖλος· ἢ παρὰ τὸ περιέχειν τὰς τοῦ χρόνου ἡμέρας ἐν ψήφῳ· τοῦ δὲ Νείλου εἰσιν οὖν α πηλουσιακὸν, β τανικὸν, γ μενδήσιον, δ φαμητικὸν, ε σεβενητικὸν, μολυντικὸν, ζ κανωβικὸν, τὸ νῦν ἡράκλειον καλούμενον |
| ν 45 | Νεῖλος παρὰ τὸ νέοις παρῆλθε, νέϊλός τις ὢν, ὁ ἀεὶ νέαν ἰλὺν ἄγων, ἐν τῇ ἀναβάσει· ὅτι κατ’ ἔτος νέος φαίνεται |
| ν 46 | Νειὸς σημαίνει τὴν ἀναεωμένην γῆν· παρὰ τὸ νέω γέγονε νεὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι νειός |
| ν 47 | Νείφω καὶ σημαίνει τὸ βρέχω· ἔστι γὰρ νέφος ἐξ οὗ γίνεται νόφος καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνόφος· καὶ ἐκ τούτου οὖν τοῦ νέφους γίνεται νέφω, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ι νείφω |
| ν 48 | Νείφω νέφος γὰρ ἦν, ἐν ᾧ φαινόμενον παρακείμενος παρ’ Ἀριστοφάνη καὶ τὸ νεφέλη διδάσκει. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τοῦ Ἀρχιβίου καὶ τὸ νείφειν κατὰ τροπὴν ἔλεγε γεγενῆσθαι· κυρίως γὰρ φησὶ νείφειν εἴρηται τὴν τοῦ ὕδατος προσφορὰν καὶ νιφάλια θεῖν, καὶ τρέχειν εἴρηται, ὅταν ὕδωρ ἐσπένδουσι· οἱ μέντοι ἐκπέπτωκεν ἀπ’ αὐτοῦ τρέχειν καὶ τὸ νιφάς |
| ν 49 | Νεκάδες Ὅμηρος εἴωθε λέγειν τὰς τῶν νεκρῶν τάξεις, παρὰ τὸ τοὺς νέκυας νεκύαδας τινας οὔσας· οἱ δὲ νεώτεροι τῶν ποταμῶν τάξεις οὕτω καλοῦσι· παρὰ τὸ νεῖκος, αἱ εἰς πόλεμον ἡτοιμασμέναι ἢ ἀχώριστοι· τὸ γὰρ νὲ στερητικόν ἐστι καὶ καδεῖν χωρίσαι· καὶ Ὅμηρος· οὐκέτι νῶϊ ὀλλυμένων Δαναῶν κεκαδησό μεθ’. παρὰ μὲν τοῖς κυκλικοῖς αἱ ψυχαὶ νεκάδες λέγονται· ἦ τέ κε δηρὸν αὐτοῦ πήματ’ ἔπασχον ἐν αἰνῇσιν νεκάδεσσιν |
| ν 50 | Νέκυς ὁ νεκρὸς, καὶ πληθυντικῶς νεκύων· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ νεκρὸς ὁ μὴ ἔχων κέαρ ἤγουν ψυχήν |
| ν 51 | Νεκρὸς σύνθετον παρὰ τὸ νὴ στερητικὸν καὶ τὸ κὴρ, ὃ δηλοῖ τὴν ψυχὴν, γέγονε νήκηρ, ὁ ἐστερημένος τῆς ψυχῆς, καὶ συγκοπῇ τοῦ η εἰς ε νεκρός· καὶ ὥσπερ κότος κότυς οὕτω καὶ νεκρὸς νέκρυς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ νέκυς· καὶ εἰς τὸ νίκος |
| ν 52 | Νεκύω νεκρῶ, εἴρηται δὲ παρὰ τὸ νηκηρὸς, ὁ μὴ ἔχων κέαρ, ὅ ἐστι ψυχήν |
| ν 53 | Νέκταρ τὸ πόμα, παρὰ τὸ νεάζειν γεγενημένον |
| ν 54 | Νεκταρέου ἐκ τοῦ νέκταρ, νέκταρον, νέκταρος τὸ κτητικὸν νεκτάρεος· τὸ δὲ νέκταρ παρὰ τὸ κτῶ τὸ φονεύω καὶ ἀναιρῶ, μετὰ τοῦ νε στερητικοῦ τὸ μὴ κτεινόμενον, ἀλλὰ τοῖς ἀθανατοῖς διδόμενον |
| ν 55 | Νέκυς παρὰ τὸ μὴ ἔχειν κίκυν ἤγουν δύναμιν· ἢ παρὰ τὸ κίκυς ὃ δηλοῖ τὴν ἰσχὺν, καὶ τὸ νε στερητικὸν νέκικυς, καὶ ἐν συγκοπῇ νέκυς, ὃ ἐστερημένος τῆς ἰσχύος |
| ν 56 | Νεμεσηθέντες ἑνὶ θυμῷ· διάτι ἀναπέμπει τὸν τόνον; ὅτι ἐὰν ἡ προκειμένη λέξις τοῦ ἐγκλιτικοῦ μορίου προπαροξύνεται, τὴν ἐν τῷ τέλει αὐτῆς βαρεῖαν εἰς ὀξεῖαν ἐγείρει· ἤκουσέ μου, ἐδωκέ μοι. τὸ δὲ νεμεσῶ, ἐκ τοῦ νεμῶ περισπωμένου· ἐξ αὐτοῦ νεμεσῶ δευτέρας τῶν περισπωμένων καὶ νεμεσηθέντες ἑνὶ θυμῷ, μὴν νεμέσω· τοῦτο ἐκ τοῦ νεμεσης, τουτ’ἔστιν ἀορίστου πρώτου παθητικοῦ· καὶ οἱ Βοιωτοὶ ἐπὶ τῶν μὴ ἐχόντων τὴν μετοχήν· ὥσπερ καὶ τὸ κόσμηθεν |
| ν 57 | Νεμέα ἐκ τοῦ τρέμω, σημαῖα, ἀμαλθαῖα, προνομαῖα, πλὴν τοῦ αὐγανέα |
| ν 58 | Νεόσμηκτον ἐκ τοῦ σμήχω τὸ καθαίρω· δηλοῖ δὲ τὸ ἔσοπτρον τὸ νεωστὶ κεκαθαρισμένον· κάτοπτρον τὸ καθαρθέν |
| ν 59 | Νέκταρ παρὰ τὸ κτῶ, τὸ σημαῖνον τὸ κτείνω γίνεται κτὰρ, καὶ μετὰ τῆς νε στερήσεως νέκταρ τὸ θεῖον πόμα, ὅπερ τοῖς κτεινομένοις καὶ θνητοῖς οὐ δίδοται |
| ν 60 | Νέκταρ τὸ συνέχον τοὺς πίνοντας αὐτὸ ἐν νεότητι, οἷον, νεοέκταρ· διόπερ ἡ Ἥβη αὐτὸ κιρνᾶ. οἱ δὲ παρὰ τὸ στερεῖσθαι τοῦ κτᾶσθαι καὶ φονεύεσθαι τοὺς πίνοντας· ἀφ’ οὗ τὸ ἀθάνατον δηλοῦσθαι, τὸ μὴ τοῖς κτεινομένοις διδόμενον |
| ν 61 | Νέμω σημαίνει τέσσαρα· νέμω τὸ βόσκω, ἐξ οὗ καὶ νόμος ὁ βοσκός· νέμω τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ καὶ νέμεται τὸ ἐπιπορεύεται· νέμω τὸ μερίζω, ἐξ οὗ καὶ κρεανόμος· νέμω τὸ μέμφομαι, ἐξ οὗ καὶ νέμεσις ἡ μέμψις |
| ν 62 | Νέποδες οἱ διὰ τοῦ νήχεσθαι τὴν πορείαν ποιούμενοι· ἢ ἄποδες |
| ν 63 | Νέποδες οἱ ἰχθυές· παρὰ τὸ νε στερητικὸν, οἱ ποδῶν ἐστερημένοι |
| ν 64 | Νεὸς ἡ ἀροσίμηγκην· παρὰ τὸ νέω· ἀνανεοῦται γὰρ ἡ γῆ ἀρουμένη |
| ν 65 | Νεὸς ἀπὸ τοῦ νέεσθαι καὶ ἔρχεσθαι εἰς αὔξησιν· ἢ παρὰ τὸ ὁρμᾶσθαι· ὁρμὴ γὰρ ἡ ἡλικία ἀνάπλεως |
| ν 66 | Νεοκρὰς ὁ νεωστὶ κεκραμένος· εἰς τὸ προβλητί |
| ν 67 | Νεομηνία παρὰ τὸ νεὸς καὶ τὸ μὴν μηνός |
| ν 68 | Νεὸς ἀπὸ τοῦ νέεσθαι, ὃ ἔστι πορεύεσθαι· ἢ ἀπὸ τοῦ νεωστὶ βεβηκέναι αὐτόν |
| ν 69 | Νεολαία ὁ νεὸς λαὸς, ἐκ τοῦ νέω καὶ τοῦ λαός. νεολαία ὁ ἐν τῷ ναῷ ἑστὼς λαός |
| ν 70 | Νεογνὸν τὸ νεωστὶ γεγενημένον· ἐκ τοῦ γονή, νεόγονον καὶ ἐν συγκοπῇ νεογνόν |
| ν 71 | Νεόφυτον ἐκ τοῦ νεὸς καὶ τὸ φυτόν· τὸ φυ ψιλόν; πᾶσα λέξις ἀπὸ τῆς φυ συλλαβῆς ἀρχομένη διὰ τοῦ υ γράφεται, πλὴν τοῦ φοιτῶ τὸ παραγίνομαι· πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ εἶμι τὸ πορεύομαι· τὸ παθητικὸν ἔμαι, εἶμαι, ἴσαι, ἴται, ἰτὸς καὶ προϊτὸς, καὶ ἐξ αὐτοῦ προϊτῶ καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ φοιτῶ |
| ν 72 | Νεόφθιτον νεωστὶ τελευτῆσαν, νεωστὶ φθαρέν |
| ν 73 | Νεοσσὸς παρὰ τὸ νεός τις ἔσσεται· ἢ παρὰ τὸ νεάζω· ἢ παρὰ τὸ νεωστὶ σέβεσθαι |
| ν 74 | Νεουργὸς παρὰ τὸ νεὸς καὶ τὸ ἔργον, νεοεργός· καὶ κατὰ κράσιν τοῦ ο καὶ ε εἰς τὴν ου δίφθογγον, νεουργός |
| ν 75 | Νεωχμοῦντι κατακοσμουμένῳ· καὶ νεώχμωσιν τὴν νεοκίνησιν· καὶ νεοχμὸς, ἄπονος, ἄκοπος, νεωστὶ εἰργασμένος· συντάσσεται μετὰ γενικῆς· καὶ εἰς τὸ ἐνεώχμωσε |
| ν 76 | Νερὸν διὰ τὸ νεωστὶ ἀεὶ ῥέειν |
| ν 77 | Νέστορεν ὄνομα θηλυκὸν, δοτική· νεστόρεος, ἐπὶ τῶν διὰ τοῦ ειος κτητικῶν οἱ Ἴωνες ἀποβολὴν ποιοῦσι τῆς ει διφθόγγου, καὶ διὰ τοῦ εος προσφέρουσιν τὰ κτητικά· ἔστι τὰ εἰς ος κτητικὰ εἰς τὸ πατρῶος· τὸ ἀπὸ τοῦ χάλκεος, χρύσεος, νεστόρεος· νεστόρειος, διὰ τῆς ει διφθόγγου· τὰ διὰ τοῦ ειος ὀνόματα σημαίνοντα μέρος σωματικὸν, ἢ μετουσιαστικὰ ἢ κτητικὰ ὑπάρχοντα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· μέρος σώματος, ἀνθρώπειος πούς. μετουσιαστικὸν ἀργύρειος, χρύσειος, κτητικὸν ἄντειος |
| ν 78 | Νεῦρον παρὰ τὸ νεῖσθαι δι’ ὅλου τοῦ σώματος |
| ν 79 | Νευστάζει εἰς τὸ νυστάζει |
| ν 80 | Νευστάζων παρὰ τὸ νεύειν καὶ ὑπείκειν εἰς τοῦτο· ἢ διὰ τὴν ἐπειγομένην ἐκ τοῦ ὕπνου καταφοράν |
| ν 81 | Νεφέλη διάτι τὰ νάματα ἀφελεῖν ἐκ τῆς θαλάσσης, ἢ ταῦτα φέρειν, ἢ ὑφελὼν, ἢ παρὰ τὸ νίφω τὸ χιονίζω· τὸ φε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιλη θηλυκά· εἰς τὸ κανὼν, καὶ εἰς τὸ γνόφος |
| ν 82 | Νέφος παρὰ τὸ νε στερητικὸν, ὃ ἔστι κενὸν φάους, οἱονεὶ νεόφαον, τὸ ἐστερημένον τοῦ φωτός· σημαίνει καὶ τὸ πλῆθος |
| ν 83 | Νεφεληγερέταο τοῦ τὰς νεφέλας ἀθροίζοντος |
| ν 84 | Νεφθαλεὶμ ὄνομα πόλεως, ἄκλιτον· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ θάλλω τὸ αὐξάνω καὶ τοῦ εὖ μορίου, εὐθαλὴς καὶ ἐκ τούτου εὐθαλεὶμ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, Νεφθαλείμ· σημαίνει δὲ ἀντίληψιν |
| ν 85 | Νεφρὸς παρὰ τὸ νείφεσθαι, ὅ ἐστι βρέχεσθαι τῷ οὐρῷ· ἢ διὰ τὸ ἐν νώτῳ φέρεσθαι |
| ν 86 | Νεωκόρος ἐκ τοῦ νεὼς καὶ τοῦ κορῶ, τὸ καθαίρω καὶ ἐπιμελοῦμαι· καὶ σηκοκόρον λέγει Ὅμηρος τὸν τοῦ σηκοῦ ἐπιμελούμενον |
| ν 87 | Νεωκόρος παρὰ τὸ κορῶ, τὸ καθαρίζω, ἢ διὰ τὸ ἀκηρεῖν καὶ σαίρειν, καὶ κοσμεῖν τὸν νέον· καὶ εἰς τὸ κόρος |
| ν 88 | Νεώρεον τόπος, ἐν ᾧ αἱ νῆες φυλάσσονται |
| ν 89 | Νηγάτεον τὸν νεωστὶ γεγονότα, λεπτῶ· παρὰ τὸ τείνομαι· γάτος καὶ νεήγατος· ὑπερθέσει τοῦ ε νηγάτεος |
| ν 90 | Νεώτερος ὁ νεὸς τῇ ὁράσει, ἢ νεὸς ἔρως· καὶ εἰς τὸ νεός |
| ν 91 | Νηγάτεον ὥσπερ παρὰ τὸ τείνω γέγονε τάτος, οὕτω καὶ παρὰ τὸ γείνω γέγονε γάτος, καὶ τοῦ νεὸς, νεόγατος καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς η, ὡς θεοτόκος, θεητόκος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε νηγάτεος· ἢ παρὰ τὸ θέω τὸ θαυμάζω, θηεῦντο μέγα ἔργον, καὶ τὸ νήθω τὸ κλώθω, γίνεται νηγάτεον, τὸ ἄγαν νενησμένον |
| ν 92 | Νήδυμος ὄνομα ἐκ τοῦ ἡδύς· οὐ γὰρ τὸ ν λέξεως δασυνομένης συντίθεται· ἀλλ’ ἔστι ἐκ τοῦ νηδὺς, ὃ σημαίνει τὴν βαθείαν· ὧδε γὰρ τὸν βαθὺν ὕπνον ἐπιφέρει γὰρ ὕπνος, οὐ γάρ ἐστιν ἡδύς· τὸ νηδὺς παρὰ τὸ νῶ τὸ σωρεύω· καὶ πόθεν δῆλον, δὸς χρῆσιν· νηήσας εὐνῆας ἐπὴν ἅλα δέ περ ἐρύσω· τὴν βαθείαν γὰρ σημαίνει τὸ νηδὺς, παρὰ τὸ σεσωρεῦσθαι ἐν αὐτῇ τὰ βρώματα· τὸ δυ βραχύ· τὰ εἰς μος λήγοντα ὀνόματα, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύτονα, μὴ ὄντα σύνθετα, τῷ υ παραληγόμενα, συστέλλει τὸ υ, οἷον, ἔρυβος, ἔλυμος, δίδυμος, ἔσυμος· τὸ γὰρ πρόθυμον σύνθετον· ὁ δὲ Ἀππίων ἐτυμολογεῖται, φησὶν, ἄδυμος ὢν, οὐκ ἔστιν ἀποδύσασθαι διὰ τὸ βάθος· φασὶ δέ τινες κατὰ μεταφορικὴν, ὅτι τὸν βαθὺν σημαίνει, τὸν ἀπὸ τῆς νηδύος, ἥ ἐστι κοιλία. βαθύτατον δὲ ἔστιν ἐν ἡμῖν τοῦτο τὸ μέρος |
| ν 93 | Νηδὺς ἡ γαστὴρ, παρὰ τὸ νάειν· ἢ παρὰ τὸ νῶ τὸ σωρεύω· ἢ ἀπὸ τοῦ νάω τὸ ῥέω, διὰ τὸ ἐν αὐτῷ σεσωρεῦσθαι τὸ ἔμβρυον |
| ν 94 | Νηδὺς ἡ γαστὴρ, ἀπὸ τοῦ διανενῆσθαι τὰ τῆς τροφῆς, ὃ ἔστιν σεσωρεῦσθαι καὶ πεπληρῶσθαι· ἢ ὅτι ἐπάρδευσις τοῦ σώματος τῆς τροφῆς· ἀπὸ γὰρ τούτου γίνεται· νάειν γὰρ τὸ ῥεῖν |
| ν 95 | Νῆες τῶν πλοίων διαφέρουσι· αἱ μὲν νῆες στρογγύλαι φορτιζόμεναι. τὸ δὲ πλοῖον στρατιωτικόν |
| ν 96 | Νήϊον τὸ νηϊ ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς αυς διὰ τοῦ ιος παραγόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ναῦς, ναὸς, νάϊος καὶ τροπῇ νήϊος, καὶ νήϊον ξύλον τὸ πρὸς ναῦν ἐπιτήδειον· ὁμοίως καὶ τὸ γραῦς, γραὸς γράϊος καὶ γρήϊος καὶ γρηΐδιον εἶδος ἔχουσα· ἔστι καὶ ὄνομα ὄρους πλήσιον Ἰθάκης, ὡς καὶ Ὅμηρος ἡμεῖς δ’ ἐξ Ἰθάκης, ὑπὸ Νηΐου, τουτ’ἔστιν ὑπὸ Νηΐῳ ὄρει κειμένης· οὕτω καὶ Θήβη ὑποπλακίη, ἡ ὑπὸ Πλακίῳ ὄρει |
| ν 97 | νηΐσα παρὰ τὸ διαφέρειν τῇ σημασίᾳ, καὶ ὁ τόνος ἤλλαται |
| ν 98 | Νηῒς εἴδω ἔστι ῥῆμα, ὁ μέλλων εἴσω καὶ εἴσομαι, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο καὶ τοῦ ε, καὶ μετὰ τῆς νη στερή σεως, νηΐς |
| ν 99 | Νηκτὰ τὰ ἔνυδρα, παρὰ τὸ νήχεσθαι ὅ ἐστι κολυμβᾷν |
| ν 100 | Νηλέϊ χαλκῷ ἡ εὐθεῖα νηλὶς, γίνεται ἐκ τοῦ ἐλεῶ ἐλεήσω, καὶ μετὰ τοῦ νη στερητικοῦ καὶ κατὰ συγκοπὴν νηλὶς, ὁ ἐστερημένος τοῦ ἐλέους· ἔστι δὲ καὶ νηλεὴς, δύο γὰρ εὐθεῖαι, ἐξ οὗ καὶ ἡ κλητικὴ, ὦ νήλεες οὐκ ἄρα |
| ν 101 | Νήλεες ἦμαρ σκληρὴ ἡμέρα |
| ν 102 | Νημερτὲς τροπῇ τοῦ α εἰς η, καὶ κατὰ στέρησιν τοῦ ἁμαρτεῖν ἐγένετο νημαρτὴς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε, νημερτής. καὶ τὸ οὐδέτερον νημερτές |
| ν 103 | Νηΐτης πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ ναῦς ναός. ὁ κανὼν. δύο μόνα εἰσὶν εἰς αυς θηλυκὰ περισπώμενα, ναῦς καὶ γραῦς. κέκλινται δὲ ἀμφότερα διὰ τοῦ ος. ἡ δὲ νηῒς εἶδος πλοίου, καὶ ἐξ αὐτοῦ νηΐτης. καὶ τὸ μὲν νηῒς σημαίνει τὴν νεάνιν |
| ν 104 | Νημερτὲς ἐπίῤῥημα, ἀπὸ τοῦ νημερτὴς ὀνόματος καὶ τὸ οὐδέτερον νημερτές· τοῦτο παρὰ τὸ ἁμαρτῶ τὸ ἀποτυγχάνω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ νη νημερτὴς, οἱονεὶ ὁ μὴ ἀποτυγχάνων τοῦ σκόπου τῶν λόγων. τουτ’ἔστι ψευδόμενος |
| ν 105 | Νηπενθὲς ἀπένθητον μέγα, ἢ μεγαλοπενθὲς, προσφάτως πενθούμενον, ὡς τοῦ νη κατὰ στέρησιν καὶ ἐπίτασιν δηλοῦντος |
| ν 106 | Νηπίαχος παρὰ τὸ νη στερητικὸν, καὶ τὸ ἰάχω· τοῦτο ἐκ τοῦ ἴα ἡ ἐκπεμπομένη βοή· γίνεται δὲ τοῦτο παρὰ τὸ τὴν ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι· λοιπὸν ἐκ τοῦ ἴα γίνεται ῥῆμα ἰάχω |
| ν 107 | Νηνεμία ἐπὶ ἀνέμων εὐδίᾳ, ἐπὶ ἀέρος γαλήνῃ ἐπὶ θαλάσσης |
| ν 108 | Νηρίτης σημαίνει τὸν κόγχον, ἤγουν κοχλίαν θαλάσσης, διὰ τοῦ ι γράφεται· καί τινες μὲν λέγουσιν, ὅτι παρὰ τὸ νηρεὺς ἔστιν· οὐ καλῶς δὲ· ὅτι εἰ ἦν ἀπὸ τοῦ Νηρεὺς, διὰ τῆς ει διφθόγγου εἶχε γράφεσθαι, ὡς ἀταρνεὺς ἀταρνείτης· ὁ δὲ τεχνικὸς λέγει, ἀπὸ τοῦ Νηρηΐς ἐστι καὶ οὐδὲ οὕτως οὗτος καλῶς εἶπεν. εἰ γὰρ ἀπὸ τοῦ Νηρηῒς, νηρηΐτης εἶχεν εἶναι διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὄρους ὀρέϊτος καὶ ἐν συναιρέσει ὄρειτος, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ νηρηῒς νηρηϊτὴς, καὶ ἐν συναιρέσει νηρείτης· ἔστιν οὖν εἰτεῖν ὅτι ἀπὸ τοῦ νῶ τὸ κολυμβῶ, γίνεται ὁ μέλλων νήσω, καὶ ἐκ τούτου νηρὸς· οὕτως δὲ λέγεται ὁ ἰχθὺς, ἐκ τοῦ νήχεσθαι, ἔνθεν ἐστὶ τὸ γυρεύεσθαι, ὁ νηχόμενος θεὸς. ἀπὸ τοῦ νηρὸς νηρίτης, διὰ τοῦ ἰῶτα· τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ος, διὰ τοῦ ιτης γινόμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, τόπος τοπίτης |
| ν 109 | Νηρείδας καὶ Νηρηΐδας, κατὰ συγκοπὴν τοῦ ι, τὰς Νύμφας |
| ν 110 | Νήστης οὕτως εἴρηται παρὰ Σιμωνίδῃ· παρὰ τὸ ἔδω· καὶ ὡς παρὰ τὸ ψεύδω, οὗ παθητικὸν ψεύδομαι, ψεύστης, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἔδω τὸ ἐσθίω, οὗ ὁ μέλλων ἔσω, ἐστὴς καὶ μετὰ τοῦ νε στερητικοῦ νεέστης, οὗ παρώνυμον νήστης· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς |
| ν 111 | Νηστεία ἀσιτία, ἔνδεια. τὸ νη η διάτι; τὰ παρὰ τὸ νη στερητικὸν, καὶ τὸ σεύω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ὁρμῶ, διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| ν 112 | Νήπιος παρὰ τὸ στέρησιν ἔχειν τοῦ εἰπεῖν· ἢ νεὸς πάνυ· ἢ πλεονάζει τὸ ν· ἢ ἤπια νοῶν· ἢ παρὰ τὸ νὴ στερητικὸν, κατὰ στέρησιν τοῦ εἰπεῖν καὶ λαλεῖν· ἢ νηέπιος, ὁ λέγειν μὴ δυνάμενος· οὕτω Φιλόξενος· ἢ παρὰ τὸ ἤπιος ὁ πρᾴος, ἢ νεὸς ἤπιος· ἢ νέον λιπαρόν |
| ν 113 | Νηποινὴ χωρὶς ποινῆς, ἀτιμωρητί· καὶ νηποινὸν τὸ ἀτιμώρητον ἀπὸ τοῦ νη στερητικοῦ, καὶ τοῦ ποινὴ, ὃ σημαίνει τὴν τιμωρίαν καὶ τὴν ἐκδίκησιν |
| ν 114 | Νήσαντες σωρεύσαντες· νῶ γὰρ τὸ σωρεύω, οὗ ὁ μέλλων νήσω ἐξ οὗ καὶ νῆσος καὶ νησσάριον καὶ ναῦς ἡ πᾶν μέρος ἐν τῇ θαλάσσῃ ἔχουσα, ὡς τὰ νηχώμενα σώματα. νῶ τὸ ῥέω, οὗ ὁ μέλλων νάσω, ἐξ οὗ καὶ ναρὸν τὸ ὑγρὸν, ὡς φησὶ Σοφοκλῆς, Τρωϊλῳ, πρὸς ναρὰ δὲ κρηναῖα χωροῦμεν ποτά· καὶ νῶ τὸ σωρεύω, οὗ ὁ μέλλων νήσω, ἐξ οὗ καὶ νῆμα |
| ν 115 | Νῆσος παρὰ τὸ νῶ, οὗ ὁ μέλλων νήσω τὸ νήχομαι· πᾶν γὰρ μέρος ἔχει ἐν τῇ θαλάσσῃ, ὥσπερ ἀεὶ τῶν σωμάτων τὰ νηχόμενα· ἢ τῶν ναμάτων ἕως, ἤγουν τῶν ὑδάτων τῆς θαλάσσης |
| ν 116 | Νησσάριον παρότι νήχεται, καὶ ἐν τῷ ἀέρι αἴρεται |
| ν 117 | Νῆστις ἔντερον οὕτω καλούμενον, οἱονεὶ νήσιτος, παρὰ τὸ κενὸν εἶναι σιτίων· καὶ ὁ νήστης ἄνθρωπος, παρὰ τὸ αὐτό· καὶ τὸ νηστεύειν παρὰ τὸ στερεῖσθαι σιτίων· τὸ γὰρ στερητικὸν μόριον ἔγκειται |
| ν 118 | Νῆστις ὁ ἄγευστος καὶ νῆστις ἔντερον· παρὰ τὸ ἐσθίω, οὗ ὁ μέλλων ἔσω, ἐστὶς καὶ μετὰ τοῦ νη νηστὶς, ὁ ἐστερημένος τῶν σιτίων· οὕτω καὶ ἡ παράδοσις· καὶ ἀνῆστις ὁ γεγευμένος· καὶ τὸ πληθυντικὸν ὁμοίως· οὕτω καὶ γὰρ ἡ νῆστις |
| ν 119 | Νηυσὶ πλοίοις· τρεῖς εὐθείας ἔχει, ναῦς καὶ νηῦς καὶ νεῦς· καὶ γίνεται παρὰ τὸ νέω τὸ κολυμβῶ· καὶ Ὅμηρος, αὐτὰρ ὁ χερσὶ νέων ἐπεμαίετο νόστου· ἡ δοτικὴ νηῒ, ἐξ αὐτοῦ ὄνομα νηΐστης, ἐπαινῶ τὸν νηΐτην νόμον· ναῦς, ναὸς, ὁ κανὼν, δύο μόνα εἰσιν εἰς αυς θηλυκὰ μονοσύλλαβα περισπώμενα, ναῦς καὶ γραῦς· κέκλινται δὲ ἀμφότερα διὰ τοῦ ος |
| ν 120 | Νήφω τὸ μεθύω, διὰ τοῦ η γράφεται, ὡς φησὶν Ἀπολλώνιος, κατὰ τροπὴν τῆς ει διφθόγγου εἰς ἦτα, ὡς ἀπὸ τοῦ νείφω τὸ βρέχω, τοὺς γὰρ λειποψυχοῦντας πολλάκις, ὕδατος ῥανίσι νείφειν ποιοῦμεν |
| ν 121 | Νήφω τὸ εὔχομαι, παρὰ τὸ νείφω, ἀπὸ τῆς τοῦ ὕδατος ἐπιφορᾶς, οἱ γὰρ τοῦτο κεχρημένοι εἰσὶν ἐγρήγοροι καὶ νηφάλιοι· ἔνθεν καὶ νήφειν τὸ φρονεῖν· οὕτως ἡ παράδοσις |
| ν 122 | Νήχω νῶ καὶ νέω, ὅ ἐστι κολυμβῶ· ὡς ὁ Ἀριστοφάνης ἵππευσιν, ἔνεον ἐν ταῖς ἐμβάσεσι· ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η, νήχω, οὕτω Φιλόξενος |
| ν 123 | Νίκη παρὰ τὸ ἑνὶ δοτικὴν, καὶ ἵκω τὸ σημαῖνον τὸ παραγίνομαι, γέγονε ἑνιΐκη, καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο ιι, εἰς ἰῶτα μακρὸν ἑνίκη· καὶ νίκη ἀποβολῇ τοῦ ε |
| ν 124 | Νίκη παρὰ τὴν ἑνὶ δοτικὴν καὶ τὸ εἴκω, ἡ ἑνὶ ὑποχωροῦσα· καὶ Ὅμηρος, ἑτεραλκέα νίκην· τουτ’ἔστιν ἑτεροκλινῆ |
| ν 125 | Νησὶς τῷ λόγῳ τοῦ ἀκτίς. σημαίνει δὲ τὴν μικρὰν νῆσον· ἰστέον, ὅτι τὸ νῆσος διὰ τοῦ η γράφεται, καὶ ἑνὸς ς κατὰ παράδοσιν· ἀπὸ τοῦ νησὶς νησσάριον δὲ διὰ τοῦ ἦτα, ὅθεν ἐστὶ κατὰ παράδοσιν |
| ν 126 | Νησίδιον διὰ τοῦ ι, ἀπὸ γὰρ τοῦ νῆσος νήσου, γέγονε νησίον, καὶ ἐκεῖθεν νησίδιον· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ὀψάριον ὀψαρίδιον, καὶ βιβλίον βιβλίδιον |
| ν 127 | Νηρεὺς παρὰ μὲν τῷ ποιητῇ διὰ τοῦ ι γράφεται· ἐπὶ δὲ τοῦ θαλαττίου καὶ τοῦ τεχνικοῦ διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| ν 128 | Νῖσος ὄνομα κύριον· καὶ Νίσα ἔστιν ὄνομα πόλεως |
| ν 129 | Νήφω νέφος γὰρ ὁ κενὸς φαοὺς, ὃ παρ’ Ἀριστοφάνῃ καὶ τὸ νεφέλη διδάσκει. Ἀπολλώνιος δὲ ὁ τοῦ Ἀρχιβίου τὸ νήφω κατὰ τροπὴν ἔλεγεν γεγεννῆσθαι· κυρίως γὰρ, φησὶν, νήφειν εἴρηται, κατὰ τὴν τοῦ ὕδατος προφορὰν καὶ νηφαλέωσιν, ἢ καὶ ἐκπέπτωκεν ἀπ’ αὐτοῦ καὶ τὸ νειφᾶς· τὸ δὲ νιφετὸς διὰ τοῦ ἰῶτα· καὶ οὐ θαῦμα· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ λείβω λίβας καὶ ἀπὸ τοῦ πείθω πιθανότης, καὶ ἀπὸ τοῦ ἀλείφω συναλιφὴ, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ νείφω νιφετός |
| ν 130 | Νικήτας νικήτα· ὁ κανών· τὰ εἰς ας ὀνόματα, ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἀρχόμενα, ἀποβολῇ τοῦ ς κλίνονται· οἷον, νικήτας νικήτα |
| ν 131 | Νίσομαι τὸ πορεύομαι· ὤφειλε δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἀνεφάνη γὰρ ἐν τῷ νέομαι· ἀλλ’ ἡ παράδοσις τὸ ι ἔχει θεματικὸν, νίω ὁ μέλλων νίσω· τὸ νι μακρόν |
| ν 132 | Νοερὸν τὸ τὰ ἀόρατα νοήματα τηροῦν |
| ν 133 | Νόσος παρὰ τὸ ἐστερεῖσθαι τοῦ σώου |
| ν 134 | Νομὴ ἐκ τοῦ νέμω νομὴ καὶ σημαίνει τὴν τροφήν· γίνεται παρὰ τὸ νέμω τὸ βόσκω νομὴ, ὀξύνεται· τὰ εἰς η λήγοντα ἰαμβικὰ παραληγόμενα τῷ α ὀξύνεται, ὅποτε προϋπάρχει διὰ τοῦ ι, κατὰ τὴν παραλήγουσαν, οἷον, ἀνατολὴ, ἀνατομή· τὸ μέντοι εὐρυνόμη, καὶ ἀμφινόμη βαρύνεται |
| ν 135 | Νόμισμα παρὰ τὸ νομίζω, νομίσω, νόμισμα· ἢ διὰ τὸ νομιζόμενον μηδὲν εἶναι· καὶ διὰ τὸ νομίζεσθαι τὸ μηδὲν ὄν |
| ν 136 | Νόμος σημαίνει ἕξ· νόμος ὁ γραπτὸς ὃν ἔχομεν· νόμος καὶ τὸ νόμισμα· νόμος ὁ τὴν γῆν μερίζων· Αἰγυπτικὸς νόμος ἡ χώρα· καὶ νόμος ἡ συνήθεια· νόμος αἱ τάξεις· νόμος δὲ ἡ νομὴ τῆς βοσκῆς· γέγονε δὲ ἀμφότερον, παρὰ τὸ νέμω τὸ μερίζω, ὡς λέγω λόγος |
| ν 137 | Νόθος ὁ μὴ γνήσιος υἱὸς, ἀλλ’ ἐκ παλλακίδος ὤν· αἱ γὰρ παιδοποιΐαι παρὰ τῷ ποιητῇ λέγονται τετραχῶς· γνήσιος, νόθος, σκότιος, παρθένιος. γνήσιος μὲν καλεῖται, ὁ ἐκ νομίμων γάμων· νόθος δὲ ἐκ παλλακίδος· καὶ φησὶ, νόθον καὶ γνήσιον ἄμφω εἰν ἑνὶ δίφρῳ ἔοντας· σκότιον δὲ ἐγείνατο μήτηρ· παρθένιος δὲ ὁ ἐκ τῆς παρθένας ἔτι νομιζομένης γεννώμενος· ὡς τὸ, παρθένιος τὸν ἔτικτε χόρῳ καλὴ Πολυμήλη |
| ν 138 | Νόσος διὰ τὸ νοσεῖν τὸ σῶμα· ἢ παρὰ τὸ νω στερητικὸν, καὶ τὸ σῶος, ὁ ἐστερημένος τοῦ σώου, ἤγουν τῆς ὑγείας |
| ν 139 | Νοσσία παρὰ τὸ νεοσσὸς, ὁ νεωστὶ σευόμενος, καὶ ἐξορμῶν τῆς γαστρὸς, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ νε στερητικὸν, καὶ τὸ σεύω τὸ ὁρμῶ· νοσσία δὲ ἡ καλία |
| ν 140 | Νόστος παρὰ μὲν τῇ συνηθείᾳ ὁ γλυκασμὸς λέγεται νόστος, μεταφορικῶς δὲ, καὶ ἡ εἰς τὸν οἶκον ἀνακομιδὴ, ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων, ὡς φησὶν Ὅμηρος, οὐδὲν γλυκίον ἑῆς πατρίδος· γέγονε δὲ παρὰ τὸ νέω τὸ πορεύομαι, νέσω, νόστος καὶ νοστῶ νοστήσω. τὸ δὲ νέω σημαίνει πέντε· τρία διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, τὰ μὲν δύο βαρύτονα, καὶ τὸ ἓν περισπώμενον· τὰ δὲ ἕτερα δύο διὰ τῆς αι διφθόγγου· καὶ εἰς τὸ νοσφισμός |
| ν 141 | Νόσφι χωρὶς κατ’ ἰδίαν· ἐπίῤῥημα χωριστικὸν, ἐκ τοῦ νόστος, νόστου, ἐπεκτάσει τῆς φι συλλαβῆς, γίνεται νόστουφι, καὶ ἐν συγκοπῇ νόσφι· καὶ ἴφι |
| ν 142 | Νοσφιζοίμεθα παρὰ τὸ νοσφίζω· τοῦτο ἐκ τοῦ νω στερητικοῦ καὶ τοῦ ἕπω τὸ ἀκολουθῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ νόεπι· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ θεόφατον, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς γίνεται θέσφατον, καὶ θεόπιν θέσπιν κατεβρόντισεν ὁ βλέπων ὄπα, οὕτως ἐκ τοῦ νοέπων, νοέπι ἀποβολῇ τοῦ ε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς νόσφι, τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, ὁ μὴ ἀκολουθῶν, ἀλλὰ πόῤῥωθεν, καὶ χωρὶς ὑπάρχων· καὶ ἄλλως· νόσφι γίνεται ἐκ τοῦ νόστος νόστου, νοστόφι καὶ κατὰ συγκοπὴν νόσφι. καὶ διάτι, γενόμενον ἀπὸ τῆς τοῦ νόστου γενικῆς οὐκ ἐγένετο νοστοῦφι, ἀλλ’ ἀπέβαλε τὸ υ; καὶ λέγομεν ὅτι αἱ πτώσεις αἱ ἐπεκτεινόμεναι, διὰ τῆς φι συλλαβῆς, εἰ μὲν ἔχοιεν ἓν φωνῆεν κατὰ τὴν λήγουσαν, φυλάττουσιν αὐτὸ, οἷον, οὐράνιος οὐρανίαφι, ἑτέρη ἑτέρηφι· εἰ δὲ ἔχουσι δύο φωνήεντα κατὰ τὴν λήγουσαν, τὸ τελευταῖον φωνῆεν ἀποβάλλουσι, νόστος, νόστου, νοστόφι καὶ συγκοπῇ νόσφι. ἰστέον ὅτι τῆς φι συλλαβῆς παραγωγὴ ἐν πάσῃ πτώσει γίνεται, ἀπὸ εὐθείας μὲν, ὡς ἑτέρη ἑτέρηφι· ὁδὸς δ’ ἑτέρηφι παρέλθη· ἀπὸ γενικῆς, οἷον, χαλκοῦς χαλκοῦ χαλκόφι, πλάγχθη δ’ ἀπὸ χαλκόφι, χαλκός· ἀπὸ δοτικῆς, βίῃ, βίῃφι· Ἕκτορ ἴφι βίῃφι ἀντὶ τοῦ ἐν βίᾳ· φρήτρη φρήτρηφιν ἀρήγῃ· ἀπὸ αἰτιατικῆς, οἷον, δεξιὸν δεξιόφιν, ὡς τὸ, εἴτ’ ἐπὶ δεξιόφιν ἀντὶ τοῦ, ἐπὶ τὸ δεξιὸν πάντος στρατοῦ· ἀπὸ κλητικῆς, οἷον, οὐρανίαφι φίλη γα’ εἴσομαι· αὗται δὲ αἱ τῆς φι συλλαβῆς ἐπεκτάσεις, τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου φυλάττουσι, χωρὶς τοῦ νόσφι καὶ ἶφι· ταῦτα γὰρ ἐπῆλθον εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν· βαρύνεται τὸ νόσφι· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ι λήγοντα ἐπιῤῥήματα, συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ ἰῶτα βαρύνεσθαι θέλουσιν· οἷον, νόσφι, αὖθι, ἶφι, νέχι, ᾗχι· ὅθεν καὶ τὸ πρώϊ ἀναλογώτερόν ἐστι παρὰ τῷ ποιητῇ βαρύνεσθαι, οἷον, πρωῒ δ’ ὑπ’ ἠοῖοι· τὸ δὲ νόσφι σημαίνει τὸ χωρὶς, ἀποβολῇ τοῦ ς, διὰ τὸν κανόνα, καὶ βαρύνεται. πρόσκειται ἔχοντα τὰ ι συνεσταλμένον διὰ τὸ δευρὶ, νυνὶ, καὶ κοῒ, ἔστι δὲ μίμημα φωνῆς χοίρων. Ἀριστοφάνης ἐχρήσατο τῇ λέξει· τὸ ἄρι καὶ ἔρι ἐπιτατικὰ μόρια, συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ ἰῶτα καὶ μὴ βαρυνόμενα οὐκ ἀντίκεινται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὐδέποτε ταῦτα εὑρίσκεται αὐτὰ καθ’ ἑαυτὰ, ἀλλ’ ἀεὶ ἐν συνθέσει, ὡς τὸ ἐριβρεμέτης, καὶ ἀριδείκετος· τὸ δὲ οὐχὶ ὤφειλε βαρύνεσθαι· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως γέγονε, κατ’ ἐπέκτασιν τῆς χι συλλαβῆς, τὸ δὲ οὐ παραλόγως ὠξύνθη, ὤφειλε γὰρ περισπᾶσθαι, ἐπειδὴ πᾶσα δίφθογγος τελικὴ εἰς ου λήγουσα, καὶ τὰ ἑξῆς· ἐπειδὴ οὖν παραλόγως ὠξύνθη πρὸ τῆς ἐπεκτάσεως, τούτου χάριν καὶ μετὰ τὴν ἐπέκτασιν παραλόγως ὠξύνθη |
| ν 143 | Νοῦσον παρὰ τὸ σόον ὅπερ διὰ τοῦ ο γράφεται, καὶ τὸ νο στερητικὸν μόριον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ νοῦσος, ὡς Ὄλυμπος Οὔλυμπος |
| ν 144 | Νοῦς παρὰ τὸ νέεσθαι πάντοτε, κινούμενος καὶ ἐπὶ πάντων προϊών· ὃ, τι γὰρ ὁρμητικώτερον νοῦ; Ὅμηρος, οὐδ’ ὅταν ἀΐξη νόος ἄνερος· καὶ ὡσεὶ πτερὸν ἠὲ νόημα |
| ν 145 | Νουνεχόντως ἀπὸ τοῦ νοῦν καὶ ἔχων, σύνθετον νουνεχόντως· πολλάκις γὰρ ἀπὸ δύο διεστώτων τοῦ λόγου μερῶν γίνεται ἑνότης, οἷον, Ἄρειος πάγος, Ἀρεοπαγίτης, ἡ νεὰ πόλις, οἱ Νεαπολίται, ταυτὸ ταυτότης, οὕτω νοῦν ἔχων, νουνεχόντως |
| ν 146 | Νοσφισμὸς χωρισμὸς, παρὰ τὸ νοσφίζω· τοῦτο παρὰ τὸ νόσφι, ὃ σημαίνει τὸ χωρὶς, τοῦτο παρὰ τὸ νόστος νοστόφι καὶ ἐν συγκοπῇ νόσφι. τὸ νόστος, ἔστι στῶ, καὶ μετὰ τοῦ νο στερητικοῦ νοστόφι, καὶ νόσφι καὶ νόστος, τὸ μὴ ἵστασθαι εἰς ἀλλότριον τόπον, ἀλλ’ ἐν τοῖς οἰκείοις ἀπέρχεσθαι |
| ν 147 | Νοτάριος ὅτι νοῦν τηρεῖ· ἢ ὁ τὸν νοῦν τηρῶν· ἡ ὁ τὰ νοήματα· Ῥωμαϊκὴ δὲ ἡ λέξις, διὰ τὸ νότα τὰ γράμματα λέγειν |
| ν 148 | Νότος διότι νόθους ποιεῖ τοὺς καρπούς |
| ν 149 | Νότος τάχα διὰ τὸ νοτίζειν· ἢ τὴν νοτιαῖαν αἴρειν |
| ν 150 | Νότος ὄντός τις ὢν κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ο. οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἰλιάδος· ὀνῶ δὲ τὸ βλάπτω |
| ν 151 | Νότος ὁ ἄνεμος, παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ βλάπτω, ὁ μέλλων ὀνήσω, ἐξ αὐτοῦ ὄνοτος καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ ο νότος· οἱονεὶ ὁ βλαπτικὸς τῶν καρπῶν καὶ τῶν σωμάτων |
| ν 152 | Νοῦς παρὰ τὸ νέεσθαι καὶ ὁρμᾷν· τὶ γὰρ κινητικώτερον τοῦ νοός |
| ν 153 | Νυκτίβιος ὁ ἐν νυκτὶ καὶ ὡς ἡμέρᾳ διάγων |
| ν 154 | Νυμφαγωγὸς τὰ παρὰ τὸ ἄγω συντιθέμενα διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, νυμφαγῳγὸς, μυσταγῳγός |
| ν 155 | Νυκτικόραξ παρὰ τὸ νυκτὶ καὶ τὸ κόραξ· τοῦτο παρὰ τὸ κορὸν ὃ σημαίνει τὸ μέλαν· ἢ παρὰ τὸ κάραν μεγάλην ἔχειν |
| ν 156 | Νοῦμμον μιλιαρήσιον, Νουμμάς τις βασιλεὺς Ῥωμαίων ἐποίησε καὶ πρὸς τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐκλήθη |
| ν 157 | Νύμη ἐξανύμφευτος· ἐκ τούτου παράγωγον νυμφεύω καὶ ὄνομα ῥηματικὸν νυμφευτός· τὸ δὲ νύμφη παρὰ τὸ νῦν φαινομένη νέα· ἢ παρὰ τὸ νέαν φαίνεσθαι· ἢ παρὰ τὸ νεὸν φῶς ἔχειν· ἤγουν νεωστὶ φαίνεσθαι |
| ν 158 | Νυμφίος παρὰ τὸ νῦν ἠμφιᾶσθαι καλῶς· ἢ νῦν φιλῶν νύμφην· τὸ φι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιος ὀνόματα, κατὰ τὸν τόνον διφορούμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται· τὸ δὲ νυ, ὅτι νυγμόν τινα ἔχει ἡ τούτου ἐκφώνησις |
| ν 159 | νυνὶ διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ νῦν καθολικὸν ἐπίῤῥημά ἐστι· τάσσεται δὲ ἐπὶ τῶν τριῶν χρόνων, ἐνεστῶτος καὶ παρωχημένου καὶ μέλλοντος· οἷον, νῦν ὁ ἀγών ἐστι· νῦν ὁ ἀγὼν διῆλθε, νῦν ὁ ἀγὼν ἔσται. τὸ δὲ νυνὶ ἐπὶ μόνου τοῦ ἐνεστῶτος |
| ν 160 | Νῦν δηλοῖ χρόνους τρεῖς, ἐνεστῶτα· νῦν γὰρ γένος ἐστι σιδήρεον· παρεληλυθότα· νῦν ὤλετο πᾶσα περιχθών· μέλλοντα, νῦν δὲ Αἰνείαο βίη πᾶσι Τρώεσσιν ἀνάξει |
| ν 161 | Νυνὶ ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικὸν, κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ι, ἀπὸ γὰρ τοῦ νῦν γίνεται· ἡ διὰ τοῦ ἰῶτα ἐπέκτασις δίφθογγον οὐκ ἔχει, ὡδὶ, νυνὶ, δευρί |
| ν 162 | Νὺξ παρὰ τὸ νύσσω· νυσσόμεθα γὰρ προσκόπτοντες τῷ σκότει· ἢ παρὰ τὸ νύσσω τὸ κάμπτω, ἡ νύσσουσα ἡμᾶς πρὸς ὕπνον· καὶ κλίνεται νυκτός· ὁ κανών· πᾶν ὄνομα ἔχον ἐπὶ τῆς εὐθείας τὸ σύμφωνον τοῦ παρακειμένου, θέλει ἔχειν καὶ ἐπὶ τῆς γενικῆς πότε μὲν τὸ σύμφωνον τοῦ παρακειμένου, πότε δὲ τοῦ μέλλοντος· νὺξ σημαίνει τρία, τὴν σωματοειδῆ θεόν· εἰ μὴ νὺξ ἔλθοι· καὶ ἐπὶ τὸ τῆς συνηθείας ἡμῖν νοούμενον, νυκτὸς, νὺξ ἤδη τελέθη· καὶ ἐπὶ τῆς βαθείας καὶ σκοτεινῆς καὶ γνοφωδοὺς· τὸν δὲ κατ’ ὀφθαλμῶν ἐρεβεννὴ νὺξ ἐκάλυψε |
| ν 163 | Νυὸς νύμφη, ἡ τοῦ υἱοῦ γυνή· παρὰ τὸ νεὸς, τροπῇ τοῦ ε εἰς υ νυός· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς |
| ν 164 | Νύσσα ὁδὸς καμπτὴ, ὁ καμπτὴρ, παρὰ τὸ ἐκεῖ νύσσεσθαι τοὺς ἵππους |
| ν 165 | Νυστάζει οἱονεὶ νευστάζει, παρὰ τὸ ἐπινεύειν, διὰ τὴν ἐπιγινομένην ἐκ τοῦ ὕπνου καταφοράν |
| ν 166 | Νωθὴς ἡ εὐθεῖα, ὁ νωθὴς, τοῦ νωθοῦ, τῶ νωθεῖ, τὸν νωθὴν, ὦ νωθής· πληθυντικὰ, οἱ νωθεῖς, τῶν νωθῶν, τοῖς νωθέσι, τοὺς νωθεῖς, ὦ νωθεῖς· οὕτω κλίνεται καὶ ὁ νωδής |
| ν 167 | Νῶε κύριον ὄνομα, παρὰ τὸ νῶ τὸ κολυμβῶ |
| ν 168 | Νωδὴς ὁ μὴ ἔχων ὀδόντας |
| ν 169 | Νωθὴς ὁ βραδὺς, παρὰ τὸ μὴ θέειν αὐτόν |
| ν 170 | Νωθρὸς παρὰ τὸ νῶθος νωθερὸς καὶ νωθρὸς, ὃ ἐστερημένος τοῦ θορεῖν, ἤγουν ὀξέως κινεῖσθαι |
| ν 171 | Νῶροψ ὁ μὴ ἐῶν εἰς ἑαυτὸν ἀφορὰν τὴν ὄψιν· διὰ τὸ ἄγαν λαμπρόν· ἀμαυροῖ γὰρ τὴν ὄψιν τὰ πάνυ λυπηρά |
| ν 172 | Νωθροκάρδιος βραδὺς κατὰ τὸν λογισμόν |
| ν 173 | Νωΐτερος ἀπὸ τῆς νῶϊ δυϊκῆς ἀντωνυμίας, καὶ σημαίνει τὸν ἡμέτερον· οὕτω καὶ σφωΐτερος, ἀπὸ τῆς σφῶϊ δυϊκῆς ἀντωνυμίας, καὶ δευτέρου προσώπου καὶ σημαίνει τὸν ὑμέτερον· ὡς σφέτερος ἀπὸ τοῦ σφεῖς τρίτου προσώπου, καὶ σημαίνει τὸν ἀλλότριον |
| ν 174 | Νώροπι χαλκῷ τῷ λαμπρῷ σιδήρῳ |
| ν 175 | Νωλεμέως συνεχῶς, παρὰ τὸ νω στερητικὸν μόριον, καὶ τὸ λείπω τὸ καταλιμπάνω, γέγονε νὠλεπέως καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ νωλεμέως, οἱονεὶ τὸ μὴ λειπόμενον, ἀλλ’ ἀδιαλείπτως ὂν |
| ν 176 | Νωμῶ εἰς τὸ πωλῶ |
| ν 177 | Νώσκω εἰς τὸ γινώσκω |
| ν 178 | Νῶτα ὄνομα οὐδέτερον εὐθείας τῶν πληθυντικῶν· τὸ ἀρσενικὸν ὁ νῶτος· τὸ νω μέγα πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ νότου, τοῦ σημαίνοντος τὸν ἄνεμον· τὰ νῶτα· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν οὐκ ἔχει, πλὴν μόνων τῶν πληθυντικῶν τὰ κέλευθα, οὕτω καὶ τὰ νῶτα |
| ν 179 | Νῶτος ὁ ῥαχὺς, ἐξ οὗ καὶ νωτὴρ, ὁ τὰ βαρὴ βαστάζων |
| ν 180 | Νῶτα τὰ μετάφρενα, ἐκ τοῦ οἴω τὸ κομίζω |
| ν 181 | Νῶτος σημαίνει τὴν ψυχήν· παρὰ τὸ νωτίζεσθαι αὑτὸν ἱδρῶτι· ἀντὶ δὲ τοῦ ο εἰς ω· ἢ παρὰ τὸ νῶος τὶς ὃ σημαίνει τὴν ὑγρότητα κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω· ἢ παρὰ τὸ ὦ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ὑπάρχω, ὦτος καὶ νῶτος |
| ν 182 | Νωχελὴς ὁ δυσκίνητος καὶ ἀργὸς, νωκελής τις ὤν· ὁ μὴ κέλλων· κέλλειν δὲ ἐστὶ τὸ ταχέως τρέχειν, ἀφ’ οὗ κέλης, ὁ μονώνυξ ἵππος καὶ δρομικός |
| ν 183 | Νῶτος ἐπειδὴ τῶν ἄλλων νωτίζεται μᾶλλον, καὶ εἰς τοῦτον ὁ ἱδρὼς καταῤῥεῖ· ὡς τροπὴν εἶναι τοῦ ο εἰς ω. Ὅμηρος, κατὰ δὲ νότιος ῥέεν ἱδρὼς, ἀντὶ τοῦ κατὰ νώθου ἐφέρετο ὁ ἱδρώς |
| ν 184 | Νῶτα θαλάσσης τὰ ἐπὶ φῶς τῆς θαλάσσης |
| ν 185 | Νωτιαῖος μυελός. Νωτιαῖον δέρμα. Νωτιαῖα ἡ θρίξ. Τέλος τοῦ Ν στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ξ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ξ 1 | Ξανθὸς ἐκ τοῦ ξαίνω, ξαντὸς ξανθός. διὰ τούτου γὰρ, φησὶν, αἰνίττεται, τὸ θερμὸν καὶ ὀργίλον τοῦ ἥρωος· οἱ γὰρ ξανθόχολοι, τοιοῦτοι· ἢ παρὰ τὸ ἄνθος, πλεονασμῷ τοῦ ξ καὶ καταβιβασμῷ τοῦ τόνου |
| ξ 2 | Ξαντικὸς ὁ μὴν, διὰ τοῦ ι δεῖ γράφειν, καὶ πάντας μῆνας Μακεδόνων· οὐδεὶς γὰρ αὐτῶν τὴν ει δίφθογγον γράφει |
| ξ 3 | Ξανθὸς ποταμὸς Τροίας, παρὰ τὸ ξανθὰς τρίχας ποιεῖν τῶν λουομένων ἐκεῖσε |
| ξ 4 | Ξανθὸς ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰδικοῦ· τὸ γενικὸν πῶς ἐστι; χολή· διαιρεῖται εἰς δύο, εἰς ἀτμῶδες καὶ ὠχρόν· γίνεται ἐκ τοῦ ξαίνω ξαντός· ἐγράφη |
| ξ 5 | Ξανθίζεσθαι κοσμεῖσθαι τὰς τρίχας |
| ξ 6 | Ξεινοδόκος ἐκ τοῦ ξένος καὶ τοῦ δέχομαι, οὗ τινος ὁ μὲν χαρακτὴρ παθητικὸς, τὸ δὲ σημαινόμενον ἐνεργητικόν |
| ξ 7 | Ξεῖνος ὥσπερ ἀπὸ τοῦ κενὸς κεινὸς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰῶτα, καὶ ἀπὸ τοῦ ξένος ξεῖνος. οὐδέποτε γὰρ οἱ Αἰολεῖς τὸ ι ἀπὸ πλεονασμοῦ ἀποβάλλουσι· καὶ διπλασιάζουσι τὸ σύμφωνον, οἷον, τὸ κενὸς γὰρ κεινὸς κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι καὶ οὐ λέγουσι κεννός· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ξένος γέγονε ξέννος· καὶ γὰρ πολλάκις ἐπὶ βραχείας συλλαβῆς ποιοῦνται τοῦ συμφώνου διπλασιασμόν· Ἔνη καὶ Ἔννη, ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως, ὡς θεράπων, θεῤῥάπων, καὶ ξένος ξέννος |
| ξ 8 | Ξενοδόχος καὶ Ἰωνικῶς τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασύ· ὡς τό· εἰ ἐτεὸν Κάλχας μαντεύεται, ἠὲ καὶ οὐχί. πλεονασμῷ τοῦ ι ξεινοδόχος, ὁ τοὺς ξένους φιλοφρονῶν |
| ξ 9 | ξεινοῦσθαι ποιητικῶς, Αἰολικῶς δὲ ξέννος |
| ξ 10 | Ξενηκούσθησαν ἔστι ξένος, ὃ σημαίνει τὸν θαυμαστὸν, καὶ τὸ ἀκούω, καὶ ἐκ τούτου κατὰ σύνθεσιν γέγονε ξενακούω, ξενηκούσω, ξενήκουκα, ξενήκουσμαι, ὁ ἀόριστος παθητικὸς ξενηκούσθην, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ξενηκούσθησαν |
| ξ 11 | Ξενοδόκος ὁ μὲν Ὅμηρος τὸν τοὺς ξένους ὑποδεχόμενον, συνηθὼς ἡμῖν. Σιμωνίδης δὲ καὶ Πίνδαρος καὶ ἄλλοι τινὲς τὸν μάρτυρα ἐξεδέξαντο. Σιμωνίδης, ξεινοδόκησε Τελάμων, ἀντὶ τοῦ ἐμαρτύρησε· καὶ Πίνδαρος· ξεινοδοκῶν δ’ ἄριστος χρυσὸς ἐν αἰθέρι λάμπων, ἀντὶ τοῦ μαρτυρῶν |
| ξ 12 | Ξέστης Ῥωμαϊκὸν ἔστι τὸ ὄνομα· τὸν γὰρ παρ’ ἡμῖν ἓξ ἀριθμὸν αὐτοὶ σὲξ· καὶ μέτρου τινὸς παρ’ αὐτοῖς τὸ ἕκτον, σέκτον, διὰ δὲ εὐφωνίαν, τὸ σέξστης ἔλεγον ξέστης, μεταθέσει τοῦ ξ, οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ Ῥωμαίων διαλέξεως |
| ξ 13 | Ξένος παρὰ τὸ ἔξω ἰέναι, ἢ παρὰ τὸ ἐκτὸς τῆς ἑνότητος· ἢ παρὰ τὸ ξέω, ὁ ἐξεσμένος καὶ ἀποκεχωρισμένος· λέγεται δὲ καὶ ξένος, ὁ ὑποδεχόμενος τὸν ξένον· καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἀλλοδαποὺς ἥκων· καὶ πεποίηται τὸ ὄνομα παρὰ τὴν σκήνην, τουτ’ἔστιν ὁ παρέχων σκέπην, ἵν’ ᾖ κένος καὶ ξένος, ὃν ἄγει τις εἰς ἑαυτὸν καὶ ὑποδέχεται, ἢ παρὰ τὸ ἵξω, ἵξενος καὶ ξένος ἡ ὄρασις |
| ξ 14 | Ξενία δύο σημαίνει, τὴν κατοικίαν, καὶ τὴν μακρὰν ὁδόν |
| ξ 15 | Ξένος σημαίνει τρία, τὸν φίλον, καὶ ἐν τῇ κοινῇ συνηθείᾳ λεγόμενον· τάσσεται καὶ ἐπὶ θαύματος ὡς τὸ ξένον καὶ παράδοξον |
| ξ 16 | Ξένος παρὰ τὸ ἔξω εἶναι· ἢ παρὰ τὸ ἐξεωμένον εἶναι ἀπὸ τῶν ἰδίων· τὸ ξε ψιλὸν διάτι; τὰ διὰ τοῦ ενος ὀνόματα βαρύτονα εἴτε ὀξύτονα, διὰ τοῦ ε γράφεται, οἷον, ξένος, σθένος ἡ δύναμις, ἔνος ὁ ἐνιαυτὸς, κενὸς ὁ μάταιος, πλὴν τοῦ αἶνος ὃ σημαίνει τὸν ἔπαινον |
| ξ 17 | Ξενοφῶν ὁ ἐν τοῖς ξένοις νήφων, τουτ’ἔστιν εὐχόμενος· ἢ ὁ ἐν τοῖς ξένοις τόποις φονευόμενος |
| ξ 18 | Ξεστίον διὰ τὸ ἀπεξεσμένον τοῦ εἴδους· ἢ διὰ τὸ ἀκριβὲς τοῦ μέτρου |
| ξ 19 | Ξηρὰ ἐκ τοῦ ξηρὸς, τοῦτο παρὰ τὸ σκληρός, καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, καὶ κράσει τοῦ κς εἰς ξ, ξηρὸς καὶ ξηρὰ θηλυκόν |
| ξ 20 | Ξηρὸν παρὰ τὸ ξέω, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ὕλης τῶν ξύλων· τροπῇ τοῦ ε εἰς η, οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ μονοσυλλάβων ῥημάτων |
| ξ 21 | Ξηρὸς ἐκ τοῦ σκληρὸς, ἀποβολῇ τοῦ λ γίνεται σκηρὸς, καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ κς εἰς ξ ξηρός· τὸ γὰρ ξ ἐκ τοῦ κ καὶ ς σύγκειται. τὸ ξη ἦτα· τὰ διὰ τοῦ ηρος ὀξύτονα ὀνόματα ἅπαντα διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον, σκληρὸς, ξηρὸς, μηρὸς, πλὴν τοῦ καυστειρῆς ἀντιβολῆσαι |
| ξ 22 | Ξίφος παρὰ τὸ ξέειν· ἢ παρὰ τὸ ὀξύνεσθαι πρὸς φονόν· ἢ παρὰ τὸ ξύω ξύσω, ξύφος καὶ ξίφος· τὸ ξι ἰῶτα· τὰ εἰς φος ὀνόματα οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι· οἷον, ἔριφος, στέριφος καὶ ξίφος καὶ εἴ τι ὅμοιον· καὶ ἄλλως, τὸ ξι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς φος ὀνόματα οὐδέτερα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἶον, ξίφος, ἀρσενικὸν στέριφος, ἔριφος |
| ε 833 | ἐπίξηνος ὁ κορμὸς διὰ τοῦ ἦτα· ἐν ᾧ τὰ κρέα ξαίνονται· λόγος· τὸ ξι δὲ ὅτι ἐν τῷ γράφεσθαι, πλεῖον τῶν ἄλλων ξαίεσθαι τὸν χαρακτῆρα αὐτοῦ, ἔχει μακρὰν γραφήν· ἄλλοι δὲ ὅτι ἡ τούτου ἐκφώνησις, ὡσεὶ ξύσματός ἐστιν ἦχος, ἀπὸ σιδήρου γινόμενος |
| ξ 23 | Ξηραίνω ἐκ τοῦ ξηρὸς, τοῦτο παρὰ τὸ σκληραίνω, τοῦτο παρὰ τὸ σκληρὸς, ἀποβολῇ τοῦ λ, καὶ κράσει τοῦ κς εἰς ξ, ξηρός |
| ξ 24 | Ξίρις διὰ τοῦ ἰῶτα. ἔστι δὲ εἶδος ἀρωματικοῦ φυτοῦ· ἰστέον δὲ ὅτι τινὲς μὲν τῶν λεξιγράφων, διὰ τοῦ ι γράφουσιν αὐτὸ, τινὲς δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου, λέγεται δὲ ξίρις, ἐξ οὗ καὶ τὰ ξιρία· ὁ μέντοι Ὦρος ἐν τῇ οἰκείᾳ ὀρθογραφίᾳ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφει, ἐν δὲ τῷ ὑπομνήματι τῆς ὀρθογραφίας τῶν ἡρώων ἐπικρον τὴν διὰ τοῦ ι γράφει. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ τὰ εἰς ρος βαρύτονα οὐ παραλήγεται τῇ ει διφθόγγῳ, οἷον, ἔρις, δῆρις, ἴρις, Σίρις ὄνομα πόλεως Φοινίκης· κίρις ἔστι δὲ εἶδος ὀρνέου, Τίρις, Βούσιρις, Ὄσιρις, οὕτω καὶ ξίρις· πρόσκειται βαρύτονα, διὰ τὸ χειρὶς χειρίδος, σημαίνει δὲ τὸ χειρομάνοικον |
| ξ 25 | Ξόανον παρὰ τὸ ξέω ξέανον καὶ ξόανον |
| ξ 26 | Ξόανον καὶ βρέτας καὶ εἴδωλον διαφέρει· ξόανον μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐξεσμένον εἴδωλον, λίθινον ἢ ἐλεφάντινον ἢ ξύλινον· βρέτας δὲ τῷ βρότῳ ὅμοιον, ἤτοι χαλκοῦν, ἢ ἐξ ἐμφεροῦς ὕλης πεποιημένον· ἄγαλμα δὲ τὸ παρὰ μηρὸν, ἢ ἐκ τινὸς ἑτέρου λίθου κατεσκευασμένον |
| ξ 27 | Ξύλον ὅτι ξῦλος ὀλεῖ |
| ξ 28 | Ξύλον παρὰ τὸν ξύσω μέλλοντα, διὰ τὸ ξύεσθαι αὐτό· η διὰ τὸ ξύνεσθαι καὶ λεμνᾶσθαι, τουτ’ἔστι λεπίζεσθαι· ἢ διὰ τὸ ξηρὰν ὕλην ἔχειν |
| ξ 29 | Ξυναυλιζόμενοι συναθροιζόμενοι, ἢ συνεσθίοντες παρὰ τὸ ἅλας ἐκ τοῦ ἅλς ἁλὸς ἁλίζω καὶ συναυλίζω· συναθροιζόμενοι δὲ παρὰ τὸ ἁλίζω, ἁλίσω γὰρ τὸ συνάγω καὶ συναθροίζω τροπῇ τοῦ ς εἰς ξ |
| ξ 30 | Ξυνάρασθαι συναρμόσασθαι, συγκαταθέσθαι, ἀπὸ τοῦ ἄρω, ὃ σημαίνει τὸ ἁρμόζω, ὁ μέλλων ἀρῶ, ὁ μέσος ἠράμην, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἄρασθαι καὶ ξυνάρασθαι |
| ξ 31 | Ξυνεδέσαντο συνδεδεμένοι ἦσαν· ἀπὸ τοῦ δέω, ὂ σημαίνει τὸ δεσμεύω, ὁ παθητικὸς ὑπερσυντελικὸς ἐδεδέμην καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐδέδεντο καὶ τὸ Ἰωνικὸν ἐδεδέσατο, τροπῇ τοῦ ς εἰς ξ· ξυνεδεδέατο· συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς |
| ξ 32 | Ξυνέηκε ῥῆμα, καὶ οἱ Ἀττικοὶ τὸ ς πῇ μὲν εἰς τ τρέπουσι, πῇ δὲ εἰς ξ· τὸ γὰρ σὺν ξὺν λέγουσι, τὸ δὲ σοὶ τοί· ὁμοῖος δὲ καὶ τὴν σὺν πρόθεσιν ξὺν λέγουσι· τὴν γὰρ συμφορὰν ξυμφορὰν, καὶ τὸ σύμπαν ξύμπαν· ἔστι δὲ ἀόριστος πρῶτος· ἵημι τὸ γινώσκω καὶ αἰσθάνομαι, ἥσω, ἧκα, καὶ τὸ τρίτον ἧκε, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε, ἔηκε, καὶ μετὰ τῆς ξὺν προθέσεως ξυνέηκε |
| ξ 33 | Ξύνιον ἐπείθοντο, ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἐπὶ σκοπὸν βαλλόντων, ξυνΐειν γὰρ, τὸ ἐπὶ τὸ αὐτὸ, τῇ τοῦ συμβουλεύοντος φέρεσθαι γνώμῃ |
| ξ 34 | Ξύλον παρὰ τὸν ξύσω μέλλοντα· οὐδεμία γὰρ ὕλη πρὸς τὸ ξύειν ἐπιτηδειοτέρα· ἔνθεν καὶ ξηρόν· πᾶν γὰρ τὸ ξυόμενον ξηρὸν γίνεται |
| ξ 35 | Ξυνεῤῥώγη συνεῤῥάγη, διελύθη, ἀπὸ τοῦ ῥήσσω ὁ μέσος παρακείμενος ἔῤῥηγα, καὶ ὁ ὑπερσυντελικὸς ἐῤῥήγειν, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω, ἐῤῥώγειν καὶ συνερρώγειν, κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς ξ, ξυνεῤῥώγειν |
| ξ 36 | Ξυνθήματος συνθήματος· ἔστι δὲ σημεῖον, ἢ πρόσφθεγμα διδόμενον ἐπὶ γνωρισμῷ τῶν οἰκείων ἐν πολέμῳ· ἢ ἑτέρᾳ τινὶ ἐπιβουλῇ |
| ξ 37 | Ξυνήϊα ἐκ τοῦ κέω, κέεμαι, κεῖμαι, ἡ μετοχὴ κειμένος· ἀπὸ τῆς σὺν προθέσεως παρὰ Ἀττικοῖς λέγεται ξὺν, γίνεται ὄνομα ξυνός. ἐκ τούτου ξύνειος, καὶ τὸ οὐδέτερον ξύνειον, ὥσπερ κοινὸν κοινεῖον, καὶ διαιρέ σει Ἰωνικῇ ξυνέϊον καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰ η ξυνήϊον· καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ξυνήϊα |
| ξ 38 | Ξυνίστωρ συμπράκτωρ, σύμβουλος, συγγνώστης· παρὰ τὸ εἴδω ῥῆμα τὸ σημαῖνον τὸ γινώσκω, ὁ μέλλων εἴσω· ἐκ τούτου ἵστωρ καὶ συνίστωρ |
| ξ 39 | Ξυνωρίδα ζυγήν· κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν ἡμιόνων· ὀρεὺς γὰρ ὁ ἡμίονος |
| ξ 40 | Ξυνὸς κοινός, οἶμαι ὥσπερ τὶς συνὸς, ἢ συνὼν τινί· παρὰ τὴν ξὺν πρόθεσιν |
| ξ 41 | Ξυνωρὶς σημαίνει τὴν δυάδα, καὶ τὴν ἀδελφότητα· γίνεται ἐκ τοῦ ξύνωρος, ὁ μετά τινος συναρμοζόμενος· τοῦτο ἐκ τῆς ξὺν Ἀττικῆς προθέσεως, καὶ τοῦ ἄρω τὸ ἁρμόζω· ἐκ τούτου οὖν ξυάορος, τὸ θηλυκὸν ἡ ξυνάορος, καὶ ξυναορὶς, καὶ κράσει τοῦ α ο εἰς ω, ξυνωρίς |
| ξ 42 | Ξυνωρὶς ἐπὶ δυσί· ζεῦγος ἐπὶ πλειόνων· οὕτω τὰ τέθριππα ζεύγη λέγουσι |
| ξ 43 | Ξυρὸν παρὰ τὸ ξύειν ῥᾷον |
| ξ 44 | Ξυρὸν παρὰ τὸ ξέω γίνεται ξυρόν. Τέλος τοῦ Ξ στοιχείου. ἈΡΧΗ ΤΟΥ Ο ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ο 6 | Ὅ ἄρθρον, ὑποτακτικὸν, μεταχθὲν εἰς ἀντωνυμίαν ἀναφορικὴν ὅ· ἔθος γὰρ τῷ ποιητῇ τὰ ὑποτακτικὰ τῶν ἄρθρων εἰς ἀντωνυμίαν μετάγειν, ὅτε οὐκ ἔχει ὑποκείμενον εἰς ὃ συνταχθῇ· τὸ δὲ ἕνεκά σφιν, ἀντὶ τούτου χάριν· τῷ δ’ ἐπετοξάζοντο, ἀντὶ τοῦ ἐτοξάζοντο. τὸν δ’ ἀπαμειβόμενος, ἀντὶ τοῦ, πρὸς τοῦτον δε. σημαίνει τὸ ὁ ἓξ, ἄρθρον προτακτικὸν καὶ ὑποτακτικὸν, καὶ ἀντωνυμίαν τρίτου προσώπου ἀναφορικοῦ, ὁ γὰρ βασιλῆϊ, ἀντὶ τούτου, ὁ μὲν οὔτι τόσον τελέθει κακὸν, ἔνδοθι μίμνον, τουτ’ἔστι, νῦν δὲ τοῦτο μὲν ὑπάρχει κακόν· ἀντὶ τοῦ ὅτι· λεύσσετε γὰρ τόγε πάντες ὅ μοι γέρας· ἀντὶ τοῦ διὸ, τοίου γάρ κε πατρὸς ὃ καὶ πεπνυμένα βάζεις· καὶ εἰς τὸ ἀλλότι |
| ο 7 | Ὁ ὅτι κατὰ περίκλασιν φωνῆς ἐκφωνεῖται τὸ ὄνομα τοῦ στοιχείου, ἡ δὲ ἐκφώνησις ἐμφερής ἐστι τῷ χαρακτῆρι |
| ο 8 | Ὄαροι αἱ γαμεταὶ, παρὰ τὸ ὁμοῦ ἀρηρέναι, ὁμόαροι |
| ο 9 | Ὀβελίσκος παρὰ τὸ ὀφέλλειν, καὶ εἰς μῆκος αὔξεσθαι |
| ο 10 | Ὀβελὸς τὸ ο πλεονασμός ἐστι· ἔστι γὰρ ῥῆμα βάλλω, καὶ ἀπὸ τοῦ βάλλω ῥήματος, τρία γένη γεννῶνται· καὶ ἐκ τοῦ ἐκβάλλω γίνεται βολὴ καὶ βουλὴ θηλυκόν· καὶ βάλλω βελὸς ὀξύτονον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο. τὸ βε ψιλόν |
| ο 11 | Ὀβελὸς παρὰ τὸ βελεῖ ἐοικέναι |
| ο 12 | Ὀβελὸς ὀβολοῦ διαφέρει· ὀβελὸς μὲν γάρ ἐστιν εἰς ὃν διαπείρονται τὰ κρέα, μέλλοντα ὀπτάσθαι· ὀβολὸς δὲ μέρος δραχμῆς |
| ο 13 | Ὀβολὸς ὁ ἐξ ἀργυρίου ἄγει γράμματα τρία, ὁμοίως καὶ ὁ ἀπὸ σιδήρου· καὶ ἄλλως, ὀβολὸς καὶ αὐτὸς ἐν ἀργυρίοις ἐτύπωτο· ὄγδοον δὲ ἦν καὶ τοῦτο τῆς οὐγκίας, οὐκ ἐξ ἀργυρίου, ἀλλ’ ἀπὸ σιδήρου πεποιημένος, ὀβολὸς δὲ οὗτος ἦν· ἦν δὲ καὶ ἕτερος ὀβολὸς ἐξ ἀργυρίου πεποιημένος, τυπτόμενος ὢν, ὃ ἦν λεπτότατον, ὀγδοηκοστὸν δέ ἐστι τῆς οὐγκίας· λέγεται γὰρ ἐν τῷ Λεβιτικῷ τόδε δίδραχμον εἴκοσιν ὀβολοί· ὅτι δὲ τέταρτόν ἐστι τῆς οὐγκίας· τὸ δὲ τέταρτον ἐνδείξαμεν |
| ο 14 | Ὄβριμος ὁ ἰσχυρός· τὸ βρι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιμος παράγωγα, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, μὴ ὄντα παρὰ τὸ σχῆμα καὶ σῆμα καὶ φήμη συγκείμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται. γίνεται ἐκ τοῦ βρι ἐπιῤῥήματος, σημαίνει δὲ τὸ μεγαλῶς καὶ ἰσχυρῶς, βρίμος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὄβριμος· ἐκ δὲ τοῦ βριμῶ ῥήματος, καὶ μετὰ τῆς ἐν προθέσεως ἐμβριμῶ, σημαίνει τὸ ἐπιτυμῶ |
| ο 15 | Ὄβρυζος παρὰ τὸ ἁβρὸν, ὃ σημαίνει τὸ τρυφερόν· καὶ εἰς τὸ βάον |
| ο 16 | Ὅγε οὗτος, τὸ ὁ ἀντωνυμία, τὸ γὲ σύνδεσμος |
| ο 17 | Ὅγε καὶ ὅδε σύνδεσμοι, μετὰ τοῦ πρώτου τῆς πρωτοτύπου ἀντωνυμίας· ὁ μὲν γε ἐν συνθέσει ἐστὶ, ἔγωγε, σύγε, ὁ δὲ δε ἐν παραθέσει, ἐγώδε, σύδε, μετὰ τοῦ τρίτου ἀνάπαλιν. ὁ μὲν γε ἐν παραθέσει, ὅ γε· ὁ δὲ δε ἐν συνθέσει, ὅδε, ἥδε, τόδε |
| ο 18 | Ὀγδοὰς ἀπὸ τοῦ ἄγειν δύο τετραδὰς, ἡ ἀγοδυάς τις οὖσα· πολλὰς γὰρ ἄγει δυάδας |
| ο 19 | Ὅγε δύο μέρη λόγου εἰσὶν, ἢ ἕν; δύο· ὁ ἄρθρον, γε σύνδεσμος. ἐν συνθέσει ἐστὶν ἢ ἐν παραθέσει; παράλληλος σύνταξίς ἐστι λέξεως, ἑκάστης τὸν ἰδίον τόνον φυλαττούσης· τὰ ἐπεκτεινόμενα διὰ τῆς δε, διὰ τῆς γε οὐκ ἐπεκτείνονται, τοῖος τοῖόσδε, τόσος τοσόσδε, τοσόσγε οὐ λέγεται. καὶ τὰ ἐπεκτεινόμενα διὰ τῆς γε, διὰ τῆς δε οὐκ ἐπεκτείνονται, οἷον, ἐγὼ ἔγωγε, ἐμοὶ ἔμοιγε |
| ο 20 | Ὁ δεῖνα αἱ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι θέλουσιν ἔχειν δίφθογγον, αὐτὸς, ἐκεῖνος, οὗτος, μόνον τὸ ὅδε οὐκ ἔχει· τούτου χάριν τὸ ὁ δεῖνα ἔχει τὴν ει δίφθογγον· πρόσκειται ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν, διὰ τὸ μὶν, καὶ σφίν· μονοπρόσωποι δὲ λέγονται αὕται, ἐπειδὴ οὐκ ἔχουσι πρῶτον καὶ δεύτερον πρόσωπον, κατὰ τὴν ἀκολουθίαν· τὸ γὰρ ἐγὼ, σὺ, οὐκ εἰσὶ τούτων ἀλλὰ τοῦ ἴ |
| ο 21 | Ὁ δεῖνα διὰ τῆς ει διφθόγγου· ὥσπερ γὰρ τὸ νεὰ πόλις δύο ὀνόματά εἰσι, καθ’ ἓν ὑποκειμένου· τινὲς δὲ λέγουσιν, ὅτι μία λέξις ἐστὶν, καὶ οὐ δύο, οἵ τινες κακῶς λέγουσιν· εἰ γὰρ ἦν μία λέξις, οὐκ ὤφειλε κατὰ πτῶσιν ἐναλλάττεσθαι ἡ ἄρχουσα, οἷον, ὁ δεῖνα τοῦ δείνατος, τῷ δείνατι· τῆς γὰρ μίας λέξεως ἐν τῇ κλίσει φυλάττεται ἡ ἄρχουσα, φιλάνθρωπος φιλανθρώπου, φιλανθρώπῳ· τοῦτο δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἐχούσης οὕτω τῆς παραδόσεως, καὶ ἴσως πλανηθείσης, ἐκ τοῦ, τινὰς λέγειν, ὅτι μία λέξις ἐστὶν· οἱ γὰρ λέγοντες, ὅτι μία λέξις ἔστιν, λέγουσιν, ὅτι παρὰ τὴν ὅδε ἀντωνυμίαν γέγονε ὁ δέϊνα, καὶ ἐν συναιρέσει ὁ δεῖνα· ἄλλως τε δὲ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ὅτι αἱ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι, θέλουσιν ἔχειν δίφθογγον· οἷον, ἐκεῖνος, οὗτος, αὐτὸς, χωρὶς τοῦ ὅδε· τούτου χάριν καὶ τὸ ὁ δεῖνα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| ο 22 | Ὁ δεῖνα ἀντωνυμία, τοῦ δεινοῦ, τὸν δεῖνα· λέγεται καὶ ὁ δεῖν τοῦ δεῖνος, τὸν δεῖνα |
| ο 23 | Ὀγκάνος ὁ ἐπικαμπὴς σίδηρος, ἐκ τοῦ κάμπτω, ἐξ οὗ λέγεται καὶ ὀγκινάριον καὶ διόγκινον καὶ τριόγκινον. Ὄγκιον δὲ τὸ ἀγγεῖον, ἐν ᾧ τὰ σίδηρα ἐκβάλλουσι. ὄγκοι γὰρ αἱ γωνίαι τῶν βελῶν, ἐξ οὗ καὶ ὀγκία τὸ μέτρον, καὶ ὄγκος ἡ ὑπερηφανία, καὶ τὸ μέγεθον του πόσου |
| ο 24 | ὁδὶ διαφέρει· ὅδε μὲν γάρ ἐστιν ἀναφορικῶς, ὁδὶ δὲ δεικτικῶς, καὶ μόνον κατ’ ἐπέκτασιν |
| ο 25 | Ὀγδοὰς λέγεται οἱονεὶ ὀγδοδυὰς παρὰ τὸ δύο ἄγειν, διχοτομουμένη γὰρ, καὶ τὰ ταύτης μέρη εἰς μονάδας καταντ. διαιρεῖται γὰρ εἰς τέσσαρα καὶ τέσσαρα· καὶ τὰ τέσσαρα εἰς δύο, καὶ τὸ δύο εἰς μία, καὶ μία· εἰ δέ τις εἴπῃ ὅτι τούτῳ τῷ λόγῳ, καὶ ἡ τετρὰς ὤφειλεν ὀγδοὰς λέγεσθαι, διότι καὶ αὑτὴ, διχοτομουμένη ἔρχεται ἄχρι τῆς μονάδος, διαιρεῖται γὰρ εἰς δύο, καὶ τὰ δύο εἰς μία καὶ μία, λέγομεν, ὅτι αἱ ἐτυμολογίαι οὐκ ἀντιστρέφουσιν. ἰδοὺ γὰρ λέγεται σῖτος παρὰ τὸ σείεσθαι, καὶ οὐ μόνον ὁ σῖτος σείεται, ἀλλὰ καὶ κριθὴ καὶ ἄλλοι καρποὶ, καὶ οὐ παρὰ τούτου λέγεται ἡ κριθὴ, ἢ ἄλλοι καρποὶ σῖτος |
| ο 26 | Ὁδίτης ὁ πολίτης, ἀμφότερον διὰ τοῦ ι, τῷ λόγῳ τοῦ λογχίτης |
| ο 27 | Ὀδωδός ὄδω καὶ ὄδωδα |
| ο 28 | Ὁδός παρὰ τὸ ἕω τὸ εἰσπέμπω, ἕω, ὁδός, ὡς σβέω σβοδὸς, καὶ μεταθέσει τοῦ β εἰς π σποδὸς, ἐκ δὲ τοῦ ἕω ἡ ὁδὸς δασύνεται |
| ο 29 | Ὀδυνᾶται παρὰ τὸ ἐσθίειν καὶ ἔδειν τὴν ψυχὴν, κατὰ τὸ σὴν ἔδεαι κραδίην |
| ο 30 | Ὁδός σημαίνει τὸν βίον, τὴν ἔνεδραν, τὴν κοινῶς νοουμένην ὁδὸν, καὶ μέτρον ὁδοῦ |
| ο 31 | ὁδοιπορεῖν ἐκ τοῦ ὁδὸς καὶ τοῦ περῶ, γίνεται ὁδοπορία, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ὁδοιπορία |
| ο 32 | Ὀθνεῖον ὑπέρθεσις στοιχείων· ὡς ἄριστος ἀριστεῖον, κόταμος κοτταμεῖον, νόθος νοθεῖον, καὶ μεταθέσει τοῦ ν, ὀθνεῖον, τὸν νόθον |
| ο 33 | Ὄζος παρὰ τὸ ἅζω, ἅζειν καὶ ὄζειν, τὸ ἐγκαθήμενον τῷ περιπεπαρμένῳ ξύλῳ |
| ο 34 | Ὀδύνη ὀδῖνος διαφέρει. ὀδύνη μὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ἐλαφρότερον πονεῖν λέγεται, καὶ κλίνεται ὀδύνη ὀδύνης· ἡ δὲ ὠδὶς ἐπὶ τοῦ δριμυτέρως καὶ βαρέως πονεῖν τὰς τικτούσας εἴρηται, καὶ κλίνεται ὠδὶς ὠδῖνος |
| ο 35 | Ὀδύνη παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ἡ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα ἔδουσα, ἤγουν ἐσθίουσα |
| ο 36 | Ὀδῶ σημαίνει τέσσαρα· ὁδῶ τὸ ὄζω καὶ πνέω, καὶ ὠδία ἡ ὀσμὴ, καὶ μετὰ τοῦ δὺς μορίου, δυσωδία. ὀδῶ τὸ μερίζω, ἐξ οὗ καὶ ὠδία καὶ εὐωδία ἡ καλὴ ὀσμή. ὁδῶ τὸ ἁδω ἐξ οὗ καὶ ὠδία ἢ ὠδὴ, καὶ εὐωδία ἡ καλὴ ὠδὴ, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο βραχέος εἰς ω. ὁδῶ τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ καὶ ὁδία ἡ ὁδὸς, καὶ εὐοδία ἡ καλὴ ὁδὸς, διὰ τοῦ ο μικροῦ |
| ο 37 | Ὀδύσσεια διὰ τῆς ει διφθόγγου, πρῶτον μὲν ὅτι τὰ διὰ τοῦ εια προπαροξύτονα· πόθεν Ὀδυσσεὺς; παρὰ τὸ ἐν τῇ ὁδῷ ὕσαι τὸν Δία |
| ο 38 | Ὀδυσσῆα Ὀδυσσεὺς δὲ εἴρηται ἀπὸ τῆς ἱστορίας. Ἀντίκλειαν γὰρ φησὶ τὴν Ὀδυσσέως μητέρα, ἐγκύμονον οὖσαν, ὁδεύουσαν τὸ ἥριστον ὄρος τῆς Ἰθάκης, ὕσαντος πολὺ τοῦ Δίος, ὑπὸ ἀγωνίας τε καὶ φόβου καταπεσοῦσαν, ἀποτεκεῖν τὸν Ὀδυσσέα, καὶ διὰ τούτου αὐτὸς ταύτης τῆς ὀνομασίας ἔτυχεν· ἐπειδὴ κατὰ τὴν ὁδὸν ὕσεν ὁ Ζεύς |
| ο 39 | Ὀδυσσῆος παρὰ τὸ ὀδύσασθαι, ὅ ἐστι τὸ ὀργίζεσθαι |
| ο 40 | Ὀδῶδα πόθεν; ἔστι ῥῆμα ὀδῶ, ὁ μέλλων ὀδώσω, ὁ παρακείμενος ὄδωκα, ὁ μέσος ὦδα, καὶ Ἀττικῶς ὀδώδα, ἐξ οὗ καὶ ὠδυσσηπὼς τὸ ω |
| ο 41 | Ὄζος ὁ κλάδος, ἐκ τοῦ ἵζω τὸ καθέζομαι, οἱονεὶ τὸ ἐγκαθήμενον καὶ ἐμπεπαρμένον τῷ ξύλῳ λέγεται δὲ καὶ μεταφορικῶς, ἐπὶ τῆς γενεᾶς· ἢ εἰς ὃν κάθηνται οἱ νεοσσοὶ, ἐκ τοῦ νεωστὶ σέβεσθαι |
| ο 42 | Ὄζω καὶ περισπώμενον ὀζῶ, ὀζέσω, ὤζεσα, καὶ προσώζεσεν, ὥσπερ πιέζω πιεζῶ |
| ο 43 | Ὅθεν ψιλούμενον ἐπίῤῥημα εὐχῆς σημαντικὸν, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ὅθεν δασυνομένου, τοπικοῦ ἐπιῤῥήματος· ἐκ γὰρ τοῦ ἔθεν τοῦ γραφομένου διὰ τοῦ ε, ὅπερ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, γίνεται εἴθε, γέγονε τοῦτο, οἷον ἔθεν, ὄθεν, ὥς τισι δοκεῖ |
| ο 44 | Ὅθι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ὑψόθεν ὑψόθι, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ὅθεν ὅθι· διαφέρειν τὸ ὅθεν τοῦ ὅθι· ὅτι τὸ μὲν ὅθι ἐπίῤῥημά ἐστι τοπικὸν, καὶ δηλοῖ τὴν εἰς τόπον σχέσιν· τὸ δὲ ὅθεν τὴν ἐκ τόπου |
| ο 45 | Ὀθνεῖαν σημαίνει τὴν ξένην καὶ θαυμαστήν· γέγονε δὲ παρὰ τὸ νόθος νοθεῖος, καὶ κατ’ ὑπερβίβασιν ὀθνεῖος. καὶ τὸ θηλυκὸν ὀθνεῖα· ἢ παρὰ τὸ νόθος, νοθεύω, νοθεῖος, καὶ μεταθέσει τοῦ ν ὀθνεῖος |
| ο 46 | Ὀθόνη τὸ θο μικρὸν διάτι; γίνεται ἐκ τοῦ ὄθω, τὸ ἐπιστροφὴν ποιοῦμαι, οἱονεὶ τὸ μαλακὸν, καὶ εὐένδοτον, καὶ ἐπίστροφον |
| ο 47 | Ὀθόνη ἔστι θέω τὸ ἐλαύνω, τοῦτο καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἔθω τὸ καίω, καὶ ἐξ αὐτοῦ τοῦ ἐλαύνω ὀθόνη. οὐ λέγεται δὲ τὸ λευκὸν μόνον ὀθόνη, ἀλλὰ πᾶν λεπτὸν ὕφασμα, ὅθεν εὐχερῶς ὑπὸ ἀνέμου ἐλαύνεται |
| ο 48 | Ὀθόνη παρὰ τὸ ὄθω, δηλοῦν τὴν κίνησιν, ὅθεν τὸ, οὐδ’ ὄθομαι κοτέοντος· ἀντὶ τοῦ οὐ κινοῦμαι, οὐκ ἐπιστρέφομαι· καὶ τὸ ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ ἐνόθω, ἤνοθα, ἐνήνοθεν, ἀντὶ τοῦ ἐνέκειτο. ὀθόνη οὖν ἡ εὐκίνητος, διὰ τὴν λεπτότητα. δύναται δὲ ὀθόνη τὸ λεπτὸν καὶ διαφανὲς ἱμάτιον, καθ’ ἀποβολὴν τοῦ μ, παρὰ τὸ ὄθμα, τὸ ὄμμα, ὀθμόνη καὶ ὀθόνη |
| ο 49 | Οἱονεὶ ἐκ τοῦ οἷον ἐπιῤῥήματος εἰκασμοῦ, καὶ τοῦ εἰ συνδέσμου |
| ο 50 | Οἳ ἄρθρον πόσα σημαίνει; τέσσαρα. ἄρθρον προτακτικὸν ἀρσενικὸν πληθυντικόν· οἱ δὲ θεοὶ πὰρ Ζηνὶ καθήμενοι ἠγορόωντο· καὶ τὸ ὑποτακτικὸν, ἀγχοῦ Κυκλώπων, οἳ σφέας σινέσκοντο· καὶ ἀντὶ τῆς οὗτοι ἀντωνυμίας, ὡς τὸ, οἱ μὲν παρὰ νηυσὶ κορωνίσι θωρήσσοντο· καὶ ἄρθρον ἀντωνυμικὸν καὶ συζυγοῦν τῇ ἐμῇ σοι, ἥτις ἐγκλιθεῖσα σημαίνει ἀντωνυμίαν, ἀντὶ τοῦ αὐτῷ· ἥδε δὲ οἱ κατὰ θυμὸν ἀρίστη φαίνετο βουλή· ὀρθοτονούμενον σημαίνει ἑαυτῷ, ἢ ὀλίγον οἷ παῖδα ἐοικότα γείνατο Τυδεύς |
| ο 51 | Οἷ αὐτῷ ὥσπερ λέγεται σφεῖς αὐτοὶ καὶ σφῶν αὐτῶν. καὶ σφίσιν αὐτοῖς, καὶ σφὰς αὐτοὺς, οὕτω καὶ ἐπὶ τῷ ἑνικῇ, οἷ αὐτῷ |
| ο 52 | Οἷο κασιγνήτοιο τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ |
| ο 53 | Οἷο κασιγνήτοιο ἡ εὐθεῖα ὃς, οὗ, καὶ Ἰωνικῶς οἷο. ὁ κανὼν, οἱ Ἴωνες καὶ οἱ Θετταλοὶ τὰς εἰς ου γενικὰς, τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ος εὐθείων γινομένας, διὰ τοῦ οιο προσφέρουσι |
| ο 54 | Ὁ οἱ δύο μέρη λόγου, ὁ ἄρθρον, καὶ οἱ ἀντωνυμία |
| ο 55 | Οἴγω ἀνοίγω· καὶ εἰς τὸ ὑπειγμένος |
| ο 56 | Οἶδα ἔστι ῥῆμα εἴδω βαρύτονον καὶ περισπώμενον, ὃ δηλοῖ τὸ ἐπίσταμαι· τοῦ εἴδω ὁ παρακείμενος εἶδα· τροπῇ τοῦ ε εἰς οἶδα κατὰ Αἰολεῖς |
| ο 57 | Οἶαξ ὁ κανὼν δι’ οὗ τὸ πηδάλιον φέρεται· ἐκ τοῦ οἴω τὸ κομίζω |
| ο 58 | Οἰδαίνειν θυμοῦσθαι, ἐπαίρεσθαι, φυσᾶσθαι, ἀπὸ τοῦ οἰδαίνω, τοῦτο παρὰ τὸ φῶ, ὃ σημαίνει τὸ προϊῶ, γίνεται φοιτῶ, ἐκ τούτου δὲ φοιταίνω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ φ καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς δ, οἰδαίνω, συντάσσεται μετὰ δοτικῆς |
| ο 59 | Οἶδμα. τὸ κῦμα ἐκ τοῦ οἰδῶ τὸ ἐξογκοῦμαι, οἰδήσω, οἴδημα, καὶ συγκοπῇ οἶδμα |
| ο 60 | Ὀϊζυρὸς μοχθηρὸς, ἐπίπονος, ταχύς· τὸ ζυ μακρόν· ἐπειδὴ τὰ εἰς ρος ὀξύτονα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ὅτε ἔχουσι τὴν τρίτην ἀπὸ τέλους μακρὰν φύσει ἢ θέσει, πάντοτε ἔχουσι καὶ τὴν πρὸ τέλους μακρὰν, οἷον ὀκνηρὸς, ὀϊζυρὸς, ἰσχυρός· γίνεται παρὰ τὸ ὀϊζὺς, τοῦτο παρὰ τὸ οἲ σχετλιαστικὸν ἐπίῤῥημα, ὅπερ πλεονασμῷ τῆς μοι συλλαβῆς, οἴμοι, καὶ οἰμόζω, κατὰ παραγωγὴν οἴζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ οἰζύω κατὰ παραγωγὴν, ὡς πλήθω πληθύω, καὶ διαλύσει τῆς οι διφθόγγου, ὀϊζύω καὶ ὀϊζυρός |
| ο 61 | οἰκεῖοι διαφέρουσι, οἰκεῖοι μὲν γὰρ, οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν προσήκοντες· οἰκῆες καὶ ἅπαντες, οἱ ἐν τῇ οἰκίᾳ τυγχάνοντες τῇ αὐτῇ. εἴτε οἰκέται, εἴτε ἐλεύθεροι· καὶ Ὅμηρος· ὄφρ’ ἴδωμεν, οἰκῆας, ἄλοχόν τε φίλον καὶ νήπιον υἱόν |
| ο 62 | Οἴμη ἡ ᾠδὴ, παρὰ τὸ ἐν τοῖς οἴμοις, τουτ’ἔστιν ταῖς ὁδοῖς ἅδεσθαι |
| ο 63 | οἰκτιρμὸς διὰ τοῦ ι, ἐὰν γὰρ ἀπὸ τοῦ μρ ἀπαντᾷ, καὶ φωνῆεν βραχὺ, ὡς τὸ οἰκτιρμὸς, διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐὰν γὰρ φωνῆεν μακρὸν ἀπαντᾷ, ὡς τὸ οἰκτείρησον, τὸ κτει δίφθογγος, ἐκ τοῦ οἰκτείρω δὲ γίνεται οἰκτιρμός, τὸ δὲ οἰκτίρμων ἐκ τοῦ οἶκτος |
| ο 64 | Οἰμώζειν παρὰ τὸ οἴμοι, ὁμοίως πέπονθα οἰμώζειν παρὰ τὸ οἴμοι, ὡς παρὰ τὸ αἰαὶ αἰάζω |
| ο 65 | Οἴκαδε τοῦ οἴκοι διαφέρει· οἴκαδε τὸ εἰς τὴν οἰκείαν οἰκίαν πορεύεσθαι. οἴκοι δὲ τὸ εἰς ἑτέρου τινός |
| ο 66 | Οἴκαδε ἐπίῤῥημα τοπικόν· καὶ διατί ἐστι προτέρα ἡ ἐν τόπῳ τὴν εἰς τόπον; ἐπειδὴ εἰ μὴ ἐν τόπῳ ᾖς, εἰς τόπον οὐ δύνασαι ἀπέλθειν |
| ο 67 | Οἴκαδε τοῦ εἰς οἶκον διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ εἰς τὴν οἰκείαν οἰκίαν βαδίζειν, οἴκαδε φαμὲν τὸ δὲ εἰς ἕτερον εἰς οἶκον· καὶ εἰς τὸ ἀγορεῖν |
| ο 68 | οἰκιακοὶ διαφέρουσι. οἰκεῖοι μὲν γὰρ οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν προσήκοντες· οἰκιακοὶ δὲ πάντες ἐν τῇ αὐτῇ οἰκίᾳ ὄντες, εἴτε δοῦλοι εἴτε ἐλεύθεροι |
| ο 69 | Οἰκονομία ἐστι πρᾶγμα μὴ ὀφεῖλον γενέσθαι· γίνεται δὲ διὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειαν τινῶν |
| ο 70 | Οἰκονομία ἑκούσιος μεγέθους συγκατάβασις, πρὸς σωτηρίαν τινῶν τελουμένη |
| ο 71 | Οἰκέται εἰς τὸ δοῦλοι |
| ο 72 | Οἰκόπεδον παρὰ τὸ οἶκος καὶ τὸ πέδον· τοῦτο παρὰ τὸ ἕζω τὸ καθέζομαι, ἔδον καὶ πέδον |
| ο 73 | Οἶκος διὰ τὸ ὑπὸ τινῶν κοσμεῖσθαι· ἢ διὰ τὸ τὴν ὕλην κεῖσθαι· ἢ διότι οἰκεῖται· ἢ παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ, εἰς ὃν ὑποχωροῦμεν |
| ο 74 | Οἰκοδομῶ ἐκ τοῦ οἶκος καὶ τοῦ δέμῳ, τὸ οἰκοδομῶ |
| ο 75 | Οἶκτος σημαίνει τὸν θρῆνον· ἔστιν οἴχω τὸ πορεύομαι, καὶ ἡ μετοχὴ οἰχόμενος καὶ κατοιχόμενοι, οἱ κάτω πορευόμενοι, ἤγουν νεκροὶ, τούτου ὁ παρακείμενος ὦχα, ὁ παθητικὸς ὦγμαι, ὦκται· ἐξ αὐτοῦ οἶκτος, ὁ ἀπαθάνων· οἶκτος δὲ βαρυτόνως, ὁ ἐπὶ θανάτῳ θρῆνος |
| ο 76 | οἰκτιρμὸς διαφέρει· οἶκτος μὲν ὁ κτιζόμενος· οἰκτιρμὸς δὲ ὁ λόγος τοῦ οἰκτείροντος |
| ο 77 | Οἶμος ἡ ὁδὸς, παρὰ τὸ οἰμῆσαι, ὅ ἐστιν ὁρμῆσαι |
| ο 78 | Οἶμος οἴμης διαφέρει· οἶμος μὲν γὰρ ἀρσενικῶς ἡ ὁδός· οἴμη δὲ ἡ ᾠδὴ θηλυκῶς, ἐξ οὗ καὶ παροιμία, διὰ τὸ περὶ τὴν ὁδὸν λαλεῖσθαι |
| ο 79 | Οἶμος ὅρμημα, παρὰ τὸ ἐν τοῖς οἴμοις, τουτ’ἔστιν ἐν ταῖς ὁδοῖς ἅδεσθαι. ἐξ οὗ καὶ παροιμία. καὶ εἰς τὸ ἑτοιμασία |
| ο 80 | Οἰμώζω στενάζω, ἐκ τοῦ ὤμοι σχετλιαστικοῦ ἐπιῤῥήματος, ἐξ οὗ καὶ ὤζω· ἐκ τοῦ οὖν τοῦ ὤμοι ἐπιῤῥήματος γίνεται καθ’ ὑπερβίβασιν οἰμώζω, ὁ παρατατικὸς ὤμωζον, καὶ ὤμωξα, διφορεῖται· τὸ μω μέγα· εἰς τὸ ἁρμόζω |
| ο 81 | Οἰμωγὴν ἡσύχιον, θρῆνον, στεναγμόν |
| ο 82 | Οἰμωσταὶ θρῆνοι, ἡσύχιοι, μᾶλλον παρὰ τὸ οἴμοι, ὅ ἐστι θρηνῶδες ἐπίφθεγμα |
| ο 83 | Οἶνος παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὀφελῶ· ἔπειτα δὲ καὐτὸς ὀνήσεται αἳ κε πίησθα· ἢ παρὰ τὸ οἶς, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον· οἱ παλαιοὶ γὰρ ἐγαλακτοτρόφουν, πρὸ τοῦ εὑρεθῆναι τὸν οἶνον, καὶ τὸν διονυσιακὸν καρπόν |
| ο 84 | Οἶνος παρὰ τὸ οἰῆσαι ἡμᾶς πίνοντας· Ἀριστοφάνης· οἶνον ἐτόλμησαν εἰς ἐπίνοιαν λοιδορεῖν· καὶ ἄλλως, παρὰ τὸ οἶος οἶνος, ὁ οἰήσεως ἡμᾶς πληρῶν· ἢ παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὀφελῶ ὄνος καὶ οἶνος |
| ο 85 | Οἶνος παρότι πινόμενος οἴει τὸν νοῦν, τουτ’ἔστι φυσιεῖ καὶ ἀμβλυοπεῖ, καὶ ἐν ἡμέρᾳ ὡς ἐν νυκτὶ διάγειν ποιεῖ |
| ο 86 | Οἰνοχοὸς πιγκέρνης· ὁ τὸν οἶνον ἐγχέων· καὶ οἰνοχοὴ τὸ κύαθον |
| ο 87 | Οἰκονομῶ παρὰ τὸ οἰκονόμος· διαφέρει οἰκονόμος καὶ φείδωλος· οἰκονόμος μὲν γάρ ἐστιν, ὁ φρονήσει καὶ ἀγχοινίᾳ ποιούμενος τὴν ἔξοδον τῶν διαφερόντων αὐτοῦ χρημάτων. φείδωλος δὲ ὁ πολλὰ μὲν εἰσδεχόμενος διδόναι, ὀλίγα δὲ πάσχων |
| ο 88 | Οἶος ὁ μόνος· ἔστιν εἷς ἑνός· ἐκ τοῦ εἷς γίνεται εἷος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο γίνεται οἶος, καὶ ψιλοῦται· ἡ γὰρ οι δίφθογγος, ἐν ταῖς ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν λέξεσι ψιλοῦται· εἰ μὴ τὸ μ ἐπάγοιτο· σημαίνει δὲ τὸ μόνος. οἷος δὲ τὸ ἀναφορικὸν δασύνεται· τὰ γὰρ εὑρισκόμενα κατ’ ἀποβολὴν ψιλοῦται· ἢ γεννῶντα ψιλὸν ἐν τῇ ἀρχῇ δασύνεται· οἷον, ποῖος, οἷος, τόσος ὅσος, πηνίκα ἡνίκα· καὶ εἶ καὶ ὀρφανός |
| ο 89 | Οἰμωγαὶ θρῆνοι, ἥσυχοι μᾶλλον, παρὰ τὸ οἴμοι, ὅ ἐστι θρηνῶδες ἐπίφθεγμα |
| ο 90 | ὀΐς · καὶ εἰς τὸ οἶνος, καὶ ὦαν καὶ ὀΐων |
| ο 91 | Οἱ ἀντωνυμία ὀρθοτονεῖται ἢ ἐγκλίνεται· ὀρθοτονεῖται. καί τι διαφέρει τὰ ἄρθρα τὰ προτακτικὰ τῶν ὑποτακτικῶν; τὸ γὰρ οἱ ἄρθρον ἦν, ἀλλ’ ἔστιν ἀντωνυμία· τὰ γὰρ ἄρθρα μὴ ἐπαγόμενα ὀνόματα, πρὸς ἃ ὑποτάσσωσι μετάγονται εἰς ἀντωνυμίαν· διαφέρει δὲ ὅτι τὸ μὲν προτάσσεται καὶ δασύνεται μόνον· τὸ δὲ ὑποτάσσεται καὶ δασύνεται καὶ ὀξύνεται |
| ο 92 | Οἴσετε ῥῆμα προστακτικὸν πληθυντικὸν, ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ· ἔστι γὰρ οἴσω μέλλων, καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα· ὥσπερ ἔστι καὶ τὸ ἄγω ἄξω· ἄξετε Πριάμοιο βίην· οὔτως ἔστι καὶ τὸν οἴσω μέλλοντα τοῦ ἐνεστῶτος, οὐκ ἔχει, καὶ μετάγεται ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα καὶ γίνεται οἴσω· τοῦτο μεταγόμενον μέλλοντα οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ ἀπὸ μελλόντων μεταγόμενα εἰς ἐνεστῶτα, ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. τοῦτο τὸ προστακτικόν |
| ο 93 | Οἴχη ἐπίῤῥημα σχετλιαστικὸν, καὶ ἀποδεκτικόν |
| ο 94 | Οἶτος ὁ θάνατος, παρὰ τὸ οι καὶ τὸ μοι στεναγμοῦ ἐπίῤῥημα, παρ’ οἷς μὲν καὶ τὸν μόχθον δηλοῖ· παρέπεται γὰρ τοῖς μοχθοῦσι, τὸ οι λέγων |
| ο 95 | Οἶσθα εἰδῶ ῥῆμα ἔστι περισπώμενον, οὗ ὁ μέλλων εἰδήσω· Ὅμηρος· μὴ δὴ πάντας ἐμοὺς ἐπιέλπεο μύθους εἰδήσειν. τὸ εἰδῶ παράγωγον εἴδημι, ὡς τιθῶ τίθημι, δεύτερον οὖν πρόσωπον εἴδης, ἐπεκτάσει εἴδησθα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, κατὰ Αἰολεῖς οἴδησθα, καὶ συγκοπῇ οἶσθα· καὶ ἀπὸ μὲν τοῦ εἰδήσω μέλλοντος εἰδήμων· ἀπὸ δὲ τοῦ εἴσω εἴδω, ἀποβολῇ τοῦ ε |
| β 241 | βιὸς διαφέρει· εἴρηται δὲ τόξον, ὅταν τείνηται ἐν τῇ νευρᾷ, παρὰ τὸ τάζω τὸ τανύω, τάζον καὶ τόξον· οἰστὸς δὲ ὅταν φέρηται καὶ βαστάζηται τὸ τόξον· ἐκ τοῦ οἴω τὸ κομίζω, καὶ φέρω, καὶ διαλύσει ὀϊστός. βέλος δὲ τὸ συστάδην καὶ οὐ μακρόθεν, ἀλλ’ ἐγγύθεν βαλλόμενον, καὶ οἷον κρατούμενον τοῦ βέλους ἐν τῇ χειρί. ἴος δὲ παρὰ τὸ ἵημι τὸ πέμπω, ὅταν μακρὰν ποῦ πέμπηται ἀπὸ τῆς νευρᾶς· βιὸς δὲ ἀπ’ αὐτῆς τῆς βίας, ἤτοι συντονίας καὶ στάσεως εἴρηται· ἢ ὅτι οἱ ἀρχαῖοι δι’ αὐτοῦ τὰ πρὸς τὸν βίον εἶχον, ἤγουν τὰ πρὸς ζωὴν ἐκέκτηντο, θηρῶντες ἢ κυνηγοῦντες |
| ο 96 | Ὀΐομαι διὰ τοῦ ἰῶτα. ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀΐομαι γίνεται οἴομαι κατὰ συναίρεσιν, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ἀπὸ τοῦ οἴομαι γίνεται κατὰ διάλυσιν τοῦ οι ὀΐομαι |
| ο 97 | Οἶστρος ὁ λεγόμενος μύωψ· ἔστι δὲ ζῶον ὑπόχαλκον τὴν μορφὴν, ὅπερ ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὰ ὦτα τῶν βοῶν, ἐξοιστρεῖν ἀναγκάζει τοὺς βοάς· καὶ Καλλίμαχος· βοῦς σόον ὅντε μύωπα βοῶν καλέουσιν ἀμορβή |
| ο 98 | Οἴχομαι παρὰ τὸ ἔχω, τὸ ἐλαύνω, οἴχω· ἢ παρὰ τὸ εἴκω οἰκῶ, ἐξ οὗ καὶ οἰκουμένη, οἰκοῦμαι, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς χ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ οἴχομαι |
| ο 99 | Οἴχεται περιπατεῖ, τρέχει, καὶ οἰχήσω |
| ο 100 | Οἴχω τὸ πορεύομαι, καὶ οἰχῶ τὸ περισσεύομαι |
| ο 101 | Οἴω εἰς τὸ ἀνύποιστος καὶ ἑλκύω, καὶ αἶα |
| ο 102 | Οἴων ὁ μὲν ποιητὴς ἀεὶ καὶ ἐν διαστάσει χρῆται μολοΐεσθαι, καὶ αἶγες· ὁμοίως δὲ καὶ ἐπ’ εὐθείας ἑνικῶν· τοῖσι δ’ ὀῒς λάσιος. Ἀρίσταρχος καὶ Πτολεμαῖος ὁ Ἀσκαλωνίτης, ὁ μὲν ἐν διαστάσει, ὁ δὲ ἐν συλλήψει· ἀναλογωτέρως δὲ ἐν διαστάσει· καθότι πολλά εἰσιν ὀνόματα, ἐπ’ εὐθείας εἰς ις λήγοντα δισύλλαβα· οὐδὲν εἰς υς, πλὴν τοῦ ὗς, ὃ σημαίνει τὸν χοῖρον |
| ο 103 | Οἰοπόλοισι ἢ ἐρήμοις, ἐν οἷς ἐστι μόνον πολεῖσθαι, ὅ ἐστιν ἀνατρέφεσθαι· ἢ ἱμέροις, ἐν οἷς ἄν τις πορεύοιτο δισσήμερον· ἢ ἐν οἷς οἴες ἀνατρέφονται, οἷον ὅπου νέμονται τὰ πρόβατα |
| ο 104 | Ὄϊς ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ὄϊς ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν διὰ τοῦ ι γράφεται· ἀπὸ γὰρ τοῦ ὄϊες γέγονε, κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ἰῶτα μακρόν |
| ο 105 | Οἰονοπόλοι εἰς τὸ ὀνειροπόλοι |
| ο 106 | Οἰωνοῖσι σαρκοφάγοις ὀρνέοις· τὸ νοι διφθόγγῳ· αἱ εἰς σι πληθυντικαὶ δοτικαὶ, ἐπεκτάσει Ἰωνικῇ γίνονται· οἰωνὸς, ὥσπερ παρὰ τὸ κοινῶ, κοινώσω, κοινωνὸς, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ οἰῶ, τὸ μονῶ, ὁ μέλλων οἰώσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ οἰωνὸς, μόνον γὰρ τὸ ζῶον αὐλίζεται. ὁ παρακείμενος οἴωκα, ὁ παθητικὸς οἴωμαι, ὁ ἀόριστος οἰώθην, τὸ ἐμονώθην· τὸ οι δίφθογγος, παρὰ τὸ οἶος, ὃ σημαίνει τὸν μόνον· καὶ εἰς τὸ γελοῖος |
| ο 107 | Οἴοις δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, παρὰ τὸ οἶος, ὃ δηλοῖ τὸ μόνον· τὸ δὲ οἶος ἐκ τοῦ μία, ἀποβολῇ τοῦ μ, ἴα, ΐος, πλεονασμῷ τοῦ οι οἶος· ἐξ οὗ ἐπίῤῥημα χρονικὸν δηλωτικὸν οἶος |
| ο 108 | Ὀκλάσαι παρὰ τὸ κλάσαι, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, ὅ ἐστι κλάσαι, διὰ τὸ ὥσπερ κλάσειν ὑπομένειν τὰ γόνατα |
| ο 109 | ὀκλάζειν παρὰ τὸ ἐγκλᾶν καὶ κάμπτειν τὰ γόνατα ἐν τῷ καθέζεσθαι· ὅθεν καὶ κλὰξ ἐπίῤῥημα |
| ο 110 | Οἴουλος τὸ γένειον, ὅταν ἐκφύειν ἄρχηται, ἡ πρώτη βλάστησις τῶν τριχῶν |
| ο 111 | Οἰωνὸς ὄρνις, γὺψ, ὅτι καὶ χωρὶς μίξεως πέφυκε πολλάκις τίκτειν ἐξ ἀνέμου· οὕτω φασὶ κυρίως ἐπὶ τῶν γύπων οἰωνούς, οὕτω γὰρ κατὰ φύσιν ποιοῦσιν τὸ ἐξ ἀνέμου τίκτειν· λέγεται δὲ καὶ οἰωνὸς ὄρνις μαντευτικὸς, δι’ ὧν ἔλεγον τὰ συμβησόμενα, βλέποντες ἁ ἐποίουν σημεῖα· εἴρηται οἰωνιστικὴ, παρὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων οἴησιν ἤγουν νόμισιν |
| ο 112 | Ὄκνος ἔστι κινῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄκινος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄκνος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὄκνος, ὁ μὴ κινεῖσθαι ἡμᾶς ποιῶν· ἢ παρὰ τὸ καίνω τὸ κόπτω· ὁ γὰρ κόπος κόπτει τὴν δύναμιν· καὶ εἰς τὸ φόβος |
| ο 113 | Ὄκνος ὁ ποιῶν ἀκινήτους· τροπῇ τοῦ α εἰς ο |
| ο 114 | Ὀκρυόεις οὐδέπου ὀκρυόεντος ἀνέπνεον, ἀντὶ φόβιος, ἤτοι παρὰ τὸ ἄκρον, ἀκρυόεις καὶ ὀκρυόεις, ὁ ἀκρότατος καὶ ἄκρατος φόβος· ὁ κρύους καὶ φόβου ποιητικός· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο |
| ο 115 | Ὀκέλλει προσορμᾶται, ἐκρίπτεται· εἴρηται ἐπὶ τῶν νηῶν |
| ο 116 | Ὁλοκαύτωσις παρὰ ὁλοκαυτῶ· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ὅλον καίεσθαι τὸ ἱερεῖον |
| ο 117 | Ὀκρίβαντες ἐφ’ ὧν ἄκρων ἔστασιν, οἱ ὑποκριταί· ἀκρίβαντές τινες ὄντες· ὁ δὲ ἀκρίβας παρὰ τὸ ἄκρον διὰ τοῦ ἰῶτα συνετέθη, ὡς καὶ παρὰ τὸ ἄργον ἀργικέραυνος |
| ο 118 | Ὀκτὼ γράφεται διὰ τοῦ ω· ἐπειδὴ οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ ἁπλῆ ὀξύτονος εἰς ο λήγει, πλὴν τῆς ὑπὸ προθέσεως |
| ο 119 | Ὀλβιόδαιμον ὁ τόνος· καὶ τὰ εἰς ων σύνθετα, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττουσι κλίσιν, χωρὶς τοῦ Λακεδαῖμον, καὶ παλαῖμον· σημαίνει δὲ τὸν ἔμπειρον τῆς παλαιστικῆς· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πάλειν καὶ τοῦ αἵμων, ὃ σημαίνει τὸν ἔμπειρον· ἡ εὐθεῖα ὁ Λακεδαίμων, ὁμοίως καὶ ὀλβιοδαίμων· ἡ γενικὴ ὀλβιοδαίμονος· τὰ σύνθετα τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττουσι κλίσιν· τὸ ἁπλοῦν δαίμονος· τὰ δὲ κοινὰ τῷ γένει διὰ τοῦ ο μικροῦ, ὁ δαίμων γὰρ καὶ ἡ δαίμων· τὶ διαφέρει πλούσιος, εὔπορος, ἀφνειὸς, ὄλβιος, εὐδαίμων, εὐτυχὴς, μακαρίου; διαφέρει· πλούσιος μὲν γάρ ἐστιν, ὁ πολλὴν οὐσίαν ἔχων· εὔπορος ὁ εἰς τὰς ἐπιβαλλούσας χρείας ὑπάρχων ἀνενδεής· ἀφνειὸς ὁ ἀπὸ ἐνιαυτοῦ τὴν τροφὴν συλλέγων ἔνος γὰρ ὁ ἐνιαυτός· ὄλβιος δὲ ὁ τέλειαν τὴν εὐδαιμονίαν ἔχων, οἷον, ὁλόβιος· εὐτυχὴς δὲ ὁ ζῶν ἡδέως καὶ ἀλύπως. σημαίνει δὲ ὄλβιος τὸν εὐδαίμονα καὶ πλούσιον· καὶ εἰς τὸ πλούσιος. μακάριος δὲ, ὁ πάντοτε ἐν ἀγαθοῖς ὤν |
| ο 120 | Οὖλον τὸ ὑγιὲς, οὖλε τε καὶ μέγα χαῖρε, ἀντὶ τοῦ ὑγίανε |
| ο 121 | Ὄλβιος εὐδαίμονος διαφέρει· εὐδαίμων γάρ ἐστιν ὁ πλούσιος καὶ εὐτυχής· πταίων δὲ κατά τινας καιροὺς περὶ τὴν τύχην· καὶ εἰς τὸ πλούσιος |
| ο 122 | Ὄλβιος ὁλόβιός τις ὢν, ὁ ὅλον βίον ἔχων, τουτ’ἔστιν ὁλόκληρον. καὶ εἰς τὸ πανόλβιος |
| ο 123 | Ὅλη παρὰ τὸ ὅλος· τοῦτο παρὰ τὸ ὁλῶ τὸ πληρῶ· διάτι δασύνεται; τὸ ο πρὸ τοῦ λ ψιλοῦται πλὴν τοῦ ὅλος. τοῦτο δὲ δείκνυται ἐκ τῆς συναλοιφῆς δασυνόμενον ἐφ’ ὅλην τὴν οἰκουμένην |
| ο 124 | Ὄλεθρος ὁ θάνατος, παρὰ τὸ ὀλῶ τὸ συστρέφω, ὀλέσω, ὤλεκα, ὤλεσμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὄλεθρος· καὶ γράφεται ἐν μὲν τῇ ἁπλότητι διὰ τοῦ ο, ἐν δὲ τῇ συνθέσει διὰ τοῦ ω. οἷον, πανώλεθρος. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ὅλους θραύειν |
| ο 125 | Ὀλέκοντο ἐκ τοῦ ὀλῶ ὀλέσκω, κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς ὀλέκω ῥῆμα· καὶ τὸ παθητικὸν ὀλέκομαι, ὀλέκοντο ἀπόλλοντο· παρατατικὸς Ἰωνικῶς ἄρχεται ἀπὸ τοῦ ο, καὶ γίνεται ἄκλιτον· τὰ δὲ τοιαῦτα μέλλοντα οὐκ ἔχουσιν, ἐπειδὴ ἀπὸ μελλόντων μετήχθησαν· οἷον, ὄρσεο Λαωμέδων· ἄξετε Πριάμοιο βίην· γέγονε δὲ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἀρέσω, πλεονασμῷ τοῦ κ ἀρέσκω, καὶ ἀπὸ τοῦ μεθύω, μεθύσω, μεθύσκω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ὀλῶ ὀλέσω ὀλέσκω, καὶ κατ’ ἔνδειαν τοῦ ς ὀλέκω· διὸ καὶ οὐ κλίνεται |
| μ 381 | μικρὸν διαφέρει. τὸ μὲν γὰρ ὀλίγον ἐπ’ ἀριθμοῦ, τὸ δὲ μικρὸν ἐπὶ μεγέθους τάσσεται· Ὅμηρος· δίφρον ἀεικέλιον παραθεὶς, ὀλίγην τε τράπεζαν |
| ο 126 | Ὀλιγωρία παρὰ τὸ ὀλίγον καὶ τὸ ὥρα, ὃ σημαίνει τὴν φροντίδα, ἡ συντελοῦσα πρὸς τὸ ζῆν· τὸ δὲ ὀλίγον καὶ ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς εἴρηται· Ὅμηρος· ἦ ὀλίγον οἱ παῖδα ἐοίκοτα γείνατο Τυδεὺς, ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς· καὶ εἰς τὸ ὥρα |
| ο 127 | Ὀλίσθημα ἐκ τοῦ ὀλισθῶ· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ὄλισθος· τοῦτο παρὰ τὸ ὀλοθεῖν, ἤγουν μὴ τρέχειν |
| ο 128 | Ὄλισθος σημαίνει τὸν συμποδισμόν· γίνεται παρὰ τὸ ὅλως ἴεσθαι, ὅ ἐστι πορεύεσθαι· ἢ παρὰ τὸ ὅλως θέειν κατ’ ἀντίφρασιν |
| ο 129 | Ὄλμος ἐν ᾧ τύπτουσι τὰς κριθὰς, καὶ τὸ τῶν μυρεψῶν, ἐν ᾧ καταλεαίνουσι τὰ παχύτερα τῶν παχυτέρων· ὕπερον δὲ λέγεται τὸ κόπανον |
| ο 130 | Ὄλμος στόμβος, ἢ ἴδυς, παρὰ τὸ λύω λύομος, καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ λόμος, καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν τοῦ ο ὄλμος· ἢ παρὰ τὸ ἄλλω τὸ πηδῶ |
| ο 131 | Ὄλμος ὄρμου διαφέρει· ὄρμος μὲν γάρ ἐστι λιμήν· ὄλμος δὲ μυρεψικόν τι σκεῦος εἰς ὃ κόπτονται τὰ εἴδα τὰ μυρεψικά· τὸ ἰγδίον λεγόμενον παρ’ Ἰταλοῖς |
| ο 132 | Ὄλκος παρὰ τὸ ἕλκω, ἕλκος, ὄλκος· ἢ παρὰ τὸ ἔχω ὄχος· σημαίνει δὲ πολλά. τὸ πλῆθος, τὴν ἔκτασιν τοῦ πλοίου, τὸν ναύσταθμον, τὸν ἁρμὸν, τὸν ἀγωγὸν τοῦ ὕδατος καὶ τὴν στάθμην ἢ τὸν ζυγὸν καὶ τὸ μέτρον, καὶ τὸ μῆκος τοῦ ὄφεως, καὶ τὴν δύναμιν |
| ο 133 | Ὀλκὴ ἄγει γράμματα τέσσαρα |
| ο 134 | Ὀλιγοστὸς ἐκ τοῦ ὀλίγος ὀλιγοστός· ἐπὶ πηλικότητος τάσσεται |
| ο 135 | Ὄλμος δὲ ἐκλήθη διὰ τὸ ὀλλύειν καὶ φθείρειν τὰ ἐμβαλλόμενα· ὕπερον δὲ τὸ κόπανον |
| ο 136 | Ὁλοκαυτώματα ἐκ τοῦ καίω καὶ τοῦ ὅλος γίνεται ὁλοκαυτῶ ῥῆμα, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὁλοκαύτωμα· τὸ δὲ ὁλοκαύτωμα πάλιν ἐκ τοῦ ὁλοκαυτῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ὅλος καὶ τὸ καίω, ἢ παρὰ τὸ ὀλῶ τὸ φθείρω, καὶ τὸ καίω |
| ο 137 | Ὅλος τοῦ πᾶς διαφέρει· ὅλος ἐφ’ ἑνὸς τάσσεται, οἷον, ὅλος κατατέτρωται ὁ ἄνθρωπος· πᾶς δὲ ἐπὶ πλειόνων· οἷον ὁ πᾶς ἄνθρωπος κατατέτρωται |
| ο 138 | Ὀλοφυρόμενος κυρίως τὸ μετὰ τιλμοῦ τῶν τριχῶν κλαίειν. Καλλίμαχος ὀλόψατο χαίτας· ἀντὶ τοῦ ἔτιλλε |
| ο 139 | Ὄμβρος παρὰ τὸ βάρος, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἄβαρος ὁ πάνυ βαρὺς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὄβαρος, καὶ ἐκβολῇ τοῦ α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ὄμβρος· ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ ὁμοῦ ῥεῖν |
| ο 140 | Ὄλυμπος ὁ οὔρανος θεοῦ οἰκητήριον, οἱονεὶ ὁλολαμπής τις ὢν, καὶ σελήνης καὶ ἄστρων |
| ο 141 | Ὁμῆλιξ ὁ ἴσην ἡλικίαν ἔχων· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ὁμοῦ, καὶ τοῦ ἧλιξ· τοῦτο ἐκ τοῦ πάλλω τὸ κινῶ πάλιξ· καὶ ἀποβολῇ τοῦ π καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἧλιξ |
| ο 142 | Ὀλυμπιὰς διαφέρει. Ὀλυμπία χωρίον ἐστὶ τῆς Ἰλιακῆς μοίρας, ἐν ᾧ τὰ Ὀλύμπια ἐτελοῦντο· Ὀλυμπιὰς δὲ σημαίνει τὴν πανήγυριν· ἐκ τοῦ χωρίου τῆς Ὀλυμπίας τοίνυν, ἐν ᾧ χώρῳ οἱ ἀθληταὶ ἠγωνίζοντο, ὀλυμπιὰς ὠνομάσθη ἡ πανήγυρις, ἡ τῆς Ὀλυμπίας ἑορτή |
| ο 143 | Ὀλοφώϊος θὴρ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω |
| ο 144 | Ὀλύρα ἡ κριθή· καὶ ὀλυρίτης ἄρτος ὁ τῆς κριθῆς |
| ο 145 | Ὀλύρα εἶδος κριθώδους καρποῦ, ζειά· ἡ γὰρ κριθὴ ἑξάστιχος, ὁ σῖτος τετράστιχος· ἡ δὲ ὀλύρα δύστιχος καὶ ὄψιμος |
| ο 146 | Ὅλος παρὰ τὸ ἕω τὸ πληρῶ ἕλος καὶ ὅλος· καὶ εἰς τὸ χήρα |
| ο 147 | Ὀλοῦσθαι εἰς τὸ λευκώλενος, καὶ ὠλέναι |
| ο 148 | Ὀλοὴ ἡ ὀλεθρία, καὶ ὀλοῆς |
| ο 149 | Ὀλοώτερος ἐκ τοῦ ὀλοὸς γίνεται· ἔστι συγκριτικὸν καὶ ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ λαμβάνεται· τὸ γὰρ δικαιότατος καὶ ὀλοώτερος παρὰ τῷ ποιητῇ, ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ λαμβάνεται |
| ο 150 | Ὀλυμπία σημαίνει δύο, τὸν οὔρανον καὶ τὸ ὄρος, παρὰ τὸ ὁλόλαμπος εἶναι τοῖς ἄστροις· ἢ παρὰ τὸ ὀλλύειν τοὺς ὦπας. καὶ ἡ μὲν πρώτη ἐτυμολογία μόνον ἐπὶ τοῦ οὐρανοῦ ἁρμόζει· ἡ δὲ δεύτερα καὶ τῷ ὄρει, ὡς τῷ ἀγχινεφεῖ, καὶ οὐρανομήκει ὄντι |
| ο 151 | Ὀλῶ εἰς τὸ οὐλομένην |
| ο 152 | Ὁμαδὸς θορυβὸς, κραυγὴ, παρὰ τὸ ὁμοῦ αὐδᾷν |
| ο 153 | Ὅμαιμος ὁ ἀδελφὸς ὁμόαιμος |
| ο 154 | Ὄλωλα ἀπωλέσθην, πόθεν; ἔστι ῥῆμα ὀλῶ, ὅ ἐστι ἀπολύω, οὗ ὁ μέλλων ὀλέσω, ὁ παρακείμενος ὤλεκα, ὁ μέσος ὦλα, ὁ ἀττικὸς ὄλωλα |
| ο 155 | Ὁμαιχμία συμμαχία, παρὰ τὸ αἰχμὴ καὶ τὸ ὁμοῦ, γίνεται ὁμοαιχμία, καὶ συγκοπῇ ὁμαιχμία. σημαίνει δὲ τὴν εἰρήνην· συμβαίνει γὰρ εἰρηνευόντων τινῶν ὁμοῦ τὰς αἰχμὰς ἔχειν |
| ο 156 | Ὁμαρτῶ παρὰ τὸ ὁμοῦ ἐπίῤῥημα, καὶ τὸ ἄρω ῥῆμα βαρύτονον, οἱονεὶ ὁμοῦ ἁρμόττω· καὶ εἰς τὸ παρομαρτοῦντες |
| ο 157 | Ὀμβροβλυτεῖς ἔστιν ὄμβρος καὶ βλύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀμβροβλυτῶ, ὀμβροβλυτεῖς· τὸ δὲ βλύω παρὰ τὸ βρύω, ἐξ οὗ γίνεται βρῦα τὰ τῆς θαλάσσης· τοῦτο παρὰ τὸ ῥέω· τοῦτο παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω· ἐκ τοῦ βλύω γίνεται βλύζω |
| ο 158 | Ὀμβρήματα ἐκ τοῦ ὀμβρῶ, ὀμβρήσω· τὸ δὲ ὀμβρῶ παρὰ τὸ ὄμβρος· ἢ παρὰ τὸ βάρος, καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἄβρος, τροπῇ τοῦ α εἰς ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ὄμβρος, ὁ βαρέως φερόμενος· ἢ παρὰ τὸ ὁμοῦ καὶ τὸ ῥόος, ὅμορος καὶ ὄμβρος, ἐπειδὴ τὸ ο οὐ δύναται εἶναι πρὸ τοῦ ρ, εἴτε κατὰ διάστασιν, πλεονασμῷ τοῦ μ· καὶ γίνεται ὄμβρος |
| ο 159 | Ὁμηγερεὲς ἐπίῤῥημα ἀθροίσεως, ὁμοῦ συνηγμένοι· γέγονε παρὰ τὸ ὁμοῦ, καὶ τὸ ἀγείρω τὸ συναθροίζω, ὁμοάγειρος, ὁμοαγείρεος, ὁμηγερεώς |
| ο 160 | Ὁμοέστιος ὁμόοικος· ἑστία γὰρ ἡ οἰκία |
| ο 161 | Ὁμηρία ἡ ἀντιπροσώψις, καὶ ἡ φελία καὶ ἡ λέξις |
| ο 162 | Ὁμηγύρις σύνοδος, συνάθροισμα, συνελεύσις πλήθους |
| ο 163 | Ὁμηλικία ὁμῆλιξ ὁμήλικος, σημαίνει δὲ τὴν ἴσην ἡλικίαν ἔχοντα· γίνεται ἐκ τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἧλιξ· τοῦτο ἐκ τοῦ πάλλω τὸ κινῶ πάλιξ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ πι καὶ τροπῇ ἧλιξ |
| ο 164 | Ὅμηροι παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω, οἱ ἐπὶ εἰρήνης καὶ ὁμονοίας διδόμενοι παῖδες ἐνέχυρα· τὸ μη ἦτα διάτι; παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω |
| ο 165 | Ὁμιλεῖν ἐπὶ τοῦ πολεμεῖν, παρὰ τὸ ὁμοῦ καὶ τὴν εἵλησιν τῶν νεφῶν· τὸ μι ἰῶτα. τὰ παρὰ τὸ εἱλῶ μὴ κατὰ τὸ ἄρχον μέρος λόγου συντιθέμενα, διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, ὅμιλος, ὁμίχλη· πρόσκειται, μὴ κατὰ τὸ ἄρχον μέρος λόγου συντιθέμενα διὰ τὸ εἱλίπους ὁ ὄφις· ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ὁμιλία ὄνομα τριχῆ λαμβάνεται· ἐπὶ τοῦ συνεῖναι καὶ συμπολιτεύεσθαι, καὶ διαλέγεσθαι κατὰ τὴν φωνὴν, καὶ τρίτον ἐπὶ τοῦ πολεμεῖν· χρῆσις δὲ τοῦ μὲν πρώτου· τὸ πιστὸν ὑμῶν· ὦ Λακεδαιμόνιοι, τῆς καθ’ ἡμᾶς αὐτοὺς πολίτας τε καὶ ὁμιλίας· οὕτω γὰρ φησὶ Θουκυδίδης, τῇ δημηγορίᾳ τῶν Κορινθίων, πολιορκουμένης τῆς πολιδαιας, ὑπὸ Ἀθηναίων· τοῦ δὲ δευτέρου, τοῦ καθ’ ἑκάστου μὲν τῇ ὁμιλίᾳ καλεῖν Ἕλληνος μᾶλλον· τοῦ δὲ τρίτου, τὸ πρὸς Ἕκτορα παρὰ τῷ Ὁμήρῳ εἰρημένον· ἡμεῖς δ’ ἔνθαδε ὄντες ὁμιλέομεν Δαναοῖσιν, ἀντὶ τοῦ πολεμοῦμεν αὐτούς |
| ο 166 | ὁ δὲ σύνδεσμοι, ἀρσενικοῦ ὀνόματος, ἔναρθρος· ἡ μὲν καὶ ἡ δὲ, θηλυκοῦ ὀνόματος, ἔναρθρον ὁμοίως |
| ο 167 | Ὅμιλος ἡ ἄθροισις, τὸ πλῆθος, παρὰ τὸ ὁμοῦ εἱλεῖσθαι· λέγεται δὲ καὶ ὁ θόρυβος, ἀπὸ τῆς παρακολουθησάσης ἐν ὄχλῳ ὁμιλίας |
| ο 168 | Ὁμιχῶ σημαίνει τὸ οὐρῶ· διὰ τοῦ ι γράφεται· τὰ γὰρ εἰς χω οὐ παραλήγεται τῇ ει, πλὴν τοῦ στείχω |
| ο 169 | Ὁμίχλη παρὰ τὸ μὴ ἔχειν τὴν εἵλησιν τῶν νεφῶν· ἢ παρὰ τὸ τοῖς ὄμμασιν παρέχειν ἀχλύν. δασύνεται· τὸ ο γὰρ πρὸ τοῦ ἑνὸς μ δασύνεται· καὶ πῶς παρὰ τῷ ποιητῇ λέγεται, ἠΰτ’ ὀμίχλη· εἰ γὰρ ἐδασύνθη, τραπεῖν εἶχε τὸ ψιλὸν εἰς δασύ· ἐροῦμεν οὖν ὅτι κατὰ διάλεκτον Ἰωνικήν· οἱ γὰρ Ἴωνες τοῖς δάσεσι ἀντὶ ψιλῶν χρῶνται· τὸ ἀφικόμεθα γὰρ ἀπικόμεθα, καὶ τὸ οὐχὶ οὐκὶ, οὕτω καὶ τὸ ἠϋθ’ ὀμίχλη. ἠΰτ’ ὀμίχλη |
| ο 170 | Ὁμοίωμα εἰδώλου διαφέρει· τὸ μὲν ὁμοίωμά τινός ἐστιν ἴνδαλμα καὶ ἀπείκασμα· τὸ δὲ εἴδωλον οὐδεμίαν ὑπόστασιν ἔχει |
| ο 171 | Ὁμόδουλος συνδούλου διαφέρει· ὁμόδουλοι γάρ εἰσιν, οἱ μετασχόντες ὁμοίας τύχης δουλικῆς· σύνδουλοι δὲ οἱ ἀλλήλοις δουλεύοντες |
| ο 172 | Ὁμὴν κατὰ τὸ ὄνομα τῆς σελήνης λέγεται· μήνη γὰρ αὕτη ἑρμηνεύεται τῇ Ἕλλαδι φωνῇ, διὰ τὸ μὴ μένειν ἐν ταὐτῷ |
| ο 173 | Ὀμφῶες δύο ὦτα ἔχοντες |
| ο 174 | Ὀμφαλός κυρίως ἐπὶ τοῦ ἡμετέρου σώματος τὸ μέσον· καὶ εἴρηται παρὰ τὸ ὀμπνεῖν, ὅ ἐστιν ἀναμπνεῖν, παρ’ ὃ καὶ ὄμπνος ὁ δημητριακὸς καρπός· τὸ δὲ βρέφος κατὰ γαστρὸς ὂν διὰ τοῦ ὀμφάλου ἀναπνεῖ καὶ τρέφεται· μεταφορικῶς καὶ ἐπὶ τοῦ ζυγοῦ καὶ ἐπὶ τῆς ἀσπίδος, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τὸ μέσον. ἄλλως· ὀμφαλὸς, οἱ μὲν παρὰ τὸ φάλλῳ ἐοικέναι, ὅ ἐστι μηρίον· ἐκκρεμὴς γάρ ἐστιν ἐν ἀρχῇ, πρὸ τῆς ἀποτομῆς· οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ περὶ αὐτὸν εἱλεῖσθαι τὸ γεννώμενον· οἱ δὲ ἀπὸ τῆς ἐμβρύων ἐμφύσεως· οἱ δὲ οἷον ὀπλαλὸν καὶ ὀμπαλὸν, δι’ οὗ τοῖς ὁμμορίοις ἡ ὀμπνὴ ἐπιχορηγεῖται, τουτ’ἔστιν ἡ τροφή· διὸ καὶ τὴν Δήμητραν τὸν τρόφον οὖσαν, κυρίως Ὀμπνεῖαν Αἰολεῖς ὀνομάζουσι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ τῆς ἀσπίδος, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων τὸ μέσον, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἡμετέρου σώματος |
| ο 175 | Ὁμοκλήσασκε γίνεται παρὰ τὸ ὁμοκλὴ, ὃ σημαίνει τὴν ἀπειλήν. παρὰ τὸ κέλλω, τὸ προστάσσω, καὶ τὸ ὁμοῦ, γίνεται ὁμοκέλλη καὶ συγκοπῇ ὁμοκλή· ἢ ἀπὸ τοῦ καλῶ καὶ ῥῆμα ὁμοκλῶ, ὁ μέλλων ὁμοκλήσω, ὁ ἀόριστος ὡμόκλησα, καὶ τὸ τρίτον ὡμόκλησεν καὶ ὡμοκλήσασκεν· ἔλθωμεν δὲ καὶ διαλάβωμεν περὶ αὐτῶν· ἰστέον, ὅτι ταῦτα Ἰωνικὰ, καὶ γίνεται διὰ τοῦ σκ. τὸ τρίτον πρόσωπον ἀπὸ μὲν βαρυτόνων ὄντα, ἔχουσι φωνῆεν πρὸ τοῦ σκ, τὸ ε, οἷον, τύπτεσκε, λάβεσκε, λέγεσκε, ὑπεσταλμένου τοῦ πρώτου ἀορίστου, περὶ οὗ μετ’ ὀλίγον εἴρηται· καὶ τὰ τῆς πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων καὶ τὰ τῆς πρώτης τῶν εἰς μι ὁμοίως τὸ ε ἔχουσι πρὸ τοῦ σκ. οἷον, μυκῶ, μυκᾶς, ἔμυκον, μύκεσκε· τὰ δὲ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν εἰς μι καὶ ἐν τῷ παρατατικῷ καὶ ἐν τῷ β ἀορίστῳ, διὰ τοῦ α ἐκφέρεται, πτώσει τοῦ σκ. οἷον, ἵστημι, ἵστην, στάσκεν· τὰ δὲ τῆς τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων καὶ τῶν εἰς μι, διὰ τοῦ ο ἐκφέρεται πρὸ τοῦ σκ, οἷον, ἐχρύσουν, ἐχρύσοσκεν· τὰ δὲ τῆς τετάρτης συζυγίας τῶν εἰς μι, συστέλλει τὸ δίχρονον μόνον πρὸ τοῦ σκ· οἷον ζεύγνυμι, ἐζεύγνυν, ἐζεύγνυς, ἐζεύγνυ, ζεύγνυσκεν· ἔδυν ἔδυς ἔδυ, δύσκεν· ὁ δὲ ἀόριστος πρῶτος ἐπὶ τῶν βαρυτόνων καὶ ἐπὶ τῶν περισπωμένων καὶ ἐπὶ τῶν εἰς μι, τὸ α ἔχουσι πρὸ τοῦ σκ, οἷον, πλάσκε, γράψασκε· τὸ γὰρ κεχρεωστημένον α τοῦ τρίτου προσώπου ἀνεδέξατο ἐνταῦθα· τὸ γὰρ τρίτον πρόσωπον τοῦ ἀορίστου πρώτου, ὡς ἐν τοῖς προλαβοῦσιν εἰρήκαμεν διὰ τοῦ α· καὶ ὤφειλεν, ἔτυψα, ἔτυψας, ἔτυψεν ἐκεῖνος, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ς· ἀλλ’ ἐπειδὴ ὡς εἴρηται, οὐκ ἠδύναντο τὰ τρίτα πρόσωπα ὁμοφωνεῖν κατὰ τὸν αὐτὸν ἀριθμὸν, καὶ κατὰ τὴν αὐτὴν διάλεξιν, καὶ τροπῇ παρηκολούθησε τὸ α εἰς ε, καὶ γέγονεν ἔτυψεν ἐκεῖνος. ἐνταῦθα δὲ ἐπειδὴ προσερχομένου τοῦ σκ, οὐκ ἔστι ὁμοφωνία τοῦ τρίτου προσώπου πρὸς τὸ πρῶτον πρόσωπον, προσῆλθε τὸ κεχρεωστημένον α, οἷον, τύψασκε, ποιήσασκε· ταῦτα δὲ οἱ Ἴωνες· οἱ δὲ ποιηταὶ κατὰ μίμησιν τῶν Ἰώνων πολλάκις καὶ τὸ πρῶτον καὶ τὸ δεύτερον πρόσωπον ποιοῦσιν· οἷον, τύπτεσκον, χαίρεσκον, τύπτεσκε, χαίρεσκε· λέγει δὲ καὶ ὁ Ἄμβρων, ὅτι τὰ προσλαμβάνοντα ταῦτα κατὰ τὸ τέλος, ἀποβάλλουσι κατὰ τὴν ἄρχουσαν, καὶ γὰρ τὸ ἔτυπτε ποιοῦσιν οἱ Ἴωνες τύπτεσκεν, ἀποβάλλοντες ἐκ τῆς ἀρχούσης συλλαβῆς, καὶ προστιθέντες κατὰ τὸ τέλος· διὰ τοῦτο τὸ ἔτυπτεν ἐν τῷ τύπτεσκεν ἀποβάλλει τὸ ε τῆς ἀρχούσης. ἐπειδὴ τὰ ποιητικὰ Ἰωνικὰ, ταῖς ἰδίαις μετοχαῖς θέλουσι συνάρχεσθαι, οἷον, ἔτυπτε, τύπτε δ’ ἐπιστροφάδην, πρὸς τὴν τύπτων μετοχήν· ἥψατο· ἅψατο δ’ ἡμιόνου ταλαεργοῦ, πρὸς τὴν ἅψας μετοχήν· ἤκουσα, ἤκουσαν· διάτι δὲ εἶπον ταῖς ἰδίαις μετοχαῖς, καὶ οὐ τοῖς ἰδίοις ἐνεστῶσι; διὰ τὸ εἴπεσκεν· τοῦτο γὰρ τῇ εἴπων μετοχῇ συνάρχεται, οὐ μὴν τῷ ἐνεστῶτι· ἔπω γάρ ἐστιν ὁ ἐνεστὼς, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐννέπω, ταῦτα μὲν ἐν τούτοις |
| ο 176 | Ὀμόργνω εἰς τὸ ἀπομόρξατο |
| ο 177 | Ὀμπνία ἡ Δημήτηρ, παρὰ τὸ ὁμοῦ πνέω. Λυκόφρων καὶ κτῆσιν ἄλλην, ὀμπνίαν κειμηλίων |
| ο 178 | Ὄμφαξ οἷον, ὠμόφαξ, ἡ ὠμὴ εἰς τὸ φαγεῖν |
| ο 179 | Ὁμόσφυρος ὁ ἀδελφὸς, διὰ τὸ περὶ τὰ αὐτὰ τὰ σφυρὰ τῆς μητέρος πεσεῖν γεννηθέντα |
| ο 180 | Ὀμφὴν φωνὴν, κληδόνα, φήμην θεῖαν, ἢ ὀνείρου φάντασμα |
| ο 181 | Ὁμώνυμόν ἐστιν ὅταν δύο πράγματα μόνον ὀνόματι κινουσιν, ὡς ἐπὶ εἰκόνος καὶ τοῦ Παύλου· τὰ γὰρ ἀμφότερα λέγεις ἄνθρωπον, ἀλλὰ μόνῳ τῷ ὀνόματι κοινωνοῦσι· τῷ δὲ πράγματι διαφέρουσιν |
| ο 182 | Ὀνείατα βρώματα, τὰ ὄνησιν παρέχοντα |
| ο 183 | Ὄνειδος παρὰ τὸ ὀνῶ, τὸ μέμφομαι, καὶ τὸ εἶδος· τὸ κατὰ τὸ εἶδος μεμπτόν· τινὲς δὲ παρὰ τὸ ὀνήσασθαι· ἴσως δὲ πᾶν τὸ ὂν πλημμελὲς τότε φαίνεται, ὡς ἔγκειται τὸ εἴδεται, ὅ ἐστι φαίνεται |
| ο 184 | ὄναρ παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὠφελῶ καὶ τὸ εἴρω τὸ λέγω· πολλοὺς μὲν ὠφελοῦσι, πολλοὺς δὲ βλάπτουσι· τὸ νει διφθόγγῳ· τὰ διὰ τοῦ ειρος ῥη ματικὰ δίφθογγον ἔχει |
| ο 185 | Ὀνῶ σημαίνει τέσσαρα. ὀνῶ τὸ ὠφελῶ, ἐξ οὗ καὶ ὄνησις ἡ ὠφέλεια· ἔπειτα δὲ κ’αὐτὸς ὀνήσεται· καὶ τὸ μέμφομαι, ἐξ οὗ καὶ ὁ μέλλων ὀνόσω, ὡς τὸ ἔνθακεν οὐκέτι ἔργον ἀνὴρ ὀνόσαιτο μετέλθων· σημαίνει δὲ καὶ τὸ βλάπτω· σημαίνει καὶ τὸ ἀγοράζω, ὡς τὸ ὠνοσάμην δούλην· καὶ ὀνῶ τὸ ἀπολαύω |
| ο 186 | Ὄνειρος ἤτοι παρὰ τὴν ὄνησιν, οἷον, παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὠφελοῦμαι, ὄνειρος, ὡς παρὰ τὸ πέπω πέπειρος· ἢ παρὰ τὸ ὀνείρειν καὶ λέγειν, ἢ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ο, νόειρός τις ὤν |
| ο 187 | Ὀνείρωξις ἡ διὰ τῶν ὀνείρων φαντασία· ἢ ὄψις ἡ ἐν τοῖς ἐνυπνίοις· ὀνειρώττω γὰρ τὸ ῥῆμα, ἀντὶ τοῦ δι’ ὀνείρων βλέπω· τὸ δὲ ὀνειροπολεῖν ἐγρηγορήτως ἐπὶ ἐνύπνιον· τὸ γὰρ τοῖς πολλοῖς ἀπὸ τοῦ φαντάζεσθαι σημαινομένου, τοῦτο παρὰ τοῖς πεπαιδευμένοις τὸ ὀνειροπολεῖν δηλοῖ· φαντάζεσθαι δὲ κυρίως ἐστι τὸ φαίνεσθαι |
| ο 188 | Ὀνειρώττειν ὀνειρῶ, ὁ μέλλων ὀνειρώσω, τὸ δι’ ὀνείρων βλέπω· διὰ τῆς ει διφθόγγου· πᾶν γὰρ τὸ ὄνειρος γέγονεν |
| ο 189 | Ὀνειροπόλος ὥσπερ γὰρ οἰωνοπόλος λέγεται, ὁ μάντης, ὁ περὶ τοὺς οἰωνοὺς ἀναστρεφόμενος, καὶ αἰγοπόλος, ὁ περὶ τὰς αἶγας, καὶ συγκοπῇ αἰπόλος καὶ θυηπόλος, ὁ περὶ τὰς θυσίας ἀναστρεφόμενος, οὕτω καὶ ὁ περὶ τοὺς ὀνείρους πολῶν. καὶ ἀναστρεφόμενος ὀνειροπόλος |
| ο 190 | Ὄνυξ παρὰ τὸ νύσσειν, πλεονασμῷ τοῦ ο, οἷον, ἄνυξ, ὁ ἀνοίγων τὴν σάρκα ἐν τῷ φύεσθαι, ἤγουν προκύπτων |
| ο 191 | Ὄντως ἀληθῶς, κατὰ ἀλήθειαν· ἡ τοῦ ὄντος ἀκριβὴς κατανόησις. τὸ πρῶτον ἐπίῤῥημα, τὸ δεύτερον μετοχή |
| ο 192 | Ὀνομήνω ῥῆμα ὑποτακτικὸν, ἐκ τοῦ ὀνομαίνω· ὥσπερ παρὰ τὸ πῆμα γίνεται πημαίνω, καὶ κάρα καραίνω, καὶ ἐν συγκοπῇ κραίνω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ὄνομα γίνεται ὀνομαίνω |
| ο 193 | Ὄνος τὸ ζῶον, διὰ τοῦ οὐ νοεῖν· ἢ ὤνιον εἶναι· ἢ παρὰ τὴν ὄνησιν τὴν ἐξ αὐτοῦ γινομένην ἐν τοῖς ἔργοις |
| ο 194 | Ὄνος παρότι ὀνητὸν, ἤτοι ὠφέλιμον ἐν τῷ βαστάζειν· ἢ διὰ τὸ νωθρὸν ὑπάρχειν |
| ο 195 | Ὀνῶ εἰς τὸ ἀπώνασθα, καὶ οἶνος, καὶ ὄνειρος, καὶ ὀνοτάζων ἐκφαυλίζων |
| ο 196 | Ὄνομα ἀπὸ τοῦ νέμω τὸ μερίζω γίνεται ῥηματικὸν, ὄνομα, οἷον νόμα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὄνομα |
| ο 197 | Ὄναγρος παρὰ τὸ ὄνος καὶ τὸ ἄγρος· τὸ δὲ ὄνος παρὰ τὸ ὀνῶ τὸ ὠφελῶ· πόσα σημαίνει ὄνος; δύο· τὸ ζῶον, ὡς τὸ, ὡς δ’ ὁτ’ ὄνος παρ’ ἄρουραν ἰὼν· καὶ τὴν τιμὴν τοῦ ἀγοραζομένου· ὡς τὸ, υἱὸς δὲ Πριάμοιο Λυκάονος ὦνον ἔδωκε· καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω |
| ο 198 | Ὀξεῖα διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὅτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς υς διὰ τοῦ εια γινόμενα θηλυκὰ, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ὀξὺς ὀξεῖα, δεύτερον δὲ ὅτι ἀνεφάνη τὸ ε χωρὶς τοῦ ι, λεγομένου αὐτοῦ· τρίτον, ὅτι ὀξεῖα λέγουσιν οἱ Δωριεῖς διὰ τοῦ ἦτα· ἔθος δὲ ἔχουσι τὸ ἦτα εἰς ει τρέπειν |
| ο 199 | Ὀξυδέρκεια ἐκ τοῦ ὀξὺς καὶ τοῦ δέρκω τὸ βλέπω· ὀξυδορκία δὲ ἐκ τοῦ ὀξυδορκῶ |
| ο 200 | Ὄξος παρὰ τὸ ὀξύνειν τὰς αἰσθήσεις ἐν τῷ γεύεσθαι· σημαίνει δὲ καὶ ὄνομα ποταμοῦ, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω |
| ο 201 | Ὀξύῤῥοπον ταχέως ῥέποντα, ὀξύτερον βλέποντα |
| ο 202 | Ὀξύω ἐκ τοῦ ὀξὺς, τοῦτο δὲ, ὡς παρὰ τὸ χέω χοὸς χοῢς, καὶ πλέω πλατὸς πλατὺς, οὕτω ξέω ξοὸς ξοῢς, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ὀξύς· τὸ ἀντιδιαστελλόμενον τῷ ἀμβλεῖ |
| ο 203 | Ὅου οὗτινος, ἄρθρον ὑποτακτικὸν τὸ ὃ, τὸ δὲ οὐ λέγεται πλεονασμός. λέγει δὲ Ἡρωδιανὸς, ὅτι ὁ πλεονασμὸς τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάττει, οἷον, ἥνδανεν, ἑήνδανεν, ὥρακα ἑώρακα, εἰ δὲ οὖν καὶ τὸ ὁ κατὰ πλεονασμὸν ἐγένετο, ὤφειλεν εἶναι ὀοῦ περισπωμένως· οὐκ ἔστι δὲ πλεονασμὸς ἀλλὰ διαίρεσις· καί τι διαφέρει διαίρεσις πλεονασμοῦ; διαφέρει, ὅτι ὁ μὲν πλεονασμὸς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει, οἷον, εἴκοσιν, ἐείκοσιν· ἡ δὲ διαίρεσις διαλλάττει τὸν τόνον, οἷον ἧς ὃ σημαίνει τὴν ἰδίαν, γίνεται ἕης· ἕης τὸ πρίν γ’ ἐράασθε. ἀγορῶντο ἠγορόωντο· οὕτως οὖν οὗ ὅου· τὸ πνεῦμα εἰς ὁ δασὺ λέγει ὁ Ἡρωδιανὸς, ὅτι τὰ πλεονάζοντα φωνήεντι ἐν λέξεσιν ἀπὸ φωνήεντος δασυνωμένου ἀρχομέναις, μεταληπτικὰ γίνονται τοῦ δασέος πνεύματος, οἷον, ἥνδανεν ἑήνδανεν, ὥρακα ἑώρακα· οὕτω καὶ οὗ ὅου |
| ο 204 | Ὀπάζειν κατόπιν διώκειν, ἢ τὸ περιποιεῖν, ἢ τὸ καταφέρεσθαι, ἢ τὸ ἐπιλέγεσθαι |
| ο 205 | Ὀπιπτεύω διὰ τοῦ ἰῶτα· παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ θεωρῶ, γίνεται ὀπτεύω καὶ ὀπιπτεύω· καὶ λοιπὸν εὐλόγως διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ ἀπὸ πλεονασμοῦ ἐστιν· οὐδέποτε διὰ τῆς ει διφθόγγου διπλασιασμὸς γίνεται· οἷον, θῶ τιθῶ, πλῶ πιπλῶ |
| ο 206 | Ὄπα γένους θηλυκοῦ, ἐκ τοῦ ἔπω τὸ λέγων, ὁ μέλλων ἔψω, ἀποβολῇ τοῦ ω, ἒψ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ὄψ. τὸ ο διάτι; τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον ἐν τοῖς ῥήμασιν, ἔχουσι τὸ ο, ἀντιπαρακείμενον ἐν τοῖς ὀνόμασιν· ἔστι δὲ πτώσεως αἰτιατικῆς· ἡ εὐθεῖα ὂψ, καὶ κλίνεται τῆς ὀπός· καὶ Ὅμηρος, ἀκούουσαι ὄπα ἀρνῶν· τὸ δὲ ὂψ σημαίνει τρία· τὸν ὀφθαλμὸν, καὶ κύριον ὄνομα, καὶ τὴν φωνὴν, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω· καὶ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν, καὶ διὰ τοῦ ο τὴν φωνήν· ζήτει ἐν τοῖς ἐπιμερισμοῖς |
| ο 207 | Ὁ πᾶς καὶ θηλυκὸν ἡ πᾶσα· διάτι ἐστὶ φύσει μακρὰ ἡ παραλήγουσα; αἱ διὰ τοῦ ντ κλινόμεναι ἀρσενικαὶ γενικαὶ, εἰ μὲν ἐπὶ μετοχῶν ὑπάρχουσι, φύσει μακρὰν ποιοῦσι τὴν παραλήγουσαν ἐπὶ τῶν θηλυκῶν, οἷον, τύπτων τύπτοντος τύπτουσα, τυφθεὶς τυφθέντος τυφθεῖσα· εἰ δὲ ἐπὶ ὀνομάτων ἀρσενικῶν, θέσει· οἷον, χαρίεντος χαρίεσσα, καιρόεντος καιρόεσσα· ἔνθεν καὶ τὸ καιροσέων δ’ ὀθονέων, καθ’ ὑπερβιβασμόν· καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ πᾶν· καὶ ὤφειλε βραχύνεσθαι· ἀλλ’ ἐπειδὴ ἑτέρῳ λόγῳ ὑπέπεσε τῷ λέγοντι, ὅτι πᾶν οὐδέτερον ἀρσενικῷ παρεσχηματισμένον μὴ ἐπὶ τέλους τονούμενον, τὸν ἐκείνου τόνου ἔχει, καὶ κατὰ τὴν λήγουσαν συστέλλει, οἷον εὐσεβὴς τὸ εὐσεβὲς, ὁ χρυσοῦς καὶ τὸ χρυσοῦν· σεσημείωται τοῦτο μόνον τοῦ ἀρσενικοῦ περισπωμένου ὄντος· διὰ τοῦτο ἠναγκάσθη τὸ πᾶν μακροκατάληκτον, ἵνα ὁμοτονήσει τῷ ἀρσενικῷ |
| ο 208 | Ὀπὴ κυρίως τόπος τετρημένος, ἀφ’ οὗ τις δύναται ὀπίσασθαι· οὕτως Ἀριστόνικος ἐν τοῖς σημείοις |
| ο 209 | Ὀπηνίκος ἔστιν ἔνος ὁ ἐνιαυτὸς· ἐκ τούτου γίνεται ἐνίκα καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η ἡνίκα καὶ πηνίκα· ἄλλως τε καὶ τὰ ἀναφορικὰ φυλάττουσι τὸ ἦτα· ἠλίκος, πηλίκος, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο |
| ο 210 | Ὀπισθότονος παρὰ τὸ τὰ ὀπίσθια τείνειν |
| ο 211 | Ὀπίσω ἐπίῤῥημα τοπικὸν, παρὰ τὸ ὀπίζω τὸ ἐπιστρέφομαι· ἔστι δὲ καὶ ἐπίῤῥημα τοπικόν· καὶ ποίας σχέσεως τῶν τοπικῶν; τῶν ἐν τόπῳ· καὶ πόσαι σχέσεις τῶν τοπικῶν; ἓξ, ἄνω, κάτω, ἔμπροσθεν, ὄπισθεν, δεξιὰ ἀριστερά· γίνεται οὖν τὸ ὀπίσω ἐκ τοῦ ὀπίζω τὸ ἀκολουθῶ, καὶ τὸ κατόπιν διώκω· τὸ δὲ ὀπίζω ἐκ τοῦ ὄπις, ὃ σημαίνει τὴν ἐπιστροφήν· θεῶν ὄπιν οὐκ ἀλέγων· τὸ σω μέγα· τὰ εἰς ω λήγοντα ἐπιῤῥήματα διὰ τοῦ ω γράφεται, πλὴν τοῦ δεῦρο καὶ ἄπο |
| ο 212 | Ὁπλὰς ἡ εὐθεῖα ἡ ὁπλὴ, παρὰ τὸ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, γίνεται ὁπλή |
| ο 213 | Ὁπλοτέρων ἀντὶ τοῦ νεωτέρων· ποίου εἴδους τῶν παραγώγων; συγκριτικοῦ· τῇ δὲ φωνῇ ἀντὶ τοῦ ἁπλοῦ παραλαμβάνεται· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ὅπλον, ὁ μᾶλλον ὅπλα φέρειν δυνάμενος, ὡς καὶ τὸν γέροντα |
| ο 214 | Ὁπλὴ ὁ κυκλοειδὴς ποὺς τῶν κτηνῶν, οἷον, βοῶν, προβάτων καὶ τῶν λοιπῶν τῶν ἐχόντων μικρὰς ὄνυχας, ἐν τοῖς τῶν ὀπισθίων ποδῶν |
| ο 215 | Ὀπὸς σημαίνει τὴν ποτίαν τὴν λεγομένην τάπησον, τὸ τῆς συκῆς γάλα· τὸ τῶν δένδρων δάκρυον, τὸ σκαμῶνιν, τὸ κνίκον |
| ο 216 | Ὄπιθεν ἄνευ τοῦ ς, δεῖ λέγειν μετὰ τοῦ ς ὄπισθεν· ἔστι γὰρ τὸ πλῆρες ὀπίσοθεν· ἐγκεῖσθαι δεῖ οὖν τὸ ς. Ὅμηρος δὲ ἀνάγκῃ τοῦ μέτρου ἔφη, ὄπιθεν σάκος βάλε· λεκτέον μόνως ὄπισθεν |
| ο 217 | Ὀπωροφυλάκιον ἐκ τοῦ ὀπώρα καὶ τοῦ φυλακή· τὸ δὲ φυλακὴ παρὰ τὸ φυλή· τοῦτο παρὰ τὸ φυλάσσω· τοῦτο παρὰ τὸ πυλή· τοῦτο παρὰ τὸ πτύσσω, τὸ ἀσφαλίζω. τὸ κι ἰῶτα διάτι; τὰ παρὰ τὸ φυλακὴ συντιθέμενα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον χαρτοφυλάκιον, ὀπωροφυλάκιον |
| ο 218 | Ὀπτανεῖον σημαίνει τὸ μαγειρεῖον, διὰ τῆς ει διφθόγγου· παρὰ Ἀττικοῖς ὀπτάνιον |
| ο 219 | Ὁπότερος τὸ ἐρωτηματικὸν πότερος· καὶ τὸ ἀναφορικὸν πλεονασμῷ τοῦ ο, ὁπότερος· δασύνεται· τὰ ἀπὸ τοῦ ο ἀρχόμενα, τὸ δὲ π, ποιητικῶς πλεονάζει· σχῆμα σύνθετον, ἐκ τοῦ ὁποῖος καὶ τοῦ ἕτερος, ὁποιέτερος, καὶ ὁποιότερος, καὶ ὁπότερος, ὁ ἕτερος τῶν δύο· πλεονάζει δὲ τοῦ π, ὥσπερ καὶ τὸ ὅπῃ ὅππῃ· ὦ φίλοι, οὐ γάρ τ’ ἴδμεν ὅπη ζόφος· καὶ ὁποῖος ὁπποῖος. καὶ ὁπποίης δ’ ἐπὶ νηὸς ἀφίκεο |
| ο 220 | Ὄπωπα εἶδον, ἐθεασάμην, πόθεν; ἔστι ῥῆμα ὄπτω, ὅ ἐστι βλέπω, ὁ μέλλων ὄψω, ὁ παρακείμενος ὦφα, ὁ μέσος ὦπα, καὶ Ἀττικῶς ὄπωπα |
| ο 221 | Ὀπώρα παρὰ τὸ τῇ ὥρᾳ ἕπεσθαι ἤγουν ἐπακαλουθεῖν |
| ο 222 | Ὀπωρινὸς διὰ τοῦ ἰῶτα. τὰ γὰρ εἰς νος ὀξύτονα ἐπὶ καιροῦ λαμβανόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ο 223 | Ὀπωπὴ κατὰ Ὅμηρον ὁ ὀφθαλμός |
| ο 224 | Ὅπως ἀντὶ τοῦ πῶς· τὸ ο κατὰ πλεονασμόν |
| ο 225 | Ὀργάδα γῆν, παρὰ τὸ ἀργήτις εἶναι, καὶ ἀνέργαστος· ἢ διὰ τὰ ἐν αὐτῇ φυτὰ πρὸς αὔξησιν ὀργάνων· τάχα δὲ βέλτιον παρὰ τὸ τῆς κατεργασίας εἰρῆσθαι, ὡς φύγω φυγὰς, ἔθω ἐθὰς, ἔργω ἐργάς· ἔλεγον γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ἰῶτα, τὸ εἴργειν. κω μανὸς δὲ ὀργάδα λέγεσθαι, τὴν μεγαλάγγειον καὶ ἔνυδρον γῆν· καὶ γὰρ ὀργάσαι ἐστὶ τὸ πηλοποιῆσαι, καὶ ὑγρῷ ξηρὸν μίξαι· Σοφοκλῆς· θέλοιμι πηλὸν ὀργάσασθαι· καὶ Ἀριστοφάνης ὄρνισιν ἀποδὺς ὀργάδα· ἔστι δὲ γῆ ἐν Μεγάροις οὕτω καλουμένη ὀργάς |
| ο 226 | Ὀρέστης ὁ ἐν ὄρεσι τὴν δίαιταν ἔχων |
| ο 227 | Ὀρεοκόμος ὁ τὰς ἡμιόνους τρέφων |
| ο 228 | Ὁρᾷν τοῦ ὑπερορᾷν διαφέρει· ὁρᾷν μὲν γάρ ἐστι τὸ θεωρεῖν· ὑπερορᾷν δὲ τὸ καταφρονεῖν |
| ο 229 | Ὄργανον παρὰ τὸ ὀρέγω, τὸ ἐπιθυμῶ, γίνεται ὀρέγανον, καὶ κατὰ συγκοπὴν ὄργανον· καὶ γὰρ ἐκείνου αὐλοῦντος, πολλοὶ εἰς ἐπιθυμίαν κινοῦνται· ἢ παρὰ τὸ ἄρω τὸ ἁρμόζω, ἐξ οὗ καὶ ἅρμα, γίνεται ἀργάγανον καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὄργανον, τὸ ἐν ποικιλίᾳ συνηρμοσμένον |
| ο 230 | Ὀργὴ παρὰ τὸ ὀρέγεσθαι τὸν ὀργιζόμενον καὶ ἀμύνασθαι τὸν ἐχθρόν· καὶ εἰς τὸ θυμός· ἢ παρὰ τὸ ῥέζω τὸ πράττω· ἢ παρὰ τὸ εἴργω τὸ κωλύω |
| ο 231 | Ὄργια σημαίνει τὰ μυστήρια, παρὰ τὸ ὀρέγειν τὸ ἐπιθυμεῖν· δύο γὰρ σημαίνει, τό, τε ἐκτείνω τὰς χεῖρας, καὶ τὸ ἐπιθυμῶ· ὀρέγω ὀργύια καὶ ὄργια· τοῖς γὰρ ἐπιθυμοῦσι μυστήρια οἱ θεοὶ μυοῦνται |
| ο 232 | Ὀργυία παρὰ τὸ ὀρέγειν καὶ ἐκτείνειν τὰ γυῖα, ἤγουν τὰς χεῖρας |
| ο 233 | Ὀργῶντας ἐπιτεταμένους, ἐπιθυμοῦντας, ἀπὸ τοῦ ὀργῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἀκμάζω· τοῦτο ἀπὸ τοῦ ὀρέγω τὸ ἐπιθυμῶ, καὶ συγκοπῇ ὀργῶ· συντάσσεται μετὰ γενικῆς |
| ο 234 | Ὀρέγω βρωτὸν συντάσσεται δοτικῇ· τὸ δὲ ἐπιθυμῶ γενικῇ |
| ο 235 | Ὀροφώσας ἐκ τοῦ ὄρος καὶ τοῦ φῶ τὸ φαίνω |
| ο 236 | Ὀρείτης ὁ ἀπὸ τοῦ ὄρους· ἐκ τοῦ ὄρις ὄρεως, ὅτι ἀπὸ πρωτοτύπου ἔχει τὸ ε, καὶ ὀρείτης ὄνομα |
| ο 237 | Ὅρασις ἀπὸ τοῦ ὅρισίς τις εἶναι, καὶ τοῦ ὄρου τῶν σωμάτων καταλαμβάνειν· τουτ’ἔστι τὰ πέρατα |
| ο 238 | Ὀρεκτὸν παρὰ τὸ ὀρέγω τὸ ἐπιθυμῶ, ὁ μέλλων ὀρέξω, ὁ παρακείμενος ὤρεχα, ὁ παθητικὸς ὤρεγμαι, τὸ τρίτον ὤρεκται, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀρεκτὸς, ἤγουν ἐπιθυμητικὸς, ἢ χαριστικὸς, καὶ τὸ οὐδέτερον ὀρεκτόν· τὸ δὲ ὀρέγω γράφεται διὰ τοῦ ο μικροῦ· πλὴν τοῦ ὠρύομαι, ὤθω τὸ πρώθω, καὶ ὠνῶ τὸ ἀγοράζω, καὶ ὠφελῶ |
| ο 239 | Ὄρευσιν ἡμιόνοις, παρὰ τὸ ἐν ὄρεσι πλεῖον τῶν ἄλλων ζώων δυνάσθαι ἐργάζεσθαι· ἢ παρὰ τὸ οὐρώδη γόνον ἔχειν, ὅθεν ἐν ταῖς συνουσίαις οὐ συλλαμβάνουσιν, οὐδὲ τεκνογονοῦσιν |
| ο 240 | Ὀρθογοὴ ἡ χελιδὼν, ἡ ὑπὸ τὸν ὄρθρον γεννῶσα· καὶ οὐκ ὀρθοβοὴν ὡς τινές |
| ο 241 | Ὄρη φυσικῶς ὑψώματα, ἐκ θεοῦ κατεσκευασμένα, διὰ λίθων πεπυκνωμένα |
| ο 242 | Ὀρθὸς ἔστιν ὄῤῥω τὸ διεγείρω καὶ θέω τὸ βλέπω, γίνεται ὄροθος, καὶ κατὰ συγκοπὴν ὀρθὸς, ὁ διεγειρόμενος καὶ πρὸς τὰ ἄνω βλέπων |
| ο 243 | Ὄρθρος παρὰ τὸ ὀρῶ τὸ διεγείρομαι, ἐξ οὗ καὶ Αἰολικῶς ὄρσω, ὄνομα ὀρτὸς, καὶ μεταθέσει τοῦ τ εἰς θ ὄρθος· καὶ ἄλλως, ὀρῶ, ὄρσω, ὄνομα ὀρτὸς καὶ ὀρθὸς, μεταθέσει τοῦ τ εἰς θ |
| π 10 | πρωῒ διαφέρει· ὄρθρος μὲν γὰρ ἡ πρὸς ἀνατολὴν ὥρα, καθ’ ἣν ἐξ ὕπνου ἀναστάντες ὄρθριοι γενώμεθα· πρωῒ ἡ μετὰ τὴν ἀνατολὴν ἐπίλαμψις |
| ο 244 | Ὀρίγανον ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου· παρὰ γὰρ τούτου δοτικῇ καὶ τὸ γάνος, τὸ σημαῖνον τὴν χαρὰν γέγονε· τὸ γὰρ ὀρίγανον τῷ ὄρει χαίρει. ἢ παρὰ τὸ ὁρᾶν καὶ τὸ γάνω, τὸ σημαῖνον τὸ λαμπρύνω γέγονεν, οἱονεὶ ὁ λαμπρύνων τὴν ὅρασιν· ὁρᾶν γὰρ καλῶς ποιεῖ τὴν ὅρασιν τὸ ὀρίγανον· ἀλλὰ κατὰ Θεοδώρητον ἀπὸ τοῦ ῥιγῶ γέγονεν |
| ο 245 | Ὀρίγανον παρὰ τὸ ῥιγῶ ῥίγανον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ὀρίγανον, οἱονεὶ τὸ ψύχον τινὰ κατ’ ἀντίφρασιν· θερμαίνει γὰρ τοῦτο· διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τριγενές ἐστιν, ἀρσενικὸν, θηλυκὸν καὶ οὐδέτερον· ἢ παρὰ τὸ ἐν τοῖς ὄρεσι χαίρειν |
| ο 246 | Ὀρίνω διεγείρω· τὸ ρι ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ινω ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς μὴ ἔχοντα ἀναφαινόμενον τὸ ε, ἐν τῷ μέλλοντι διὰ τοῦ ι γράφεται. ἢ ὅτι εὕρηται κλινόμενον ἄχρι τοῦ μέλλοντος· τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, καὶ ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται· τοῦτο δὲ εὐρέθη διὰ τοῦ ἰῶτα γραφόμενον ὀρίνω καὶ ὀδίνω, τούτου χάριν καὶ ἐπὶ μέλλοντος κλίνεται· τὸ δὲ ὀρίνω, ἐκ τοῦ ὄῤῥω τὸ διεγείρω, ὄρνω καὶ ὀρνύω· καὶ τρέπεται τὸ υ εἰς ι, ὡς κυνῶ κινῶ· κανὼν γάρ ἐστι ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ω λήγοντα ῥήματα, εἴτε βαρύτονα εἴτε περισπώμενα, διὰ τοῦ υ βραχυνομένου ἐπεκτείνεται παρὰ τοῖς Ἴωσιν· οἷον, κινῶ κινύω, παρὰ τὸ κίω κυνῶ, φορῶ φορύω, ἐξ οὗ καὶ κατὰ παρένθεσιν Δωρικὴν τοῦ ν γίνεται φορύνω |
| ο 247 | Ὁρισμὸς πόθεν γίνεται; ἐκ μεταφορᾶς τῶν ἐν τοῖς γηδίοις ὁροθεσίων· καὶ γὰρ οἱ ἀρχαῖοι ἑκατέραν ἀμετρίαν ἐκφεύγοντες, τήν τε πλεονεξίαν, ἐφεῦρον τὰ ὁροθέσια, ἵνα διὰ τούτων, τῶν μὲν ἰδίων ἀπολαύσωσι, τῶν δὲ ἀλλοτρίων ἀπέχωνται. μάλιστα τοῦτο κατὰ τὴν Αἴγυπτον ἀναγκαῖον ἐγένετο· πάλαι γὰρ τοῦ Νείλου ἀνιόντος, καὶ τὰς ἀρούρας συγχέοντος, μετὰ τὴν ἀπόβασιν αὐτοῦ, πόλεμοι ἐγένοντο καὶ φόνοι, περὶ τὴν διανομὴν τῆς γῆς· ἐπενόησαν οὖν ὀροθέσιά τινα, πρὸς δήλωσιν τῶν τόπων, καὶ ἐπαύσαντο τοῦ πολεμεῖν· διὸ καὶ πρὸς τοῦτο ἐπινοηθὲν μέτρον ἃ καινὰ καλεῖται παρ’ αὐταῖς παρὰ τὴν στέρησιν τοῦ φόνου· κραίνειν γὰρ τὸ φονεύειν |
| ο 248 | Ὅρκια τὸ κι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος, διὰ τοῦ ιος, ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα δασύνεται· ὁ Ἡρωδιανὸς, ἐκ τοῦ ὄρος, ἐξ αὐτοῦ ὅρκος, οἱ γὰρ ὀμνύοντες, ὁρίζονται καὶ ὀμνύουσιν. ἢ παρὰ τὸ ἁρκῶ τὸ βοηθῶ, ὥσπερ γὰρ βοηθήματι αὐτοῦ ἐχρῶντο οἱ ἀδικούμενοι· ἢ παρὰ τὸ εἴργω τὸ κωλύω, ἐπισχετικὸν γάρ ἐστι, τῶν παραβῆναι βουλομένων· προπαροξύνεται· τὰ διὰ τοῦ ιον τρισύλλαβα προσηγορικὰ ἔχοντα πρὸ τοῦ ι δύο σύμφωνα, ἢ κατὰ σύλληψιν, ἢ κατὰ διάστασιν προπαροξύνεσθαι θέλουσι. ὅποτε δὲ πρὸ τοῦ ἰῶτα οὐκ ἔστιν ἀμετάβολον παροξύνεται, οἷον, ἱστίον, κυμβίον, ἰσχίον, ἑρκίον· τὸ μέντοι ὅρκιον προπαροξύνεται κτητικῷ τύπῳ ἐχόμενον· ἐπεὶ δὲ αὐτόσημόν ἐστι τὸ ὅρκῳ, παρωνύμῳ εἴδει ὑποπεπτωκέναι φαμέν· ὡς τὸ αἰτώλιος, κάπριος, αἰζήϊος· εἶπεν, ὁπότε πρὸ τοῦ ἰῶτα οὐκ ἔστιν ἀμετάβολον, διὰ τοῦ ἴκριον καὶ ἴχνιον |
| ο 249 | Ὅρμος σημαίνει δύο, τὸν λιμένα καὶ τὸ ἀσφάλισμα |
| ο 250 | Ὁρμὸν περιτραχήλιον κόσμον, διαφέρει δὲ ἰθμοῦ· ὁ μὲν γὰρ προσέρχεται τῷ τραχήλῳ· ὁ δὲ ὁρμὸς κεχάλασται· ἰθμὸς δὲ ὁ τράχηλος, ἀπὸ τοῦ εἰσιέναι δι’ αὐτοῦ τὴν τροφήν· ἔνθεν καὶ παρίθμια· σημαίνει δὲ ὁ ὅρμος τὸ λιμένα καὶ τὸ κοσμιδ |
| ο 251 | Ὅρκις παρὰ τὸ εἵργω τὸ κωλύω ὁργὸς καὶ ὁρκὸς, ἐπισχετικὸν γὰρ τῶν παραβαινόντων· ἢ παρὰ τὸ ἀρκεῖν καὶ βοηθεῖν, ὡς γὰρ βοηθήματι αὐτῷ χρῶνται οἱ ἀδικούμενοι, ἄρκος καὶ ὅρκος· ἢ παρὰ τὸ ὅρος πλεονασμῷ τοῦ κ ὅρκος |
| ο 252 | Ὅρκιος διὰ τὸ ο λῆγον εἰς ρ, ἐπιφερωμένου συμφώνου μὴ τοῦ μ ψιλοῦται· οἷον, ὀργὴ, ὀρχιστὴς, ὀρσίλοχος· σεσημείωται δύο, τὸ ὅρσια καὶ ὅρκος· ἐπίορκος δὲ διάτι ἀναβιβάζει τὸν τόνον; τὰ εἰς ος ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν πρὸ μίας τὸν τόνον ἔχοντα, ἐν τῆ συνθέσει προπαροξύνεται· χωρὶς εἰ μὴ σύνθετα ὑπάρχουσιν ἕνεκα ἐνεργείας παροξύνεται· οἷον, ποικίλος παμποίκιλος, ὅρκος, ἐπίορκος |
| ο 253 | Ὅρκος παρὰ τὸ εἵργειν καὶ κωλύειν τὸ παραβαίνειν, τροπῇ τοῦ γ εἰς κ· ἢ παρὰ τὸ ὅρος εἶναι καὶ ἀσφάλεια· τὸ δὲ κ πλεονάζει· ἢ παρὰ τὸ κωλύειν ἡμᾶς παραβαίνειν τὴν ἀληθείαν· διάτι βαρύνεται; τὰ εἰς κος λήγοντα δισύλλαβα προσηγορικὰ μὴ παρασχηματιζόμενα εἰς θηλυκὸν γένος, εἰ ἔχει τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν, μὴ τὸ λ βαρύνεται· οἷον, λάκκος, σάκκος, ὅρκος καὶ εἴ τι ὅμοιον |
| ο 254 | Ὅρκιον σκῆπτρον, καθ’ ὃ ὤμνυον, βασιλικὴ ῥάβδος |
| ο 255 | Ὅρμος παρὰ τὸ εἴρω τὸ συμπλέκω ἢ φυλάσσω· ἐξ οὗ καὶ εἱρμὸς γίνεται ὅρμος, ὁ λιμὴν, καὶ γὰρ κυκλοειδής ἐστι. διάτι δασύνεται; πᾶν φωνῆεν πρὸ τοῦ ρ ἐπιφερομένου τοῦ μ, δασύνεται· πλὴν τοῦ ἄρμενον καὶ ἀρμένιος |
| ο 256 | Ὅρμος ὁ λιμὴν, παρὰ τὸ ὁρμᾶν, καὶ ἵστασθαι ἐν αὐτῷ τὰς ναῦς |
| ο 257 | Ὁρμίσκος εἶδος κόσμου· περιδέρη· περιδέρη δὲ ἔστι περὶ τὸν τράχηλον κόσμος, παρὰ τὸ ἐμπλέκεσθαι περὶ τὸν τράχηλον, ὁ μανιάκις |
| ο 258 | Ὁρμῶ ἔρχομαι· εἰ μὲν ἔστι πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, γίνεται ἀπὸ τοῦ ὅρμος· σημαίνει δὲ δύο· τὸν τοῦ λιμένος ὅρμον καὶ κόσμον περιτραχήλιον, ὡς Ἡσίοδος, ὅρμους χρυσοὺς θέσαν· διαφέρει τὸ ὁρμεῖς καὶ ὁρμᾶς· τὸ μὲν ὁρμεῖς ἐπὶ τοῦ πλοίου λέγεται· οἷον, ὁρμεῖ τὸ πλοῖον· τὸ δὲ ὁρμᾶς τὸ ἁπλῶς ἐπερχόμενον |
| ο 259 | Ὄρνεον παρὰ τὸ νέειν, ἤγουν διώκειν· ἢ διὰ τὸ εἰς ὄρην νέειν, ἤγουν οἰκεῖν |
| ο 260 | Ὁρμώμενος προθυμούμενος. λέγεται δὲ καὶ ὁ ἀναλογούμενος |
| ο 261 | ὀρνιθοσκόπος διαφέρει· ὀρνιθευτὴς μὲν ὁ θηρεύων ὀρνίθας· ὀρνιθοσκόπος δὲ, ὁ μάντις ὁ οἰωνοσκόπος |
| ο 262 | Ὄρνις παρὰ τὸ ὄρω τὸ διεγείρω, οὐδὲν γὰρ ἄλλο ὁρμητικώτερον τούτου τοῦ ζώου· κλίνεται δὲ ὄρνις ὄρνιθος· ὁ κανών· τὰ εἰς ις λήγοντα ἔχοντα πρὸ τοῦ ἰῶτα δύο ἀμετάβολα διὰ τοῦ θος κλίνεται, οἷον, δέλλις δέλλιθος, ἔστι δὲ εἶδος ζώου ὁμοῖον μελίσσῃ, μέρμις μέρμιθος, σημαίνει δὲ τὸ σχοινίον· ἕλμις ἕλμιθος, οὕτω καὶ ὄρνις ὄρνιθος· πλὴν τοῦ Τράλλις τράλλεος, ἔστι δὲ ὄνομα πόλεως, τοῦτο γὰρ διὰ καθαροῦ τοῦ ος κλίνεται |
| ο 263 | Ὄρνιθος παρὰ τὸ ὀρούειν καὶ ὀρνίσθαι τὶ γὰρ ὁρμητικώτερον τῶν πετωμένων· ἢ παρὰ τὸ ὅρω τὸ ὁρμῶ, ὄρις καὶ ὄρνις |
| ο 264 | ὄρνυμι · ἐκ τοῦ ὄρω, τὸ διεγείρω, ὀρύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ὀρύνω καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ὀρνύω, ὄρνυμι καὶ ὄρνυτος. καὶ εἰς τὸ ὀρίνω |
| ο 265 | Ὀρὴ διὰ τὸ δι’ αὐτῶν ὁρᾷν πάντα τὰ ὄντα |
| ο 266 | Ὄρος τὸ βουνίον, παρὰ τὸ αἴρω τὸ ἐπαίρω· οἱονεὶ ἡ ἐπηρμένη καὶ ἀνατεταμένη γῆ· ἢ παρὰ τὸ ὁρῶ, τὸ βλέπω γίνεται ὄρος ὁ εὔοπτος τόπος, ἢ ἀφ’ οὗ ἐστὶ καθ’ εὐθεῖαν ὁρᾷν |
| ο 267 | Ὄρος βουνοῦ διαφέρει· ὄρος μὲν ὁ πετρωδὴς καὶ ὑλωδὴς τόπος. βουνὸς δὲ ὁ καθαρὸς τόπος ἐκ χώματος ὑψηλοῦ |
| ο 268 | Ὄρη ὑδατωδὴς καὶ διεφθαρμένη ὑποστάθμησις τοῦ γάλακτος· ἢ τὸ ἄπηκτον γάλα· ὀρὸς γὰρ λέγεται, ἡ τοῦ γάλακτος ὑδατωδὴς ὑπόστασις |
| ο 269 | Ὄρουσεν ὥρμησεν· ἔστι ῥῆμα ὀρούω τὸ ὁρμῶ· ὄρω τὸ διεγείρω· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ πλήθω πληθύω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ὄρω ὀρύω. καὶ πέφηνε τὸ ν πλεονάζειν ἐν τοῖς ῥήμασι, καὶ γίνεται ὀρύνω καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ ὀτρύνω· ἔστιν οὖν ὀρύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο Βοιωτικῶς ὀρούω· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ τότε πλεονάζουσι τὸ υ στοιχεῖον μετὰ τοῦ ο, ἡνίκα τὸ υ οὐχ ὑποτάσσεται φωνήεντι· οἷον, κύνες κοῦνες, καὶ τὸ κῦμα κοῦμα· οὕθω καὶ τὸ εἰλήλυθα καὶ εἰλήλουθα, τὸ πληθυντικὸν εἰληλούθαμεν, καὶ ἐν συγκοπῇ εἰλήλουθμεν· ἡνίκα δὲ οὐχ ὑποτάσσεται τὸ φωνῆεν, οὐ πλεονάζει τὸ ο, εὐχὴ, αὐλή |
| ο 270 | Ὄρπηξ ὁ κλάδος, παρὰ τὸ ἕρπειν καὶ αὔξειν |
| ο 271 | Ὀῤῥωδῶ φοβοῦμαι, δέδοικα· παρὰ τὸ ῥῶ ῥώζω ῥωδῶ, ὡς χῶ χάζω χαδῶ· καὶ ἀπὸ τοῦ ἀῤῥωδῶ ὀῤῥωδῶ, παρὰ τὸ μὴ ἐῤῥῶσθαι τὴν ψυχήν· καὶ εἰς τὸ ἀῤῥωδεῖν καὶ κατωῤῥωδηκότες |
| ο 272 | Ὄρσεο διεγείρου, ῥῆμα προστακτικὸν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ· ὁ κανών· οἱ Ἴωνες τὴν ου δίφθογγον εἰς ε καὶ ο λύουσιν, ὡς ἐν τῷ ἐμοῦ ἐμέο, ὄρσου ὄρσεο, τὸ ῥῆμα ὄρσω, καὶ μετάγεται εἰς ἐνεστῶτα· καὶ κλίνεται ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ |
| ο 273 | Ὄρσεο πόθεν; φαμὲν ὅτι ἀπὸ τοῦ ὄρω. καὶ Αἰολικῶς ὄρσω, ὡς κέρω κέρσω, καὶ μετῆλθεν ὁ μέλλων εἰς ἐνεστῶτα, καὶ ἐγένετο ὄρσω ὁ ἐνεστὼς, τὸ παθητικὸν ὄρσομαι καὶ ὁ παρατατικὸς ὠρσόμην, τὸ τρίτον ὤρσεο ὡς ἐτυπτόμην ἐτύπτετο, οὕτως ὠρσόμην ὤρσεο, πρὸ τῆς συσταλείσης τῆς ἀρχούσης· ὥσπερ ἐτύπτετο, τὸ δεύτερον ὄρσου· καὶ τὸ προστακτικὸν ὄρσου καὶ Ἰωνικῶς ὄρσεο |
| ο 274 | Ὀρταλίζεις ἔστι ὄρω ῥῆμα βαρύτονον, ἔνθεν τὸ, ὅτε τ’ ὤρετο μητίετα Ζεὺς· ὄνομα ῥηματικὸν ὀρτός· τὸ δὲ ὀρτὸς ποιεῖ ῥῆμα ὀρτίζω, καὶ προσελθόντος τοῦ αλι, ἐποίησεν ὀρταλίζω, δηλοῖ δὲ τὸ ἀναῤῥίπτειν τὰ νήπια τῶν παιδίων, οἷον, ὀρούειν ποιεῖν ἐχρῶντο· χρῶντο δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ ἄλλην ἥντιναοῦν ποιεῖσθαι κίνησιν· τὸ δὲ ἀμορτάλιζες παρὰ Ἀριστοφάνῃ οἷον ἐκουφίσθης |
| ο 275 | Ὀρτάλιχος παρὰ τὸ γλύχεσθαι καὶ τὸ ὀρούειν καὶ πέτεσθαι, ὀρτάλιχος, ὅ ἐστιν ὁ ὁρμητικὸς· παράγωγον ὄρταλις καὶ Αἰολικῶς ὀρτάλιχος |
| ο 276 | Ὀρσοθύρη θυρὶς, δι’ ἧς εἰς ὑπερῷον ὑπάρχει ἀνάβασις· παρὰ τὸ ὄρω ὃ σημαίνει τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων Αἰολικῶς ὄρσω, καὶ τὸ θύρα, ἐξ αὐτοῦ ὀρσοθύρη |
| ο 277 | Ὄρχατος ἡ ἐπιευθεῖα φυτεία· παρὰ τὸ δι’ αὐτῆς ἡμᾶς ἔρχεσθαι |
| ο 278 | Ὀρχὸς ὅπου ἐντίθεται τὸ φυτὸν, ὄρυχός τις ὤν |
| ο 279 | Ὀρτυγομήτρα παρὰ τὸ ὄρτυξ ὄρτυγος· τὸ δὲ ὄρτυξ, παρὰ τὸ ὄρω τὸ διεγείρομαι |
| ο 280 | Ὀρυγμαδὸς ὁ ἐκ τοῦ πλήθους γινόμενος ἄσημος ἦχος |
| ο 281 | Ὀρφανὸς ὁ ῥιφθεὶς ἀπό τινος, ἢ ἀπὸ πατρὸς ἢ ἀπὸ μητρὸς· ἢ παρὰ τὸ οἶος, ὃ σημαίνει τὸν μόνον καὶ τοῦ φαίνω, γίνεται οἰοφανὸς καὶ ὀρφανὸς, ὁ μόνος φαινόμενος, καὶ γονεῖς μὴ ἔχων· ἢ παρὰ τὸ ὄροφος, ὀροφανὸς καὶ συγκοπῇ ὀρφανός· ἢ παρὰ τὸ ὀρφνὸν ὃ σημαίνει τὸ σκοτεινόν· ἢ παρὰ τὸ ἁρπάζω, ἁρπανὸς καὶ ὀρφανὸς, οὗ τινος οἱ γονεῖς ἡρπάγησαν |
| ο 282 | Ὀρφνὴ νὺξ, σκοτία, παρὰ τὸ ἐρέφω τὸ σκέπω, ὀροφὴ ἡ σκέπουσα τὸ φῶς |
| ο 283 | Ὀρφὸς διὰ τὸ ὁρώμενος φεύγειν, ἢ ῥᾷον φεύγει· ἢ τὸ μὲν ρ ἔχει διὰ τὸ ὁρᾶσθαι, τὸ δὲ φ, διὰ τὸ φεύγειν |
| ο 284 | Ὄρχις ἀπὸ τῆς κατὰ τὴν μίξιν ὀρέξεως |
| ο 285 | Ὄρχος τὸ μεταξὺ τῶν ἀμπέλων· ἢ ὅπου τίθεται τὸ φυτὸν παρὰ τὸ διέρχεσθαι δι’ αὐτῶν· ἢ τὸ μεταξὺ τῶν φυτῶν ἐπὶ κήπου |
| ο 286 | Ὀρχήσασθαι παρὰ τὸ ὀρέγειν καὶ ἐκτείνειν τὰς ἑαυτοῦ χεῖρας· ἢ παρὰ τὸ τοὺς ὀρχοὺς ἐν οἷς ἐχόρευον· καὶ ὁ χόρος ὀρχός τις ἔστι· κατὰ μετάθεσιν τοῦ στοιχείου |
| ο 287 | Ὄρχεις παρὰ τὸ πρὸς ἀφροδίσια παρέχειν ὄρεξιν· ἢ παρὰ τὸ ὀρούειν τὸ μόριον· ἢ οἷον ἔρχυς, εἰς οὓς ἔρχεται ἡ γονή |
| ο 288 | Ὁρῶ παρὰ τὸ χέω τὸ χωρῶ, καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ χ ὁρῶ· καί τι μετέχει; χεόμενον γὰρ τὸ ὀπτικὸν πνεῦμα τὴν ὅρασιν ἀποτελεῖ· δασύνεται· ἀναχωρήσαντος οὖν τοῦ χ, ἔμεινεν ἡ ἀναλογοῦσα τοῦ χ δασεῖα· ἢ ὅτι τὸ ο πρὸ τοῦ ρ ψιλοῦται, ὀρέγω Ὀρέστης, πλὴν τοῦ ὁρῶ, ὁρᾶς καὶ ὅρος ἀρσενικὸν, καὶ ὁρίζω |
| ο 289 | Ὁρῶ ὁ παρατατικὸς ὥραον ὥραν, ὥραες ὥρας, ὥραε ὥρα· καὶ τὸ προστακτικὸν ὅραε ὅρα, ἐξ οὗ καὶ κόρη ἡ τοῦ ὀφθαλμοῦ |
| ο 290 | Ὄρωρα ἦλθον ἢ εἶδον, πόθεν; ἔστι ῥῆμα ὁρῶ, ὁ μέλλων ὁρήσω, ὁ παρακείμενος ἐνεργητικὸς ὥρηκα, ὁ μέσος ὧρα· εἴπομεν γὰρ ὡς τὰ περισπώμενα ῥήματα εἰς τὸν μέσον παρακείμενον μίαν ἐνδέουσι τοῦ ἐνεργητικοῦ· ἔστιν οὖν ἀπὸ τοῦ ὁρῶ ῥήματος ὥρα καὶ Ἀττικῶς ὄρωρα |
| ο 291 | Ὃς ὅστις· ὁ ποιητὴς ποίῳ χρᾶται, τῷ προστακτικῷ ἢ τῷ ὑποτακτικῷ; πάντοτε τῷ προστακτικῷ, χωρὶς εἰ μὴ διὰ τὸ μέτρον πολλάκις τῷ ὑποτακτικῷ· ἐξ οὗ καὶ τὸ ὅσφιν ἐῢ φρονέων |
| ο 292 | Ὃς οὐκ ἐπορεύθη· τὸ ὃς ἄρθρον ὑποτακτικόν· τὰ δὲ ἄρθρα μὴ ἐπαγομένου ὀνόματος ᾧ συνταγῶσι, μετάγονται εἰς ἀντωνυμικὴν σημασίαν ὁ δὲ ποιητὴς καταχρηστικῶς ἦν ὅ δε δωρεὰν ἀγαθὸς ὑπάρχει. καὶ εἰς τὸ ὅστις |
| ο 293 | Ὅσιος ἁγνὸς, ὁ τὰ θεμιτὰ πρὸς θεὸν πράσσων· τὸ ὅσιον λέγουσί τινες ἐπίτασίς ἐστι τοῦ δικαίου· κρεῖττον δὲ εἰπεῖν, ὅτι διαφέρει ὅσιον δικαίου· καὶ γὰρ δίκαιος μὲν λέγεται ὁ τὴν ἰσότητα τοῖς ὁμοειδέσι φυλάττων· ὅσιος δὲ ὁ περὶ τὰ θεῖα ἐσπουδακώς |
| ο 294 | Ὅσιός ἐστιν ὁ ἑαυτὸν διὰ πίστεως καθωσιώσας θεῷ |
| ο 295 | Ὁσία ἀνακειμένη θεῷ, καθαρά |
| ο 296 | Ὁσημέραι πάντοτε, καθ’ ἡμέραν, ὅσαι ἡμέραι |
| ο 297 | Ὄσπριον καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ο, παρὰ τὸ σπείρω σπερῶ, σπόρεν τι ὂν, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ο ὄσπριον, ὄσπριον δὲ οὐχ εὕρηται |
| ο 298 | Ὄσσε οὐδέτερον, εὐθείας τῶν δυϊκῶν· σημαίνει δὲ τοὺς ὀφθαλμοὺς δυϊκῶς· κλίνεται τὸ ὄσσος τοῦ ὄσσεος καὶ ὅσσους· ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν ὄσσεε, ἀφαιρέσει τοῦ ἑνὸς ὄσσε· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ὄπτω, τὸ βλέπω, Αἰολικῶς ὄσσω, ὡς κόπτω κόσσω καὶ πέττω πέσσω· κλίνεται δὲ ἀρσενικῶς, ὁ ὄσσος ὥσπερ ὁ κότος |
| ο 299 | Ὄσσε οἱ ὀφθαλμοὶ, παρὰ τὴν ἔσον καὶ βουλὴν τῆς ὄψεως |
| ο 300 | Ὄσσω τὸ μαντεύομαι, ἐκ τοῦ ὄπτω, παρὰ τὸ εἶναι κενὰ ὄσσα, τουτ’ἔστι τὰ ὄμματα· πόθεν τὸ ὀσσόμενος; ἀπὸ τοῦ ὄπτω· καὶ οἱ Αἰολεῖς τὰ εἰς πτω ῥήματα εἰς δύο σς τρέπουσι, γέγονε δὲ ὄσσω, τὸ παθητικὸν ὄσσομαι, καὶ ἡ μετοχὴ ὀσσόμενος |
| ο 301 | Ὀσπήτιον παρὰ τὸ ὀπὰς ἐκποιεῖν |
| ο 302 | Ὀστέον παρὰ τὸ τῆς στάσεως αἴτιον εἶναι· τὸ δὲ ο πλεονάζει· ἢ παρὰ τὸ στῶ, στέος, στέον, τὸ αἴτιον τῆς στάσεως καὶ τοῦ σώματος |
| ο 303 | Ὅστις ὄνομα ἀναφορικόν. συνετέθη δὲ, ἐκ τοῦ ὃς ἄρθρου ὑποτακτικοῦ, καὶ τοῦ τις ὀνόματος ἀορίστου· τὸ γὰρ ἐρωτηματικὸν βούλεται τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσειν· ἢ οὐδέτερον ἔγκλιται· ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἀναφορικοῦ |
| ο 304 | Ὄστερον ὅστρειον ἐν πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα· τὸ ὀστοῦν τοῦ ῥείθρου |
| ο 305 | Ὄστρακον παρὰ τὸ στερεὰν ἀκὴν ἔχειν ἤγουν ὀξύτητα |
| ο 306 | Ὀσφὺς λέγεται τὸ τρίτον μέρος τῆς ῥάχεως· ἡ γὰρ ῥάχις τρεῖς ἐπωνυμίας ἔχει· ἡ πρώτη καλεῖται αὐχὴν, ἡ δὲ δεύτερα ἰξὶν, ἡ δὲ τρίτη ὀσφύς· οἱονεὶ ὀστοφυὴς, ὀστωδὴς γὰρ τόπος ἐστί· γίνεται παρὰ τὸ ἶσος καὶ τὸ φύω, ἰσοφύς τις οὖσα· ἢ ὀστοφυὴς ὅτι ὀστώδης, κατὰ συναίρεσιν |
| ο 307 | Ὀσφὺς ἡ ζώνη, κατὰ δὲ Πλάτωνα ὀσφὺς λέγεται ἡ ψύα, παρὰ τὸ φύειν τὰ παιδία, ἀπὸ τῆς κατιούσης ἐκεῖθεν γονῆς |
| ο 308 | Ὄσφρησις ἐκ τοῦ ὀσφρῶ ὀσφρήσω, ἐξ οὗ καὶ ὀσφαδόν |
| ο 309 | Ὅταν δύο μέρη λόγου εἰσὶ, ἐκ τοῦ ὅτε καὶ τοῦ ἂν. καὶ τὸ ὅτε ἐπίῤῥημα ἀναφορικὸν, τὸ ἂν σύνδεσμος παραπληρωματικός |
| ο 310 | Ὅτι τοῦ διότι διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ διότι αἰτίαν δηλοῖ· τὸ δὲ ὅτι, ὅτε μὲν αἰτίαν, ὅτε δὲ βεβαίωσιν· τὸ δὲ διότι αἰτίαν μόνον· αὐτίκα γοῦν ὅτι μὲν ἐκλείπει ἡ σελήνη, πάντες ἴωμεν· διότι δὲ οὐκέτι |
| ο 311 | Ὅστις ἐπίορκον · ἀόριστον ὄνομα, πόθεν συνετέθη; ἐκ τοῦ ὃς ἀρθροῦ προτακτικοῦ, καὶ τοῦ τις· σημαίνει δὲ ὅστις· ἀεὶ γὰρ ὁ ποιητὴς τὰ προστακτικὰ ἄρθρα ἀντὶ ὑποτακτικῶν χρᾶται, χωρὶς εἰ μὴ μέτρον κωλύσῃ· Σίσυφος Αἰολίδης, ὃς κέρδιστος γένετ’ ἀνδρῶν, καὶ αἰδοῖος, νεμεσητὸς, ὅ με προέηκε πύθεσθαι. πότε δὲ διὰ τὸ μέτρον προσλαμβάνει τὸ ς, ὃς κακὰ πολλ’ ἔδεσκεν |
| ο 312 | Ὀτραλέως ὀξέως, ἐνεργῶς· ἔστι ῥῆμα τρῶ τὸ φοβοῦμαι· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ῥηματικὸν τρεὺς. μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτρεὺς ὁ ἄφοβος, καὶ τροπῇ ὀτρεῦς καὶ Ἰωνικῶς ὀτρῆος, ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ὀτρέων, καὶ τὸ ἐπίῤῥημα ὀτρέως· ἢ ὥσπερ παρὰ τὸ κάρπιμος πλεονάζει ἡ αλ συλλαβὴ, καὶ γίνεται καρπάλιμος οὕτω καὶ ᾧδε |
| ο 313 | Ὀτρηρὸς ὁ γενναῖος καὶ ἄφοβος, παρὰ τὸ τρέω τὸ φοβοῦμαι. τρέω τρετὸς καὶ τρηρὸς, ὁ φοβούμενος, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α |
| ο 314 | Ὀτρυγιᾶς ἔστι τρῶ, ἐκ τούτου γίνεται τρύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ τρύγω, καὶ ὁ μέλλων τρύξω, ὁ παρακείμενος τέτρυγα, καὶ ἐξ αὐτοῦ τρύγη, ἐκ τοῦ τρυγῶ τρυγᾶς καὶ τὸ τρυγῶ καὶ εἰς τὸ τρυγίας |
| ο 315 | Οὐδαμῶς ἐπίῤῥημα μεσότητος· γίνεται παρὰ τὸ οὐδαμὸς ὄνομα, παρ’ ὁ καὶ τὸ οὐδαμόθεν ἐγένετο· ἐκ τοῦ οὖν οὐδαμὸς ἀρσενικοῦ μετήχθη εἰς ἐπίῤῥημα, καὶ γίνεται οὐδαμῶς διὰ τοῦ ω· τὸ δὲ οὐδαμὴ ἀπὸ θηλυκοῦ, ὡς ἄλλος ἄλλη, ἐκεῖνος ἐκείνῃ, ὅθεν ἔχει τὸ ἰῶτα· ἀπὸ δὲ δοτικῆς τὰ τοιαῦτα ἐπιῤῥήματά ἐστι, καὶ δηλοῖ ἀπὸ τοῦ ταύτῃ ἐπιέναι· καὶ οὐχὶ αὐτῇ λέγομεν |
| ο 316 | Οὐδὲν διὰ τοῦ δ καὶ οὐθὲν πὰ τοῦ θ διαφέρει. οὐδὲν μὲν γὰρ λέγεται τὸ ἐν τῷ καθόλου, ὅταν λέγομεν, οὐδὲν ἐν κόσμῳ καινόν· τὸ δὲ διὰ τοῦ θ λεγόμενον, ἀνείληπται ἐκ τοῦ οὔτε καὶ τοῦ ἓν, οἷον, οὔτε ἓν οὔτε δύο |
| ο 317 | Οὐθὲν οὐδὲν ὄνομα οὐδέτερον, τὸ ἀρσενικὸν οὐδεὶς, σχήματος συνθέτου· καὶ πόθεν συνετέθη; ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τοῦ εἷς γίνεται οὐεὶς καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ οὐδεὶς, οὐδενός· ὁ κανών· τὰ εἰς εις μονοσύλλαβα ἀρσενικὰ διὰ τοῦ νος κλίνεται, οἷον κτεὶς κτενὸς, δεὶς δενός· κτεὶς δὲ σημαίνει τὸ κτένιον· λοιπὸν καὶ ἐν τῇ συνθέσει τὸν αὐτὸν κανόνα φυλάττουσι, καὶ ἐκ τοῦ τε καὶ τοῦ θεν οὔτε ἓν, οὐθέν. καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς δ, οὐδέν· ἀκινδυνότερόν ἐστι διὰ τοῦ θ |
| ο 318 | Οὐδὲν ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως, καὶ τῆς ἕθεν ἀντωνυμίας οὐέθεν· ἰστέον ὅτι τὸ οὐέθεν χωρὶς τοῦ κ εὑρέθη, διὰ τοῦ ὅτι ἐγκλίνεται· τὰ δὲ ἐγκλινόμενα οὐδέποτε προσλαμβάνουσιν· ἐμοῦ, ἤκουσέ μου· ἄλλως δὲ, αἰτία μέν ἐστιν ἡ ἄρνησις τοῦ πλεονασμοῦ, ἀλλ’ οὐ δύναται λήγειν εἰς κ, οὐδέποτε γὰρ λέξις Ἑλληνικὴ εἰς ἄφωνον λήγει· δεῖ οὖν αὐτὸ ἐπιφέρειν τῇ ἑτέρᾳ λέξει· εἰ οὖν ἔλαβεν αὐτὸ ἐν τῷ ἕθεν ἔμελλε φυλάττειν ἐν πλεονασμῷ καὶ οὐκέτι ἐνεγκλίνετο |
| ο 319 | Οὐδενόσωρα οὐδεμίας φροντίδος ἀξία· ἀπὸ τοῦ ὥρα· ὥρα γὰρ ἡ φροντίς |
| ο 320 | Οὐδὲν διὰ τοῦ δ, καὶ οὐθὲν διὰ τοῦ θ, διαφέρει ὡς ἔφαμεν· οὐδὲν ἐν κόσμῳ καινόν, πᾶσα γὰρ καινοῦ φύσις βαστάζεται. οὐθὲν ἀναλυθὲν εἰς τὸ ἴδιον ἀντίστοιχον, σημαίνει τὴν τοῦ ἑνὸς ἄρσιν καὶ ἐπιφορὰν ἑτέρας ἀρχῆς, οὔθ’ ἓν, οὔτε δύο· τὸ δὲ διὰ τοῦ δ ἀπαρτίζει, διὸ καὶ Ὅμηρός φασιν· οὐδὲν ἀκιδνότερον γαῖα τρέφει ἀνθρώποιο |
| ο 321 | Οὐ θήν μιν οὐδαμῶς δὴ αὐτόν· πόσοι τόνοι; δύο· διάτι; ἡνίκα εὑρεθῶσιν ἐγκλιτικὰ ἐφεξῆς ἀλλήλων κείμενα, πολλαὶ ἔσονται καὶ παράλληλοι ὀξεῖαι· ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο Λυκάονος υἱὲ δαΐφρον |
| ο 322 | Οὐκ ἀπόχρη οὐκ ἀρκεῖ |
| ο 323 | Οὐκ ἐφίενται οὐκ ἐπιθυμοῦσιν |
| ο 324 | Οὐκ ἄμοιρος οὐκ ἀμέτοχος, οὐκ ἐκτός |
| ο 325 | Οὐκ ἐφάτην οὐκ εἶπον, δυϊκῶς |
| ο 326 | Οὐκ ἐπιλήσομαι οὐκ ἐπιλάθομαι |
| ο 327 | Οὐκ ἦν οὐκ ὑπῆρχον, ἐκ τοῦ ἔω τὸ ὑπάρχω, ὁ παρατατικὸς ἦον, ἦες, ἦε· καὶ κατὰ κράσιν τοῦ ε εἰς η μακρὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ἦν |
| ο 328 | Οὐκὶ οὐχὶ, ἐπίῤῥημα ἀρνήσεως· καὶ οἱ Ἴωνες ἀντὶ τῶν δασέων τοῖς ψιλοῖς χρῶνται· τὸ γὰρ ἀφικόμεθα, ἀπικόμεθα ἐκεῖνοι, καὶ τὸ εἴληφα, ἀπείληφα, ἐκεῖνοι ἀπείληπα λέγουσιν· οὕτω καὶ τὸ οὐχὶ, ἐκεῖνοι οὐκὶ λέγουσιν |
| ο 329 | Οὔκουν ἐπίῤῥημα ἀρνήσεως ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς |
| ο 330 | οὐκοῦν διαφέρει· οὔκουν μὲν ἀποφαντικῶς ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς· περισπώμενον δὲ συλλογιστικὸς σύνδεσμος καὶ σημαίνει ἀπόφασιν |
| ο 331 | Οὐλὴ παρὰ τὸ οὔλετε ἀντὶ τοῦ ὑγίανε, καὶ μέγα χαῖρε, θεοὶ δὲ τε ὄλβια δοῖεν |
| ο 332 | οὐλοχῦται παρὰ τὸ ὅλον, ὡς πρὸς τὰς ἀλημεσμένας κριθάς |
| ο 333 | Οὐλαμὸν τάξιν στρατιωτικὴν ἢ ἄθροισμα, παρὰ τὸ θορυβεῖν καὶ λαβεῖν, κατ’ ἀντίφρασιν, οὐλαμὸς ὁ πολλὰ λαλῶν· καὶ οὐκάλαμος καὶ σιωπητικός |
| ο 334 | Οὐλὴ τὸ ὑγιασθὲν τραῦμα καὶ φαινόμενον· ἄλλοι δὲ ἐπιπόναιον ἕλκος |
| ω 3 | ὠτειλὴ διαφέρει· οὐλὴ μὲν γάρ ἐστιν, ἡ ἐκ παλαιοῦ τραύματος ὑγιασμένη πλήγη· ὠτειλὴ δὲ τὸ πρόσφατον τραῦμα· καὶ Ὅμηρος δὲ τετήρηκε τὴν διαφορὰν εἴπων· οὐλὴν δ’ αὐτὴν ἔρεεν αἷμα κελαινεφὲς ἐξ ὠτειλῆς |
| ο 335 | Οὐλομένην ὀλεθρίαν, ὄνομα μετοχικὸν, ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ τοῦ οὐλομένου· ἡ αἰτιατικὴ οὐλομένην· γίνεται ἀπὸ τοῦ ὀλῶ, ὀλέσω, ὀλουμένην καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ οὐλομένην· οὐκ ἀπὸ τοῦ οὔλω, καθώς τινες φασὶν· οὐδὲν γὰρ διὰ τὸ ουλω βαρύτονον, πλὴν τοῦ βούλω· ἢ παρὰ τὸ ὄλω τὸ ἀπολλύω, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ· εἶπε δὲ ἀντὶ τοῦ ἐπιθετικοῦ ὀνόματος τὸ οὐλομένην· ὡς γὰρ τ’οὐναντίον ἐπὶ τῆς ψάμμου κυανέην, ὃ καὶ χωρὶς τοῦ ἰῶτα γράφονται, σημαίνει γὰρ ψάμμον κυανίζουσαν· γέγονε δὲ ἀπὸ μετοχικοῦ ὀνόματος, ὥσπερ καὶ τὸ ἠγμένοι καὶ τὸ ἐρώμενον, ὑπὸ δίωνος ἀπολύτως δὲ λεγόμενα λαμβάνει ὀνόματα σύνθετα· καὶ ἄλλως. ἔστιν ὄλλω τὸ ἀπόλλω· τοῦτο γὰρ ὀλῶ ὀλεῖς, ὀλεῖ, πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· ἢ παρὰ τὸ ἐλῶ τὸ φονεύω, ὀλῶ, ὡς πέλω τὸ ὑπάρχω, πολῶ, μένω μονῶ, πέτω ποτῶ, ὀλῶ οὗ ὁ μέλλων ὀλέσω καὶ ἡ μετοχὴ παθητικὴ τὸ θηλικὸν ὀλουμένη· καὶ ἔστιν ἡ μετοχὴ ἀντὶ ὀνόματος, καὶ τ’οὐναντίον εὑρεῖν ἀντὶ μετοχῆς, οἷον ψάμμῳ κυανέῃ, ἀντὶ τοῦ κυανίζουσα |
| ο 336 | Οὐλομένην παρὰ τὸ ὄλλω τὸ φθείρω, ὀλέσω, ὤλεσα, ὁ β ἀόριστος ὦλον, ὁ παθητικὸς ὤλην, ὁ μέσος ὠλόμην, ἡ μετοχὴ ὀλούμενος καὶ ὑπερθέσει τοῦ διχρόνου οὐλομένην |
| ο 337 | Οὖλος σημαίνει τὸν ὑγιῆ καὶ ὁλόκληρον, καὶ τὴν κριθὴν καὶ τὴν τρίχα· καὶ οὐλὴ ὀξυτόνως, τὸ ὑγιασθὲν τραῦμα καὶ φαινόμενον· καὶ οὖλον ἡ συνέχουσα τοὺς ὀδόντας σὰρξ· καὶ οὖλον τὸ ἁπαλόν |
| ο 338 | Οὐλοχύτας τὰς πεφρυγμένας κριθὰς καὶ ἐπιχομένας, ἐκ τοῦ οὔλη βαρυτόνου, ὃ σημαίνει τὴν κριθήν· τοῦτο ἐκ τοῦ οὖλος, σημαίνει δὲ τὸν ὁλόκληρον, ὥσπερ ἄρτον οὖλον ἑλὼν· καὶ ἐξ αὐτοῦ οὔλη· πρὸ τοῦ εὑρεθῆναι γὰρ τὸν δημητριακὸν καρπὸν, τὸν σῖτον, ὁλοκλήρους τὰς κριθὰς ἤσθιον· γίνεται δὲ οὖλος, ἐκ τοῦ ὅλος πλεονασμῷ τοῦ υ, ὅλος γὰρ ὁ ὁλόκληρος. καὶ οὔλη βαρύτονον ἐπὶ τῆς κριθῆς· οὐλὴ δὲ ὀξύτονον τὸ ὑγιασθὲν τραῦμα καὶ φαινόμενον· καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ ὀλῶ καὶ τοῦ χύω γίνεται ὀλοχύτης· τὸ λο μικρὸν, ὥς ἐστι κανὼν ἐν τῷ βουληφόρος |
| ο 339 | Οὐ μέν πως τὸ μὲν ὀξύτονον, ἐπειδὴ αἱ ὀξυνόμεναι λέξεις αἱ διὰ τὴν συνέπειαν, τρέπουσι τὴν ὀξεῖαν εἰς βαρεῖαν· ἐπιφερομένου ἐγκλιτικοῦ μορίου τὴν ἰδίαν φυλάττουσι τάσιν· Ζεὺς δ’ ἐπεὶ οὖν· Ζεύς με μέγα Κρονίδης· καὶ οὐ μέν πως πάντες βασιλῆες, τὴν γὰρ βαρεῖαν πάλιν εἰς ὀξεῖαν μετήνεγκε |
| ο 340 | Οὐ μὴ ἀναστήσωσι · πολλάκις εἰρήκαμεν, ἡ οὐ ἄρνησις μετὰ τῆς μὴ εὑρισκομένης, ὑποτάσσει. ὡς τὸ οὐ μή μου νίψης τοὺς ποδὰς, καὶ οὐ μὴ ἀναστήσωσι |
| ο 341 | Οὕνεκα σύνδεσμος αἰτιολογικὸς, ποίου σχήματος; ἁπλοῦ· ἔχει δὲ ἔννοιαν συνθέτου, ἀντὶ τοῦ οὗ τινος εἵνεκα· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἐν ἀνταποδόσει παραλαμβανόμενα ἁπλᾶ καθεστήκασι, οἷον, τέως ἕως, τόσος ὅσος· τὸ οὖν οὕνεκα ἐν ἀνταποδόσει τούτου παραλαμβανόμενον λέγομεν τοὔνεκα, τούτου χάριν ἐν ἁπλότητι καθεστήκασι· τὸ δὲ τοὔνεκά ἐστι σύνδεσμος ἀνταποδοτικός |
| ο 342 | Οὐνογούνδουρος ὄνομα, κούντουρος· κουντουρίζω δὲ ὅλως ἡλιγάλιθος, κάκοσμος, δυσθέωρος, πολύορκος, βουλευτοτόλμηρος, σύντομος, τρεπτὸς, μιαρώτατος, αἰσχρότατος, ἕτοιμος εἰς ἔφοδον |
| ο 343 | Οὔπω ἐπίῤῥημα ἀρνήσεως, συνετέθη ἐκ τῆς οὐ ἀρνήσεως καὶ τοῦ πω παραπληρωματικοῦ συνδέσμου. διάτι ὀξύνεται; μακρὰ πρὸ μακρᾶς οὐ περισπᾶται· οὔπω, ποίου μέρους λόγου ἐστὶν; συνδέσμου· συντάσσεται δὲ τῇ οὐ ἀποφάσει, καὶ τῇ μὴ ἀπαγορεύσει, οἷον ἔφαγον, οὔπω ἐδείπνησα· μέλλων γάρ τις δείπνειν τοῦτο αὐτὸ ἀποφαίνεται· οὐ δειπνῶ, ἀπόφασιν ποιεῖται τελείαν· τὸ δὲ μήπω περιπατεῖν τῶν προσκαίρων ἀπαγόρευσιν, οὐ πράγματος δηλοῖ· ὑπισχνεῖται δὲ μέλλων ἕπεσθαι· σεσημείωται παρέλκων ἐνταῦθα κείμενον· σὺ δ’ οὔπω πάντες μάκαρες θεοὶ λελάθοντο |
| ο 344 | Οὐρανόθι ἐκ τοῦ οὐρανοῦ· ἔστιν ἐπίῤῥημα τοπικὸν, τὸ νο μικρόν· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· τὰ εἰς θι ἐπιῤῥήματα, τὴν παραλήγουσαν θέλουσι φυλάττειν τῶν εἰς θεν ἐπιῤῥημάτων· οἷον Ἰλιόθεν, Ἰλιόθι, ἀβυδόθεν, ἀβυδόθι· κανὼν ἐστὶν ὁ λέγων· τὰ εἰς θεν ἐπιῤῥήματα παράγωγα τὴν τῶν πρωτοτύπων φυλάττουσι γραφήν· οἷον, ἔστιν ἠὼς, καὶ σημαίνει τὴν ἡμέραν, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω, καὶ κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἠῶθεν, καὶ φυλάττει ἡ παραγωγὴ τὴν τοῦ πρωτοτύπου· καὶ Ὅμηρος· ἠῶθεν δ’ Ἰδαῖος ἴτω κοίλας. πάλιν ἔστιν ἕως, καὶ κατὰ παραγωγὴν γίνεται ἑῶθεν καὶ γὰρ τὸ ω ἐκ τοῦ πρωτοτύπου· καὶ πάλιν, ἔστιν Ἴλιος, καὶ γράφεται τὸ ο μικρὸν, καὶ κατὰ παραγωγὴν Ἰλιόθεν, καὶ φυλάττει τὴν τοῦ πρωτοτύπου γραφήν· οὕτω καὶ οὐρανὸς, οὐρανόθεν καὶ ἐξ αὐτοῦ οὐρανόθι· διάτι προπαροξύνεται; τὰ εἰς θεν ἐπιῤῥήματα, τῷ ο παραληγόμενα, πρὸ μιᾶς συλλαβῆς τὸν τόνον ἔχουσιν· οἷον κυκλόθεν, ἀβυδόθεν, οὐρανόθεν, Ἰλιόθεν· χωρὶς τῶν ἐπιμεριζομένων, οἷον ἑκάστοθεν, ἑκάτοθεν, ἔνδοθεν· τούτοις συνεξηκολούθησε καὶ τὸ προπάροιθεν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι γενόμενον |
| ο 345 | Οὐρανὸς ὁρᾶται νοερῶς· ἢ παρὰ τὸ ὁρῶ τὸ φυλάσσω· ἢ οὐρανὸς τουτ’ἔστιν ὅρασις νοῦ· ἢ διὰ τὸ ὁρᾶσθαι ἄνω, ἡ ὅρασις ἄνω κειμένη· ἢ παρὰ τὸ ὁρῶ τὸ βλέπω, ὁ πᾶσιν ὁρώμενος ἤτοι φαινόμενος, ὁρανὸς καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ υ οὐρανός· καὶ ὤφειλε δασύνεσθαι, ἐπεὶ ἀπὸ τοῦ ὁρῶ γίνεται· ἀλλὰ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὸ υ πλεόναζον ψιλοῦται τὰ πρὸ ἑαυτοῦ φωνήεντα, οἷον ὄρος, οὖρος ἕκηλος, εὔκηλος, ἕαδε εὔαδε |
| ο 346 | Οὐρανὸς παρὰ τὸ ἄνω φέρειν τὸν νοῦν· ἢ παρὰ τὸ ἄνω ὁρᾶσθαι τὸν νοῦν |
| ο 347 | Οὐρῆας ἡμιόνους, παρὰ τὸ ὄρος ὀρεὺς, ἡνίοχος ἡνιοχεύς· λέγεται γὰρ ἐν ὄρεσι μᾶλλον δύνασθαι ἐργάζεσθαι, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ υ οὐρεὺς καὶ ἡ γενικὴ οὐρέος καὶ Ἰωνικῶς οὐρῆος· καὶ ἡ αἰτιατικὴ τῶν πληθυντικῶν οὐρῆας, παρὰ τὸ οὐρώδη σπόρον ἔχειν, ἣν καὶ Ἀριστοτέλης ἱστορεῖ τεκεῖν |
| ο 348 | Οὐριοδρομήσαντες εὐφόρου ἀνέμου πλεύσαντες· οὖρος γὰρ ὁ εὔφορος ἄνεμος, καὶ ἡ διὰ θαλάσσης ὁδός· λέγεται δὲ οὖρος καὶ ὁ φύλαξ καὶ εὐθυντήρ |
| ο 349 | Οὖρος ὁ ἄνεμος, παρὰ τὸ ὁρούειν, καὶ ὁρμῆς αἴτιον εἶναι· οὖρος δὲ ὁ φύλαξ, παρὰ τὸ οὐρῶ τὸ φυλάσσω, ὁ ἐπὶ τῶν ὀρείων τετάγμενος καὶ προορῶν· λέγεται δὲ φρουρὸς οἷον πρόορός τις ὢν, καὶ συναιρέσει προυρὸς καὶ φρουρός |
| ο 350 | Οὖρος τὸ τοῦ ἀνθρώπου, καὶ οὖρος τὸ ὅρος τῆς γῆς, ἀμφότερα δὲ οὐδέτερα |
| ο 351 | Οὐροὺς τὰ νεώρια, ἤγουν οἱ ὀλκοὶ, παρὰ τὺ ὀρούω ὀρούσω καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ω ὀροὺς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ οὐρούς· δι’ αὐτῶν γὰρ ἐγείρονται καὶ καθέλκονται αἱ νῆες εἰς τὴν θάλασσαν· καὶ Ὅμηρος· οὐροὺς ἐξεκάθαιρον νηῶν |
| ο 352 | Οὖς διάτι οὐ κλίνεται; οὐδέποτε ὄνομα οὐδέτερον εἰς ους λῆγον πλὴν τοῦ οὖς· τοῦτο δὲ ὡς μονῆρες ὂν, καὶ μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι, ἔμεινεν ἄκλιτον |
| ο 353 | Οὐρανιῶνες φυλάττει ὥσπερ ὄνομα καὶ ἔστιν εὐθείας τῶν πληθυντικῶν |
| ο 354 | Οὐκ ᾔδειν · εἴδω ὁ μέλλων εἴσω, ὁ παρακείμενος οἶδα, ὁ ὑπερσυντελικὸς ᾔδειν καὶ διαιρέσει τῆς οι εἰς ἦτα ᾔδειν |
| ο 355 | Οὖσα ὑπάρχουσα, παρὰ τὸ οἴσω τὸ κομίζω, οἶσον οὐδετέρως, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ οὖσον, ἐν ᾧ κομίζεται ἡ ναῦς· οἱ δ’ οὖσα γρώνης εὐγάληνα χερμάδος |
| ο 356 | Οὐσία ὡς οὖσα κάλλιστος, τοῦ τυχόντος ὕπαρξις· ἢ ὡς ἀδιάπτωτος μένουσα· ἢ παρὰ τὸ ὦ μονοσύλλαβον ῥῆμα, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπάρχω, οὗ ἡ μετοχὴ ὢν ὄντος, καὶ τὸ θηλυκὸν οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα οὐσία, ἡ οὖσα ἀεὶ καὶ ὑπάρχουσα, ὥσπερ παρὰ τὸ γέρων γέροντος, γερουσία ἡ ἐντιμοτής, καὶ γερούσιος ὁ ἔντιμος· τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ια παροξύτονα θηλυκὰ, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· οἷον μετουσία, γερουσία, παῤῥησία, παρουσία, ἀφθαρσία |
| ο 357 | Οὖσον τὸ σχοινίον, τὸ ἐξ οἴας πλακέν. τινὲς οὖσα ἐκάλεσαν, τὰ τὴν ναῦν οὐκ ἐῶντα σείεσθαι |
| ο 358 | Οὐχ ἥκιστα λίαν, πάνυ, ἢ μάλιστα |
| ο 359 | Οὐτιδανοῖσιν ἀσθενέσιν, οὐδένος λόγου ἀξίοις· δύο εἰσὶν εἰς ος σύνθετα, οὐτιδανὸς οὐτιδανὴ, καὶ μηδαμινὸς, μηδαμινή· καὶ τὸ μὲν οὐτιδανὸς γέγονε παρὰ τὸ οὖτις οὔτιδος, συγκειμένου τοῦ ὃς καὶ τοῦ τίς· τὸ δὲ μηδαμινὸς γέγονεν ἀπὸ τοῦ μηδαμοῦ, ὅπερ σύγκειται ἀπὸ τῆς μη ἀπαγορεύσεως, καὶ τοῦ δαμὸς, τῷ ἰσοδυναμοῦντι τῷ τίς· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐπίῤῥημα μηδαμῶς· διότι ἀπολογούμεθα ὑπὲρ αὐτοῦ, ὅτι παρασύνθετά εἰσι τὸ μηδαμινὸς καὶ οὐτιδανός· καὶ διὰ τοῦτο καὶ τῷ θηλυκῷ ἐνήλλαξε καὶ γέγονεν εἰς δύο· τὰ κοινὰ τῷ γένει σύνθετά εἰσι |
| ο 360 | Οὔτις οὐδεὶς, τὸ οὐ ἐπίῤῥημα ἀρνήσεως, τὸ τὶς ὄνομα. τὸ δὲ Οὖτις ἐπὶ τοῦ Ὀδυσσέως ἀντὶ ὀνόματος κυρίου παραλαμβάνεται, καὶ ἔστιν ἓν μέρος λόγου, καὶ προπερισπᾶται |
| ο 361 | Οὗτος ἀντωνυμία μονοπρόσωπος· τέσσαρες γὰρ εἰσὶ μονοπρόσωποι ἀντωνυμίαι. οὗτος, αὐτὸς, ἐκεῖνος καὶ ὅδε· καὶ ὁ δεῖνα κατὰ παραγωγήν· τὸ δὲ δεικτικὸν οὑτοσί· τὸ γὰρ οὑτοσὶ, ἐκεινοσὶ καὶ ὧδε γίνεται κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ἰῶτα πρὸς ἐμφανισμὸν πλείονος δείξεως· ἡ δὲ αὐτὸς στερηθεῖσα τῆς δείξεως, ἐστερήθη καὶ τῆς διὰ τοῦ ἰῶτα ἐπεκτάσεως· οὕτω καὶ ἡ κλητικὴ ὦ οὗτος Ἀττικῶς· ὁμοίως καὶ τὸ ἐκεῖνος· ἡ δὲ αὐτὸς κλητικὴν οὐκ ἔχει· ἡ δὲ οὗτοι καὶ ἐκεῖνοι ἀντιδεκτικοί εἰσιν, ἡ δὲ αὐτὸς ἀναφορὰν δηλοῖ· ἐναντία δέ ἐστιν ἡ δεῖξις τῆς ἀναφορᾶς |
| ο 362 | οὑτοσὶ διαφέρει, τὸ μὲν γὰρ σὺν τῷ ἰῶτα δεικτικὸν μόνον· τὸ δὲ οὗτος δεικτικὸν καὶ ἀναφορικόν· ὁ δ’ αὐτὸς λόγος καὶ ἐπὶ τοῦτον καὶ ἐπὶ τουτονί |
| ο 363 | Οὕτω ἐπίῤῥημα μεσότητος· τοῦτο οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῆς γενικῆς· σεσημείωται γὰρ τοῦτο ἀπ’ εὐθείας γίνεσθαι· εἰ γὰρ ἀπὸ τῆς γενικῆς, ὤφειλεν εἶναι τούτως, ἐκ τοῦ εἰπεῖν τὸν τεχνικόν· τὸ δὲ ὥς ὀξύνεται, ἐπειδὴ ἀπὸ τοῦ ὃς γέγονε· καὶ τὰ ὅμοια· καὶ ὅτε ἐπιφέρεται σύμφωνον ἐξέρχεται τὸ ς, καὶ ὅτε φωνῆεν φυλάττει. οὐδέποτε δὲ ἐπιφερομένου φωνήεντος ἐκβέβληται τὸ ς. ποῖον ἐστιν ἀναλογώτερον, τὸ οὕτως ἢ τὸ οὕτω; καὶ λέγομεν τὸ οὕτως· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τριγενῶν ὀνομάτων γινόμενα μεσότητος ἐπιῤῥήματα, εἰς ως λήγειν ὠφείλουσιν, οἷον καλὸς καλὴ καλὸν, καλῶς, ὅταν δὲ μὴ τριγενὲς ᾖ εἰς ω λήγουσιν, οἷον κύκλος κύκλῳ, πρὸς πρόσω· εἴδομεν οὖν εἰ τοῦτο τριγενὲς, οὗτος οὗτοι αὗται, ταῦτα οὕτως ἄρα τὸ ἀνάλογον· τὸ δὲ οὕτω κατ’ ἔλλειψεν τοῦ ς κατὰ δεύτερον λόγον· ὅτι τὰ εἰς ω λήγοντα ἐπιῤῥήματα οὐδέποτε φύσει μακρᾷ παραλήγεται, οἷον ἄνω κάτω πρόσω, ἔξω, ἄφνω, πλὴν τοῦ εἴσω· οὕτως ἄρα τὸ οὕτω κατὰ πάθος |
| ο 364 | Οὐτῶ τὸ ἐγγύθεν τῷ δόρατι βάλλω |
| ο 365 | Οὐχ ἥττους οὐκ ἐλάττονας |
| ο 366 | Οὐχ ἁπλῶς οὐχ ὡς ἔτυχεν, οὐκ ἀκόρως |
| ο 367 | Οὐχ ὅπως οὐχ ἵνα, οὐδαμῶς |
| ο 368 | Ὀφείλω τὸ χρεωστῶ, ἐπὶ ἐνεστῶτος διὰ δίφθογγον· ὁ μέλλων ὀφελῶ, ὁ β ἀόριστος ὤφελον καὶ ὁ πρῶτος ὤφειλα· ἐκ τούτου δὲ κατὰ συγκοπὴν ὀφλῶ ὀφλήσω, ὤφληκα, ὤφλημαι, ὄφλημα |
| ο 369 | Ὀφείλημα χρεοὺς διαφέρει· ὀφείλημα ἔστι δημόσιον χρεὸς θεῷ ὀφειλόμενον ἢ βασιλεῖ· χρεὸς δὲ τὸ ὀφειλόμενον ἰδιωτικῷ· ἢ τὸ ἰδιωτικὸν δάνειον |
| χ 2 | χρεὸς διαφέρει· ὄφλημα μὲν γὰρ καὶ ὀφείλημα τὸ ἐκ καταδίκης τῷ δήμῳ ὀφειλόμενον· χρεὸς δὲ τὸ ἰδιωτικὸν δάνειον |
| ο 370 | Ὀφείλημα παρὰ τὸ ὀφέλλειν, ὅ ἐστιν αὔξεσθαι, τὸ δάνειον τὸ αὐξανόμενον τόκῳ· ὀφέλλω σημαίνει τὸ αὐξάνω |
| ο 371 | Ὀφειλὴ διὰ τῆς ει διφθόγγου· σημαίνει δὲ τὸ ὀφειλόμενον. παρὰ γὰρ τὸ ὀφείλω γέγονε |
| ο 372 | Ὄφελος ποίᾳ ἐγκλίσει συντάσσεται; καὶ λέγω ὅτι ἀπαρεμφάτῳ· κανὼν γὰρ ἐστὶν ὁ λέγων, ὅτι τὸ ὄφελος ἄπτωτόν ἐστι· σημαίνει δὲ δύο· ἔστιν εὐχῆς σημαντικὸν, καὶ ῥῆμα· οὐ κλίνεται δὲ· ἐπειδὴ δύο κανόνες εἰσὶν οἱ μαχόμενοι ἀλλήλοις· ὁ μὲν εἷς λέγει, ὅτι τὰ διὰ τοῦ ελος ὑπὲρ δύο συλλαβὰς οὐκ εἰσὶν οὐδέτερα ὁ δὲ ἕτερος λέγει τὰ διὰ τοῦ ελος οὐδέτερα δισύλλαβά εἰσιν, οἷον σκέλος, βέλος, μέλος, τέλος· τοῦτο δὲ ὡς ὑπερβᾶν τὴν δισυλλαβίαν, καὶ μὴ ἔχον τι μιμήσασθαι, ἔμεινεν ἄκλιτον |
| ο 373 | Ὀφθαλμὸς ὅρασις θολουμένη, τομῶς ἤγουν χαλεπῶς· ἢ παρὰ τὸ ὦφθαι λίαν καὶ τόμως· ἢ διὰ τὸ ὁρᾷν φῶς |
| ο 374 | Ὄφις παρὰ τὸ ὄπτω, ὀπτικὸν γὰρ τὸ ζῶον· ἢ παρὰ τὸ ἰὸς καὶ ἐν ὑπερθέσει ὄϊς καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ ὄφις· ὁ γὰρ ὄφις ἀνεῳγμένους ἔχει τοὺς ὀφθαλμούς· ἢ ὡς ἂν εἴπῃς ὁ φήσας, ἤγουν τῇ γυναικὶ λαλήσας· ἐλάλησε γὰρ τῇ εὔᾳ |
| ο 375 | ὀφείλειν διαφέρει· ὀφλεῖ μὲν γάρ τις ἐπὶ τῇ καταδίκῃ· ὀφείλει δὲ τὶς, ὡς καὶ ἡμεῖς φαμὲν ἐκδεχόμενοι |
| ο 376 | Ὀφιόδηκτος ἐν τοῦ ὄφις καὶ τοῦ δήκω τὸ δάκνω |
| ο 377 | Ὀφλῶ χρεωστῶ, παρὰ τὸ ὀφείλω συγκόπτεται |
| ο 378 | Ὀφρυάζοντο ὀφρυάζειν λέγεται τὸ ταῖς ὄφρυσι νεύειν, ἀπὸ τοῦ ὀφρυάζω· τοῦτο παρὰ τὸ ὀφρύς· δηλοῖ δὲ τὴν προσβολὴν ὅτου δήποτε τόπου καὶ τῶν ὀρέων καὶ ἡμῶν τῶν ὀψέων· συντάσσεται μετὰ δοτικῆς |
| ο 379 | Ὀφρῦες λέγονται ἤτοι ὠπόρυες, παρὰ τὸ φρουρεῖν τὰς ὦπας, ἀπό τε τῶν ὄμβρων καὶ τῶν ὕπερθεν ἱδρώτων, ὡς μὴ ἐπ’ αὐτοὺς φέρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ φέρω καὶ κατὰ συγκοπὴν φρῶ· ὅθεν καὶ τὸ εἰσφρῶ· ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ πρωΐω, φρῶ, φρῦς καὶ ὀφρῦς· δηλοῖ δὲ καὶ τὴν προβολὴν ὅτου δήποτε τόπου καὶ τῶν ὀρέων ἡμῶν τῶν ὀψέων· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς παρὰ τὸ ὀρύς· τοῦ φ πλεονάσαντος· οἱ δὲ παρὰ τὸ ὄπτω ὀφῦς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ὀφρῦς |
| ο 380 | Ὀφρῦς παρὰ τὸ τοὺς ὦπας ῥύεσθαι ἤγουν φυλάττειν· ἢ παρὰ τὸ φέρω φορῦς καὶ ὀφρῦς· ψιλοῦται· πᾶν φωνῆεν πρὸ δασέος καὶ τοῦ ρ ψιλοῦται, ἀφρὸς, ὀφρῦς, ὄφρα· ἢ παρὰ τὸ ὀρούω τὸ φυλάττω, καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς. καὶ τὸ ὄροφος, ὀπωρόφοι τινὲς ὄντες, ὄροφοι γὰρ τῶν ὠπῶν· οἱδὲ φασὶ παρὰ τὸ ὄπτω τὸ βλέπω, ὀπρῦς καὶ ὀφρῦς· τὸ ο μικρόν· τὸ ο εἴτε κατ’ ἀρχὴν λέξεως, εἴτε κατὰ τὸ μέσον, ἔχον μεθ’ ἑαυτοῦ δύο σύμφωνα ἐν ἁπλῇ καὶ ἀκινήτῳ λέξει, διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται |
| ο 381 | Ὀφώλια εἰς τὸ ἀποφώλια |
| ο 382 | Ὄχα ἐπίῤῥημα μεσότητος, ὄχα καὶ ἐξόχα· σημαίνει τὸ ἔξοχον καὶ ἔνδοξον· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἔχω ἔξοχος, καὶ τὸ οὐδέτερον ἔξοχον καὶ ἐξόχα καὶ ἀφαιρέσει τῆς ἐξ προθέσεως ὄχα· ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα ὀνομαστικόν |
| ο 383 | Ὄχ’ ἄριστε πάνυ ἔνδοξε· παρὰ τὸ ἔχεσθαι |
| ο 384 | Ὄχανον ὁ δεσμὸς καὶ ὁ λῶρος, ἐξ οὗ καὶ ἀποκρέμαται ἡ ἀσπίς· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἔχω, ὃ σημαίνει τὸ κρατῶ καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ἔχανον καὶ ὄχανον |
| ο 385 | Ὀχέων ἐξοχέων, ἁρμάτων· ἔστι γὰρ τὸ ὄχος, καὶ σημαίνει τὸ ἅρμα, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ἔχω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐλαύνω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα ὀχῶ, ὁ μέλλων ὀχήσω, ὄνομα ῥηματικὸν ὄχημα· σημαίνει δὲ τὸ ἅρμα |
| ο 386 | Ὀχεὺς εἰς τὸ τοκεύς· ἤτοι ὁ συνέχων καὶ σφίγγων τὴν περικεφαλαῖαν |
| ο 387 | Ὀχῆας ὀχεύς. κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ἦτα |
| ο 388 | Ὀχθήσας ἀγανακτήσας, παρὰ τὸ ἄχω βαρύτονον ἀχθῶ, ἀχθήσω, ἀχθήσας καὶ ὀχθήσας |
| ο 389 | Ὄχθος τοῦ ποταμοῦ τὸ τεῖχος, ἢ τῆς θαλάσσης· παρὰ τὸ ἔχω ὄχος ὁ ἔξοχος καὶ ὄχθη |
| ο 390 | Ὄχλος παρὰ τὸ εἵλλω τὸ συστρέφω, εἵλος καὶ ὄχλος· ἢ παρὰ τὴν ὄχλησιν· ἢ παρὰ τὸ ἀχλὺς ἄχλος καὶ ὄχλος, κατὰ τροπὴν τοῦ α εἰς ο. καὶ εἰς τὸ πλῆθος |
| ο 391 | Ὀχλάζει κινεῖ, ἔνθεν καὶ ὁ μόχλος, ὁ μὴ ἐῶν κινεῖσθαι τὰς θύρας |
| ο 392 | Ὀχμάζω κρατῶ, ἐκ τοῦ ἔχω τὸ κατέχω παράγωγον ἐχάζω, ὡς κύπτω κυπτάζω, ἔνθα ἐπενθέσει τοῦ μ, ἐχμάζω καὶ τροπῇ τοῦ βραχέος εἰς βραχὺ ὀχμάζω· ὡς ἀλκὴν Ἀλκμάν |
| ο 393 | Ὄχνη εἶδος δένδρου, καστάνου, κοστομήνου μήλου ἀππιδ |
| ο 394 | Ὀχμάσας σημαίνει τὸ κρατήσας καὶ κόψας· ἔστιν ἔχω τὸ κρατῷ ὁ μέλλων ἕξω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἦγμαι, ἐξ αὐτοῦ ὄνομα ἐχμὰς ἐχμάδος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ὀχμάδος, καὶ ἐκ τούτου γίνεται ὀχμάζω, ὁ μέλλων ὀχμάσω, ὁ ἀόριστος ὤχμασα· ἡ μετοχὴ ὀχμάσας |
| ο 395 | Ὀχμὸν παρὰ τὸ ἔχεσθαι ἄλλο ἄλλου φυτοῦ |
| ο 396 | Ὀχυρὸς παρὰ τὸ ἔχω ἐχυρὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ὀχυρός |
| ο 397 | Ὄχθοι αἱ τραχεῖαι καὶ δύσβατοι πέτραι |
| ο 398 | ὄχθαι διαφέρει. ὄχθαι μέν εἰσι χειλῆ ποταμῶν, ὄχθοι δὲ γῆς ἐπαρμάματα |
| ο 399 | Ὄχνη ἡ ἀχνὰς, οἷον ἀχοὴ, διὰ τὸ μὴ ποτίζεσθαι, ξηρᾷ γὰρ ἥδεται γῇ ἡ ὀπώρα αὕτη· καὶ ἀπίος, ἡ ἥκιστα πινοῦσα |
| ο 400 | Ὀψάριον παρὰ τὸ ὄψον αἴρεσθαι ἐκ τῆς θαλάσσης, ἢ ὄψον τοῦ ῥείθρου, ἤγουν βρῶσις ὕδατος· ἢ ὅτι ψαῦον αἴρεται, ἤτοι ἐγγίζον τῷ δελέατι |
| ο 401 | Ὀψὲ βραδέως, παρὰ τὸ τὴν ὥραν ἐπιτήδειαν εἶναι πρὸς ἑσπέραν |
| ε 834 | ἐσπέρα διαφέρει· ἑσπέρα μὲν ἡ μετὰ τὴν δύσιν τοῦ ἡλίου κατάστασις· ὀψὲ δὲ τὸ μετὰ πολὺ τῆς δύσεως καὶ καθόλου μετὰ πολὺν χρόνον· καὶ ὀψαρότης ὁ μετὰ πολὺ τοῦ καθήκοντος χρόνου ἀροτριῶν· καὶ εἰς τὸ ὀψιτέλεστος |
| ο 402 | Ὀψείω διὰ τῆς ει διφθόγγου· σημαίνει δὲ τὸ ἐπιθυμίαν ἔχον θεωρῆσαι |
| ο 403 | Ὄψις παρὰ τὸ ὄπτω, ὄψω, ὄψις |
| ο 404 | Ὀψία ἀψία ἦν, παρὰ τὸ ἂψ ἰέναι ἀπὸ τῶν ἔργων· καὶ τὸ ἐναντίον κατάστημα πρωΐα δὲ λέγεται, παρὰ τὸ προϊέναι ἐπὶ τὰ ἔργα· Σαπφὼ, φέσπερε πάντα φέρω ὅσα φαινότερα ἐσκέδας’ ἡώς |
| ο 405 | Ὀψιτέλεστον ὄνομα οὐδέτερον, ἐκ τοῦ ὀψὲ καὶ τοῦ τελεστὸν· τὸ δὲ ὀψὲ ἐκ τοῦ ἂψ, ὃ σημαίνει τὸ εἰς τ’οὐπίσω ἐπαναστρέψαι, ἤγουν πρὸς τὸν οἶκον· ἢ τὸ πάλιν, ἀμφότερα δὲ ἐκ τοῦ ἂψ, ὥσπερ πρωΐα λέγεται, παρὰ τὸ εἰς τὸν οἶκον προϊέναι· οὕτω καὶ ὀψὲ τὸ βραδὺ γίνεται ἐκ τοῦ ἂψ, ὁ εἰς τ’οὐπίσω ἐπαναστρέφων, ἤγουν πρὸς τὸν οἶκον. τὸ δὲ ὀψὲ ὃ σημαίνει τὸν τῆς ἑσπέρας καιρὸν, ἀλλὰ τὸ βραδὺ τοῦ χρόνου ἤγουν τοῦ ὄρθρου· λοιπὸν ἐκ τοῦ ἂψ ὃ σημαίνει τὸ πάλιν, τροπῇ τοῦ α εἰς ο γίνεται ὀψὲ καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται κατὰ πλασμὸν ὄψι βαρύτονον· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ εἰς ἰῶτα λήγοντα ἐπιῤῥήματα συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ ι, βαρύνεσθαι θέλουσιν, οἷον, ὄφι αὖθι, νόσφι, κεῖθι, μέχρι, ἄχρι, ἄρτι· ὅθεν τὸ χωρὶς ἀποβάλλων τὸ ς, διὰ τὸν κανόνα τοῦτον βαρύνεται, χῶρι γὰρ λέγεται, οὕτως οὖν καὶ ὄψι· πρόσκειται συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ ἰῶτα, διὰ τὸ δευρὶ καὶ νυνὶ, ταῦτα γὰρ μακρὸν ἔχει τὸ ἰῶτα, ὁ δὲ κανὼν περὶ τοῦ βραχέος ἐστὶ. σεσημείωται τὸ οὐχί· τοῦτο δὲ ὅτι παραλόγως ἐστὶν, ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ᾗ, ὃ σημαίνει τὸ ὅπου, ἐπεκτάσει τῆς χι συλλαβῆς γίνεται ᾗχι βαρυτόνως· οὕτω καὶ περὶ τὴν οὐ ἄρνησιν, ἐπεκτάσει τῆς χι συλλαβῆς, ὤφειλεν εἶναι οὐχὶ βαρυτόνως· ἀλλ’ ἐπειδὴ παραλόγως ὠξύνθῃ τὸ οὒ, εἰκότως καὶ μετὰ τῆς χι ἐπεκτάσεως ἡ αὐτὴ παραλογία ἐφυλάχθη· λοιπὸν ἐκ τοῦ ὄψι καὶ τοῦ τέλος γίνεται ὀψιτέλεστος· καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον· τὰ γὰρ εἰς ος ὀξύτονα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον, χωρὶς εἰ μὴ διὰ σημασίαν τινὰ κωλύθη· διὰ τὸ λοιγὸς βροτολοιγός· ἔστι γὰρ ὁ φθείρων τοὺς ἄνδρας |
| ο 406 | Ὄψον σημαίνει τὸ προσφάγιον, ἐκ τοῦ ὀπτῶ γίνεται ὄπτον καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ς, καὶ κράσει τοῦ πς εἰς ψ ὄψον· τὸ δὲ ὀπτῶ παρὰ τὸ ὄπτω τὸ βλέπω, δεῖ γὰρ βλέπειν συνεχῶς πρὸς τὸ μὴ καίεσθαι τὰ ὀπτόμενα |
| ο 407 | Ὀψώνιον διὰ τὸ ὄψιν ἤγουν βρῶμα ὠνεῖσθαι |
| ο 408 | Ὄψον κυρίως λέγεται πᾶν τὸ τῷ πυρὶ κατασκευασμένον, παρὰ τὸ ἐψόν τι ὄν· ἢ παρὰ τὸ ὀπτῆσαι ὠνομασμένον. Τέλος τοῦ Ο στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Π ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| π 11 | Παγγενῆ ἐπίῤῥημα μεσότητος· ἐξεβλήθη ἐξ αἰτιατικῆς πτώσεως εἰς ἐπίῤῥημα· ὁ παγγενὴς, τοῦ παγγένεος, καὶ παγγενοῦς, τῷ παγγένεϊ καὶ παγγενεῖ τὸν παγγενέα καὶ παγγενῆ, παρὰ τὸ πᾶν καὶ τὸ γένος, ὅλον τὸν Ἀδὰμ πεπτωκότα |
| π 12 | Παγεωθεῖσα. ἑδραιωθεῖσα βεβαιωθεῖσα, πιστωθεῖσα, ἀπὸ τοῦ παγιῶ, τοῦτο παρὰ τὸ πάγος, τοῦτο παρὰ τὸ πτήσσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπαγον, καὶ ἐξ αὐτοῦ πάγιος, ὁ πεπηγμένος |
| π 13 | Πάγνως εἰς τὸ ἐκπάγνως ἐκπαγνῶς |
| π 14 | Πάγος κρυὸς, πεπηγὸς, παρὰ τὸ πεπῆχθαι εἰς ὕψος |
| π 15 | Παγὶς ἐκ τοῦ πήσσω, πηγὶς καὶ παγίς |
| π 16 | Πάγουρος παρὰ τὸ ἐν πάγοις ὀρούειν, ὅ ἐστι φυλάττειν καὶ διατρίβειν |
| π 17 | Παίανες παρὰ τὸ παύσω παύων καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι. καὶ οὕτω ὁ Δίδυμος |
| π 18 | Παιδνὸς παρὰ τὸ παίζω· παιδνὸς διφθόγγῳ |
| π 19 | Πάγχυ παρὰ τὸ πάνυ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς γ, διὰ τὴν σύνταξιν |
| π 20 | Πάγουροι παρὰ τὸ οὐρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν, ἐν τοῖς πάγοις· πάγοι δέ εἰσι κρημνωδεῖς τόποι |
| α 1331 | ἀντίπαις διαφέρει, παῖς ὁ ἐν τῇ παιδικῇ ἡλικίᾳ· ἀντίπαις δὲ ὁ ἐκβεβληκὼς τοῦ παιδὸς τὴν ἡλικίαν· καὶ ἤδη πρόσηβος, βούπαις δὲ ὁ μέγας παῖς |
| π 21 | παιδεία διαφέρει. παιδεία μὲν γάρ ἐστι δύναμις θεραπευτικὴ ψυχῆς· παίδευσις δὲ παιδείας καὶ ἀρετῆς παράδοσις· καὶ ἐκ παιδὸς ἀρετὴ ἐπ’ ἀρετῆς ὁδηγηθεῖσα |
| π 22 | Παιδεία διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὥσπερ παρὰ τὸ μοιχεύω μοιχεία, οὕτω καὶ παρὰ τὸ παιδεύω παιδεία· ἰστέον, ὅτι τὸ παιδεία πολλὰ σημαίνει· σημαίνει γὰρ τὴν παίδευσιν, καὶ τὴν παιδικὴν ἡλικίαν, καὶ τὴν ἀναστροφὴν, καὶ τὴν μίξιν· τὸ γὰρ σημαῖνον παίγνιον διὰ τοῦ ι γράφεται, καὶ παρ’ ἡμῖν ὀξύνεται, οἷον παιδιὰ, παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις βαρύνεται, οἷον, παιδία |
| π 23 | Παῖδα θηλυκῶς κλίνεται, ἡ παῖς |
| π 24 | παιδάριον καὶ παιδίσκος καὶ παῖς διαφέρει· παιδίον μὲν γάρ ἐστι τὸ τρεφόμενον ὑπὸ τιθήν. παιδάριον δὲ τὸ ἤδη περιπατοῦν καὶ λέξεως ἀντεχόμενον· παιδίσκος δὲ ὁ ἐν τῇ ἐχομένῃ ἡλικίᾳ ὤν· παῖς δὲ ὁ διὰ τῶν ἐγκυκλίων μαθημάτων δυνάμενος ἰέναι |
| π 25 | Παιδίον διὰ τὸ παιδείας δέεσθαι· καὶ εἰς τὸ γέρων |
| π 26 | Παίσατε πλήξατε, τύψατε, Ἀττικῶς χορεύσατε, ἢ παίξατε |
| π 27 | Παιδίον ὅτι τοῦ πατρός ἐστιν ἴδιον |
| π 28 | Παῖδα παρὰ τὸ πάϊς παῖς παιδὸς, παιδίζω καὶ παίζω· τὸ παι διφθόγγῳ διάτι; ἐκ τοῦ παίζω, ἐξ οὗ καὶ παιδίον· ἢ παρὰ τὸ παίω τὸ τύπτω· τοῖς γὰρ παισὶν ἁρμόζει δαρμός· ἢ παρὰ τὸ παίζειν, παρεπόμενον γάρ ἐστι τοῖς παισί |
| π 29 | Παιδίσκη καὶ παῖς, παρὰ Ἀττικοῖς θεράπαινα· διαφέρει δὲ, παιδίσκη μὲν γάρ ἐστιν ἡ ἐλευθερὰ, παῖς δὲ ἡ δούλη |
| π 30 | Παιδίσκης δούλης, παρὰ τὸ παῖς παιδὸς· τοῦτο παρὰ τὸ πάϊς |
| π 31 | Παῖς ὁ ἐπιτήδειος εἰς τὸ παίεσθαι· καὶ παιδίσκη ἀπὸ τούτου, ἡ τὴν αὐτὴν ἡλικίαν ἔχουσα |
| π 32 | Παίζω παρὰ τὸ παῖς παιδὸς γίνεται παιδίζω, καὶ συγκοπῇ παίζω· τοῖς γὰρ παισὶν εἴωθεν ἀεὶ τὸ παίζειν |
| π 33 | Παιπάλη ἄλευρον κριθῆς, εἰς τὸ παληνομένης |
| π 34 | Παλαιὸς ὁ ἀρχαῖος· πάλεος δὲ ὁ ἄφρων· τίθεται καὶ ἐπὶ τοῦ σκώπτοντος |
| π 35 | Παῖς παρὰ τὸ βαιὸς βαῖς καὶ παῖς· τρία δέ εἰσι σεσημειώμενα, παῖς, δαῖς, σταῖς, ἅτινα κλίσιν μὲν ἀνε δέξαντο, κανόνι δὲ οὐχ ὑπέπεσον, ἀρσενικὸν ὁ παῖς, θηλυκὸν ἡ δαῖς, σημαίνει δὲ τὴν εὐωχίαν· οὐδέτερον τὸ σταῖς, σημαίνει δὲ τὸ ἄλευρον, καὶ εἰς τὸ γέρων καὶ παιδίσκος |
| π 36 | Παίων εἴτε ὁ μετρικὸς ποὺς, εἴτε τὸ ἔθνος· οὕτως ἡ παράδοσις. ἐντεῦθεν παρήχθη καὶ τὸ ἐν τῇ κοινῇ λεγόμενον, παρὰ τὸ παίδων |
| π 37 | Παιωνίσαντες ἀλαλάξαντες, εὐφημήσαντες τὸν παίονα ἐπικαλεσάμενον· ἦν δὲ ἔθνος, καὶ ἐπὶ ἔργου ἀρχόμενον, καὶ ἐπὶ τῇ νίκῃ τοῦτο λέγεται |
| π 38 | Πάκτα παρὰ τὸ τὰ πάντα κτᾶσθαι |
| π 39 | Πάλαι ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικόν· ποτὲ ἀρχηθῆ, ὅπερ καὶ βαρύνεται· καὶ ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον, οἶον πρόπαλαι |
| π 40 | Πάθος παρὰ τὸ πήθω τὸ πανθάνω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπαθον καὶ ἐξ αὐτοῦ πάθος |
| π 41 | Παλαίμων εἰς τὸ Λακεδαίμων |
| π 42 | Παλαιὸς ἐκ τοῦ πάλαι εἶναι· ἢ διὰ τὸ παλαίων ἤγουν ἐκ χρόνων πολλῶν εἶναι |
| π 43 | Παλαιστὰς ἀντὶ τοῦ μετρητάς· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ πάλλω τὸ κινῶ, ὁ μέλλων παλῶ, ὁ παρακείμενος πέπαλκα, ὁ παθητικὸς πέπαλμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ πάλμη, δι’ ἧς ἡ χεὶρ κινεῖται, καὶ ἐκ τούτου γίνεται παλαμη· καὶ ἐξ αὐτοῦ πεπάλακα ὁ παρακείμενος, ὁ παθητικὸς πεπάλαμαι, τὸ τρίτον πεπάλασται, καὶ ἐξ αὐτοῦ παλαιστὸς, καὶ τὸ θηλυκὸν παλαιστή· σημαίνει δὲ τὴν τῶν δακτύλων ὀρδινιαῖαν σύνθεσιν, πελαστή τις οὖσα, ὅτι πέλας συνάγει τὰ ὀστᾶ, τουτ’ἔστι πλησίον τοὺς δακτύλους, παλαστὴ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι παλαιστή· συνάγομεν γὰρ ποιοῦντες αὐτὴν τοῖς δακτύλοις· ἡ αὐτὴ καὶ δογμή |
| π 44 | Παλαιστίνη ἡ χώρα τοῦ Φιλιστιεὶμ, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· ἰστέον ὅτι ἀπὸ τοῦ Παλαιστίνη λέγεται ὁ πολίτης Παλαιστίνος, ὡς Ἀκραγαντῖνος |
| π 45 | Παλαιστὴ παρὰ τὸ πελάζειν τὰ ὀστᾶ· ἔστι δὲ τετραδάκτυλον μέτρον |
| π 46 | Παλαμάων πολεμικῶν, αὐτοχείρων· ἡ εὐθεῖα παλάμη παρὰ τὸ πάλλω τὸ κινῶ· ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ πολλοὺς ἀμᾷν, ἐξ οὗ καὶ παλαμαῖος καὶ πλεονασμῷ, τοῦ ν παλαμναῖος· σημαίνει δὲ δύο, ὁ τοὺς αὐτοχειριφονεύσαντας τιμωρούμενος καὶ ὁ ἐπὶ τινὶ βιάσματι κατεχόμενος |
| π 47 | Παλάμη παρὰ τὸ παλαιὸν ἤγουν μέτρον τῆς χειρὸς εἶναι |
| π 48 | Παλάμαι παρὰ τὸ πάλλειν· ἢ παρὰ τὸ πάλλω τὸ κινῶ |
| π 49 | Παλάμῃφιν προσγεγραμμένον τὸ ἰῶτα ἐκ παραδόσεως· ἔχει δὲ καὶ κανόνα· αἱ διὰ τῆς φι συλλαβῆς γινόμεναι ἐπεκτάσεις, προσερχόμεναι ταῖς πτώσεσιν, εἰ μὲν φυλάττουσιν τὴν αὐτὴν φωνὴν, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάττουσι· φρήτρῃ φρήτρῃφιν· εἰ δὲ οὐ φυλάττει τὴν αὐτὴν φωνὴν οὔδε τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάττουσι· οἷον χαλκὸς, χαλκοῦ χάλκοφιν· χωρὶς τοῦ νόσφι καὶ ἴχι· ποίου μέρους λόγου ἔστιν; ὀνόματος· αἱ διὰ τῆς φι συλλαβῆς γινόμεναι ἐπεκτάσεις, τὸ αὐτὸ μέρος τοῦ λόγου φυλάττουσι, χωρὶς τοῦ νόσφι καὶ ἴφι· ταῦτα γὰρ ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη, εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν |
| π 50 | Παλαιστὴ θηλυκῶς, ὅτι συνάγονται οἱ τέσσαρες δάκτυλοι, οἷον πελαστή τις οὖσα, ὅτι πέλας συνήγαγε τὰ ὀστᾶ, οἷον τοὺς δακτύλους ἡ αὐτὴ καὶ δογμὴ λέγε ται, ὅτι πλατείᾳ τῇ χειρὶ μετροῦμεν· ποιεῖ δὲ ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου πρὸς τὸν λίχανον ἄκρον δακτύλους δέκα καὶ δογμὴ τὸ πλάγιον, ὡς λέγει Σωρανός· ἡ δὲ σπιθαμὴ ἔχει δογμᾶς τρεῖς, οἷον παλαιστὰς, δακτύλους δὲ δώδεκα, ἀπὸ τοῦ μικροῦ δακτύλου διϊσταμένων τῶν δακτύλων ἕως τῆς ἀντίχειρος λέγεται σπιθαμὴ, παρὰ τὸ ἀποσπασμὸν ποιεῖν· ὡς γράφει δὲ καὶ Χρύσιππος, διὰ τὸ σπᾶσθαι τὴν ὅλην χεῖρα, ποιεῖ σπιθαμὴν, δακτύλους δὲ δώδεκα, τὸ δὲ ἀπὸ τῆς ὁλοκεράνου πρὸς μὴν τὸ τοῦ μέσου δακτύλου, πήχεως μέτρον, πρὸς δὲ τοῦ μικροῦ, μετακονδύλιον, ὅ ἐστι κατὰ τὸ μέσον κονδύλιον· τῶν γὰρ δακτύλων ὁ μὲν πρῶτος κόνδυλος λέγεται προκόνδυλος καὶ ῥιζοδάκτυλος· ὁ δὲ μετὰ τοῦτον μεσοκόνδυλος· ἀπὸ οὖν τοῦ ὁλοκεραύνου πρὸς τοῦ μικροῦ μετακονδύλιον πυγὼν, ἐξ ὧν ὁ πῆχυς σπιθαμαὶ μὲν δύο, δογμαὶ δὲ ἕξ, δάκτυλοι δὲ κδ· πυγὼν δὲ ἶσα ἀπὸ τῆς πυγμῆς, ἐπεὶ μὴ ὥσπερ ὁ πῆχυς προτεταγμένους μετρεῖται δακτύλους, οὕτω καὶ ἡ πυγὼν ἐπισυνεστρωμένους, ὥστε ἔλαττον εἶναι τοῦτο τὸ μέτρον τοῦ πήχεος· ἴσως δὲ τὸ μέχρι πῆχυς ἐκ ποδός· τῷ δὲ ὀνόματι κέχρηται Ὅμηρος, βόθρον, ὅσον πυγούσιον, ἔνθα καὶ ἔνθα· ἐκταθείσων δὲ τῶν δύο χειρῶν ἀπ’ ἀλλήλων εἰς τὰ πλάγια, ὀργυῖα λέγεται, οἷον, ὀρεγυῖα, διὰ τὸ ὀρέγειν ὅ ἐστιν ἐκτείνειν τὰ γυῖα τουτ’ἔστι τὰς χεῖρας· ἔχει δὲ ἡ ὀργυία, σὺν πλάσει τοῦ στήθους πήχεις τέσσαρας· τηλικαῦτα δὲ κατὰ μέγεθος αἱ χεῖρες οὖσαι, κάτω ἐκταθεῖσαι οὐκ ἐφικνοῦνται τῶν γονάτων, ἀλλ’ ἀποθέουσι σπιθαμ. διὸ καὶ μακρόχειρα δόξαντα κεκλῆσθαι· εἴτε Δαρεῖος ἦν ὁ Ὑδασποὺ, εἴτε ὁ Ξέρξης, εἴτε Ὤχος, εἴτε Ἀρταξέρξης, μὴ διὰ τὸ ἐφάπτεσθαι τῶν γονάτων. οὕτως ὠνομᾶσθαι διὰ τὸ μήκιστον ἐκτείνειν τὴν δύναμιν τῆς βασιλείας· οὕτω Σωρανός |
| π 51 | Παλαμναῖος παρὰ τὸ πολλοὺς ἀμᾷν· ἢ παλαίειν μετὰ μένους. καὶ Ζεὺς δὲ παλαμναῖος λέγεται ἐν Χαλκίδι· καὶ ἀσπὶς δέ τις τῶν θηρίων παλαμαῖος καλεῖται, ὁ διὰ χειρὸς καταγωνιζόμενος τὴν μάχην· παρὰ τὸ παλαμᾷν |
| π 52 | Πανόρμοι σκέπην ἔχοντες παντὸς ἀνέμου· ἢ εἰς οὓς ὁρμίζονται πάντες |
| π 53 | Παλινοστήσας ἐκ τοῦ πάλιν καὶ τοῦ νόστος, νοστήσω· πάλιν ἀπὸ τοῦ εὐθέως μεταστροφὴν δηλοῖ |
| π 54 | Παλιῤῥόθιον τὸ εἰς τοὐπίσω φερόμενον κῦμα |
| π 55 | Παλάσσετο ἐβρέχετο, ἐμολύνετο· πηλὸς γὰρ ἡ βεβρεγμένη γῆ |
| π 56 | Παλάτιον παλαιόν τι ὄν |
| π 57 | Παλήνη τὸ ἄλευρον, παρὰ τὴν παιπάλην, ὅ ἐστι τὸ λεπτὸν ἄλευρον |
| π 58 | Παλυνομένης βρεχομένης, ἢ λευκαινομένης, παρὰ τὴν παλήνην. Ἀττικῶς δὲ παιπάλην λέγουσι τὸ λεπτὸν ἄλευρον, παρὰ τὸ ἀποπάλλεσθαι ἐκ τοῦ ἀλεύρου, ὅ ἐστιν ἀποῤῥίπτεσθαι |
| π 59 | Παλιγγενεσία ἐκ τοῦ πάλιν καὶ τοῦ γεννῶ, γεννήσω, γεννησία, ἀντὶ τοῦ ἀναγέννησις· τὸ δὲ πάλιν σημαίνει τρία |
| π 60 | Παλίλλογα παρὰ τὸ λέγω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ συλλέγω· καὶ τὸ πάλιν, τὸ δηλοῦν τὸ ἐκ δευτέρου· πλεονασμῷ τοῦ λ |
| π 61 | Πάλιν σημαίνει τρία, τὸ ἐκ δευτέρου, ὡς τὸ, οὐ θήν μιν πάλιν θυμὸς ἀνήσει· καὶ τὸ ἐξ ἐναντίου· οὐ δὲ πάλιν ἀρέσει· καὶ εἰς τοὐπίσω· χειρὶ πάλιν ἐρύσας, καὶ ὄσσε πάλιν κλίνασα. καὶ εἰς τὸ αὖθις, καὶ πλήμη |
| π 62 | Πάλιν τοῦ αὖθις διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν πάλιν τὸ εἰς τοὐπίσω σημαίνει, τὸ δὲ αὖθις τὸ ἐξ ὑστέρου, ἐπίῤῥημα σημαντικόν. καί τι διαφέρει τὸ αὖθις τοῦ αὖθι; τὸ μὲν γὰρ αὖθις σημαίνει τὸ πάλιν, ἢ τὸ μετὰ ταῦτα· τὸ δὲ αὖθι τὸ αὐτόθι |
| π 63 | Παλίνορσος ἐκ τοῦ πάλιν τοῦ σημαίνοντος τὸ εἰς τοὐπίσω, καὶ τοῦ ὀρῶ μέλλοντος· ἔστι γὰρ ὀρῶ ὁ μέλλων ὄρσω Αἰολικῶς· ἐξ αὐτοῦ γίνεται παλίνορσος, ὁ ὀπισθόρμητος |
| π 64 | Παλίωξις παλινδίωξίς τίς ἐστι· παλίωξις δὲ λέγεται, ὅταν οἱ διωκόμενοι εἰς τοὐπίσω στραφέντες τοὺς πρωὴν διώκοντας ἐλαύνουσι· πάλιν γὰρ τὸ ὀπίσω σημαίνει, καὶ ἴωξις καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, δίωξις· τὸ δὲ δίωξις παρὰ τὸ διώκω τοῦτο παρὰ τὸ ὥθω· συντάσσεται πτώσει αἰτιατικῇ |
| π 65 | Παλλὰς καὶ κλίνεται Παλλάδος, ὄνομα θεᾶς τῆς Ἀθηνᾶς, παρὰ τὸ πάλλω, τὸ κινῶ, ἢ ἀπὸ τοῦ παλθῆναι αὐτὴν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τοῦ Διός· ἢ ὅτι Πάλλαντα, ἑνὰ τῶν Γιγάντων ἀπέκτεινεν· ἢ διὰ τὸ παλλωμένην τὴν καρδίαν τοῦ Διονύσου προσκομίσαι τῷ Διΐ |
| π 66 | Παλλὰς ἀπὸ τοῦ παλλικωδέα ἡλικίαν ἔχειν· ἢ ἀπὸ τοῦ πάλλειν κατὰ τὸν μυστικωδέα λόγον· ἀναβιβασθέντος γὰρ τοῦ Διονύσου ὑπὸ Ἑρμοῦ εἰς οὐρανὸν, φασὶν, Ἥραν ἀπεχθῶς ἔχουσαν ἐπιπέμψαι αὐτῷ τοὺς Τιτάνας εἰς τὸ διαφθείραι αὐτὸν, καὶ τούτους ἐπιχειρήσαντας, διασπάσαι αὐτὸν, πάλλουσα τὸ δόρυ ἀπήλασε |
| π 67 | Παλλακῖνος παρὰ τῷ Σώφρονι τὸ ὄνομα δηλοῖ δὲ τὸν πάλλικα ἢ τὸν τῆς παλλακῆς υἱόν |
| π 68 | Πάμπαν ἔστι πᾶν, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν πάμπαν· τὸ δὲ μ, διὰ σύνταξιν· οὕτως Ἡρωδιανός |
| π 69 | Παμπήδην ἐπίῤῥημα, ὥσπερ τὸ χύδην, μάτην· σημαίνει δὲ παντελῶς |
| π 70 | Πανοῦργος ὁ πάντα ἐν πονηρίᾳ ἐργαζόμενος· λέγεται δὲ καὶ ὁ πάνυ φρόνιμος· καὶ ὁ κακοποιεῖν δυνάμενος, διὰ τῆς αὐτοῦ σοφίας καὶ κακίας |
| π 71 | Πανοικί συλω τῷ οἴκῳ |
| π 72 | Πανδίων διὰ τοῦ ι γράφεται· παρὰ γὰρ τὴν ἰὼν μετοχὴν καὶ τὸ πᾶν γέγονε πανίων· καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ δ, Πανδίων |
| π 73 | Πανήγυρις τὰ σύνθετα ὁμοίως τοῖς ἁπλοῖς κλίνεται· τὸ ἁπλοῦν ἄγυρις· τὸ γυ ψιλὸν, ὥσπερ ὄνομα ὄνυμα, οὕτως ἀγορὰ ἄγυρις, καὶ Αἰολικῶς ἄγορες· τὸ νη ἦτα· ἐκ τοῦ πᾶν καὶ τοῦ ἄγυρις πανάγυρις καὶ πανήγυρις· ἢ παρὰ τὴν ἄγυριν, ὅ ἐστι συνάθροισιν, εἰς ἣν πάντες ἀγείρονται |
| π 74 | Παννυχὶς παννύχιον, ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ παννυχίως· ὄνομα ὂν μετήχθη εἰς ἐπίῤῥημα· συντάσσεται δὲ ὥσπερ τὸ ἥδιστα καὶ τὸ ἥκιστα, καὶ τὰ ὅμοια· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ νὺξ νυχὸς, νύχιος καὶ παννύχιος· τὸ χι ἰῶτα· τὰ ἀπὸ μονοσυλλάβων ὀξυτόνων διὰ τοῦ ιος ὀνόματα, διὰ τοῦ ι γράφεται, μὴν μηνὸς μήνιος |
| π 75 | Πανόλβιος παρὰ τὸ πᾶν καὶ τὸ ὄλβος, ὃ σημαίνει τὸν πλοῦτον πανόλβιος, ἤγουν πανυπλούσιος· ἢ παρὰ τὸ οὖλος, ὃ σημαίνει τὸν ὑγιῆ, οὐλόβιος, μετὰ τοῦ βιὸς· καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ, καὶ κατὰ συγκοπὴν ὄλβιος· φαμὲν γὰρ οὖλαι τε καὶ μέγα χαῖρε, ἀντὶ τοῦ ὑγιάναι· ὄλβιος οὖν ἐστιν, ὁ ἐν μηδένι ἐνδεής· τὸ δὲ ὄλβιος γέγονε, παρὰ τὸ ὅλον, ὃ σημαίνει τὸ ὁλόκληρον καὶ πλούσιον |
| π 76 | Πανσιδίῃ παντὶ τῷ πλήθει, παρὰ τὸ ὁμοῦ τάσσεσθαι, καὶ σεβεσθαι, ἤγουν ὁρμᾶν καὶ ἐπακολουθεῖν· ἐξ οὗ καὶ παλίσσυτος· καὶ εἰς τὸ ἔσσυται |
| π 77 | Πάντας ἐκ τοῦ πᾶς, σημαίνει δύο, τό, τε προσηγορικὸν, τό, τε, ἐπίθετον· προσηγορικὸν δὲ τὸ δηλοῦν τὸν πατέρα, οὗ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν πᾶς πᾶς· τοῦτο οἱ μὲν Ῥωμαῖοι βαρυτόνως λέγουσιν, ἡμεῖς δὲ περισπωμένως τοῦτο κλίνεται ὁ πᾶς τοῦ πᾶ, τὸ ἐπίθετον ὁ πᾶς, τοῦ πάντος |
| π 78 | Πάντοτε ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικὸν, ἐκ τοῦ πᾶν καὶ τοῦ τότε |
| π 79 | Πανδῶρα ἡ γῆ, ὅτι τὰ πρὸς τὸ ζῆν δωρεῖται· ἔστιν ὄνομα κύριον παρ’ Ἡσιόδῳ· ἢ ὅτι πάντων δωρεὰς ἔλαβε· ἢ ὅτι δῶρα πάντων θεῶν |
| π 80 | Πάντοσε πανταχοῦ· διάτι προπαροξύνεται; τὰ εἰς ε λήγοντα ἐπιῤῥήματα, τὴν εἰς τόπον σχέσιν δηλοῦντα ὁμότονα καθεστήκασι τοῖς εἰς θεν λήγουσιν ἐπιῤῥήμασιν· οἷον, ἑκασταχόθεν, ἑκασταχόσε, πάντοθεν πάντοσε· τὸ το μικρὸν διάτι; τὰ εἰς θεν λήγοντα ἐπιῤῥήματα παραλήγοντα φωνήεντι, ᾧ καὶ τὸ τέλος τῆς γενικῆς τοῦ ὀνόματος· εἰ δὲ ἀπὸ ῥήματος εἴῃ, τὸ αὐτὸ παραλήγεται, δεῖ οὖν τὸ λῆγον τοῦ πρωτοτύπου· εἰ δὲ διὰ διφθόγγου εἴῃ, καθὼς πρόσκειται, ὑποπίπτει τὸ ἐπὶ τοῦ τέλους φωνῆεν· ἀρχῆς ἀρχῆθεν, θύρας θύραθεν, οὐρανοῦ οὐρανόθεν |
| π 81 | Παπαὶ ἐπίῤῥημα σχετλιαστικὸν, ἀπὸ τοῦ πήθω τὸ πανθάνω, ὁ β ἀόριστος ἔπαθον· παπαὶ τὸ πάθος τῆς λύπης· πάντα τὰ εἰς αι λήγοντα ἐπιῤῥήματα, ἐπὶ τέλους ἔχοντα τὸν τόνον περισπῶνται, πλὴν τοῦ βαβαὶ, καὶ τοῦ ναί· τὸ δὲ ἰοὺ ἀναφώνημα λύπης |
| π 82 | Πάπας παρὰ Ἀττικοῖς λέγεται ὁ πατήρ |
| π 83 | Πάππα φίλ’ εἴρηκεν Ὅμηρος· οὕτω δὲ ἐλέγετο παρὰ Συρακουσίοις ὁ πατήρ· πᾶς λέγεται, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν πάπας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πάππα φίλε |
| π 84 | Παπταίνειν σημαίνει τὸ βλέπειν, καὶ περισκοπεῖν τῇδε κᾀκεῖσε, παρὰ τὸ πανταχοῦ τὰ φαὴ μεταννύειν |
| π 85 | Παπταίνων περιβλεπόμενος παρατηρῶν· παρὰ τὸ τὰ φαὴ μεταννύειν, γίνεται φαπταίνων καὶ παπταίνων |
| π 86 | Παραβλήδην παραβλητικῶς, παραβοτικῶς· ἔστιν ἐπίῤῥημα ποιότητος· καὶ ἐκ πόσων μερῶν τοῦ λόγου παράγονται τὰ εἰς δην ἐπιῤῥήματα; ἐκ δύο· ἐξ ὀνόματος καὶ ῥήματος· καὶ εἰ μὲν ἀπὸ ὀνομάτων παράγονται τὰ εἰς δην ἐπιῤῥήματα, τῷ α παραλήγονται· οἷον λόγος λογάδην, σπόρος σποράδην, τρόχος τροχάδην· εἰ δὲ ἀπὸ ῥήματος γίνεται, τῷ β παραλήγεται· οἷον γράφω γράβδην, λείβω λείβδην, ὡς τὸ ἄκρον ἐπὶ λείβδην· κρύπτω κρύβδην· εἰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ω μελλόντων τῷ γ παραλήγεται, οἷον μίξω μίγδην, λήξω λήγδην· εἰ δὲ ἀπὸ τῶν περισπωμένων, τῷ ἦτα παραλήγεται, οἷον ῥῶ ῥήσω, ῥήδην· σημαίνει δὲ τὸ φανερῶς· τμῶ τμήσω τμήδην· εἰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς μι, εἰ μὲν ἀπὸ τῆς πρώτης συζυγίας, τῷ ε παραλήγεται, οἷον ἀνίημι ἀνήσω ἀνέδην· σημαίνει δὲ τὸ διαλελυμένον· εἰ δὲ ἀπὸ τῆς δευτέρας, τῷ α παραλήγεται, οἷον βῆμι βήσω βάδην· τοῦ δὲ βάδην ἀπιόντος |
| π 87 | Παραβολὴ πραγμάτων ὁμοίωσις· ἢ μέλλει οὐ δύναται γενέσθαι ἐπὶ πράγματος ἐπὶ πράγματος· παράδειγμα δὲ παραγεγονότος πράγματος |
| π 88 | Παραβολὴ παραδείγματος διαφέρει· ἡ μὲν γὰρ παραβολὴ ἀπὸ ἀλόγων ἢ καὶ ἀψύχων λαμβάνεται· ἀπὸ μὲν ἀλόγων, οἷον ὥσπέρ τις ὀξύτατος ἵππος· ἀπὸ δὲ ἀψύχων, ὥσπέρ τις οἰκία μεγίστη· τὸ δὲ παράδειγμα ἀπὸ ἐμψύχων, ὥσπερ ἀνήρ τις· ἀπὸ δὲ γεγονότος πράγματος, ὥσπερ τὸ συμβέβηκος πολέμου |
| π 89 | Παραβολή ἐστι λόγος παραβάλλων τὰ νοητὰ τοῖς αἰσθητοῖς, καὶ παριστῶν, ἐκ τῶν ἐγκοσμίων καὶ ὁρα τῶν, τὰ ὑπερκόσμια καὶ ἀόρατα. παράδειγμα δὲ λόγος ἀπὸ τοῦ καθ’ ἕκαστα ἄγων ἐπὶ τοῦ καθόλου· ἢ δεῖξις πιστουμένη, τὸ μερικὸν διὰ μερικοῦ καὶ ὁμοίου |
| π 90 | Παράδεισσος διὰ δύο σς, ἐκ τῆς παρὰ προθέσεως, καὶ τοῦ δεῖσσα ἡ ὑγρασία. τὰ διὰ τοῦ εισσα θηλυκὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· πλὴν τοῦ μαρπίσσα, Τέκμησσα, βήσσα, ἡ βάσιμος καὶ βήσσα ἡ τροφός· ταῦτα γὰρ διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| π 91 | Παράδεισος πρώτη δρόσος, ἡ διάδροσις· ἢ παρὰ τὴν ὑγρασίαν, δείσσα γὰρ ἡ ὑγρασία· παράδεισος γὰρ κυρίως λέγεται τόπος ἔνυδρος καὶ ἔνδενδρος, ἐν ᾧ περιπατεῖ ἡ βασιλέως κατάλυσις |
| π 92 | Παρὰ θῖνα παρὰ τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης, ὃς οὕτω κέκληται, ἀπὸ τοῦ θείνεσθαι, ὅ ἐστι τύπτεσθαι τῇ προσρήξει τῶν κυμάτων |
| π 93 | Παρὰ θῖνα ἢ παρὰ τὸ ἔξω δηλοῖ, ὧσπερ καὶ παραπλεῖν τὸ ἔξω πλεῖν· αἰγιαλὸς μὲν οὖν κοινῷ εἴρηται ὀνόματι, καί ἐστι παρὰ τὴν αἶαν ἐγγὺς ἁλὸς ἔχειν· ἔχει δὲ διαφορᾶς τρεῖς ἀκτῖνα καὶ θῖνα καὶ ῥηγμῖνα· ἀκτῖνα μὲν οὖν εἴρηται ὁ πετρώδης αἰγιαλὸς παρὰ τὸ ἄγνυσθαι καὶ κλᾶσθαι ἐκεῖ τὰ κύματα |
| π 94 | Παραὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, ποιητικῶς· παραὶ ποσὶ καὶ κάππεσε θυμός |
| π 95 | Παραπλήσιον λέξις συνθέτη, ἐκ τῆς παρὰ προθέσεως καὶ τοῦ πλησίον γίνεται παραπλήσιος καὶ παραπλήσιον· καὶ σημαίνει τὸ ἐμφερὲς καὶ ὅμοιον, ὁ ἐγγὺς τοῦ ὁμοίου καὶ ἴσου |
| π 96 | Παραβάται οἱ ἐπὶ τῶν δίφρων ἢ ἁρμάτων ἑστῶτες |
| π 97 | Παρασάγγης τὰ λ στάδια παρὰ Πέρσαις· παρὰ Αἰγυπτίοις δὲ ξ. παρὰ Σοφοκλεῖ ἐν Ἀνδρομάχῳ ἐπὶ τοῦ ἀγγέλου λέλεκται· καὶ εἰς τὸ σχοινοφόρος |
| π 98 | Παράσημα ἀδόκιμα, τὰ κίβδηλα τῶν νομισμάτων λέγεται |
| π 99 | Παρατατικὸς ὁ παρεκτείνων χρόνος· τείνω τανῶ ὁ παρακείμενος τέτακα, καὶ ἐξ αὐτοῦ τατικὸς καὶ παρατατικός |
| π 100 | Παραχρῆμα ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικόν |
| π 101 | Πόρδαλις ὁ ἄρσην, ἡ πάρδαλις ἡ θήλεια, ὁ μὲν ἀπὸ τοῦ προάλλεσθαι, ἡ δὲ ἀπὸ τοῦ προάλλεσθαι |
| π 102 | Πάρδαλις παρὰ τὸ ὀξέως τρέχειν· ἢ διὰ τὸ εἶναι ποικίλη |
| π 103 | Παρδαλέην παρδάλεος, δορᾶς ὄνομα· ἡ εὐθεῖα παρδαλέη, ὥσπερ ἡ λεοντέη· καὶ τὸ ἀρσενικὸν πάρδαλις· τὸ λε ψιλὸν διάτι; ἐπειδὴ οἱ Ἴωνες, τὰ δι’ αὐτοῦ εἰς ης μετουσιαστικὰ, ἀποβάλλοντες τὸ ι τῆς ει διφθόγγου, διὰ τοῦ εος προσφέρουσιν, Ἑκτόρειος Ἑκτόρεος, παρδάλειος, παρδάλεος· καὶ πότε λέγουσι πάρδαλις καὶ πότε πόρδαλις· παραφυλακτέον ὅτι ἐπὶ μὲν τοῦ ζώου, διὰ τοῦ ο δεῖ προσφέρειν· ἐπὶ δὲ τοῦ δέρματος διὰ τοῦ α. καὶ γίνεται πόρδαλις τὸ ζῶον, παρὰ τὸ προάλλεσθαι καὶ ἀτάκτως κινεῖσθαι, πρόαλις καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ πόρδαλις· καὶ τὸ δέρμα λέγεται παρδάλειος καὶ Ἰωνικῶς παρδάλεος καὶ τὸ Ἰωνικὸν θηλυκὸν παρδαλέη παρδαλῆ, περισπωμένως, ὡς λεοντέη λεοντῆ |
| π 104 | Πάρει ἦλθες· εἰμὶ τὸ ὑπάρχω, τὸ δεύτερον εἶς, ἀποβολῇ τοῦ ς εἶ. ἔστι δὲ δεύτερον πρόσωπον, σημαίνει δὲ τὸ ὑπάρχω, καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως πάρει. καὶ πάρειμι πάρεστι, καὶ πάρειμι πάρειτε |
| π 105 | Παρέγραπτος παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν καὶ τὸ γράφω γίνεται, παρέγραφος καὶ ἐν παρέγγραφος· λέγεται δὲ καὶ παραγραπτὸς ὁ παρὰ τὸ προσῆκον γεγραφὼς τῷ λεξιαρχικῷ γραμματείῳ, ἤγουν ὁ νόθος |
| π 106 | Παραθήνη τὸ ἐπὶ παραφυλακῇ τινι δεδομένον |
| π 107 | Παράκλητον ἐκ τοῦ παρακαλῶ γίνεται παράκλητον, τὸ παρακεκλημένον |
| π 108 | Παρεμβολὴ ὄνομα σύνθετον, παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν, καὶ τὸ ἐμβολὴ, ὃ σημαίνει τὴν εἴσοδον καὶ ὁρμήν· σημαίνει δὲ τὸ στρατόπεδον |
| π 109 | Παρειὰ ἡ σιαγὼν, ὄνομα οὐδέτερον, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ἡ γὰρ τῶν ἑνικῶν οὐκ ἔχει· ὅτι τὰ ἀρσενικὰ ἢ θηλυκά· οὕτως αἱ παρειαὶ τὰ παρειά· τὸ ρει διφθόγγῳ κατὰ διάλεκτον· οἱ γὰρ Αἰολεῖς παρὰ λέγουσιν, διὰ τοῦ ἦτα, ἐξ οὗ καὶ τὸ παρήϊον· τὴν γὰρ ει δίφθογγον εἰς η τρέπουσι, τὸ γὰρ πλείων διὰ τῆς ει διφθόγγου, πλήων δὲ διὰ τοῦ η λέγουσι· παριὰς δὲ εἶδος ὄφεως, ἔχων τὰς παρειὰς ἐπηρμένας |
| π 110 | Παρειαὶ παραιαὶ, λέξις, οἱ Αἰολεῖς τρέψαντες τὸ ι εἰς υ, καὶ τὸ ε εἰς α |
| π 111 | Παρεκτικὸν ὄνομα οὐδέτερον· τὸ ἀρσενικὸν ὁ παρεκτικὸς, τοῦτο παρὰ τὸ παρέχω, παρέξω, ὁ παρακείμενος παρῆχα, ὁ παθητικὸς παρῆγμαι, παρῆκται, καὶ ἐξ αὐτοῦ παρεκτὸς, τὸ κτητικὸν παρεκτικόν |
| π 112 | Πάρεσο ἐλθὲ, παραγενοῦ· ἔστιν εἶμι τὸ πορεύομαι, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς ἔμαι, ὁ παρατατικὸς ἤμην, ἦσο· τὸ προστακτικὸν ἔσω, καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως πάρεσο |
| π 113 | Πάρεστε παρίστασθε, ἐκ τοῦ ἔμι, ὅπερ οὐκ ἔστιν ἐν χρήσει, ἀλλὰ εἰμὶ, τὸ πληθυντικὸν ἔμεν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἐσμὲν, τὸ δεύτερόν ἐστε, καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως πάρεστε· καὶ ἀναβιβάζει τὸν τόνον διάτι; πᾶν γὰρ ῥῆμα ὀξυνόμενον ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· καὶ εἰ μὲν δισύλλαβον εἴη τὸ ἁπλοῦν τρίτην ἀπὸ τέλους ποιεῖ τὴν ὀξεῖαν ἐν τῇ συνθέσει, οἷον ἐστὲ πάρεστε, φημὶ ἀπόφημι καὶ σύμφημι, εἰμὶ σύνειμι. εἰ δὲ μονοσύλλαβον πρὸ τέλους, οἷον σχοῦ ἀπόσχου· θοῦ ἀπόθου, δοῦ ἀπόδου, χρὴ ἀπόχρη |
| π 114 | Πάρεξ παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν, καὶ τὴν ἐξ, πάρεξ ὁδοῦ ἐν νεκύεσσιν, ἀντὶ τοῦ ἐκτός· πάρεξ ἅλα φύκος ἔχευαν ἀντὶ τοῦ παρὰ μόνον |
| π 115 | Πάρεξ τὸ χωριστικὸν ἐπίῤῥημα· εἴρηται παρὰ τὴν ἐξ πρόθεσιν, ἥτις δηλοῖ τὸ ἐκτός· καὶ τὸ μὲν ὀξύνεται, τὸ δὲ βαρύνεται, πρὸς διάφορον σημαινόμενον· καὶ τὸ μὲν βαρυνόμενον χῶραν σημαίνει, καὶ συντάσσεται γενικῇ· τὸ δὲ ὀξυνόμενον, ἰσοδυναμεῖ τῇ παρὰ, ἢ τῇ ἐξ· ἥτις σημαίνει τὴν ἔξω σχέσιν |
| π 116 | παρέχεσθαι διαφέρει· παρέχει μέν τις ἐσθῆτας, παρέχεται δὲ προθυμία καὶ εὔνοια· ὅπερ ἐπὶ τῆς τῆς ψυχῆς διαθέσεως παραλαμβάνεται |
| π 117 | Παρῆκον ἀντὶ τοῦ ἐπλήρωσαν, ἐκ τοῦ παρεῖμι, παρήσω, παρῆκα |
| π 118 | Παρίθμια τὰ περὶ τὸν φάρυγγα, παρὰ τὸ ἰθμόν· ἰθμὸς δέ ἐστι, τόπος στενός, δι’ οὗ ἐστιν εἰσιέναι τὰ ἐσθιόμενα καὶ πινόμενα |
| π 119 | Παρήορος παρηωρημένος τὸ σῶμα, τουτ’ἔστι παρεκλελυμένος ἐν ἄλλῳ· νῦν δὲ ἀντὶ τοῦ μέγας, καὶ εἰς μῆκος ἐκτεταμένος |
| π 120 | Παρηρημένην ἐκβεβλημένην, ἀποκεχωρισμένην, καὶ οἱονεὶ καθηρημένην, ἀπὸ τοῦ αἰρῶ, ὃ σημαίνει τὸ καταβάλλω, ὁ παρακείμενος ἤρηκα, ὁ παθητικὸς ἤρημαι, ἡ μετοχὴ, ὁ ἡρημένος, τὸ θηλυκὸν ἡρημένη, ἡ αἰτιατικὴ ἡρημένην, καὶ μετὰ τῆς μετὰ προθέσεως μετηρημένην |
| π 121 | Παρθενία ὅτι παρὰ θεοῦ ἐδόθη. φησὶ γὰρ, ἔλαβε Κάϊν ἑαυτῷ γυναῖκα· τουτ’ἔστιν οὐκ ἐκ τοῦ θεοῦ |
| π 122 | Παρθένος σύνθετον, παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν, καὶ τὸ θήνη, ὃ σημαίνει τὸν μαζὸν· οἱονεὶ ἐγγὺς οὖσα τοῦ μαζοῦ, τουτ’ἔστιν σχεδὸν ὑπομάζιος· παρὰ τὸ θέειν καὶ παρατρέχειν τῇ μητρί· τουτ’ἔστιν ἥτις ἐστὶ μικρὸς καὶ νήπιος |
| π 123 | Παρθενία σωφροσύνης διαφέρει, καὶ παρθένου σώφρων· καθὸ ἡ μὲν παρθένος σώφρων ἐστὶ πάντως· ἡ δὲ σώφρων οὐ πάντως παρθένος |
| π 124 | Παρθένος παρὰ τὸ παραθέειν ῥᾳδίως αὐτὴν τὴν ἀκμήν· ἢ παρὰ τὸ παρεῖναι αὐτῇ τὸ θένεσθαι καὶ γαμεῖσθαι |
| π 125 | Παρθένος παρὰ τὸ παραθέειν τὴν παιδικὴν ἡλικίαν· ἢ παρὰ τὸ θείνω τὸ φονεύω, θένος, καὶ μετὰ τῆς παρὰ προθέσεως παράθενος, καὶ ἐν συγκοπῇ παρθένος, ἡ τὸ πῦρ τῆς πυρώσεως θανατοῦσα. ἢ παρὰ τὸν θήσω μέλλοντα, τὸν δηλοῦντα τὸ θηλάσω, γυναῖκα με θήσατο μαζῶ, ῥηματικὸν ὄνομα θήνη, καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ τροπῇ παρθένος· ἡ περὶ ταύτην τὴν ἡλικίαν γεννηθεῖσα, καθ’ ἣν ὥραν ἔχει ἐκτρίψαι τὸ καὶ κεκτῆσθαι μαζοὺς οὓς ἡ φύσις ἔταξε· τὰς γοῦν μικρὰς παῖδας οὐ προσαγορεύομαι παρθένους, ἀλλὰ τὰς ἤδη ἐπὶ τὸ γυναῖκας εἶναι, οὔσας· οἱ δὲ φασὶ, ἡ παρ’ οὐδενὸς οὐδὲν λαβοῦσα εἰς ἔδνον· σημαίνει δὲ δύο· τὴν παρθενίαν γυναῖκα, καὶ τὸ ζῴδιον· καὶ εἰς τὸ γυνή |
| π 126 | Παρθενοπίπα ἐκ τοῦ παρθένος καὶ τοῦ πιπῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἀπατῶ, γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, οἷον, παιδοπίπης, γυναικοπίπης, πυριπίπης, οὕτως οὖν καὶ παρθενοπίπης διὰ τοῦ ἰῶτα· σημαίνει δὲ τὸν παραβλεπόμενον τὰς παρθένους |
| π 127 | Πάρις Πάριδος, ὁ υἱὸς Ἑκάβης ἐκλήθη Ἀλέξανδρος, ὁ καὶ Πάρις. παρὰ τὸ πῦρ καὶ τὴν Ἴδην. ἐν ὁράματι γὰρ ἡ Ἑκάβη ἐνόμισε δάλον τίκτειν, ὅστις κατέφλεγε τὴν πόλιν, καὶ τὴν ἐν τῇ Ἴδη ὕλην· καὶ τούτου χάριν τεχθέντα ἐν τῇ Ἴδῃ ἀπέῤῥιψεν |
| π 128 | Παροιμία ἐκ τῆς παρὰ προθέσεως, καὶ τοῦ οἶμος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδὸν, γίνεται παραοιμία καὶ παροιμία. κέκληται δὲ παροιμία, τὸ παραδικὸν διήγημα· διὰ τὸ περὶ τὴν ὁδὸν λαλεῖσθαι· καὶ εἰς τὸ αἶνος |
| π 129 | Παροιμία μὲν κυρίως ἀπόκρυφος λόγος· καταχρηστικῶς δὲ πᾶν παραδικὸν διήγημα· οἶμος γὰρ ἡ ὁδός. καὶ ἄλλως, παροιμία λόγος ὠφέλιμος, ἤτοι βιωφέλης, παρὰ τὴν ὁδὸν λεγόμενος |
| π 130 | Παραμαρτοῦντες παρακολουθοῦντες, ἢ συντυχόντες, ἀπὸ τοῦ ὁμαρτῶ, καὶ ὁμαρτήσαντες, οἱονεὶ ὁμοῦ ἁρμο σάμενοι |
| π 131 | Παρὸς ἐκ τῆς πρὸς προθέσεως· καὶ μικρὸν τὸ πρὸς, ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν ἤγουν πρότερον |
| π 132 | Πᾶσι μέλλους ἐπίθετον τοῦ Ἄργους· ἀπὸ τοῦ ἐν ἐπιμελείᾳ εἶναι, διὰ τὸ κλεός |
| π 133 | Πάσσε τὸ ἐποίκιλλε. καὶ πόθεν δῆλον ὅτι σημαίνει τὸ ἐποίκιλλεν· ἐπειδὴ κατὰ ποικιλλίαν παραπετάσματα παστοὶ καλέονται |
| π 134 | Πάσσαλος ξύλον ἐπίμηκες, ἐμπηγνύμενον τῇ γῇ, πρὸς τὸ κρατεῖν τὴν τένδραν· ἢ πρὸς τὸ κρεμᾷν τι |
| π 135 | Παρώνυμον παρὰ τὴν παρὰ πρόθεσιν, καὶ τὸ ὄνομα, γίνεται παραώνυμον καὶ παρώνυμον· οἱονεὶ ἐκ τοῦ συμβεβηκότος καλούμενον ὄνομα |
| π 136 | Παστὸς παρὰ τὸ πάσσω τὸ ποικίλλω |
| π 137 | Πάσχω μέλλοντα οὐκ ἔχει· τὰ εἰς χω λήγοντα ῥήματα μέλλοντας οὐκ ἔχουσιν, οἷον ἐρέχθω, ἄχθω, πάσχω, καὶ τὸ βαρυνόμενον |
| σ 6 | συμπάσχειν διαφέρει, καὶ ὁ πάσχων τοῦ συμπάσχοντος. ὁ μὲν γὰρ πάσχων ἀλγεῖ, ὁ δὲ συμπάσχων λυπεῖται μὲν ἐπὶ τῷ τοῦ συμπάσχοντος πάθει· ὁ μέντοι συμπάσχων ἀλγεῖ καθάπερ ὁ πάσχων, οἷον πυρέττει τις τῶν φίλων σφόδρα συμπάσχομεν τούτῳ πυρέττοντι· οὐ μέντοι καὶ πυρέττομεν |
| π 138 | Πατάσσω παρὰ τὸ πτῶ τὸ φοβοῦμαι πτήσσω, ὁ μέλλων, καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς α, πτάσω, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ἑτέρου ς, πτάσσω, πατάζω· ἢ παρὰ τὸ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν |
| π 139 | Πατραλοίας ὁ τὸν πατέρα ἀτιμάζων, τουτ’ἔστι τύπτων· ἀλλοίειν γὰρ τὸ συντρίβειν. ὡσαύτως δὲ καὶ μητραλοίας, ὁ τὴν μητέρα ἀτιμάζων |
| π 140 | πάππος λέγεται, παρὰ τὸν ἦχον τὸν γινόμενον ἐν τῷ καταφιλεῖν τὰ παιδία, ἢ ἀπὸ τῆς τῶν παίδων τῶν μικρῶν προσφωνήσεως |
| π 141 | Πατὴρ ἐπὶ μὲν τοῦ θεοῦ, ὁ τὰ πάντα τηρῶν καὶ καταχρηστικῶς, ἐπὶ δὲ ἀνθρώπου κυρίως, ὁ τοὺς ἰδίους παῖδας τηρῶν |
| π 142 | Πατὴρ ἀπὸ τοῦ σπείρω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἔσπαρμαι· τὸ τρίτον ἔσπαρται, καὶ ἐξ αὐτοῦ σπατὴρ καὶ πατὴρ ἀποβολῇ τοῦ ς. ἢ παρὰ τὸ παίειν ἐν τῇ συνουσίᾳ· ἡ δὲ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἀλόγων ζώων |
| π 143 | Πατρακούστης πατρακόστου, ὄνομα μετοχικὸν, τὸ θέμα ἀκούω, ὁ μέλλων ἀκούσω, ὁ παρακείμενος ἤκουκα, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἤκουσμαι, τὸ τρίτον ἤκουσται, ἠκούστης, καὶ μετὰ τοῦ πατὴρ πατέρος καὶ κατὰ συγκοπὴν πατρὸς πατρακούστης, ὁ τοῦ πατρὸς ἀκούσας |
| π 144 | Πατρίκιοι οἱονεὶ πατὴρ τοῦ κοινοῦ |
| π 145 | Πατρῶα καὶ πατρικοὶ καὶ πάτρια διαφέρει· πατρῶα μὲν γὰρ τὰ ἐκ πατέρων εἰς υἱοὺς χωροῦντα· πατρικοὶ δὲ οἱ φίλοι καὶ ξένοι· πάτρια δὲ τὰ τῆς πατρίδος ἔθη |
| π 146 | Πατρῶος ἔστι πατὴρ πατέρος πατρός· καὶ τὸ κτητικὸν πατρώϊος, καὶ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω πατρῶος· ἔχει δὲ καὶ τὸ ἰῶτα. τὰ γὰρ κτητικὰ τῷ ἰῶτα θέλουσι παραλήγεσθαι, ἢ ἐκφωνουμένῳ, ὡς τὸ θέϊον καὶ θεῖον καὶ τὸ ἅγιον· ἢ ἀνεκφωνήτῳ, ὡς τὸ πατρῷος μητρῷος |
| π 147 | Πατρώϊον ὄνομα κτητικὸν, πόθεν παράγεται; τὰ εἰς κος κτητικὰ ἀπὸ τῶν γενικῶν τῶν ὀνομάτων, πλὴν τριῶν, ἁλυκὸς, Λιβυκὸς, ἁλμυρὸς, ἐξ οὗ καὶ τὰ ἁλμυρὰ νάματα τῆς θαλάσσης· τὶ διαφέρει πατρωὸς καὶ πατρῶος; πατρωὸς λέγεται, ὁ παρὰ τὴν συνήθειαν λε γόμενος πάτριος· πατρῷος δὲ τὸ κτητικόν· πατρῷος δοῦλος, πατρῷον κτῆμα· καὶ διαλύσει πατρώϊον |
| π 148 | Πατρωνυμικὸν εἰς τὸ Ἀτρείδης |
| π 149 | Παῦρα εὐαρίθμητα, ὀλίγα, τὸ ἀρσενικὸν παῦρος, καὶ σημαίνει τὸ ὀλίγον, παρὰ τὸ παύω παύσω παῦρος, ὁ μέχρι πολλοῦ διήκων, ἀλλὰ ταχέως παύων· τὸ γὰρ ὀλίγον ταχέως παύεται τὸ συγκριτικὸν παυρότερος, καὶ εἰς τὸ ἀφαυρά |
| π 150 | Πειρίθους διὰ ἱστορίας τοῦτο μάνθανε. ὁ Ζεὺς ὁμοι ωθεὶς ἵππῳ, περιέτρεχε τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ οὕτω συνεγένετο αὐτῇ καὶ ἐκεῖθεν οὗτος ἐτέχθη· παρὰ οὖν τὸ παραθέειν γέγονε περίθους καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι Πειρίθους. ἄλλως τε καὶ οἱ Δωριεῖς παρὰ τὸ Πηρίθους λέγουσι διὰ τοῦ ἦτα. ἔθος δὲ ἔχουσι τὴν ει δίφθογγον εἰς η τρέπειν, ὡς πολλάκις εἴρηται· ἰστέον δὲ ὅτι κατὰ δεύτερον τρόπον Πειρίθους ἡμάρτηται· πρῶτον μὲν ὅτι ἀπὸ πλεονασμοῦ ἔχει τὸ ἰῶτα· οὐδέποτε δὲ περὶ πρόθεσις πλεονάζει. δεύτερον δὲ διὰ τοῦ ἦτα παρὰ τοῖς Δωριεῦσιν· οὐδέποτε δὲ οἱ Δωριεῖς τρέπουσι τὴν ει δίφθογγον εἰς η, ἀλλ’ ἔχουσιν ἀπὸ πλεονασμοῦ τοῦ ἰῶτα· οἷον ξένος, ξεῖνος, οὖ λέγουσι δὲ διὰ τοῦ ἦτα· εἰ οὖν τὸ Πειρίθους ἀπὸ πλεονασμοῦ ἔχει τὸ ἰῶτα. δῆλον ὅτι παραλόγως παρὰ τοῖς Δωριεῦσιν διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| π 151 | Παφλάζω ἀναβλάζω, ἐκ τοῦ φλῶ, κατὰ παραγωγὴν φλάζω, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν παφλάζω, τὸ θηλυκὸν ἡ μετοχὴ παφλάζουσα, ἐκβράζουσα πυρὶ καὶ καχλάζουσα· τὶ διαφέρει παφλάζω καὶ καχλάζω; παφλάζω μὲν ἐπὶ πυρὸς, καχλάζω δὲ ἐπὶ κακοῦ |
| π 152 | Πάχνη παρὰ τὸ πήσσω τὸ πηγνύω· τὰ δὲ παρὰ τὸ πήσσω ἅπαντα, διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| π 153 | Πάχνη παρὰ τὴν πῆξιν, πάγη τις οὖσα· ἔστι δὲ ἄνεμος ψυχρὸς, παγώδης |
| π 154 | Πείκειν σημαίνει τὸ ξαίνειν· διὰ τῆς ει διφθόγγου· πρῶτον ὅτι τὸ πείκειν σημαίνει τὸ κτενίζειν, ἐξ οὗ καὶ παρὰ τῷ ποιητῇ, πεξαμένη χειρὶ πλοκαμοὺς ἔπλεξε φαεινοὺς, γέγονε πέκειν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα πείκειν· δεύτερον δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ὅτι ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ πόκος, τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ε ἀντιπαρακείμενον ἔχουσι τὸ ο ἐγκείμενον· οἷον λείβω λοιβή· πείκω πόκος |
| π 155 | Παχὺς ἐκ τοῦ πάχης· τοῦτο ἐκ τοῦ πήσσω τὸ πηγνύω |
| π 156 | Πέδη ἡ δέσμη, παρὰ τὸ πεδῶ, τὸ δεσμῶ, πεδήσω· τοῦτο παρὰ τὸ ποὺς ποδὸς. γίνεται ποδῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ε πεδῶ πεδήσω· πεδῆσαι γὰρ κυρίως τὸ τοὺς πόδας δεσμῆσαι |
| π 157 | Πέδη παρὰ τὸ πιέζειν τοὺς πόδας |
| π 158 | Πέδιλα ποδάειλά τινα ὄντα, παρὰ τὸ ἐν τοῖς ποσὶν εἱλεῖσθαι· καὶ ἔδει διὰ διφθόγγου γράφεσθαι· ἀλλὰ οὐ πάντως τὰ ῥηματικὰ τῶν ὀνομάτων, φυλάσσει τὴν γραφὴν τοῦ ῥήματος· ἰδοὺ γὰρ παρὰ εἴρω ἴρις, νείφω νιφᾶς, λείβω λιβᾶς |
| π 159 | Πέδιλα τὰ ὑποδήματα, οἱονεὶ ποδόειλα· τὰ περὶ τοὺς πόδας εἱλούμενα |
| π 160 | Πεδίον τὸ δι ἰῶτα, ἐκ τοῦ πέδον, καὶ τρέπεται τὸ βραχὺ εἰς βραχὺ καὶ γίνεται πεδίον· τὸ πε ψιλὸν διάτι; ἐκ τοῦ πέδον, ὃ σημαίνει τῆν γῆν |
| π 161 | πεδίον διαφέρει· πέδον τάσσεται ἐπὶ οἰκήματος· πεδίον δὲ ἐπὶ ἀναπεπταμένου καὶ μακροῦ ἐπιμήκους τόπου· διάτι οὐ προπαροξύνεται ὡς ὑποκοριστικὸν; τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιον ὑποκοριστικὰ τριβράχεα προπαροξύνεται· τοῦτο δὲ οὐκ ἔστιν ὑποκοριστικόν. ὑποκοριστικὸν γάρ ἐστι τὸ μείωσιν τοῦ πρωτοτύπου ἀσυγκρίτως δηλοῦν διαφέρει δὲ πέδιον καὶ πεδίον· πέδιον λέγεται προπαροξυτόνως τὸ ὑποκοριστικὸν τῆς πέδης, ὁ μικρὸς δεσμός· πεδίον λέγεται ἡ γῆ· τὸ δὲ πεδίον μεῖζον ἐστὶν ἐν σημαινομένῳ τοῦ πέδου |
| π 162 | Πεδινὸς τόπος ὁμαλὸς ἐκ τοῦ πέδου |
| π 163 | Πεζὴ ἡ πεζεύουσα, πέζη δὲ τὸ ἱμάτιον· αὐτικ’ ἀνασχόμεναι λευκοῖς ἐπὶ γούνασι πέζας |
| π 164 | Πέζα ὁ ποὺς παρὰ τὸ πέζω, πέζεσθαι· καὶ εἰς τὸ περιπέζια |
| π 165 | Πειθήνιος ὁ πειθόμενος τοῖς ἠνίοις |
| π 166 | πειθοίατο · εἰς τὸ φρασαίατο |
| π 167 | Πείθω τὸ καταπείθω, ὁ μέλλων πείσω, ἐξ οὗ καὶ ἀμετάπιστος, καὶ ἀπιθῶ καὶ ἔπιθον |
| π 168 | Πείθω τὸ ἐλπίζω, ἐξ οὗ καὶ πίστις, ἀμφότερον διὰ τῆς ει διφθόγγου· πήθω τὸ πανθάνω, ἐξ οὗ καὶ πήσεσθαι· πιθῶ δὲ τὸ παραπεῖσαι· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀπεγράψατο πιθήσας· καὶ εἰς τὸ πήθω |
| π 169 | Πεῖνα παρὰ τὸ πένω τὸ ἐνεργῶ· τὸ πει διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ ινα θηλυκὰ, διὰ τοῦ ι γράφεται, πλὴν τοῦ πεῖνα |
| π 170 | Πειρατὴς παρὰ τὸ πείρειν, ἀλεγεινά τε κύματα πείρων· ἢ παρὰ τὴν πεῖραν, ὃ δηλοῖ τὴν ἔφοδον |
| π 171 | πεῖνα ἐπὶ ἄρτου ὁ λιμὸς, ἀπὸ γὰρ τοῦ πεῖνα πείνη λέγουσιν οἱ Ἴωνες |
| π 172 | Πείρα πήρας διαφέρει· πείρα μέν ἐστιν ἡ ἐπιστήμη καὶ ἐμπειρία· πῆρα δὲ τὸ ἰατρικὸν ἐγχειρίδιον καὶ δερμάτιον ἀρτοφόρον, ὃ ἐπὶ τῶν ὤμων φέρουσιν οἱ ποιμένες |
| π 173 | Πειραιεὺς διὰ διφθόγγου, ὄνομα κύριον καὶ Ἀττικῶς ὁ λιμήν· ἐκ τοῦ περῶ περαίω, περαιεὺς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα Πειραιεύς· ἢ ἐκ τοῦ πείρα Πειραεὺς καὶ Πειραιεύς· πυραιεὺς ὁ μετὰ πύρος ἁλιεύων, διὰ τοῦ υ ψιλοῦ |
| π 174 | Πειρασμὸς παρὰ τὸ πειράζω, ὃ σημαίνει τὸ καταλαμβάνω καὶ πολεμῶ |
| π 175 | Πειρήνη ἐστι πηγὴ ἐν Κορίνθῳ, καὶ γράφεται διὰ διφθόγγου· παρὰ γὰρ τὸ πέρας γέγονεν ἄπερος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἄπειρος, καὶ ἐκεῖθεν ἀπειρήνη, οἱονεὶ πολλὴ, καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ α, πειρήνη· ἢ ἀπὸ Πειρῆνος τινὸς ὠνομάσθη· ὅπερ ἀπὸ τοῦ πέρας γέγονε περὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα Πειρήν· ἢ ὅτι παρὰ τὸ πείρα γέγονε Πειρήνη· τὸ δὲ πείρα δέδεικται διὰ διφθόγγου |
| π 176 | Πειρατήριον ἀπὸ τοῦ πείρα ὃ σημαίνει τὴν ἐμπειρίαν· τοῦτο παρὰ τὸ πείθω· ἢ παρὰ τὸ περῶ τὸ τελειῶ |
| π 177 | Πεῖσμα τὸ σχοινίον, παρὰ τὸ πείθω· ἔστι τὸ πρυμνήσιον, ᾧ πείθεται ἡ ναῦς καὶ ἵσταται, ἃ καὶ ὑπείκειν τὴν ναῦν ποιοῦσι |
| π 178 | Πείρω ῥῆμα βαρύτονον, καὶ σημαίνει διάφορα. ἔστι γὰρ πείρω τὸ σουβλίζω καὶ κεντῶ, ἐξ οὗ καὶ πεῖρος καὶ πεῖρα καὶ πειρία· πείρω τὸ τελειῶ, ἐξ οὗ καὶ πέρας τὸ τέλος· πείρω τὸ περῶ ἐξ οὗ καὶ πόρος καὶ πέραμα· πειρῶ δὲ περισπωμένως σημαίνει τὸ νικῶ· πειρῶ τὸ δοκιμάζω, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ δοκιμή· πειρῶ τὸ μεθοδεύω, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ τέχνη, πειρῶ τὸ γινώσκω, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ γνῶσις· πειρῶ τὸ πειράζω, ἐξ οὗ καὶ πειρατὴς, ὁ ἐν θαλάσσῃ λῃστὴς, καὶ πειρασμός· πειρῶ τὸ διαφθείρω, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ φθορά· πειρῶ τὸ σπουδάζω, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ σπουδή· πειρῶ τὸ βούλομαι, ἐξ οὗ καὶ πείρα ἡ βουλή· καὶ πηρῶ τὸ ἐκτυφλῶ |
| π 179 | Πεζὸς ὁ ἐκ ποδὸς μαχόμενος, πέζα γὰρ ὁ ποὺς, διὸ καὶ ἀργυρόπεζα |
| π 180 | πείρησαι παρὰ τὸ πειράζω, ἢ παρὰ τὸ πειρῶ πειρᾶς, ἐπείρασα, καὶ τὸ προστακτικὸν πείρασαι, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η πείρησαι |
| π 181 | Πείρινθον σημαίνει τὸ τετράγωνόν τι τιθέμενον ἐπάνω τῆς ἁμάξας· παρὰ τὸ παραθέειν γέγονε πέρινθος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα πείρινθος· καὶ σκεπτέον, ὅτι οὐ μόνον ἐπὶ τοῦ πειρίνθου, ἡ περὶ πρόθεσις ἐπλεόνασε τὸ ἰῶτα, ἐπεὶ καὶ ἐπὶ τοῦ πειρίθους |
| π 182 | Πειρῶ τὸ ἀπόπειραν ποιοῦμαι· πείρω τὸ σουβλίζω, καὶ διαπερῶ τὸ κεντῶ καὶ τιτρώσκω· ἐξ οὗ καὶ περιέπιον |
| π 183 | Πελαργὸς παρὰ τὸ πέλη ἀργός |
| π 184 | Πέλας ποιμενικὰς σταφίδας, ἀμολγοὺς γάλακτος, ἢ φυάλαι· πέλας σημαίνει δύο, τὰ ἀγγεῖα καὶ τὸ πλησίον· σημαίνει δὲ καὶ ξύλινα ἀγγεῖα, παρὰ τὸ πεπελεκῆσθαι |
| π 185 | πενετὴς διαφέρει· πελαστὴς μέν ἐστι πρόσφιγξ, καὶ εἰς τὸ ἀπειλῶ, πενετὴς δὲ παρὰ Θεσσαλοῖς, ὁ πραθεὶς ἄλλοις· ἢ κατὰ πόλεμον δωρηθείς |
| κ 935 | κίρκος εἰσὶ γένη ἱεράκων, ὡς φησὶ Καλλίμαχος ἐν τοῖς περὶ ὀρνέων. πέλειαν δὲ ἄλλοι φασὶ περιστερᾶς εἶδος, οἷον φάσσαν· ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ πέλαν ὃ σημαίνει τὸ μέλας· πέλειαι περιστεραὶ λέγονται καὶ μαντεῖαι |
| π 186 | Πελίωμα τὸ μελανὸν χρῶμα |
| π 187 | Πελεκᾶν παρὰ τὸ πέλειν ὠκύς· τοῦτο παρὰ τὸ πέλω τὸ ὑπάρχω καὶ τὸ ὠκὺς, γίνεται πελωκὺς, καὶ ἐκ τούτου πέλεκυς, καὶ ἐξ αὐτοῦ πελεκῶ πελεκᾶν, ὡς Ἀλκμᾶν Ἀλκμᾶνος· κλίνεται πελεκὰς πελεκάντος, ὡς ἀνδριὰς ἀνδριάντος |
| π 188 | Πέλαγος τὸ μὴ πέλας τῆς γῆς ὄν |
| π 189 | Πέλαγος παρὰ τὸ πέλω τὸ ὑπάρχω, καὶ τὸ ἄγος, τὸ σημαῖνον τὴν ἔκπληξιν· τὸ ἔχον ἔκπληξιν, καὶ τὸ ἄπειρον βάθος τοῦ ὕδατος |
| π 190 | Πελέκει ἡ εὐθεῖα πέλεκυς· καὶ γίνεται παρὰ τὸ πέλειν ὠκύς |
| π 191 | Πέλωρα ὄνομα οὐδέτερον, τὸ ἀρσενικὸν ὁ πέλωρ, τὸ σημαῖνον τὸ ἐξαίσιον καὶ φοβερόν. καὶ γίνεται παρὰ τὸ πέλω τὸ ὑπάρχω, καὶ τὸ ὥρα ἡ φροντίς· καὶ ἐτυμολογεῖται διὰ τὸ μέγεθος οὕτως· παράγεται δὲ παρὰ τὸ προσπελάζειν τῷ Ὠρίωνι, ὡς λέγει ὁ ποιητὴς ἐν τῷ Χ, ὅτε οἶδεν ὁ Πρίαμος τὸν Ἀχιλέα, ὥστ’ ἀστέρ’ ἐπεσσύμενον πεδίοιο, ὃς ῥά τ’ ὀπώρης εἶσιν· ἀρίζηλοι δὲ οἱ αὐγαὶ φαίνονται πολλοῖσι μετ’ ἄστρασι νυκτὸς ἀμολγῷ, ὄντε κύν’ Ὠρίωνος ἐπίκλησιν· λοιπὸν πέλωρ πέλωρος, καὶ τὸ οὐδέτερον πέλωρον |
| π 192 | Πελώριος ὁ μέγας· τὸ ρι ἰῶτα· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ωρ, εἰ μὲν τρέπει τὸ ω, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὰ διὰ τοῦ ειος κτητικὰ Νέστωρ, Νέστορος Νεστόρειος, Νέστορ εἰ παρὰ νηῒ· εἰ δὲ φυλάσσει τὸ ω διὰ τοῦ ἰῶτα, πέλωρ πέλωρος πελώριος· ἕλωρ ἕλωρος ἑλώριος |
| π 193 | Πελωρὶς παρὰ τὸ πέλωρον, μεῖζον γάρ ἐστι τῆς χείμης καὶ τῶν ἄλλων ὁμοίων ὁ στρέφων· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ συμποσίῳ |
| π 194 | Πέμπελος ἡ γραῦς, παρὰ τὸ εἶναι πλήσιον θανάτου· ἢ παρὰ τὸ πέμπεσθαι εἰς Ἅδην |
| π 195 | Πεντηκοστὸς τὸ τη, ἦτα διάτι; ἐκ τοῦ πεντήκοντα· τὰ εἰς κοντα λήγοντα ἀριθμητικὰ, ἢ τῷ α παραλήγεται, οἷον τριάκοντα, ἢ τῷ ἦτα οἷον πεντήκοντα |
| π 196 | Πένης πένητος· ἡ δὲ εὐθεῖα ἐστὶν ἀπὸ τοῦ πονῶ πόνης καὶ πένης τοῦ ο εἰς ε τραπέντος, κατὰ Δωρικὴν διάλεκτον |
| π 197 | Πένης ὁ διὰ τὸ πονεῖν καὶ ἐργάζεσθαι ποριζόμενος τὸν βίον· ἢ ὁ πονῶν καὶ ἐνεργῶν διὰ τὴν ζωὴν, ἢ διὰ τὸν πόνον τὸν πρόσσοντα τὴν γονήν |
| π 198 | πτωχὸς διαφέρει· πένης μὲν γὰρ ὁ ἀπὸ τοῦ πονεῖν καὶ ἐργάζεσθαι ποριζόμενος τὸν βίον· πτωχὸς δὲ ὁ ἐπαίτης, ἢ ὁ ἐκ πλούτου πεσὼν, ἢ τοῦ ἔχειν ἐκπεπτωκός· ἢ ἀπὸ τοῦ πτώσσειν |
| π 199 | πτωχὸς διαφέρει· πένης μὲν γὰρ ὁ διὰ τῶν χειρῶν πονῶν καὶ πορίζων τὴν τροφήν· πένεσθαι γὰρ τὸ ἐνεργεῖν, ὡς Ὅμηρος, οἱ μὲν πενέονται· πτωχὸς δὲ ὁ δι’ ἐνδείαν τροφῶν προσαιτῶν, ὡς Ὅμηρος· ἀλλ’ ἐπειδὴ οὖν ἔργα κακ’ ἔμαθες, οὐκ ἐθελήσεις ἔργων ἐπισχέσθαι, ἀλλὰ τὴν σὴν κατὰ δῆμον βούλει ἀτίζων βόσκειν γαστέρα ἄναλτον |
| π 200 | Πένθερος πένθος καὶ ἔρως, ἢ δι’ ἔρωτα πένθερος εὑρών· ἢ ὅτι τὸ πένθος αἴρων· ἢ ὅτι τὸν παῖδα ἐρῶν |
| π 201 | Πένθος παρὰ τὸ βένθος· ἀπὸ βάθους γὰρ τῆς ψυχῆς ἐξέρχεται |
| π 202 | Πέντε παρὰ τὸ ἓν καὶ πάντα αὐτὸν εἶναι. λέγεται δὲ καὶ ἡ δίκη παρὰ τοῖς Πυθαγορίοις, καὶ τὸ κρέμις μέσον τῆς μονάδος, καὶ ἐφ’ ἑκατέρων μερῶν τῶν δυάδων |
| π 203 | Πεντήκοντα ἐκ τοῦ πέντε |
| π 204 | Πεντὰς οἱονεὶ ἓν καὶ πᾶς· ὁ γὰρ πέντε ἀριθμὸς, ἀπὸ τῆς μονάδος σύγκειται καὶ τῆς τετράδος· ἡ δὲ τετρὰς πᾶς λέγεται· ἢ ἐπειδὴ τὰ στοιχεῖα ἐξ ὧν πάντα τὰ σώματα σύγκεινται· ἢ ἐπειδὴ ὁ τέταρτος ἀριθμὸς μετὰ τῶν προς συντιθεμένων τοῦ τρίτου δευτέρου, πρώτου, τὴν δεκάδα ἀποτελεῖ· ὁ δὲ δέκατος ἀριθμὸς πάντα ἐστὶ δεκτικὸς, διὸ καὶ δεκὰς λέγεται, οἱονεὶ δεκάς τις ὤν |
| π 205 | Πεπάλακτο συνετέτραυστο· παρὰ τὸ παλάσσω τὸ βρέχω τὸν νοῦν |
| π 206 | Πεπήσμεθα εἰς τὸ πέποσθε |
| π 207 | Πεπίθοιμεν ἐπείσθημεν, εὐκτικὸν δευτέρου ἀορίστου, τὸ θέμα πείθω, ὁ ἀόριστος β ἔπαθον, καὶ Ἀττικῷ ἀναδιπλασιασμῷ ἐπέπιθον, ἐξ οὗ καὶ τὸ, σπουδῇ παρπεπιθόντες· καὶ τὸ ἀπαρέμφατον· ῥηϊδίως πεπιθεῖν μεγάλας φρένας Αἰακίδαο |
| π 208 | Πεπιλημένος συνεσφιγμένος· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ πίλου, ὅπερ ἐν τῇ ἐργασίᾳ ἀπὸ τῶν τεχνίτων κατα σφίγγεται |
| π 209 | Πειόλης ὁ πόρνος διὰ διφθόγγου, τὸν διὰ τὸ πεὸς ἀπολλύμενον· παρὰ γὰρ τὸ πεὸς καὶ τὸ ὀλῶ γέγονε πεόλης καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα πειόλης |
| π 210 | πέκω τὸ ξαίνω καὶ διαλύω· ἐκ τοῦ οὖν πείκω κατὰ διάλυσιν πεΐκω καὶ πέκω, ἐξ οὗ καὶ πικραίνω, καὶ πικρία, καὶ πικρόν· πικρία δὲ εἴρηται, παρὰ τὸ πείκειν ἤγουν διαλύειν, καὶ διαχεῖν τὴν καρδίαν, ἀπὸ τοῦ ἐνήδονον εἶναι εἰς ἀνήδονον. σημαίνει δὲ ἡ πικρία καὶ τὴν ἔριν καὶ φιλονεικίαν, ἐξ οὗ καὶ τὸ παρεπίκρανον· σημαίνει πικρία καὶ τὴν θηριωδίαν |
| π 211 | Πελειὰς ἡ περιστερὰ, ἀπὸ τοῦ εἶναι αὐτὴν λευκὴν, καὶ κατ’ ἀντίφρασιν λέγεται μελανὸν τὸ πελιδνόν |
| π 212 | Πελματίσατε ἤγουν ξέσατε τὰ ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ἔστι πέλμα, καὶ σημαίνει τὸ ὑποκάτω τῶν ποδῶν μέρος, ἐκ τούτου πελματίζω, ὁ μέλλων πελματίσω |
| π 213 | Πεπληγὼς πλήξας· πλήσσω, πλήξω ἔληξα, ὁ β ἀόριστος ἔπλαγον· ἐπὶ τοῦ ψυχικοῦ πάθους διὰ τοῦ α, ἐπὶ δὲ τοῦ σωματικοῦ διὰ τοῦ ἦτα· ὁ δὲ ποιητὴς εἰπὼν, κατεπλήγη, ἵνα μὴ νομίσωμεν, ὅτι ἐπὶ τοῦ σωματικοῦ λέγει, εἶπε φίλον ἦτορ· ἤγουν τὴν ψυχὴν, διὰ τὸ μέτρον |
| π 214 | Πέπλος καὶ μετὰ τοῦ τανύω, τανύπεπλος· πέπλος γίνεται ἐκ τοῦ πρέπω ῥήματος, πρέπαλος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, πέπαλος, καὶ συγκοπῇ πέπλος· διαφέρει πέπλος καὶ χιτών· χιτὼν λέγεται τὸ ἁπλοῦν καὶ λινοῦν περιβόλαιον· πέπλος δὲ τὸ ποικίλον καὶ γυναίκιον ἱμάτιον, παρὰ τὸ πέπελον, ὥσπερ εἰς τὸν φοροῦντα περιπελόμενον· καὶ εἰς τὸ χιτών |
| π 215 | Πέπονες μαλακοὶ, εὔκολοι, ἀσθενεῖς, ἔκλυτοι, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πεπόνων, ἢ πεπείρων καρπῶν καὶ σεσημμένων, ἃ τῇ μὲν γεύσει ἐστὶν ἡδέα, καὶ τῇ ἁφῇ μαλακὰ καὶ εὐένδοτα· καὶ σημαίνει δύο, τοὺς γενναίους καὶ τοὺς γέροντας· καὶ ὅταν σημαίνει τοὺς γενναίους, γίνεται ἐκ τοῦ φόνος· φόνους γὰρ ἔλεγον οἱ Δωριεῖς τοὺς ἐπονειδίστους, ἤγουν τοὺς ἄξια φόνου δεδρακότας· καὶ παρὰ Φρυγικῷ ἔθει καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν πέφονες, καὶ τροπῇ πέπονες· συστέλλει δὲ τὰ κοινὰ τῷ γένει· τοὺς δὲ γέροντας ὡς ἐκλύτους, ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν πεπόνων |
| π 216 | Πέπονθα ζητεῖται, ποῖος ἄρα ὁ ἐνεστὼς; καὶ λέγομεν, ὅτι ἀπὸ τοῦ πεινῶ ῥήματος κατὰ ἀναλογίαν πέπονα ὁ μέσος παρακείμενος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ πέπονθα· εἰ δέ τις εἴπῃ, διάτι μὴ ἄλλο σύμφωνον ἐπλεόνασε, οἷον γ, ἢ κ, ἢ ἀλλό τι; εἴπομεν, ὡς φίλον τῷ μέσῳ παρακειμένῳ συνάπτεσθαι τὸ θ, ὣς τὸ πέπονθα καὶ τὰ ὅμοια· κανονίζεται δὲ οὕτω, πονῶ πονήσω, πεπόνηκα, ὁ μέσος παρακείμενος πέπονα, ἐνδεῖ γὰρ μίαν συλλαβὴν ἀπὸ τῶν περισπωμένων, οἷον βεβόηκα, βέβοα, καὶ ἐπενθέσει τοῦ θ πρὸ τοῦ α πέπονθα. ἢ πένω τὸ ἐνεργῶ, ἐξ οὗ καὶ πένης, ὁ μέλλων πενῶ, ὁ μέσος παρακείμενος πέπονκα, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς θ πέπονθα· ἢ παρὰ τὸ πήθω τὸ πάσχω, ὁ μέσος παρακείμενος πέπηθα, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, πέπονθα |
| π 217 | Πέποσθε ὁ μὲν Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ἀπὸ τοῦ πήθω τὸ πανθάνω, ὁ μέλλων πήσω, ὁ παρακείμενος πέπηκα, ὁ παθητικὸς πέπησμαι, πέπησαι, πέπησθαι, τὸ πληθυντικὸν πεπήσμεθα, πέπησθε καὶ τροπῇ τοῦ ἦτα εἰς ο· ἢ ἀπὸ τοῦ πονῶ πονήσω, πεπόνηκα, πεπόνημαι, πεπόνησθε, καὶ συγκοπῇ τῆς νη συλλαβῆς, πέποσθε, ἀντὶ τοῦ πεπόνθατε |
| π 218 | Πεποτήαται πετῶνται, παρὰ τὸ ποτῶ ποτήσω πεπότηκα, πεπότημαι· καὶ τὸ Ἰωνικὸν πεποτήαται |
| π 219 | Πέπρακα ἀπὸ τοῦ περῶ περάσω, πεπάρακα, καὶ συγκοπῇ πέπρακα |
| π 220 | Πεπρωμένην εἱμαρμένην διὰ τὸ περατῶσθαι πάντα, καὶ μηδὲν ἐν τοῖς οὖσιν ἄπειρον εἶναι· ἢ πεπερασμένην καὶ συντετελεσμένην διοίκησιν· ἢ περὰ τοῦ βίου ἐπιζητοῦσα |
| π 221 | Πεπρωμένον ἀπὸ μετοχῆς μετήχθη εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν, ὥσπερ καὶ τὸ εἱμαρμένον· ἡ δὲ μετοχὴ πεπερατωμένον γίνεται παρὰ τὸ περατώσω· τοῦτο ἐκ τοῦ πέρας, πέρατος· τὶ δὲ σημαίνει τὸ πεπρωμένον; τὸ προωρισμένον καὶ εἱμαρμένον· εἱμαρμένη δέ ἐστι παρ’ Ἕλλησιν ἡ λεγομένη παρ’ ἡμῖν πρόνοια· τὴν δὲ αὐτὴν εἱμαρμένην ἔλεγον καὶ ἀδράστειαν, διὰ τὸ μὴ ἀποδιδράσκειν ἅπαντα τὰ προωρισθέντα |
| π 222 | Πελίωμα τὸ μελανὸν χρῶμα, καὶ γὰρ πέλην λέγομεν βοῦν, τὸ τοιοῦτον χρῶμα ἔχοντα· καὶ Πέλλη πόλις Μακεδονίας, ὅτι βοῦς αὐτὴν εὗρε· πέλλη τὸ χρῶμα, καὶ ὁ πελίας ἄνθρωπος |
| π 223 | Πεποιθὼς τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς ος συνθέτων, διὰ τοῦ ια παραγόμενα, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον, ἄτεχνος ἀτεχνία, ῥάθυμος ῥαθυμία, ὑπερήφανος ὑπερηφανία, εὔκαιρος εὐκαιρία· πρόσκειται πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τὸ εὔερος εὐέρεια, σημαίνει δὲ τὴν καλὸν ἔριον ἔχουσαν, καὶ βοηθὸς βοήθεια, καὶ τοῦτο γὰρ σύνθετον, παρὰ τὸ βοὴ καὶ τὸ θοὸς, οἱονεὶ ὁ κατὰ τὴν βοὴν ταχύς· ἡ γὰρ βοήθεια τοῖς βοῶσι ταχὺς θέλει γνωρίζεσθαι· καὶ ἐκ τούτου βοήθεια |
| π 224 | Περίπαθος ἡ περὶ σχέσιν κυκλοτερῆ δηλοῖ· ὥστε περιέχεσθαι κάμπτειν, οὕτω καὶ περίπατος· πάτος γὰρ τὸ πατούμενον· ἐξ οὗ καὶ τὸ κατὰ κυκλοτέρειαν περίπατος λέγεται |
| π 225 | Πέρδιξ παρότι περισσῶς ᾄδει· ἐν τῷ γὰρ ἀπόλλειν τὰ ἴδια τέκνα ᾄδει· καὶ ταῦτα συνάγει· Ῥωμαϊστὶ γὰρ πέρδειν τὸ ἀπόλλειν λέγεται, καὶ τὸ ἄδειν τὸ δίκειν, λέγειν |
| π 226 | Πεπτωκὼς μετοχή· ἔστι πετῶ, πετεῖς πετεῖ, πετήσω, πεπέτηκα, καὶ κατὰ συγκοπὴν πέπτηκα, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω πέπτωκα. ἢ παρὰ τὸ πεδῶ πεδήσω πεπέδηκα, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς τ, καὶ τοῦ η εἰς ω, πέπτωκα· ὁ γὰρ πίπτων εἰς γῆν πεδεῖται |
| π 227 | Πέρα πλέον, ὑπερβολικῶς, ὅτε παροξύνεται· περᾶ δὲ ὅτε διαβαίνει, περισπᾶται |
| π 228 | Περαίνω παρὰ τὸ περαίω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, περαίνω· ἐξ οὗ καὶ νέον περαίνεις· καὶ εἰς τὸ πταίω |
| π 229 | Περάνας πληρώσας, τὸ θέμα περαίνω περανῶ, ἐπέρανα, καὶ ἡ μετοχὴ περάνας· τὸ δὲ περαίνω παρὰ τὸ πέρας· τοῦτο παρὰ τὸ πείρω, ἐξ οὗ καὶ πόρος |
| π 230 | Πέρθαι πορθῆναι, ἀπὸ τοῦ πέρθω πέρσω, ὡς νήθω νήσω, ἔπειτα πέπερκα, πέπερμαι, ὡς νένησμαι, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον πεπέρθαι, καὶ ἀποβολῇ τοῦ διπλασιασμοῦ πέρθαι, ὡς βέβλητο, βλήτο δὲ μηρῶ· εἰ δέ τις εἴπῃ, διάτι μὴ καὶ τὸ ς, ἔχῃ ὡς τὸ νένησθαι; λέγομεν ὅτι πρῶτον μὲν διὰ τὴν κακοφωνίαν τὸ ς ἀπέβαλεν· ἄλλως τε καὶ ἐνομίσθη εἶναι τῆς πέμπτης συζυγίας, ὡς ἔχων τὸ ρ, αὑτὴ γὰρ οὐ προσλαμβάνει τὸ ς, ἐν βαρυτόνοις, κέκαρμαι τέτιλμαι, κέκαρται τέτιλται· νῦν δέ με χαλεπῷ θανάτῳ ἡ μαντο δάμνει |
| π 231 | Περάτη τὸ πλησίον τοῦ ὠκεανοῦ |
| π 232 | Περιεκτικὸν γενικὸν, πάντα περιλαμβάνον ἢ κατέχον |
| π 233 | Περιαυτίζεται περὶ αὐτοῦ μέγα φρονεῖ, ἢ ἐν τῇ αὐτοῦ λέξει διατρίβειν |
| π 234 | Περιόπη ἀκρωρία, τόπος ὑψηλός |
| π 235 | Πέρισυ ἐπὶ τοῦ παρελθόντος |
| π 236 | Περιπέτεια προπέπεια, σύμπτωμα, σύμβασις |
| π 237 | Περιαγνύμενος περιτριβόμενος, περικλώμενος, ἀπὸ τοῦ ἄγνυμι ὅπερ ἔσχε τὴν γένεσιν, ἀπὸ τοῦ ἄγω, ὃ σημαίνει τὸ κλάνω· πλεονασμῷ τοῦ ν ἀγνῶ, ἐκ τούτου οὖν ἀγνύω, καὶ κατὰ παραγωγὴν ἄγνυμι |
| π 238 | Περιδέξιον ἀντὶ τοῦ πολλὰ δεξιὸν καὶ ἄριστον |
| π 239 | Περιούσιος ἢ ἀπὸ τοῦ περισσῶς εἴρηται, ἢ ἀπὸ τοῦ πλεονάζειν ταῖς ἀρεταῖς, καὶ περιουσίαν ἔχειν πλεονεκτημάτων, καὶ πλῆθος ἀγαθῶν ἔργων |
| π 240 | Περιδείλην ὥραν παρὰ τὸ ἐνδεῖ, κατὰ τὴν εἵλην, ὃ σημαίνει τὴν θερμασίαν |
| π 241 | Περιπέζια τὰ πρὸς τὴν γῆν προσπελάζοντα· πέζα γὰρ οὐ μόνον ὁ ποὺς, ἀλλὰ καὶ ἡ γῆ, παρὰ τὸ ἕζω, τοῦτο παρὰ τὸ ἕω, ὃ σημαίνει τὸ καθέζομαι· τὸ γὰρ ἔδω οὐ μόνον τὸ ἐσθίω σημαίνει, ἀλλὰ καὶ τὸ καθέζομαι |
| π 242 | Περισσὼς παρὰ τὴν περὶ πρόθεσιν, καὶ τὸ σεύω τὸ ὁρμῶ |
| π 243 | Περιστερὰ ἢ διὰ τὸ πέτεσθαι στεῤῥῶς, ἢ διὰ τὸ πέτεσθαι ῥᾷον· ἢ διὰ τὸ περιστατικὸν τοῦ ἐρᾶσθαι· ἢ αἴρεσθαι τὰ νοοσία ἑαυτῆς |
| π 244 | Περιεχέθη τὸ θέμα χεύω, χεύσω, ὁ παθητικὸς ἀόριστος ἐχέθην· ἐξῆλθε δὲ τὸ υ, διὰ τὴν κακοφωνίαν· ἔστι δὲ ὁ ἐνεργητικὸς ἀόριστος ἔχευα καὶ ἔχεα, ὅθεν καὶ ἐπιχέατε |
| π 245 | Περιοχὴ περιπέτεια, καὶ ὑπόθεσις, ἢ συνοχὴ, ἢ θλίψις |
| π 246 | Περίψημα καταπάτημα, ὑπὸ τὰ ἴχνη τῶν ποδῶν |
| π 247 | Περίπατος διακίνητον, ἢ αὐτὸ τὸ βάδισμα |
| π 248 | Περιουσιασμὸς ἐκ τοῦ περιουσιάζω, τοῦτο ἐκ τοῦ περιουσία, τοῦτο παρὰ τὸ ἶσος, ἰσία, τοῦ ἰῶτα τραπέντος συνηθὼς εἰς υ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο |
| π 249 | Περκνὸν μέλαν, ἔνθεν περκάζειν λέγεται, ἡ μελαινομένη συλλ |
| π 250 | Πέρπερος ὁ φλυαρὸς, ἀπὸ τοῦ περιφέρω γίνεται περίφερος, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς π, πέρπερος, ἢ ὁ τοῖς λόγοις περιφερόμενος, ἀπὸ τοῦ τοῖς λόγοις περιφέρεσθαι |
| π 251 | Περσεφόνη κύριον ὄνομα, παρὰ τὸ τοὺς ἀποθνήσκοντας πρὸς αὐτὴν φέρεσθαι, ἤτοι τοὺς φονευθέντας· καὶ ἄλλως· περσεὺς καλεῖται ὁ ἥλιος, καὶ ἐξ αὐτοῦ περσεφόνεια, ἡ ἀνάδοσις τοῦ σίτου, ἡ ἀπὸ τοῦ ἡλίου γινομένη |
| π 252 | Περισσῶς ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἐκ τῆς περὶ προθέσεως, καὶ τοῦ σεύω τὸ ὁρμῶ |
| π 253 | Περγάμου ἄκρης τῆς ἀκροπόλεως τῆς Ἰλίου, ἡ ἐκαλεῖτο Πέργαμος |
| π 254 | Πέκος τὸ δέρμα, κατὰ περισσότητα τοῦ ς, παρὰ γὰρ τὸ πείκω πεῖκος· ἔστι καὶ πέκος |
| π 255 | Πεστωρ σημαίνει τὸν συρφετὸν. ἤγουν τὸν ἐσφαλμένον· ἔστι πέτω καὶ σημαίνει τὸ πίπτω |
| π 256 | Πέρσης ἐθνικὸν, στέρησις, ἐστηρήθη γὰρ τῆς Φοινικ. μητέρος τῇ ἑαυτοῦ κινήσει· ἐτέχθη ἐκ τῆς παρὰ φύσιν φύσεως· στερήσεως γὰρ τοῦ ἐρωμένου Λὼτ, τῷ πλήθει τοῦ οἴνου, ἐπιβούλῃ τῶν θυγατέρων αὐτοῦ, πρὸς αὐτὸν συγγινομένων, ἐγένετο Πέρσης, στέρησις |
| π 257 | Περσία χώρα ὠνόμασται, ἀπὸ Πέρσεως βασιλεύσαντος ἐν αὐτῇ |
| π 258 | Πεσσόντων σημαίνει δὲ τῶν ἀναιρεθέντων καὶ φονευθέντων· μετοχὴ ἀορίστου δευτέρου, τὸ ῥῆμα πεύω· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πέδον, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· κυρίως γὰρ τὸ πεσεῖν ἐστι τὸ ἀπὸ ὕψους εἰς γῆν κατενεχθῆναι |
| π 259 | Πεσσέμεν σημαίνει τὸ χωνεῦσαι· ἐξ αὐτοῦ τὸ καταπέψει, ἀντὶ τοῦ χωνεύσει, κατάσχει, καταδαπανήσει, τουτ’ἔστιν ἐγκρατὴς γίνεται τῆς ὁρμῆς· ἔστι δὲ ἀπαρέμφατον τὸ πεσσέμεν ἐνεργητικόν· οἱ Δωριεῖς τὰ εἰς ειν ἀπαρέμφατα, διὰ τοῦ εμεν προσφέρουσι· ἔστι ῥῆμα πέσσω· ὁ κανὼν, οἱ Αἰολεῖς βαρύτονοι ὄντες τὸ πτ εἰς δύο σς μετατιθέασι, τὸ γὰρ νίπτω νίσσω λέγουσιν, καὶ τὸ ὄπτω ὄσσω· οὕτω καὶ τοῦτο εἴρηται μεταφορικῶς ἀπὸ τοῦ ἐν γαστρὶ πλείονα χρόνον κατεχομένων σιτίων· καὶ γὰρ αὐτοῦ ἂν μὴ κρατηθῆ τὸν ὡρισμένον καιρὸν ἀσθενούσης τῆς καθεκτικῆς δυνάμεως, οὐ πέτεται. εἰσὶ δὲ τοῦ θρεπτικοῦ δυναμεῖς τέσσαρες, ἑλκυτικὴ, καθεκτικὴ, ἀλλοιωτικὴ καὶ κριτική· ἑλκυτική ἐστιν, ὅτε ἐπιθυμεῖ τις τοῦ φαγεῖν· καθεκτικὴ ἡ κατέχουσα τὴν τροφὴν, καὶ μὴ ἑαυτὴν ἐῶσα ἐκριθῆναι· ἀλλοιωτικὴ ἡ ἀλλοιοῦσα τὴν τροφὴν εἰς τοὺς χυμούς· ἀποκριτικὴ ἡ τὸ περίπτωμα διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος ἐκρίνουσα καὶ ἐκβάλλουσα |
| π 260 | Πετάλοις τοῖς φύλλοις, παρὰ τὸ πέτω τὸ πίπτω, πίπτουσι γάρ |
| π 261 | Πέταυρον παγὶς, ἢ βάρος |
| π 262 | Πετεηνῶν ὄνομα γενικῆς τῶν πληθυντικῶν· τὸ πετεηνὸν γάρ ἐστιν ἡ εὐθεῖα, ἐκ τοῦ πετῶ πετήσω, πετηνὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ποιητικῶς, ἐξ οὗ ἔχει τὸ ἦτα· πάντοτε δὲ ὁ ποιητὴς διὰ τοῦ ε καὶ η προσφέρει· ἔστι γὰρ καὶ τοῦτο γενικόν |
| π 263 | Πετεινὸν παρότι πετᾶται τεινόμενον |
| π 264 | Πέτονται τὸ θέμα πέτω, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς πέτομαι, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν πέτονται. ἐκ τούτου γίνεται πετ καὶ σημαίνει τὸ ὕψος· ἐκ τούτου πετῶ πετᾶς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο ποτῶ, ὁ παθητικὸς ἐνεστὼς πότωμαι, καὶ ὁ παρατατικὸς ἐποτώμην, καὶ τὸ τρίτον ἐποτᾶτο, καὶ ἀμφεποτᾶτο ὀδυρομένη φίλα τέκνα |
| π 265 | Πέτρα διὰ τὸ πέτεσθαι ῥᾳδίως, κατ’ ἀντίφρασιν |
| π 266 | Πεττεύειν μεταφέρειν, ἀπὸ τῶν πέττων, τουτ’ἔστι τῶν κύκλων· πεττεύειν δὲ καὶ ταυλίζειν· γίνεται ἀπὸ τοῦ πέττος, πεττεύω καὶ πέττεια. τὸ δὲ πέττος ἀπὸ τοῦ πέττω, ὃ σημαίνει τὸ καταπίπτω, ὁ μέλλων πέσσω, πεσσὸς, καὶ τροπῇ πέττος· καὶ συντάσσεται μετὰ πτώσεως γενικῆς καὶ αἰτιατικῆς |
| π 267 | Πευκαλίμη ἡ φρόνησις· πευκαλίμῃσι |
| π 268 | Πεύθω τὸ ἀκούω, εἰς τὸ ἔκπυστα |
| π 269 | Πευκαλίμας φρένας τὰς συνετὰς, παρὰ τὰς πεύκας. παρὰ τὸ δριμείας αὐτὰς εἶναι, καὶ συνετὰς, οἱονεὶ δριμεῖαι καὶ σώφρονες |
| π 270 | Πέφαμμαι δύο μμ· πᾶσα συλλαβὴ εἰς ν λήγουσα, ἐὰν συντεθῇ μεθ’ ἑτέρας συλλαβῆς· πέφακα πέφαμμαι, ὁ ἐνεστὼς φαίνω, ὃ σημαίνει τὸ φονεύω, καὶ φανεροποιῶ, καὶ τροπῇ Ἰωνικῇ ἔφηνα |
| π 271 | Πέφνη καὶ καταπέφνη. ῥῆμα ἔστιν ἀορίστου δευτέρου, τὸ ῥῆμα φένω, γίνεται ἐκ τοῦ φῶ, τὸ φονεύω, φένω, ἐξ οὗ καὶ φόνος, ὁ μέλλων φενῶ, ὁ β ἀόριστος ἔφενον, καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως καὶ συγκοπῇ ἔπεφνον, καὶ ἡ μετοχὴ ὁ πέφνων, βαρύνεται· αἱ εἰς ων λήγουσαι μετοχαὶ, ἔχουσαι πρὸ τοῦ ἀμεταβόλου σύμφωνον, κατ’ ἐπιπλοκὴν, οὐδέποτε ὀξύνονται, οἷον, κάμνων, δάκνων, τέμνων· τούτοις συνεξηκολούθησε τὸ πέφνων καὶ συνεβαρύνθη· χερείονά περ καταπέφνων |
| π 272 | Πεφυγμένος εἰς τὸ ἐτύχθη |
| π 273 | Πεφυκὼς ἐκ τοῦ φῦμι τὸ ὑπάρχω· φύω παράγωγον, ὁ μέλλων φύσω, ὁ παρακείμενος πέφυκα, ἡ μετοχὴ πεφυκὼς, τὸ θηλυκὸν πεφυκυῖα |
| π 274 | Πεφηνὸς τὸ δὴ λεγόμενον· παρακείμενος μετοχῆς τῶν εἰς μι |
| π 275 | Πεφόραται τιθέαται, κατείληπται· φοράσαι γὰρ τὸ θεάσασθαι |
| π 276 | Πεφοινιγμένην ἠπατωμένην, πεπηρωμένην, ἐκ τοῦ φόνος· ἢ ἐκ τοῦ φοινικὸς ἤγουν πυῤῥός |
| π 277 | Πεφραγμένην τὰ εἰς τὴν χεῖραν λεπτυνόμενα νέου σίτου ἢ κριθῆς |
| π 278 | Πῆ ἐπίῤῥημα πευστικὸν ἀντὶ τοῦ ποῦ, ἢ πότε· οἷον, μῆ μὲν σύνδεσμος αἰτιολογικὸς, πῇ δὲ σύνδεσμος ἐναντιωματικός· οἱ γὰρ Δωριεῖς, διὰ τοῦ α, ἀντὶ τοῦ ποῦ ἢ πότε |
| π 279 | Πῆ ἐπίῤῥημα ἐρωτήσεως, ἀντὶ τοῦ ποῦ· καί ἐστιν ἀόριστον· ὅτε δὲ ἐρωτήσεως περισπᾶται· τὶ διαφέρει τὸ πῇ τοῦ ποῦ καὶ ποί; διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν πῇ, τὴν εἰς τόπον σχέσιν σημαίνει· ὡς Ὅμηρος· πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη· τὸ δὲ τοῦ τὴν ἐν τόπῳ· ποῦ νῦν δεῦρο κίων λίπες Ἕκτορα, ὅθεν οὐ δεῖν λέγειν ποῦ ἀπέρχῃ, ἀλλὰ πῇ, προσγραφομένου τοῦ ἰῶτα· καὶ εἰς τὸ ποῖς |
| π 280 | Πῇ ποῖ, πῇ εἰς τινὰ τόπον· πῇ δὴ τόνδε μολοβρὸν ἄγεις· ἔστι δὲ Ἰωνικὸν· τὸ δὲ ποι Ἀττικὸν βαρυτονηθέν· τὸ δὲ πῆ ἀόριστον γίνεται· νῦν δ’ οὔτ’ ἄρ πη θέσθαι ἐπίσταμαι, ἀντὶ τοῦ, εἰς οὐδένα τόπον ἐπίσταμαι θέσθαι τὰ δῶρα |
| π 281 | Πήγανον τὸ πη ἦτα· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ πήσσω, οἱονεὶ ἡ πήσσουσα τὴν γονήν· ἢ παρὰ τὸ παύειν γονὸν παῦγνον καὶ πήγανον |
| π 282 | Πηγεσιμάλλῳ ἡ εὐθεῖα πηγεσιμάλλος· σημαίνει δὲ τὸν μελενὰς μαλλοὺς ἔχοντα· ὁ γὰρ τοιοῦτος φοβερὸς φαίνεται ἐν πλήθει λευκῶν προβάτων, ἐκ τοῦ πηγὸς καὶ τοῦ μαλλὸς γίνεται πηγόμαλλος τῆς τετάρτης συζυγίας, καὶ τροπῇ τοῦ βραχέος ἤγουν τοῦ ο εἰς ε, πηγεσίμαλλος, ἐκ τοῦ εἰρηκέναι τὸν ποιητὴν, ὅς τ’ οἰῶν μέγα πῶϋ διέρχεται ἀργεννάων |
| π 283 | Πηγὴ ἐκ τοῦ πηδῶ γίνεται πηδὴ, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ δ εἰς γ· ἢ τόπου γέννησις |
| π 284 | Πηγὴ τὰ δύο ηη· Δωριεῖς γὰρ παγὰς λέγουσι· καὶ ἡμεῖς τὰ τῶν Δωριέων αα εἰς ἦτα τρέπομεν |
| π 285 | Πηδάλια οἱ κύβερνοι τοῦ πλοίου, ἐκ τοῦ πηδῶ· πηδῶν μῦ ἐν πηδαλίῳ, οὐ γὰρ ἔχουσι πηδάλια ἀλλὰ κώπας, παρὰ τὸ πλεῖν τὴν θάλασσαν· πηδὸς γὰρ εἶδος ξύλου, τὸ πλάτος τῆς κώπης |
| π 286 | πλήεργον διαφέρει, πηδάλιον ἡ λέγεται, πλήεργον δὲ σχεδιὰς, τὸ αὐτὸ δὲ καὶ πλήθριον |
| π 287 | Πῆκτις τὸ τῆς κιθάρας ξῦλον |
| π 288 | Πηληϊάδεω ὁ κανὼν· οἱ Ἴωνες καὶ οἱ ποιηταὶ, τὰς εἰς ος ληγούσας γενικὰς, τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ης εὐθείων γινομένας, διὰ τοῦ εω προσφέρουσιν, ἐπὶ γενικῆς, οἷον, Ξέρξης, Ξέρξου Ξέρξεω, Ἀτρείδης Ἀτρείδου Ἀτρείδεω, ἐναντίως τοῖς Βοιωτικοῖς καὶ Αἰολεῦσι· ἐκεῖνοι γὰρ διὰ τοῦ αο ποιοῦσι, τοῦ α ἐκτεινομένου· πᾶσα γὰρ γενικὰ ὀνόματα εἰς φωνῆεν λήγοντα καὶ περιττοσυλλαβοῦσα τῆς ἰδίας εὐθείας, ἢ ἐκτείνει τὴν παραλήγουσαν, καὶ συστέλλει τὴν λήγουσαν, οἷον καλὸς καλοῦ καλοῖο, σοφὸς σοφοῦ σοφοῖο· ἢ ἐκτείνει τὴν λήγουσαν καὶ συστέλλει τὴν παραλήγουσαν, οἷον, Ἀτρείδεω, Πριαμίδεω, Πηληϊάδεω |
| π 289 | Πηληϊάδεω ὄνομα πτώσεως γενικῆς· δεῖ γινώσκειν ὅτι ἔστι Πηλεὺς τὸ πρωτότυπον καὶ τὸ πατρωνυμικὸν αὐτοῦ Πηλείδης καὶ κατὰ διάλυσιν Πηλεΐδης, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ἦτα καὶ πλεονασμῷ τοῦ α, διὰ τὴν κακοφωνίαν, ἢ διὰ τὴν συνέμπτωσιν Πηληϊάδης, ἡ γενικὴ Πηληϊάδου κοινῶς, Δωρικῶς δὲ Πηληϊάδαο καὶ Ἰωνικῶς, καθὼς χρῶνται, Πηληϊάδεω· ἰστέον ὅτι τὰ εἰς δης πατρωνυμικὰ, ἢ τῷ ι παραλήγεται μόνῳ, ἢ ἓν, ἢ τῷ α· εἰ μὲν οὖν ἀπὸ τῆς γενικῆς γίνεται ἡ πατρωνυμία, τῷ ἰῶτα μόνῳ παραλήγεται, ἐν βραχεῖ ὁποίας ἂν εἴῃ καταλήξεως· χωρὶς τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ευς καὶ ἀπὸ τῶν εἰς ης, οἷον Ἀγαμέμνονος Ἀγαμεμνονίδης, Βίαντος Βιαντίδης· τὸ γὰρ Βιαντίδης πλεονασμῷ τοῦ α· καὶ παρὰ τὴν Δευκαλίωνος γενικὴν, καὶ Ἀνθεμίωνος ὤφειλεν εἶναι Δευκαλιωνίδης καὶ Ἀνθεμιωνίδης, ἀλλὰ συγκοπὴν πέπονθεν ἐν τῷ Δευκαλίδης καὶ Ἀνθεμίδης· καὶ τὸ Χαλκοδοντιάδης καὶ Τελαμωνιάδης πλεονασμὸν ἔχουσι τοῦ α· ὁμοίως δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ου γενικῶν, διὰ τοῦ ειδης γίνεται ἡ παραγωγὴ, οἷον Ἡρακλῆς Ἡρα κλεΐδης καὶ Ἡρακλείδης· καὶ ἀπὸ τῶν εἰς ευς εὐθέων διὰ τοῦ ειδης γίνεται· οἷον Πηλεΐδης Πηλείδης, ἐν τούτοις γὰρ συναίρεσις γίνεται εἰς τὴν ει δίφθογγον, ἐπείπερ ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῇ γενικῇ τῶν πρωτοτύπων· εἰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ος εὐθείων ἔστιν εἰ μὲν καθαρῶν ὄντων, διὰ τοῦ α, ἐκφέρονται, οἷον ἥλιος ἡλιάδης, Θυέστιος Θυεστιάδης· τὸ Πάνθηος Πανθοΐδης ἡμάρτηται· εἰ δὲ μὴ καθαρεύουσι, διὰ τοῦ ἰῶτα, οἷον Ὕλλος Ὑλλίδης, κέδρος κεδρίδης· εἰ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ας ἢ εἰς ης, ὧν ἡ γενικὴ εἰς ου, διὰ τοῦ αδης ποιεῖ τὸ πατρωνυμικὸν, βορέας βορέου βορεάδης, ἱππότης ἱππότου ἱπποτάδης· τὰ εἰς δης πατρωνυμικὰ εἰς τὴν ου δίφθογγον ἔχουσι τὴν γενικήν· ἐκ τοῦ Πηλείδης πατρωνυμικοῦ πλεονασμῷ τοῦ α Πηλειάδης, καὶ οἱ Ἴωνες χαίρουσι τῇ διαλύσει· καὶ διαλύεται ἡ ει δίφθογγος καὶ γίνεται Πηλεϊάδης καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η Πηληϊάδης, Πηληϊάδου· τὰς εἰς ου γενικὰς, τὰς ἀπὸ τῶν εἰς ης εὐθείων γινομένας, οἱ Ἴωνες διὰ τοῦ αο καὶ διὰ τοῦ εω προσφέρουσιν καὶ ἢ ἐκτείνουσι τὴν λήγουσαν καὶ συστέλλουσι τὴν παραλήγουσαν· ἢ ἐκτείνουσι τὴν παραλήγουσαν, καὶ συστέλλουσι τὴν λήγουσαν |
| π 290 | Πήληξ ἡ περικεφαλαία, ἀπὸ τοῦ πάλλειν καὶ κινεῖν τὸν φοροῦντα, ἐκ τοῦ φάλος γίνεται |
| π 291 | Πηλὸς ὁ οἶνος, παρὰ τὸ πάλλειν, ὅ ἐστι πηδᾷν καὶ ταράσσειν τοὺς πίνοντας |
| π 292 | Πηλὸς ὁ οἶνος, παρὰ τὸ πάλλω τὸ σείω, οἱ γὰρ πίνοντες αὐτὸν σείονται, ὅθεν καὶ κραιπάλη ἡ μέθη |
| π 293 | Πηλὸς παρὰ τὸ παλάσσω τὸ μολύνω, ἡ βεβρηγμένη γῆ· καὶ Ὅμηρος παλάσσετο δ’ αἵματι θώρηξ |
| π 294 | Πηλὸς ὁ βόρβορος, οἱ μὲν διὰ τοῦ ἰῶτα γράφουσιν· παρὰ γὰρ τὸν πιέσω μέλλοντα πιελὸν αὐτὸν εἰρήκασι καὶ πιλὸν, ἐπεὶ συμπεπίασται· Ἀπολλώνιος δὲ παρὰ τὸ πιλνῶ ῥῆμα, ἐπεὶ πιλνᾶται, φησὶ, καὶ συνάπτεται, ἡνίκα κατασκευάζεται· οἱ δὲ παρὰ τὸ πέλας καὶ πελάζω ἐτυμολογοῦσιν, ἐπὶ πελάζεται ἀλλήλοις τὰ ἔρια, οἷς μάχεται ἡ ὀρθογραφία καὶ ἡ χρῆσις· καὶ τὸ ῥῆμα πηλῶ |
| π 295 | Πηλούσιον ὄρος, παρὰ τὸ πήλεα |
| π 296 | Πῆμα βλαβὸς, πένθος, παρὰ τὸ πήθω, τὸ πανθάνω, γίνεται πῆμα καὶ ἐξ αὐτοῦ πημαίνω καὶ δεῖγμα δειγμαίνω· ἐκ τοῦ πήθω γίνεται πηλός |
| π 297 | Πήματα παρὰ τὸ πήθω τὸ πάσχω· τὸ δὲ πείθω σημαίνει τρία· πείθω τὸ καταπείθω, τὸ πει διφθόγγῳ· πήθω τὸ πάσχω, ἐξ οὗ καὶ ὁ β ἀόριστος ἔπαθον· πίθω δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα ἐξ οὗ καὶ πίθηξ |
| π 298 | Πήματα ἁμαρτήματα, βλάβαι, κακώσεις |
| π 299 | Πηνακίζω τὸ πάνυ αἰκίζω |
| π 300 | Πηνίκα ἐπίῤῥημα ἐρωτήσεως πότε; ἡ ἐν πρόθεσις προσλαμβάνει τὸ ἰῶτα· καὶ γίνεται ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ ἔνι ἀντὶ τοῦ ἦν, καὶ οὐκ ἔνι, ἀντὶ τοῦ οὐκ ἔστι· καὶ ἐκ τοῦ ἔνι γίνεται ἑνίκα καὶ ἡνίκα καὶ πηνίκα |
| π 301 | Πηὸς ὁ συγγενὴς· τὸ πη ἦτα, ἢ ὅτι κατὰ διάλεκτον εὑρέθη παὸς, ἢ ἐκ τῆς παραγωγῆς αὐτοῦ· ἔστι γὰρ πῶ ῥῆμα σημαῖνον τὸ κτῶμαι, οὗ ὁ μέλλων πάσω, ἐξ οὗ καὶ πάμων καὶ πολυπάμων γίνεται οὖν παὸς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η πηός· διαφέρει δὲ πηὸς φίλου· φίλοι μὲν λέγονται οἱ μηδὲν τῷ γένει προσήκοντες· πηοὶ δὲ οἱ κατ’ ἐπιγαμίαν συγγενεῖς |
| π 302 | Πηκτὶς πάνδουρος, ἢ ὄργανον μουσικόν |
| π 303 | Πηγὸς εὐτραφὴς καὶ ἰσχυρός |
| π 304 | Πήρα ἤτοι φέρα τὶς οὖσα, παρὰ τὸ φέρειν ἢ παρὰ τὸ παρηρτῆσθαι, ἢ τροπῇ τοῦ τ εἰς π, οἶον τίσυρες, πίσυρες, οἷον τήρα τὶς οὖσα, παρὰ τὸ τηρεῖν, ἡ ἐν τῷ τηρεῖν εἰργασμένη |
| π 305 | Πήρα σημαίνει τὸ σακκοπάθνιον, ἐκ τοῦ πήθω, οὗ ὁ μέλλων πήσω, ὁ μέσος παρακείμενος πέπηθα, καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τῆς πε συλλαβῆς καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς ρ, πήρα· ταύτην γὰρ οἱ πάσχοντες ὑπὸ τῆς ἐνδείας βαστάζουσι· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἦτα, διότι ἀνεφάνη τὸ α· καὶ εἰς τὸ πείρα |
| π 306 | Πήσσω δηλοῖ τὸ πηγνύω, ὁ β ἀόριστος ὁ παθητικὸς ἐπάγην· καὶ εἰς τὸ αἴτνη καὶ παχὺς καὶ εἰς τὸ πέποσθε |
| π 307 | Πῆχυς παρὰ τὸ πεπηγέναι ἄκρῳ τῷ βραχίονι· καὶ ἐξ αὐτοῦ πηχυαῖος |
| π 308 | Πιαίνω παρὰ τὸ πίον, ὃ σημαίνει τὸ λιπαρόν· ἐξ οὗ καὶ τὸ πιανάτω προστακτικόν |
| π 309 | Πιαλέα κάθυγρος, λιμάδα ἔχουσα, παρὰ τὸν πιάλαι, τοῦτο παρὰ τὸ πίω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ποτίζω |
| π 310 | Πίδαξ ἡ μικρὰ πηγὴ, ἐκ τοῦ πίειν, ὡς ὁ κώνωψ |
| π 311 | Πιερία ὄνομα τόπου, ὅπου ἐγεννήθησαν αἱ Μοῦσαι |
| π 312 | Πῖθος παρὰ τὸ πίω, ἐξ οὗ καὶ ἔστι πιεῖν |
| π 313 | Πίθι ἐκ τοῦ πίω, ὁ β ἀόριστος ἔπιον, ἡ μετοχὴ ὁ πίων τοῦ πιόντος, καὶ τὸ προστακτικὸν πίεθι καὶ κατὰ συγκοπὴν πίθι |
| π 314 | Πίθηκος παρὰ τὸν πιθήσω μέλλοντα, ἀπὸ τοῦ πιθῶ περισπωμένου· πείθει γὰρ ἡμᾶς τὸ ζῶον, εἰδεχθὲς ὂν, προσέχειν αὐτῷ· οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ περισπωμένων ῥημάτων |
| π 315 | Πιλάτος ἐκ τοῦ σπίλος, ὃ σημαίνει τὸν ῥύπον, σπιλάτος καὶ Πιλάτος· τὸ λα μακρὸν φύσει· τὸ πι ἰῶτα διάτι; Τρώϊλος |
| π 316 | Πίλος καὶ πίλον τὸ κέντουκλον, παρὰ τὸν πίσω μέλλοντα, ἐπειδὴ καὶ συμπεπίαται καὶ εἰς τὸ πεπλημένοι· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ παρὰ τὸ πιέζω πιέσω γέγονε πίελος, καὶ κράσει τοῦ ι καὶ ε εἰς ι μακρὸν πίλος, ὡς ἱερὸς ἱρός |
| π 317 | Πιμπλάντος ἐκ τοῦ πιμπλῶ, πίμπλημι παράγωγον |
| π 318 | Πιμπλῶ ἔστι πλῶ, καὶ σημαίνει τὸ πληρῶ καὶ μετὰ ἀναδιπλασιασμὸν πιμπλῶ, ὅταν δὲ γένηται σύμφωνον, ἀποβολῇ τοῦ μ, οἷον ἐμπιπλῶ |
| π 319 | Πινάκιον πεῖναν κινεῖν, ἢ πείνης ἄκος, ἤγουν θεραπεία· ἢ διὰ τὸ πείνῃ ψαύειν, ἤγουν ὑπουργεῖν |
| π 320 | Πῖνα ὁ λίθος, διὰ τοῦ ι δὲ γράφεται τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινα |
| π 321 | Πινητὸς ὁ φρόνιμος, παρὰ τὸ πονῶ πονύω, πονυτὸς καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι, πινητὸς, ὁ διεγηγερμένος |
| π 322 | Πίδαξ ὁ κώνωψ, παρὰ τὸ πίειν, τινὲς δὲ παρὰ τὸ πηδᾶν, κατὰ μεταβολὴν τοῦ η εἰς ι Βοιωτικῶς |
| π 323 | Πῖον τὸ λιπαρὸν, ὄνομα οὐδέτερον· ἔστι πίω ἐξ οὗ καὶ πίνω, ὁ β ἀόριστος ἔπιον· καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ πίω γίνεται πίων τοῦ πίονος καὶ ἡ πίων καὶ τὸ πίον, ὁ γὰρ λιπαρὸς πιότητα πάλιν ἔχει· ἐξ αὐτοῦ δὲ γίνεται πιόλης καὶ πιαίνω, καὶ πῖον τὸ οὐδέτερον, καὶ εἰς τὸ λῖπος |
| π 324 | Πίπτω διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ παρὰ τὸ πτῶ γίνεται πίπτω κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν, ὡς χρῶ κιχρῶ, στῶ ἱστῶ, δῶ διδῶ, πλῶ πιπλῶ, τρώσκω, τιτρώσκω· ἢ ἀπὸ τοῦ πίσσω Αἰολικῶς γίνεται πίπτω· τὸ γὰρ πτ εἰς δύο σς τρέπουσι |
| π 325 | Πίσα ὁ βοτανώδης τόπος, καὶ ὁ δίυγρος· σημαίνει δὲ ὄνομα πόλεως· διὰ τοῦ ι γράφεται, παρὰ τὸν πίω πίσω μέλλοντα γέγονε Πίσα, οἱονεὶ ἡ ἔχουσα πολὺ ὕδωρ |
| π 326 | Πίμπλαντο πλέω, πλῶ, πιμπλῶ, πίμπλημι, δευ τέρας συζυγίας τῶν εἰς μι, ὁ παρατατικός· καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν πίμπλαντο |
| π 327 | Πίσυνος πεπιστευκὼς τεθαῤῥηκὼς, πεποιθώς· παρὰ τὸ πιστὸς πιστόσυνος, ὡς δοῦλος δουλόσυνος οὕτω πιστὸς πιστόσυνος, καὶ κατὰ συγκοπὴν πίσυνος |
| π 328 | Πίστις πίστιος κοινῶς καὶ πίστεος Ἰωνικῶς καὶ πίστεως Ἀττικῶς, ἐκ τοῦ πείθω· ἔστι δὲ γνώμη βέβαια |
| π 329 | Πίτυρον ἔστι πτίσσω, καὶ σημαίνει τὸ κοπανίζω καὶ ἐκ τούτου γίνεται πίσυρον καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ πίτυρον, τὸ κοπανισμένον τῆς κριθῆς· τοῦτο γὰρ τὸ πτίσσω διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, καὶ πτισσάνη τὸ κόπανον· πτήσσω δὲ τὸ φοβοῦμαι διὰ τοῦ ἦτα· ἐξ οὗ καὶ πτὼξ ὁ λαγῳός |
| π 330 | Πιτύνη κύκλος ὁ τὸν τυρὸν πηγνύων |
| π 331 | Πιέτω πίω, ἐν χρήσει οὐχ εὕρηται ῥῆμα· ἔστι δὲ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπιον, καὶ τὸ προστακτικὸν πίε πιέτω |
| π 332 | Πίειρα ἡ γῆ, ἡ λιπαρά· κατὰ μὲν τὴν ἄρχουσαν διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, παρὰ γὰρ τὸ πῖον γέγονε· κατὰ δὲ τὴν παραλήγουσαν διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| π 333 | Πικρὸς ὁ χολωδὴς, ἐκ τοῦ πικραίνω, παρὰ τὸ πέκος, ὃ σημαίνει τὴν πεύκην καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ πεκρός· καὶ τὸ ε ἡνίκα πλεωνάσῃ σύμφωνον, τρέπεται εἰς ἰῶτα· οἷον ἔχω ἴσχω, πέκος πικρὸς καὶ σημαίνει τὸν ὑπέρχολον |
| π 334 | Πικρία χολὴ, παρὰ τὸ πικρός· ἡ μεταφορὰ δὲ ἔστιν ἀπὸ τῆς πεύκης |
| π 335 | Πίφιγξ εἶδος ὀρνέου· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, κατὰ μὲν τὴν λήγουσαν τῷ λόγῳ τοῦ πέρδιξ· κατὰ δὲ τὴν ἄρχουσαν, ὅτι παρὰ τὸ πίω γέγονε· χαίρει γὰρ τοῦτο τὸ ὄρνεον, ἐν τοῖς ὕδασι |
| π 336 | Πίων ὁ λιπαρὸς, ἐκ τοῦ πίω· τὸ πι μακρὸν διάτι; κανὼν ἔστιν ὁ λέγων, τὰ εἰς ων δισύλλαβα τῷ ι παραληγόμενα μὴ ὄντα κύρια, ἐκτείνει αὐτὸ, οἷον, κίων πρίων οὕτως οὖν καὶ πίων· οἱ δὲ παρὰ τὴν πόαν |
| π 337 | Πλάζουσι πλανοῦσι, τὸ πλάζω ἐκ τοῦ πλανῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ πλάνη· τὸ πλάνη ἐκ τοῦ ἄλη· τοῦτο ἐκ τοῦ λῶ τὸ θέλω καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ἀλῶ, ὁ γὰρ πλανώμενος, οὐχ ὅπη θέλων πορεύεται |
| π 338 | Πλάκες διὰ τὸ πλατέως, ἤγουν πλαγίως κεῖσθαι |
| π 339 | Πλάνη παρὰ τὸ πελάζω ὅπερ κατὰ συγκοπὴν πλάγω, οἱ γὰρ πελαζόμενοι πρόδηλον ὅτι ἐπλανήθησαν· ἢ παρὰ τὸ πλαγιάζειν τὸν νοῦν· ἢ ἐκ τοῦ ἀλῶ τὸ πλάνω, ἄλη καὶ πλάνη· δύο σημαίνει τὸ πλανῶ, τὸ ἀπατῶ καὶ τὸ γυρεύω |
| π 340 | Πλατυσμὸς παρὰ τὸ πλατύνω, τοῦτο παρὰ τὸ πλα τύς· τοῦτο παρὰ τὸ πολύς· καὶ τὸ ἄτη, ὃ σημαίνει τὸ εὗρος |
| π 341 | Πλανῆτιν ἐκ τοῦ πλανῆτις ἀρσενικοῦ· τοῦτο ἐκ τοῦ πελάζω |
| π 342 | Πλάστιγξ ἡ ζύγη, παρὰ τὸ πλατεῖα εἶναι |
| π 343 | Πλάστης παρὰ τὸ πλάσσω, τὸ ταῖς χερσὶ κατασκευάζω, πλάσω πέπλασμαι, πέπλασται, πλάστης καὶ σημαίνει τὸν δημιουργόν |
| π 344 | Πλαστουργὸς παρὰ τὸ πλάσσω, πλάσω, πέπλακα, πέπλασμαι, πέπλασται, πλάστης, καὶ τὸ ἔργον, πλαστοεργός καὶ ἐν συναιρέσει πλαστουργός· ὀξύνεται· τὰ παρὰ τὸ ἔργον συντιθέμενα, εἰ μὲν μετὰ πτωτικοῦ συντέθη, ὀξύνεται, οἷον πλαστουργὸς, ξυλουργός· εἰ δὲ μετὰ ἀπτώτων προπερισπᾶται, οἷον πανοῦργος, πλὴν τοῦ ἐκάεργος· σεσημείωται τὸ συνεργὸς ὀξυνόμενον |
| π 345 | Πλατάνιστον εἰς τὸ πρὸς ῥὰ πλατάνιστον καὶ πρώτιστον |
| π 346 | Πλέας ὄνομα πλέον καὶ πλέας, ὥσπερ ἐστὶ χερείων ἡ αἰτιατικὴ τὸν χερείονα καὶ ἐν συγκοπῇ χέρεια καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ χερεῖον, καὶ χερείονα καὶ συγκοπῇ χέρεια· χέρεια δὲ χειρονίδος, οὕτως ἔστι πλείων, Ἀττικῶς ἐκβολῇ τοῦ ἰῶτα πλέων καὶ τὸ πληθυντικὸν πλείονες καὶ πλέες, ἡ αἰτιατικὴ πλέονας καὶ ἐν συγκοπῇ πλέας |
| π 347 | Πλείων ἐνιαυτὸς, διὰ τῆς ει διφθόγγου, παρὰ γὰρ τὸ πλεῖον γέγονε, τὸ σημαῖνον τὸ πλῆρες, οἱονεὶ ὁ πλήρης χρόνων· ὅπερ πλείονος δέδεικται διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ὀξύνεται δὲ ἐπειδὴ δοκεῖ περιεκτικὸν εἶναι· πλείων γὰρ ὁ ἐνιαυτὸς παρὰ τὸ περιέχειν πλήρεις χρόνους· τὰ εἰς ων περιεκτικὰ ὀξύνεσθαι θέλουσιν· ἄλλως τε, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὸ Πλείας γέγονε· καὶ γὰρ αἱ Πλειάδες σημαντικαὶ εἰσὶ τοῦ ἐνιαυτοῦ δύνουσαι μὲν γὰρ τὴν ἀρχὴν τοῦ ἐνιαυτοῦ δηλοῦσιν, ἀνατέλλουσαι δὲ τὸ τέλος· τὸ δὲ Πλείας διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται ἐπειδὴ εἴρηται διὰ τῆς ει διφθόγγου κατὰ διάστασιν, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς η Πληΐας |
| π 348 | Πλειαὶ ἐκ τοῦ πλείων, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν γίνεται πλεῖος καὶ πλεῖα, τὸ πληθυντικὸν πλεῖαι· πλειαί τοι χαλκοῦ κλισίαι |
| π 349 | Πλεῖν διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἔστι ῥῆμα πλέω πλῶ, πλέεις πλεῖς, πλέει πλεῖ καὶ τὸ ἀπαρέμφατον πλέειν πλεῖν, ὡς ῥέειν ῥεῖν καὶ νέειν νεῖν |
| π 350 | Πλεῖν τοῦ ἀποπλεῖν καὶ παραπλεῖν καὶ περιπλεῖν διαφέρει· πλεῖν μὲν γὰρ ἐστὶ τὸ κατ’ εὐθὺ πλέειν, ἀποπλεῖν δὲ τὸ ἐκ τόπου τινὸς ἀπαίρειν, παραπλεῖν δὲ τὸ τόπον τινὰ πλῶ διέρχεσθαι· περιπλεῖν δὲ τὸ ἐπὶ σκάφους ἀναστρέφεσθαι ἐπὶ τὸν αὐτὸν τόπον |
| π 351 | Πλεῖον παρὰ τὸ πολὺς πόλεος καὶ ἐν συγκοπῇ πλέος, καὶ μετὰ τοῦ ἰῶτα πλεῖος, καὶ ὁ πλείων καὶ τὸ πλεῖον συγκριτικόν |
| π 352 | Πλευρὸν παρὰ τὸ πέλειν εὐρὺ, ἤγουν πλατύ· λέγεται θηλυκῶς ἡ πλευρὰ, παρὰ τὸ πεπληρῶσθαι πνεύματος καὶ πλευμῶδες |
| π 353 | Πλείων ὁ ἐνιαυτὸς, ἀπὸ τοῦ τὰ πάντα πεπληρῶσθαι· ἢ ἀπὸ τῶν Πληϊάδων, ἐξ αὐτῶν γὰρ οἱ στοχασμοὶ, τοῦ πότε δεῖ καὶ σπεῖραι καὶ θερίσαι |
| π 354 | Πλεῖστος ἐκ τοῦ πλείων πλεῖστος τὸ συγκριτικὸν, ἐξ οὗ λέγεται τὰ εἰς ων συγκριτικὰ μεταβάντα εἰς ὑπερθετικά· τὸ δὲ πλειόνων, ἐκ τοῦ πολύς· ὁ πρῶτος τύπος τῶν συγκριτικῶν πολύτερος, ὁ δεύτερος πολείων, καὶ συγκοπῇ πλείων |
| π 355 | Πλευρὰ ὄνομα οὐδέτερον, εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν· τὰ γὰρ ἀρσενικὰ ἢ θηλυκὰ, εἰς οὐδέτερον γένος μεταπλαττόμενα τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου ὄντα, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει, οἷον δεσμοὶ τὰ δεσμὰ, αἱ πλευραὶ τὰ πλευρά· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πολύευρά τινα ὄντα, τουτ’ἔστι πλατέα· τοῦτο παρὰ τὸ πολὺς καὶ τὸ εὖρος, ὃ σημαίνει τὸ πλάτος, εὐρὰ καὶ πλευρά |
| π 356 | Πλέκω ἐκ τοῦ πέλκω, τοῦτο παρὰ τὸ ἕλκω· καὶ γὰρ ἐν τῷ πλέκειν σύρομεν, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ πλέκω |
| π 357 | Πλεονεξία ἐκ τοῦ πλέον καὶ τοῦ ἔχω ἕξω |
| π 358 | Πλεονάκις ἐκ τοῦ πλεονάζω· τὸ κις ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς κις ἐπιῤῥήματα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον, ἑξάκις, ἑπτάκις, ὀλιγάκις, πολλάκις, πλεονάκις |
| π 359 | Πληγὴ διὰ τὸ ἐν πηλῷ γίνεσθαι, ἤγουν ἐν τῷ σώματι· πηλὸς γὰρ τὸ σῶμα |
| π 360 | Πλῆθος καὶ ὄχλος διαφέρει· ὄχλος μὲν ἐστὶ κυρίως ἡ ὄχλησις, πλῆθος δὲ σύστημα τινῶν· καὶ ἄλλως ὄχλος μὲν τὸ πολὺ καὶ ἀναρίθμητον πλῆθος· πλῆθος δὲ τὸ εὐαρίθμητον καὶ μεμετρημένον |
| π 361 | Πλύνω τὸ καθαίρω, παρὰ τὸ ἐν τοῖς πλυνοῖς καθαίρειν τὰ ἱμάτια· πλυνοὶ δέ εἰσι δοχεῖα τοῦ πλύματος, διὰ τοῦ υ· ἐκ τοῦ πλένω πλύνω, τοῦ ε τραπέντος εἰς υ· τὸ δὲ πλένω ἐκ τοῦ πλέω ἀποβολῇ τοῦ ν· τὸ πλύνω σημαίνει τέσσαρα· τὰ ἀποσμίχω καὶ ἀπονίπτω, καὶ τὸ λοιδορῶ καὶ ὑβρίζω |
| π 362 | Πλόκαμοι ἀπὸ τοῦ φυσικῶς πλέκεσθαι, οἱ εἰς πλοκὴν ἐπιτήδειοι |
| π 363 | Πλημμελῶ ἐκ τοῦ πάλιν καὶ τοῦ μέλλω τὸ βραδύνω, πάλιν μελῶ καὶ συγκοπῇ πλημμελῶ |
| π 364 | Πλημμέλεια ἡ ἁμαρτία, παρὰ τὸ πλημμελής· τοῦτο παρὰ τὸ πλημμελῶ, τὸ ἐκ δευτέρου τὰ αὐτὰ φροντίζειν τοῦ λέγειν ἢ ἐπαναλαμβάνειν |
| π 365 | Πλῆμναι αἱ σχοινικίδες, αἱ περιέχουσαι τὸν ἄξονα, παρὰ τὸ πληροῦσθαι αὐτὰς ὑπὸ τοῦ ἄξονος |
| π 366 | Πλῆμναι αἱ συρίγγες, αἱ τροχοὶ, ἃς ἔνιοι σχοινικίδας καλοῦσι, εἰς ἃς ὁ ἄξων ἐνστρέφεται· παρὰ τὸ πληροῦσθαι ὑπ’ αὐτοῦ· ἢ παρὰ τὸ πλήθω |
| π 367 | Πλὴν ἐπίῤῥημα χωριστικὸν, κατ’ ἀντίφρασιν ἀπὸ τοῦ πλῶ τὸ πλησιάζω· καὶ ὅμως ἔστι καὶ ἐπίῤῥημα τάξεως, καὶ σημαίνει τὸ χωρίς |
| π 368 | Πλήρης παρὰ τὸ πλῶ τὸ πληρῶ, τοῦτο παρὰ τὸ πλήθω· καὶ κλίνεται ὁ πλήρης τοῦ πλήρεος καὶ πλήρους καὶ τὸ θηλυκὸν ἡ πλήρης, καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ πλῆρες· ἢ ἐκ τοῦ πλείων πλειήρης καὶ πλήρης |
| π 369 | Πλήρης ὅτε ἔχει εὐθεῖαν τῶν ἑνικῶν ἔμπροσθεν, διὰ τοῦ ἦτα γράφεται, οἷον πλήρης ἡ γῆ ἀγαθῶν· ὅτε δὲ εὐθεῖαν τῶν πληθυντικῶν, διὰ τῆς ει διφθόγγου, οἷον πλήρεις αἱ ἅλωνες σίτου· καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ πλῆρες· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν τὰ πλήρεα καὶ πλήρη |
| π 370 | Πληρῶ τὸ γεμίζω, τοῦτο ἐκ τοῦ πλῶ τὸ πληρῶ· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ φρὴν φρενὸς γίνεται φρενήρης, καὶ ἀπὸ τοῦ ξίφος ξιφήρης, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ πόλος πολήρης, καὶ κατὰ συγκοπὴν πλήρης |
| π 371 | Πλησίον ὄνομα μετήχθη εἰς ἐπίῤῥημα· καὶ ἔστι μονόπτωτον, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ πλητὸς πλητίος καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς ς, πλησίος, ἡ αἰτιατικὴ τὸν πλησίον |
| π 372 | Πλησμονὴ ἐκ τοῦ πλήθω |
| π 373 | Πλήσσω τὸ τύπτω, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν πληγῶν |
| π 374 | Πλίνθος παρὰ τὸ πήλινον θέσιν ἔχειν |
| π 375 | Πλήσσοντος διέβαινον· πλήσσειν γὰρ ἐστὶ μεταφέρειν σκέλος πρὸς σκέλος καὶ Ἱπποκράτης πλῆγμα τὸ μεταξὺ τῶν μηρῶν |
| π 376 | Πλούσιος παρὰ τὸ πολὺ καὶ τὸ οὐσία, πολυούσιός τις ὢν, καὶ ἐν συγκοπῇ πλούσιος· διαφέρει δὲ πλούσιος, εὔπορος, ἀφνειὸς, ὄλβιος καὶ εὐτυχής· πλούσιος μὲν ὁ πολλὴν οὐσίαν ἔχων· εὔπορος δὲ ὁ πρὸς τὰς ἐπιβαλλούσας χρείας ἀνενδεής· ἀφνειὸς δὲ ὁ ἀφ’ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ τὴν τροφὴν συλλέγων, ὄλβιος ὁ τελέως τὴν εὐδαιμονίαν ἔχων· εὐτυχὴς δὲ ὁ ζῶν ἡδέως καὶ ἀλύπως |
| π 377 | Πλοῖον ὡς ἐκ πολλῶν σανίδων ὄν· καὶ εἰς τὸ νῆες |
| π 378 | Πλόκαμος ὁ πλεκόμενος βόστρυχος σειροπλόκως |
| π 379 | Πλῶ εἰς τὸ πιμπλῶ, καὶ πίπτω, καὶ πλὴν, καὶ πλήρης |
| π 380 | Πνεῖν τοῦ ἀποπνεῖν διαφέρει· πνεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ ζῇν τε καὶ πνέειν, ἀποπνεῖν δὲ τὸ ἀποθνήσκειν |
| π 381 | Πνεῦμα παρὰ τὸν πνεύσω μέλλοντα, ἢ παρὰ τὸ πᾶν νεῦμα· σημαίνει δὲ τέσσαρα· πνεῦμα ὁ θεὸς, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι δεῖ προσκυνεῖν· πνεῦμα ὁ ἄγγελος· ὡς τὸ, ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα· ἡ ψυχή· ὡς τὸ ζήσεται τὸ πνεῦμα αὐτῶν· καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ πνεῦμα βίαιον |
| π 382 | Πλινθίον τὸ τεταχημένον· ἢ πηλὸς ὠπτημένος |
| π 383 | Πνευματέμφορον τὸ ὑπὸ τοῦ πνεύματος πεπληρωμένον· γίνεται παρὰ τὸ πνεῦμα καὶ τὸ ἐμφορῶ ὁ σημαίνει τὸ πληρῶ |
| π 384 | Πνεύμων ἀναλόγως διὰ τοῦ πνεύματος· ταμιὰς γὰρ τοῦ πνεύματος |
| π 385 | Πνιγέα ἔστι χρῆσις, παρὰ τὸν πνιγέα εἰσάγεσθαι· παρὰ τοῖς κωμικοῖς ὁ φοῦρνος πνιγεὺς λέγεται· ἔστι δὲ καὶ ὑδραυλικοῦ ὀργάνου μέρος τι· σημαίνει καὶ τὸν φιμόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πνίγω |
| π 386 | Πόα εἰς τὸ ποικίλος |
| π 387 | Ποδάγρα διὰ τὴν πολλὴν ἀγριότητα |
| π 388 | Ποδαλείριος οἱ μὲν παρὰ τὸν πόδα, καὶ τὸ ἀλείριος, τουτ’ἔστι τοὺς πόδας κληροὺς ἔχειν· οἱ δὲ παρὰ τοῖς ποσὶ λείρια ἐπιτιθέναι, ἅ ἐστιν ἄνθη· καὶ εἰς τὸ δαΐφρων |
| π 389 | Ποδαλείριος κύριον, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ λείριον γέγονεν, ὅπερ δέδεικται. διαφόρως δὲ τοῦτο σχηματίζουσιν· οἱ μὲν γὰρ λέγουσιν ὅτι Ποδαλείριος λέγεται, ὁ ἔχων τὸν πόδα λείριον ἦγον ἁπαλὸν, ἄτοπον δέ ἐστιν ἥρωος πόδα λέγειν ἁπαλόν· ἕτεροι δὲ λέγουσιν, ὅτι παρὰ τὸ λείριον τὸ ἁπαλὸν γέγονεν ἀλείριον, τῆς α στερήσεως προσελθούσης, καὶ ἐκεῖθεν τὸ Ποδαλείριος, παρὰ τὸ ἔχειν τὸν πόδα παρὰ τὰ λείρια, ἤγουν παρὰ τὰ ἄνθη, βοτανικὸν γὰρ καὶ ἰατρικὸν τοῦτο |
| π 390 | Ποδάρκης ὁ ἐπαρκεῖν τοῖς ποσὶ δυνάμενος, διὰ τὸ ὀξὺ τοῦ δρόμου· ὤφειλε δὲ εἶναι ποδάρκης ὀξυτόνως, ὡς ἐπίθετον, ἀλλὰ σεσημείωται τὰ παρὰ τὸ ἀντῶ καὶ ἀρκῶ καὶ αὐθάδης· γίνεται δὲ ἡ κλητικὴ ποδάρκες, ὡς αὐτάρκες· καὶ τὸ οὐδέτερον ποδαρκὲς ὀξυτόνως, τῶν ἄλλων ὁμοφωνούντων τῇ κλητικῇ τοῦ ἀρσενικοῦ |
| π 391 | Πολυέτος πολύετός τις ὤν· ἐκ τοῦ πολὺς καὶ τοῦ ἔτος, ὁ ἐκ πολλῶν ἐτῶν συναγόμενος |
| π 392 | Πνίγω διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ πέπνιγά ἐστιν ὁ μέσος παρακείμενος· εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆς οι διφθόγγου, πέπνοιγα ἂν ἦν, καὶ γὰρ ἡνίκα εὑρεθῇ τὸ ε· ἐν δισυλλάβῳ μέλλοντι, ἢ μόνον ἢ μετὰ τοῦ ἰῶτα, εἰς ο τρέπεται ἐν τῷ μέσῳ |
| π 393 | πλῆμναι διαφέρουσι· πλῆμαι αἱ πλημμυρίδες τῶν ποταμῶν· πλῆμναι δὲ αἱ τῶν τριχῶν σύριγγες |
| π 394 | Ποιότης ἀπὸ τοῦ ποιεῖν τι περὶ τὴν αἴσθησιν |
| π 395 | Ποδάρκης ὁ ἐπαρκεῖν δυνάμενος δι’ ὀξύτητα τῶν ποδῶν, διώκων καὶ ἀποφεύγων τοὺς πολεμίους |
| π 396 | Ποθεινὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ τοῦ ἀπεινὸς, ἢ ὅτι οἱ Αἰολεῖς ποθενὸς λέγουσι |
| π 397 | Πόδας παρὰ τὸ παύσω μέλλοντα γίνεται παῦς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ποῦς· ἐκεῖ γὰρ παύεται τὸ σῶμα, τῇ καταλήξει· ἢ ἀπὸ τοῦ πορὸς ὀξυτόνως, τοῦ σημαίνοντος τὸν ἐνεργοῦντα, ἐκθλίψει τοῦ ρ καὶ κράσει ποῦς |
| π 398 | Πόδες διὰ τὸ βαδίζειν περὶ τὰς πλατείας· ἢ διὰ τὸ παίειν τὸ ἔδαφος, καὶ παίειν τὴν ὁδόν |
| π 399 | Ποδοστράκη ἐκ τοῦ ποδὸς καὶ τοῦ ὀστράκη εἴρηται |
| π 400 | Ποδοκάκη ποδῶν κάκωσις, ὁ λεγόμενος κοῦσπος· ἔστι δὲ ξύλον, ἐν ᾧ οἱ κακοῦργοι δεσμεύονται, οἷον ποδοκατοχή τις οὖσα, ἐν ᾗ πόδες κατέχονται |
| π 401 | Ποδοστράβη τὸ γινόμενον πρὸς τὰ στρέμματα τῶν ποδῶν ξύλον, στενοφῶν τὴν τοῖς ἐλάφοις ἱσταμένην παγήν· παρὰ τὸ ποῦς καὶ τὸ στρέφω |
| π 402 | Πόθεν ἐκ τοῦ ποῦ, κατ’ ἐπέκτασιν ποῦθεν καὶ πόθεν |
| π 403 | Πόθος παρὰ τὸ πήθω τὸ πάσχω, ὁ β ἀόριστος ἔπαθον, καὶ ἐξ αὐτοῦ πόθος, ὁ γὰρ ποθῶν τινὰ προαιρεῖταί τι παθεῖν ὑπὲρ αὐτοῦ· ἢ παρὰ τὸ πάνυ θεῖν ἤγουν τρέχειν, ὁ γὰρ ποθῶν τινὰ πρὸς αὐτὸν καὶ συντρέχει |
| π 404 | Ποῖα ὁ ἐνιαυτὸς, Καλλίμαχος. Αἴγυπτος προπάροιθεν ἐπ’ ἐννέα κάρφετο ποίας· εἴρηται παρὰ τὴν ποιότητα, διὰ τὸ ἅπαξ καὶ μόνον ἐν τῷ ἐνιαυτῷ τὴν βοτάνην φύεσθαι |
| π 405 | Ποιεῖν τοῦ περιποιεῖν διαφέρει· ποιεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ κατασκευάζειν τί· περιποιεῖν δὲ τὸ περικτᾶσθαι ἢ κοσμεῖν |
| π 406 | Ποιήσειας τὰ εἰς μι εὐκτικὰ ἀόριστα ὄντα, οἱ Αἰολεῖς διὰ τοῦ ειας προσφέρουσιν, οἷον τύψαιμι τύψειας, γράψαιμι γράψειας· ζήσαιμι ζήσειας δὲ οὐ λέγουσι, διότι τῇ εὐκτικῆ εὐχὴν δηλοῦσι πράγματος, ὀφείλοντος πληρωθῆναι· ὁ γὰρ λέγων γράψειας εὔχεται ὅπως εἰς τέλος ἔλθῃ τοῦ γράψαι· ὁμοίως καὶ τὰ λοιπὰ πληρωθῆναι, ὅπερ οὐ δεῖ λέγειν ζήσειας· ὁ γὰρ τοῦτο λέγων εὔχεται, ἵνα ἔλθῃ εἰς τέλος τῆς ζωῆς· καὶ λοιπὸν εὑρίσκεται καταρώμενος ἑαυτῷ· δεῖ δὲ λέγειν ζώοιν, ζώοις, ζώοι |
| π 407 | Ποίησις ποιήματος διαφέρει, ὡς διήγησις διηγήματος διαφέρει· καὶ ποίησις μὲν ἔστιν ἡ πολλὰ πράγματα ἐν ἑαυτῷ περιέχουσα, ποίημα δὲ διήγημα ἓν μόνον πρόσωπον ἔχον, ὡς τὸ παρὰ Φυλλίδι |
| π 408 | Ποιητὴς δημιουργοῦ διαφέρει· ποιητὴς μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἐξ ὑποκειμένης ὕλης τὶ ποιῶν· δημιουργὸς δ, ὁ ἐκ μὴ ὄντων παραγαγών |
| π 409 | Ποικίλον ἐκ τοῦ πέλω τὸ ὑπάρχω, γίνεται πεκίλος, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ποικίλος |
| π 410 | Ποιμὴν ὁ ἐπὶ πόαν τὰ θρέμματα νέμων, ποαμὴν καὶ ποιμήν· διαφέρει δὲ ποιμὴν βοσκοῦ |
| π 411 | Ποκὰς παρὰ τὸ πείκω ἡ ἐξαμμένη ἔρια |
| π 412 | Ποιναίῳ τιμωρητικῷ· ἀπὸ τοῦ ποινὴ γέγονε ποιναῖος, ὡς ἀπὸ τοῦ Ῥώμη Ῥωμαῖος· τὸ δὲ ποινὴ ἀπὸ τοῦ πόνος πονὴ καὶ ποινή· τὸ δὲ πόνος σημαίνει τρία τὸ γυμνάσιον, ὡς παρὰ Ἱπποκράτει, ἄσκησις ὑγιείης, ἀκο ρίη τροφῆς, ἀοκνίη, πόνον ἀντὶ τοῦ γυμνάσιον· σημαίνει δὲ καὶ τὴν ὀδυνὴν, ὡς παρὰ τῷ αὐτῷ πάλιν· ἐν ᾧ νοσήματι ὕπνος πόνον ποιέει θανάσιμον, ἀντὶ τοῦ βλάβην· καὶ τὸ ποίημα καὶ διήγημα |
| π 413 | Ποινὴ ἀντέκτησις, ἡ ἀπὸ φόνου τιμωρία· γίνεται οὖν ἐκ τοῦ φάνος φονὴ, ὡς ὁ ποιητὴς ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσι· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν ποινή· ἐξ οὗ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄποινον· ὡς τὸ, ἄποινον ὁ θεόπτης· σημαίνει δὲ τὸ ὑπὲρ τῆς ἀπολυτρώσεως τοῦ φόνου προσαγόμενον δῶρον· καθ’ ὃν Μωϋσῆς ἦσεν ᾠδὴν τῷ θεῷ· ἄσωμεν τῷ κυρίῳ· καὶ εἰς τὸ ἄποινον, καὶ νηπηνή |
| π 414 | Ποιπνύειν τὸ μετὰ σπουδῆς τι ποιεῖν· σύγκειται οὖν τὸ ποιπνύειν παρὰ τὸ ποιεῖν καὶ τὸ πνεῦσαι, ἀπὸ τοῦ πονῶ πονύω, καὶ ἐν συγκοπῇ πνύω καὶ ποιπνύω |
| π 415 | Ποῖς καὶ ποῖ, καὶ πῆ, καὶ τοῦ, καὶ πῶ, καὶ τούτου διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ ποῖς καὶ πῇ τὴν εἰς τόπον σημασίαν δηλοῖ, τὸ δὲ ποῖ καὶ ποῦ τὴν ἐν τόπῳ, τὸ δὲ πῶ καὶ τούτου, τὴν ἐκ τόπου |
| π 416 | Πολιορκία ἡ πρὸ τῶν τειχῶν τῆς πόλεως πόρθωσις καὶ χαράκωσις, ἐκ τοῦ πόλις τοῦ σημαίνοντος τὸν ὄχλον, καὶ τοῦ ἕρκος ὃ σημαίνει τὸ τεῖχος πολιερκία καὶ πολιορκία |
| π 417 | πόσος διαφέρει· ὅτι ὁ μὲν ποῖος ἐπὶ ποιότητος τάσσεται· τὸ δὲ πόσος ἐπὶ ποσότητος |
| π 418 | Πολίχνη πολίχνης, ἡ μικρὰ πόλις |
| π 419 | Πόκος παρὰ τὸ πέκω τὸ ξαίνω, καὶ σημαίνει τὸ ποκάριον· καὶ γὰρ ὁ πόκος ἐκ τοῦ προβάτου κείρεται· ἔστι δὲ τὸ κεκομμένον ἔριον |
| π 420 | Πολεῖν οἰκεῖν, παρὰ τὸ ἀναστρέφεσθαι εἰς αὐτὸν τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας |
| π 421 | Πολεμησείω πολεμικῶς ἀπὸ τοῦ πολεμῶ πολεμήσω καὶ κατὰ παραγωγὴν πολεμησείω, ὡς βρώσω βρωσείω καὶ ἡ μετοχὴ ὁ πολεμησείων πολεμησείοντος, τὸ πληθυντικὸν πολεμησείοντες· κλίνεται δὲ μέχρι τοῦ παρατατικοῦ· τὰ γὰρ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων παρηγμένα ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται |
| π 422 | Πολεμικὸν σάκος ἀπὸ τοῦ πάλλειν τὸ σάκος, ἤγουν κινεῖν τὴν ἀσπίδα· εἴρηται δὲ σάκος ἐπειδὴ πρῶτον παρὰ σάκεσιν εὑρέθη· σάκες δέ εἰσιν, οἱ τῆς Θράκης |
| α 1332 | αἰχμητὴς διαφέρει· πολεμικὸς μὲν γὰρ ἔστιν ὁ ἔμπειρος τοῦ πολέμου· αἰχμητὴς δὲ ὁ ἐμπείρως τοῖς κατὰ πόλεμον ὅπλοις χρώμενος |
| π 423 | Πόλεμος παρὰ πολλοὺς ἀμᾷν ἤγουν κόπτειν· ἢ παρὰ τὸ τὰς πόλεις μειοῦν ἤγουν ἐλαττοῦν· οἱονεὶ πολύαιμός τις ὤν· ἢ παρὰ τὸ πολλοὺς κόπτειν, καὶ ἀπολλύειν |
| π 424 | Πολιοφάγος ὁ πολιὰς τρώγων |
| π 425 | Πόλις παρὰ τὸ πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι· ἢ παρὰ τὸ πολίζω τὸ οἰκῶ· ἢ παρὰ τὸ ἐκ πολλῶν συνίστασθαι |
| α 1333 | ἄστυ διαφέρει· πόλις μὲν λέγεται τὸ οἰκοδόμημα, ἄστυ δὲ ἡ κατασκευὴ τῆς πόλεως. πόλις λέγεται τὸ πολίτευμα, ἄστυ δὲ τὸ τεῖχος |
| α 1334 | ἄστυ διαφέρει· πόλις μὲν ὁ τόπος καὶ οἱ κατοικοῦντες, ἤγουν τῶν συναμφοτέρων· ἄστυ δὲ μόνον ὁ τόπος. Ὅμηρος· φράζεο νῦν ὅπως πόλιν καὶ ἄστυ σαώσης |
| π 426 | Πολιὰ ἡ λευκὴ θρὶξ, παρὰ τὸ παλαιοῦσθαι παλαιὰ καὶ πολιά |
| π 427 | Πόλις πατρίδος διαφέρει· καθὸ ἡ μὲν πατρὶς πόλιν περιέχει· ἡ πόλις δὲ πατρίδα οὐκέτι |
| π 428 | Πολιοῦχος ὁ τῆς πόλεως ἄρχων |
| π 429 | Πολίτης καὶ πατριώτης διαφέρει· πολίτης μὲν ὁ τῆς αὐτῆς πόλεως μετέχων· πατριώτης δὲ, ὁ μὴ κατὰ νόμον ἑαυτῷ ὤν |
| π 430 | Πολήων τῶν πόλεων, ἡ πόλις τῆς πόλιος, ποικίλλεται δὲ ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, τῶν πόλεων κοινῶς, τῶν πολίων διὰ τοῦ ἰῶτα Ἰωνικῶς, τῶν πολήων διὰ τοῦ ἦτα Ἀττικῶς |
| π 431 | Πολλάκις ἐκ τοῦ πολλὸς πολλοῦ πολλάκις, ἐπίῤῥημα ὥσπερ ὀλιγάκις |
| π 432 | Πολλὸς καὶ πολὺς διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν πολὺς δι’ ἕνος λ ἐκ τοῦ πέλω τὸ δὲ πολλὸς διὰ δύο λλ, πρὸς ἀντι διαστολήν· ἀμφότερον δὲ γίνεται ἐκ τοῦ πέλω τὸ ἀναστρέφομαι· ὡσαύτως καὶ τὸ πολλιστός |
| π 433 | Πολλοῦ γε δεῖ πολλὰ χρὴ, οὐδαμῶς πάνυ κατὰ πολύ |
| π 434 | Πολιτεία κατὰ μὲν τὴν παραλήγουσαν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ μοιχεύω μοιχεία, οὕτως ἀπὸ τοῦ πολιτεύω πολιτεία· κατὰ δὲ τὴν παραλήγουσαν διὰ τοῦ ἰῶτα· ἀπὸ γὰρ τοῦ πολίτης γέγονε πολιτεία |
| π 435 | Πολιοῦχος ὁ σώζων τὴν πόλιν, ἢ τοὺς ἄρχοντας |
| π 436 | Πόλος ὁ οὐρανὸς, ἀπὸ τοῦ ἔλω τὸ ἔρχομαι, ὅλος καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, πόλος |
| π 437 | Πόλος ὁ οὐρανὸς, παρὰ τὸ ἀναστρέφεσθαι τὸν κόσμον περὶ αὐτόν· ἢ ἐκ τοῦ πέλω τὸ ὑπάρχω |
| π 438 | Πολυβοτείρη πολλοὺς τρεφούση, ἡ εὐθεῖα πολιβότειρα· τὸ τει διφθόγγῳ διάτι; τὰ εἰς ρα θηλυκὰ βαρύτονα, ἐὰν ἔχωσι τὸ ἰῶτα· γίνεται ἀπὸ τοῦ πολυβότειρον· τοῦτο παρὰ τὸ πόλυς καὶ τὸ βοτὴρ, τοῦτο παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα, οὗ ὁ ἐνεστὼς βῶ· βοτὴρ σημαίνει τὸν βόσκοντα, ἐξ οὗ καὶ μηλοβοτῆρες, οἱ τὰ πρόβατα βόσκοντες |
| π 439 | Πολύϊδος οὕτω καὶ Ἀπολλώνιος· καὶ ἔστι φασὶ, πολυΐδμων μάντις ὤν· οὕτω καὶ τὸ δράμα ἐπιγράφεται παρὰ Ἀριστοφάνῃ· μαρτυρεῖ δὲ καὶ Φιλόξενος καὶ Σοφοκλῆς, δῶ μάντεσι συνεστίων, ὅ ῥα πρόχειρον· καὶ πολυΐδου τοῦ μάντεως· καὶ πάλιν οὔκ ἔστιν εἰ μὴ πολυΐδην τῷ τυράννῳ |
| π 440 | Πολυπάμμονος πολυπλασίου, πάμματα γὰρ καλοῦνται παρὰ τοῖς Δωριεῦσι τὰ κτήματα, καὶ πάσασθαι τὸ κτήσασθαι, ἐκτεινομένου τοῦ α |
| π 441 | Πολυκάθεδρος ζυγὸς, ἣν αὐτ καθέδρα |
| π 442 | Πολύζυγος ἐκ τοῦ πολὺς καὶ τοῦ ζυγός· τὸ δὲ ζυγὸς σημαίνει τέσσαρα, τὸ ἅρμα τῶν ἵππων, ὡς τὸ ἱππείου δὲ ζυγοῦ θεὰ ἥψατο· καὶ τὸ τῆς κιθάρας πῆχυν, εἰς ὃν οἱ κάλαμοι ἐμπεπληγμένοι εἰσίν· ὡς τὸ, ἐπὶ δ’ ἀργύρεον ζυγὸν ἦεν· καὶ τὰς τῶν ἐρεσσόντων καθέδρας, ὡς τὸ νῆϊ πολύζυγος· διάτι προπαροξύνεται; ὅσα τὸ πολὺ ἔχει ἐν τῇ συνθέσει, κατὰ τὸ ἄρχον μέρος, ὀνόματος ἐπιφερομένου ἢ ῥήματος ἐν τέλει προπαροξύνεται· οἷον πολύκαρπος, πολύμηλος, πολύϊδος, πολύβουλος, πολύολβος· σεσημείωται τὸ πολυφάγος, ποηφάγος, ὠμοφάγος, παμφάγος, σαρκοφάγος |
| π 443 | Πολύμητις πολύβουλος· ἔστι μῆτις καὶ ἐν συνθέσει πολύμητις ἀναβιβάζει τὸν τόνον, καὶ κλίνεται πολυμήτιδος καὶ τὸ Ἰωνικὸν πολυμήτιος, διὰ καθαροῦ τοῦ ος, οἷον Πάριδος, Πάριος, Θέτιδος, Θέτιος ἐξαίσιον ἄρην |
| π 444 | Πολυμήχανος ἐκ τοῦ μηχανὴ, τοῦτο παρὰ τὸ μήδω τὸ βουλεύομαι, ὁ μέλλων μήσω, μηχανὴ καὶ μετὰ τοῦ πολὺ γίνεται πολυμήχανος |
| π 445 | Πολὺς ἓν λ· καὶ διὰ τοῦ εος κλίνεται· ὁ πολὺς τοῦ πολέος, ὡς ὀξὺς τοῦ ὀξέος, ἡ δὲ δοτικὴ τῷ πολεῖ, ὡς τὸ ὀξεῖ· ἡ αἰτιατικὴ τὸν πολὺν, τὸ πληθυντικὸν οἱ πολεῖς, τῶν πολέων, τοῖς πολέσι, τοὺς πολεῖς· ἡ δὲ πολλοῦ γενικὴ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τῆς εὐθείας τοῦ πολὺς, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ πολλὸς πολλοῦ, ὡς σκυλλὸς σκυλλοῦ, ὥσπερ καὶ ἡ μεγάλου γενικὴ οὐκ ἀπὸ τῆς μέγας εὐθείας, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ μεγάλος· ὁ μεγάλος, τοῦ μεγάλου καὶ τὸ οὐδέτερον τὸ μέγαλον καὶ τὸ μέγα· καὶ εἰς τὸ πολλά |
| π 446 | Πολυπίδακα πολλὰς πηγὰς ἔχουσα |
| π 447 | Πολύστονος πολυστένακτος, παρὰ τὸ πολὺς καὶ τὸ στόνος, ὃ σημαίνει τὸν στεναγμὸν· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ στείνω τὸ στενάζω· τὸ στο μικρὸν διάτι; τὰ ἔχοντα τὸ ε |
| π 448 | Πολυωρήσεις με φυλάξεις με· ἔστιν ὡρῶ τὸ φυλάσσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ καὶ τοῦ πολὺ γίνεται πολυωρῶ πολυωρήσω, ἤγουν ἐπὶ πολὺ φυλάξω |
| π 449 | Πολῶ τὸ οἰκῶ καὶ ἀναστρέφομαι, ἐξ οὗ καὶ πολίτης ὁ κατοικὸς, καὶ εἰς τὸ πυρπολούμενος |
| π 450 | Πόμα καὶ πῶμα διχῶς λέγεται· τὸ ἁπλοῦν διὰ τοῦ ο μικροῦ· ἐν τῇ συνθέσει διὰ τοῦ ω μέγα |
| π 451 | Πομφόλυγες αἱ ἐκ τῶν ὄμβρων ἢ ἄλλων καταφερομένων ὑδάτων κυρτώσεις, ἤγουν φυσήματα· ὅθεν καὶ ἐπὶ τῶν διὰ κενῆς φυσιουμένων, ἢ ἄλλως ἐπαιρομένων λαμβάνεται ἡ λέξις |
| π 452 | πομπειὰ διαφέρει· πομπὴ μὲν γὰρ ἔστιν, ἣν τοῖς θεοῖς πέμπουσι· πομπειὰ δὲ ἡ λοιδωρία |
| π 453 | Πομάριον παράδεισος, Ῥωμαῖα ἡ λέξις· ποῦμα γὰρ λέγουσι τὴν ὀπώραν |
| π 454 | Πονέσω τοῦ πονήσω διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ πονέσω ἐπὶ σώματος, τὸ δὲ πονήσω ἐπὶ ψυχῆς |
| π 455 | Πονηρὸς ἐκ τοῦ πονῶ πονήσω πονηρὸς· πόνηρος κυρίως ὁ μώλωπας ἔχων, ὡς ἐκ τοῦ πονεῖν |
| π 456 | Πόνηρος ὁ κατὰ ψυχὴν φαῦλος· πονηρὸς δὲ ὁ ἐπίπονος καὶ ὑπομονητικός· ἐξ οὗ ἔστι καὶ πονήρῳ ἕλκει |
| π 457 | Πονηρὸς παρὰ τὸ πονεῖν κατὰ τὸν νοῦν· ἀπὸ δὲ τοῦ σώματος ἡ μεταφορά |
| π 458 | Πονηρία διὰ τὸ τὸν πόνον εἰσαγαγεῖν καὶ μόχθον αὐτῷ τῷ κεκτημένῳ· διὸ καὶ ἡ σοφία λέγει· ἐὰν κακὸς γένῃ, μόνος ἀντλήσεις τὰ κακά |
| π 459 | Πόντος παρὰ τὸ πένω τὸ ἐνεργῶ καὶ κάμνω ἀφ’ οὗ καὶ πόνος καὶ πόντος, καθὸ πεπόνηται τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος περὶ τὸν ἁπλοῦν· πόνω οὖν ἐπώνυμον ὁ πόντος· ἢ παρὰ τὸ πνέω πνότος καὶ μεταθέσει πόντος, ἐξ οὗ αἱ πνοαί. Ὅμηρος αἶψα δὲ πόντον ἵκανον ἀήμεναι |
| π 460 | Πόντος ἡ θάλασσα, ἀπὸ τοῦ πνέω, ἐν ἧ αἱ πνοαὶ καὶ ἄνεμοι φέρονται· ἐκ τούτου καὶ πόντιον θηρίον τὸ θαλάσσιον |
| π 461 | Ποππύσματα ποῖα λέξις ἔστι; σημαίνει τὸν ἠθικὸν λόγον· ὡς ὅταν ἔστιν ἵππος ἄγριος καὶ θέλομεν αὐτὸν ἡμερῶσαι· τοῦτον τὸν λόγον λέγωμεν |
| π 462 | Πορδὴ παρὰ τὸ πόῤῥω διέρχεσθαι, ἢ παρὰ τοῦ πέρα τοῦ δέοντος εἶναι· ἢ διὰ τὸ περᾷν ἤγουν πηδᾶν |
| θ 276 | θεωρεῖν διαφέρει· ποιεῖν λέγεται ἐπὶ τῶν ποιητικῶν τεχνῶν, τεκτονικῆς καὶ τῶν τοιούτων· πράττειν δὲ ἐφ’ ᾧ οὐ διαμένει τὸ τέλος, ἤγουν τὸ ἀποτέλεσμα, ὡς ἐπὶ τῆς αὐλιστικῆς, ὀρχιστικῆς· θεωρεῖν δὲ ἐπὶ τοῦ ἀστρονομεῖν, γεωμετρεῖν, νοεῖν καὶ τῶν τοιούτων |
| π 463 | Πορθμὸς στενὴ θάλασσα, ὑπὸ γῆς περιεχομένη· ἰθμὸς δὲ στενὴ γῆ ὑπὸ θαλάσσης περιεχομένη |
| π 464 | Πόρνη παρὰ τὸ πόῤῥω ἐκ τῆς εὐνῆς ποιεῖσθαι· ἢ παρὰ τὸ πεπωρωμένον τὸν νοῦν ἔχειν |
| π 465 | Πορνεία ἀπὸ τοῦ πορεύεσθαι, αὐτὸ δὲ τὸ πορεύεσθαι, ἀπὸ τοῦ εἰς πέραν ἔρχεσθαι· ἢ παρὰ τὸ πόῤῥω νεύειν |
| π 466 | πορθμίον διαφέρει· πορθμεῖον δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου λέγεται τὸ πλοῖον· πορθμίον δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, τὸ ναῦλον· τὸ μι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ων δακτυλικὰ τρισύλλαβα διὰ τοῦ ι γράφεται· οἷον, σκαμνίον, βιβλίον, πορθμίον |
| π 467 | Πορίζω παρέχω, ἐκ τοῦ πόρος πορίζω· τοῦτο παρὰ τὸ περῶ τὸ διαβαίνω |
| π 468 | Πορίζω ποιῶ, ἐκ τοῦ πόρος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδόν· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ περῶ· διαφέρει πόρος καὶ πορός· πόρος μὲν λέγεται ὁ ἀδιάβατος τόπος, πορὸς δὲ ὁ περάτης· ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα πορίζω, διὰ τοῦ ἰῶτα |
| π 469 | Πόρκις ὁ δακτύλιος, ὁ συνέχων τὴν ἐπιδορατίδα πρὸς τὸ ξύλον |
| π 470 | Πόρνος διὰ τὸ πονηρὸν ἔργον ποιεῖν· ἢ παρὰ τὸ πῶρος καὶ τὸν νοῦν πώρονος καὶ πόρνος κατὰ συγκοπὴν, ὃ ἔχων πόρωσιν τοῦ νοῦ· ἢ παρὰ τὸ πεπωρωμένον ἔχειν τὸν νοῦν, τουτ’ἔστιν ἐσκοτισμένον· ἢ παρὰ τὸ πόῤῥω νοὸς εἶναι |
| π 471 | Πόρπη φίβλα, περόνη, παρὰ τὸ πείρω τὸ ἐκβάλλω, πόρη καὶ πόρπη, πλεονασμῷ τοῦ π |
| π 472 | Πόῤῥω ἔξω, μακρὰν, ἀπὸ τῆς πρὸς προθέσεως, πρόσω καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ πόρσω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς ρ, πόῤῥω |
| π 473 | Πορσανεύουσα μετοχὴ, τὸ θέμα πορσαίνω, ὁ μέλλον πορσανῶ, ἡ μετοχὴ πορσανὼν, πορσανοῦσα, καὶ Ἰωνικῇ διαλύσει πορσανέουσα, ὡς τὸ πλυνέουσα· τὸ πορσαίνω ἐκ τοῦ ὄῤῥω τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων ὀρῶ Αἰολικῶς ὄρσω. καὶ κατὰ παραγωγὴν ὀρσαίνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πορσαίνω· ἢ ἐκ τοῦ πόῤῥω τὸ παρέχω, ὁ μέλλων πορῶ καὶ Αἰολικῶς πόρσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ πορσαίνω, οἱονεὶ ἑτοιμάζουσα δωρουμένη |
| π 474 | Πορσύνω παρασκευάζω, εὐτρεπίζω, ἑτοιμάζω, διεγείρω, ἢ παρέχω |
| π 475 | Πόρτις καὶ πόρτακις, ἡ δάμαλις· παρὰ τὸ ἄρτι εἰς πορείαν καὶ νομὴν ἰέναι |
| π 476 | Πόρτακι μόσχῳ, νεογνῷ βοῒ, οἱονεὶ πόροιο, παρὰ τὸ νεωστὶ πορεύεσθαι καὶ βαίνειν |
| π 477 | Ποσειδάων ὁ Ποσειδῶν, κλίνεται Ποσειδάωνος, ὡς παρώνυμον φυλάσσει τὸ ω, ὡς περισπώμενον μὴ συνεξακολούθησε τοῖς περισπωμένοις ὡς παρώνυμον· σεσημείωται γὰρ τὸ Ποσειδῶν καὶ περισπᾶται· διάτι ἐσημειώθη; ἐροῦμεν· ὅτι τὰ εἰς ων περισπώμενα, οὐδέποτε εἰσὶ παρώνυμα· ἐπειδὴ δὲ εὑρέθη τοῦτο παρώνυμον, τούτου χάριν σεσημείωται· ἔστι γὰρ ὄνομα Ποσειδέης καὶ ἐξ αὐτοῦ Ποσειδέων, καὶ τροπῇ Δωρικῇ τοῦ ε εἰς α, ὡς ἐπὶ ἄλλων πολλῶν, γίνεται Ποσειδάων Ποσειδάωνος, καὶ ὡς παρώνυμον φυλάσσει τὸ ω, ὡς Θέων καὶ Ἱέρων· ἐτυμολογεῖται οὖν Ποσειδῶν, παρὰ τὸ τῇ πόσει ἐνδεῖν· οὐδεὶς γὰρ γεύεται θαλαττίου ὕδατος· ἢ παρὰ τὸ τοὺς πόδας δεῖν· ἐκεῖσε γὰρ ἀφικόμενοι, βαδίζειν οὐ δυνάμεθα· ἢ παρὰ τὸ πέδον σεύειν, ὁ αὐτὸς γὰρ ἐστὶ καὶ Ἐνοσίχθων· ἢ παρὰ τὸ πόσιν τῷ δάει, τουτ’ἔστι τῷ ἡλίῳ ἀναπέμπειν· φασὶ γὰρ τὸν ἥλιον, ἐκ τῆς θαλάσσης ἀνιμᾶσθαι τὴν ὑγρότητα |
| π 478 | Ποσειδὼν ἰστέον, ὅτι τὸ Ποσειδῶν παρ’ ἡμῖν καὶ Ἀθηναίοις διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, παρὰ τοῖς Ἴωσι δὲ διὰ τοῦ ι μακροῦ· καὶ παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι καὶ Δωριεῦσι ἔστι διὰ τοῦ ι γραφόμενον· ἀλλ’ οἱ μὲν Αἰολεῖς βαρύνουσι, τρέποντες τὸ ς εἰς τ, καὶ τὴν τελευταίαν εἰς αν, οἷον, Ποτιδάν· καὶ ἡ διὰ τῆς ει διφθόγγου γραφὴ, καὶ ἡ διὰ τοῦ ι γραφὴ, ἔχει λόγον· εἰ μὲν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, γίνεται παρὰ τὸ πέδον σείειν· ἀπὸ οὖν τοῦ πέδον σείειν, γέγονε πεδοσείων καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ Ποσειδέων καὶ Ποσειδῶν· ἡ δὲ διὰ τοῦ ι γραφὴ ἔχει λόγον, ὅτι Ποσιδῶν λέγεται παρὰ τὸ τοὺς πόδας δεῖν, ἤγουν δεσμεῖν· ἐν θαλάσσῃ γὰρ ἀφικόμενοι βαδίζειν οὐ δυνάμεθα |
| π 479 | Πόσις ὁ ἀνὴρ, παρὰ τὸ τὴν πόσιν τοῦ ὕδατος· ἐπειδὴ τὸ ὕδωρ καὶ αὐτὸ μιγνύμενον τῇ γῇ γεννητικὸν γίνεται· ὁμοίως καὶ ὁ ἀνὴρ τῇ γυναικὶ μιγνύμενος, γενέσεως αἴτιος γίνεται |
| π 480 | Πόσις δύο σημαίνει, τὸ τε πόμα καὶ τὸν ἄνδρα· λέγεται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὕδατος ὁ ἀνὴρ πόσις, καὶ κλίνεται πόσιος |
| π 481 | Ποστιμόριον τῶν δύο δρακῶν τῆς χειρὸς τὸ μέτρον |
| π 482 | Πόσθη τὸ αἰδοῖον, παρὰ τὸ προκεῖσθαι καὶ προτεθεῖσθαι |
| π 483 | Ποταμὸς παρὰ τὸ ποτιμὸν ὕδωρ ἔχειν· ἢ παρὰ τὸ ποτάζω ποτάσω ποταμὸς, οὕτως Ἡρωδιανός |
| π 484 | Ποταμὸς ὁ ἔχων ποτὸν καὶ ἄμμον· ἢ διὰ τὸ ποτάριον· ἢ παρὰ τὸ ποτιμὸν ὕδωρ ἔχειν· ἢ ὁ ἔχων ποτιμὸν ἐνεργείαν· ὅτε μὲν ἔστιν ἐπὶ χρόνου, τότε δὲ ἐπὶ ὥρας |
| π 485 | Ποτήριον διότι τὸ πόμα τηρεῖ |
| π 486 | Ποτήριον παρὰ τὸ τὴν πόσιν τηρεῖν· σημαίνει δὲ τέσσαρα· τὴν τιμωρίαν, ὡς τὸ ποτήριον ἐν χειρὶ κυρίου· καὶ ὡς τὸ ποτήριον σωτηρίον λήψομαι· καὶ τὸν θάνατον· ὡς τὸ, πάτερ εἰ δυνατὸν ἀπελθέτω τὸ ποτήριον τοῦτο ἀπ’ ἐμοῦ· καὶ τὸ ἀγγεῖον, ἐν ᾧ πίνομεν |
| π 487 | Ποτιδέγμεναι μετοχή· τὸ τι ἰῶτα διάτι; ἔστι γὰρ πρὸς καὶ Δωρικῶς τρέπεται τὸ ς εἰς τ· καὶ ἐπεὶ οὐδέποτε λέξις Ἑλληνικὴ εἰς ψιλὸν σύμφωνον καταλήγεται, τὸ τ καταλῆγον προσλαμβάνει τὸ ι· καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ γίνεται ποτὶ καὶ ἔστι δεδέγμεναι· συντιθέμεναι γὰρ αἱ προθέσεις τὸν τόνον ἀναπέμπουσιν. ἄλλως· ἔστι πρὸ, ἐξ αὐτοῦ κατ’ ἐπέκτασιν τῆς σι συλλαβῆς προσί· ἀναλόγως ἢ παραλόγως; ἀναλόγως· ἐπειδὴ παρέπεται ταῖς προθέσεσι, τὸ μέχρι τῆς δι συλλαβῆς ἵστασθαι, καὶ τροπῇ δωρικῇ τοῦ ς εἰς τ· ὡς περσὸς περτὸς, οὕτω καὶ προσὶ, προτὶ, καὶ ποτὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ρ |
| π 488 | Ποτίζω παρὰ τὸ πῶ, πῶμι, πέπωκα, πέπωμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥῆμα παράγωγον ποτίζω |
| π 489 | Πότμος παρὰ τὸ πετῶ ποτῶ γίνεται πότος καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ πότμος· σημαίνει, δὲ δύο, τὸν θάνατον καὶ τὴν ἐσχάτην σύμπτωσιν τοῦ βίου, ἀπὸ τοῦ πεσεῖν καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς τὸ μεταπίπτειν· ἢ ὑπὸ τὴν γένεσιν τοῦ βρέφους ἐπιμεριζομένη τύχη· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πτῶ, ὅπερ ἔστι κατὰ συγκοπὴν τοῦ πίπτω |
| π 490 | Ποτνιᾶται κυριώτερον ἄν τις φήσειεν ἐπὶ γυναικῶν, ὅταν γυνὴ κακὸν τὶ πάσχῃ καὶ θέλει ἱκετεύειν θέον, ὦ πότνια λέγουσα· ποτνιᾷσθαι δὲ ὅταν εἴπῃ τις ἄνδρα, προφανῶς ἁμαρτάνει· ποτνιᾶσθαι δὲ ἐστὶ ἐλεεινολογεῖσθαι, καὶ μετὰ δακρύων τὶ λέγειν καὶ ὀδυρμῶν· πότνια δὲ ἡ σεμνὴ, ἄλλο γὰρ τὸ ῥῆμα σημαίνει, καὶ ἄλλο τὸ ὄνομα |
| π 491 | Ποτνιῶ σημαίνει τὸ δυσφορῶ καὶ μετὰ λύπης ἱκετεύω τὸν θεὸν, παρὰ τὸ ποτῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ μήτηρ δ’ ἀμφιποτᾶτο, κατὰ παραγωγὴν ποτιῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν ποτνιῶ |
| π 492 | Πότος τὸ συμπόσιον, παρὰ τὸ πῶ τὸ πίνω· διαφέρει δὲ πότος καὶ ποτός· πότος βαρυτόνως λέγεται ὁ ἄριστος· καὶ ἐποίησεν Ἰακὼβ πότον μέγα τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ· ποτὸς δὲ ὀξυτόνως τὸ πινόμενον πόμα |
| π 493 | Ποὺς παρὰ τὸ πεπῦσθαι ἀπὸ τοῦ ὅλου σώματος, παρὰ τὸ παίω ῥῆμα, ὁ μέλλων παίσω, καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ παύσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ποῦς, τὸ κατώτερον μέρος τοῦ σώματος |
| π 494 | Ποὺς παρὰ τὸ πόρος, ὁ διαπερώμενος τόπος· τὰ εἰς ος ὀνόματα δισύλλαβα ῥηματικὰ, ἡνίκα μὲν παθητικὸν ἔστι τὸ σημαινόμενον βαρύνεται· ἡνίκα δὲ ἐνεργητικὸν, ὀξύνεται· ἐκ τοῦ πόρος γίνεται κατὰ συγκοπὴν πρὸς, ἐκβολῇ τοῦ ρ πὸς, καὶ ἐπειδὴ οὐδέποτε ὀνόματα μονοσύλλαβον βραχυκαταλήγειν θέλει, πλὴν τοῦ τὶς, πλεονάζει τὸ υ καὶ γίνεται πούς· καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ περῶ πορὸς ὀξύτονον, τὸν ἐνεργοῦντα, ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζει τὸν τόνον· ὠκύπους |
| π 495 | Πραιτώριον παρὰ τὸ πράττω, πρατώριον, ὅπου τὰ πραττόμενα ὠροῦνται, ἤγουν φυλάσσονται, καὶ ἐξανύονται· πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα |
| π 496 | Πραῖδα ἐκ τῆς παρὰ προθέσεως, καὶ τοῦ αἴθω τὸ καίω |
| π 497 | Πρανὲς καταντὲς, κατωφερὲς καὶ πρανίζει τὸ καταφέρει, πρανὲς οὖν τὸ προνενευκός· καὶ εἰς τὸ πρήνης |
| π 498 | Πρασία ἡ τετράγωνος καὶ πεφυτευμένη γῆ, ἐν ᾗ φυτεύονται κρόμμυα· Πρασία καὶ πόλις Πελοποννήσου |
| π 499 | Πράσις παρὰ τὸ πέρασις εἶναι, πέρασίς τις οὖσα· μεταβαίνει ἐξ ἑτέρου εἰς ἕτερον τὸ πιπρασκόμενον |
| π 500 | Πράσον παρὰ τὸ πρίσκειν, ἢ παρὰ τὸ σαίνειν αὐτὸ ἐν τῷ σπείρειν, καὶ φυτεύειν· ἢ παρὰ τὸ ποιρέσσειν ποιεῖν |
| π 501 | Πρᾷος παρὰ τὸ ῥᾷον, ὁ σημαίνει τὸ εὔκολον· ἔχει δὲ τὸ ἰῶτα· τὰ εἰς ον καθαρὰ δισύλλαβα, διφθόγγῳ παραληγόμενα τέσσαρά εἰσι· καὶ τὰ μὲν δύο ἐκφωνοῦσι τὸ ἰῶτα, οἷον πλεῖον δεῖον, τὰ δὲ δύο οὐχὶ, οἷον ῥᾷον πρᾷον |
| π 502 | Πραγμάτιον τῶν πραγμάτων ἢ τοῖς πράγμασι |
| π 503 | Πρέμνον τὸ ὑπὸ τῶν γηρασκόντων στελέχων |
| π 504 | Πρέμνα τὰ ἰσχυρὰ στελέχη, καὶ οἱ βλαστοὶ οἱ γεγηρακότες |
| π 505 | πρεσβεύειν διαφέρει· πρεσβεύειν μὲν τὸ πέμπειν πρέσβεις· πρεσβεύεσθαι δὲ τὸ πέμπεσθαι πρεσβευτάς |
| π 506 | Πρέσβυς ὁ γέρων παρὰ τὸ προβεβηκέναι τὴν ἥβην, διὰ τοῦ υ ψιλοῦ· καὶ πρέσβις ὁ παρακλήτωρ, ὁ πεμπόμενος πρὸς τὸν βασιλέα διὰ τοῦ ἰῶτα· ἀπὸ τοῦ πρεσβεύειν καὶ μεσιτεύειν |
| π 507 | Πρεσβευτὴς ὁ ἱκετεύων καὶ παρακαλῶν, ἱκέτης· ἀπὸ τοῦ πρεσβεύειν· ἐκ τούτου καὶ πρέσβις |
| π 508 | Πρέσβειρα διὰ τῆς ει διφθόγγου, σημαίνει τὴν γεγηρακυῖαν· τῷ τῶν διὰ τοῦ εια |
| π 509 | Πρέσβυς παρὰ τὸ προβεβηκέναι τὴν ἥβην· καὶ πρεσβεὺς παρὰ τὸ πρεσβεύω πρεσβεὺς, ὡς ἱππεύσω ἱππεύς· καὶ ὡς βασιλῆες καὶ πρεσβῆες ἔσαν· παρὰ δὲ τὸ πρεσβεύω πρεσβευτής |
| π 510 | Πρηγορέων ὁ λαιμὸς, ἐκ τοῦ προάγω |
| π 511 | Πρήθω τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ ἐμπρησμός |
| π 512 | Πρησμῶ τὸ φυσῶ καὶ πληρῶ ἐξ οὗ καὶ ἔπρησα ἀσμόν |
| π 513 | Πρίθω τὸ σχίζω, ἐξ ου καὶ πρίων |
| π 514 | Πρήθω σημαίνει τὸ φυσῶ· ἔστι καὶ ἕτερον τὸ ἐμπυρίζω |
| π 515 | Πρήθω πρῶ πρήσω, ὁ ἀόριστος ἔπρησα, τὸ δεύτερον ἔπρησας· ἔστι καὶ πρῶ τὸ πιπράσκω· εἴρηται περῶ περάσω πεπέρακα καὶ συγκοπῇ πέπρακα, τὸ πρη ἦτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ η ῥήματα μὴ ἐν κινήσεσιν εὑρισκόμενα γεννῶντα τὸ ο, διὰ τοῦ η γράφεται, ἐπὶ βαρυτόνων καὶ περισπωμένων· ἔστιν οὖν πρῶ τὸ περῶ, πρήθω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἐμπέπρησμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐμπρησμός |
| π 516 | Πρηκτῆρος πρακτικὸς, ἀπαιτητής· ῥῆξαι πράξαι, ἐκ τοῦ πράσσω, ἐξ οὗ καὶ ἔπρηξας |
| π 517 | Πρηνὲς ἐπίῤῥημα τοπικὸν, ἀπὸ ὀνόματος μετήχθη εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν, ἔστι γὰρ πρηνής· τὸ πρη ἦτα, διότι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ πρανὲς, ὁ σημαίνει τὸ κατωφερές· λοιπὸν ἔστι πρηνὴς, καὶ τὸ οὐδέτερον πρηνὲς, παρὰ τὸ προνενευκέναι, ἢ ἀπὸ τοῦ πρόσω νενευκέναι |
| π 518 | Πρηνὴς παρὰ τὸ προνενευκέναι, τουτ’ἔστι πεσεῖν ἐπὶ πρόσωπον |
| π 519 | Πρίαμος ὄνομα κύριον· ἐκ τοῦ πρίημι τὸ ἀγοράζω, πρίαμαι, Πρίαμος· ἐπράθη γὰρ καὶ διὰ τοῦτο καὶ ταύτης τῆς ἐπωνυμίας ἔτυχεν, ὡς ἱστορεῖ Λυκόφρων· ὠνητὸς αἰθαλωτὸν εἰς πάτραν μολῶν· διάτι προπαροξύνεται; τὰ διὰ τοῦ αμος ὀνόματα, εἰ μὲν ὦσι κύρια, βαρύνονται, οἷον Πρίαμος, Σίσαμος· εἰ δὲ μὴ οὕτως ἔχη, ὀξύνονται, οἷον φωριαμὸς, χηραμός |
| π 520 | Πρῖνος εἶδος δένδρου, διὰ τοῦ ἰῶτα, τῷ λόγῳ τοῦ ἀκραγαντῖνος· ἰστέον δὲ ὅτι εὕρηται καὶ ὁ πρῖνος ἀρσενικὸν, καὶ ἡ πρῖνος θηλυκόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πριονῶ τὰ ἔχοντα τὸ φυλλόν |
| π 521 | Πριβάτα τὰ τῇ βασιλείᾳ ἰδιαζόντως διαφέροντα· ἄλλα δὲ ἔστι τὰ δημόσια, ὅσα τελ ὑπὸ τὸν κόμητα τῶν λαργιτιόνων ταῖς δημοσίαις ὑπουργοῦντα χρείαις· λαργιτίονες δὲ εἰσὶ δύο, τὰ σάκρα καὶ τὰ πριβάτα· δύο γὰρ εἰσὶ βασιλικοὶ θησαυροί· οἱ ἰδιάζοντες τῆς βασιλείας, οἷον ὁ τῶν λαργιτιόνων, καὶ ὁ δημόσιος ὁ τοῦ φίσκου |
| π 522 | Πρίημι εἰς τὸ ἀπριάτην |
| π 523 | Πρὶν χρόνου δηλωτικὸν ἐπίῤῥημα· γίνεται ἐκ τοῦ πάρος πάριν καὶ συγκοπῇ πρὶν· τὸ πάρος ἐκ τοῦ πρὸς μικρόν· τὸ πρὸς; ἀντὶ τοῦ ἔμπροσθεν |
| π 524 | Πρίων παρὰ τὸ πρίζω, ἰστέον ὅτι τὸ πρίζω ἀρσενικῶς λέγεται καὶ παροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, τῷ λόγῳ τοῦ Ἀμφίων |
| π 525 | Προπέτεια ἡ ἀχαλίνωτος γλῶσσα |
| π 526 | Προαίρεσις ἐκ τοῦ αἱρῶ τὸ βούλομαι, καὶ προαιροῦμαι, ἐξ οὗ καὶ προαίρεσις |
| π 527 | Πρόβατα πάντα τὰ τετράποδα ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ πρόβατα διὰ τοῦ πρὸ τῶν ὀπισθίων βάσεων ἑτέρας ἐμπροσθίους ἔχειν, καθὸ καὶ Ἡσίοδος φησὶ, χαλεπὸς προβάτοις, χαλεπὸς δ’ ἀνθρώποις |
| π 528 | Πρόβατα λέγεται τὰ τετράποδα πάντα, διὰ τὸ προβαίνειν νεμόμενα, ἢ διὰ τὸ πρὸ πάντων βατεύεσθαι αὐτά |
| π 529 | Πρόβατον παρότι παντ’ ἔστιν αἱρετόν· καὶ βοτὸν ἤγουν ἐπιθυμητικόν· ἢ διότι προβατεύει τῷ καιρῷ πρὸ τῶν τετραπόδων· ἢ παρὰ τὸ πρᾴως βαίνειν τὸν ἔμπροσθεν πόδα τοῦ ὀπισθίου· πᾶν γὰρ τετράποδον πρόβατον ἐκάλουν |
| π 530 | Πρόβλημα παρὰ τὸ βλῆμι· ἢ παρὰ τὸ βλῶ βλήσω βλῆμα καὶ πρόβλημα |
| π 531 | Πρόβλημα προτάσεως διαφέρει· πρόβλημα λέγεται ἡ ἑκατέρωθεν ἀμφισβητουμένη ζήτησις· πρότασις δὲ ἡ ἐρώτησις· ὡσαύτως καὶ παραβολὴ καὶ παράδειγμα διαφέρει, ὅτι ἡ μὲν παραβολὴ ἀπὸ ἀψυχῶν λαμβάνεται· τὸ δὲ παράδειγμα ἀπὸ ἐμψυχῶν ἢ γεγονότων |
| π 532 | Προβλῆτι ὄνομα ἀρσενικὸν, πτώσεως δοτικῆς, ἡ εὐθεῖα προβλὴς προβλῆτος, προβλῆτι· ὁ κανὼν, τὰ εἰς ς λήγοντα ὀξύτονα σύνθετα ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, διὰ καθαροῦ τοῦ τος κλίνεται, εἴτε εἰς ας ὦσιν, εἴτε εἰς ης, εἴτε εἰς ως, οἷον κέκραται χαλκοκρὰς, χαλκοκράτος, νεοκρὰς νεοκράτος· χαλκοκρὰς δὲ ἐστὶν ὁ χαλκῷ κεκραμένος· βέβληται, ἀβλὴς ἀβλῆτος, τέτρωται ἀτρὼς ἀτρῶτος. πέπτωκα, ἀπτὼς ἀπτῶτος, ὁ μὴ πέσων· ἔγνωται ἀγνὼς ἀγνῶτος, ὁ ἀμαθής· τέθνηκα ἡμιθνὴς, ἡμιθνῆτος· ταῦτα δὲ φησὶ, τὸ πέπτωκα καὶ τέθνηκα τῇ μὲν φωνῇ ἐνεργητικά εἰσι, τῷ δὲ σημαινομένῳ παθητικά |
| π 533 | Προβλῆτας τοὺς θεμελίους λίθους, παρὰ τὸ προβεβλῆσθαι |
| π 534 | Προβάλλομαι τιθῶ, προβάλλομαι ἐρωτῶ |
| π 535 | Πρόδηλον τὸ πάνυ φανερόν |
| π 536 | Προαστεῖον τὸ ἔξω τοῦ ἄστεως ἄστεος |
| π 537 | Προβόλιον προβόλειον τὸ κυνηγητικὸν δόρυ |
| π 538 | Προὲς πρόπεμψον, ἀορίστου δευτέρου προστακτικοῦ· ἀπὸ τοῦ ἵημι ὁ β ἀόριστος ἦν, καὶ τὸ προστακτικὸν ἒς, καὶ ἐν συνθέσει πρόες· ὅθεν καὶ τὸ σύνες, ἄφες, ἄνες, ποικιλλομένης τῆς προθέσεως |
| π 539 | Πρόσχωμεν πᾶς ὁριστικὸς ἢ ὑποτακτικὸς μονοσύλλαβος εἰς ω λήγων, ἔχων τὴν μετοχὴν εἰς ς ὀξύτονον, τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, βῶ ἀναβῶ, θῶ καταθῶ, δῶ ἀναδῶ· εἰ δὲ μὴ εἰς ς ὀξύτονον ἔχει τὴν μετοχὴν ἀναβιβάζει τὸν τόνον, οἷον σχῶ κατάσχω, καὶ ἐξ οὗ τὸ πληθυντικὸν κατάσχωμεν καὶ πρόσχωμεν |
| π 540 | Προοίμιον πρόλογος, ἀρχὴ λόγου, τὸ λεγόμενον πρὸ τῆς οἴμης· οἴμη ἔστιν ἡ ᾠδή |
| π 541 | Προθέλυμνος πρόριζος, παρὰ τὸ τέλος τέλαμνος καὶ θέλυμνος |
| π 542 | Προθεσμία ἐκ τοῦ θεσμὸς, ὃ σημαίνει τὸν νόμον· τοῦτο ἐκ τοῦ τίθημι, τίθεμαι, θεμὸς καὶ θεσμὸς ὁ νόμος· ἢ ἀπὸ τοῦ προτεθῆναι τὴν ἡμέραν, ἐν ᾗ τόδε γενέσθαι χρή· οὐκ ἀπὸ τοῦ θεσπίζειν, ἐὰν ἡμῖν προτιθῶμεν προθεσμίαν τινά· εἰ δ’ ὁ θεὸς ὁ προτιθεὶς, καὶ ἀπὸ τοῦ προθεσπίζειν εἴρηται τὸ ὄνομα, προθεσπίζοντος τοῦ θεοῦ καὶ προνομοθετοῦντος περὶ τῆς ἡμέρας ἐν ᾗ τυχὸν τόνδε δεῖ τῆς ζωῆς ταύτης ὑπεξελ θεῖν, ἢ τόνδε καταλυθῆναι τὸν ὑλικὸν σύμπαντα κόσμον· καὶ θεσπίζειν μὲν ἐπὶ θεοῦ κυρίως· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ βασιλέως |
| π 543 | Προΐαψεν ἐκ τοῦ ϊάπτω τὸ πέμπω |
| π 544 | Προῖκα χρηστὸς ἦν ἤγουν δωρεὰν ἀγαθὸς ὑπῆρχε· τὸ δὲ προῖκα ἐπίῤῥημα ποιότητος |
| π 545 | Προικόνησος ὄνομα νήσου, ἡ λεγομένη πρόκος, ἐν ᾗ τὰ μάρμαρα τὰ πλείω εἰσί· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ προὶξ προικὸς καὶ τὸ νῆσος· ἡ πάσαις ταῖς νήσοις προῖκα μαρμάρων διδοῦσα |
| π 546 | Προῖξ παρὰ τὸ προϊκνεῖσθαι τῆς γάμου· προῖξ ἐκ τοῦ πρόϊξ |
| π 547 | Προικίζω γαμίζω καὶ φερνίζω |
| π 548 | Προμαχίζειν τὸ σχῆμα ἐστὶ πτώσεως δοτικῆς ἀντὶ γενικῆς, ὣς τὸ ἄρχευ Ἀργείοισιν, ἀντὶ τοῦ ἄρχον τῶν Ἑλλήνων, οὕτω καὶ τοῦτο, Τρώων προεμάχει· τὸ δὲ προμαχίζω, ἐκ τοῦ πρόμαχος· τοῦτο ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως καὶ τοῦ μάχη, πρόμαχος, προμαχίζω· καὶ τὸ πρόμαχος γίνεται κατὰ συγκοπὴν πρόχος |
| π 549 | Προμήθεια ἡ πρόνοια, ἐκ τοῦ προμηθής· τοῦτο ἐκ τοῦ μήδω, τροπῇ τοῦ δ εἰς θ, μῆθος καὶ προμηθής· ὀξύνεται καὶ κλίνεται τοῦ προμηθοῦς· ὁ κανὼν, ὡς τὸ ἀσεβοῦς· καὶ τὸ θηλυκὸν προμήθεια· τὰ γὰρ παρὰ τὸ μαθεῖν ἅπαντα διφοροῦνται, πλὴν τοῦ ἀμαθία· τὸ δὲ προμηθὴς ἐκ τοῦ μήθω τὸ μανθάνω, μήθεια καὶ προμήθεια· τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ης ἀρσενικῶν γινόμενα θηλυκὰ διὰ τοῦ εια, ἀπολύτως μὲν ληγόμενα προπαροξύνονται· ἐπὶ οὐσίας τιθέμενα παροξύνονται |
| π 550 | Πρὸ μοίρας καὶ πρὸ ὥρας διαφέρει· πρὸ μοίρας μὲν τὸ βιαιὼς ἀποθανεῖν, πρὸ ὥρας δὲ τὸ νέον ἀποθανεῖν |
| π 551 | Πρόμαχος ὁ ἀντίδικος, παρὰ τὸ βῶ, πρόβατος ὁ προβαίνων· ἢ παρὰ τὸ πρόμαχος |
| π 552 | Πρόνοια ἡ θρικὴ ἐπιμέλεια· διότι πρὸς τὸ συμφέρον καὶ χρήσιμον οἰκονομεῖν ἕκαστα· ἢ πρόνοια λέγεται τὸ ἀγαθὸν, ὡς πρὸ τοῦ νοῦ ὄν |
| π 553 | Πρόνοια σημαίνει τέσσαρα· τὴν φροντίδα, καὶ τὴν κηδεμονικὴν τοῦ παντὸς δόσιν· τὴν προαίρεσιν καὶ τὴν πρόγνωσιν |
| π 554 | Πρόξενος καὶ ἰδιόξενος καὶ δορύξενος διαφέρει· πρόξενος μὲν γὰρ πόλεως· ὁ δ’ αὐτὸς καὶ ἰδιόξενος· οὐκ ὀρθῶς οὖν Εὐριπίδης· πρόξενος διαφέρει τοῦ ἰδιόξενος· κακῶς τίς ἐστι προξένους σοι χρωμεν. δορύξενος δὲ, ὁ κατὰ πόλεμον γινόμενος φίλος· ἀλοὺς γὰρ εἰ ξενίων τυχὼν ἀφέθη παρὰ τοῦ πολεμίου λίτρας λαβόντα, μνὰ δὲ ἦν ἡ τεταγμένη· κομίσας δὲ καὶ φυλάξας τὴν πίστιν ἐγένετο ξένος, καὶ δορύξενος ἐκαλεῖτο |
| π 555 | Προοῦ πρόπεμψον· ἔστιν ἵημι τὸ πέμπω, ὁ μέλλων ἥσω ὁ δεύτερος ἀόριστος ἧν, ὁ παρακείμενος ἧκα· ὁ παθητικὸς ἔμαι, ὁ μέσος ἀόριστος ἔμην, τὸ τρίτον ἔτο, καὶ τὸ δεύτερον αὐτοῦ πρόσωπον γίνεται κατ’ ἀποβολὴν τοῦ τ, ἕο καὶ οὗ, καὶ ἐν συνθέσει προοῦ· κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς ς ἔσο· ἡνίκα γὰρ συντεθῆ μετὰ μονοσυλλάβου προθέσεως περισπᾶται, οἷον προοῦ, ἤγουν πρόπεμψον· ἡνίκα δὲ μετὰ δισυλλάβου βαρύνεται, οἷον, σύνθου, ἀπόθου |
| π 556 | Προπάροιθεν ἔμπροσθεν, ἐπίῤῥημα δέ ἐστι τοπικὸν, ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως, καὶ τοῦ πάροιθεν· τοῦτο ἐκ τοῦ πάρος πάροθεν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα πάροιθεν· καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν προπάροιθεν· διάτι προπαροξύνεται; ἔστιν εἰς τὸ οὐρανόθι |
| π 557 | Προπετὴς ὁ ἄγαν ἐκπίπτων τοῦ δέοντος, ἔμφρασιν δηλοῖ ἡ πρὸ πρόθεσις |
| π 558 | Πρόσωπον τουτ’ἔστιν ἀπὸ τοῦ πρόσω ἔμπροσθεν, ἀλλ’ οὐκ ἐκ πλαγίου τοὺς ὦπας ἔχειν· διὸ καὶ μόνοις ἀνθρώποις ἐπικατηγορεῖται |
| π 559 | Προπηλακισθέντες ἀδικηθέντες, ὑβρισθέντες, διασυρέντες· προπηλακισμὸς γὰρ λέγεται ἡ ὕβρις, κατὰ προσαφῆς τοῦ σώματος, ἀπὸ τοῦ πηλακίζω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ πάλλω τὸ κινῶ· ἢ παρὰ τὸ παλλάκις, ἢ παρὰ τὸ πηλὸς ὃ καὶ βέλτιον· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τὸν ἐπί τινι ἁλόντα πηλῷ χρίοντες ἐδημοσίευον |
| π 560 | Πρότερος καὶ πρῶτος διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ πρῶτος ἐπὶ δύοιν τάσσεται, ὡς Ὅμηρος ἐπὶ τοῦ Πτολεμαίου καὶ Σαρπηδόνος· καὶ τοῦ Πτολαίμου πρότερον· τὸ δὲ πρῶτος ἐπὶ πολλῶν, ὡς Ὅμηρος ἐπὶ τῶν ἔννεα ἀριστόνων, τὸ πολὺ μὲν πρῶτος μὲν ἄναξ ἀνδρῶν Ἀγαμέμνων |
| π 561 | Προσδοκάσθω προστακτικόν· τὸ θέμα προσδοκῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| π 562 | Πρόσχες ἐκ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ, παράγωγον ῥῆμα εἰς μι σχῆμι, σχήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔσχην, ἡ μετοχὴ σχεὶς σχέντος, καὶ τὸ προστακτικὸν σχὲς καὶ πρόσχες |
| π 563 | Πρὸς ἡ πρὸς πολλάκις ἀντὶ τῆς παρὰ παραλαμβάνεται· καὶ εἰς τὸ πρὸς ῥὰ καὶ προσῆκον, καὶ πρόσφιν |
| π 564 | Προσευχὴ ἔντευξις καὶ δέησις διαφέρει· προσευχὴ περὶ τῶν συμφερόντων· ἔντευξις κατὰ τῶν πλημμελησάντων· δέησις δὲ εἰς ἐκδίκησιν, καὶ εἰς τὴν εὐχήν |
| π 565 | Προσέχειν εἰς τὸ ἀπροσεξία |
| π 566 | Προσήκατο σημαίνει τὸ προσελάβετο· ἔστιν ἵημι, καὶ μετὰ τῆς πρὸς προθέσεως προσίημι, οἷον προσίεμαι, τουτ’ἔστι προσλαμβάνω σε· μετὰ δὲ τῆς πρὸ προθέσεως σημαίνει τὸ προδιδῶ· καὶ λοιπὸν ἐκ τούτου ἐνεστὼς προσίημι, ὁ μέλλων προσήσω, καὶ ὁ πρῶτος ἀόριστος προσῆκα, ὁ μέσος προσηκάμην προσήκατο· μετὰ δὲ τῆς πρὸ προθέσεως σημαίνει τὸ προδιδῶ, οἷον, οὐ προΐημι τὴν ψυχήν μου· τουτ’ἔστιν οὐ προδιδῶ |
| π 567 | Προσδοκῶσι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· διαφέρει δοκῶ καὶ προσδοκῶ, ὅτι τὸ μὲν δοκῶ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων ἐστί· ἔστι δὲ τὸ προσδοκῶ δευτέρας |
| π 568 | Προσῆκον τὸ πρέπον, ἐκ τοῦ ἥκω τὸ ἔρχομαι, καὶ μετὰ τῆς πρὸς προθέσεως προσῆκον· ἡ γὰρ πρὸς πρόθεσις τὸ πλησιάζον καὶ προσεγγίζον σημαίνει· τὸ γὰρ πρέπον, καὶ ἁρμόζον πλησιάζει, ὡς τὸ ἀπαρέσκον, πόῤῥω καθίσταται |
| π 569 | Προσήλυτος ἐκ τοῦ ἐλεύθω, ἐλεύσω, ἤλευκα, ἤλευσμαι, ἤλευσαι, ἤλευσται, ἠλυτὸς καὶ προσήλυτος, ὁ μέτοικος καὶ φυγάς |
| π 570 | Προσηνὴς ἐκ τοῦ ἡνίον, ὃ σημαίνει τὸ χαλινοτήριον· σημαίνει δὲ τὸν πρᾷον· παρὰ τὸ αἶνος αἰνὴς καὶ προσηνὴς, ὁ ἐγγὺς ὢν τοῦ αἰνεῖσθαι· καὶ εἰς τὸ ἀπηνής |
| π 571 | Προσίεμαι εἰς τὸ προσήκατο |
| π 572 | Προσκόπτω τὸ προσκρούω, ἐξ οὗ καὶ πρόσκομμα τὸ πταῖσμα, ὡς τὸ προσκόπτεις τῇ σαρκὶ κυρίως ἐστὶ καταχρηστικῶς, ἐπειδὴ ἡ πρὸς ἐπὶ τῶν ἐμψυχῶν τάσσεται, ἡ δὲ εἰς ἐπὶ τῶν ἀψυχῶν· καὶ ὤφειλεν εἰπεῖν, εἰς ῥα πλατάνιστον, ἀλλ’ ἔταξεν αὐτὴν καταχρηστικῶς· τὸ πλατάνιστος ὄνομα παρώνυμον· τὸ γὰρ πλα τάνιστος καὶ πρώτιστος τῇ μὲν φωνῇ εἰσιν ὑπερθετικὰ, τῷ δὲ σημαινομένῳ καὶ χαρακτῆρι ἀντὶ ἁπλῶν εἰσί· καὶ ἐστι παρώνυμον ἐκ τοῦ πλάτος· λέγουσι γὰρ αὐτὴν πλατόφυλλον εἶναι |
| π 573 | Πρόσφατος ἡ πρὸς τὸ ἀρτὶ σημαίνει· καὶ γέγονεν ἀπὸ τοῦ σφάζω σφατὸς καὶ πρόσφατος, ὁ ἀρτίως σφαγεὶς, καὶ τὸ οὐδέτερον πρόσφατον· ἢ ἀπὸ τοῦ φένω τὸ φονεύω· ἢ παρὰ τὸ φαίνω τὸ δεικνύω, ὁ πρὸ μικροῦ φανεὶς καὶ δειχθείς· ἢ παρὰ τὸ φήγω ἔφαγον, πρόσφατον τὸ ἔμπροσθεν τρωγόμενον· καὶ εἰς τὸ νεαροί |
| π 574 | Προσφυῶς ἐπίῤῥημα ἐκ τῆς πρὸς προθέσεως καὶ τοῦ φῦς, ὃ σημαίνει τὸ πλέκειν καὶ φιλεῖν, γίνεται προσφυῶς ἤγουν προσφιλῶς |
| π 575 | Πρόσφυγξ πρόσφυγος ὁ ἱκέτης |
| π 576 | Προσφάγιον τὸ προσφάτως ἐσθιόμενον |
| π 577 | Προσπτύσσομαι εἰ μὲν σημαίνει τὸ προσκαλοῦμαι, μετὰ δοτικῆς συντάσσεται· εἰ δὲ ἀσπάζομαι, αἰτιατικῇ |
| π 578 | Προτέλεια εὐχὴ, ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως καὶ τοῦ τέλους, ὃ σημαίνει τὴν ἑορτὴν, ἢ πρὸ τῆς τελειώσεως· αὕτη δὲ ἐστιν ἡ περὶ νοσούντων καὶ ἀποδημούντων προσφερομένη παρ’ ἡμῖν θυσία ἐκ καρπῶν |
| π 579 | Προτέρω ἐκ τοῦ ποῤῥοτέρω κατὰ συγκοπήν |
| π 580 | προτεραῖα διαφέρει· προτέρα μὲν ἐπὶ τάξεως· προτεραῖα δὲ ἐπὶ μονῆς ἡμέρας |
| π 581 | Προτόνοισι οὐδέτερον πληθυντικῶν, τὰ πρότονα, τοῖς προτόνοις καὶ προτόνοισι· καὶ προτόνια |
| π 582 | Πρότμησις ἡ πρώτη τομὴ τοῦ ὀμφαλοῦ, παρὰ τὸ πρῶτον τῶν ἄλλων τέμνεσθαι |
| π 583 | Προυργιαίτερον τὸ πρὸ τοῦ ἔργουν αἱρετώτερον |
| π 584 | Πρόφρων πρὸς τὰ θεῖα φρόνιμος |
| π 585 | Προφήτεια τὸ φη, ἦτα διάτι; ἐκ τοῦ φῶ φήσω· τοῦ τει διφθόγγῳ διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ ευω ῥημάτων |
| π 586 | Πρόφθασον ἐκ τοῦ προφθάζω· τοῦτο ἐκ τῆς πρὸ προθέσεως καὶ τοῦ φθῶ τὸ φθάζω· τοῦτο ἐκ τοῦ θέω τὸ τρέχω, καὶ κατὰ συναίρεσιν θῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ, φθῶ |
| π 587 | Προφήτης παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω· τοῦ προφήτης ὁ κανών· τὰ ἀπὸ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, καὶ τὰ εἰς της ῥηματικὰ, εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν· καὶ εἰς τὸ βασιλικόν |
| π 588 | Προφητικὸν ἰστέον ὅτι ἡ νὺξ εἰς τέσσαρας διαιρεῖται φυλακὰς, ἑκάστη τρεῖς ὥρας ἔχουσα |
| π 589 | Προχοῷ ἀγγείῳ προχευτικῷ, τινὲς ἀπὸ τοῦ χέειν τὸ ὕδωρ, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον ξέστον |
| π 590 | Πρόφρων ἔστι καὶ ὄνομα ὁ πρόφρων τριγενές· ἔστι δὲ καὶ ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ προθυμώς |
| π 591 | Πρόχνυ ἐπὶ γονάτων, παρὰ τὸ ἐπὶ γόνυ, πρόθεσις ἀντὶ προθέσεως |
| π 592 | Πρύμνη πᾶν τὸ τελευταῖον, τὸ συνορίζον τινὶ, περίμνον τι ὄν· παρὰ τὸ πέρας |
| π 593 | Πρύμναντες πάντες ἐκρούοντο· πρύμναν ἀνακρούεσθαι κυρίως ἔστι τὸ κατ’ ὀλίγον ὑπαναχωρεῖν, μὴ στρέψαντες τὸ πλοῖον· ὁ γὰρ ὄντως ἀναχώρων, ἐπὶ τὴν πρύμναν κωπηλατεῖ· τοῦτο δὲ ποιοῦσιν, ἵνα μὴ δόξωσι φεύγειν φανερῶς, κατ’ ὀλίγον ὑπαπρόντες· ἢ ἵνα μὴ τὰ νῶτα τοῖς πολεμίοις δόντες τιτρώσκονται |
| π 594 | Προὔνεικος ὁ ὑβριστὴς, ἐκ τοῦ νεῖκος γενόμενος· ἢ προὔνικος ὁ εὐκίνητος καὶ δρομεύς· καὶ ὁ νικηφόρος |
| π 595 | Προὔνεικος καὶ προυνείκους σημαίνει τοὺς ὑβριστὰς καὶ τοὺς ἄνδρας, τοὺς ἱσταμένους ἐν τῇ ἀγορᾷ καὶ φέροντας τὰ ὤνια καὶ λαμβάνοντας ὑπὲρ τούτου μισθόν· ἐφ’ ἑκατέρων δὲ τῶν σημαινομένων τούτων, διφθόγγῳ γράφεται· καὶ εἰ μὲν τοὺς ὑβριστὰς σημαίνει, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὸ νεῖκος γέγονε πρόνεικος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ προύνεικος· εἰ δὲ τοὺς ἄλλους σημαίνει, διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ἐνειάκως βοιώτιον γέγονε, καὶ κράσει τοῦ ο καὶ ε εἰς τὴν ου δίφθογγον, προύνεικος, ὥσπερ τὸ ἐμὸν, τοὐ μόν· τὸ δὲ ἐνείκως ἐμάθομεν τοῦ ε στοιχείου διὰ τῆς ει διφθόγγου |
| π 596 | Πρυμνώρεια τὸ τελευταῖον τοῦ ὄρους |
| π 597 | Πρύμνη τὸ ἔσχατον τῆς νῆος, παρὰ τὸ πέρας εἶναι, οἷον, περιμνόν τι ὄν· περύμνητις οὖσα καὶ πρύμνη· ἢ παρὰ τὸ εἰς πέρας μένειν |
| π 598 | Πρυτανεῖον τὸ κελλάριον· πρυτανεῖα τὰ καταβαλλόμενα |
| π 599 | Πρυτανεῦσαι διοικῆσαι, προστατεῦσαι, φυλάξαι, βασιλεῦσαι, ταμιεῦσαι· κυρίως γὰρ ἐπὶ τούτου τοῦ σημαινομένου τάσσεται ἡ λέξις· πρύτανις γὰρ λέγεται ὁ σιτοφύλαξ, οἱονεὶ πυροταμίστης ὢν, καὶ συγκοπῇ πρύταμις, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ν, πρύτανις καὶ πρυτάνιος |
| π 600 | Πρῶ σημαίνει τέσσαρα· τὸ προϊῶ, τὸ πράττω, τὸ πέπραγμαι καὶ τὸ ἐμπυρίζω |
| π 601 | Πρωῒ ἐπίῤῥημα καιροῦ παραστατικόν· γίνεται δὲ παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν, κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ο εἰς ω. καὶ τὸ ῖ· ἐξ οὗ καὶ κατὰ παραγωγὴν πρώϊος, τὸ θηλυκὸν πρωΐα, ὥσπερ ὀψὲ ὄψιος ὀψία· καὶ ἡ αἰτιατικὴ πρωΐαν καὶ Ἰωνικῶς πρωΐην καὶ κατὰ συναίρεσιν τοῦ ω καὶ ι εἰς ω πρῴην· τὸ ι ἰῶτα διάτι; τὰ καθαρειεύοντα ἐπιῤῥήματα, ἤγουν χωρὶς συμφώνου ὄντα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, οἷον, ἀθεεὶ, αὐτοβοεὶ, ἀεὶ, χωρὶς τοῦ πρωῒ· διάτι; ὀξύνεται; τὰ εἰς ἰῶτα λήγοντα ἐπιῤῥήματα δισύλλαβα συνεσταλμένα, ἔχοντα τὸ ἰῶτα βαρύνεται, οἷον, ὄφι, νόσφι, ἄθι, μέχρι, ἄγχι· σεσημείωται τὸ πρωΐ |
| π 602 | Πρωτόλεια τὰ πρῶτα τῆς λείας, ἤτοι τῆς πραίδας· καὶ πρωτόλειον, ἡ ἀπαρχή· τοῦτο δὲ ἐξ ἀπολείποντος καὶ τελείου |
| π 603 | Πρώονες οἱ προβεβλημένοι καὶ προνενευκότες τῶν ὀρῶν, καὶ ὑψηλοὶ τόποι, παρὰ τὸ ἐξέχειν |
| π 604 | Πρωΐα ἀπὸ τοῦ προϊέναι ἡμᾶς· ἢ ἀπὸ τοῦ πρωῒ κινεῖσθαι τὴν ἡμέραν, τὸν καιρὸν τοῦτον |
| π 605 | Πρωΐας παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν χρόνον δηλοῦσαν, παρὰ τὸ προϊέναι, καθὸ ταύτης εὐεπιφανείσης προϊοῦσιν οἱ ἄνθρωποι |
| π 606 | Πρὼν πρωνὸς, τὸ ἤδη πρωϊνόν· πρὼν ἡ μετοχὴ ὀξύνεται, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο, πρώονες |
| π 607 | Πρωτεῖον παρὰ τὸ πρωτεύω |
| π 608 | Πρωθήβων ἐκ τοῦ πρῶτος καὶ τοῦ ἥβη |
| π 609 | Πρωΐα ἡ πρῴην κατάστασις |
| π 610 | Πρῶρα δισύλλαβον, παρὰ τὸ προορῶ, ἀφ’ οὗ ἐστι προορᾷν καὶ βλέπειν τὰ ἔμπροσθεν· ἢ παρὰ τὸ προέχειν τοῦ σκάφους· ἢ παρὰ τὸ πρώτην ἰέναι· ἢ παρὰ τὸ προορῶ γίνεται προόρα, καὶ κράσει τῶν δύο οο εἰς ω, πρῶρα |
| π 611 | Πρῶτα ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικόν, μετάχθεν ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου· ἰστέον, ὅτι τὰ ἀπὸ οὐδετέρων μεταγόμενα ἐπιῤῥήματα τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττειν θέλουσιν, ὡς τὸ σάφα, παρὰ τὸ σαφέα, συγκοπῇ τοῦ ε, καὶ τὸ ὦκα ἀπὸ τοῦ ὠκέα, σημαίνει κατὰ τὸν τόνον τὸ σφόδρα, οὗ τὸ ὄνομα ὀξύνεται, καὶ τὸ ἐπίῤῥημα βαρύνεται |
| π 612 | Πρωτότοκος ἐκ τοῦ πρῶτος καὶ τοῦ τόκος· διαφέρει δὲ πρωτότοκος καὶ πρωτοτόκος· πρωτότοκος μὲν ὁ πρῶτος γεννηθεὶς, πρωτοτόκος δὲ ἡ πρώτη γεννήσασα |
| π 613 | Πρωτίστῳ ὄνομα οὐδέτερον· ὑπερθετικόν ἐστιν, ἢ χαρακτηριστικὸν, ἢ σημαινόμενον· τινὰ γὰρ αὐτῶν εἰσι καὶ χαρακτηριστικὰ καὶ σημαινόμενα, τινὰ δὲ οὐχί· ἀλλὰ χαρακτηριστικὰ μὲν, σημαινόμενα δὲ οὐχί· τό, τε πρώτιστος καὶ πλατάνιστος ἀντὶ τοῦ πρῶτος καὶ πλάτανος, ἀντὶ ἁπλῶν εἰσι· πρῶτος τὸ συγκριτικὸν οὐκ ἔχει, τὸ ὑπερθετικὸν χαρακτῆρι μόνον, καὶ ἡ αἰτία ἔστιν αὕτη· ἐπειδὴ τὰ ὑπερθετικὰ τριγενῆ εἰσι· καί τι διαφέρει τὰ ὑπερθετικὰ τῶν συγκριτικῶν; διαφέρει, ὅτι τὰ μὲν ὑπερθετικὰ τὴν ἀπηρτισμένην καὶ ἀκροτάτην ἐπίτασιν ἔχοντα, οὐκ ἐπιδέχονται ἐπιτατικὰ ἐπιῤῥήματα, οἷον, τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἢ ἄγαν, ἢ λίαν, ἢ πάνυ, ἢ μάλιστα |
| π 614 | Πταίω ἐκ τοῦ πτῶ τὸ πίπτω, κατὰ παραγωγὴν πταίω, ὥσπερ ἐκ τοῦ περῶ, τὸ τελειῶ, περαίω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν περαίνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ νέον περαίνει, καὶ ἀπὸ τοῦ βῶ βαίω, καὶ γῶ γαίω, τὸ γαυριῶ, κύδεϊ γαίων |
| π 615 | Πτέρνα παρὰ τὸ ἐκπεπτωκέναι αὐτῇ ὅλον τὸ σῶμα· ἢ παρὰ τὸ πατεῖν τὴν ἔραν· ἢ παρὰ τὸ πατῶ πατέρνα, καὶ πτέρνα |
| π 616 | Πτέρυξ παρὰ τὸ πτερύσσω, πτερύξω, πτέρυξ· τὸ δὲ πτερύσσω παρὰ τὸ πετῶ πετήσω, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ πτῶ πτήσω· τί διαφέρει πτέρυξ καὶ πτερὺξ; πτέρυξ λέγεται τὸ ὅλον μέρος τοῦ σώματος, πτερὺξ δὲ τὸ ἄκρον· τὴν δ’ ἐλελιξάμενος πτέρυγος λάβεν ἀμφιαχυῖαν |
| π 617 | Πτερόεντα οὐδέτερον, τὸ ἀρσενικὸν πτερόεις καὶ πτερόεν καὶ πτερόεντα· τὸ δὲ πτερόεις τὸ ρο μακρόν |
| π 618 | Πτερωτὸν παρὰ τὸ πτερῶ πτερώσω, πτερωτόν· τοῦτο παρὰ τὸ πετῶ πέτομαι |
| π 619 | Πτερὺξ ἡ σὰρξ, ἧ ἐκφύονται τὰ πτέρα· πτέρυξ δὲ τὰ πτερύγια δι’ ὧν πέτονται· καὶ κλίνεται πτέρυγος, καὶ παροξύνεται, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ πτερύσσω, τοῦτο ἐκ τοῦ πετερὸν καὶ πτερὸν, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἐρύκειν τὸ πίπτειν· διάτι λέγεται ὧδε πτερὺξ ὀξυτόνως; ὅτι διαφορὰν ἔχει· πτερὺξ γὰρ ὀξυνομένη, περιεκτικήν τινα ἔννοιαν σημαίνει, ἤγουν ὅλην· βαρυνομένη δὲ μέρος τοῦ πτεροῦ τι |
| π 620 | Πτήσσω σημαίνει τρία· τὸ φοβοῦμαι διὰ τοῦ ἦτα, ἐξ οὗ καὶ κατεπτήσσετο φόβῳ· τὸ τύπτω διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐξ οὗ καὶ τὸ πτισσόμεναι κριθαὶ, καὶ πτισσάνη τὸ πίτυρον· καὶ πτύσσω τὸ ἀσφαλίζω, διὰ τοῦ υ ψιλοῦ |
| π 621 | Πτίλα τὰ μικρὰ πτερὰ, παρὰ τὸ τίλλω |
| π 622 | Πτισσόμενος ἐκ τοῦ πτίσσω, τὸ τύπτω, ἐξ οὗ καὶ πτιεάνιον |
| π 623 | Πτισσάνη ἡ λελεπτισμένη κριθὴ, παρὰ τὸ πτίσσω τὸ καθαίρω, καὶ ἐπτισμένον τὸ κεκαθαρμένον |
| π 624 | Πτύον παρὰ τὸ πτύω, τὸ ἀπόπτυον καὶ ἀπόῤῥιπτον τῶν καρπῶν, τὰ ἄχυρα |
| π 625 | Πτηνὸν τὸ ὄρνεον, ἐκ τοῦ πτῶ, τὸ φοβοῦμαι, ὁ μέλλων πτήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ πτηνόν |
| π 626 | Πτίλα τὰ ἅρμενα, παρὰ τὸ τίλλω τίλλα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π πτίλα |
| π 627 | Πτοῖαι δειλίαι, καὶ πτώσεις, παράλογοι φόβοι, ἢ ἔκπληξις· ἄλλοι κίνδυνον, οἱ δὲ ταραχήν· ἀπὸ τοῦ πτῶ ῥήματος γίνεται πτόα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα πτοία |
| π 628 | Πτολίεθρον ἐκ τοῦ πτόλις κατὰ ποιητικὸν ἔθος γίνεται πτολίεθρον· καὶ διαφέρει, ὅτι πόλις καὶ χωρὶς τοῦ τ, τὸ δὲ πτολίεθρον ἄνευ τοῦ τ οὐ λέγεται· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ε· τὰ εἰς ρον οὐδέτερα μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνον, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντα, ἑνὶ φω νήεντι παραλήγεται, οἷον, πέλεθρον, φέρετρον, καὶ τὰ φέλτρα, βέρεθρον, θέρετρον, θύρετρον· πρόσκειται ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, διὰ τὸ ῥεῖθρον καὶ κλεῖθρον, ταῦτα γὰρ δισύλλαβά εἰσι· παρὰ τὸ θύρα γὰρ θύρετρον, ἐκ τοῦ θύω ἐστὶ, δι’ ἧς ὁρμῶμεν |
| π 629 | Πτολίπορθος πόλις πορθοῦσα, πολεμικὴ, γίνεται ἐκ τοῦ πέρθω, παρὰ τὸ περιθέειν τουτ’ἔστι περιτρέχειν τὴν γῆν καὶ τὴν πόλιν· καὶ διάτι τὸ καλλιγράφος ἐκ τοῦ γράφω ῥήματος συντεθὲν πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον; ἐπειδὴ τὰ εἰς ος ὀνόματα ἀπὸ ῥημάτων δισυλλάβων, τῶν ἀπὸ μακρᾶς ἀρχομένων, συντιθέμενα προπαροξύνεται· οἷον, συλῶ ἱερόσυλος, μυκῶ ἐρίμυκος, οὕτω καὶ πορθῶ πτολίπορθος |
| π 630 | Πτύσμα πτύσις ἤτοι ῥίψις τοῦ ἐσμοῦ, τουτ’ἔστι τῶν ὑγρῶν |
| π 631 | Πτοηθήσονται ἐκ τοῦ πτόω· τοῦτο ἐκ τοῦ πετῶ, ποτῶ, καὶ ὑπερθέσει τοῦ τ πτόω πτοήσω· τὸ πτο μικρόν· ἐκ τοῦ πτόω, τὸ φοβοῦμαι καὶ καταπίπτω |
| π 632 | Πτύσσω εἰς τὸ πικυνὸν καὶ πυκνὰ καὶ πτύξ |
| π 633 | Πτωσκαζέμεν εὐλαβεῖσθαι, ἢ καταπτήσσειν, παρὰ τὸ πτῶ τὸ σημαῖνον τὸ φοβοῦμαι, καὶ τὸ σκάζω, ὃ σημαίνει τὸ ἐκκλίνω, ἐξ οὗ καὶ σκαιὸς |
| π 634 | Πτωχὸς παρὰ τὸ πτήσσω, πτηχός τις ὤν· πτωχὸς γὰρ οὐχ ὑφίσταται ἀπειλήν· ἢ παρὰ τὸ πτώσσω, πτώξω, πέπτωχα, καὶ ἐξ αὐτοῦ πτωχός· τοῦτο γὰρ παρὰ τὸ πτήσσω· ἢ διὰ τὸ πτῶμα πλούτου ἔχειν· καὶ εἰς τὸ πένης |
| π 635 | Πυγμαῖος παρὰ τὸ πυγμὴ, ὃ σημαίνει τὴν πῆχυν, γίνεται πυγημαῖος, καὶ συγκοπῇ πυγμαῖος· ἢ ἐκ τοῦ πυγμὴ, ὅ ἐστιν εἶδος ἀγῶνος, παρὰ τὸ πτύσσω, πτύξω, πτυγμὴ καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ πυγμή· σημαίνει γὰρ ὅτι κλείνοντες τοὺς δακτύλους πλήσσομεν· σημαίνει δὲ καὶ τὸν γρόνθον· λοιπὸν ἐκ τοῦ πυγμὴ, γίνεται ὄνομα παρώνυμον πυγμαῖος· τὸ μαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς η θηλυκῶν |
| π 636 | Πυγμὴ σημαίνει τὸν γρόνθον τῆς χειρός· γέγονε δὲ παρὰ τὸ πτυγμὴ πυγμὴ, ἐξ οὗ καὶ πτυχία, τὰ ἀσφαλιζόμενα, ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν πτυχῶν· ἐκ δὲ τοῦ πυγμὴ γίνεται πυγμαῖος· ἀνδράσι πυγμαίοισιν, ἤγουν ἴσοις γνόνθρον |
| π 637 | Πυέλους σκαφίδας, ἐν αἷς λούονται, παρὰ τὸ πεπυθὸς, ἤγουν τὸ σεσηπὸς ἑλεῖν· κυρίως δὲ ὅπου τοὺς πυροὺς πλύνουσιν, οἱονεὶ πυρέλους τινὰς ὄντας, ἐκβολῇ τοῦ ρ, πυέλους· οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι τῆς Ὀδυσσείας |
| π 638 | Πυθέσθαι αἰσθέσθαι, ἐρωτᾷν, μαθεῖν, ὁ ἐνεστὼς πεύθω, πεύσω, ἐπυθόμην, πυθέσθαι ἀπαρέμφατον· πᾶν εἰς σθαι λῆγον ἀπαρέμφατον, ὁμοτονεῖ τῷ ἰδίῳ ὁριστικῷ, πλὴν τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ τοῦ μέσου ἀορίστου δευτέρου· σεσημείωται τὸ ἔρεσθαι, ὁ β ἀόριστος ὂν, ἀλλ’ ἐθέλω σὲ φέριστε περὶ ξείνοιο ἔρεσθαι· διαφέρει πύθεσθαι καὶ πυθέσθαι· πύθεσθαι μὲν σημαίνει τὸ σήπεσθαι· πυθέσθαι δὲ τὸ ἀκοῦσαι καὶ μαθεῖν |
| π 639 | Πυγοστόλος πυγοστόλον, οἱ μὲν τὴν μαστροπὸν λεγομένην, ἤγουν τὴν προαγωγόν· οἱ δὲ αὐτὴν τὴν γυναῖκα τὴν ἑταιρίδα, τὴν περὶ τὴν πυγὴν στολιζομένην, τουτ’ἔστι κοσμοῦσαν ἐκεῖνα τὰ μέρη πανούργως τοῖς ἱματίοις· στέλλειν γὰρ τὸ κοσμεῖν |
| π 640 | Πτῶξ πτωκὸς, ἡ ἔλαφος, παρὰ τὸ πτήσσεσθαι |
| π 641 | Πτῶξ ἐπίθετον τοῦ λαγώου, παρὰ τὸ πτήσσειν καὶ δειλιᾷν, δειλὸν γὰρ τὸ ζῶον, ἢ παρὰ τὸ πτώσσω |
| π 642 | Πύθω σημαίνει δύο, τὸ σήπω καὶ τὸ ἐρωτῶ καὶ ἀκούω |
| π 643 | Πυκινὴν πυκνὴν, συνετὴν, ἀσφαλῆ· τὸ κι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς νος ὀνόματα, ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων γινόμενα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· οἷον, ἄληθες ἀληθινὸς, πέδον πεδινὸς, πύκα πυκινὸς, ταχὰ ταχινός· τὸ πυ βραχὺ παρὰ τὸ πετύω πετύσω, καὶ συγκοπῇ πτύσσω· ἄλλο γὰρ οὐ σημαίνει τὸ πτύσω, εἰ μὴ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον πρὸς ἕτερον· τὸ κι βραχὺ διάτι; τὰ εἰς νος ὀξύτονα, μὴ ὄντα παρώνυμα, διὰ τοῦ ἰῶτα βραχέος ἐκφέρονται, οἷον, ἀδινὸς, πεδινὸς, πυκινὸς, ταχινὸς, ἀληθινός· σεσημείωται τὸ χαλινός· τὸ μὲν χαλινὸς ἐπειδὴ εὕρηται οὐδέτερον, λέγεται γὰρ τὰ χαλινά· καὶ λοιπὸν ὡς διήλλαξε κατὰ τὰ ἄλλα, διήλλαξε καὶ κατὰ τὸν χρόνον |
| π 644 | Πυκνὰ ὄνομα οὐδέτερον πληθυντικόν· σημαίνει δὲ τὰ συνεχῆ καὶ συνετά· ἡ γὰρ φρόνιμος διάνοια πεπυκνωμένη ἐστίν· ὥσπερ τουναντίον ἡ ἔξοχος ἡραιωμένη· τὸ ἀρσενικὸν ὁ πυκνός· τοῦτο ἐκ τοῦ πυκινός· τοῦτο ἐκ τοῦ πύκα ἐπιῤῥήματος· τὸ δὲ πύκα παρὰ τὸ πτύσσω τὸ ἀσφαλίζω πτύκα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ, πύκα· πύκα θωρηκτάων· τὸ δὲ πτύσσω παρὰ τὸ πέτω πετύσω, καὶ πτύσσω· τὸ γὰρ πτύσσειν οὐδὲν ἄλλο ἔστιν, ἢ τὸ ἐπιπίπτειν ἕτερον πρὸς ἕτερον |
| π 645 | Πύλη ἐκ τοῦ πυλάσσω· πᾶν γὰρ τηρούμενον ἐν πύλαις τηρεῖται· ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν πυλῶν· καὶ μετὰ τῆς ἐκ προθέσεως ἐκ πυλῶν |
| π 646 | Πύματον ἔσχατον, παρὰ τὸ πυθμὴν· καὶ αὐτὸ γὰρ ἐν τῷ ἐσχάτῳ μέρει τοῦ ἀγγείου ἔστι· καὶ εἰς τὸ ἔσχατον |
| π 647 | Πὺξ ἐπίῤῥημα ποιότητος, γίνεται ἐκ τοῦ πτύσσω τὸ ἀσφαλίζω, ὁ μέλλων πτύξω καὶ πτὺξ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ καὶ τοῦ ω, πύξ· κατακλείοντες γὰρ τοὺς δακτύλους ἐν τῇ πυγομαχίᾳ ἐπάλαιον· πὺξ δ’ αὖτε κλυτομήδεα δῖον· λέγεται γὰρ ὁ γρόνθος· ἐξ οὗ καὶ πυξίον τὸ δίπτυχον, ὃ σημαίνει τὴν δέλτον· πυξίδες αἱ δέλτοι· καὶ αἱ ὅπλαι τῶν κτηνῶν |
| π 648 | Πτὺξ ἡ ἐξοχὴ, πτυχὸς τὸ ἀσφάλισμα, πτύξιν δίπλωσιν, πτύχας τὰ ἐλάσματα τῆς ἀσπίδος |
| π 649 | Πύματα ἐλλείψει τοῦ θ, παρὰ τὸ πυθμὴν, ὄνομα, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀγγείων, ὁ γὰρ πυθμὴν ἔσχατος, εἰ καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχει· πυθμὴν οὖν πύθματα, καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ πύματα |
| π 650 | Πυκτεῖον τὸ τῶν πύκτων· πυκτίον δὲ τὸ πινακίδιον· ὁμοίως καὶ πυκτὶς ἡ βίβλος πᾶσα |
| π 651 | Πῦρ φῦρ τί ἔστιν, ὅτι φυσώμενον ἐξάπτεται· ἢ παρὰ τὸ φύω, φῦρ· τί γὰρ ἐμφυέστερον πυρὸς, φύει λαβό μενον ὕλης |
| π 652 | Πυτίνη τῷ λόγῳ τοῦ αἰητίνη· πυτίνη δὲ σημαίνει τὸ λεγόμενον φλασκίον |
| π 653 | Πῦον τὸ ἕλκος, τὸ ἔμπυον· τὸ σεσηπὸς αἷμα τῶν ὀστέων, παρὰ τὸ πύθεσθαι ὅ ἐστι σήπεσθαι. Ὅμηρος· σέο δ’ ὀστέα πύσει ἄρουρα· πῦον οὖν τὸ σεσηπὸς αἷμα, τὸ βεβλημένον, καὶ τὸ γάλα ὁμοίως, οὕτως Ἀριστοφάνης, πῦος ἡμῖν ἔνδον, τὸ πεπηγὸς γάλα· διὰ τὸ καὶ αὐτὸ βεβλημένον καὶ ἔμπυον τὸ γαλακτῶδες τῇ ὁμοιότητι ὑγρόν |
| π 654 | Πυραὶ πυρκαϊαὶ, τὸ γὰρ παλαιὸν, τὰ σώματα τῶν θνησκόντων πρότερον ἔκαιον, διὰ τὸ ἀπέριττα γενέσθαι, καὶ εἴθ’ οὕτω τὴν τέφραν σὺν τοῖς ὀστέοις ὑπὸ γῆν ἔθαπτον |
| π 655 | Πυραμὶς σχῆμα οἰκοδομῆς γεωμετρικὸν, παρὰ τὸ συμβαῖνον αὐτῇ σχῆμα, πλατέως κάτωθεν καὶ ὀξυλῆγον, ὅ ἔστιν οἶκος φλογὶ ἀναφερομένη |
| π 656 | Πυρὰ παρὰ τὸ πῦρ, τοῦτο παρὰ τὸ φύρω ἢ φύω |
| π 657 | Πυραυνος ὁ χυτρόπους, τὸ λεγόμενον φωκὶν, παρὰ τὸ πῦρ ἐνιαύειν ἐν ἑαυτῷ |
| π 658 | Πυρετὸς πῦρ ἐντὸς, ἐκ τοῦ ῥέω· κυρίως δὲ πυρετὸς, ὡς ἡμεῖς λέγομεν ἡ τοῦ θέρους ἔκκαυσις |
| π 659 | Πυργοβαρεσί σου ἐκ τοῦ πῦργος καὶ τοῦ βάρος, ὃ σημαίνει τὸ φορτίον γίνεται πυργόβαρις πυργοβάρεως, τὸ Ἀττικὸν ἡ τὰ φορτία βαστάζουσα· ἔστι δὲ κάβαρος |
| π 660 | Πῦργος παρὰ τὸ ὑπὲρ ἄνω γῆς ἵστασθαι· ἢ διὰ τὸ ὑπὲρ γῆν ἐπάνω ἕπεσθαι |
| π 661 | Πῦργος σημαίνει δύο, τὸ τεῖχος τῆς πόλεως καὶ τὴν στρατιωτικὴν τάξιν |
| π 662 | Πυργουμένη σημαίνει τὸ πύργου ποιουμένη· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ πῦργος καὶ τὸ μένω τὸ ἐπιμένω |
| π 663 | Πυρπολούμενος ἐμπυριζόμενος, παρὰ τὸ πέλειν ἐν τῷ πυρί· ἢ ἐκ τοῦ πῦρ πυρὸς, καὶ τοῦ πολῶ τὸ ἀναστρέφομαι· τὸ δὲ πολῶ παρὰ τὸ πέλω, ἐξ οὗ καὶ πόλος ὁ οὐρανός· τὸ δὲ πῦρ παρὰ τὸ φύω· τὸ φύω σημαίνει τρία, τὸ ὑπάρχω ἐξ οὗ καὶ τὸ θεὸς πεφυκώς· καὶ τὸ ἀναβλαστάνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ, ὃς ἀνδρῶν γενεῇ· καὶ τὸ τῇ χειρὶ καταθῶ, ἔνθ’ ἄρα ὑφῆ χειρί |
| π 664 | Πυραμὶς ἡ ἐκ πυρῶν, ὡς σησαμὶς, ἡ ἐκ σησάμων καὶ μέλιτος· τινὲς δὲ ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος αὐτῇ σχήματος, ποιεῖν πλάτος κάτωθεν, καὶ εἰς ὀξὺ λήγοντας, ὅ ἐστιν ἐοικὸς φλογὶ ἀναφερόμενον· τοιοῦτο δέ ἐστι, καὶ ὁ πύραμος, καὶ ὁ πῦργος· οὕτως Ἡρακλείδης |
| π 665 | Πυρσεύει λαμπαδουχεῖ, διὰ πυρὸς σημαίνει πυρίον, θυμιαθήριον πυροφόρον, λαμπροφόρον |
| π 666 | Πυρπολουμένη ἐμπυριζομένη, πυρπολῶ γὰρ τὸ καίω |
| π 667 | Πυῤῥίχην τὴν σύντονον ὄρχησιν, ἀπὸ πύῤῥου ἢ πυῤῥίχου· ἢ παρὰ τὸ διάπτεσθαι τῶν ὀρχουμένων |
| π 668 | Πυρῶδες ἦχος· ἔστι πῦρ πυρὸς, ἐξ οὗ καὶ πυρώδης, καὶ τὸ οὐδέτερον πυρῶδες· καὶ ἔστιν ὁ ἦχος ἀρσενικὸν, καὶ τὸ ἦχος οὐδέτερον |
| π 669 | Πυρσὸς φῶς· πυρσὸς δὲ ἔστι τὸ ἐκ φρυγανώδους ὕλης ἀναπτώμενον πῦρ· καὶ πυρὸς ὁ σῖτος |
| π 670 | Πυθεία πανήγυρις, ἑορτὴ Ἑλληνική |
| π 671 | Πίστις εἰς τὸ ἐρώτησις |
| π 672 | Πώγων παρὰ τὸ εἰπεῖν ἄγειν· ἔστι γὰρ ἔπω τὸ λέγω, καὶ ἄγω τὸ φέρω, καὶ ἐκ τούτων γίνεται ἐπώγων, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε πώγων· ὁ ἐπὶ τοῦ εἰπεῖν ἄγων |
| π 673 | Πώγων παρὰ τὸ ἐν τῷ εἰπεῖν ἄγεσθαι· ἢ παρὰ τὸ πήσσω τὸ πηγνύω πήγων καὶ πώγων, ὁ ἐν τῷ εἰπεῖν ἑδραῖος καὶ ἀμετακίνητος ὤν |
| π 674 | Πωλοδαμνεῖν παρὰ τὸ πῶλος, καὶ τὸ δαμνῶ, δαμνᾶς· τοῦτο παρὰ τὸ ἐν τῇ πόᾳ ἅλλεσθαι |
| π 675 | Πῶλος ὁ ὄνος, διὰ τὸ τῇ πόᾳ πελάζειν· καὶ εἰς τὸ πόλος |
| π 676 | Πῶλοι οἱ νέοι ἵπποι καὶ ὄνοι, πόαλοί τινες ὄντες, παράγωγον ὡς ἵππος ἵππαλος, οἱ περὶ τὴν πόαν ἁλλόμενοι |
| π 677 | Πωλῶ τὸ πω μέγα· ἐξ οὗ καὶ πωλήτης ὁ πράτης· καταχρηστικῶς δὲ γράφεται τὸ πωλεῖν διὰ τοῦ ω, ἐκ τοῦ πώλου· διότι τὰ ἀπὸ βαρυτόνων ποιητικῷ ἔθει μεταγόμενα εἰς περισπώμενα, διὰ τοῦ ω γράφεται, οἷον νέμω, νωμῶ, νώμησαι κινῆ βὼν ἐξαλέαν βύρσαν ξηράν· στρέφω στρωφῶ· Ἕκτωρ δ’ ἀμφιπεριστρώφα· οὕτω καὶ πέλω πωλῶ, πλὴν τοῦ πέτω ποτῶ, μήτηρ δ’ ἀμφεποτᾶτο· καὶ εἰς τὸ ἀλλαντοπώλων |
| π 678 | Πωλοδάμνης ὁ τοὺς πώλους γυμνάζων, παιδευτὴς ἵππων |
| π 679 | Πῶμι ὁ μέλλων πώσω, πέπωκα, πέπομαι, ἐπόθην, κατεπόθη, οἱονεὶ ἐβυδίσθην |
| π 680 | Πώποτε οἱ μὲν ἀπὸ τοῦ πούποθεν, καὶ τροπῇ τῆς θεν συλλαβῆς εἰς τε, πώποτε ἐπεκτάσει τοῦ ο εἰς ω, ἢ τῆς ου εἰς ω· οἱ γὰρ Δωριεῖς τὴν ου εἰς ω τρέπουσιν· οἱ δὲ ἀπὸ συνδέσμου |
| π 681 | Πῶϋ τὸ ποίμνιον, παρὰ τὴν πόαν, ᾗ νέμεται· ἢ ὅτι ποτῷ ἥδεται |
| π 682 | Πωρὸς ὁ τυφλός· Πῶρος δὲ ὄνομα κύριον |
| π 683 | Πῶρος πενθὸς σκληροῦν καὶ λίθος, πωρὸς δὲ ὁ τυφλός |
| π 684 | Πῶρος κύριον μέγα· πόρος δὲ ἡ διάβασις μικρόν |
| π 685 | Πῶϋ τὸ ποίμνιον, παρὰ τὸ πῶ τὸ κτῶμαι, τὰ γὰρ κτήματα ἀπὸ τῶν θρεμμάτων λέγεται· ἢ παρὰ τὴν πόαν ἣν νέμεται· ἢ ὅτι ποτῷ ἥδεται καὶ εὐφραίνεται |
| π 686 | Πῶ τὸ πίνω· ὁ δὲ φιλόξενος πῶ, φησὶν, ἔστι τὸ κτῶμαι, καὶ πάσασθαι τὸ κτήσασθαι κυρίως θρέμματα, καταχρηστικῶς δὲ πᾶν ὁτιοῦν, Τρῶες δ’ ὥστ’ ὀΐες πολυπάμμονος ἀνδρὸς, ἀντὶ τοῦ πολλὰ θρέμματα ἔχοντος· καὶ πασάμενος ἀντὶ τοῦ κτησάμενος. Θεόκριτος πασάμενος ποτιτάσε, Συρακοσίοις ἐπιτάσσεις, ἀντὶ τοῦ κτησάμενος· πάω γὰρ τὸ κτῶμαι, καὶ πάσω· ὄνομα ῥηματικὸν πάμμων καὶ πολυπάμμων |
| π 687 | Πώρωσις ἡ τύφλωσις. Τέλος τοῦ Π στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ρ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ρ 2 | Ῥᾷβδος παρὰ τὸ ῥάω τὸ φθείρω, ἐκβολῇ τοῦ ι ῥᾶβδος, προσγραφομένου τοῦ ἰῶτα |
| ρ 3 | Ῥᾷβδος παρὰ τὸ ῥᾷον εἰς ὁδόν· ἢ παρὰ τὸ ῥᾷον β δίζειν· καὶ οὐδέτερον ῥαβδίον· διαφέρει ῥᾷβδος καὶ βακτηρία· ῥᾷβδος μέν ἐστιν ἡ ποιμαντική· βακτηρία ἡ τοῦ γέροντος ἀνάπαυσις |
| ρ 4 | Ῥαβὸς ὁ πλάγιος, παρὰ τὸ ῥᾷον βαίνειν, κατ’ ἀντίφρασιν |
| ρ 5 | Ῥάδαμνος κλαδὸς, βλαστὸς, παραφυάδιον, ἢ ἄνθος δένδρου |
| ρ 6 | Ῥαδινὸν κοῦφον, ἐλαφρὸν, παρὰ τὸ δαμάζεσθαι ῥᾷον |
| ρ 7 | Ῥᾴδιον τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον εὑρέθη· κατὰ διάστασιν ῥηΐδιον |
| ρ 8 | Ῥαθάμιγγες ῥανίδες, σταγόνες, καὶ ὁ ἀπὸ τῶν ἵππων κονιορτός |
| ρ 9 | Ῥᾴθυμος ἐκ τοῦ ῥᾲ καὶ τοῦ θυμὸς, ὁ εὐκόλως μεταστρεφόμενος· ἢ παρὰ τὸ ῥᾴδιος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ, ῥᾴϊος, καὶ συγκοπῇ ῥᾷος, καὶ μὲν τὸ ι προσγεγραμμένον· καὶ μετὰ τοῦ θυμὸς τοῦ σημαίνοντος τὴν ψυχὴν ῥᾴθυμος |
| ρ 10 | Ῥάθυμος ὁ μετὰ εὐχερείας ἐπιπίπτων τῇ ῥαθυμίᾳ, καὶ ἀγανάκτων ἐκ τοῦ κόσμου τῆς περιστάσεως· κυρίως δὲ ῥᾳθυμία, ἡ ἀμέλεια καὶ ὀλιγοψυχία |
| ρ 11 | Ῥαίνω ῥαντίζω· τὸ ραι δίφθογγος, καὶ τὸ νω μέγα· τὰ εἰς νω λήγοντα ῥήματα δισύλλαβα βαρύτονα, τῇ αι διφθόγγῳ παραλήγεται· σαίνω, χαίνω, καίνω, φαίνω, μαίνω, ξαίνω, δραίνω τὸ ἰσχύω, πλὴν τοῦ σθένω τὸ δύναμαι, μένω τὸ ἐπιμένω, καὶ γένω |
| ρ 12 | Ῥαιστὴρ ἡ σφύρα, ἡ σιδηρὰ, παρὰ τὸ ῥάσσαι καὶ συντρίψαι, ῥαϊστὴρ καὶ ῥαιστήρ |
| ρ 13 | Ῥάκιον βαρύτονον, ὡς ὑποκοριστικὸν· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ῥάκος· τοῦτο ἐκ τοῦ ῥῶ ῥήσω, ῥήξω, καὶ ῥάκος, τὸ διεῤῥαγὸς ἱμάτιον |
| ρ 14 | Ῥάμνος εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους, γίνεται παρὰ τὸ ῥάπτω, ὃ σημαίνει δύο· τό, τε πλήττω, καὶ τὸ τὰ διεστῶτα συνάπτω· ἐκ τοῦ οὖν ῥάπτω τὸ πλήττω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος ἔῤῥαμμαι, τὸ πεπλῆγμαι, καὶ ῥάμμος, καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον ῥάμνος, ἡ πλήσσουσα |
| ρ 15 | Ῥαβεννήσιος τῇ στολῇ συνᾴδει Βενετικῷ οὐ συμπολίτευται δὲ αὐτῷ τῇ ἀχρήστῳ γνώμῃ, καὶ τῇ οἰκήσει· ἐπεὶ πολιτεύεται ἀχρηστὼς, φιλαδελφίαν ἔχων ὡς συμπάροικος τῆς παλαίας Ῥώμης |
| ρ 16 | Ῥάμφος ῥάγχος καὶ πρόσωπον διαφέρει· πρόσωπον μὲν ἐπὶ ἀνθρώπων, ῥάγχος ἐπὶ τετραπόδων, ῥάμφος δὲ ἐπὶ πτηνῶν |
| ρ 17 | Ῥανθίζω ἐκ τοῦ ῥαίνω, ῥανῶ, ῥανίζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, ῥαντίζω, τὸ δὲ ῥαντίζω τοῦ πλύνω διαφέρει |
| ρ 18 | Ῥᾷον σημαίνει τὸ εὐχερές· καὶ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ῥᾳδίως κατὰ συγκοπήν· καὶ οἱ Αἰολεῖς ἀποβάλλουσι τὸ ἰῶτα πολλάκις· τὸ δὲ ῥᾷον ἔχει τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον· ἐπειδὴ τὰ εἰς ον καθαρὰ δισύλλαβα, διφθόγγῳ θέλουσι παραλήγεσθαι· τέσσαρα δέ εἰσι ταῦτα, καὶ τὰ μὲν δύο ἐκφωνοῦσι τὸ ἰῶτα, τὸ μεῖον, πλεῖον· τὰ δὲ δύο ἀνεκφώνητον αὐτὸ ἔχουσιν, οἷον, ῥᾷον, λῷον |
| ρ 19 | Ῥᾷον σημαίνει τὸ εὔκολον, παρὰ τὸ ῥέω· καί τι μετέχει ἐκ τοῦ ῥέω; τὸ γὰρ εὐχερῶς γινόμενον ῥεύσει ἔοικε· καὶ εἰς τὸ πραῢς |
| ρ 20 | Ῥανὶς ἐκ τοῦ ῥαίνω |
| ρ 21 | Ῥᾳστώνη ῥᾳθυμία, τρυφὴ, τέρψις, εὐκολία, ἀργία, ἀνάπαυσις, περίστασις, ἡσυχία πάντοθεν· παρὰ τὸ ῥᾷον, ὃ σημαίνει τὸ εὔκολον· ῥαστώνη ἡ ἡδυπάθεια, καὶ ἡ εὐκολία |
| ρ 22 | Ῥάφανον εἰς τὸ ῥέφανον |
| ρ 23 | Ῥάφις ῥαφίδος, παρὰ τὸ ῥάπτω |
| ρ 24 | Ῥαχίας κυρίως μὲν πᾶς πετρώδης αἰγιαλὸς ῥαχίας καλεῖται· καὶ γῆ δέ τις ἐν τοῖς μετάλλοις οὕτω καλουμένη· παρὰ δὲ Σοφοκλεῖ ῥαχία λέγεται ἡ τοῦ ὄρους· παρ’ ἑτέροις δὲ ὁ σύνδενδρος τόπος λέγεται |
| ρ 25 | Ῥάχις παρὰ τὸ διαχωρίζειν τὰς ψιὰς ἀπ’ ἀλλήλων, τὸ νωτίδες μέρος, ἢ ὀσφὺς, ἢ ἄκανθοι τοῦ νώτου, παρὰ τὸ ἐν αὐτῇ τῆ ῥάχει προσράσσειν πάντα τὰ πλευρά |
| ρ 26 | Ῥάψαι παρὰ τὸ σκευάσαι, συνθεῖναι |
| ρ 27 | Ῥαψῳδία λόγων συναφὴ, φλυαρία |
| ρ 28 | Ῥέα κατ’ ἐναλλαγὴν ἔρα, ὄνομα θεᾶς |
| ρ 29 | Ῥέζω σημαίνει τρία, τὸ πράττω, ὡς τὸ, νῦν δὲ τόδε μεγ’ ἄριστον ἐν Ἀργείοισιν ἔρεξε· τὸ θύω, ἄλλος δ’ ἄλλῳ ἔρεζε θεῶν αἰειγενετάων· καὶ τὸ τῇ χειρὶ καταψῶ· χειρὶ τέ μιν κατέρεξε· καὶ εἰς τὸ ἔργον |
| ρ 30 | Ῥέξας παρὰ τὸ ἕρδω τὸ θύω, ἐν ὑπερβιβασμῷ ῥέδω, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ, ῥέζω |
| ρ 31 | Ῥέθη τὰ πρόσωπα, διὰ τὸ φαίνεσθαι τὰ ἤθη δι’ αὐτῶν |
| ρ 32 | Ῥέθη σημαίνει τὰ μέλη· ψυχὴ δ’ ἐκ ῥεθέων, διὰ τὸ φαίνεσθαι τὰ ἤθη δι’ αὐτῶν· καὶ γὰρ ἐκ τῆς ποίας αὐτῶν συστάσεως τὰ πάθη τῆς ψυχῆς θεωροῦμεν, χαιρούσης, ἢ λυπουμένης, ἢ ὀργιζομένης· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ῥέειν τὰ ἤθη τῆς ψυχῆς· Αἰολεῖς δὲ ῥέθος λέγουσί τι πρόσωπον· ῥέεθρα ῥεῖθρα |
| ρ 33 | Ῥεῖα δὲ ῥᾳδίως· ἐκ τοῦ ῥέω, ῥέα ἢ ῥεῖα, πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα· ῥεῖα μὲν βριάει, παρὰ τὸ ῥέω· τὸ γὰρ εὐχερῶς γινόμενον ῥεύσει ὑπόκειται, ὡς παρὰ τὸ ἠρεμῶ, ἠρέμα· καὶ εἰς τὸ εἶεν |
| ρ 34 | Ῥεῖθρον τὸ ῥέον ὕδωρ, παρὰ τὸ ῥέω γέγονε ῥέεθρον καὶ κατὰ κράσιν τῶν δύο εε εἰς τὴν ει δίφθογγον ῥεῖθρον, διὰ τὸ ῥέειν· ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ον λήγοντα ῥηματικὰ οὐδέτερα, ἔχοντα τὸ ρ ἐν τῇ τελευταία συλλαβῇ, ἰσοσυλλαβεῖ τῷ ῥήματι |
| ρ 35 | Ῥεῖθρον καὶ ῥεῦμα διαφέρει· ῥεῖθρον μὲν γάρ ἐστιν ὁ τόπος δι’ οὗ φέρεται τὸ ῥεῦμα· ῥεῦμα δὲ αὐτὸ τὸ ὕδωρ |
| ρ 36 | Ῥεῖν τὸ ῥέειν, ὡς τὸ πνέειν, πνεῖν |
| ρ 37 | Ῥέξας πράξας, παρὰ τὸ ἕρδω τὸ θύω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ῥέδω, τροπῇ τοῦ δ εἰς ζ, Δωρικῶς ῥέζω, ἔρεξα ἡ μετοχὴ ὁ ῥέξας· καὶ εἰς τὸ ῥῆγος |
| ρ 38 | Ῥεῦμα τοῦ ῥέοντος τὸ νεῦμα· καὶ εἰς τὸ ῥεῖθρον |
| ρ 39 | Ῥέφανον καὶ ῥάφανον διαφέρει· παρὰ τοῖς Ἴωσι καὶ Ἀττικοῖς ῥέφανον μὲν γάρ ἐστιν, ὃ καὶ ἡμεῖς φαμὲν, ῥάφανον δὲ τὴν κράμβην |
| ρ 40 | Ῥήγιον ἀπὸ τῆς ῥήξεως, ῥαγείσης τότε τῆς χθονός |
| ρ 41 | Ῥῆγμα σχίσμα, τάσις ἀνέμου ἢ τραύματος |
| ρ 42 | Ῥηγμὶν ὁ αἰγιαλὸς διὰ τοῦ ἰῶτα, τῷ λόγῳ τῶν δικαταλήκτων· ῥὶν ὁμοίως διὰ τοῦ ἰῶτα |
| ρ 43 | Ῥῆγος τὸ πορφυροῦν ἱμάτιον, ἢ περιβόλαιον, ῥῆξαι γὰρ τὸ βάψαι, καὶ οἱονεὶ μεταποιῆσαι, ὅτι ῥαγεῖς ἐλέγοντο οἱ βαφεῖς, καὶ ῥῆγος τὸ βάμμα σαφὲς Ἀνακρέων ποιεῖ, ἁλιπόρφυρον ῥῆγος |
| ρ 44 | Ῥήδην εἰς τὸ διαῤῥήδην καὶ παραβλήδην |
| ρ 45 | Ῥηξήνορα τὸν ῥηγνῦντα τὴν ἠνορέην, τουτ’ἔστι τὴν ἀνδρείαν· ἢ τὸν ῥέξαί τι καὶ πράξαι τῇ ἠνορέῃ δυνάμενον |
| ρ 46 | Ῥήξω καὶ ῥήσω· εἰς τὸ ἀριστίνδην, καὶ εἰς τὸ διαῤῥήδην καὶ παραβλήδην |
| ρ 47 | Ῥητορικὴ διὰ τὸ ῥεῖν τὸν λόγον ἀφθόνως |
| ρ 48 | Ῥήτρα συνθήκη, ὁμολογία· Ταραντίνοις δὲ νόμος, οἷον ψήφισμα, οἱ δὲ σύγγραμμα· καὶ ῥητροφύλακας τοὺς συγγραμματοφύλακας, παρὰ τὸ ῥῶ ὃ σημαίνει τὸ λέγω |
| ρ 49 | Ῥηξίφλοια ἐκ τοῦ ῥήσσω τὸ ῥηγνύω γίνεται ῥήξω |
| ρ 50 | Ῥῆμα παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα |
| ρ 51 | Ῥίγος διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐκ τοῦ φρίσσω φρίγος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ φ, ῥίγος |
| ρ 52 | Ῥήγια βάπτα ἱμάτια καὶ περιβόλαια· ῥῆξαι γὰρ ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι τὸ βάψαι |
| ρ 53 | Ῥῆγος τὸ πορφυροῦν περιβόλαιον, ῥῆξαι γὰρ τὸ βάψαι, καὶ οἱονεὶ μεταποιῆσαι· ὅτι δὲ ῥαγεῖς ἔλεγον τοὺς βαφεῖς, καὶ ῥῆγος τὸ βάμμα, σαφὲς Ἀνακρέων ποιεῖ, ἁλιπόρφυρον ῥῆγος· ἄλλοι δὲ ῥῆγος τὸ βαπτὸν μαλλίον ἔλεγον |
| ρ 54 | Ῥητῶν ὡρισμένων, φανερῶν λέξεων |
| ρ 55 | Ῥινὴ ὀξυτόνως λέγεται, τὸ ἐν τῆ συνηθείᾳ ῥινίον |
| ρ 56 | Ῥησείδιον τὸ σει δίφθογγος· καὶ εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ῥήσεως γενικῆς, γράφεται διὰ διφθόγγου, ὡς λέξεως λεξείδιον· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ ῥήσιος διὰ τοῦ ἰῶτα, ὡς λέξιος λεξίδιον |
| ρ 57 | Ῥιγῶ ὁ μέλλων ῥιγήσω· τὸ γη ἦτα διάτι; καὶ τὰ δίχρονα παραληγόμενα διὰ τοῦ ἦτα ἔχει τὸν μέλλοντα· ὁ μέσος παρακείμενος ἔῤῥιγα· ἐνδεῖ τοῦ ἐνεργητικοῦ παρακειμένου διάτι; ὅτε γὰρ ὁ δεύτερος ἀόριστος ἐνδεῖ τοῦ πρώτου συλλ. τότε καὶ ὁ μέσος παρακείμενος ἐνδεῖ τοῦ ἐνεργητικοῦ· ἔστιν οὖν ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔῤῥιγον· δὸς χρῆσιν· χρῆσις τοῦ ἔῤῥιγα, ὅτι ἐγὼ ἔῤῥιγον μάχης, τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν ἐῤῥιγῶ, ἐῤῥιγῆς, ἐῤῥιγῆ, καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἐῤῥίγησιν· ὡς τὸ, δώοι πόλιν Τροίην εὐτείχεον ἐξαλαπάξαι· Τρῶες δ’ ἐῤῥίγησαν |
| ρ 58 | Ῥιγῶ σημαίνει δύο· τὸ ῥιγῶ ἐκ τοῦ ῥίγος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, τὸ ρι μακρόν· τὰ γὰρ θεματικὰ, ἡνίκα ἀποβάλλουσι σύμφωνον, εἰς φύσει μακρὸν ἀποβαίνουσιν, οἷον γιγνώσκω, γινώσκω· καὶ ἕτερόν ἐστι ῥῆμα ῥιγῶ ἐπὶ τοῦ ψύχους, καί ἐστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, οὗ ὁ μέλλων ῥιγώσω· καὶ ὁ ποιητὴς, ἐπεὶ οὐκ ἐφάμην ῥιγωσέμεν ἔμπης· ἀντὶ τοῦ οὐχ ὑπέλαβον· ὅμως ῥιγῶσαι· ἀμφότερον ἐκ τοῦ ῥίγος |
| ρ 59 | Ῥίζα δι’ ἧς ῥέει τὸ ζῆν ἄνω τοῖς δένδροις· ἢ διὰ τὸ ῥᾷον ζῇν· ἢ παρὰ τὸ ἕζω τὸ καθέζομαι, ἵζα καὶ ῥίζα· τὸ ζα βραχὺ διάτι; τὰ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ, παραληγόμενα ἑνὶ τῶν διπλῶν, ἢ διὰ δύο σς ἐκφερόμενα, συστέλλει τὸ α |
| ρ 60 | Ῥίζα παρὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ἐν τῇ γῇ καὶ ζῇν· ῥίζην γὰρ ὁ Ὅμηρος τὴν ὑποκάτω γῆς λέγει· ἐξερχομένης γὰρ αὐτῆς ἐκ γῆς ἀποθνήσκει, ἤγουν ξηραίνεται |
| ρ 61 | Ῥίνας ἡ εὐθεῖα ῥὶν, διὰ τὸ ῥέεσθαι δι’ αὐτῆς τὰ ὑγρὰ, παρὰ τὸ ῥεῖν ἄνωθεν· ἤγουν τὰ τῆς κεφαλῆς ὑγρά |
| ρ 62 | Ῥίμφα σημαίνει τὸ ταχέως, παρὰ τὸ ῥίπτειν ἑαυτὸν διὰ τάχους· ὡς παρὰ τὸ κρύπτω κρύπτα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ῥίμφα |
| ρ 63 | Ῥῖνος σημαίνει τὸ δέρμα, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα, καὶ γίνεται παρὰ τὸ ῥίνῃ, ὅπερ δέδεικται διὰ τοῦ ἰῶτα γραφόμενον· ἢ παρὰ τὸ ῥίον, τὸ σημαῖνον τὸ ἄκρον, γέγονε· καὶ γὰρ τὸ δέρμα ἄκρον ἐστὶ καὶ ἐπιφάνεια τῆς σαρκός |
| ρ 64 | Ῥιπὴ ἄνεμος, βλεφάρων ὁρμή |
| ρ 65 | Ῥιπὶς ἐκ τοῦ ῥίπτω, ἔῤῥιπτον, παράγωγον |
| ρ 66 | Ῥίον τὸ ἄκρον τοῦ ὄρους· ἢ ὄρους ἀκρωτήριον, ἀπὸ τοῦ περιῤῥεῖσθαι τοῖς ὄμβροις· καὶ ἀπὸ τοῦ ῥαΐζειν καὶ λήγειν ὀξύ |
| ρ 67 | Ῥίπτασκον οὐκ ἔστιν Ἰωνικὸν, οὐ γὰρ τῷ ε παραλήγεται· καὶ τινὲς μὲν φασὶν ἀπὸ ἐνεστῶτος αὐτὸ εἶναι· παρῆκται γὰρ ἀπὸ τοῦ ῥιπτάζω ῥιπτάσκω, ὡς παρὰ τὸ φάζω φάσκω· καὶ συγκοπῇ Ἰωνικῇ ῥιπτάζεσκον ῥίπτασκον· ἢ ὁ ἐν πολέμῳ ῥίψας τὰ ὅπλα |
| ρ 68 | Ῥίπτω τὸ πετάζω βαρυτόνως, ῥιπτῶ δὲ τὸ ἐξουτενῶ περισπωμένως· ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐξελεξάμην παρεῤῥιπτεῖσθαι |
| ρ 69 | Ῥὶς καὶ ῥύγχος διαφέρει· ῥὶς ἐπὶ ἀνθρώπου, ῥύγχος δὲ ἐπὶ ἀλόγου ζώου |
| ρ 70 | Ῥὶς καὶ μυκτὴρ διαφέρει· ῥὶς μὲν ἡ ἀπὸ μέσου φρύγου καταγωγὴ μέχρι τοῦ χείλους, μυκτῆρες δὲ, αἱ τῶν ῥινῶν καταῤῥύσεις, δι’ ὧν τὸ ὑγρὸν ἐξέρχεται |
| ρ 71 | Ῥιπὴ ἔστι κατὰ μὲν τὸν νόμον ἡ ὥρα, κατὰ δὲ ἀστρονόμους τοῦ ὀφθαλμοῦ τὸ κάμμισμα· ξ οὖν ῥιπαὶ ποιοῦσι μίαν στιγμὴν, καὶ ἓξ στιγμαὶ λεπτὸν ἓν, καὶ πέντε λεπτὰ ὥραν μίαν· ὥστε οὖν τὸ χιλιοστὸν ὀκτακοσιοστὸν τῆς ὥρας ἐστὶ στιγμή |
| ρ 72 | Ῥίψασπις δειλὸς ἐν πολέμῳ, ὁ τὰ ὅπλα ῥίπτων καὶ φεύγων· καὶ εἰς τὸ κληΐς |
| ρ 73 | Ῥιψοκίνδυνος παράβολος, τολμηρὸς, ἐπὶ κίνδυνος· ῥίπτων καὶ φεύγων· καὶ εἰς τὸ κληΐς |
| ρ 74 | Ῥοάων ῥοῶν· γενικὴ τῶν πληθυντικῶν, ἡ εὐθεῖα ἡ ῥοὴ, αἱ ῥοαὶ, τῶν ῥοῶν· οἱ Αἰολεῖς τὰς εἰς ων ληγούσας γενικὰς, τὰς ἀπὸ τῶν εἰς αι εὐθείων γινομένας, διὰ τοῦ αων προσφέρουσι· μοῦσαι, μουσάων· οἱ δὲ δωριεῖς διὰ τοῦ εων, πύλαι πυλέων, ὡς εἰπὼν, πυλέων ἐξέσσυτο |
| ρ 75 | Ῥοαῖς τοῖς ῥέουσιν ὕδατι ῥεύματα· καὶ ῥοῖα τὸ δένδρον βαρυτόνως |
| ρ 76 | Ῥοδωνία τόπος ἐν ᾧ εἰσι ῥοδά |
| ρ 77 | Ῥοδὸν τὸ ἄνθος, παρὰ τὸ ζώοδον, καὶ ῥοδὸν, τὸ τὴν ζωὴν δωρούμενον, διὰ τῆς εὐωδίας· καὶ ῥοδὸν κατ’ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ ὄζον ἀλλ’ εὔοσμον ὄν |
| ρ 78 | Ῥοῖα σὺν τῷ ἰῶτα τὸ δένδρον· ῥόα δὲ χωρὶς τοῦ ἰῶτα ὁ καρπός |
| ρ 79 | Ῥοῖζος ἐπὶ ἀνέμου κτυποῦντος, βρόμος δὲ ἐπὶ πυρὸς καίοντος καὶ κτυποῦντος |
| ρ 80 | Ῥομφαῖα τὸ ξίφος, παρὰ τὸ ῥομφῶ ὃ σημαίνει τὸ κτυπῶ· ἢ παρὰ τὸ ῥέπω ῥοπὸν, ῥοπαία καὶ ῥομφαία |
| ρ 81 | Ῥόπαλον ξύλον, βάκλον, βακτηρία, ἀπὸ τοῦ ῥαπίζειν, ἢ ἀπὸ τοῦ συντρίβειν, ἢ ἀπὸ τοῦ τῇ ῥοπῆ, ὅ ἔστι τῇ φορᾷ, ἀλοᾷν καὶ συντρίβειν |
| ρ 82 | Ῥόπτον ῥόπαλον, παγὶς, ἢ τιμωρία |
| ρ 83 | Ῥόθιον σημαίνει τὸ ὁρμητικόν· τὸ ρο μικρὸν ἀπὸ παραδόσεως |
| ρ 84 | Ῥόθος τὸ ῥόθον, οἱ μὲν ἤκουσαν τὸν ψόφον, ὅθεν καὶ ῥόθιος καλεῖται τὸ κτυποῦν κῦμα καὶ ῥεῦμα· πλούταρχος δὲ Βοιωτὸς ὢν, τὰς ὀρεινὰς ὁδοὺς τὰς στενὰς καὶ δυσαντεῖς ῥόθους ὀνομάζεσθαι φησί |
| ρ 85 | Ῥοιζηδὸν παρὰ τὸ ῥοῖζος· ῥοῖζος δὲ λέγεται ὁ τοῦ πυρὸς κτύπος· γίνεται ἀπὸ τοῦ πῦρ πυρὸς πυρίζω καὶ ῥοίζω· ἢ παρὰ τὸ τρύζω τρύζος καὶ ῥοῖζος· τὸ δον μικρὸν διάτι; τὰ εἰς ον ἐπιῤῥήματα διὰ τοῦ ο γράφεται, πλὴν τοῦ χρεὼν, ἐμποδὼν ἐκδεξιών |
| ρ 86 | Ῥύβδην ὁμοῦ, ἢ μετ’ ἠχοῦ σφοδροῦ· καὶ ῥυβδῶ τὸ ἠχῶ |
| ρ 87 | Ῥύεται σκέπει, φυλάττει, σώζει |
| ρ 88 | Ῥυηφένεια σημαίνει ἡ λέξις τὸν πλοῦτον, παρὰ τὸ ῥύω καὶ ἄφενος· τουτ’ἔστι τοῦ πλοίου ῥύσις, ῥυηφόνεια δὲ παρὰ τὸ ῥύω καὶ τὸ φένω τὸ φονεύω |
| ρ 89 | Ῥύεο ῥῦσαι, ἐκ τοῦ ῥύω, ὁ παθητικὸς ῥύομαι, ὁ παρατατικὸς ἐρυόμην, τὸ δεύτερον ἐρύου καὶ τὸ προστακτικὸν ῥύου, καὶ Ἰωνικῶς ῥύεο· εἰώθασι γὰρ οἱ Ἴωνες τὰ εἰς ου προστακτικὰ εἰς εο διαιρεῖν, οἷον ποιοῦ ποίεο, ἄρχου ἄρχεο, οὕτως οὖν καὶ ῥύου ῥύεο |
| ρ 90 | Ῥύεσθαι καὶ ἐῤῥύεσθαι διαφέρει· ῥύεσθαι μὲν τὸ ἐκ θανάτου ἕλκειν· ἐῤῥύεσθαι δὲ τὸ φυλάσσειν |
| ρ 91 | Ῥυθμὸς ἀκολωθ. τάξις, τύπος· ἐκ τοῦ ἐρύω, τὸ ἑλκύω, ἐρυσμὸς, καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, ῥυσμὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς θ, ῥυθμός· ἢ παρὰ τὸ ὀρούω τὸ ὁρμῶ, γίνεται οὐρμὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, ῥυθμός |
| ρ 92 | Ῥύτειον ἰστέον, ὅτι δύο ἀκρώρειαί εἰσι τῆς Τροίας· καὶ ἡ μὲν πρώτη, ῥύτειον λέγεται, ἡ δὲ ἕτερα, τὸ σίγειον· εἶχε δὲ τὸ μὲν Σίγειον ὁ Ἀχιλεὺς, τὸ δὲ Ῥύτειον Ἄϊας, ὅπερ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ειον τρισύλλαβα, ἅπαντα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| ρ 93 | Ῥῦπος παρὰ τὸ λύω λῦσος καὶ ῥῦπος, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον, καὶ τοῦ συμφώνου εἰς σύμφωνον |
| ρ 94 | Ῥυπτικὸν σημαίνει τὸ καθαρτικὸν, τὸ θέμα ῥύπτω, ἐξ οὗ καὶ ῥύπος· ὁ μέλλων ῥύψω, ὁ παρακείμενος ἔῤῥυφα, ὁ παθητικὸς ἔῤῥυμμαι, τὸ τρίτον ἔῤῥυπται· ῥύπτης ἢ καθαρὸς, καὶ τὸ κτητικὸν ῥυπτικόν |
| ρ 95 | Ῥῦσαι με εἰς τὸ σῶσον με |
| ρ 96 | Ῥύμη ἡ ὁρμὴ, ἔκβολον λαῦρα |
| ρ 97 | Ῥυσίον τὸ ἕνεκεν ἐνεχύρου κατεχόμενον |
| ρ 98 | Ῥυτήματα τὰ ἐπὶ τῶν ὄψεων τῶν γεγηρακότων σπιλώματα |
| ρ 99 | Ῥυτῆρες χαλινοὶ, ἥνιαι, ἱμάντες |
| ρ 100 | Ῥύω παρὰ τὸ λύω, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον· καὶ εἰς τὸ ἐρυμνώσας |
| ρ 101 | Ῥῶ εἰς τὸ ἀριστίνδην, καὶ ἄριστος καὶ ἄῤῥωστος, καὶ διαῤῥήδην καὶ εἰρήσασθαι, καὶ ῥήτρα καὶ σῆραξ ὀλογ τοῦ ρ |
| ρ 102 | Ῥώμη ἡ ὑγεία, παρὰ τὸ ῥῶ τὸ ὑγιαίνω, ὁ μέλλων ῥώσω, ὁ παρακείμενος ἔῤῥωκα, ὁ παθητικὸς ἔῤῥωμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥώμη ἡ ὑγεία· σημαίνει δὲ καὶ τὴν πόλιν· καὶ εἰς τὸ ἀνδρεία |
| ρ 103 | Ῥῶπος μίγματα, χρώματα, ὅσα ζωγράφοις καὶ γραφεῦσι καὶ μυρεψοῖς χρησιμεύει, ὅθεν καὶ ῥώπαλον· τινὲς δὲ καὶ τῶν παντοδαπῶν φόρτων ῥώπαλον |
| ρ 104 | Ῥῶσις ἡ ὑγεία, ἔστι ἐκ τοῦ ἀῤῥωστία, κατὰ στέρησιν ὑγείας· καὶ ἡ δύναμις καὶ τὸ ῥωμαλέον |
| ρ 105 | Ῥώθων ἐκ τοῦ ῥοὺς ῥοὸς, καὶ τοῦ ὤθω |
| ρ 106 | Ῥωννύω τὸ δύναμιν παρέχω· ὁ μέλλων οὐκ ἔχει· ποιεῖ δὲ τὸ παράγωγον εἰς μι, καὶ ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται, ἐξ οὗ καὶ ἐπιρωννύω |
| ρ 107 | Ῥωϊκὸν λέγεται τὸ ἱππικόν |
| ρ 108 | Ῥωμαῖος ὡραῖος, κάλλει παρὰ τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων· ἐξεχύθη γὰρ χάρις ἐν χείλεσιν αὐτοῦ· διὰ τοῦτο εὐλόγησεν αὐτὸν εἰς τὸν αἰῶνα· περιζώννυται τὴν ῥομφαῖαν αὐτοῦ ἐπὶ τὸν μηρὸν αὐτοῦ, ὡς δύνατος τῇ ὡραιότητι, καὶ τῷ κάλλει αὐτοῦ· ἐντενεῖται καὶ κατευοδοῦται, καὶ βασιλεύει ἐκ θεοῦ |
| ρ 109 | Ῥωγχάζειν παρὰ τὸ ῥοχεῖν παρῆρται· ἢ παρὰ τὸ ῥέγχω |
| ρ 110 | Ῥωφεῖν ὕδωρ. Τέλος τοῦ Ρ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Σ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| σ 7 | Σαγήνη ἀπὸ τοῦ ἔσω ἄγειν γίνεται ἐσαγήνη, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε, σαγήνη· γράφεται γὰρ διὰ τοῦ ἦτα |
| σ 8 | Σαγήνη περιβόλαιον, στάγμα, σκέπασμα |
| σ 9 | Σαγάριος ποταμὸς Φρυγίας καὶ Λυδίας |
| σ 10 | Σαθρὸς χαῦνος, ἀσθενὴς, κεκλασμένος, παρὰ τὸ σταθῆναι, σαθὸς καὶ σαθρὸς, κατ’ ἀντίφρασιν· ἢ παρὰ τὸ σείεσθαι ῥᾳδίως· ἢ ἀπὸ τοῦ σείεσθαι τὰ ἄρθρα· καὶ εἰς τὸ σαπρόν |
| σ 11 | Σαθρὸς παρὰ τὸ σεσημένα ἔχειν τὰ ἄρθρα |
| σ 12 | Σαβιθὰ τοῦτο συριακὸν ἐστὶν ὄνομα, ὃ ἑρμηνεύεται λινιαῖον ἄντλημα, παρὰ τὸ ἀσκαλωνίτῃ· ἔστι δὲ ξεστῶν κβ· καὶ τὶ ἀρέστισι, καὶ παρ’ ἄλλοις ιη· τὸ δὲ ἕν δ |
| σ 13 | Σαίρειν εἰς τὸ σάκορος |
| σ 14 | Σακελλάριος συριστὶ ἐπιδέχεσθαι· σάκελλα γὰρ τὸ δέχεσθαι εἴρηται |
| σ 15 | Σάκκος ἀπὸ τοῦ σάσσω, ὃ σημαίνει τὸ στρωννύω, γίνεται ὁ μέλλων σάξω, καὶ τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου σέσακται τὸ τρίτον, καὶ ἐξ αὐτοῦ σάκτος καὶ τοῦ τ εἰς κ, σάκκος |
| σ 16 | Σάκος ἡ ἀσπὶς τῶν ὅπλων, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ σάκεσι· Σάκες γὰρ ἔθνος Θράκης, οἱ ταύτην ἐφεῦρον· καὶ εἰς τὸ πολεμικὸν ἱλημ |
| σ 17 | Σάλος παρὰ τὸ ἅλς, ἁλὸς καὶ σάλος |
| σ 18 | Σάλπιγξ σαλπίζω, τοῦτο παρὰ τὸ ἔπω τὸ λέγω, ὁ μέλλων ἔψω, ἀποβολῇ τοῦ ω ἒψ, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο, ὂψ ὀπὸς, ὀπίζω, καὶ μετὰ τοῦ σέλας, ὃ σημαίνει τὴν λαμπηδόνα γίνεται σελαπίζω, καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ ὑπερβιβασμῷ σαλπίζω |
| σ 19 | Σάκρον τὸ τῷ δημοσίῳ ἀφιερωθὲν, εἴτε ἐν πόλει, εἴτε ἐν ἀγρῷ |
| σ 20 | Σαλὴμ εἰς τὸ Ἱερουσαλήμ |
| σ 21 | Σανὶς παρὰ τὸ τείνω, τὸ τανύω, τανὶς καὶ σανὶς, τὸ ἐπίμηκες ξύλον |
| σ 22 | Σαλαμίνη ὅτε εὐθεῖα ἐστὶ, διὰ τοῦ ἦτα· ἐπὶ δὲ τῶν λοιπῶν πτώσεων τὰ δύο ἰῶτα |
| σ 23 | Σαλαμῖνος γὰρ δικατάληκτον ἐν σαλαμίνῃ· φησὶ δὲ σαλαμίς· Σαλαμὶς δὲ ἦν πρὸ τῆς Ἀττικῆς, ὅθεν ἦν Αἴας ὁ Τελαμώνιος· Σαλαμὶν Σαλαμῖνος ὄνομα νήσου |
| σ 24 | Σάλπιγξ παρὰ τὸ σαλπίζω· τοῦτο παρὰ τὸ σέλας καὶ τὸ ὀπίζω· οἱ γὰρ ἀρχαῖοι μήπω σάλπιγξι χρώμενοι, πολεμίων περιστοιχησάντων ἄφνω τὴν πόλιν αὐ τῶν, διὰ φλογὸς καὶ καπνοῦ τοὺς ἐπικούρους ἐκάλουν |
| σ 25 | Σάξαι καὶ σάπτειν, τὸ στρῶσαι καὶ στρωννύειν |
| σ 26 | Σάκος εἰς τὸ δόρυ, ἀπὸ Σάκων τῶν πρῶτον εὑρόντων· ἢ ἀσπὶς τὸ ὅπλον |
| σ 27 | Σαπρὸν δυσῶδες, σηπτικόν· ἔστι σήπω, σήψω, ὁ β ἀόριστος ἔσαπον, καὶ ἐκεῖθεν σαπρὸν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ καὶ πάλιν τροπῇ τοῦ π εἰς θ, σαθρὸν γίνεται |
| σ 28 | Σαράβαρα ἐσθὴς Περσική· ἔνιοι δὲ λέγουσι βρακία· ἄλλοι δὲ περὶ τὰ σκέλη ἐνδύματα |
| σ 29 | Σάρδις ἡ πόλις, ὥσπερ γὰρ παρὰ τὸ πόλιες καὶ ὄφιες γίνεται πόλις καὶ ὄφις, κατὰ κράσιν τοῦ ι καὶ ε, εἰς ἰῶτα, οὕτω καὶ παρὰ τὸ σάρδιες γίνεται σάρδις κατὰ κράσιν τοῦ ι καὶ ε· δηλονότι μακρόν |
| σ 30 | Σάρδις ἡ πόλις καὶ οἱ πολίται, καὶ λέγουσί τινες· τὶ οὖν καὶ οἱ πολίται Σάρδις λέγονται καὶ ἡ πόλις, καὶ μὲν Σαρδανοὶ λέγονται καὶ καλέονται, πῶς οὖν φησὶ καὶ οἱ πολῖται καὶ ἡ πόλις, ἔστιν οὖν εἰπεῖν, ὅτι οὐκ εἶπε, σάρδις λέγονται οἱ πολῖται καὶ ἡ πόλις· ἀλλότι διὰ τοῦ ἰῶτα ἐστὶν ἡ γραφή |
| σ 31 | Σαρωνὶς ἡ δρὺς, διὰ τὸ σεσειρέναι· ἢ σωρωνὶς διὰ τὸ ἐξ αὐτῶν σωροὺς γίνεσθαι |
| σ 32 | Σάτον μόδιον κουλοματ. ὡς εἶναι ξέστων κβ, ὑγροῦ δὲ ξέστων ν· καὶ ἄλλως· σάτον καλεῖται ἐξ αὐτῆς τῆς ἑβραΐδος διαλέκτου μεταφρασθὲν, θηλυκῶς μὲν ἐκφωνούμενον, ἐν δὲ τῇ Ἑλλάδι οὐδετέρως· τὸ γὰρ σάτον οὐχ ἡ σάτος· τὸ σάτον δὲ μόδιόν ἐστι κουλουματ. ὡς εἶναι μόδιον, καὶ διὰ τοῦτο ὀβολ. τὸ σετρ.· ἔστι τοῦ μοδίου τὸ ὑπέργυμα· κέκληται δὲ σάτον, κατὰ τὴν αὐτὴν διάλεκτον ἐκφωνούμενον· ἐν δὲ τῇ Ἑλληνίδι σύρως· τὸ γὰρ σάτον μόδιόν ἐστι βουλλατ |
| σ 33 | Σαρδόνιος γέλως καθ’ ὑπόκρισιν, ἀπὸ τοῦ σεσυρέναι τοὺς ὀδόντας |
| σ 34 | Σάρδιον βοτάνη δηλητρ ἥτις ἅπαν τὸ σῶμα τοῦ φαγόντος αὐτὴν, σπασμῷ ὑποβάλλει, ὡς καὶ τῶν χειλέων συσταλέντων, γυμνοῦσθαι τοὺς ὀδόντας, καὶ γέλωτος φαντασίαν παρέχειν τοῖς ὁρῶσι· ἔστι δὲ καὶ λίθος |
| σ 35 | Σάρισσα εἶδος ἀκοντίου Ἑλληνικοῦ |
| σ 36 | Σαρδάζων μετὰ πικρίας καὶ θυμοῦ γελῶν |
| σ 37 | Σάτυρος δαίμονος ὄνομα χορευτικοῦ |
| σ 38 | Σαρακηνὸς σαπρὸς, κενὸς, διὰ παντὸς γὰρ τῇ σαπρίᾳ νέος εὑρίσκεται, οὐ τελευτ. γὰρ αὐτοῦ ἡ πονηρία, σαπρῆς γὰρ μήτρος τῆς δούλης γέγονε· σαπρὸς ἧν τῷ πάλαι δικαίῳ γνωρία, τὴν δούλην καὶ τεχθῆναι παρ’ αὐτῆς· ἐξ ἐπιτροπῆς γὰρ τῆς Σάῤῥας πρὸς τὸν Ἀβραὰμ τοῦ γενέσθαι μετὰ δούλης καὶ κύησιν βρέφους ἐτέχθη ὁ Ἰσμαήλ· ὁ ἀεὶ σαπρὸς τῇ ἀμεταβλήτῳ πονηρίᾳ ἄκοσμον καθιστῶν τὸν κοσμόν· ἡ δὲ Σάῤῥα ἐξ ἐπαγγελίας τριάδος συνέλαβε, καὶ εὐλογήθη καὶ αὐτή· καὶ τὸ ἐξ αὐτῆς τεχθὲν, πρὸ τῆς κυήσεως αὐτῆς ἐν τῇ ἐπαγγελίᾳ τῆς συλλήψεως αὐτοῦ |
| σ 39 | Σαυρωτὴρ ξυστὸν δόρυ, ἢ ὁ στύραξ, ὃν ἔνιοι οὐρίαχον καὶ σαυρωτῆρα καλοῦσι, ὅπου ἐμπήσσεται τὸ σίδηρον τοῦ δόρατος, παρὰ τὸ σταυροῦσθαι καὶ ὀρθοῦσθαι ἅπαν, σταυρωτήρ τις ὤν· οἱ δὲ αὐτὸ τοῦτο τὸ σιδήρειον στύρακα καλοῦσιν· ἔστι δὲ εἶδος δένδρου ὁ στύραξ, οὗ ὁ καρπὸς ὁμωνύμως λέγεται στύραξ· λέγεται δὲ σαυρωτὴρ καὶ ἡ τοῦ δόρατος ἀρχὴ, ἐφ’ ἧς στηρίζεται |
| σ 40 | Σάφα σαφῶς, ἐπίῤῥημα μεσότητος, διάτι βαρύνεται; ὅσα ἐν ὁμοφωνίᾳ καθέστηκε, πληθυντικοῖς βαρυτόνων ὀνομάτων, ταῦτα βαρύνεται καὶ μετάγονται εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν, καὶ βαρύνεται, οἷον ταχεὼς τάχα, σαφέα, ὠκέα, ὦκα πλὴν τοῦ θαμέα θαμὰ· καὶ εἰς πρῶτα |
| σ 41 | Σαφῶς ἐκ τοῦ σαφὴς, τοῦτο ἐκ τοῦ σαφῶ τὸ ἑρμηνεύω, τοῦτο ἐκ τοῦ σοφὸς, τοῦτο ἐκ τοῦ σέβω σοβὸς καὶ σοφός· τὸν γὰρ σοφὸν πάντες σεβόμεθα |
| σ 42 | Σαώτερος παρὰ τὸ σάος, σαώτερος τὸ συγκριτικόν |
| σ 43 | Σαώτερος ὁ σῶος καὶ ὑγιής· ἔστι ῥῆμα σῶ τὸ ὑγιαίνω, καὶ παράγωγον σάω, ἐξ οὗ ὄνομα σάος, ἐξ αὐτοῦ σαώτερος· τὸ δὲ σῶος εἴρηται, παρὰ τὸ σεύειν τὸ ὁρμᾷν, καὶ κινεῖσθαι |
| σ 44 | Σεδὲκ εἰς τὸ Μελχισεδέκ |
| σ 45 | Σειλινὸς ὁ γέρων, παρὰ τὸ εἴρω, ὃ σημαίνει τὸ λέγω σειρηνὸς, καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ εἰς, λ καὶ τοῦ η εἰς ι, σειλινός· ἢ παρὰ τὸ σείεσθαι λίαν· σειληνὸς ὁ διόνυσος, παρὰ τὸ σείεσθαι ἐν τῷ ληνῷ· σιληνὸς δὲ ὁ μωρὸς, ἐκ τοῦ σιλαίνειν τὸ μωραίνειν, καὶ φλυαρεῖν |
| σ 46 | Σειλινὸς σειλινοὶ λέγονται οἱ γέροντες τῶν σατύρων· γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἢ γὰρ παρὰ τὸ σείεσθαι αὐτοὺς, περὶ τὸν ληνόν· ἢ παρὰ τὸ σεσυρέναι καὶ χαίρειν γέγονε σέριος καὶ προσθέσει τοῦ ἰῶτα, καὶ τροπῇ τοῦ ρ εἰς λ· σειλινός |
| σ 47 | Σειρὰ ἡ πλοκὴ, διὰ τῆς ει διφθόγγου, τοῦτο παρὰ τὸ εἴρω τὸ συμπλέκω, γέγονεν εἰρὰ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σειρά· οἱ δὲ Δωριεῖς διὰ τοῦ ἦτα γράφουσιν αὐτὸ, σηρὰ, καὶ ἐκ τούτου γνωρίζεται, ὅτι δίφθογγον ἔχει, τρέποντες ἐκεῖνοι πάντοτε τὴν ει δίφθογγον εἰς ἦτα |
| σ 48 | Σείριος ὁ ἥλιος, οἱονεὶ τείριος, κατὰ τροπὴν τοῦ τ εἰς ς, ἐπειδὴ τείρει καὶ καταπονεῖ ἡμᾶς τῷ καύματι· καὶ ὅτι ἀποσείει ἡμᾶς καὶ κενοῖ ἐκ τοῦ ἱδρῶτος, οἱονεὶ σείριος ὁ ἐκζέων ἡμᾶς καὶ θερμαίνων ταῖς ἀκτίσιν· ἢ ὁ σείων καὶ ἐκπέμπων τὰς ἀκτίνας· ἢ ἐπειδὴ σειρικοῦν λέγεται τὸ ἐρυθρὸν χρῶμα· ἡ δὲ χροιὰ τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντος τοιαύτη ἐστί· Σείριος καλεῖται οἱονεὶ εἴριος, ὁ εἴρων καὶ προλέγων τοῖς γεωργοῖς ἰδιότητα |
| σ 49 | Σειρὴν παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω γέγονεν εἰρὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σειρήν |
| σ 50 | Σειρομάστης ἐκ τοῦ σεῖρα καὶ τοῦ μαστίζω· ἔστι δὲ σκεῦος λογχοειδὲς, ἔχον ὀγκίνα τινὰ συνηγμένον αὐτῷ, ᾧ χρῶνται μάλιστα τελῶναι, εἰς τὸ ἐρευνᾶν δι· αὐτοῦ τὰς πήρας τῶν φορτίων τῶν ἐμπόρων, τοῦ γνῶναι τινά ἐστι τὰ ἐναποκείμενα τοῖς φορτίοις· ἔνθεν γὰρ καὶ σειρομάστης ὠνόμασται, ἐκ τοῦ τὰ φορτία ὡς εἴρηται τῶν ἐμπόρων μαστίζειν δι’ αὐτοῦ, τουτ’ἔστιν ἐρευνᾷν |
| σ 51 | Σείω παρὰ τὸ σέω γέγονε, σείω γὰρ προσθέσει τοῦ ἰῶτα· καὶ εἰς τὸ σισσειὸν καὶ τιμή |
| σ 52 | Σέβας ἐκ τοῦ σέβω |
| σ 53 | Σεισάχθεια χρέων ἀποκοπή· οἱ Ἀθηναίων παῖδες δανεισάμενοι ποτὲ παρὰ τῶν πλουσίων, καὶ ἀποροῦντες ἠναγκάσθησαν μισθοῖς αὐτοὶ διαπελάζειν καὶ ἀγωνίαν |
| σ 54 | Σέλας φῶς, λαμπηδὼν, λαμπρότερον τὸ φῶς τῆς σελήνης, παρὰ τὸ σαλεύεσθαι τῇ πνοῇ |
| σ 55 | Σέλας παρὰ τὸ σεύω τὸ ὁρμῶ καὶ σέλη ἡ λαμπεδὼν, παρὰ τὸ σεύεσθαι ἐξ αὐτῆς τὴν ἕλην καὶ ὁρμᾷν, ἢ παρὰ τὸ ἕλη ἡ λαμπηδὼν ἕλας καὶ σέλας· καὶ εἰς τὸ ἥλιος, καὶ λάμπω, καὶ σάλπιγξ, καὶ σεμελή |
| σ 56 | Σελήνη ἡ Ἄρτεμις σέλας νέον, εἴρηται παρὰ τὸ σέλας ἀένναον ἔχειν, ὅθεν καὶ ἐνιαυτὸς, ὁ ἔνος ὁ ἀεὶ νεάζων, οὕτως Ἡρακλείδης |
| σ 57 | Σελήνη παρὰ τὸ ἐν νυκτὶ φαίνειν, σέλας γὰρ οἱ παλαιοὶ τὸ φῶς ἐκάλουν· ἔστι δὲ καὶ ὄνομα βασιλίσσης σκυθῶν |
| σ 58 | Σέλινον διὰ τὸ ἐν ἕλει σεύεσθαι ἤγουν ὁρμᾷν, ἕλινον καὶ σέλινον |
| σ 59 | Σελμὼν ὄνομα βάρβαρον, ἀπὸ τοῦ ἕλκω τὸ ἑλκύω, ὁ παρακείμενος εἷλκα, ὁ παθητικὸς εἷλμαι καὶ ἐξ αὐτοῦ εἷλμος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἰῶτα ἑλμὸς, ἑλμών· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω ἐλμὼν καὶ σελμών |
| σ 60 | Σεκοῦνδος κύριον· σημαίνει δὲ καὶ τὸν δεύτερον |
| σ 61 | Σεμέλη κύριον, παρὰ τὸ σέλας μέλειν, ἤγουν φροντίζειν· σέλας γὰρ τὴν ἀστραπήν· παρὰ τοῦ Δίος ᾐτήσατο μετὰ ἀστραπῆς καὶ βροντῶν συγγενέσθαι αὐτῇ |
| σ 62 | Σεμέλη θεὸς, θεμελὶς, θεμελιῶτις οὖσα. θέμελις ἡ γῆ προσαγορεύεται· διὰ τὸ ἐν αὐτῇ πάντα καταθεμελιοῦσθαι· καὶ κατ’ ἐναλλαγὴν τοῦ θ εἰς ς, Σεμέλη |
| σ 63 | Σεμίδαλις ἐκ τοῦ σέλας ὃ σημαίνει τὸ λευκὸν, σελίδαμίς τις οὖσα, ἡ λευκὴ ἄλευρος |
| σ 64 | Σεμνῶς ἐπίῤῥημα ἀπὸ τοῦ σεμνὸς, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ σέβω, σεβνὸς, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς μ σεμνός· σημαίνει δὲ τὸν θαυμαστὸν καὶ ἄξιον ἐν τροποῖς· καὶ τὰ ἄῤῥητα καὶ τὰ ἀνεξέταστα σεμνὰ λέγεται· καὶ παρὰ Λυκόφρωνι δὲ, σεμνῶς κασσωρεύουσα κοιλανεῖ δόμους· καὶ εἰς τὸ ἄσεμνος καὶ γυμνός |
| σ 65 | Σενάτωρ ἀξίωμά τι ἐν Ῥώμῃ μέγιστον |
| σ 66 | Σέσηπεν ἐκ τοῦ σήπω, ἢ ἔσαπον· ἢ παρὰ τὸ σὴς σητὸς, ὅ ἐστιν εἶδος σκώληκος· καὶ κλίνεται σητός, ὁ κανὼν· τὰ εἰς ης ὀνόματα μονοσύλλαβα, εἰ μὲν ὀξύνεται, διὰ τοῦ τος κλίνεται· Κρὴς Κρητὸς, Κρῆτες κρητῶν· ἀμφὶ δέ μιν Κρητῶν ἀγοί. θὴς θητὸς, βλὴς βλητὸς, βλῆτα καὶ ἀβλῆτα πτερόεντα· εἰ δὲ περισπῶνται ἀποβολῇ τοῦ ς, κλίνεται· οἷον δρῆς δρῆ· ἀπὸ γοῦν τοῦ σὴς σητὸς, σήσω καὶ σήπω |
| σ 67 | Σηδὼρ ὄνομα τόπου, ἐκ παραδόσεως διὰ τοῦ ἦτα, κατὰ δὲ τὴν ἐτυμολογίαν διὰ τοῦ ἰῶτα· καὶ γὰρ ἑρμηνεύεται μικρὰ ἢ ταπεινή· καὶ γίνεται παρὰ τὸ σιγῶ, ὁ γὰρ ταπεινὸν, ὁ μὴ δυνάμενος καθ’ ἑαυτὸν σῖγος |
| σ 68 | Σῆμα σημεῖον· καὶ εἰς τὸ σῶμα |
| σ 69 | Σημεῖον τὸ ἀγνοούμενον πρᾶγμα σημαίνει |
| σ 70 | Σημεῖον τέρατος διαφέρει· ὅτι τὰ μὲν παρωχηκότα σημεῖα πιστοῦσθαι δεῖ, τὰ μέλλοντα τεκμηρίοις· καὶ εἰς τὸ τέρας |
| σ 71 | Σημεῖον τὸ σῶον μὴ ἦν, ἀλλ’ ὑπόμνημα, σύσσημον ὂν τοῦ τιθέντος |
| σ 72 | Σῆμα σημαίνει τρία· τὸ σημεῖον, καὶ τὸν τάφον, καὶ τὴν σφραγίδα |
| σ 73 | Σηπεδὼν ἡ σῆψις, τὸ σέσηπος πρᾶγμα· καὶ νόσος οὕτω καλουμένη |
| σ 74 | Σηκὸς ὁ ἐνδότατος τόπος τοῦ ἱεροῦ· ναὸς καὶ οἶκος· σημαίνει δὲ καὶ τὸν τάφον |
| σ 75 | Σηκὸς οἱονεὶ στηκὸς τίς ἐστιν, πρὸς ὃν στήκουσιν εὐωχούμενοι, παρὰ τὸ ἵστημι, στήκω, στηκὸς καὶ σταθμός· παρὰ αὐτοῦ γάρ ἐστι τὸ ἑστάναι |
| σ 76 | Σηλικὰς Ῥωμαῖα ἡ λέξις, σημαίνει δὲ πέτρας μαρμαρώδεις |
| σ 77 | Σήμερον ἐπίῤῥημα καιροῦ παραστατικὸν, οἷον σήμερον, αὔριον, γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἡμέρα ἥμερον καὶ σήμερον· ἢ ὅτι οἱ Δωριεῖς σάμερον λέγουσι· τὰ δὲ ἔχοντα ἀναφαινόμενον τὸ α, διὰ τοῦ η γράφεται, οἷον μηχανὰ, ἅλιος, σᾶμα· τὸ ρον μικρὸν διάτι; τὰ εἰς ον ἐπιῤῥήματα· τὸ με ψιλὸν διάτι; κατὰ παράδοσιν· κατὰ ποῖον κάνονα τῆς ὀρθογραφίας; κατὰ ἱστορίαν· καὶ πόσοι κανόνες; τέσσαρες· ἀναλογία, ἐτυμολογία, διάλεκτος, ἱστορία· τί ἔστιν ἀναλογία; ἡνίκα κατορθῶμεν γραφὴν, ἢ ὅταν κανόνα ἀποδῶμεν· διάτι βαρύνεται; ἐπειδὴ τὰ εἰς ον λήγοντα ἐπιῤῥήματα, παραληγόμενα τῷ ι, ἢ τῷ ε, βαρύνεται· οἷον αὔριον, σήμερον, χωρὶς τοῦ αὐθημερὸν, καὶ ἐξὸν, ὑπεσταλμένων τῶν ὀνομάτων· τὸ αὐθημερὸν παρώνυμον· τὸ ἐξὸν μετοχή |
| σ 78 | Σῆρες ὄνομα ἔθνους, ὅθεν ὁλοσηρικὸν ἔρχεται μεταξωτόν |
| σ 79 | Σῆρες ζῶα, νῆθον τὰ μετάξην |
| σ 80 | Σήραγγες αἱ ὑπὸ γῆν ὑπομήκεις ἐκρήξεις, οἱονεὶ φλέβες τινὲς οὖσαι τῆς γῆς, ἃς ὑποτρέχον τὸ ὕδωρ, ζητεῖ διέξοδον· ἐντεῦθεν σηραγγῶδες τόπος εἴρηται, ὁ διατετρημένος ἀπὸ τοῦ σεσηρέναι καὶ διαστρέφεσθαι |
| σ 81 | Σήραγξ χάσμα, κοιλὰς ὕφαλος πετρ. ῥῆγμα ἔχουσα |
| σ 82 | Σήραγξ ὁ βαθὺς καὶ κρημνώδης τόπος· γίνεται δὲ παρὰ τὸ διαρήσσω τὸ διακόπτω ῥήσαγξ, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ σήραγξ· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ῥῶ τὸ φθείρω |
| σ 83 | Σὴς ὁ σκώληξ, παρὰ τὸ σῶ τὸ κινῶ, ὁ μέλλων σήσω, ἀποβολῇ τοῦ ω, σὴς, σητὸς ὁ κανὼν εἴρηται· διαφέρει δὲ θρὶψ, σὴς, ἲψ· θρὶψ μέν ἐστι σκώληξ ἐσθίων τὸ ξύλον, σὴς δὲ τὸ ἱμάτιον, ἲψ ὁ τὰ κέρατα καὶ τὰς ἀμπέλους βλάπτων |
| σ 84 | Σησάμενος ἐκ τοῦ σήθω, τὸ κοσκινίζω, ἐξ οὗ καὶ σῆσις ἡ κοσκίνησις καὶ σητάνιος ἄρτος ὁ καθαρός |
| σ 85 | Σῇσι ταῖς σαῖς· διάτι ἐπεκτείνεται διὰ τοῦ ἰῶτα; πᾶσα δοτικὴ πληθυντικῶν πρὸ τοῦ ι ἔχει τὸ ς, ἢ δυνάμει, ἢ ἐνεργείᾳ· ἐνεργείᾳ μὲν λέβητι λέβησι· δυνάμει δὲ κόρακι κόραξι, Πέλοπι Πέλοψι· ὅθεν τὸ Ἀθρείδαις, καὶ καλοῖς καὶ σαφοῖς, μὴ ἔχοντα πρὸ τοῦ ι τὸ ς, ἢ δυνάμει ἢ ἐνεργείᾳ, διὰ τοῦτο ἐπεκτάνθεν διὰ τοῦ ἰῶτα· ἔτρεψαν δὲ τὸ α εἰς ἦτα, αἱ τοιαῦται δοτικαὶ, ἵνα εὑρεθῇ τὸ ς πρὸ τοῦ ἰῶτα, εἴτε ἐπεκτεταμέναι εἰσὶν, εἴτε ἀνεπεκτατοί |
| σ 86 | Σιαγόνες παρὰ τὸ σείεσθαι αὐτὰς ἄγαν ἄνω καὶ κάτω, ἢ ὅτι σείονται περιαγόμεναι, καὶ συνάγονται αἵ εἰσιν ὑποκάτω τοῦ γενείου· οἱ δὲ παρὰ τὸ σιγὼν σιαγὼν, ἀπὸ τοῦ τὰ σιτία ἄγνυσθαι δι’ αὐτῶν |
| σ 87 | Σιγῶ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ παρὰ τὸ σιγή ἐστιν, ὡς τιμὴ τιμῶ· καὶ ἄλλως τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς γη οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, οἷον πηγὴ, καυγή |
| σ 88 | Σίγειον ἀκρωτήριον τῆς Τροίας· γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου κατὰ τὴν παραλήγουσαν, τῷ λόγῳ τοῦ ῥότειον· κατὰ δὲ τὴν ἄρχουσαν διὰ τοῦ ἰῶτα, ἐπειδὴ παρὰ τῇ σιγῇ παρῆκται, κατ’ ἀντίφρασιν· πολύηχος γάρ ἐστιν ὁ τόπος, ὑπὸ τῶν κυμάτων |
| σ 89 | Σιγῇ ἐπίῤῥημα μεσότητος, προσγράφεται τὸ ἰῶτα· τὰ γὰρ παρὰ τὴν δοτικὴν γινόμενα ἐπιῤῥήματα, ἔχουσι τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον |
| σ 90 | Σίδηρος ἀπὸ τοῦ ῥᾳδίως τὸν ἰὸν ἐφέλκεσθαι· ἄμεινον δὲ εἰς ἰῶν χρῆσιν ἐπιτήδειον ὂν, ὅπερ ἐστὶ βελῶν· σίδαρος δὲ λέγουσιν οἱ Δωριεῖς |
| σ 91 | Σίδαι λέγονται αἱ ῥοαὶ, ἐξ οὗ καὶ σίδειος καρπός |
| σ 92 | Σικελὸς Σικελιώτου διαφέρει· Σικελοὶ μέν εἰσιν οἱ ἐν τῇ Σικελίᾳ οἰκοῦντες βάρβαροι· Σικελιῶται δὲ οἱ ἀπ’ Ἑλλήνων πόλεως μετοικήσαντες |
| σ 93 | Σίκημα ὄνομα τόπου· γράφεται δὲ ἀπὸ παραδόσεως τὰ δύο ιι |
| σ 94 | Σίκερα εἶδος πόματος σκευαστοῦ |
| σ 95 | Σίκινον εἶδος ὀρχήσεως, παρὰ τὸ σείεσθαι καὶ κινεῖσθαι |
| σ 96 | Σίκλος εὗρον τὸν σίκλον τὸν ἅγιον ἐν τοῖς ἀριθμοῖς· οὕτω φησὶ, λυτρώση τὸν πρωτότοκόν σου πέντε σίκλων, κατὰ τὸν σίκλον τὸν ἅγιον· καὶ εἰς τὸ κοδράτης· τὸ σίκλον ἐστὶ τὸ τέταρτον τῆς οὐγκίας |
| σ 97 | Σίμβλα παρὰ τὸ τὰ σίτα βάλλειν |
| σ 98 | Σίμβλοι τὰ ἀγγεῖα ἐν οἷς βάλλουσι τὰ κηρία αἱ μέλισσαι, οἷον, σίμελοι ὄντες, σιμαὶ γὰρ αἱ μέλισσαι· καὶ εἰς τὸ Αἰσχύλος |
| σ 99 | Σίμβλας τὰς τῶν μελισσῶν θήκας |
| σ 100 | Σιμὸς ὁ πατζὸς καὶ μικρόμυττος· καὶ πᾶν κολακὸν σιμὸν λέγεται καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| σ 101 | Σινὰ ὄνομα ὄρους, ἀπὸ τοῦ ἲς, ὃ σημαίνει τὴν γνῶσιν, ἵνα, ὅτι ἐκεῖ εἶδεν ὁ Μωσῆς τὸν θεόν· ἢ ἀπὸ τοῦ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἴνα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, Σινὰ, ὅτι ἐκεῖ ἦν ἡ τοῦ νόμου δύναμις |
| σ 102 | Σίνηπι παρὰ τὸ σίνειν τοὺς ὦπας, ἤγουν βλάπτειν τοὺς ὀφθαλμοὺς, τὸ βλάπτον τοὺς ὀφθαλμούς |
| σ 103 | Σίντιες οἱ λίμνιοι σκώληκες, ἀπὸ τοῦ σίνεσθαι ἢ βλάπτεσθαι |
| σ 104 | Σίνω εἰς τὸ ἐρυσίβη, καὶ ζιζάνιον |
| σ 105 | Σισύρα ἡ γοῦνα, αἴγειον στέγαστρον· τετυχωμένον τουτ’ἔστιν ἄκος, ὅ ἐστι δέρμα· πολλάκις δὲ καὶ τὸ τραχὺ καὶ ἄγναπτον ἱμάτιον, ὡς καὶ Ἀριστοφάνης, ἐν πέντε σεσύραις |
| σ 106 | Σισύρα καὶ σίσυρμα διαφέρει· σισύρα μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐξ αἰγείων δερμάτων τετριχώμενον στέγαστρον· σίσυρμα δὲ τὸ ἐκ τῶν κιρκυδίων κώδιον, ῥαπτόμενον ἀπεγχώνιον |
| σ 107 | Σίτλα σκύφος, κρατὴρ, κισσύβιον |
| σ 108 | Σίσυφος εἴρηται οἱονεὶ σιόσυφος, ὁ ἔχων ἐκ τῶν σίων τουτ’ἔστι τῶν θεῶν τὴν σοφίαν· σισύφους τοὺς θεοὺς λέγουσιν οἱ Λάκωνες, ὁ οὖν ὑπὸ τῶν σίων τουτ’ἔστι τῶν θεῶν σοφὸς, σιόσοφος εἴρηται, καὶ κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ο, καὶ μεταθέσει τοῦ ἄλλου ο εἰς υ, Σίσυφος |
| σ 109 | Σίγμα σιμάτιον τὸ ὂν, ὑπόσιμον, τὰ γὰρ σίγματα δὴ ὑπόσιγμα· ἢ παρὰ τὸ σιγμὸν τινὰ ποιεῖν τῇ φωνῇ, καὶ ὅτι πυρωθεὶς ὁ σίδηρος, ἐπαν’ εἰς ὕδωρ βληθεὶς ἀπήχησιν ὁμοίαν τῆ ἐκφωνήσει τοῦ γράμματος δηλοῖ· ὁ δὲ τοῦ στοιχείου φθόγγος τοιοῦτόν ἐστι· λέγουσι γὰρ κατ’ εἰκόνα τῆς σελήνης· σιγματοειδὴς γὰρ ἡ σελήνη |
| σ 110 | Σιτοδεία σημαίνει τὴν λίμον, παρὰ τὸ σίτος καὶ τὸ ἔνδεια, ὃ σημαίνει τὴν λεῖψιν, σιτοένδεια καὶ σιτοδεία, ἡ τοῦ σίτου ἔνδεια, κατὰ συγκοπὴν σιτοδεία |
| σ 111 | Σῖτος εἶδος τῶν παραγώγων ῥηματικῶν, παρὰ γὰρ τὸ σείω γίνεται σειστὸς καὶ σῖτος, ἡ γὰρ ἀποβολὴ τοῦ ς ἀναπέμπει τὸν τόνον· τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιω ῥήματα, μὴ παρ’ ἐνεστώτων· τὸ σι μακρὸν διάτι; κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν· σῖτος διάτι βαρύνεται; ἐπειδὴ τὰ εἰς τος δισύλλαβα μονογενῆ, παραληγόμενα τῷ ἰῶτα ἐκτεταμένῳ βαρύνεται, οἷον κρῖτος, μῖτος, τρῖτος· οὕτως οὖν καὶ σῖτος· τὸ μέντοι λιτὸς τριγενὲς ὂν ὀξύνεται |
| σ 112 | Σιτώνης ὁ ἀγοράζων τὸν σῖτον, κλίνεται σιτώνου· ὁ κανὼν· τὰ διὰ τοῦ ωνης ὀνόματα καὶ ωλης μονογενῆ εἰς ου ἔχουσι τὴν γενικὴν πανώλης, σιτώνης· μονογενῆ εἶπε, διὰ τὰ ἔχοντα οὐδέτερον παρασχηματισμόν |
| σ 113 | Σιρὸς ὁ λάκκος, ἐκ τοῦ σύρω, κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι, ὡς ἀφροδύτη, Ἀφροδίτη |
| σ 114 | Σιρὸς τὸ ἐπιτήδειον ἀγγεῖον εἰς ἀπόθεσιν τυρῶν καὶ ἀλλῶν ὀσπρίων· καὶ ὁ λάκκος |
| σ 115 | Σκαρδαμύττειν πυκνὰ τοὺς ὀφθαλμοὺς κλείειν καὶ ἀνοίγειν· ἢ παρὰ τὸ σκαίρειν τὸ κινεῖν, τὴν συνεχῇ κίνησιν τῶν βλεφάρων· ἢ παρὰ τὸ μύω τὸ καμμύω |
| σ 116 | Σιφλώσειεν ἡ λέξις νεωτέρων καὶ οἱ μὲν κακώσειεν, οἱ δὲ μωμητὸν ποιήσειεν, οἱ δὲ γέλωτα ποιήσειεν· φλῶ γὰρ ἔστι τὸ ὁρμῶ, ὅθεν καὶ οἰνόφλυξ· οἱ δὲ παλαιοὶ τὸν εἰφλεχθῆ |
| σ 117 | Σίφων διὰ τοῦ ἰῶτα· παρὰ γὰρ τὸ σίζω, τὸ ἦχον ἀποτελῶ, γέγονε σίζων καὶ σίφων, τροπῇ τοῦ ζ εἰς φ· τὸ δὲ σίζω διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ιζω |
| σ 118 | Σιὼν τὸ ὄνομα τῆς πόλεως διὰ τοῦ ἰῶτα· Σηὼν δὲ τὸ ὄνομα τοῦ βασιλέως διὰ τοῦ ἦτα |
| σ 119 | Σιωπῶ ἐκ τοῦ ὂψ, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν καὶ τοῦ σιγῶ· τὸ δὲ σιγῶ παρὰ τὸ σίζω τὸ κτυπῶ κατ’ ἀντίφρασιν· καὶ τὸ ω διάτι; τὰ παρὰ τὸ ωχη καὶ ωπη γινόμενα ὀνόματα ἅπαντα διὰ τοῦ ω γράφεται |
| σ 120 | Σιωπὴ ἀκὴν ἐγένετο σιωπή· καί ἐστιν ἐπίῤῥημα μεσότητος· σιωπὴ τὸ ω διάτι; τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων καὶ μελλόντων γινόμενα |
| σ 121 | Σιωπῶ τὸ ω μέγα ἐκ τοῦ σιωπή· τοῦτο ἐκ τοῦ σιγῶ σιγωπὴ, καὶ ἐκβολῇ τοῦ γ γίνεται σιωπὴ· καί ἐστιν ὁ κανὼν τοῦ ω μεγάλου, ὥσπερ τὸ θαλπωρὴ καὶ τὰ ὅμοια· τὸ δὲ σιωπὴ γίνεται παρὰ τὸ σιγῶ καὶ τὸ ὄπα, ὃ σημαίνει τὴν φωνήν· καί ἐστι τοῦ σιγὴ τὸ σι μακρὸν, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ· βῆ δὲ καλυψομένη ἐανῷ ἀργῆτι φαεινῷ σιγῇ· τὸ δὲ σιωπὴ καὶ τὸ σιωπῶ ῥῆμα, οὐκ ἀπὸ τοῦ σιγῇ καὶ τοῦ ὄπα, γράφεται τὸ ο μικρὸν· ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ σιγῶ ἐφυλάχθη τὸ ω· οὕτως ἡ παράδοσις |
| σ 122 | Σκαιὸς ὁ ἐπαχθής· τὸ σκαι διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ αιος ὀνόματα δισύλλαβα τριγενῆ διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον φαιὸς, λαιὸς, σκαιὸς, πλὴν τοῦ θεός· γίνεται ἐκ τοῦ σκάζω τὸ χωλαίνω· ἢ σκάζω τὸ μὴ ὀρθῶς βαδίζω, ἐξ οὗ καὶ σκάμβος, ὁ μὴ ὀρθῶς βαδίζων, σκαὸς καὶ σκαιός· σκαιῶς γὰρ ἔχει ἡ ἀριστέρα χεὶρ πρὸς τὰς πράξεις· κατὰ δὲ τρεῖς τρόπους λέγεται σκαιόν· σκαιαὶ πύλαι αἱ τοῦ Ἰλίου· αὗται δὲ σκανδάνιοι προσαγορεύονται, δι’ ὧν ἐξίεσαν οἱ τρῶες· σκαιαὶ δὲ εἴρηνται, ἣ ἀπὸ σκαιοῦ τοῦ δημιουργήσαντος αὐτὰς, ἤγουν κατασκευάσαντος· ἢ ὅτι ἐν τοῖς σκαιοῖς, ἤγουν τοῖς ἀριστεροῖς μέρεσι κεῖνται, σκαιὰ γὰρ τὰ ἀριστέρα ὡς καὶ ὁ ποιητὴς ἐδήλωσεν, εἰπών· εἴτ’ ἐπὶ δέξι’ ἴωσι πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε, εἴτ’ ἐπ’ ἀριστερὰ τοίγε ποτὶ ζόφον ἠερόεντα· ἢ παρὰ τὸ σκαιῶς βεβουλεῦσθαι τοὺς Τρῶας· τὸν γὰρ δούριον ἵππον κατ’ αὐτὰς ἐδέξαντο τὰς πύλας |
| σ 123 | Σκαιὸς ὁ ἀμαθὴς, παρὰ τὸ σκάζειν τῇ μαθήσει πρὸς τὸν διδάσκαλον |
| σ 124 | Σκρινιάριοι οἱ χαρτοφύλακες τῶν βασιλέων· σκρινίαι γὰρ αἱ ἄρκραι· σκρινίον γὰρ δρυφαντικὸν λάρνακα καλοῦσι Ῥωμαῖοι |
| σ 125 | Σκαίρω χορεύω, ὀρχοῦμαι, ὅτι ἀνεφάνη τὸ α ἐν τῷ μέλλοντι σκαρῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ σπέρω, τοῦτο ἐκ τοῦ σπῶ· καὶ εἰς τὸ κάρις |
| σ 126 | Σκαλμοῖσι τοῖς σκαρθμοῖς· ἀπὸ τοῦ σκαίρω γίνεται σκαρμὸς καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ σκαρθμός· ἐκ δὲ τοῦ σκαρμὸς γίνεται τὸ ὑποκοριστικὸν σκαρμὶς καὶ τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον σκαλμίς |
| σ 127 | Σκαμάνδριος πηγή · τὸ δρι ἰῶτα, ὡς κάπριος· ἐκ τοῦ Σκάμανδρος, ὃν Ξάντον καλοῦσι· δίψῃ γὰρ ποτὲ κατασχεθεὶς ὁ Ἡρακλῆς ηὔξατο τῷ Διῒ πατρὶ, δεῖξαι αὐτῷ μικρὰν λιβάδα· ὁ δὲ μὴ θέλων αὐτὸν κατατρέχεσθαι, ῥίψας κεραυνὸν, ἀνέδωκε μικρὰν λιβάδα, ἣν θεασάμενος ὁ Ἡρακλῆς, καὶ σκάψας εἰς τὸ πλουσιώτερον ἐποίησεν ἐκφέρεσθαι· καὶ διὰ τοῦτο Σκάμανδρος ἐκλήθη, διὰ τὸ κάματος καὶ κόπου παραίτιον· ἤγουν διὰ τὸ ἐσκάφθαι ὑπὸ ἀνδρός· Ξάνθος δὲ ἐπειδὴ ἐκεῖ λουσάμεναι αἱ θεαὶ, ξανθὰς ἔσχον τὰς πόλεις, ὅποτε πρὸς Ἀλέξανδρον ἧκον, ἕνεκα κάλλους κριθη σόμεναι |
| σ 128 | Σκαμβὴ ἡ διεστραμμένη, παρὰ τὸ σκαιῶς βαίνειν· ἢ παρὰ τὸ σκάπτω τὸ κατορύσσω, σκαμβὴ, ὁ γὰρ διεστραμμένος πολλὰ κατορύσσει κατὰ τοῦ πλησίον |
| σ 129 | Σκαμβὸς ἄνθρωπος στρεβλὸς, διεστραμμένος, ὁ μὴ ὀρθῶς βαδίζων |
| σ 130 | Σκάνδαλον παρὰ τὸ σκάζω τὸ χωλαίνω· λέγεται δὲ καὶ σκάνδαλον ἡ διαστρόφη |
| σ 131 | Σκάνδαλον παρὰ τὸ σκάζειν τὴν ἀλήθειαν |
| σ 132 | Σκάρος ὁ ἰχθὺς, παρὰ τὸ σκίζεσθαι ῥᾳδίως· ἢ διὰ τὸ σκαρίζειν τῷ δρόμω |
| σ 133 | Σκάφος παρὰ τὸ σκάπτω, σκάψω, ἔσκαφα, καὶ ἐξ αὐτοῦ σκάφος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν σκαπτομένων καὶ γενομένων βαθέων |
| σ 134 | Σκαφίδιον τὸ πλοῖον, ἰῶτα, ὅτι σκάπτειν ἐκάλουν τὸ πλεῖν· ἢ διὰ τὴν κοιλότητα· σκαφείδιον δὲ διὰ διφθόγγου ἐκ τοῦ σκαφεὺς σκαφέως, σκαφείδιον· σημαίνει δὲ τὸ λιγγάριον· σκαφείδιον δὲ τὸ γεωργικὸν ἐργαλεῖον· καὶ γὰρ σκαφεὺς ὁ ἐργάτης |
| σ 135 | Σκελίζω τοῦτο παρὰ τὸ σκέλος, τοῦτο παρὰ τὸ κέλευθος, ὃ σημαίνει τὴν ὁδὸν, πλεονασμῷ τοῦ ς, σκέλευθος, καὶ ἐν συγκοπῇ σκέλος· δι’ αὐτοῦ γὰρ τὴν ὁδὸν τελειοῦμεν, ὅ ἐστι βαδίζομεν· ἢ παρὰ τὸ σχίζω σχέλος καὶ σκέλος· ἀπεσχισμένα γάρ εἰσιν ἀπ’ ἀλλήλων τὰ σκέλη, ἐξ οὗ καὶ κατασκελίζω |
| σ 136 | Σκεδάζω ἐκ τοῦ σχεδιάζω· τοῦτο ἐκ τοῦ παραχρῆμά τι ποιῶ· ἢ παρὰ τὸ σχίζω τὸ χωρίζω, πλεονασμῷ τῆς δα συλλαβῆς σχεδάζω καὶ σκεδάζω· τὸ γὰρ σκεδαζόμενον εἰς πολλὰ διαιρεῖται |
| σ 137 | Σκεπαστὴς ἐκ τοῦ σκεπάζω· τοῦτο παρὰ τὸ σκέπω, τοῦτο παρὰ τὸ σκέπτω, τοῦτο παρὰ τὸ σκέσθω τὸ κωλύω |
| σ 138 | Σκέλω σημαίνει τὸ ξηραίνω· μὴ πρὶν μένος ἠελίοιο σκήλη· καὶ σκέλετ’ ἀποξηραμμένος· καὶ εἰς τὸ σκληρός |
| σ 139 | Σκέπω παρὰ τὸ σχέθω τὸ κωλύω καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, καὶ τοῦ θ, εἰς π, σκέπω |
| σ 140 | Σκηνὴ διὰ τοῦ ἦτα, διάφορα σημαίνει· κάστρον, παρεμβολὴν, καὶ τὴν ἀπὸ ξύλων καὶ περιβολαίων οἰκίαν, τὸ θεάτρον, τὴν ὑπόκρισιν, ἤγουν τὸ πλάσμα, τὴν ὀρχηστρίαν, καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου· σκινὴ δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἡ κλίνη· καὶ εἰς τὸ προσκήνιον· καὶ οἱ Δωριεῖς σκανὴ λέγουσι |
| σ 141 | Σκῆνος οἰκητήριον, σῶμα, παρὰ τὸ σκηνὴν εἶναι τῆς ψυχῆς καὶ οἰκητήριον |
| σ 142 | Σκήπτεσθαι καὶ σκέπτεσθαι, τινὲς μὲν ταὐτὸ ἐνόμισαν εἶναι, ἀλλὰ διαφέρουσιν αἱ λέξεις· σκήπτεσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ προφασίζεσθαι· σκέπτεσθαι δὲ τὸ συμβουλεύεσθαί τι |
| σ 143 | Σκῆψις πρόφασις, ἀναβολὴ, ἀπὸ τοῦ σκέψασθαι τὸν προφασιζόμενον |
| σ 144 | Σκῆπτρον ἔστιν ἡ βακτηρία, παρὰ τὸ σκηρίπτεσθαι καὶ ἐπερείδεσθαι ἐν αὐτῇ |
| σ 145 | Σκηπτοῦχοι σκηπτροφόροι βασιλεῖς· τὰ παρὰ τὸ ἔχω συντιθέμενα, εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγεται, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, λαμπαδοῦχος, ὀφιοῦχος· εἰ δὲ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται προπαροξύνεται· ἔνοχος, πάροχος, μέτοχος |
| σ 146 | Σκῆπτρον γίνεται ἐκ τοῦ σκήπτω, τὸ ἐπικουμβίζω, καὶ σημαίνει δύο, τὸ ἐπικουμβίζω καὶ προφασίζομαι, ἐξ οὗ καὶ σκῆψις ἡ πρόφασις |
| σ 147 | Σκῆψις ἡ ἐκ μελέτης ψευδομαρτυρία, παρὰ τὸ σκήπτω τὸ προφασίζομαι· καὶ εἰς τὸ ἐπέσκηψε |
| σ 148 | Σκιὰ παρὰ τὸ κίω τὸ πορεύομαι, κιὰ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σκιά· ἐκ τῆς σὺν προθέσεως καὶ τοῦ κίω τὸ πορεύομαι, ἡ συμπορευομένη καὶ μὴ ἐῶσα ἡμᾶς |
| σ 149 | Σκίμπους παρὰ τὸ σκινὴ καὶ τὸ ποὺς ποδὸς σκινόπους, καὶ κατὰ συγκοπὴν σκίμπους· ἔστι δὲ μέρος τὶ τοῦ κραββάτου. μεταφορικῶς δὲ λέγεται ὅλος ὁ κράββατος σκίπους, χωρὶς τοῦ μ, ὡς ἀρτίπους |
| σ 150 | Σκνίπος καὶ σκνιφὸς, ὁ μικρολόγος, παρὰ τοὺς σκνίπας, διὰ τὴν τούτων σμικρότητα |
| σ 151 | Σκνίπες εἶδος μικροῦ κώνωπος πετομένου· ἔστιν ἡ εὐθεῖα σκνὶψ, σκνίπος, σκνίπες· καὶ ἐκ τούτου γίνεται σκνιπὸς, ὁ μήδε μικρόν τι θέλων ἀπολέσθαι· τὸ σκνι ἰῶτα διάτι; οὐδέποτε δίφθογγος εἰς διπλοῦν λήγει· οἷον, σκνὶψ, θρὶψ, πλὴν τοῦ προίξ· καὶ εἰς τὸ στίξ |
| σ 152 | Σκληραγωγία ἄσκησις στενοτάτη, θλίψις· παρὰ τὸ στενῶς καὶ σκληρῶς ἄγεσθαι |
| σ 153 | Σκολία παρὰ τὸ σκολιὸς, ἢ παρὰ τὸ σκάζω τὸ χωλαίνω, ὁ περὶ τὴν συνείδησιν χωλαίνων, ὁ μῆ εὐθεῖαν ὁδὸν πορευόμενος, ἀλλὰ διεστραμμένην· ἢ παρὰ τὸ σκαιόν· ἢ παρὰ τὸ σκόλοπα, ὃ σημαίνει τὸ ἀπεξυσμένον ξύλον |
| σ 154 | Σκόλοψ ξύλον ὀξύ· καὶ εἰς τὸ ἀνασκολοπισθῆναι |
| σ 155 | Σκόλοψ παρὰ τὸ κολάπτω κόλαψ· ἢ παρὰ τὸ σχίζω σχόλοψ καὶ σκόλοψ, τὸ ἐξυσμένον καὶ ἐσχισμένον ξύλον, ἢ ἄκανθα |
| σ 156 | Σκόπελος ἀπὸ τοῦ σκοπῶ, ἀφ’ οὗ ἔστι τὰ κύκλῳ περισκοπεῖν· σημαίνει δὲ τὸ ἀκρωτήριον |
| σ 157 | Σκορπίζω ἐκ τοῦ σκορπιὸς, τοῦτο παρὰ τὸ ἱόν· σημαίνει δὲ τὸ ἄστρον ἀπὸ τῆς ὁμοιότητος, ὁ πανταχοῦ σκορπίζων· ὁ σκορπιὸς δὲ σημαίνει τρία, τὸν χερσαῖον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ σκορπίζειν τὸν ἰόν· τὸ ἄστρον, καὶ οὗτος ἀπὸ τῆς ὁμοιότητος τοῦ χερσαίου δείκνυται· ἐπειδὴ ὁ ἥλιος ἐν αὐτῷ ἐστιν, τότε τὰ σπέρματα ἐπὶ τῆς γῆς σκορπίζομεν· σημαίνει δὲ καὶ τὸν θαλάσσιον, καὶ γίνεται παρὰ τὸ πλήττειν καὶ τὸν ἰὸν ἐπιβάλλειν· ἢ παρὰ τὸ σκαιῶς ἕρπειν· τὸ δὲ σκορπίζω γίνεται παρὰ τὸ σκαρπὸν σκαρπίζω, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σκορπίζω |
| σ 158 | Σκορπιὸς διὰ τὸ σκοπεῖν τὴν οὐρὰν, ἢ παίειν ἤγουν κρούειν |
| σ 159 | Σκόροδα παρὰ τὸ τὰς κόρας οἰδαίνειν |
| σ 160 | Σκοπὸς ἡ ἔννοια, καὶ ὁ νοῦς, παρὰ τὸ σκέπτεσθαι· σημαίνει δὲ τέσσαρα, τὸν σκοπὸν, τὸν νοῦν, τὸν κατάσκοπον ἄνθρωπον, καὶ τὸ σημεῖον καὶ τὸν τόπον, ᾧ πάντες στοιχοῦσι καὶ ἀκολουθοῦσι· σκοπὸς γὰρ ὁ ὑψηλὸς καὶ δύσβατος τόπος· ἐξ οὗ καὶ σκοπία |
| σ 161 | Σκότος παρὰ τὸ ἐντὸς φωτὸς εἶναι, σκιά |
| σ 162 | Σκότος ἔστιν ἀὴρ ἐστερημένος φωτός |
| σ 163 | Σκοτόμαινα νὺξ, ἐν ᾗ μαίνεται, καὶ ἀκαταστατεῖ τὰ οὐράνια |
| σ 164 | Σκοτόμαινα σκότος, σελήνη, μήνη γὰρ ἡ σελήνη |
| σ 165 | Σκοτομήνη παρὰ τὸ σκότος καὶ τὸ μήνη ἡ σελήνη· τὸ δὲ σκότος παρὰ τὸ σχέθω τὸ κωλύω· καὶ τὸ μήνη παρὰ τὸ μειοῦσθαι καὶ ἐλλείπειν· ἢ παρὰ τὸ μὴν μηνός· τοῦτο παρὰ τὸ μένω τὸ ἐπιμένω |
| σ 166 | Σκιρτῶ παρὰ τὸ σκαίρω τὸ πηδῶ |
| σ 167 | Σκότος παρὰ τὸ σχέθω τὸ κωλύω, κωλυτικὸν γὰρ τοῦ φωτός· καὶ εἰς τὸ αὐγή |
| σ 168 | Σκυθία χώρα ὅτι ἐν Σκυθίᾳ, καὶ εἰς τὸ ἀρκτῶα μέρη οὐδ’ ὅλως κεραυνὸς ἐκπίπτει· φυλάττεται δὲ ἀπήμαντος ἀπὸ κεραυνοῦ, ἐν μὲν φυτοῖς δάφνη καὶ συκῆ, καὶ γὰρ ἡλίῳ ταῦτα· ἐν δὲ πετεινοῖς ἀετὸς, Διὸς γὰρ εἶναι νενόμισται· ἐν δὲ ὑγροῖς φώκη, ἡ φώκη δὲ ὡς ἀπήμαντος ἐπιβουλὴ, μάρτυς ἡ πεῖρα παραδέδωκε· τῶν γὰρ νηῶν τὰ ἱστία, ἐν οἷς οἱ βασιλεῖς πλέουσι, φωκείοις εἴθισται διφθεροῦσθαι δέρμασι |
| σ 169 | Σκουτάριον σκοῦτον καλοῦσι οἱ Ῥωμαῖοι τὸ ἰσχυρὸν ἅμα καὶ ἰσχνόν· ἀβαρὶς μέν ἐστιν ὡς ἰσχνή· καρτερωτατ δὲ καὶ ταῖς πληγαῖς οὐκ ἐνδιδοῦσα, ὡς ἰσχυρά |
| σ 170 | Σκύβαλον τὸ δι’ ἐντέρων ἐκδιδόμενον ἢ κόπρος, οἷον κυσίβαλόν τι ὂν, ἢ κευθίβαλον· κυσίβαλον τὸ τοῖς κυσὶ βαλλόμενον καὶ διδόμενον |
| σ 171 | Σκύβαλα τὰ τῆς καλάμης γόνατα |
| σ 172 | Σκυδμαίνειν τὸ σκυθρωπάζειν καὶ ὀργίζεσθαι· κυρίως ἐπὶ λεόντων καὶ λεαίνων, τῶν ἐπὶ τοῖς ἀφαιρουμένοις σκύμνοις ὀργιζομένων· ἀπὸ οὖν τοῦ σκύμνος καὶ τοῦ μαίνειν γίνεται σκυδμαίνειν· ἢ ἀπὸ τῆς περὶ τὸ πρόσωπον συστολῆς τοῦ σκυνίου, τῆς ὀφρυὸς τοῦ ὀφθαλμοῦ, ὅ ἐστι δέρμα, ὃ σημαίνει ἐπὶ τῶν ὀργιζομένων |
| σ 173 | Σκυθρωπὸς στυγνὸς, ἔνθεν καὶ σκυθωπάσαι καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, σκυθρωπάσαι, παρὰ τοῖς Σκύθοις, οἵτινες ὀργιλώτατοι ὄντες, τὸ ἐπισκύνιον, ὅ ἐστι δέρμα τοῦ προσώπου καθέλκουσι, τουτ’ἔστι συστέλλουσι |
| σ 174 | Σκυθίζειν σπαράττειν, ἐκ τοῦ Σκύθης, ὁ σπαρακτικὸς καὶ ὀργίλος· οἱ γὰρ Σκύθαι ἀνδραποδισταὶ ὄντες καὶ λησταὶ ἠνδραπόδιζον καὶ ἠχμαλώτιζον |
| σ 175 | Σκυθρωπὸς παρὰ τὸ χύτρα καὶ τὸ ὢψ, ὃ σημαίνει τὸν ὀφθαλμὸν, γίνεται χυτρωπὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ, σκυτρωπὸς, ὁ ἀφανὲς πρόσωπον ἔχων· ἢ παρὰ τὸ σκύζω τὸ ὀργίζομαι· ἢ παρὰ τὸ Σκυθικοὺς ὦπας ἔχειν |
| σ 176 | Σκῦλον καὶ σῦλον σημαίνει τὸ ἀπὸ πολέμου συναγόμενον λήϊον· παρὰ τὸ συλῶ σύλον καὶ σκῦλον· τὸ σκυ μακρόν |
| σ 177 | Σκύμνος παρὰ τὸ σκύζω τὸ ὀργίζομαι· τὸ δὲ σκύζω πόθεν· σκύνιον λέγεται ἡ ὀφρὺς, καὶ ἐξ αὐτοῦ σκυνίζω καὶ σκύζω |
| σ 178 | Σκύμνος καὶ σκυμνὸς διαφέρει· σκύμνος λέγεται τὸ τοῦ λέοντος γέννημα, σκυμνὸς δὲ τῶν ἄλλων ζώων |
| σ 179 | Σκυταλωτοὺς τροχούς, ῥαβδωτούς· παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ἡ σκυτάλη βακτηρίαν σημαίνει· καὶ ὄφεως δὲ τὸ εἶδος οὕτω καλούμενον· καὶ παρὰ Λακεδαίμονας ἐπὶ βακτηρίας τάσσεται· καὶ σκυταλίδες καμπῶν εἶδος, ὅ ἐστι ζῶον τι· παρὰ τοῖς Ἀλεξανδρεῦσι καὶ εἶδος καρείδων, καὶ σκεῦος τι ἐν τῇ νηΐ· καὶ σκυταλουμένη ξύλῳ τυπτομένη |
| σ 180 | Σκῶλος παρὰ τὸ σκέλλω, τὸ ξηραίνω, σκῶλος λέγεται ὁ ὑπόπυρος ἐξηραμένος, καὶ σκωλετὸς ὁ ἀπεξηραμένος |
| σ 181 | Σκύλαξ ἐκ τοῦ σκύλω τὸ ὀργίζομαι |
| σ 182 | Σκῦτος δὲ λέγεται, τὸ μεταξὺ τῶν τενόντων τοῦ τραχήλου δέρμα· ὡς Πετρώνιος φησί· τινές φασι σκῦτα λέγεσθαι τὸν νωτιαῖον μυελὸν, οἱ δὲ τὸ ἴνιον, οἱ δὲ τὸ μεταξὺ τῶν ὀφρύων καὶ τοῦ μετώπου τόπον, ὅπερ ἐπισκύνιον καλοῦμεν· ἄλλοι δὲ τὸ τῆς κεφαλῆς δέρμα, παρὸ καὶ σκῦτος εἴρηται, τουτ’ἔστιν ἡ κεφαλή |
| σ 183 | Σκῶμμα γελοίου, εὐτραπελισμοῦ καὶ γεφυρισμοῦ διαφέρει· σκῶμμα γάρ ἐστι, τὸ ἐπὶ διασυρμῷ τοῦ πέλας λεγόμενον, οἱονεὶ εἰς σκέμμα, γελοῖον δὲ τὸ ἐπὶ διαχύσει τῶν ἀκροωμένων, χωρίς τινος ὕβρεως· εὐτραπελισμὸς δὲ τὸ μετὰ σεμνότητα χαριεντῶς λεγόμενον, εἴρηται γὰρ παρὰ τὸ εὖ τρέπεσθαι τὸν λόγον, γεφυρισμὸς δὲ ἀπὸ ταῖς Ἀθήνησιν, ἐπιγράφειν τινὰ ἐπὶ τῶν γεφύρων μετὰ διασυρμούς τινων περιέχοντ |
| σ 184 | Σκώληξ παρὰ τὸ κῶλον ὃ σημαίνει τὸ ὀστοῦν, ὁ ἔχων ὀστοῦν κατ’ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ ἔχων ὀστοῦν |
| σ 185 | Σμαραγῶ ἐκ τοῦ σμάραγος ὃ σημαίνει τὸν ψόφον καὶ ἦχον· γίνεται δὲ ἀπὸ τοῦ σπαράσσω σπάραγος, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς μ σμάραγος· κυρίως δὲ λέγεται σμάραγος, ὁ ἀπὸ σπαραγμοῦ ἦχος· λοιπὸν ἐκ τοῦ σμάραγος γίνεται σμαραγῶ καὶ περισπᾶται· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς γω λήγοντα ῥήματα, τῷ α παραληγόμενα περισπᾶται, χωρὶς εἰ μὴ παρὰ προθέσεως συντεθῶσιν, οἷον σφαραγῶ σφαραγεῦντο δὲ οἱ πυρὶ· πλαταγῶ, χερσί τε συμπλατάγησεν· ἀγῶ τὸ θαυμάζω, τὸ θηλυκὸν ἄγη, ἄγη μ’ ἔχει ὄρχαμε λαῶν· οὔτως οὖν καὶ σμαραγῶ, σμαραγεῖ δέ τε λειμὼν, ἀντὶ τοῦ ψοφεῖ καὶ κτυπεῖ. πρόσκειται χωρὶς εἰ μὴ ἀπὸ προθέσεως συντεθῶσι, διὰ τὸ συνάγω καὶ προσάγω· ἔστι δὲ καὶ ἕτερον σμαραγῶ καὶ σημαίνει τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ σμάραγδος ὁ λαμπρότατος λίθος· τοῦτο παρὰ τὸ μαίρω τὸ λάμπω, ὁ μέλλων μαρῶ, καὶ ἐξ αὐτοῦ κατὰ παραγωγὴν μαράσσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σμαράσσω, καὶ ὄνομα ῥηματικὸν σμάραγδος ὁ λαμπρότατος, καὶ τὸ ῥῆμα σμαραγῶ τὸ λάμπω· γίνεται δὲ καὶ ἄλλο ῥῆμα ἐκ τοῦ μέλλοντος· ἔστι γὰρ ῥῆμα μαρῶ, καὶ κατὰ παραγωγὴν μαρύσσω, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν μαρμαρύσσω, καὶ ῥηματικὸν ὄνομα μαρμαρυγή· καὶ Ὅμηρος, μαρμαρυγὰς θηῆτο ποδών· σημαίνει δὲ καὶ ἄλλο ῥῆμα, ἀμαρύσσω καὶ ἀμάρυγμα |
| σ 186 | Σμερδαλέος γίνεται παρὰ τὸ σμέρδη· τοῦτο ἐκ τοῦ μερίζω, μεριδνὸς καὶ κατὰ συγκοπὴν σμερδνός, καὶ ἐξ αὐτοῦ σμερδναλέος, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ν, σμερδαλέος, μερίζεται γὰρ ἡ ψυχὴ τῶν ὁρώντων τῷ φόβῳ, καὶ οὐκ ἐᾷ ἐν τῷ αὐτῷ μένειν· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ καταπληκτικόν· διάτι προπαροξύνεται; τὰ διὰ τοῦ αλεος ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· οἷον, ὀργαλέος, γηραλέος, σμερδαλέος, πλὴν τούτων, κονισσάλεος, δαιδάλεος, ἀτασθάλεος, αἰθάλεος |
| σ 187 | Σμῶδιξ σπορὰ, παράγωγον τοῦ σπῶ, ἅμα γὰρ τὸ κατακληθῆναι τὴν σπορὰν δείξει τὸ πλῆγμα, ἐκ τοῦ σμῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ πλήσσω, ἐξ οὗ καὶ σμήχω κατὰ παραγωγὴν τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν, σμώγω, σμώξω, καὶ σμῶδιξ· ἢ ἐκ τοῦ σμῶ σμήσω, σμῶδιξ ὄνομα ῥηματικόν· ἔστι δὲ τὸ διξ βραχὺ, ἐπειδὴ οὐδέποτε τὸ ι καὶ υ, πρὸ τοῦ ξ, εὑρίσκονται φύσει μακρὰ, εἰ μὴ λόγῳ ἀρχούσης παράγονται, ὡς τὸ ἱξεύω ἵξευον |
| σ 188 | Σμῆνος τὸ πλῆθος, καὶ τὸ σύστημα τῶν μελίσσων, ἐκ τοῦ σμῶ τὸ πορεύω |
| σ 189 | Σμῆνος παρὰ τὸ σμῶ, ὃ σημαίνει τὸ συνάγω, ὁ μέλλων νήσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἦτα, νηήσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ νηήσας· ἐκ δὲ τοῦ νήσας γίνεται νῆσος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς μ, σμῆνος |
| σ 190 | Σμήχω παρὰ τὸν σμήσω μέλλοντα, σημαίνει δὲ τὸ καθαίρω, ἐξ οὗ καὶ τὸν ῥύπον ὁ σμήχων τῶν ἀνθρώπων |
| σ 191 | Σμίνθιον τόπος τῆς Τρωάδος, ἐν ᾧ ἱερὸν Ἀπόλλωνος |
| σ 192 | Σμινθεὺς ἐπίθετον Ἀπόλλωνος· οὕτω καλοῦσι κρῆται τοὺς μύας, κλίνεται Σμίνθιος καὶ Σμινθεύς |
| σ 193 | Σμινθοὶ σπαρτὰ ἢ λεπτὰ σχοινία |
| σ 194 | Σμιλὴ σημαίνει τὸ σμιλίον καὶ ὀξύνεται καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τὰ γὰρ εἰς λη μονογενῆ οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι οἷον σμιλὴ μαρίλη, σημαίνει τὴν κόνιν, ἴλη ἡ τάξις, σπατίλη, σημαίνει δὲ τῶν δερμάτων τὰ ξύσματα, ὕλη, πάλη, πύλη, στύλη, ἀγέλη καὶ τὰ ὅμοια· χωρὶς τοῦ δείλη, εἱλὴ, ὀφειλὴ, ὠτειλὴ, ἀπειλή· πρόσκειται μονογενῆ διὰ τὸ δειλὸς δειλή |
| σ 195 | Σμύρνα παρὰ τὸ μύρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν καὶ προσθέσει τοῦ ς, σμύρνα, ἢ παρὰ τὸ μυρίζειν, μύρνα καὶ σμύρνα· τὸ δὲ ὄνομα τῆς πόλεως ἡ Σμύρνη λέγεται |
| σ 196 | Σμῶδιξ ὑφ’ αἵματος μώλωψ, παρὰ τὸ σμῶξαι, ὅ ἐστι παρατάξαι· οὕτω γὰρ λέγεται τὸ πατάξαι |
| σ 197 | Σπύτος εἰ μὲν διὰ τοῦ π, διὰ τὸ σπᾶν τὰ ὑγρὰ εἰ δὲ διὰ τοῦ φ, παρὰ τὸ σφίγγειν κατὰ τὰς ἐκθλίψεις· οὕτως Ἡρωδιανός |
| σ 198 | Σοβαρὸς ὁ ὑπερηφάνως ἐπαινόμενος πλούσιος· τοὺς γὰρ σοβαρίτας ἔδοξεν ἐξ ἀρχῆς ὑπερέχειν πλούτῳ καὶ τρυφῇ, ἐκ τοῦ σοβαρίτης |
| σ 199 | Σοβαρὸς ἔστι σέβω τὸ τιμῶ, ἐξ αὐτοῦ σέβαρος καὶ σοβαρὸς, ὁ ὑπὲρ τιμὴν ἑαυτὸν κρατῶν |
| σ 200 | σεῖο διαφέρει κατὰ τοὺς ἀκριβῶς γινώσκοντας· σοῖο γάρ ἐστι σύναρθρος ἀντωνυμία ἀντὶ τοῦ σοῦ· σεῖο ἀσύναρθρον ἀντὶ τοῦ σύ |
| σ 201 | Σολοικισμὸς ὁ τοῦ σώου λόγου αἰκισμὸς εἴρηται· ἢ παρὰ τὴν τοῦ Σόλωνος ἐξιστορίαν καὶ τὴν Κιλίκων ὁμιλίαν |
| σ 202 | Σολοικίζειν οὐ μόνον κατὰ λέξιν καὶ φωνὴν ἰδιωτεύειν, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ φορεσμάτων, ὅταν τις χωρικῶς ἐκδύεται ἢ ἀτάκτως ἐσθίει, ἢ ἀκοσμῶς περιπατεῖ |
| σ 203 | Σολομῶν σελομῶν λέγεται ἡ εἰρήτη, καὶ ἐκ τῆς τούτου τροπῆς τοῦ ε εἰς ο σολομῶν· σολομῶν δὲ κλίνεται σολόμωνος, ὁ κανὼν, τὰ εἰς μων βαρύτονα κύρια φυλάσσει τὸ ω, Σίμωνος, Τίμωνος |
| σ 204 | Σόλος δίσκος, παρὰ τὸ σῶ τὸ ὁρμῶ καὶ κινῶ |
| σ 205 | Σόλων ὄνομά τινος Ἕλληνος σοφιστοῦ, ἀπὸ τοῦ σιάλος· πάνυ γὰρ σοφὸς ἦν ἐν τῷ λέγειν |
| σ 206 | Σορὸς κιβωτὸς, λάρναξ, ἐν ᾧ τὸ σῶμα ῥεῖ, ἤγουν καταῤῥεῖ· ἢ παρὰ τὸ ἔσω ῥεῖν τὰ τῶν νεκρῶν σώματα· καὶ εἰς τὸ ἀκτὶς καὶ σωρός |
| σ 207 | Σόφισμά ἐστι λόγος σοφιστικὸς, καὶ λόγος δολερὸς, ἢ συλλογισμὸς αἱρετικός |
| σ 208 | Σοφία παρὰ τὸ σοφός· τοῦτο παρὰ τὸ σέβω, ἢ ἡ τὸ φῶς σώζουσα τῆς οἰκείας φύσεως· ἢ διὰ τὸ σῶα φῆν, ἤγουν λαλεῖν |
| σ 209 | Σοφὸς συνετοῦ διαφέρει, καθὸ ὁ μὲν σοφὸς καὶ συνετὸς πάντως, ὁ δὲ συνετὸς οὐ πάντως σοφός |
| σ 210 | Σοφὸς παρὰ τὸ σῶα φάσκειν· καὶ εἰς τὸ βασιλεὺς καὶ γνῶσις |
| σ 211 | Σοφίζω ἐκ τοῦ σοφὸς τοῦτο ἐκ τοῦ σέβω· τὸν γὰρ σοφὸν πάντες σεβόμεθα |
| σ 212 | Σπλάγχνα ὅτι σπληνίου τόπον ἐπίκειται ἡμῶν τῇ σαρκὶ ἤγουν τῇ γαστρί· καθάπερ γὰρ καὶ τὸ σπληνίον ἰώμενον ἱλαρίας τῆς ψυχῆς, παρέχει τὸ πάθος· ἐπιτεθὲν δὲ λύπην |
| σ 213 | Σπαίρω τὸ ἀσπαίρω· τὸ ἀσπαίρω ἐκ τοῦ σπαίρω, τοῦτο ἐκ τοῦ σπάῤῥω· καὶ κατὰ πόσους τρόπους διαφέρει τὸ σκαίρω τοῦ σπαίρω; λέγεται μετὰ τοῦ α κατὰ Ἀττικὴν συνήθειαν ὡς τὸ, ἤ ῥα οἱ ἀσπαίρουσα καὶ οὐρίαχον· καὶ ὁ δ’ ἑσπόμενος περὶ δουρὶ ἤσπαιρ’· διότι τὸ μὲν σπαίρειν καὶ ἀσπαίρειν ἄμουσόν τινα κίνησιν δηλοῦσιν· ὅθεν παράγονται σκάρος καὶ σπάρος ἰχθυόθεν· τὸ σκάρος εὔμουσόν τινα καὶ εὔρυθμον ἀποτελεῖ κίνησιν, ἐξ οὗ καὶ τὸ σκιρτᾷν παράγεται |
| σ 214 | Σπῶ σημαίνει ἕπτα· σπῶ τὸ σπείρω, σπῶ τὸ κατασπῶ, σπῶ τὸ σπεύδω, σπῶ τὸ διαχωρίζω, σπῶ τὸ ἐκτείνω, σπῶ τὸ στάζω καὶ ἀσπάζομαι |
| σ 215 | Σπάδων ὁ εὐνοῦχος, παρὰ τὸ ἀποσπᾶσθαι τὸ μέρος ἐξ αὐτοῦ, οὕτως Ἡρακλείδης |
| σ 216 | Σπάνιον τὸ ὀλίγον, ἐκ τοῦ σπάνις, τοῦτο ἐκ τοῦ σπανίζω ὃ σημαίνει τὸ ἐλαττῶ καὶ φθείρω· τὸ δὲ σπάνις παρὰ τὸ σπῶ, σπένω καὶ σπάνις· ἢ παρὰ τὸ πένω, καὶ κατὰ παρασχηματισμὸν, πάνις, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σπάνις |
| σ 217 | Σπάργανον παρὰ τὸ σπαράσσω, σπαράγανον καὶ σπάργανον κατὰ συγκοπήν |
| σ 218 | Σπάρτον σπαρτίον, ἐκ τοῦ σπείρω τὸ ἑλίσσω ἐξ οὗ καὶ σπείραμα τὸ τοῦ ὄφεως εἱλίγμα· ἐκ τοῦ σπαρτίον γέγονε σπάρτον· καὶ ὥσπερ μυρία μῦρα, οὕτω καὶ σπαρτία σπάρτα· συνεκόπη δὲ ὡς ὑποκοριστικόν |
| σ 219 | Σπείρω τὸ εἱλίσσω ἐξ οὗ καὶ σπείραμα τὸ τοῦ ὄφεως εἵλιγμα καὶ ἐκ τούτου σπατίον καὶ σπαρτίον ἀπὸ τοῦ ἐνσπείρεσθαι καὶ ἐγκεῖσθαι ἐν τοῖς μέλεσι |
| σ 220 | Σπείρας νῦν οἱ μεγάλοι καλοὶ, παρὰ τὸ συνσπείρεσθαι καὶ κεῖσθαι· ἢ σπεῖραι δι’ ὧν ἕλκονται αἱ νῆες |
| σ 221 | Σπέρμα παρὰ τὸ ἐν τῇ σπορίμῃ γῇ πεσεῖν· ἢ καὶ γεγονέναι παρὰ τὴν γῆν |
| σ 222 | Σπάθη τὸ ἐκφαντικὸν ἐργαλεῖον, ἀπὸ τοῦ κατασπᾶν τὴν κρόκην |
| σ 223 | Σπεῖρος τὸ ἱμάτιον, ἀπὸ τοῦ ἐνσπείρεσθαι καὶ συστρέφεσθαι ἐν αὐτῷ, καὶ ἐγκεῖσθαι τοῖς μέλεσι· σημειωτέον ὅτι σπείρα σημαίνει δύο, τὸν ὁλκὸν τὸν δράκοντα, τὸν ἐπισυρόμενον τῆς γαστρός ἐν τῇ γῇ· καὶ σύνταγμα στρατιωτικὸν ἀνδρῶν τριακοσίων· ἡ οὖν σπεῖρα καὶ ὁ χιλίαρχος ὡς ποῦ φησὶν, οὐχὶ πάντας εἶχεν ὁ χιλίαρχος τοῦ οἰκείου τάγματος, ἀλλὰ τοὺς τὸ τ μόνους, ἤκουν γὰρ οὗτοι· καὶ σπεῖρα τὸ ταχὺ σχοινίον τοῦ πλοίου· γράφεται δὲ διὰ διφθόγγου |
| σ 224 | Σπείρω σπερῶ, ὅσα γεννῶσι τὸ ε, τὴν τοῦ ε ἔχουσι γραφὴν, κατὰ τὸ ἐνεργητικόν |
| σ 225 | Σπατίλη τὸ ἀπόξυσμα τῶν δερμάτων |
| σ 226 | Σπένδακος ξύλον, σπινθὴρ καὶ σπέρμα |
| σ 227 | Σπέος τὸ σπήλαιον, ἀφώτιστόν τι οἴκημα, παρὰ τὸ σβῶ σβέσω, σβέος καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς π, σπέος, ὁ ἐπὶ πολὺ τοῦ φωτὸς ἐστέρηται· καὶ σπέος, οἱονεὶ ὁ κατεσβεσμένος καὶ τετρυπημένος λίθος, παρὰ τὴν σβέσιν τοῦ φωτός |
| σ 228 | Σπεύδω ἔστι σπείζω τὸ ἀκολουθῶ καὶ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ, σπεύζω, καὶ τροπῇ τοῦ ζ εἰς δ σπεύδω· παρὰ τὸ σπένδω τὸ θύω, παρὰ γὰρ τῷ πυρὶ ἔθυον |
| σ 229 | Σπερμολόγος ὁ τὰ σπέρματα συστέλλων, ἀτελής |
| σ 230 | Σπέζω σπληνίον, εἰς τὸ ἀσπὶς, καὶ σπιθαμὴ, καὶ ὑπερασπιστής |
| σ 231 | Σπιλάδες αἱ διεσχισμέναι καὶ κεκοιλωμέναι πέτραι ὑπὸ τῆς τῶν κυμάτων πλήξεως |
| σ 232 | Σπιλάδες αἱ παράλιαι πέτραι, παρὰ ἐσπιλῶσθαι, ἢ παρὰ ταῖς κατὰ θάλασσαν περιειλημμέναις ἐν ὀλίγῳ ὕδατι· ἢ σπιλάδες αἱ ὕφαλοι πέτραι· ἢ παρὰ τὸ σπῖλος ὃ σημαίνει τὸν ῥύπον |
| σ 233 | Σπιθαμὴ παρὰ τὸ σπίζω τὸ ἐκτείνω· τινὲς δὲ διὰ τοῦ ἦτα γράφουσιν αὐτὸ, ἐτυμολογοῦντες ἐκ τοῦ σπῶ τὸ κατασπῶ |
| σ 234 | Σπὴν οἷον σπὴν, ἀπὸ τοῦ ἑαυτῷ ἐπισπᾶσθαι τὰ φαυλισθέντα τῶν ὑγρῶν |
| σ 235 | Σπλάγχνον εἰς τὸ εὔσπλαγχνον· σπλάγχνον σημαίνει τὸ ἐντόσθιον μέρος, τὸ ἔντερον, τὸ στῆθος |
| σ 236 | Σπόγγος διὰ τὸ σπουδῇ γομοῦσθαι· ἢ διὰ τὸ ἐπισπᾶσθαι τὸ ὑγρόν |
| σ 237 | Σποδὸς παρὰ τὸ σβέω, σβέσω, σβεδός· ἢ παρὰ τὸ ποὺς ποδὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, σποδός, τὸ ἐν τοῖς ποσὶ κείμενον· ἢ παρὰ τὸ σπένδω τὸ θύω, παρὰ γὰρ τῷ πυρὶ ἔθυον |
| σ 238 | Σπουδὴ παρὰ τὸ σπένδω, τὸ διὰ θυσιῶν φιλιοῦμαι· καὶ καταλλάσσομαι, καὶ θεῷ καὶ ἀνθρώποις |
| σ 239 | Σπονδεῖος παρὰ τὸ σπένδω σπονδή· καὶ ἐξ αὐτοῦ σπονδεῖος |
| σ 240 | Σπορὰ παράγωγον τοῦ σπῶ, ὅτι σπῶν ῥεῖ, ἤγουν ἐκῥεῖ, ἅμα γὰρ τῷ βληθῆναι τὴν σπορὰν, σπᾶται ἀπὸ τῆς γῆς, οὐ χωρεῖται εἰς αὐτὴν, οὕτω Φιλόξενος· ὁ αὐτὸς δὲ λόγος καὶ ἐπὶ τῶν θηλείων, ὅτι δέχονται τὸ σπέρμα |
| σ 241 | Σπουδῇ ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἢ ἀθροίσεως· τὸ δη ἦτα διάτι; τὰ παρὰ δοτικῇ γινόμενα ἐπιῤῥήματα, καὶ τὴν αὐτὴν γραφὴν φυλάσσουσιν, οἷον σιωπή· ἄκην ἐγένοντο σιωπῇ |
| σ 242 | Στάδιος καὶ στάδιον μέτρον ὁδοῦ, παρὰ τὸ ἵστασθαι τὸν ὁδεύοντα |
| σ 243 | Σταθμὸς παρὰ τὴν στάσιν τὴν ἐν αὐτῷ τῶν ζώων |
| σ 244 | Σταγὼν παρὰ τὸ στάγω στάξω, ὁ μέσος παρακείμενος ἔσταγα, καὶ ἐξ αὐτοῦ σταγών |
| σ 245 | Σταθμὴ ἡ τρυτάνη, ἢ κανόνη· εἴρηται δὲ σταθμὴ ἀπὸ τοῦ σταθμᾶσθαι καὶ στοχάζεσθαι· σημαίνει δὲ τὸ σπάρτον, ᾧ ὁ οἰκοδόμος ἰσάζει δόμον, ἢ τέκτων ξύλον· μύρινθος δὲ ἐπὶ πᾶν σπαρτίον· τὸ οὐδέτερον στάθμιον· καὶ σταθμὴ τὰ ἐκβαλλόμενα ταῖς πλάστιγξι τοῦ ζυγοῦ· μέτρα δὲ οἷς ἔλαιον μετρεῖται, καὶ οἶνος καὶ τὰ τοιαῦτα |
| σ 246 | Σταθμῶ παρὰ τὸ σταθμὴ, τοῦτο παρὰ τὸ ἵστασθαι |
| σ 247 | Στακτὴ παρὰ τὸ στάζω, στάξω, ἔσταχα, ἔσταγμαι, ἔστακται, στακτή |
| σ 248 | Σταυρὸς παρὰ τὴν στάσιν καὶ τὸ εὖρος, ὃ σημαίνει τὸ πλατός· οἱονεὶ τὸ μῆκος καὶ πλατὸς ἔχων· παρὰ δὲ τῷ ποιητῇ σταυροὶ λέγονται τὰ ἀπεξυσμένα ξύλα, οὕσπερ σκώλοπας καλεῖ· σταυροῖσιν πυκινοῖσι |
| σ 249 | Σταφυλή παρὰ τὸ σήπω σαπυλὴ καὶ σταφυλὴ, πεπανθείσης γὰρ τῆς ἀμπέλου τότε καὶ ἡ σταφυλὴ γίνεται σταπὶς καὶ ἀσταπὶς καὶ ἀσταφίς |
| σ 250 | Σταφυλὴ καὶ σταφύλη διαφέρει· τὸ μὲν ὀξύτονον ἐπὶ τῆς ὀπώρας· τὸ δὲ βαρύτονον ἐπὶ τῆς καθιεμένης μολυβίδος, παρὰ τοῖς ἀρχιτέκτοσι τεθεμένοις |
| σ 251 | Στέφυλον κόκκος σταφυλίου, ἢ φύλλον ἀμπέλου |
| σ 252 | Στέαρ ἐκ τοῦ ἵστημι στήσω, στέαρ, ἢ παρὰ τὸ στάζω, ἢ παρὰ τὸ στάσιν καὶ πῆξιν ἔχειν· τὸ στε ψιλόν· τὰ εἰς αρ οὐδέτερα· σημαίνει δὲ λίπασμα |
| σ 253 | Στεγανὸς ὁ ἐστεγασμένος καὶ ἐσκεπασμένος, παρὰ τὴν στέγην· λέγεται δὲ καὶ στεγανὸν τὸ στεγνότερον, καὶ στεγανόποδες ὄρνιθες οἱ ἐν ὕδατι διατρίβοντες, καὶ τοὺς ποδὰς ἔχοντες στεγνοὺς, οἷς αἱ μεταξὺ τῶν δακτύλων εὐρυχωρίαι δέρματί εἰσιν εἰλημμέναι· καὶ στεγανώματα, οἱ ἐν τοῖς τοίχοις ἐνδεσμοί |
| σ 254 | Σταχὺς παρὰ τὸ ἵστασθαι, καὶ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ τὸν σῖτον ἢ τὴν κριθήν |
| σ 255 | Σταθμίζω καὶ ἐστάθμισα, σημαίνει τὸ ἐζυγοστάτησα, διὰ τοῦ ἰῶτα· ἐστάθμησα δὲ τὸ ἐμέτρησα καὶ ἠρίθμησα, ἦτα |
| σ 256 | Στέγη διὰ τὸ στάζειν ἐπὶ τῆς γῆς τὸ ὕδωρ· ἢ διὰ τὸ βαστάζειν |
| σ 257 | Στεγάζω παρὰ τὸ στέγη· τοῦτο παρὰ τὸ στεγῶ τὸ ὑπομένω |
| σ 258 | Στεῖνος τὸ σῶμα, διάτι βαρύνεται; ἐὰν ἀρσενικὸν βαρύτονον εἰς οὐδέτερον γένος πίπτει, ὁμότονόν ἐστιν, οἷον, ὁ σκότος, τὸ σκότος, ὁ ἔλεγχος, τὸ ἔλεγχος, εἰ μέντοι ὀξύνεται τὰ ἀρσενικὰ, οὐκέτι βούλεται ὁμοτονεῖν, ἀλλὰ φεύγουσι τὴν ὀξεῖαν, ὁ στενὸς τὸ στεῖνος, ὁ μακρὸς τὸ μάκρος |
| σ 259 | Στείχω τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ καὶ στίχος ἡ τάξις διὰ τοῦ ἰῶτα, καὶ στοῖχος ἡ πρᾶξις |
| σ 260 | Στείνω εἰς τὸ πολύστονος |
| σ 261 | Στείρα σημαίνει τὴν μὴ τίκτουσαν· καὶ τὸν ἱστὸν τοῦ πλοίου, διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἐπὶ μὲν τῆς τρόπεως ἀπὸ τοῦ στερεὸν γέγονε στέρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι στεῖρα· ἐπὶ δὲ τῆς τικτούσης ἀπὸ τοῦ στερεῖσθαι γέγονε στέρα καὶ στεῖρα, οἱονεὶ ἡ ἐστερημένη τοῦ τίκτειν |
| σ 262 | Στείρα ἡ ἄτεκνος καὶ ἄγονος γυνὴ, παρὰ τὸ στερεὰ εἶναι τῶν ἄλλων γυναικῶν· ἢ παρὰ τὸ στῶ, στεία, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ στείρα, ἡ τοῦ κυῆσαι στάσιν ἔχουσα |
| σ 263 | Στείρα παρὰ τὸ τείρω τὸ καταπονῶ, ἢ κατ’ ἀντίφρασιν, ἡ μὴ τειρομένη τῶν ἄλλων, ἀλλ’ ἀκμάζουσα |
| σ 264 | Στεινωπὸς ὁ στενὸς τόπος, διὰ τῆς ει διφθόγγου, παρὰ τὸ στένος γέγονε στεινός |
| σ 265 | Σπερμολόγος ὅτι μὲν τὸ κυρίως πτηνόν ἐστι, κολοιῶδες ζῶον τὸ ὄνομα λαβὼν παρὰ τὸ τὰ καταβαλλόμενα σπέρματα ἐκλέγειν, δῆλον, παρὸ καὶ οἱ σπείροντες ἐπαμῶνται τὴν γῆν τοῖς σπέρμασι· ἐκ μεταφορᾶς δὲ ἔλεγον τοὺς παρὰ τὰς ἀγορὰς καὶ τοὺς λιμένας διατρίβοντας· ἢ τὰ ὁπωσοῦν ἐκ τῶν σάκκων πίπτοντα ὄσπρια, κάρια καὶ ἰσχάδας ἐκλέγοντες· περὶ δὲ τοῦ ὀρνέου ὁ Ἀριστοτέλης ἔφησε, καὶ οἱ μιώδιοι ἐν δευτ. λέγουσι τὸν σπερμολόγον κολούρης |
| σ 266 | Στεροπὴν ἀστραπὴν, παρὰ τὸ στερεῖσθαι τοῦ βλέπειν |
| σ 267 | Στέρεμνον τὸ πυκνὸν καὶ στερεὸν καὶ ἰσχυρότατον |
| σ 268 | Στέλεχος εἰ μὲν ὁ κορμὸς ἤγουν ἡ ῥίζα, παρὰ τὸ στέλεχος ἔχειν, ἢ παρὰ τὸ στερεόν· εἰ δὲ οἱ ἄνω τῆς κορυφῆς κλάδοι, παρὰ τὸ εἰς τέλος ἔχειν, τουτ’ἔχειν ἔχεσθαι |
| σ 269 | Στέλλω εἰς τὸ ἀγγείλας, σημαίνει τέσσαρα, τὸ ἐπιστέλλω ἐξ οὗ καὶ ἐπιστολὴ, τὸ πλέω, ἐξ οὗ καὶ στόλος, τὸ κοσμῶ, ἐξ οὗ καὶ στολὴ, καὶ τὸ κρύβω ἐξ οὗ καὶ συστόλη |
| σ 270 | Στέργω εἰ μὲν συντάσσεται δοτικῇ, σημαίνει τὸ ἀρκοῦμαι, εἰ δὲ αἰτιατικῇ, τὸ ἀγαπῶ, οἷον, στέργειν μὲν ἡμᾶς· γίνεται δὲ παρὰ τὸ στῶ, τὸ σημαῖνον τὸ ἱστῶ, κατὰ παραγωγὴν στέχω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, στέργω, ὁ γὰρ ἀγαπῶν τινα, διΐσταται εἰς αὐτόν |
| σ 271 | Στέργων ἀγαπῶν, φιλῶν, ἀπὸ τοῦ στέργω· τοῦτο παρὰ τὸ στέγω, τὸ ὑπομένω· τοῦτο παρὰ τὸ στῶ ῥῆμα, τὸ σημαῖνον τὸ ἱστῶ καὶ ἑδραιῶ καὶ βεβαιῶ· καὶ εἰς τὸ ἔστεργον |
| σ 272 | Στερέωμα παρὰ τὸ εἶναι κατ’ ὑπερβολὴν ἰσχυρόν· ἐπὶ γὰρ τῶν κατ’ ἰσχὺν ὑπερβαλλόντων τέταται· καὶ γὰρ τὸ κραταιὸν καὶ ἀνένδοτον στερέωμα εἴρηται |
| σ 273 | Στερέωμα εἴρηται παρὰ τὸ στερεῶ, τοῦτο παρὰ τὸ ἵστημι, στήσω, ὁ β ἀόριστος ἔστην, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον στῆναι· τὰ εἰς ναι λήγοντα ἀπαρέμφατα ποιοῦσιν εἰς ρος ὄνομα ἰσοσύλλαβον· οἷον, δῖναι διερὸς, μιῇναι μιαρὸς, σταθῆναι σταθηρός· οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ στῆναι, στερός |
| σ 274 | Στέρνον παρὰ τὸ στῶ, στείω· τὸ ἐντελὲς στέον, στερόν· καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, στέρνον |
| σ 275 | Στῆθος ἐκ τοῦ στῶ στήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται στῆθος, τὸ ἱστάμενον ἀσάλευτον καὶ μὴ κλινόμενον, ἐπειδὴ ὅλα τὰ μέρη τοῦ σώματος κλίνεται, τὸ δὲ στῆθος οὐ κλίνεται· ἢ παρὰ τὴν στεῤῥότητα· ἢ παρὰ τὸ στερεὸν εἶναι στέρνον |
| σ 276 | Στέρνοις στήθεσι, διότι ἕστηκεν ἀσάλευτον |
| σ 277 | Στέφανος βραβείου διαφέρει· στέφανος γυναικεῖος κόσμος, ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, βραβεῖον δὲ ἐπινίκιος ἀμοιβή |
| σ 278 | Στῆθος ἀπὸ τοῦ ἑστάναι· ἢ παρὰ τὸ σιτίον καὶ τὸ ὤθω τὸ πρώθω, σιτιώθιόν τι ὂν, παρὰ τὸ τὰ σιτία δι’ αὐτοῦ ὠθεῖσθαι, κατὰ συγκοπὴν στῶθος, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν στῆθος· ἢ παρὰ τὸ ἵστημι, στήσω, τὸ ὀρθῶς ἱστάμενον καὶ μὴ ἐπικεκραμμένον· τὸ στη, ἦτα διάτι; τὸ διὰ τοῦ ηθος δισύλλαβα μονογενῆ διὰ τοῦ η, γράφεται, οἷον, πλῆθος στῆθος, πλὴν τοῦ λίθος καὶ πίθος |
| σ 279 | Στηθίνιον δὲ μέρος τι τοῦ στήθους· καὶ ἐκ τοῦ στήθους ὑποκοριστικὸν στηθίνιον |
| σ 280 | Στηλιτεύσας δημοσιεύσας, παραδειγματίσας, ὡς ἐπιστήλων τῶν δημοσίᾳ προτιθεμένων |
| σ 281 | Στήριγμα ἐκ τοῦ στηρίζω, τοῦτο παρὰ τὸ στὴρ, τοῦτο παρὰ τὸ στῶ, ἵστημι, στήσω καὶ στήξω |
| σ 282 | Στηλιτεύω τὸ θριαμβεύω, ἐκ τούτου γίνεται στηλίτης, τοῦτο παρὰ τὸ στήλη, ὃ σημαίνει τὸν λίθον, τὸν ἐν τῇ κεφαλῇ κείμενον τοῦ τεθνεῶτος, ὡς ἐκ τοῦ πολίτης πολιτεύω |
| σ 283 | Στήλας ὀρθοὺς λίθους, παρὰ τὸ ἵστασθαι |
| σ 284 | Στήμων παρὰ τὸν στήσω μέλλοντα· σημαίνει δὲ τοῦ ἱστοῦ τὸ στημόνιον |
| σ 285 | Σταθῆναι στῆναι διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ στῆναι κατὰ προαίρεσιν ἰδίαν γίνεται· τὸ δὲ σταθῆναι ἐκ τῆς ἄλλου προαιρέσεως. οἷον, ἔστη ὁ ἄνθρωπος δι’ αὐτοῦ· ὁ ἀνδριὰς ἐστάθη ὑφ’ ἕτερον. ἢ ὁ νοσῶν |
| σ 286 | Στιβαρὸν γίνεται ἐκ τοῦ στείβω τὸ περιπατῶ· καί τι μετέχει τὸ στιβαρὸν, πρὸς τὸ στείβω, οἱονεὶ τὸ πεπιλημένον καὶ συνημμένον, καὶ ἠσφαλισμένον, ἤγουν τὸ μὴ ἔχον ἔξοχον, μηδὲ ὀπήν· τὸ στι ἰῶτα διάτι; πολλὰ γὰρ εἰσιν ὀνόματα ἐκ τοῦ στείβω, ὁ β ἀόριστος ἔστιβον, ἐστίβην, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον στιβῆναι, ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, τοῖς εἰς ναι λήγουσιν ἀπαρεμφάτοις εἰώθασιν ἀντιπαρακεῖσθαι ὀνόματα εἰς ρος, οἷον, μιάναι μιαρὸς, λιπάναι λιπαρὸς, οὕτως οὖν στι βῆναι, καὶ Δωρικῶς τρέπεται τὸ ἦτα εἰς α, στιβᾶναι, καὶ ἐξ αὐτοῦ στιβαρός |
| σ 287 | Στιβίζουσι ῥυθμῷ δὲ στυβίζουσι τὸ ψεῦδος, δραπετεύουσι, διαφεύγουσι, καὶ στείβειν ἐπὶ τοῦ πατεῖν, καὶ στιβεύειν τὸ ἰχνεύειν |
| σ 288 | Στιβασία ἡ χαμαίστρωτος εὐνὴ, καὶ οἱ τῶν δένδρων ἀκρέμονες στιβάδες, καὶ ἡ τράπεζα· καὶ ἡ ἀπὸ ῥάβδων στρῶσις |
| σ 289 | Στίγμα πληγὴ, δαρμὸς, παρὰ τὸ στίζω τὸ κεντῶ· σημαίνει δὲ δύο, τὴν πληγὴν καὶ τὴν στιγμὴν τῶν γραφῶν |
| σ 290 | Στίλβω παρὰ τὸ σέλας καὶ τὸ βῶ τὸ βαίνω· ἢ παρὰ τὸ τῆλε, ὃ σημαίνει τὴν μακρὰν, τὸ πόῤῥωθεν λάμπω καὶ αὐγάζω |
| σ 291 | Στὶξ ἡ τάξις, τὸ στι ἰῶτα, οὐδέποτε δίφθογγος εἰς διπλοῦν λήγει, λὶψ, θρὶψ, κνὶψ, πλὴν τοῦ προίξ· τὶ διαφέρει σκνὶψ καὶ κνὶψ; οὐδὲν διαφέρει, ἢ μόνον κατὰ κλίσιν· τὸ μέντοι σκνὶψ κλίνεται σκνιπὸς καὶ σκνιφὸς, τὸ δὲ κνὶψ κνιπὸς μόνον· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ζώου· μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, λέγεται δὲ καὶ ὁ μικρὸς ἄνθρωπος κνιπός· τὸ δὲ στὶξ γίνεται παρὰ τὸ στείχω, τὸ στι ἰῶτα· τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον ἐν τοῖς ῥήμασι· τὸ στείχω σημαίνει τὸ ἐν τάξει πορεύομαι. ἡ γενικῆ στῖχος· καὶ Ὅμηρος, τῆς δὲ ἰῆς στῖχος ἦρχε |
| σ 292 | Στρόβιλος ἡ πόλις καὶ Στρόβηλος ἡ νῆσος |
| σ 293 | Στίφος ὁ ὄχλος, ἄθροισμα, τὸ πλῆθος, καὶ ἡ στρατιωτικὴ τάξις τῶν ἀνδρῶν· εἰσὶ δὲ ἄνδρες ἐνενήκοντα ἕξ· γίνεται δὲ παρὰ τὸ στὶξ, στῖχος, ὃ σημαίνει τὴν τάξιν, καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν καὶ βαρύνεται, αἱ γὰρ γενικαὶ βαρυνόμεναι· καὶ γίνεται στίχος καὶ στίφος, κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰς φ, καὶ προπερισπᾶται· τὸ στι ἰῶτα, τὰ εἰς φος δισύλλαβα οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, οἷον, δέλφος λέμφος, σημαίνει δὲ τὸν μυξώδη, κοῦφος, ῥοῦφος, λαῖφος, οὕτως οὖν καὶ στῖφος, σημαίνει δὲ τὴν τάξιν |
| σ 294 | Στρόβηλος ὁ ἄνεμος, ἐκ τοῦ στρέφω καὶ τοῦ ἡλῶ, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἦτα |
| σ 295 | Στιχῶ καὶ ἐστιχόωντο, ἔστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, τὸ θέμα στιχάω στιχῶ, στιχάεις στιχᾶς, στιχάει στιχᾶ· οἱ μὲν ἐν πρωτῇσι καὶ ὑστατίησι βόεσσιν, αἰὲν ὁμοστιχάει· γίνεται ἐκ τοῦ στὶξ, στῖχος, ὃ σημαίνει τὴν τάξιν, στιχῶ ῥῆμα· τὸ στι ἰῶτα ἐκ τοῦ στὶξ, τὸ δὲ στὶξ ἐκ τοῦ στείχω, στείξω, στίξ |
| σ 296 | Στοαὶ αἱ καμάραι, καὶ ἐξ αὐτοῦ Στωϊκοὶ οἱ φιλόσοφοι· ἐκεῖ γὰρ ἦν αὐτῶν τὸ διδασκαλεῖον |
| σ 297 | Στοὰ πόρτικος, καμάρα, τὸ στο μικρὸν, τὸ λεγόμε νον πρόσκλητον, στωικὸς δὲ μέγα |
| σ 298 | Στοιχεῖα ὅτι συστοιχοῦσιν ἀλλήλοις· καὶ εἰς τὸ γράμμα |
| σ 299 | Στόμα παρὰ τὸ τέμνω, τέτομα, τόμα καὶ στόμα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ τὰ σιτία τέμνειν· τὸ στο μικρὸν διάτι; πᾶσα λέξις, ἀπὸ τῆς στο συλλαβῆς ἀρχομένη, διὰ τοῦ ο γράφεται, πλὴν τοῦ στωμῦλος, καὶ στωμυλία, καὶ στωϊκός |
| σ 300 | Στόμαχος σημαίνει τὸν φάρυγγα· ἐτυμολογεῖται δὲ, ἢ ὅτι σιτομάχος τις ὢν, ὁ τοῖς σιτίοις μαχόμενος· ἢ ὅτι στόμα ἐστὶ τῶν χεομένων· ἢ ἐκ τοῦ στόμου καὶ τοῦ μῆχος, ὃ σημαίνει τὴν μηχάνην· ἢ παρὰ τὸ στόμα καὶ τὸ χέω· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἥ τε ὑγρὰ καὶ ξηρὰ τροφὴ, πρὸς τὴν γαστέρα χεῖται |
| σ 301 | Στοχάζομαι ἐκ τοῦ στείχω, τὸ κατὰ σύνταξιν σκοπῶ καὶ βλέπω, καὶ βαδίζω· στοχάζειν γὰρ λέγεται, τὸ πρὸς εὐθεῖαν ὁδὸν τοὺς λόγους ἀπευθύνειν |
| σ 302 | Στοιχείωσις ἡ πρώτη μάθησις, καὶ δοτικῇ στοιχῶ τὸ συμφωνῶ, αἰτιατικῇ δὲ στοιχίζω τὸ περικυκλῶ καὶ ὁδηγία καὶ ἡ διατύπωσις |
| σ 303 | Στραγγαλία παρὰ τὸ στραγγαλιῶ· ἔστι στρὰγξ, στραγγὸς, ἐκ τούτου γίνεται στραγγαλίζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ στραγγαλιῶ, στραγγαλιᾶς, ἡ στραγγαλία |
| σ 304 | Στρατεία τὸ ἀξίωμα, ἐκ τοῦ στρατεύομαι στρατεία· στρατία δὲ τὸ στράτευμα, ἤτοι τὸ πλῆθος τὸ πολεμικὸν, ἐκ τοῦ στρατὸς στρατία |
| σ 305 | Στρατόπεδον στρατεύματος καὶ στρατοῦ διαφέρει· στρατόπεδον μὲν γάρ ἐστιν ὁ τόπος, ἐν ᾧ ὁ στρατὸς ἵσταται, τὸ δὲ στράτευμα ὁ στρατὸς, τὸ πλῆθος τὸ στρατευόμενον |
| σ 306 | Στρατὸς γίνεται παρὰ τὸ στεῤῥῶς ἄττειν, ἤγουν ἐσφάλλεσθαι, ἢ παρὰ τὸ στρέφω, ἔστραμμαι, στραπτὸς, ὡς γέγραπται γραπτὸς, καὶ στρατὸς ὁ εὐπερίτρεπτος, ἢ παρὰ τὸ στεῤῥῶς ἵστασθαι, στρατὸς ὁ συνεστραμμένος καὶ συνδεδεμένος ὄχλος |
| σ 307 | Στρατηγὸς ἄρχων· τὰ παρὰ τὸ ἄγος συντιθέμενα ἅπαντα διὰ τοῦ η γράφεται, ὁδηγὸς, αἰληγὸς, οἰνηγὸς, ἀρχηγὸς, κυνηγός |
| σ 308 | Στρεβλὸς παρὰ τὸ ἐστραμμένα τὰ βλέμματα ἔχειν· ἢ παρὰ τὸ διαστρέφω τὸ συστρέφω |
| σ 309 | Στρηνιᾶν παρὰ τὸ στερεῖν, καὶ ἀποσπᾶν τὰς ἡνίας, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀλόγων ζώων, μάλιστα τῶν ὑποζυγίων |
| σ 310 | Στρουθίον παρὰ τὸ στρουθὸς, διὰ τὸ στεῤῥῶς θέειν ἤγουν τρέχειν, ἢ καὶ διὰ τὸ τρέχειν τὸν ἀέρα |
| σ 311 | Στρουθὸς ὀξύνεται· βαρύνεσθαι ὤφειλε· τὰ γὰρ εἰς θος δισύλλαβα μονογενῆ, φύσει μακρᾶ παραλήγεται· οἷον Ξοῦθος ὄνομα κύριον, μῦθος, κῶθος, ζῆθος· τοῦτο δὲ ὀξύνεται ἐκ τῆς ἐτυμολογίας, παρὰ τὸ μετὰ οἴστρου θέειν· τὰ δὲ παρὰ τὸ θέω γινόμενα ἅπαντα, ὀξύνονται· οἷον, ἀγαθὸς, βοηθός· τούτοις δὲ συνεξηκολούθησε καὶ τὸ στρουθός |
| σ 312 | Στρουθὸς παρὰ τὸ στεῤῥῶς θέειν, κατ’ ἀντίφρασιν, τὸ μὴ στεῤῥῶς θέειν, ἀλλ’ ἀργῶς· καὶ παρὰ τὸ στερεῖσθαι τοῦ θέειν· ἐκ δὲ τοῦ στρουθὸς γίνεται στρουθίον· τὸ τι ἰῶτα· ὁ κανὼν, τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος ὀνομάτων διὰ τοῦ ιον γινόμενα οὐδέτερα, μακρῶ παραλήγεται, καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον, σταυρὸς σταυρίον, στρουθὸς στρουθίον |
| σ 313 | Στρόφος εἴρηται ἀρσενικῶς· ἀπὸ τοῦ στρέφεσθαι στρόφος |
| σ 314 | Στυγνὸς μισητὸς, στύζω, στύξω, ἀποβολῇ τοῦ ω στύξ· ἢ παρὰ τὸ στυγῶ στυγήσω, ἐξ οὗ καὶ στυγητὸς ὁ μισητὸς, καὶ στυγνὸς ἐξ αὐτοῦ· καὶ ἔστιν ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς στυγὸς, ἥτις ἔστιν ἐν ἅδου κρήνη |
| σ 315 | Στυγερὴν ἐκ τοῦ στυγῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ φοβοῦμαι καὶ τὸ μισῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ Στυγὸς, ἥτις ψυχρότατον ὕδωρ ἔχει. καί τι μετέχει τὸ στυγῶ πρὸς τὸ στυγός; μυθεύονται οἱ ἀρχαῖοι, ὅτι τὰ μὲν ἀηδῆ καὶ λυπηρὰ ἐκ τῶν ψυχρῶν καθέστηκε, τὰ ἡδέα καὶ τερπνὰ ἐκ τῶν θερμῶν· Στυγὸς ὕδωρ, ἐπειδὴ ἡ Στὺξ κατὰ Ἡσίοδόν ἐστιν ἱερὰ πηγὴ, θυγάτηρ Ὠκεανοῦ· ἢ ὥς τινες φασὶν, ὅτι ὁμώνυμος ταύτη ἐστὶν ἡ πηγὴ ἐν ἅδου, ὅρκον φρικτὸν αὐτὸν οἱ θεοὶ πεποίηνται, βουλήσει Διός |
| σ 316 | Στυπεῖον τὸ τῆς ἐλαίας ὀστοῦν, παρὰ τὸ τύπτω τυπεῖον καὶ στυπεῖον· λέγεται δὲ καὶ στύπιον· ἢ παρὰ τὸ τύπος τυπεῖον καὶ στυπεῖον |
| σ 317 | Στωμύλος λάλος, πέρπερος, καὶ στωμύλλεσθαι τὸ τρανῶς λέγειν, καὶ στωμύγματα, τὰ περιλαλήματα |
| σ 318 | Συγγράμματα συντάγματος διαφέρει· σύγγραμμα μέν ἐστιν ὁ δίχα μέτρου λόγος προσαγορευόμενος πεζὸς, σύνταγμα δὲ πολεμικὸν τὸ σύστημα, ἀφ’ οὗ καὶ συνταγματάρχης ὁ τοῦ συστήματος αὐτῶν ἄρχων |
| σ 319 | Συκάμινον εἶδος ὀπώρας, οὐδετέρως μὲν ὁ καρπὸς, ἀρσενικῶς δὲ τὸ δένδρον |
| σ 320 | Συκάμινον διὰ τὸ συγκάμνεσθαι τὸν σκώληκα λέγεται· δίχα γὰρ τοῦ σκώληκος οὐδέν ἐστι |
| σ 321 | Συκῆ συκέα, συγχέουσά τις οὖσα, καὶ τραχέα· σῦκον δὲ ὁ καρπός |
| σ 322 | Συκοφαντεῖν τὸ ψευδῶς τινος κατηγορεῖν· κεκλῆσθαι δὲ τοῦτο φασὶ, παρὰ Ἀθηναίοις, πρῶτον γὰρ ἐκεῖσε εὑρεθέντος φυτοῦ συκῆς τῆς ἐφημέρου τροφῆς· καλλίστων δὲ ὄντων, τῶν παρ’ Ἀθήνῃσι σύκων, καὶ διὰ τοῦτο κωλυόντων ἐξάγειν τὰ σῦκα ἔκλεπτον αὐτά τινες, καὶ ἐξῆγον ἔξω· τοὺς δὲ μηνύοντας καὶ φαίνοντας τοὺς ἐξάγοντας ἀπεδέχοντο μὲν· ἐξ ὧν δὲ ἔπραττον, συκοφάντας ὠνόμασαν |
| σ 323 | Συκοφαντία λέγεται ἡ ψευδοκατηγορία |
| σ 324 | Συκοφάντης συκοφάντου, ὁ κανών· τὰ εἰς ης ὀνόματα, μὴ ὄντα σύνθετα παρὰ τὸ κρατῶ, ἢ κράτος, οὐδέτερον μὴ ἔχοντα, εἰς ου ἔχει τὴν γενικήν |
| σ 325 | Συβώτης ὁ χοιροβοσκὸς, ὁ τοὺς σύας βόσκων, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω, συβώτιον· διαφέρει δὲ συβώτης βουκόλου, ἱπποφόρβου, οἷον, αἰγοπόλου, ὀνοπόλου |
| σ 326 | Συλλήβδην ἐκ τοῦ λήβω, λήψω, συλλήβδην τὸ ὁμοῦ· παρὰ τὸ λήβω λήψω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἐπίῤῥημα λήβδην, ὥσπερ λείχω λίγδην, ἄκρον ἐπιλίγδην, ὡς καὶ Ὅμηρος, οὕτω παρὰ τὸ λήβω λήβδην καὶ συλλήβδην· ὁ παθητικὸς λήψομαι· λήβδην ἐπίῤῥημα μεσότητος καὶ συλλήβδην |
| σ 327 | Σύμβασις ἡ φιλία, παρὰ τὸ συνθέσθαι καὶ συνελθεῖν |
| σ 328 | Συναινῶ ἐκ τῆς σὺν προθέσεως, καὶ τοῦ αἰνῶ τὸ λέγω, ὁ σημαίνει τὸ συλλαλῶ, καὶ συμβουλεύω |
| σ 329 | Συμβαλλομάχος μάχιμος πρὸς φιλονεικίαν |
| σ 330 | Σύμβολον τὸ σημεῖον καὶ τὸ συμπόσιον |
| σ 331 | Σύμβολον διὰ τὸ συμβάλλεσθαι αἰσθητόν τι ἀντὶ τοῦ νοητοῦ, οἷον ἄρτος καὶ οἶνος |
| σ 332 | Συμβουλὴ παραινέσεως διαφέρει· συμβουλὴ μὲν γάρ ἐστιν εἰσήγησις ἀντιλογίαν ἐπιδεχομένη, διὰ τὸ ἄδηλον τοῦ ἐκβησομένου· καὶ γὰρ ἐάν τις συμβουλεύσῃ πόλεμον ἀμφίβολον εἰσφέρει, διὸ καὶ ἔχει τὸν ἐνιστάμενον· παραίνεσις δέ ἐστι συμβουλὴ ἀντίῤῥησιν οὐκ ἐπιδεχομένη, διὰ τὸ ἐξ αὐτῆς λεγόμενον πάντως ὁμολογεῖσθαι ἀγαθὸν, ὡς οἷον τις παραινέσει σωφρονεῖν, ὥσπερ ἐστὶν ὁμολογούμενον ἀγαθὸν, οὐδεὶς γὰρ τῶν νῦν ἐχόντων ἐναντιοῦται τῇ παραινέσει, ταῦτα λέγων, ὡς ἀγαθὸν τὸ σοφόν |
| σ 333 | Συμβιβῶ ἐκ τοῦ βῶ τὸ βαίνω, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν βιβῶ, καὶ μετὰ τῆς σὺν προθέσεως συμβιβῶ |
| σ 334 | Σύνθεσις συντάξεως διαφέρει· σύνθεσις μὲν γάρ ἐστι λόγος ἔμμετρος· σύνταξις δὲ λόγος πεζός |
| σ 335 | Συμμαχεῖν καὶ ἐπιμαχεῖν διαφέρει· συμμαχεῖν μὲν γάρ ἐστι τὸ σὺν αὐτοῖς εἶναι· ἐπιμαχεῖν δὲ, εἴτε τοῖς αὐτοῖς, εἴτε αὐτοὶ ἑτέροις ἐπιστρατεύοιεν |
| σ 336 | Συμμορία πλῆθος ἢ φρατριὰ, ἀπὸ τοῦ μέρους, ἤγουν οἱ τῆς αὐτῆς μεριδός |
| σ 337 | Συμφορὰ παρὰ τὸ φορά· φορὰν γὰρ λέγουσιν Ἕλληνες τὴν τυχήν· συμφορὰ οὖν ἐστιν ἡ ἀπό τινος τύχης συμβεβηκυῖα |
| σ 338 | Συναμησάμενος σωρεύσας, συνάξας, ἢ θερίσας, καὶ ἀμησάμενος τέμοντες, συναγαγόντες, ἢ ἐπαντλησάμενοι, ἀπὸ τοῦ ἀμῶ ἀμήσω, τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα, καὶ τὸ ἔω τὸ πορεύομαι |
| σ 339 | Συνασμένιζε συνευφραίνου· ἔστι δὲ ἥδω τὸ εὐφραίνομαι, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸν ἦσμαι, ἠσμένος, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς α, καὶ ἐν ἐπιθέσει τῆς νος, ἄσμενος, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀσμενίζω |
| σ 340 | Συνδυάζω παρὰ τὸ δύω δυάζω· διαφέρει δυάζω καὶ συνδυάζω· τὸ διὰ ψιλοῦ γραφόμενον σημαίνει τὸ μεθ’ ἑτέρου διαλέγομαι, καὶ προσομιλῶ· τὸ δὲ ἐνδοιάζω διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται, τὸ διχοστατῶ, διχογνωμῶ |
| σ 341 | Συνεδρία παρὰ τὸ σύνεδρος γίνεται συνεδρία, ἐξ οὗ καὶ συνέδριον καὶ συνεδριάζω· τοῦτο παρὰ τὴν σὺν πρόθεσιν καὶ τοῦ ἕδρον· τοῦτο παρὰ τὸ ἕζω τὸ καθέζομαι |
| σ 342 | Συνέτισον ἐκ τοῦ συνετίζω |
| σ 343 | Συνάορος ἡ γαμετὴ, παρὰ τὸ συναρηρέναι, ἣ συνάορός τίς ἐστι, καὶ συνόμιλος |
| σ 344 | Συνέξει ἀπὸ τοῦ συνέχω, ὁ μέλλων συνέξω, καὶ τὸ τρίτον συνέξει, σημαίνει δὲ τὸ συγκρατήσει |
| σ 345 | Συνετῶς ἐκ τοῦ συνιεῖν· ῥῆμα συνιῶ, συνιεῖς, συνιεῖ, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον συνιεῖν |
| σ 346 | Συνήγορος παρὰ τὸ ἀγορεύω, πάντως διὰ τοῦ ἦτα γράφεται, οὕτως οὖν καὶ παρήγορος καὶ ἀλλήγορος |
| σ 347 | Συνῆκα ἐκ τοῦ συνίημι, ὁ μέλλων συνήσω, ὁ ἀόριστος συνῆκα καὶ ὤφειλεν εἶναι σύνηκα· ἀλλὰ πᾶς παρωχημένος ἐνεργητικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, οἷον ἧκα συνῆκα· πλὴν τοῦ οἷδα σύνοιδα· τοῦτο γὰρ ἀπὸ φωνήεντος καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς ἀρξάμενον, ἐν τῇ συνθέσει ἀναπέμπει τὸν τόνον |
| σ 348 | Συνηρεφὴς ἐκ τοῦ ἐρέφω τὸ στεγάζω, ἐξ οὗ καὶ ὀροφὴ, ὁ κατάσκοπος τόπος |
| σ 349 | Συνημμένον μετοχή· τὸ θέμα συνάπτω, ὁ μέλλων συνάψω, ὁ παρακείμενος σύνηφα, ὁ παθητικὸς σύνημμαι, ἡ μετοχὴ ὁ συνημμένος, καὶ τὸ οὐδέτερον συνημμένον |
| σ 350 | Σύνθεο προστακτικὸν μέσου ἀορίστου δευτέρου, ἐκ τοῦ θοῦ προστακτικὸν ἔθου, καὶ διαλύσει τῆς ου διφθόγγου ἔθεο, καὶ τὸ προστακτικὸν θέο καὶ σύνθεο |
| σ 351 | Σύνθετον τὸ ἐξ ἑτεροειδῶν πραγμάτων συγκείμενον |
| σ 352 | Συντέθηκα παρὰ τὸ ἐκ τῆς σὺν προθέσεως καὶ τοῦ τίθημι, θήσω γίνεται συντεθῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσυντεθῶ, ἀσυντεθήσω |
| σ 353 | Συνήθης καὶ σύνηθος, συνειθισμένος δὲ· ἔστι δὲ συνΐημι |
| σ 354 | Συνιεῖς τὸ θέμα συνιῶ, ὁ μέλλων συνήσω, ὁ β ἀόριστος σύνιον, καὶ ὁ β μέλλων συνιῶ· καὶ τὸ δεύτερον συνιεῖς |
| σ 355 | Συνομόται συμφατριασταὶ παρὰ τὸν ὅρκον |
| σ 356 | Σύνεργος καὶ συνεργὸς διαφέρει· συνεργὸς μὲν ὀξυτόνως ὁ περὶ τὸ ἔργον συμπονῶν· σύνεργος δὲ ὁ ὁμότεχνος καὶ σύντεχνος |
| σ 357 | Συνουσίαν τὴν ἐν λόγῳ, ἀφροδισίαν δὲ τὴν μίξιν |
| σ 358 | Συνοχεὺς ὁ συνέχων τὸν κόσμον· ἢ ὁ τὸν οἶκον ἐπικρατῶν, φύλαξ, δεσπότης |
| σ 359 | Συνοχωκότες συμπεπακότες, μετοχὴ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· καὶ τὸ πρῶτον ο μικρὸν, ποιητικῶς· ἔστι γὰρ συνόχωκα, καί ἐστι παρασύνθετον· τὸ σύνθετον σύνοχος, τοῦτο ἐκ τοῦ συνέχω· συνεχέω, συνεχῶ ῥῆμα, ὁ μέλλων συνοχήσω, ὁ παρακείμενος συνώχηκα· τὸ νω μέγα διάτι; τὸ δὲ ο εἰς ω, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν γίνεται συνώχωκα, καὶ ἡ μετοχὴ συνωχωκὼς, καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν συνωχωκότε, καὶ συστολῇ ποιητικῇ τοῦ πρώτου ω εἰς ο, ὡς εἴρηται συνοχωκότες |
| σ 360 | Συνομορία παρὰ τὸ ὅρος, ὃ σημαίνει τὸν ὁρισμόν |
| σ 361 | Σύνταξις εἰς τὸ ἅπτω καὶ σύγγραμμα καὶ σύνθετον |
| σ 362 | Συνώνυμον παρὰ τὴν σὺν πρόθεσιν καὶ τὸ ὄνομα, γίνεται συνώνυμον· ἔστι δὲ ὄνομα τὸ ἐν διαφόροις πράγμασι τὸ αὐτὸ δηλοῦν· οἷον, ξίφος, μάχαιρα |
| σ 363 | Συνωρὶς τὸ συνεζευγμένον τῶν ἵππων ὄχημα |
| σ 364 | Σύριγξ σημαίνει τὴν ὀπὴν τῶν μουσικῶν αὐλῶν, καὶ τὸ πάθος, καὶ τὴν δορατοθήκην· ἐκ δ’ ἄρα σύριγγος |
| σ 365 | Σύρος σύλος, σύρων συριεῖ· ὅ, τε μὲν τῷ ἤθει τοῦ συλῆσαι, πρὸς πάντα ἀπεργάζεται· ὅ, τε δὲ τῇ κνιπείᾳ οὐδὲν δωρεῖται, ἀλλ’ εἰς ἑαυτὸν σύρει πάντα, ὅπου πώποτε συλῶν, συλεῖ ἐκ μνημείων, εἰ μὴ τάχιστον εὕρῃ τῷ εἰθισμένῳ κλέμματι |
| σ 366 | Σῦς ὁ χοῖρος, παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, φιλεῖ γὰρ τὸ ζῶον ἐν βορβόρῳ κυλίεσθαι |
| σ 367 | Συρία κέκληται ἀπὸ Σύρου τινὸς ὀνόματος Κύρου, βασιλεύσαντος Συρίας |
| σ 368 | Συρία παρὰ τὸ τοῦ σύρεσθαι ἀπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ· ὡς ἐκ τοῦ ἐναντίου Ἀσσυρία, παρὰ τὸ μὴ σύρεσθαι, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς· εἰσὶ δὲ οἱ Πέρσαι, ἐκεῖσε δὲ οὐκ ἔστι θάλασσα |
| σ 369 | Συρφετοὺς φρυγανώδεις, κοπρώδεις λόγους |
| σ 370 | Σύριγγες πανδούρια ἐκ καλάμων |
| σ 371 | Σύφιος τόπος, ἐν ᾧ οἱ συφες τρέφονται |
| σ 372 | Σφαδάζοντες μετοχή ἐστι, ἀπὸ τοῦ σφαδάζω, ὃ σημαίνει τὸ βράζω, ὅπερ Ἀττικοὶ ἐπὶ τοῦ χαλεπῶς λέγουσι φέρειν, καὶ σχετλιάζειν. Ξενοφῶν ἐπὶ τοῦ ἀλγεῖν· ἔνιοι δὲ τὸ σπέρειν ἐκδέχονται, οἱ δὲ τὸ χαλεπῶς φέροντι πηδᾶν, οἱ δὲ ἁπλῶς τὸ δυσφορεῖν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ σπῶ σπεύδω, καὶ ἐκ τούτου σπευδάζω· ἀποβολῇ τοῦ υ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ τοῦ π εἰς φ, σφαδάζω· καὶ εἰς τὸ κεκληγώς |
| σ 373 | Σφάλλω εἰς τὸ ἀσφάλεια |
| σ 374 | Σφαῖρα παρὰ τὸ αἶρα, οἱονεὶ εἰς ὕψος πετωμένη |
| σ 375 | Σφαιρωτὴρ τὸ λεγόμενον χωρίον· σφαιρωτὴρ δὲ λέγεται, ἐπειδὴ τὸ δέρμα πολλάκις κυκλοτερὲς ἀπεργαζόμενος ὁ τεχνίτης τούτου τέμνει |
| σ 376 | Σφάκελλος σφιγμὸς καὶ παλμὸς, καὶ ἡ τοῦ μυελοῦ σῆψις σφακελίσκος λέγεται |
| σ 377 | Σφέας ἑαυτούς· ἄρα τὸ σφέας κατὰ πλεονασμόν ἐστι τοῦ ε, ἢ τὸ σφᾶς κατὰ συναίρεσιν; καὶ λέγομεν, ὅτι τὸ σφέας κατὰ πλεονασμὸν γίνεται τοῦ ε, διὰ τὸν κανόνα τὸν λέγοντα, καθόλου ἐν τοῖς πληθυντικοῖς ἀριθμοῖς ἡ τοῦ τρίτου προσώπου ἀντωνυμία ἀρχομένη ἀπὸ τοῦ σφ, ἐν δισυλλάβου κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον τοῦ πρώτου καὶ δευτέρου προσώπου, οἷον ἡμεῖς, ὑμεῖς, σφεῖς, ἡμῶν ὑμῶν σφῶν, ἡμῖν ὑμῖν σφίν· οὕτω καὶ ἡμᾶς ὑμᾶς σφάς· ὥστε κατὰ πλεονασμόν ἐστι τοῦ ε, ἐπὶ τοῦ σφέας, ἀπὸ τοῦ σφὰς γεγονότος |
| σ 378 | Σφέλας τὸ ὑποπόδιον, παρὰ τὸ σφλάσθαι εἰς αὐτὸ τὰ γόνατα, ὅ ἐστι θλᾶσθαι καὶ κάμπτεσθαι ἐν τῷ καθέζεσθαι |
| σ 379 | Σφέτερος οἰκεῖος, ἴδιος ἢ ἀλλότριος |
| σ 380 | Σφενδόνη παρὰ τὸ σπένδω τὸ ἀναιρῶ καὶ θυσιάζω, ἐγὼ γὰρ ἤδη σπένδομαι, σπενδόνη καὶ σφενδόνη· ἢ παρὰ τὸ σφάζω, ἢ παρὰ τὸ σπένδω |
| σ 381 | Σφηνοπώγων ὁ σπάνος, ἐκ τοῦ σφήσω, κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς φ |
| σ 382 | Σφετεριζόμενος ἰδιοποιούμενος τὸ ἀλλότριον, ἐκ τοῦ σφέτερος σφετερίζω· τὸ δὲ σφέτερος ἐκ τοῦ σφῶν γενικῆς τοῦ πρωτοτύπου, καὶ ἐκ τούτου σφετερίζω |
| σ 383 | Σφήκωμα παρὰ τὸ σφηκῶ σφηκώσω· τοῦτο παρὰ τὸ σφῶ σφήσω, σημαίνει δὲ τὸ κρατῶ, οὗ ὁ παρακείμενος ἔσφηκα, ἔσφημαι, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ κ σφήκω, κατὰ συστολὴν τῆς ἀρχούσης |
| σ 384 | Σφόδρα ἐπίῤῥημα ἐπιτάσεως, ἀπὸ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ, καὶ τοῦ δρῶ τὸ ποιῶ, σχόδρα καὶ σφόδρα· σημαίνει δὲ τὸ πολύ· ἢ ἀπὸ τὸ σπῶ τὸ κατασπῶ, σπόδρα καὶ σφόδρα· καὶ εἰς τὸ πρῶτα |
| σ 385 | Σφόδρος ὄνομα ἀρσενικὸν, ἐξ οὗ παρήχθη καὶ τὸ σφοδρῶς ἐπίῤῥημα |
| σ 386 | Σφραγίζω ἐκ τοῦ σφραγὶς, τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ἀσφαλὶς καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν σφαλὶς, καὶ μεταθέσει τοῦ λ εἰς ρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, σφραγίς· τὸ δὲ ἀσφαλὴς ἐκ τοῦ σφάλλω, σφαλὴς καὶ ἀσφαλὴς, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, ὁ μὴ ἐσφαλμένος |
| σ 387 | Σφραγίζω ἐκ τοῦ σφραγὶς, τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ σφαλής |
| σ 388 | Σφριγοῦσιν ἀκμάζουσι, καὶ ὥσπερ διεσφινωμένοι εἰ σὶν ὑπὸ πικρότητος καὶ ἀκμῆς· καὶ παρ’ Ἱπποκράτει δὲ τὸ σφριγᾷν τὸ ἀκμάζειν λέγεται· δηλοῖ δὲ καὶ τὸ περιπέτανται, ἢ περιτείνονται· καὶ μάλιστα ἐπισφαλὴς, καὶ οἷον εὐσωματοῦσιν· ἔνιοι τὸ σφρίζουσιν, ὑγιεῖς τυγχάνουσι |
| σ 389 | Σφαραγεῦντο ἦχον προΐοντο, ὀνοματοπεποίηται ἡ λέξις· ἔνθα καὶ ὁ βρόχος ὁ τὴν φωνὴν ἀσφάραγος καλεῖται |
| σ 390 | Σφρυγμὸς παρὰ τὸ σφύζω, τὸ σημαῖνον τὸ ἅλλομαι |
| σ 391 | Σφυρηλατῶ καὶ ῥινηλατῶ, φυρήλατος, σφυρ’ ἐληλαμένος, χωνευτής |
| σ 392 | Σφυρὸν τὸ ἐπάνω τῶν ἀστραγάλων ἐν κύκλῳ πέλμα· παρὰ τὸ συνεσφίχθαι τὰ ἄρθρα, τῇ συνηθ. καὶ τοῖς νευροῖς |
| σ 393 | Σφυρὰ τὰ ἀπολήγοντα μέρη πρὸς τὰ ἀστράγαλα καὶ ἐκ πλαγίων ἐξέχονται τῆς κνήμης καὶ τῆς περόνης· εἴρηται δὲ μεταφορικῶς, ἀπὸ τῶν χαλκευτικῶν σφυρῶν |
| σ 394 | Σφύριον καὶ ἐπισφύριον κτητικὸν, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ σφυρὸν σφύριον, καὶ ὁ ποιητὴς, ἀμφὶ δέ μιν σφυρὰ τύπτε· διάτι προπαροξύνεται; τὰ διὰ τοῦ ιον ὑποκοριστικὰ, εἰ μὲν ὦσι δικατάληκτα, πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον· εἰ δὲ τριβραχέα προπαροξύνονται, οἷον, θρόνιον, τόπιον, οὕτω καὶ σφύριον· τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιον οὐδέτερα τριβραχέα καὶ προπαροξύνεται, καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| σ 395 | Σφῶε αὐτοὺς, ἤγουν τοὺς δύο· ἀντωνυμία δυϊκὴ τρίτου προσώπου πτώσεως αἰτιατικῆς μόνης· διάτι οὐκ ἔστιν ὀρθὴ καὶ αἰτιατικὴ, ἀλλὰ μόνη αἰτιατικὴ; διότι ὀρθὴ πτῶσις οὐδέποτε ἀναδίδωσι τὸν τόνον· οἷον, νῶϊ, σφῶϊ· τοῦτο δὲ ὀξύνεται καὶ ἀναδίδωσι τὸν τόνον, διὸ ἀπέλειψεν ἡ εὐθεῖα, καί ἐστι μόνης αἰτιατικῆς |
| σ 396 | Σχέδιον τὸ ἐξ ἑτοίμου καὶ πρόχειρον γινόμενον |
| σ 397 | Σχέδιος ἐκ τοῦ σχεδὸν ἐπιῤῥήματος· καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι· ὡς τὸ μινυνθάδιος· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ιος προπαροξύτονα, παρ’ ἐπιῤῥημάτων γινόμενα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, σχεδὸν, σχέδιος, σχεδιάζω |
| σ 398 | Σχεδὸν παρὰ τὸ σχέθω, τὸ κωλύω, σχεθὸν καὶ σχεδόν· σημαίνει δὲ τὸ ἐγγύς· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ σχέσιν ἔχων ἄλλη πρὸς ἄλλον |
| σ 399 | Σχεδία εἶδος πλοίου, τῆς αὐτοσχεδίου πλησθείσης· σχεδία γὰρ οὐκ ἔχει πηδάλιον |
| σ 400 | Σχέσει φιλίᾳ, ἐγγύτητι, παρὰ τὸ σχεῖν ἐκεῖθεν καὶ προσχεῖν· παρὰ τὸ ἐγγὺς εἶναι |
| σ 401 | Σχετλιαστικὸν ἀπὸ τοῦ σχῶ τὸ κρατῶ· καὶ τὸ τλῶ τὸ ὑπομένω |
| σ 402 | Σχέτλιος ἀγνώμων, ἄδικος· παρὰ τὸ σχέθω τὸ κωλύω, καὶ τὸ λίαν· ὁ ἐπισχέσεως ἄξια ἔργα ποιῶν |
| σ 403 | Σχετικὸν τὸ πρός τινα σχέσιν ἔχον καὶ ἐγγύτητα· τὰ δὲ σχετικὰ τῶν πρός τι λέγεται |
| σ 404 | Σχέσις μετουσία, συνάφεια· σχέσιν δὲ λέγομεν τὴν πρὸς τόδε διάθεσιν καὶ συνήθειαν· σχέσις δὲ καὶ ἡ ἐκ τόπου, καὶ ἡ εἰς τόπον, καὶ ἡ ἐν τόπῳ· ἰστέον, ὅτι σχέσεις ἀνθρώπων εἰσὶν ἕξ· τοῦ πρώτου, πρὸς τοὺς τρεῖς· ὡς εἶναι τρεῖς τέως σχέσεις· τοῦ δευτέρου πρὸς τοὺς δύο, ὡς εἶναι πέντε τοὺς τρεῖς πρὸς τὸν ἕνα· καὶ συμβαίνει τῶν δ, ἓξ εἶναι τὰς σχέσεις, τῶν δὲ ε, ἀνθρώπων εἶναι τὰς σχέσεις |
| σ 405 | Σχῆμα παρὰ τὸν σχήσω μέλλοντα· καὶ εἰς τὸ μορφή |
| σ 406 | Σχοίατο ὡς τὸ δευοίατο |
| σ 407 | Σχοῖτο ἀπόσχοιτο, διάτι ἀνεβίβασε τὸν τόνον; τὰ τοῦ δευτέρου μέσου ἀορίστου δισύλλαβα ὑπάρχοντα, κατὰ τὸ δεύτερον πρόσωπον διὰ τοῦ οιο ἐκφερόμενα, οἷς ἀκολουθοῦσι καὶ τὰ τρίτα πρόσωπα, ἀναδίδωσι τὸν τόνον, οἷον θοῖτο ἀπόθοιτο, σχοῖτο ἀπόσχοιτο· καὶ τὰ ἀνακόλουθα ἐσχηματισμένα, τότε πρόοιτο καὶ κάθοιτο· καὶ εἰς τὸ δευοίατο |
| σ 408 | Σχοῖνος ὄνομα, παρὰ τὸ σχῶ, τὸ κρατῶ, καὶ ἐκ τούτου σχόνος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα σχοῖνος, καὶ ἐκ τούτου ὄνομα σχοινίον, σημαίνει δὲ τὸ βοῦλλον |
| σ 409 | Σχοίνισμα ὁ κλῆρος, καὶ μέτρον ἰδοὺ παλαιὸν, παρὰ τὸ σχοινίω, καὶ μετρεῖται τὴν γῆν |
| σ 410 | Σχοῖνος μέτρον γεωργικὸν, ἑξήκοντα σταδίων |
| σ 411 | Σχοινοφόρος ἐκ τοῦ σχοῖνος καὶ τοῦ φέρω· τὸ δὲ σχοῖνος, παρὰ τὸ σχῶ σχήσω· σημαίνει δὲ τρία, τὴν πόαν· Ἄσωπον δ’ ἵκοντο βαθύσχοινον· καὶ μέτρον γεωμετρικὸν Περσικὸν, ὃ καὶ παρὰ Πέρσαις παρασάγγης καλούμενος· λέγεται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς καὶ ἡ κατευθυντηρία, καθὼς καὶ ὁ ψαλμῳδὸς φησὶ, τὴν τρίβον μου, καὶ τὴν σχοῖνον μου, σὺ ἐξιχνίασας· τὸ σχοι διφθόγγῳ διάτι; τὰ διὰ τοῦ οινος δισύλλαβα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, οἷον, φρύνος, θρῆνος, πλὴν τοῦ σχοῖνος |
| σ 412 | Σχολάζω παρὰ τὸ σχῶ τὸ κρατῶ, σχάζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται σχαλάζω, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο, σχολάζω, τὸ ἐν τῇ διακρατήσει διάγω· ἐκ τούτου δὲ γίνεται σχολὴ καὶ σχολαστικός |
| σ 413 | Σχολαιότερον κρεμαιότερον, ἀπὸ τοῦ σχολὴ σχολαῖος, ῥώμη ῥωμαῖος, ἀπὸ δὲ τοῦ σχολαῖος σχολαιότερος· τὸ δὲ σχολὴ παρὰ τὸ σχῶ, συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς· ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ ἠρέμα |
| σ 414 | Σχολαστικὸς διὰ τὸ σχολάζειν τοῖς ἀστικοῖς, ἢ τῷ δικαίῳ |
| σ 415 | Σχολὴ οὐχ ὁ τόπος, ἐν ᾧ σχολάζονται παρὰ παίδευσιν, οὐδ’ αὑτὴ ἡ ἐν λόγοις εὐμουσία καὶ διατριβή· ἀλλ’ ἣν οἱ πολλοὶ καλοῦσιν εὐκαίρειαν· βάρβαρον· καὶ γὰρ ἀντὶ τοῦ σχολεῖν λέγομεν εὐκαιρεῖν· σχόλη ἡ ἀργία |
| σ 416 | Σχολεῖον διὰ τὸ σχολάζειν τῇ διδαχῇ |
| σ 417 | Σχόλιον διὰ τὸ κατὰ σχολὴν παρατίθεσθαι πρὸς σαφεστέραν ἑρμήνειαν τῶν δυσνοήτων ὀνομάτων ἢ ῥημάτων ἐπὶ τοῖς λογίοις |
| σ 418 | Σχόμενος καὶ ἀνασχόμενος, τὸ θέμα σχῶ· μέσου παρακείμενον οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ μονοσύλλαβα ῥήματα, μέσου παρακείμενον οὐκ ἔχουσι |
| σ 419 | Σωκράτης ἀπὸ τοῦ σώω, ὃ σημαίνει τὸ ὑγιαίνω, καὶ τὸ κρατῶ |
| σ 420 | Σῶμα παρὰ τὸ σῆμα, ὃ σημαίνει τὸν τάφον, τάφος γάρ ἐστι τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς, τροπῇ τοῦ η εἰς ω, οἱονεὶ σῆμα καὶ τάφος τῆς ψυχῆς. Ἀρίσταρχος δὲ σημειοῦται τοῦτο τῇ διπλῇ, ὅτι σῶμα οὐδέποτε λέγει ὧδε ἐπὶ ζώντων, ἀλλ’ ἐπὶ νεκρῶν· σῶμα δ’ οἴκαδ’ ἐμὸν δό μεναι πάλιν. καὶ ὡς λέων ἐχάρη ἐπὶ σώματι κύρσας· τὸ δὲ τοῦ ζῶντος δέμας, δεῖται γυναικὶ, παρὰ τὸ συνδεδέσθαι αὐτό· ὅθεν καὶ σκήνωμα |
| σ 421 | Σῶμα διὰ τὸ σῶον αἷμα καὶ ἅμα· ἢ παρὰ τὸ σῆμα, ὃ σημαίνει τὸν τάφον, κατὰ τὸν Πλάτωνα, τάφος γάρ ἐστι τὸ σῶμα τῆς ψυχῆς· δικὴν γὰρ τάφου ἐνθάπτεται ἡ ψυχὴ τῷ σώματι· τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν γίνεται σῶμα· δέμας λέγεται ἐπὶ ἐμψύχων, σῶμα δὲ ἐπὶ ἀψύχων· ὁ δὲ ποιητὴς εἰπὼν, ὥστε λέων ἐχάρη μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας, τὸ δὲ ἐναντίον εἴρηκε, καὶ εἶπε τὸ σῶμα ἐπὶ ἐμψύχων, φασὶ γὰρ τὸν λέοντα νεκροῦ σώματος μὴ ἅπτεσθαι· τὸ δὲ μεγάλῳ ἐπὶ σώματι κύρσας, ἐστὶν ὁ τρόπος ἀντίπτωσις, ἀντὶ τοῦ μεγάλου σώματος ἐπιτυχών· καὶ εἰς τὸ δέμας |
| σ 422 | Σῶμα οἱονεὶ δόμα τῆς ψυχῆς, ὅθεν καὶ σκήνωμα |
| σ 423 | Σῶμα διὰ τὸ σῶον ἅμα σὺν αἵματι ὄν· σῶον αἷμα· ἐν τῷ ἅμα εἶναι τὰ μέρη |
| σ 424 | Σωρὸς ἀπὸ τοῦ ἐν αὐτῇ σωρεύεσθαι τὰ σώματα· ἢ παρὰ τὸ ἔσω ὠρεῖν, ὅ ἐστι φυλάττειν, σωρεύω, σωρὸς, ὡς φωλεύω φωλεὸς, σορὸς ἡ τῶν λειψάνων, ἢ παρὰ τὸ σεσηρέναι τὰ σώματα ἐν αὐτῇ· ἢ παρὰ τὸ εἴρω τὸ κωλύω· σορὸς ἡ κωλυτική |
| σ 425 | Σωρεία ἐκ τοῦ σῶ καὶ τοῦ ὠρῶ, τὸ φυλάσσω |
| σ 426 | Σῶσον με τοῦ ῥῦσαι με διαφέρει· σῶσον νόσων καὶ πειρασμῶν· ῥῦσαι αἰχμαλωσίων καὶ τῶν δαιμόνων |
| σ 427 | Σωρηδῶν σωρηδὸν ἀναριθμήτων ἐπὶ τὸ αὐτό |
| σ 428 | Σωρὸς ἐπὶ τῶν λίθων καὶ σίτων, καὶ λοιπῶν τῶν συναγομένων· τὸ σω μέγα, ἐπὶ δὲ τοῦ τάφου τὸ σο μικρὸν, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἐπὶ τῶν λίθων, καὶ ἐκεῖνο διὰ τούτου· καὶ εἰς τὸ ἀκτίς |
| σ 429 | Σωτηρία διὰ τὸ σῶον τηρηθῆναι |
| σ 430 | Σωφροσύνη διὰ τὸ σῶα φρονεῖν· ἢ παρὰ τὸ σῶμα φρουρεῖν ἀπὸ ῥύπου· καὶ εἰς τὸ παρθενίαν |
| σ 431 | Σώφρων ὁ ἀπαθής· πορνὸς δὲ ὁ ἡδονῆς ἁλισκόμενος, τοῖς δὲ λογισμοῖς ὑπεραγωνιζόμενος |
| σ 432 | Σῶ σημαίνει ἕξ· σῶ τὸ κινῶ, σῶ τὸ ἕλκω, σῶ τὸ ὑγιαίνω· σῶ τὸ σείω· σῶ τὸ σεύω, σεύονται· σῶ σῶος. Τέλος τοῦ Σ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Τ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| τ 5 | Τᾶ εἰς τὸ ἧττον |
| τ 6 | Τάζω εἰς τὸ ὀϊστοί |
| τ 7 | Ταίγε ἄρθρον, ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν Δωρικῶς· καὶ λέγομεν ὅτι τὰ σύμφωνα ἅπερ ἔχει ἡ εὐθεῖα τῶν δυϊκῶν, θέλει ἔχειν καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, οἷον, Αἴαντε ἔχει τὸ ντ, καὶ Αἴαντες, λάχητε, λάχητες· ὁμοίως καὶ ἐπὶ τῶν ἄρθρων, τὼ ξύλω τὰ ξύλα, οὕτω καὶ τὰ Μούσα ταὶ Μοῦσαι, καὶ τὰ ταί· τὸ γε σύνδεσμος παραπληρωματικός |
| τ 8 | Τακεὶς ἐκ τοῦ τήκω, ὁ β ἀόριστος ἔτακον, ὁ παθητικὸς ἐτάκην, ἡ μετοχὴ ὁ τακείς |
| τ 9 | Ταινίον Ἀττικῶς τὴν στηθοδέσμην, τουτ’ἔστι περιτρα χήλιον δέσμιον, κόσκιον· παρὰ τὸ ταίνω ῥῆμα, ὅπερ διπλασιαζόμενον γίνεται τιταίνω |
| τ 10 | Ταινία διάδημα κεφαλῆς ἱερέων· τὸ ῥῆμα ταινιῶ ταινιοῖς |
| τ 11 | Ταλαίμοχθος ταλαίπωρος ὁ ἐπίπονος εἴρηται, ὡς διογενιανὸς, παρὰ τὸ τάλας καὶ τὴν ὥραν ταλάωρος καὶ ταλαίπωρος |
| τ 12 | Ταλαίπωρος ἐκ τοῦ τάλας καὶ τοῦ τάλας καὶ τοῦ πῶρος, ὁ λίθος, γίνεται ταλάπωρος καὶ ταλαίπωρος, ὁ κακοπαθῶν περὶ τὴν ἐργασίαν τῶν πώρων |
| τ 13 | Τάλαντον τὸ ὑπερβάλλον, πᾶν σταθμιζόμενον μέτρον, κατὰ δὲ τὸν λιτρισμὸν ρκε λιτρῶν ὑπάρχει· τοῦ δὲ ταλάντου τὸ ἑκατοστὸν εἰκοστὸν ε, λίτρα μία· ἡ δὲ μία λίτρα ιβ ὀγκιῶν ὑπῆρχε· ἡ δὲ ὀγκία εἶχε στατῆρας δύο· ὁ δὲ στατὴρ ἥμισυ μέν ἐστιν ὀγκίας, ἔχει δὲ δύο δίδαγμα· τάλαντον σημαίνει τέσσαρα· τὸ ζύγιον, τὸν σταθμὸν, τὸ βάρος, καὶ τὸ χάρισμα |
| τ 14 | Τάλαντον τὸν ζυγὸν παρὰ τὸ ταίνω ῥῆμα, ὅπερ κατὰ διπλασιασμὸν τιταίνω· καὶ ὡς φαίνω φαντὸς καὶ ἄφαντος, χραίνω χραντὸς, οὕτω καὶ ταίνω ταντὸς, καὶ οὐδέτερον ταντὸν, καὶ πλεονασμῷ τῆς αλ συλλαβῆς τάλαντον, καὶ συνθέσει ἀτάλαντον, ἀντὶ τοῦ ὁμοτάλαντον |
| τ 15 | Τάλας τάλαντος, ὁ κανών· τὰ εἰς ας ὀνόματα περιττοσυλλάβως κλινόμενα, τριγενῆ διὰ τοῦ ντ κλίνεται· οἷον, μέλας μέλαντος, οὔτως οὖν καὶ τάλας τάλαντος· ἡ δὲ συνήθεια ἐκράτησε, διὰ τοῦ ν μόνου ἐκφέρεσθαι· πρόσκειται περιττοσυλλάβως, διὰ τὸ μέγας μέγα, λάας λάα· τὸ θηλυκὸν τάλαινα· τὰ διὰ τοῦ αινα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται· θηλυκὸν διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται· οἷον μέλαινα, θεράπαινα, θέαινα, λέαινα |
| τ 16 | Ταλαπείριος διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ὁ ταλαίπωρος· ἢ παρὰ τὸ τηλόθεν πεπειρακέναι ἐστὶ ταλάπερος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ταλάπειρος· ἢ παρὰ τὸ κλῆναι καὶ τὴν πείραν γέγονε ταλαπείριος, οἱονεὶ ὁ πολλὴν πείραν ὑπομείνας, τουτ’ἔστι πολύπειρος ὤν |
| τ 17 | Ταλθύβιος ὄνομα κύριον, κήρυξ Ἑλλήνων· τὸ βι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ιος κύρια ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς προπαροξύνονται, καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφονται, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ κλεὸς, καὶ τῶν ἀπὸ τῶν εἰς ευς, οἷον Προκόπιος, Γεώργιος· πρόσκειται ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς, διὰ τὸ Ἄρειος· παρὰ τὸ κλεὸς, διὰ τὸ Ἡράκλειος, ἀπὸ τῶν εἰς ευς διὰ τὸ βασίλειος |
| τ 18 | Τάλας παρὰ τὸ τάλλω τὸ κακοπαθῶ, καὶ ἀτάλλων, ὁ μὴ κακοπαθῶν· τὸ δὲ τάλλω κατὰ συγκοπὴν γίνεται, τλῶ, μονοσύλλαβον |
| τ 19 | Τάμεν ἔκοψεν, ἀόριστος δεύτερος, τὸ ῥῆμα τέμνω, τὸ δὲ τάμνω Δωριεῖς· ὄφρ’ ὁ γέρων ἵπποιο παρῃορίας ἀπέταμνε· ὁ μέσος παρακείμενος τέτομα· διάτι μὴ τὸ μ; εἰ δὲ διὰ δύο ἀμεταβόλων, διὰ τοῦ προτέρου |
| τ 20 | Ταμεῖον παρὰ τὸ ταμιεύω, τοῦτο παρὰ τὸ ταμίας, τοῦτο παρὰ τὸ τέμνω· ταμεῖον διὰ τῆς ει διφθόγγου ἡ παρὰ τέλευτος συλλαβή· ἡ δὲ δευτέρα διὰ τοῦ ἰῶτα· ἐπεὶ καὶ ταμίας, καὶ ἀργυροταμίας |
| τ 21 | Ταμίας ὁ φύλαξ, ὁ δεσπότης, κυρίως δὲ ὁ κελλάριος, παρὰ τὸ τέμνω, οἱονεὶ τὸ ἀποτεμνεῖσθαι, καὶ ἀποκεχωρίσθαι, καὶ ἀφωρίσθαι αὐτῷ τὴν τοῦ οἰκείου ἐξουσίαν |
| τ 22 | Τάνεως ὄνομα βαρύτονον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ τείνω, τὸ τανύω, τέτακα, καὶ ἐξ αὐτοῦ τάνεως· ἄκλιτόν ἐστι· σημαίνει δὲ ὄνομα τόπου, ἐκ τοῦ τεταμένον παρ’ Ἑβραίοις· καὶ πόθεν γίνεται Τάνεως; οὐκ ἔχει. διάτι; διότι ἐθνικόν ἐστι |
| τ 23 | Τάξις διάφορα σημαίνει· τὴν ἀκολουθ. τὸν ὁρισμὸν, τῶν ἐποφειλομένων χρημάτων καταβολὴν, τὸ στρατιωτικὸν σύνταγμα, ἐξ οὗ καὶ ταξιῶται καὶ ταξίδιον |
| τ 24 | Τάπης παρὰ τὸ θάλπω θάλπης, καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ, καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ, τάπης· σημαίνει δὲ τὸ ἐπεύχιον, ἤγουν ταπῆτον |
| τ 25 | Τάπητες καὶ ἀμφιτάπητες διαφέρει· τάπητες μὲν οὖν εἰσιν, οἱ ἐκ τοῦ ἑτέρου μέρους μᾶλλον ἔχοντες· ἀμφιτάπητες δὲ οἱ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν |
| τ 26 | Τὰ ὡραῖα ἔστιν ὥρα, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτόν· καὶ ἐκ τούτου γίνεται τὸ ὡραῖον, τοῦ ὡραίου, οἷον καταδιδοῦν κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ ἐνιαυτοῦ καρπόν |
| τ 27 | Ταράσσω παρὰ τὸ ἀράσσω, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ, ταράσσω· καὶ ἐκ τούτου ταραχή |
| τ 28 | Ταπεινὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου· γίνεται ὡς παρὰ τὸ ὄρος ὀρεινοὸς, οὕτω παρὰ τὸ ἔδαφος γίνεται ἐδαφεινὸς, καὶ κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ ε, δαφεινὸς, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ δ εἰς τ, καὶ τοῦ φ εἰς π, ταπεινός· ἢ παρὰ τὸ πέδον γέγονε πεδεινὸς καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ε εἰς α παδεινὸς, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς π, ταπεινός· ἢ παρὰ τὸ πατῶ γέγονε πάτος, οἱονεὶ ὁ πατούμενος τόπος, καὶ ἐκεῖθεν ταπεινὸς, οἱονεὶ ὁ ὑποστρωμένος· ἢ παρὰ τὸ τάπης τάπητος γέγονε ταπειτανὸς καὶ κατὰ συγκοπὴν ταπεινός· ἢ παρὰ τὸ τάφης ταφεινὸς καὶ ταπεινός· τὸ πει διφθόγγῳ· τὰ μέντοι εἰς νος ὀξύτονα, διὰ τῆς ει διφθόγγου γίνεται, εἰ μὴ καιρὸν σημαίνουσι |
| τ 29 | Τὰρ σύνδεσμος, ἰσοδύναμος τοῦ ἄρα καὶ δή |
| τ 30 | Τάραντος τάραχος ἐντός· ἢ ἐκ τοῦ τείνω τὸ καταπονῶ, ἢ βλάπτω, ἡ καταπεπονημένη, ἢ βλαβεῖσα |
| τ 31 | Ταραχὴ διὰ τὸ ῥᾷον χεῖσθαι τὸν νοῦν· καὶ εἰς τὸ ἐταρα |
| τ 32 | Ταραχώδους ἡ εὐθεῖα ταραχώδης· ἢ παρὰ τὸ τάραχος, τοῦτο παρὰ τὸ τραχὺς, ῥαχία καὶ τραχία· καὶ γὰρ ὀστωδὴς ἡ ῥάχις· τὸ χω μέγα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ωδης |
| τ 33 | Ταριχευτὸς ἐκ τοῦ ταριχεύω, τοῦτο ἐκ τοῦ τάριχος· τὸ ρι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς χος, οὐ θέλουσι διφθόγγῳ παραλήγεσθαι· σωτήριχος, ἰάμβιχος, τάριχος, δόλιχος τὸ ὄσπριον, δολιχὸν τὰ μακρόν· τάριχος σημαίνει δὲ τὸ πεπασμένον λαρδίον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ γάρον γάριχος καὶ τάριχος |
| τ 34 | Ταφὼν ἐκπλαγεὶς, θαυμάσας, ἐκ τῶν τάφων ἡ μεταφορὰ· καὶ γὰρ ἡμεῖς ὁρῶντες τοὺς τάφους ἐκπληττόμεθα τὸ μέλλον δεινόν· θαφὼν δὲ Ἰωνικῶς λέγεται, κατὰ τροπὴν τοῦ θ εἰς τ, αὐτοὶ γὰρ τὰ δασέα εἰς ψιλὰ τρέπουσιν, οἷον θαφὼν ταφὼν, νῦν ἐκ τοῦ θήπω ἐνεργητικοῦ· καὶ τὸ ψιλὸν εἰς δασύ, ὡς τὸ ἐπιορκῆσαι ἐφιορκῆσαί φασιν· οἱ αὐτοὶ δὲ καὶ τὸ Ἄθαμας κατ’ ἀφαίρεσιν τοῦ α, καὶ διπλασιασμῷ τοῦ μ, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τ, Τάμμας λέγουσι, Τάμμεο θυγατρός. Καλλίμαχος ἐν β αἰτιῶν |
| τ 35 | Τάρβος φόβος, τρίσι παραγωγαῖς ὁ Ἡρωδιανὸς τοῦτο ὑπέλαβε· πρῶτον ἐκ τοῦ ταράσσω τάραβος καὶ συγκοπῇ τάρβος· δεύτερον δὲ ὅτι ἐκ τοῦ τρέπω, ὁ β ἀόριστος ἔταρπον, τάρπος, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς β, τάρβος, οἱ γὰρ εὐλαβούμενοι φεύγουσι· τρίτον ἔστι τείρω τὸ καταπονῶ, ὁ β ἀόριστος ἔταρον, τάρος καὶ πλεονασμῷ τοῦ β τάρβος· καὶ ῥῆμα ταρβῶ· ταρβήσαντε |
| τ 36 | Τάρταρα τὰ διήκοντα μέχρι τῶν ἐσχάτων τῆς γῆς |
| τ 37 | Τάριχος οὔτως ἡ χρῆσις. Ἀλεξίων δὲ φησὶν, ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐν τῇ ταριχεσίᾳ ἰχνεύεσθαι· γελοίως· ἡ γὰρ ταρίχεια ἀπὸ τοῦ τάριχος γέγονε· ἥσθω οὖν ὥς τινες παρὰ τὸ σηρεῖσθαι καὶ ἴσχνεσθαι· καὶ γὰρ ἰσχὰς λέγεται τὸ ἐπεσχισμένον σύκον· καὶ ἰσχαθὲν ἡ τάριχος |
| τ 38 | Ταρπὴ καὶ αὐτὸ βέλος ἓν εἰς τὰς τάρπας λέγειν ῥίπτειν· κοφίνους μεγάλους, ἢ νεκροφορικὰ ἀγγεῖα, παρὰ τὸ αἴρειν τι· αἴρω οὖν ὁ μέλλων ἀρῶ, ἐξ αὐτοῦ ἄρη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ π, ἄρπη καὶ τάρπη |
| τ 39 | Ταρσὸς πόλις Κιλικίας, ἣν φασὶν, ὁ Περσεὺς ἐκ τοῦ ἵππου καθελθὼν, καὶ πήξας τὸν ταρσὸν τοῦ ποδὸς ἐν τῇ γῇ ὠκοδόμησε, καὶ ἐκάλεσεν αὐτὴν, ἐκ τοῦ ἰδίου ποδός |
| τ 40 | Ταρσὸς καλαθίσκος, ὁ ἐν τοῖς τυροκομοῦσιν ἐκτυπούμενος τυρὸς, καὶ τάλαρος, καὶ ψυγὸς, καὶ ψυκτὴρ, διότι ἐν αὐτῷ τὸ γάλα ψύγεται· ταρσὸς δὲ παρὰ τὸ τέρσαι, τουτ’ἔστι ξηράναι |
| τ 41 | Ταῦ ὅτι τεταμένους ἔχει τοῦ στοιχείου τοὺς χαρακτῆρας καὶ τὰς ἐκτυπώσεις, ἀπὸ γὰρ τῆς ἄνω μακρᾶς, καὶ τοῦ ἰῶτα τὸ γράμμα ἐστί· ἔνθεν καὶ ταὼς, ὁ τεταμένα ἔχων τὰ πτέρα· τὸν δὲ τοῦ ἁλιροθίου πέλεκυν, φησὶ, μιμησάμενος, ἐνετυπώσατο τὸ γράμμα |
| τ 42 | Τεθηπότα ἐκ τοῦ θήπω ὁ μέσος παρακείμενος τέθηπα, καὶ ἡ μετοχὴ τεθηπὼς, καὶ Αἰολικῶς τεθηπότα |
| τ 43 | Τάφος μνημεῖον, ὅπου ἀποτίθενται τὰ λείψανα, παρὰ τὸ θῶ τιθῶ, παράγωγον θάπτω, ῥηματικὸν ὄνομα θάπτος, τροπῇ τοῦ θ εἰς τ, καὶ τοῦ π εἰς φ, καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ· περιττὸν γάρ ἐστι τὸ τ, ἐν τῷ ῥήματι· οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ περὶ μονοσυλλάβων ῥημάτων |
| τ 44 | Ταυτότητα ἀπαραλλάκτου καὶ φυσικῆς κοινωνίας |
| τ 45 | Ταῦρος παρὰ τὸ γαίω τὸ γαυριῶ γίνεται γαῦρος, καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς τ, ταῦρος· ἢ παρὰ τὸ τανύω καὶ τὸ οὐρὰ, τανύουρός τίς ἐστι, καὶ κατὰ συγκοπὴν ταῦρος. σημαίνει δὲ τρία· τὸ ζῶον, καὶ τὸν ὑπὸ τῶν ὀρχέων τόπον, καὶ τὸ ἄστρον |
| τ 46 | Τάφος πόθεν παρήχθη; ἀπὸ τοῦ θάπτω, καὶ κατὰ Ἰωνικὴν σύνταξιν, καὶ μεταθέσει τοῦ θ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν τ, καὶ τοῦ π τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ φ, τάφος, τόπος ἀφώτιστος |
| τ 47 | Τάφρος ὄρυγμα, ὁ τράφος, παρὰ τὸ αἴρω τὸ κουφίζω, καὶ μετὰ τῆς ἀπὸ προθέσεως ἀφαιρῶ, ἐξ αὐτοῦ ἄφαιρος, καὶ συγκοπῇ ἄφρος, καὶ κατὰ προσθήκην τοῦ τ, τάφρος· παρὰ τὸ ἀφαιρεῖσθαι ἐξ αὐτῆς τὸ χῶμα |
| τ 48 | Τάχα ἐπίῤῥημα μεσότητος, ἀντὶ τοῦ ταχέως, καὶ τάχιστα, ὁμοίως· βαρύνεται διὰ τὸν κανόνα τὸν λεχθέντα εἰς τὸ μῆρα· οὕτω καὶ τὸ τάχιστα· τὸ χις ἰῶτα, τὰ εἰς ων συγκριτικὰ, μεταβάντα εἰς ὑπερθετικὰ· καὶ τὰ ἑξῆς |
| τ 49 | Τετναίη ἀντὶ τοῦ ἀποθάνοι, εὐκτικόν· ἔστι τὸ ῥῆμα τέθνημι, δευτέρας συζυγίας τῶν εἰς μι, ἐξ οὗ καὶ τὸ προστακτικὸν τοῦ ἐνεστῶτος, τέθναθι· ὅτι δέ ἐστιν ἐνε στὼς τὸ τέθναθι, δείκνυται ἐκ τοῦ βραχὺ εἶναι τὸ α· εἰ γὰρ ἦν δεύτερος ἀόριστος, ὤφειλεν εἶναι μακρόν· ἀεὶ γὰρ ὁ εἰς θι προστακτικὸς ἀόριστος, μακρᾷ παραλήγεται· λοιπὸν τέθνημι, ἡ μετοχὴ τεθνὰς τεθνάντος, καὶ τὸ εὐκτικὸν τεθναίην, τὸ δεύτερον τεθναίης, καὶ τὸ τρίτον τεθναίη· ὦ προῖτ’ ἐκ τεθνῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ θνῶ, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν τεθνῶ |
| τ 50 | Τέθριπποι τετράιπποι, καὶ κατὰ συγκοπὴν τέθριπποι |
| τ 51 | Τεθρυμμένον σημαίνει τὸ κατακεκομμένον, ἐκ τοῦ θρύπτω, θρύψω |
| τ 52 | Τάφος σημαίνει τὸ γινόμενον, πῶς δεῖ πένειν ἐπὶ τῇ τῶν ἀρχόμενον τιμῇ· σὺ δέ κεν τάφου ἀντιβολήσαις, καὶ ὁ ἐπ’ αὐτοῖς ἀγὼν Πατρόκλης τάφου μνημήϊον αὐτοῦ ταφιά· οὐδέποτε αὐτῶν τοῦ καθ’ ἡμᾶς σήματος ἐκτίθησιν, ἀλλὰ τύμβον αὐτοῦ καὶ σῆμα τίθησι· καὶ ἐκπλήξεως τὴν λέξιν· τάφος δ’ ἕλε πάντας Ἀχαιούς· καὶ πόλιν ἢ νῆσον· ξεῖνος δ’ οὗτος ἐμὸς πατρώϊος ἐκ τάφου ἐστί· καὶ σημεῖον τι ἐν θυτικῷ |
| τ 53 | Τίσις ἡ ποινὴ ἀπὸ τοῦ τίω· τίσις δὲ ἡ τιμὴ, ἀπὸ τοῦ τίω |
| τ 54 | Τειχεσίπλητα ὁ πάντοτε τοῖς τείχεσιν προσπελάζων, πορθητά· ἐὰν δὲ διὰ τοῦ β γράφεται, ὁ τὰ τείχη καταβάλλων |
| τ 55 | Τεῖχος παρὰ τὸ τεύχω, τὸ κατασκευάζω, γίνεται τεῦχος, καὶ τεῖχος, κατὰ τροπὴν τοῦ υ εἰς ι· ἄλλως τε διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται, ἐπειδὴ ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ τεῖχος· τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον, οἷον, λείβω λοιβὴ, πείθω πέποιθα, λείπω λέλοιπα, σπείρω σπορὰ, φθείρω φθορά· οὕτως οὖν καὶ τεῖχος τοῖχος |
| τ 56 | Τέκνον ὅτι ὑπὸ τῶν γονέων ἐτέχθη, τέκον, τέκανον, καὶ ἀποβολῇ τοῦ α τέκνον· τέκνον, παρὰ τὸ τέκω τέκος ὡς νέμω νόμος. οὕτω καὶ τέκνον |
| τ 57 | Τεκμηριοῦσθαι σκέπτεσθαι, φράζεσθαι, ἀπὸ τοῦ τεκμηριῶ, τοῦτο παρὰ τὸ τέκμωρ τέκμωρος, τεκμωριῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς η τεκμηριῶ· τὸ δὲ τέκμωρ παρὰ τὸ τέκω, τέκωρ καὶ τέκμωρ· σημαίνει δὲ δύο, τὸ τέκνον, καὶ τὸ τέλος· συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς· καὶ εἰς τὸ σημεῖον |
| τ 58 | Τείρω σημαίνει δύο· τείρω τὸ καταπονῶ, καὶ τείρω τὸ κόπτω. ἐξ οὗ καὶ ἀτειρὴς, καὶ ἀτέραμνος καὶ ἔτειρεν |
| τ 59 | Τείρεα ἄστρα, παρὰ τὸ τείρειν τὸ καταπονεῖν |
| τ 60 | Τέλος σημαίνει ἕξ· τὸ πέρας καὶ τὸ τέλος τὸ διδόμενον τῷ βασιλεῖ, καὶ τὸ δαπάνημα, ὅθεν καὶ πολυτελὲς, τὸ πολὺ ἀνάλωτον, καὶ τὴν ἀρχὴν ἤγουν τὸ ἄρχειν, οἱ ἐν τέλει ἥγουν ἐν ἀρχαῖς, καὶ οἱ ἐν ἀξιώματι· καὶ τὸ τάγμα, καὶ τὴν ἑορτήν |
| τ 61 | Τελαμὼν ὁ ἀναφορεὺς τοῦ ξίφους, παρὰ τὸ ταλάσσω ταλαμὼν, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε τελαμών· καὶ ὁ ἀναφορεὺς τῆς ἀσπίδος, ὅ ἐστι πλατὺς ἱμᾶς, ἀφ’ οὗ ἤρτηται ἡ ἀσπὶς, ἀπὸ τοῦ τείνεσθαι τὸν ἱμάντα |
| τ 62 | Τελεῖ καθ’ ἡμᾶς ῥῆμα, ἐκ τοῦ τέλος τελῶ· τὸ τέλος παρὰ τὸ ἔω τὸ πληρῶ, ἔλος καὶ τέλος· ἢ παρὰ τὸ τίω τὸ ἀνταποδίδωμι, καὶ τὸ ἕλω τὸ λαμβάνω τίελος καὶ τέλος· τὸ τέλος σημαίνει τρία· τὸ τάγμα· αἶψα δ’ ἐπὶ Θρῃκῶν τέλος ἴξον ἰόντες· σημαίνει καὶ τὸ πλήρωμα, οὐδ’ οὗτοι ὅσον ἔχον τέλος· σημαίνει δὲ καὶ τὸ πρᾶγμα, οὐ γὰρ ἐγὼ φημὶ χαριέστερον τέλος |
| τ 63 | Τελετὴ ἡ θυσία, παρὰ τὸ τέλειν καὶ μυεῖν, ἤγουν τελεῖσθαι καὶ μυεῖσθαι |
| τ 64 | Τειρεσίας ὄνομα κύριον μάντεως· γράφεται διὰ διφθόγγου· ἢ γὰρ παρὰ τὸ εἴρω γέγονεν εἰρεσίας καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ, Τειρεσίας· ἢ παρὰ τὸ τείρεα ὃ σημαίνει τὰ ἄστρα, πολλάκις γὰρ οἱ μάντεις ἐκ τῶν ἄστρων τὶ λέγουσιν· ἢ παρὰ τὸ τείρεσθαι, τὸ καταπονεῖσθαι, οἱονεὶ, ὁ καταπονούμενος, ἐκ τῆς στερήσεως τῶν ὀφθαλμῶν· τυφλὸς γὰρ ἦν |
| τ 65 | Τελείω βαρύνεται, ἐξ οὗ καὶ ἐτελείετο βουλή· τὰ γὰρ τοιαῦτα παράγωγα, ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται, κατὰ πᾶσαν ἔγκλισιν, καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται, οἷον, κιχῶ κιχείω, θῶ θείω, σῶ σείω, τελῶ τελείω· ἰστέον δὲ ὅτι ἀπὸ τοῦ ἐνεστῶτος γίνεται, καὶ ἀπὸ τοῦ μέλλοντος· καὶ τὰ ἀπὸ ἐνεστῶτος ἔχουσι καὶ παρατατικοὺς, τὰ δὲ ἀπὸ μελλόντων ἐνεστῶτας μόνους· ἔνθεν σεσημείωται τὸ ὄψεον ἀπὸ τοῦ ὀψείω· τὰ εἰς ω λήγοντα καθαρὰ παραληγόμενα τῇ ει διφθόγγῳ βαρύνεται· εἰ δέ τι περιεσπάσθη, τοῦτο παρ’ ὀνόματος γέγονε, σείω, βρωσείω, τελείω· τὸ μέντοι μειῶ παρὰ τὸ μεῖος, καὶ τελειῶ, παρὰ τὸ τέλειος· καὶ τὸ ἀρείω, σημαίνει δύω, τὸ ἀπειλῶ παρὰ τὸ Ἄρης, καὶ τὸ ἀχρειῶ, παρὰ τὸ ἀχρεῖος |
| τ 66 | Τέλματα τὰ πηλώδη τελευταῖα τοῦ ὕδατος |
| τ 67 | Τελεσιουργεῖ τελειοῖ τὸ ἔργον, εἰς πέρας ἄγει |
| τ 68 | Τελχὶν καὶ τρηχὶν, ἀμφότερα διὰ τοῦ ι, τῷ λόγῳ τοῦ ἀκτίς |
| τ 69 | Τελχῖνος οὐ μόνον ὁ ἰσχὺν ὑπὲρ ἄνθρωπον ἔχων, μιαρὸς καὶ κακοῦργος, ἀλλὰ καὶ τοὺς νῦν Κρῆτας καὶ τὴν Κρήτην Τελχινίαν φασί· λέγονται δὲ τελχῖνες καὶ οἱ πονηροὶ καὶ βάσκανοι δαίμονες· λέγεται δὲ τελχὶν καὶ ἡ εἰς θάνατον μεταφορὰ, καὶ τελχὶν δὲ λέγεται ὁ τραχηλιώδης· γέγονε δὲ παρὰ τὸ θέλγω τὸ ἐνεργῶ, ἤγουν τὸ ἀμαυρῶ καὶ σκοτίζω, οἱονεὶ θελγίνες τινὲς ὄντες |
| τ 70 | Τελήεις τὰ εἰς εις ὀνόματα, ἃ πλεονάζει τῆς πρωτοτύπου συλλαβῆς βαρύνεται, καὶ ἢ τῷ η παραλήγεται ἢ τῷ ο· σπανίως δὲ τῷ ω. ὅτι ἐν ἐκτάσει, οἷον, κητώεις, ἐρώεις, κιώεις, τῷ δὲ ο, οἷον αἱματόεις, τερμιόεις, σκιόεις· καὶ Ὅμηρος οὔρεά τε σκιόεντα· τῷ ἦτα δὲ, οἷον φθογγήεις, τιμήεις, ἀμφιγυήεις, θυήεις· θῦον γὰρ σημαίνει τὸ μυρεψικὸν ἄνθος |
| τ 71 | Τελώνης παρὰ τὸ τέλος, ὃ σημαίνει τὸ διδόμενον τῷ βασιλεῖ, καὶ τοῦ ὠνῶ τὸ ἀγοράζω, ὁ τὰ δημόσια ὠνούμενος· ἢ παρὰ τὸ τέλος, ὃ σημαίνει τὴν ἀρχὴν, ἤτοι τὸ ἄρχειν καὶ τὸ ὠνὴ ὃ σημαίνει τὴν ἀγοράν· ὁ τὴν ἀρχὴν τοῦ δημοσίου ὠνούμενος |
| τ 72 | Τελώνης ὁ φορολόγος· τὸ λω μέγα διάτι; τὰ μέσον δύο ἀμεταβόλων, ἢ δύο συμφώνων τῶν αὐτῶν, ἢ μέσον ψιλοῦ καὶ ἀμεταβόλου, διὰ τοῦ ω γράφεται |
| τ 73 | Τελεσφόρος τέλειος, ἢ μάντις, ἢ γαστρίμυθος |
| τ 74 | Τέμενος ἐκ τοῦ τέμνω, τέμνος, καὶ ἐπενθέσει τοῦ ε τέμενος, ὁ ἀποτετμημένος καὶ ἀποκεχωρισμένος τόπος τῶν θεῶν |
| τ 75 | Τέμπη τὰ μεταξὺ τῶν Θετταλίας ὀρῶν περὶ τὸν Ὄλυμπον· καὶ τὰ στέρνα· καθ’ ὅλου δὲ αἱ ἐν πᾶσι τοῖς ὄρεσι στενόταται διεκβολαὶ, καὶ τὰ στέρνα τῶν ὀρέων· λέγεται δὲ καὶ τύμβη, καὶ τὰ σύνδενδρα πάντα, καὶ τὰ μεταξὺ τῶν ὀρέων στενώματα ῥύτα, οἱονεὶ τέμπη τινὰ, τὰ μετὰ τὰς τροπὰς, καὶ κάμψεις ἔχοντα |
| τ 76 | Τένθης ὁ ὀξυπείνης καὶ γαστρίμαργος· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ τένθην καλοῦσι τὸν γαστρίμαργον· κατὰ ἐναλλαγὴν οὖν εἴρηται τοῦ θ εἰς δ |
| τ 77 | Τερπικέραυνον ἐκ τοῦ τέρπω καὶ τοῦ κεραυνός· τὸ πι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ βαρυτόνων μελλόντων ἢ ἐνεστώτων σύνθετα, σύμφωνα ἐπιφερομένου, εἴτε ἔχουσιν ἐν συνηθ. ἢ τὸ ε, ἢ τὸ ο, οἷον τέρπω τερπικέραυνος, φέρω φερέοικος, μένω Μενέλαος |
| τ 78 | Τεναγοὶ οἱ ὑποκάθυγροι βροχοὶ τόποι, παρὰ τὸ τέγγω, τὸ βρέχω, γίνεται τέγγος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ α τέναγος, τροπῇ τοῦ ἑνὸς γ εἰς ν |
| τ 79 | Τέο τίνος χάριν; ἔστι τὶς τινὸς, καὶ Αἰολικῶς ἐκβολῇ τοῦ ν τίος, καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι αἱ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰς εὐθεῖαν πολλάκις ἀμείβουσι τοὺς τόνους, καὶ γίνεται τίος, καὶ ἡ γενικὴ τίου, καὶ κράσει τοῦ, καὶ διαλύσει Ἰωνικῇ τέο, καὶ Δωρικῶς τεῦο· ἡ δοτικὴ τίῳ καὶ κράσει τῷ, ἀντὶ τοῦ τινί· οὔτε σοὶ οὔτε τῷ ἄλλο λοιπόν ἐστι τῷ, καὶ ἐν τοῖς πύσμασι τοῖς κατὰ ἀναφορὰν γενομένοις πέφυκε προσέρχεσθαι κατ’ ἀρχὴν, μήριον, ὁποῖος, ὁπόσος, πόσος, ὁπόσος γίνεται ὅτῳ ἐφότῳ |
| τ 80 | Τεὸν τὴν σὴν, ἀντωνυμία, δευτέρου προσώπου, ἐμὸν, σὸν, πλεονασμῷ τοῦ ε, σεὸν καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ, τεόν |
| τ 81 | Τένοντα παρὰ τὴν τῶν νεύρων τάσιν· τένοντα δὲ, πάντα τὰ διατεταμένα νεῦρα καλεῖ Ὅμηρος |
| τ 82 | Τέρας θαῦμα παρὰ φύσιν, παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω, ὁ μέλλων ἐρῶ, ἔρας καὶ τέρας· λέγεται δὲ τὸ σημεῖον· οἱ γὰρ μάντεις διὰ σημείων καὶ τεράτων τὰ μέλλοντα ἔλεγον· διαφέρει τέρας σημείου· τέρας λέγεται τὸ παρὰ φύσιν γινόμενον πρᾶγμα· σημεῖον τὸ κατὰ τὴν κοινὴν συνήθειαν γινόμενον τέρας |
| τ 83 | Τέρενα τὰ ἁπαλὰ, κατὰ κοινωνίαν τοῦ τ πρὸς τὸ θ, θέρενα, τὰ γὰρ ἁπαλὰ εὐθέρμαντα· τὰ δὲ σκληρὰ ἀτέραμνα |
| τ 84 | Τερθρεία γοητεία, περιπάθεια, παρὰ τὸ τέρας τέρατος τερατεία, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ, τερτρεία, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς θ, τερθρεία |
| τ 85 | Τερπικέραυνος ὁ τοῖς κεραυνοῖς τερπόμενος |
| τ 86 | Τερπνὸς παρὰ τὸ τέρπω τερπὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, τερπνός· ἐτυμολογεῖται δὲ, παρὰ τὸ τέρπειν τὸν νοῦν |
| τ 87 | Τερπικέραυνος ἐκ τοῦ τέρπω τερπικέραυνος· τὸ πι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ βαρυτόνων μελλόντων, ἢ ἐνεστώτων συντιθέμενα, συμφώνου ἐπιφερομένου, ἢ τὸ ἰῶτα ἔχουσιν ἐν τῇ συνθέσει, ἢ τὸ ε, ἢ τὸ ο, οἷον τέρπω τερπικέραυνος, φέρω φερέοικος, μένω μενέλαος, ἄρχω ἀρχέλαος καὶ ἀρχέκακος, κτήσω κτήσιππος, στήσω στησίχορος, τέρψω τερψίμβροτος, δείσω δεισιδαίμων, φύσω φυσίζωος |
| τ 88 | Τέτηκα ἐκ τοῦ τέτηγμαι, παρακείμενος μέσος, καὶ διαθέσεως μέσης· καὶ τί ἐστι μέση διάθεσις; ἡ ποτὲ ἐνέργειαν πότε δὲ πάθος παριστῶσα· καὶ τὶ παριστᾷ; ἐπειδὴ ὁ τῶν μέσων τύπος ἐπ’ ἀμφοτέρας φθάνει τὰς διαθέσεις, εἰς οὓς ἡ ἑρμηνεία, ὁ τῶν μέσων τύπος φθάνει καὶ ἐπὶ τῶν ἐνεργητικῶν χαρακτήρων, καὶ ἐπὶ τῶν παθητικῶν· καὶ ἐπὶ τῶν παθητικῶν μὲν διὰ τὸ ἠκροασάμην καὶ κατηρξάμην, παθητικοῦ γὰρ τύπου ταῦτα· ἐπὶ τῶν ἐνεργητικῶν ὡς πέπνιγα καὶ κέκοπα· καὶ ἄλλως, λέλογα καὶ πέφραδα, ἐνεργητικὴν ἔχει σημασίαν· τὸ δὲ τέθεικα καὶ διέφθειρα παθητικήν· οἱ γὰρ αὐτοὶ σχηματισμοὶ καὶ ἐπὶ ἐνεργητικῶν λαμβάνονται, καὶ ἐπὶ παθητικῶν |
| τ 89 | Τετρὰς παρὰ τὸ ἑδρὰς, διότι παρέχει ἐν ἑαυτῷ τὰ τρία |
| τ 90 | Τέττιξ παρὰ τὸ τερετίζω, τὸ μουσικῶς φονῶ, τέττιξ γὰρ τὸ μουσικώτατον ζῶον, ὅτι οἱ ἄρσενες τῶν τεττίγων ᾄδουσι |
| τ 91 | Τετραπλὴ ἀριθμοῦ δηλοτέρω ἕπεται |
| τ 92 | Τετρὰς οἱονεὶ ἕδράς τις οὖσα, τὰ γὰρ τετράγωνα σχήματα ἑδραῖα εἰσὶν, ἀλλὰ καὶ πάντα τὰ σώματα ἐκ τετρακτυὸς τῶν στοιχείων συνίστανται καὶ ἵδρυνται· ἰστέον δὲ ὅτι τὸ τετράγωνον σχῆμα ἀποτελεῖ ἡ τετράς· τὸ δὲ τετράγωνον σχῆμα καὶ τὰ ἀπ’ αὐτοῦ, οἷον ὁ κύβος, διὰ τὸ κατὰ πολλὰ μέρη τῆς γῆς ἅπτεσθαι, δυσμόχλευτά εἰσι, καὶ δυσμετακίνητα· ὁ γὰρ τετράγωνος λίθος, ὡς κατὰ πολλὰ μέρη τῆς γῆς ἁπτόμενος, δυσχερῶς κινεῖται· ὁ δὲ κύλινδρος, ἢ ὁ κίων ἐὰν κληθῇ εἰς πλευρὰν, καὶ ἡ σφαῖρα, ἐπειδὴ οὐκ ἐφάπτονται τῆς γῆς, κατὰ πολλὰ μέρῃ εὐσεβῶς κινοῦνται. ὁ μὲν γὰρ κύλινδρος, τοῦ ἐπὶ πέδου ἐφάπτεται κατὰ γραμμήν· ἡ δὲ σφαῖρα καθ’ ἓν σημεῖον· διὰ τὸ ἑδραῖον οὖν καὶ μόνιμον, ἐκλήθη τετρὰς, οἱονεὶ ἑδράς τις ὤν |
| τ 93 | Τέτλαθι ἔστι προστακτικὸν τῶν εἰς μι, ἐνεστὼς καὶ παρατατικὸς, ἀπὸ τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· τὸ θέμα τλῆμι, τὸ πρῶτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν τλάμεν, καὶ τὸ προστακτικὸν τλάθι καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν τέθλαθι· ἔστι δὲ καὶ ἀόριστος μετοχικὸς τλὰς τλάντος· τλάθι, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν τέτλαθι |
| τ 94 | Τετράφαται τετραμμένοι ἦσαν, καὶ ἀντέβλεπον εἰς τὸ πεδίον· τρέφω, τέτραφα, τέτραμμαι, τροπῇ τοῦ μ εἰς τ τέτραπται, τὸ δεύτερον τῶν πληθυντικῶν τέτραφθε, καὶ τὸ Ἰωνικὸν τετράφαται |
| τ 95 | Τετρήχει ἐτραχύνετο, παρὰ τὸ ταράσσω, ταράξω, τετάραχα, ὁ ὑπερσυντελικὸς ἐτεταράχειν· καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἐτετρήχειν, ἐτετρήχεις ἐτετρήχει· καὶ ἐκ βολῇ τοῦ ε τετρήχει |
| τ 96 | Τετρυχωμένος δεδαπανημένος ἐν κακοῖς· μετοχὴ ἐκ τοῦ τρύχω, τρυχῶ περισπωμένως, συζυγίας τρίτης τῶν περισπωμένων· τὸ τρύχω, ἐκ τοῦ τρῶ, τὸ καταπονῶ, τρύω, καὶ κατὰ παραγωγὴν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ τρύχω |
| τ 97 | Τετύκοντο παρὰ τὸ τεύχω τὸ κατασκευάζω, ὁ β ἀόριστος ἔτυχον, ἐτυχόμην καὶ τὸ τρίτον ἐτύχοντο καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν τετύχοντο, καὶ τροπῇ τοῦ δασέος εἰς ψιλὸν τετύκοντο, Ἰωνικῶς |
| τ 98 | Τετυρωμένον παρὰ τὸ τυρῶ τυρώσω, τετύρωκα, τετύρωμαι, τετυρωμένον· τοῦτο παρὰ τὸ τυρός |
| τ 99 | Τεύχεα ὅπλα, παρὰ τὸ τεύχεσθαι, ὅ ἐστι κατασκευάζεσθαι |
| τ 100 | Τεῦτλον λάχανον, παρὰ τὸ σεύω τὸ ὁρμῶ, ὁρμητικὸν γὰρ ἐπὶ τὰ ἄνω |
| τ 101 | Τέχνη ἐπιτηδεύματος διαφέρει· τέχνη ἔστιν ἡ ἄνευ λόγου μὴ δυναμένη εἶναι. οἷον γραμματικὴ, ῥητορική· ἐπιτήδευμα δὲ τὸ τοῦ λόγου χηρεῦον, οἷον, τεκτονικὴ, χαλκευτική· τεχνιτεύω, τεχνίτης, τέχνισσα, ἐπεὶ καὶ τεχνικὸν ἔργον ἐν τῇ τέχνῃ |
| τ 102 | Τεχθησόμενος ἐκ τοῦ τέκω, τέξω, τέταχα |
| τ 103 | Τεχνίτης βαναυσοῦ διαφέρει· τεχνίτης ἔστιν ὁ λογικῆς τινος τέχνης ἔμπειρος καθεστώς· βάναυσος δὲ ὁ χωρὶς τινὸς λόγου τὶ ἐπιτηδεύων· καὶ εἰς τὸ ἀτεχνῶς καὶ ἐπιστήμης |
| τ 104 | Τῇ κατ’ ἐκεῖνο μέρος |
| τ 105 | Τῇ λάβε, Δωρικῶς, νῦν τοῦτον τὸν ἵμαντα· πόθεν γίνεται τὸ τῇ; παρὰ τὸ τάω, τὸ δεύτερον τᾶς, ὥσπερ ζῶ ζᾶς, καὶ βοῶ βοᾶς, καὶ ὁ παρατατικὸς ἔταον ἔτων, τὸ δεύτερον ἔταες ἔτας, καὶ Δωρικῶς ἔτας, τὸ τρίτον ἔταε ἔτα, καὶ τὸ προστακτικὸν τάε τᾶ, καὶ Δωρικῶς τῇ |
| τ 106 | Τήγανον τάκηνον καὶ τηγάνιον, παρὰ τὸ τήκω τήκανον καὶ τήγανον, κατὰ μετάθεσιν τοῦ κ εἰς γ |
| τ 107 | Τῇ ὃ σημαίνει τὸ λάβε, πόθεν γίνεται; ἔστι ῥῆμα τῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, ἐκ τούτου παράγωγον τῆμι, ὁ παρατατικὸς ἔτην, ἔτης, ἔτη, καὶ τὸ προστακτικὸν τῇ |
| τ 108 | Τῇ δὲ ἀντὶ τοῦ ἐκεῖσε, καὶ ἐνταῦθα, καὶ ἔστιν ἐπίῤῥημα τοπικὸν, ἀπὸ τοῦ τῇ ἄρθρου τῆς δοτικῆς |
| τ 109 | Τηλεδαπῶν τῶν πόῤῥωθεν τῆς ἠπείρου, ἢ ξένων |
| τ 110 | Τηλαυγὴ παρὰ τὸ τῆλε, ὃ σημαίνει τὸ πόῤῥω, καὶ τὸ αὐγή· τοῦτο παρὰ τὸ αὔω τὸ λάμπω |
| τ 111 | Τηλικοῦτος καὶ τοσοῦτος διαφέρει· ὅτι ὁ τηλικοῦτος ἐπὶ πηλικότητος τάσσεται, τὸ δὲ τοσοῦτος, ἐπὶ ποσότητος |
| τ 112 | Τηλάγημα ἀρχὴ λέπρας, ἐν τῇ τοῦ σώματος ἐπιφανείᾳ |
| τ 113 | Τηθὺς τὸ ὕδωρ, παρὰ τὸ τιθή· τὸ γὰρ ὕδωρ πάντα τρέφει· ἢ ὅτι κύριόν ἐστι τῆς ὑγρᾶς οὐσίας, ἀφ’ ἧς πάντα τρέφεται |
| τ 114 | Τηλόθι παρὰ τὸ τέλος τελοῦ, καὶ ἐκτάσει τοῦ ε εἰς ἦτα, τηλοῦ· καὶ τηλόθι τὸ μακρὰν, καὶ τηλός |
| τ 115 | Τηλόθι ἐπίῤῥημα τοπικὸν ἀπὸ τοῦ τηλοῦ, τοῦτο παρὰ τὸ τέλος, ὡς ὑψοῦ ὑψόθι, ἀγχοῦ ἀγχόθι |
| τ 116 | Τηλυγέτιν ἐκ τοῦ τηλοῦ, ὃ σημαίνει τὸ πόῤῥω, καὶ τοῦ γεννῶ γεννήσω, τηλυγεννητὸς καὶ συγκοπῇ τηλυγέτιν, νεὰν, μονογενῆ |
| τ 117 | Τηρῶ παρὰ τὸ ὠρῶ τὸ φυλάσσω· καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω, ὡς τὸ πυλωρὸς, θυρωρὸς, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ, τωρῶ, καὶ τροπῇ τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν τηρῶ· καὶ εἰς τὸ λατήρ |
| τ 118 | Τηλυγέτιν ἀγαπητὴν, μονογενῆ, καταχρηστικῶς δὲ εἶπεν ὁ ποιητής· κυρίως γὰρ τηλυγέται καλοῦνται, οἱ τηλοῦ τῆς γονῆς ὄντες παῖδες, ὅ ἐστιν οἱ ἐκ γεροντικῆς ἡλικίας ἐπαρέντες· δοκεῖ γὰρ τὰ μετὰ ἀπόγνωσιν τῆς παιδοποΐας γενόμενα, μᾶλλον ἀγαπᾶσθαι |
| τ 119 | Τημελῶ τὸ ἐπιμελοῦμαι, παρὰ τὸ τῇ, ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνε καὶ τὸ μέλω τὸ φροντίζω καὶ τὸ προνοοῦμαι· ἐξ οὗ καὶ τημελοῦχος |
| τ 120 | Τιβὴν ὁ τρίπους, ὁ τρεῖς βάσεις ἔχων |
| τ 121 | Τιθηνὸς καὶ τιθήνη, παρὰ τὸ τιθῶ τίθημι, ὄνομα ῥηματικὸν θήνη, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ τι, τιθήνη, τὸ ὕδωρ, παρὰ τὴν τιθήν· τὸ γᾶρ ὕδωρ πάντα τρέφει |
| τ 122 | Τήθη καὶ τιτθὶς διαφέρει· τήθη μὲν ἡ τοῦ παιδὸς τροφὸς, ἔνιοι δὲ μαίας καὶ μάμμας καλοῦσι· τιτθὶς δὲ ἡ τοῦ πατρὸς ἢ τῆς μητρὸς ἀδελφὴ, ἣν ἔνιοι θείαν καλοῦσι |
| τ 123 | Τλήμων ὁ κακοπαθὴς ὢν, παρὰ τὸ τλῶ, τὸ κακοπαθῶ |
| τ 124 | Τιάφιον ὅτι ἐξάπτει τὸ πῦρ |
| τ 125 | Τίγρης τίγρητος, διὰ τοῦ ἦτα λέγεται καὶ κλίνεται· καὶ σημαίνει τὸν ποταμόν· τίγρις διὰ τοῦ ι, τὸ ζῶον· καὶ ὅτε μὲν διὰ τοῦ δ κλίνεται διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· ὅτε δὲ διὰ τοῦ τ κλίνεται, διὰ τοῦ ἦτα γράφεται |
| τ 126 | Τιθασσεύω ἡμερῶ, ἐκ τοῦ τιθῶ, τιθάσω, σημαίνει δὲ τὸ χειροηθ. ποιῶ καὶ κατὰ παραγωγὴν τιθασσεύω τὸ καταπραΰνω, καὶ τῆ χειρὶ ἐπιψῶ |
| τ 127 | τιθηνὸς διαφέρει· τιτθὴ μὲν ἀπὸ τοῦ τισθὴ ἡ τροφὸς, ἢ μαία, ἐτυμολογεῖται δὲ ἀναβιβάζουσα, ἡ εἰς βάσιν ἡλικίας τὸ τρεφόμενον ἄγουσα· τροφοὶ δὲ καὶ τιθηνοὶ, αἱ τοὺς ἄλλους πόνους ἀναδεχόμεναι, λέγω δὲ περιφέρειν, προπέζειν, ἀποπλύνειν καὶ λούειν |
| τ 128 | Τικτώμενον τέκω, καὶ τὸ ε, ἡνίκα πλεονάζει σύμφωνον τρέπεται εἰς ἰῶτα, μένω μίμνω, τέκω τίκτω |
| τ 129 | Τὶ ὄνομα οὐδέτερον ἐρωτηματικὸν, καὶ ἐπίῤῥημα ἐπιτάσεως ἀντὶ τοῦ λίαν· σημαίνει καὶ αἰτίαν |
| τ 130 | Τιμαλφὲς ὄνομα σύνθετον, ἐκ τοῦ τιμὴ καὶ τὸ ἀλφὸν ὃ σημαίνει τὸ λευκόν |
| τ 131 | Τιμιουλκῶ τὴν τιμὴν ἕλκω, τουτ’ἔστι βαρυτιμῶ |
| τ 132 | Τιμὴ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, παρὰ τὸ τίω· ἔστιν ὅτε εὕρηται καὶ ἐν συστολῇ, οἷον περὶ μέν σε τίω Δαναῶν ταχυπώλων· καὶ ἄλλως ἐπειδὴ τὰ εἰς μη οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, ἰθίμη, αἰχίμη, σπιθαμή |
| τ 133 | Τίθησι καὶ τίθενται διαφέρει· τίθησι μὲν γὰρ τὸν νόμον ὁ νομοθέτης· τίθενται δὲ τὸν νόμον οἱ δικάζοντες καὶ τιμωρούμενοι |
| τ 134 | Τιμαλφέστατον πράγμα ἄγαν τίμιον, ἢ λαμπρότατον καὶ τιμιώτατον. ἀλφεῖν γὰρ ἐστὶ τὸ εὑρίσκειν, ὥστε γενέσθαι τὸ τιμαλφέστατον, παρὰ τὸ τιμὴν πλείστην εὑρίσκειν, ὃ δὴ συμβέβηκε τῷ χρυσῷ· τιμαλφούμενον τὸ τιμὴν εὑρίσκον |
| τ 135 | Τιμὴν τὸ τι ἰῶτα διάτι; ἐκ τοῦ τίω. καὶ ἐκεῖνο διάτι; κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ διὰ τοῦ ιω ῥήματα δισύλλαβα, μὴ παρ’ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων γινόμενα, μὴ δὲ ἀπὸ πλεονασμοῦ ἔχοντα, μήδε ἀντιπαρακείμενον ἔχοντα τὸ ο, διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον δίω τὸ σημαῖνον τὸ διώκω, μέγα πεινάοντα δίεσθαι. λίω τὸ σημαῖνον τὸ προθυμοῦμαι, ἐξ οὗ λιαρόν· ἔστι δὲ καὶ περισπώμενον λιῶ, λιήσω, λελίηκα, λελίημαι, λελιημένος· καὶ οὐκ ἔστιν ἀπὸ τοῦ χλιαρὸν κατ’ ἀφαίρεσιν, ὡς λέγουσί τινες· ψίω τὸ λεπτύνω καὶ ψιάω διαφέρει καὶ ψιάς· σημαίνει δὲ τὸ παράγωγον ῥῆμα ἐλάττονά τινα οὐσίαν, οὗ τινος οὖν ὑποκειμένου· τοιοῦτον γάρ ἐστι καὶ τὸ ψαύω καὶ τὸ ψάλλω τὸ ψείω· τὸ γὰρ ψαύειν τὸ ἥττονα τῷ πλήκτρῳ παίειν σημαίνει καὶ τὸ ψαύειν ἧττον τοῦ καθάπτεσθαι· ὁμοίως καὶ τὸ ψίχειν· οὕτως οὖν καὶ τὸ ψίειν, οὗ προκατάρχει τὸ ψῶ, ἀφ’ οὗ ὁ ψωμὸς, τὸ ἔλαττον παρὰ τὸν ἄρτον· καὶ Ὅμηρος δηλοῖ, ψιάδας κατέχευεν ἔραζε· κτίω ἐξ οὗ καὶ ἐϋκτίμενον πτολίεθρον· πίω ἐξ οὗ καὶ πιομένης ἐκ βοτάνης, ὁ μέλλων πίσω, καὶ πίσος καὶ πίσεα ποιήεντα, σημαίνει δὲ τὰ ὕδατα. ψιὰς δὲ λέγουσι τὰς κατ’ ὀλίγον κατερχομένας δρόσους. ἴω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἀνίω ταύτην δ’ οὔτ’ ἔπεϊ προτιβάλλεται, οὔτ’ ἔτι ἔργῳ, ἀλλ’ ἀνίεις· σημαίνει δὲ τὸ ἀναπείθης· τίω βαρύτονον μὲν σημαίνει δύο, τὸ τιμωρῶ καὶ τὸ τιμῶ· περισπωμενῶς δὲ τὸ λυπῶ, οὗ ὁ μέλλων τιήσω, τετίηκα, τετίημαι, τε τιημένος καὶ τετιημένον φίλον ἦτορ· πρόσκειται δισύλλαβα, διὰ τὸ ἀχρειῶ καὶ σημειῶ· τὸ κλείω κατ’ ἄλλον κανόνα γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου· πρόσκειται, μὴ παρ’ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων διὰ τὸ θῶ θείω καὶ βρώσω βρωσείω, ὄψω ὀψείω, ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω· τὸ δὲ βιῶ εἰ μέν ἐστι περισπώμενον δευτέρας συζυγίας, βιᾶς καὶ γίνεται ἐκ τοῦ βία· καὶ Ὅμηρος ὡσεὶ ἐβίαο τὸ μοῦνον ἐόντα· καὶ ἐβιήσατο παῖδας· τὸ δὲ βιῶ βιοῖς βιοῖ, ἔστι τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, ὁ μέλλων βιώσω. γίνεται ἐκ τοῦ βίος καὶ εἰς μι ῥῆμα βίωμι καὶ ἡ μετοχὴ βιοὺς καὶ τὸ ἀπαρέμφατον βιῶναι· πρόσκειται μὴ ἔχοντα ἀπὸ πλεονασμοῦ τὸ ἰῶτα, διὰ τὸ σείω· τοῦτο γὰρ ἀπὸ πλεονασμοῦ ἔχει τὸ ἰῶτα· ἔστι γὰρ ῥῆμα σέω τὸ σώζω καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α γίνεται σάω ὁ παθητικὸς σάομαι, ὃ ὑπερσυνθελικὸς παθητικὸς ἐσαόμην, τὸ δεύτερον ἐσάου, καὶ τροπῇ δωρικῇ τῆς ου διφθόγγου εἰς ω· ὡς βοῶ βῶ καὶ συναρχόμενον γίνεται σάω· καὶ ἡ χρῆσις σάω δ’ ἐρίηρας· εἶπε μὴ ἔχοντα ἀντιπαρακείμενον τὸ ο, διὰ τὸ κλείω, τὸ τιμῶ. κλοιός |
| τ 136 | Τιμωρῆσαι καὶ τιμωρήσασθαι διαφέρει, τιμωρῆσαι μὲν γὰρ ἔστι τὸ ἐκδικῆσαι· τιμωρήσασθαι δὲ τὸ κολάσαι· καὶ εἰς τὸ τίσασθαι |
| τ 137 | Τινάσσω ἐκ τοῦ τιταίνω, τὸ ἕλκω, τιτανῶ, Αἰολικῶς τιτάνσω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τινάσσω |
| τ 138 | Τίνω τὸ ἀνταποδίδωμι, ἐκ τοῦ τίω κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν. τὸ τι καὶ μακρύνεται καὶ βραχύνεται, παρὰ τῷ ποιητῇ. τὸ τι ἰῶτα πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ τείνω τὸ τανύω καὶ ἐκτείνω |
| τ 139 | Τιτᾶν διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· παρὰ τὸ τίνω, ὃ σημαίνει τὸ ἀνταποδίδωμι, γέγονε τινὰν καὶ τιτᾶν· καὶ τιτᾶνες οἱ οὕτω διαπραττόμενοι, ὥστε δοῦναι τιμωρίαν· ἢ παρὰ τὸ τιταίνω γίνεται τιτᾶν, οἱονεὶ οἱ τιταίνοντες χεῖρα, καὶ κόπτοντες τὰ αἰδοῖα τοῦ πατρός· καὶ διάτι διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται; ἐπειδὴ τὰ εἰς αν φεύγονται τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι, οἷον Ἀλκμὰν, Παιὰν, Ἑρμὰν, Ποτιδὰν ὁ Ποσειδῶν· οὕτως οὖν καὶ τιτᾶν· τὸ δὲ Ἀργειὰν διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἔστι δὲ ὄρος τῆς Μεσσήνης, ἀπὸ τοῦ ἀργεῖος ἔχει τὴν ει δίφθογγον |
| τ 140 | Τίμων παρώνυμον τοῦ τιμή |
| τ 141 | Τίτλος καὶ τιτλάριον, γραφή τις ἤγουν διαστολὴ, ἐκ τοῦ διαστέλλειν καὶ διαχωρίζειν |
| τ 142 | Τιμωρεῖσθαι καὶ τιμωρεῖν διαφέρει· τιμωρεῖσθαι μὲν γάρ ἐστι τὸ κολάζειν, τιμωρεῖν δὲ τὸ βοηθεῖν τοῖς ἀδικουμένοις |
| τ 143 | Τινάσσω ἐκ τοῦ ἲς ἰνὸς, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν ἰνάσσω καὶ τινάσσω |
| τ 144 | Τὶς τὸ τὶς ἰῶτα. ὅτε μέν ἐστιν ἐρωτηματικὸν τὸν οἰκεῖον τόνον φυλάσσει, ὅτε δὲ ἀόριστον ἀναβιβάζει τὸν τόνον, ὡς τὸ ὄφρά τις· καὶ θηλυκὸν ἡ τὶς· τὶς ὄνομα ἐρωτηματικὸν κλίνεται τινός· ὁ κάνων τὰ εἰς ις μονοσύλλαβα, προσθέσει τοῦ ος κλίνονται, οἷον κὶς κιὸς, δηλοῖ δὲ τὸν σκώληκα, λὶς λιὸς, δηλοῖ δὲ τὸν λέοντα· ὤφειλε καὶ τὸ τὶς τιός κλίνεσθαι· ἀλλὰ καὶ τὸ κὶς καὶ τὸ λὶς μακρὸν ἔχουσι τὸ ἰῶτα, τὸ δὲ τὶς βραχὺ, καὶ ὡς ἐνήλλαξε κατὰ τὸν χρόνον, διήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν |
| τ 145 | Τὶς τὸ τὶς σημαίνει τρία, τό, τε ὄνομα ἀρσενικὸν καὶ θηλυκὸν καὶ κλίνεται ὁ τὶς τοῦ τινός· τὶς τίνος τὸ ἐρωτηματικὸν καὶ σπάνιον· καὶ τὶς τὸ ἄπειρον ἀντὶ τοῦ οὐδείς |
| τ 146 | Τίσασθαι σημαίνει τὸ τιμωρήσασθαι· καὶ τὶ διαφέρει; τιμωρεῖν μέν ἐστι τὸ ἐπαμύνειν καὶ βοηθεῖν· τιμωρήσασθαι δὲ τὸν προηδικηκότα κολάζειν· τιμωρεῖ μὲν πάτροκλον Ἀχιλλεῦς, τιμωρεῖται δὲ Ἕκτωρ. ἔστιν οὖν τὸ ῥῆμα τίω, καὶ περισπώμενον τιῶ, καὶ σημαίνει τὸ λυπῶ· τὸ τι, ἰῶτα |
| τ 147 | Τίσειαν ἀόριστος πρῶτος τῶν εὐκτικῶν, Αἰολικὸν τρίτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν· ἐκεῖνοι γὰρ τὸ τύψαιμι τύψεια λέγουσι· τὸ δεύτερον τύψειας, καὶ τὸ τρίτον τύψειε· καὶ τῷ μὲν πρώτῳ προσώπῳ χρῶνται οἱ Αἰολεῖς, τοῖς δὲ λοιποῖς ἡ κοινὴ διάλεκτος· ἔστι τὸ θέμα τίω τὸ τιμωρῶ, τίσω, ἔτισα, ὁ ἀόριστος, καὶ τὸ εὐκτικὸν τίσειαν |
| τ 148 | Τίσανδρος διὰ τοῦ ἰῶτα, παρὰ τὸν τίσω μέλλοντα· ἢ ὅτι παρὰ τὴν τῆς τιμῆς γενικὴν γέγονε τιμήσαντος καὶ κατὰ συγκοπὴν Τίσανδρος |
| τ 149 | Τιτθοὶ οἱ μαστοὶ, παρὰ τὸ ἐντίθεσθαι τοῖς στόμασι |
| τ 150 | Τιτῶ σημαίνει τὴν ἡμέραν καὶ γράφεται διὰ τοῦ ἰῶτα, παρὰ γὰρ τὸ Τιτᾶν γίνεται Τιτᾶνος, τιτανίω καὶ Τιτανὶς καὶ ἐκεῖθεν ὑποκοριστικὸν τιτῶ, ὥσπερ ὑψιπύλη ὑψῶ, εἰδοθεὰ, εἰθῶ· τιτάνος ι ἀμφότερον· Ἰταλικώτερον γάρ ἐστιν ἐν οἷς καὶ περὶ τοῦ Αἰλιανὸς διέλαβε |
| τ 151 | Τλήμων ὁ κακοπαθὴς, παρὰ γὰρ τὸν τλήσω μέλλοντα |
| τ 152 | Τλήσομαι τὸ ῥῆμα τλῶ, τλᾶς, ὁ μέλλων τλήσω· ἐκ δὲ τοῦ τλῶ τὸ καρτερῶ γίνεται τλᾶς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄτλας, ὁ ἀκάρτερος καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τάλας, οἱονεὶ ὁ ἀκαρτέρητος καὶ μὴ δυνάμενος ἰσχύσαι |
| τ 153 | Τμηθεὶς ἐκ τοῦ τμῶ, ὅπερ ἀπὸ τοῦ τέμνω· ὁ β ἀόριστος ἔταμον, ὁ β μέλλων ταμῶ καὶ συγκοπῇ τμῶ |
| τ 154 | Τλῆτε τλῆμι, καὶ ἡ μετοχὴ τλὰς τλάντος καὶ τὸ προστακτικὸν τλάθι καὶ κατὰ διάλυσιν τλῆθι, τλήτω, τλῆτε τὸ δεύτερον |
| τ 155 | Τὸ σημαίνει τοπικὴν σχέσιν. Ὅμηρος τὸ δ’ ἱκανῶ, καί ἐστιν αἰτιατικῆς πτώσεως, ὡς καὶ τὸ δὲ ἰσοδυναμεῖ τῇ εἰς προθέσει, οἷον εἰς τοῦτο τὸ χωρίον, ὅ ἐστι τόπον· ὡς Οὔλυμπόνδε ἀντὶ τοῦ εἰς τὸν Ὄλυμπον |
| τ 156 | Τὸ δέ μοι τοῦτο δέ μοι. Ἀρίσταρχος δύο μέρη λόγου εἰσὶ, φησίν· ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς ἕν· ὁ δὲ Ἀρίσταρχος ὀξυτονεῖ τὸ δὲ ὁμοίως, ἵνα ᾖ δύο μέρη λόγου· ἐπείσθη δὲ ἡ παράδοσις Ἀριστάρχῳ |
| τ 157 | Τοῖος ἄρθρον ἐστὶ προστακτικὸν ἀντὶ τοῦ ὑποτακτικοῦ· ἔστιν ἡ εὐθεῖα ὃς καὶ τὸ πληθυντικὸν ὤφειλεν εἶναι οἳ, ἀλλ’ ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς φυλάσσουσι τὴν ἀναλογίαν τῆς εὐθείας τῶν δυϊκῶν, ἀποβάλλουσι τὸ κατ’ ἀρχὴν σύμφωνον καὶ ἀναφορικὸν γίνεται· οἷον ποῖος οἷος, ἅτινα προσλαμβάνοντα τὸ τ κατ’ ἀρχὴν ἀνταποδοτικαὶ γίνονται, οἷον, οἷος τοῖος, ὅσος τόσος, ἅτινα πάλιν ὀξυνόμενα ἀόριστα γίνονται, οἷον πόσος ποσὸς, τόσος τοσὸς, τοσὸν δέ τε λαόν |
| τ 158 | Ταῖν χεροῖν τῶν χειρῶν, εἰσὶ δὲ ταῖν χεροῖν, ταῖς χερσί |
| τ 159 | Τοκεὺς ὁ πατὴρ, ὡς παρὰ τὸ ἔχω τὸ συνέχω καὶ σφίγγω γίνεται ὀχεὺς, ὁ συνέχων καὶ σφίγγων τὴν περικεφαλαίαν, οὕτω καὶ παρὰ τὸ τέκω τοκεύς |
| τ 160 | Τόμοι ἄρθρον ὑποτακτικὸν ἀντὶ τοῦ προτακτικοῦ· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τοῖς προτακτικοῖς ἀντὶ ὑποτακτικῶν χρῶνται· τὸ γὰρ οἴμοι τοίμοι, καὶ τὸ ἐμοὶ τόμοι, ἀντὶ τοῦ οὕτινας |
| τ 161 | Τολύπη ἄμπελος ἀγριά· ἢ ἀγραγγουρέα, βοτάνη ἀναιρετικὴ, ὁ μανδραγοράς |
| τ 162 | Τοξότης ὁ τὸν τόξον τείνων· καὶ τοξότης τὸ ἄστρον |
| τ 163 | Τονθορύζω λαλῶ· ὡς δὲ ἡ χρῆσις γυναικῶν τινῶν γραΐδων ὑποκωθωνιζομένων σημαίνει δὲ βοοώντων |
| τ 164 | Τόμοι ἀντὶ τοῦ οἴμοι, εἰς τὸ τῶμοι |
| τ 165 | Τόνδε ἓν μέρος λόγου ἐστίν· εἰ γὰρ ἦν δύο, ὤφειλε τον δέ |
| τ 166 | Τονθορύζω παρὰ τὸ θροὸς, ὃ σημαίνει τὸν ταραχὸν καὶ θόρυβον, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τενθερύζω καὶ τονθορύζω· σημαίνει δὲ τὸ ψιθυρίζω |
| τ 167 | Τοπάζειν στοχάζεσθαι, ἐνθυμεῖσθαι, ὑπονοεῖν, καὶ ἐτόπαζον ὁμοίως διὸ καὶ τοπεῖν καὶ ὑποτοπεῖν τὸ ὑπονοεῖν λέγεται. καὶ εἰς τὸ ὑπετόπαζεν |
| τ 168 | Τόπος παρὰ τὸ τύπος, τροπῇ τοῦ υ εἰς ο· ἕκαστος γὰρ τόπος ἰδίῳ τύπῳ κέχρηται· ἢ παρὰ τὸ ποτῶ τὸ λαμβάνω καὶ δέχομαι |
| τ 169 | Τόπος παρὰ τὸ πατῶ, πατήσω, πάτος καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν καὶ διαλέκτῳ Αἰολίδι τόπος· ἢ παρὰ τὸ τάφος τάπος καὶ τόπος, πᾶς γὰρ τόπος εἰς ταφὴν ἐπιτήδειος· πόσα σημαίνει; δύο, τὸν περιγραφόμενον τόπον, καὶ τὸ ἐπιχείρημα |
| τ 170 | Τοποτηρητὴς ὁ τόπον τηρῶν |
| τ 171 | τορὸς ἔντροχος καὶ τομὸς καὶ συνετὸς, ἔνιοι σαφὴς, ὡς παρὰ τῷ Σοφοκλεῖ· λέξω τορόν σοι, πᾶν ὅπερ χρήζεις μαθεῖν, οὐκ ἐμπλέκων αἰνίγματα ἀλλ’ ἁπλῷ λόγῳ, ὥσπερ δίκαιον, πρὸς φίλους οἴγειν στόμα· σημαίνει δὲ καὶ ἐργαλεῖον φρεωρυχικὸν καὶ σκαφεῖον παραφυλλ |
| τ 172 | Τορὸν μεγαλόφωνον, ὀξύνεται τορὸς ἰσχυρῶς |
| τ 173 | Τορύνη τὸ κοχλιάριον, Ἀριστοφάνης δὲ τὸ χυτρόπουν |
| τ 174 | Τοσαῦτα ὄνομα πτώσεως αἰτιατικῆς τῶν πληθυντικῶν, τῶν οὐδετέρων· ἡ αὐτή ἐστιν ὀρθὴ καὶ αἰτιατικὴ, ἡ εὐθεῖα τῶν ἑνικῶν οὐκ ἔχει. καὶ πόθεν γίνεται; ἐκ τοῦ τόσα κατὰ παραγωγὴν τοσαῦτα, παραλήγουσαν ἔχον τὴν αὐτήν· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι ἡ πρὸ τέλους συλλαβὴ, ἐπὶ ταύτης τῆς παραγωγῆς, τῆς κατὰ γένη καὶ ἀριθμοὺς προσιούσης, βούλεται τοῦ ἔχειν προκειμένου φωνήεντα, ὁποῖον ὁρᾶται ἐν τῇ ληγούσῃ συλλαβῇ· τὸ τημοῦ τὸ παράγωγον ἕξει πρὸ τοῦ υ τὸ ο μικρὸν προκείμενον· ὁμοίως τὸ τηνικαῦτα εἰς α λῆγον, ἕξει τὸ α προηγούμενον τοῦ υ, οὕτω καὶ τὸ ἔνθα ἔνθεν, ἐντεῦθεν· τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ ὀνομάτων, οἷον, τόσος τοσοῦτος, τόσον τοσοῦτον, τόσα τοσαῦτα· κατὰ γένη δὲ καὶ ἀριθμοὺς αἱ παραγωγαὶ γίνονται, οἷον τηλίκος τηλικοῦτος, τηλίκα τηλικαῦτα· τὸ τοίη τοιηύτη ὤφειλε, ἀλλ’ ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, οὐκ ἔστιν ἐπινοστῆσαι τὸ η καὶ τὸ υ, ἐν μιᾷ συλλαβῇ καὶ τὰ ὅμοια, τούτου χάριν τρέπουσι τὸ ἦτα εἰς α |
| τ 175 | Τόσον ὄνομα ἀναφορικόν· ποίου εἴδους τῶν ἀναφορικῶν; ἀνταποδοτικοῦ· διάτι; ἐπειδὴ τὰ ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἀναφορικὰ, ἀποβάλλοντα τὸ κατ’ ἀρχὴν σύμφωνον ἀναφορικὸν γίνεται· οἷον τοῖος οἷος, τόσος ὅσος, ἅτινα πάλιν ὀξυνόμενα ἀόριστα γίνονται, τόσος τοσὸς, πόσος ποσός |
| τ 176 | Τόσον ἐπὶ τοσοῦτον ὑποκάτωθεν τοῦ ᾅδου· ἔνερθ’ ἀΐδεω· ὡς τὰ οὐράνια τρία διαστήματα ἔχει, ἀέρα μέχρι νεφελῶν, εἶτα αἰθέρα μέχρι τῶν φαινομένων, οὕτω καὶ ἀπὸ γῆς εἰς ᾅδου καὶ ἀπὸ τοῦ ᾅδου εἰς τάρταρον |
| τ 177 | Τὸ αὖτε ἐπίῤῥημα χρόνου δηλωτικὸν, οἷον ἔστι καὶ τότε· τότε πορευθεὶς εἷς τῶν δώδεκα, σημαίνει τὸ μετὰ ταῦτα· καὶ τὸ αὖτε ἀντὶ τοῦ πάλιν |
| τ 178 | Τούδουναι οἱ τοποτῆραι παρὰ τούρκοις |
| τ 179 | Τουτ’ἔστι σύνδεσμος διασαφητικὸς, ἀντὶ τοῦ τὸ ὑπάρχει, ὁμοίως καὶ τὸ ἤγουν |
| τ 180 | Τόφρα ἀπὸ τοῦ τὸν ἄρθρου, καὶ τοῦ φρῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ λέγω, γίνεται τόφρα, τὸν ἀρτίως φραζόμενον· ἢ ἀπὸ τοῦ ὄφρα αἰτιολογικοῦ συνδέσμου, πλεονασμῷ τοῦ τ· ἀπὸ τοῦ φέρω φόρα, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ὄφρα· ὅθεν λέγεται καὶ ἐν τῇ συνθέσει τὤρᾳ ἀντὶ τοῦ τῇ ὥρᾳ |
| τ 181 | Τούνεκα καὶ οὕνεκα διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ τοὔνεκα ἐπὶ τούτου ἕνεκα, τὸ δὲ οὕνεκα· ὅτι ἁμαρτάνει οὖν καλλίμαχος εἰπὼν, τοὔνεκεν αἴγεος ἔκεν· ὅτι τε δέον εἰπεῖν οὕνεκα· καὶ ἀντὶ τοῦ κᾂν κεν εἶπε |
| τ 182 | Τράγος παρὰ τὸ τρώγω, πολυφάγον γὰρ τὸ ζῶον· ἢ παρὰ τὸ τραχὺ δέρμα ἔχειν |
| τ 183 | Τραγῳδία παρὰ τὸ τράγος καὶ τὸ ᾠδὴ, θηλυκὸν γὰρ τραγῳδία· ὁ δὲ τράγος ἀπὸ τοῦ τραχὺς, τὸ δὲ τραχὺς ἀπὸ τοῦ ῥήσσω ῥήξω, ῥηχὺς καὶ τραχὺς. καὶ εἰς τὸ κωμῳδία |
| τ 184 | Τοῦρκος ὃ καὶ χάζαρος δέρων κοσμὸν, χαὸς ὄρος, λαὸς ἀντιστήκουσιν, ὄρος τοῖς ἀντιπίπτουσι, πολύλαλος, ἰσχυρόφωνος, πολύκτηνος, πολυμέταρσος, ἁμαρτόζωος, πολυμίαρος, δυνατομέγεθος, ἀπειλῇ ἀμεταβλήτῳ, ἀνθιστάμενος, ἐγγυόμενος, ἀφανίζων τὸν κοσμὸν τῷ ὁρισμένῳ χρόνῳ |
| τ 185 | Τοὖργον τὸ ἔργον, κατὰ συναίρεσιν τῶν φωνηέντων |
| τ 186 | Τοὔμπαλιν τὸ ἐναντίον, ἀνάπαλιν, ἐκ τοῦ ἐναντίου |
| τ 187 | Τοῦ καταλογ. τοῦ συλλογ., τῆς ἀπογραφῆς |
| τ 188 | Τραπεζίτης διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, τῷ λόγῳ τοῦ ἀσκαλωνίτης· τὸ δὲ τραπεζείτης κύων, ὁ ἐπιτραπέζιος διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ἔστι δὲ παρὰ τὸ τραπεζεύς |
| τ 189 | Τρακταΐσαι κακουργῆσαι, ἴσως παρὰ τὸ τρώκτης, τοῦτο παρὰ τὸ τρῶ, σημαίνει δὲ τὸ βλάπτω, οὗ παράγωγον τρώγω, ὁ μέλλων τρώξω, ὄνομα ῥηματικὸν τρώκτης· ἐπὶ βλάβῃ τινὰς ἐγκατασμίγων |
| τ 190 | Τράπεζα διότι ὑπὸ τεσσάρων πεζῶν ἵσταται, πέζα γὰρ ὁ ποὺς, τὸ δὲ τρα διὰ τὸ τρώγειν· τράπεζα διὰ τὸ τέσσαρας πέζας ἔχειν, ἤγουν πόδας |
| τ 191 | Τράπεζα κατὰ ἀποβολὴν τῆς τε συλλαβῆς· ἔστι γὰρ τράπεζα ἡ τέσσαρας πέζας ἔχουσα, αἱ γὰρ τῶν παλαιῶν τράπεζαι τετράγωνοι ἦσαν |
| τ 192 | Τράχηλος παρὰ τὴν τῶν ὀστρέων τραχύτητα, ὀστῶδες γὰρ τὸ μέρος· ἢ παρὰ τὸ δι’ αὐτοῦ τρέχειν τὴν τροφὴν, τρόχαλος καὶ τράχηλος. ἢ τράχηλος παρὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἐξ ὀστέων τραχηλέων, καὶ οὐ σκληρῶν |
| τ 193 | Τραφερὰ ἡ πεπηγυῖα γῆ, ὡς πρὸς τὴν θάλασσαν· θρέψαι γὰρ τὸ πῆξαι, Ὅμηρος, ἥμισυ μὲν θρέψαι λεύκοιο γάλακτος |
| τ 194 | Τραυματίας παρὰ τὸ τρῶ τρώσω, ἢ παρὰ τὸ θραύω θραύσω θραυματίας, καὶ τραυματίας. τὸ τι ἰῶτα |
| τ 195 | Τραῦμα παρὰ τὸ τρῶ τὸ τιτρώσκω, τρῶμα καὶ τραῦμα· ἐτυμολογεῖται δὲ, διὰ τὸ ῥέειν δι’ αὐτοῦ τὸ αἷμα |
| τ 196 | Τρανὸς μεγάλη, παρὰ τὸ στεῤῥός· μακρὸν τὸ α· τὰ εἰς νος ὀξύτονα δισύλλαβα τῷ α παραληγόμενα |
| τ 197 | Τρανὸς παρὰ τὸ θορῶ τὸ πηδῶ, γίνεται θρανὸς, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τ, τρανός· ἢ παρὰ τὸ τλῶ τὸ καρτερῶ τλανὸς καὶ τρανὸς, τροπῇ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον |
| τ 198 | Τραπεζίτης ὁ καταλλάκτης, διὰ τὸ τὴν τροπὴν ζητεῖν ἀεὶ καὶ οὐ τὸ ὀρθόν· διφορεῖται δὲ κατὰ τὴν γραφήν· ἐπὶ μὲν γὰρ τοῦ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγομένου, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται ἀπὸ τοῦ τράπεζα· ἐπὶ δὲ τοῦ παρισταμένου ἐν τῇ τραπέζῃ, διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἀπὸ τοῦ τραπεζεὺς, οἷον, τραπεζείτης κύων |
| τ 199 | Τραυλὸς κωφοῦ διαφέρει, ὁ μὲν τραυλὸς καὶ κωφὸς πάντως, ὁ δὲ κωφὸς οὐ τραυλὸς ἐξ ἀναγκῆς γεγονώς |
| τ 200 | Τράφεν ἐτράφησαν, ὁ β ἀόριστος τῶν πληθυντικῶν, τρίτου προσώπου τῶν παρὰ Δωριεῦσι, καὶ Ἰωνικῶς ὥσπερ τὸ κόσμηθεν |
| τ 201 | Τραφήσεται κανὼν, τρέφω, ὁ μέλλων θρέψω, ὁ ἀόριστος ἔθρεψα, ὁ β ἀόριστος ἔτραφον, ὁ παθητικὸς ἐτράφην, ἐτράφης, ἐτράφη, καὶ ὁ μέλλων πρῶτος τραφήσομαι, τραφήση, τραφήσεται, ὁ β ἀόριστος ἔτραφον· καὶ ὤφειλεν εἶναι ἔτρεφον· ἀλλὰ κάμτου τυχ. τὸ ε σὺν ἀμεταβόλου, εἰς α αὐτὸ τρέπει ὁ β ἀόριστος |
| τ 202 | Τραχὺς ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς ῥάχεος, ὀστώδης ἐστί· καὶ εἰς τὸ τραγῳδία |
| τ 203 | Τραχεία ἀπὸ τοῦ τραχύς |
| τ 204 | Τρεῖν εἰς τὸ ζήτρειον |
| τ 205 | Τρέω τρένειν, παρὰ τὸ τρῶ τὸ φοβοῦμαι, εἰς τὸ τρήρων καὶ τρικυμία· ἢ παρὰ τὸ τρῶ τὸ καταπονῶ |
| τ 206 | Τρήρων ἐπὶ τῆς περιστερᾶς ἡ δειλὴ, ἡ θήλεια περιστερὰ, παρὰ τὸ τρέω τὸ φοβοῦμαι, τρέερος ὄνομα ῥηματικὸν καὶ τρήρων, κατὰ κράσιν τῶν δύο εε |
| τ 207 | Τρητῶ τὸ τρυπῶ, καὶ τρητὸν τὸ τετρυπημένον, ἐκ τοῦ τρῶ τρήσω |
| τ 208 | Τριάκοντα εἰς τὸ τρὶς καὶ δέκα, ὁμοίως καὶ τεσσαράκοντα, καὶ πεντήκοντα, καὶ ἑξῆς |
| τ 209 | Τρίαμβος εἰς τὸ θριάμβος |
| τ 210 | Τριὰς πόθεν; παρὰ τὸ ἀτελῆ αὐτὴν εἶναι |
| τ 211 | Τρία μέτρα σεμιδ. ἕκαστον μέτρον γομὸν εἶχε, τὸ δὲ γομὸν δέκατόν ἐστι τοῦ μεγάλου μέτρου τῆς ἀρτάβης, τουτ’ἔστι ξέστων ες, ἃ τοῖς ἀγγέλοις Ἀβραὰμ τὴν Σάῤῥαν ἑτοιμάζειν προσέταξεν, ἐξ ὧν μέτρων τριῶν, ἐγκρυφίον γενέσθαι ἄρτον, ἐνετείλατο |
| τ 212 | Τριὰς τρίτος, παρὰ τὸ ἀτήρης εἶναι, τουτ’ἔστιν ἀκαταπόνητος. οὕτω λέγεται, διὰ τὸ μὴ αὐτὴν εἰς ἴσα διαιρεῖσθαι· εἰς ἓν γὰρ καὶ δύο διαιρεῖται. οὐ γὰρ εἰς ἓν διαιρεῖν ελ αὐτὴν δύνατον |
| τ 213 | Τρία κανὰ χονδριτῶν· τὰ κανὰ κανισκελλ. καλεῖται· ἔνθεν εἰώθασι τότε ἐν τοῖς κανοῖς ἀποτίθεσθαι τοὺς χονδρίτας· χονδρίτης δέ ἐστιν εἶδος σίτου, εἰς δύο τεμνόμενος |
| τ 214 | Τρίβος ἡ ὁδὸς, ἐκ τοῦ τρίβω |
| τ 215 | Τριβώνιον τοῦ ῥάκους διαφέρει· ὅτι τριβώνιον μέν ἐστι τὸ ἀποβεβληκὸς τοῦ κροκιδ. τῆς βαφῆς ἱματ. παρὰ τὸ τετρίφθαι· ῥάκος δὲ τὸ διεῤῥογὸς, παρὰ τὸ διαιρεῖσθαι, ὡς Ὅμηρος, ἠῶθεν ῥάκεα δνοπαλίξεις |
| τ 216 | Τρίβων τρίβωνος, ὁ κανὼν, τὰ εἰς ων ἰαμβικὰ, ἔχοντα ἐν τῇ παραληγούσῃ τὸ ἰῶτα, φυλάσσει τὸ ω καὶ ἐπὶ γενικῆς· κιτὼν κιτῶνος γυναικεῖον ἱμάτιον, χιτὼν χιτῶνος, τρίβων τρίβωνος· ἔστι δὲ διδασκαλικὴ στολή |
| τ 217 | Τριβώνιον ἕκαστο πάλλιον, καὶ τετριμμένον πάλλιον, ἀπὸ γὰρ τῆς τριβῆς, καὶ τοῦ τετρίφθαι εἴρηται· τριβώνιον σημαίνει καὶ τὸ διδασκαλικὸν ἱμάτιον· καὶ εἰς τὸ χαλκοχίτων |
| τ 218 | Τριγλώχινον τρεῖς ἀκίδας ἔχον, τριγώνιον |
| τ 219 | Τριττοὶ θεουδεῖς, τρεῖς θεοειδεῖς |
| τ 220 | Τριήραρχος ὁ τῶν πολεμικῶν πλοίων ἄρχων |
| τ 221 | Τρίκλινος ὡς ἂν εἴπῃ τις τρίκλινον εἰς ὕψος, καὶ εἰς μῆκος, καὶ εἰς πλάτος |
| τ 222 | Τρικυμία ἡ σφοδροτάτη, καὶ δεινοτάτη τῆς θαλάσσης ταραχή· γίνεται ἐκ τοῦ τρὶς, ὃ σημαίνει τὸ πολὺ καὶ τὸ κῦμα· τὸ τρι ἰῶτα, τὸ γὰρ τρι συντιθέμενον, μετὰ τινὸς ἑτέρας λέξεως, ἀποβάλλει τὸ ε, ἐν τῇ συνθέσει· οἷον, τρισόλβιος, τρισμέγιστος, τριήμερος |
| τ 223 | Τριπλῇ ἐπίῤῥημα ἀριθμοῦ δηλωτικόν |
| τ 224 | Τρισσὴ τὸ θηλυκὸν, τὸ δὲ ἀρσενικὸν, ὁ τρισσὸς, ἐξ οὗ καὶ τὸ τρισσῶ ῥῆμα, ὁ μέλλων τρισσώσω, καὶ ὁ ἀόριστος ἐτρίσσωσα |
| τ 225 | Τριτογένεια ἡ Ἀθηνᾶ, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ, ὅπου γεννηθεῖσα ἀπελούσατο· ἢ παρὰ τὸ τρεῖν, ἡ φόβον ποιοῦσα, ἡ φοβερὰ καὶ καταπληκτικωτάτη |
| τ 226 | Τρίχες παρὰ τὸ τριχῶς αὐτὰς φύεσθαι· ἄλλη γὰρ ἡ θρὶξ τῆς γεννήσεως, καὶ ἄλλη τῆς ἥβης, καὶ ἄλλη τῆς πολιᾶς· ἢ παρὰ τὸ θερίζω, θερίσω, θέριξ καὶ ἐν συγκοπῇ θρὶξ, κλίνεται θρὶξ, θριχὸς καὶ τριχός |
| τ 227 | Τριχθὰ ἐπίῤῥημα μεσότητος· παρήχθη δὲ ἐκ τοῦ τρίχα, ὃ σημαίνει τὸ τριχῶς λαμβανόμενον· ὁ κανὼν, τὰ εἰς χα λήγοντα ἐπιῤῥήματα, ἐπὶ μεσότητος λαμβανόμενα, βαρύνεσθαι θέλουσιν· εἰ δὲ εἴῃ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, παροξύνεσθαι θέλουσιν, οἷον, δίχα, τρίχα, διάνδιχα καὶ τέτραχα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, τετραχθὰ ὀξυτόνως· τὰ εἰς χα λήγοντα ἐπιῤῥήματα ἔχοντα τὸ θ, πρὸ τοῦ χ, ὀξύνεσθαι θέλουσι |
| τ 228 | Τροῖα τὸ τροι διφθόγγῳ· τὰ διὰ τοῦ οια, δισύλλαβα μακροκατάληκτα, διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται, καὶ βαρύνεται καὶ ὀξύνεται, οἷον, ποία, ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ, ποίη δὲ παρείη· κοία σημαίνει τὴν σφαῖραν, χρῆσις παρὰ Ἀντιμάχῳ, κοίας ἐκ χειρῶν εἰς σκόπελον μεταριπτάζουσι· Τροῖαν πόλιν· ἐπὶ δὲ ὀξυτόνων, ποιὰ, ῥοιά· τὰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἅπαντα διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γράφεται, οἷον, σικυΐα, κωδυΐα, ὀξυΐα, ἀφυΐα |
| τ 229 | Τρωΐην κτητικόν· ἔστι Τρὼς, Τρωὸς, Τρωϊκὸς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ κ, Τρώϊος, τοῦ τόνου ἀναδιδομένου, καὶ Ὀλυμπικὸς, Ὀλύμπιος, Τρώϊος Τρωΐα, Ἰωνικῶς, τρωΐη, καὶ συστολῇ ποιητικῇ τοῦ ω εἰς ο, διὰ τὸ μέτρον, καὶ ἐν συναιρέσει, Τροίη καὶ Τροία· καὶ ἄλλως. τρωΐην, κτητικὸν, ἔστι γὰρ Τροία, καὶ κατὰ διάλυσιν τροΐα, καὶ ἐκεῖθεν Τροΐην, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ω, Τρωΐην, ἤγουν τὴν Τροίαν |
| τ 230 | Τροπολόγιον διὰ τὸ τρέπειν τοὺς λόγους, οἷον, ὁ τοῦ φωτὸς χορηγὸς, ἥρμοζε γὰρ ὁ χορηγὸς τοῦ φωτός |
| τ 231 | Τρόπος ἦθος, γένος, ὑπόθεσις, πρόφασις, ἔργον, λόγος, νίκη καὶ ὁμοίωσις· τρέπω τρέπος καὶ τρόπος |
| τ 232 | Τρόπις τὸ κατώτατον μέρος τῆς νηὸς, περὶ ὃ σχίζεται τὸ κῦμα |
| τ 233 | Τρόμος ἐκ τοῦ τρέμω τὸ δὲ τρέμω ἐκ τοῦ τρέω, ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι, καὶ δειλιῶ καὶ φεύγω |
| τ 234 | Τροφὴ παρὰ τὸ τρέφω θρέψω· θρέψαι τὸ πῆξαι, ἡ πηγνύουσα τὰ σώματα, καὶ εὐσταθῆ ποιοῦσα |
| τ 235 | Τροφαλὶς ἐπὶ τυροῦ, παρὰ τὸ τρέφω τὸ πήσσω, ἥμισυ μὲν θρέψαι λευκοῖο γάλακτος· καὶ ὡς λέπω λεπὶς, κρέκω κρεκὶς καὶ κερκὶς, κατὰ μετάθεσιν τοῦ ρ, ἔλπω ἐλπὶς, οὕτω τρέφω τρεφὶς καὶ πάλιν μεταθέσει τοῦ αλ, τρεφαλὶς, τροπῇ τοῦ ε εἰς ο τροφαλίς· ὡς παρὰ τὸ λέγω λόγος, φέρω φόρος, τρέφω τρόφος |
| τ 236 | Τρυφὴ παρὰ τὸ θρύπτω, τὸ διακλῶ, θρυπτὴ καὶ τρυφὴ, ἡ διακλῶσα, καὶ ἀφανίζουσα ἡμῶν τὸ σῶμα. καὶ Ὅμηρος· τριχθά τε καὶ τετραχθὰ διατρυφὲν ἔκπεσε χειρός |
| τ 237 | Τρυγίας ἔστι τρῶ καὶ ἐκ τούτου γίνεται τρύω, καὶ ἐκ τούτου τρύγω, οὗ ὁ μέλλων τρύξω, ὁ παρακείμενος τέτρυγα, καὶ ἐξ αὐτοῦ τρυγή· ἢ ἐκ τοῦ τρυγῶ τρυγᾶς, τρυγίας τρυγίου, καὶ τὸ θηλυκὸν τρυγία, ἡ ἐκ τοῦ τρύγους ὕλη· ἐκ δὲ τοῦ τρυγῶ τρυγητὸς, καὶ τὸ τρύγος τρύγη· τρυγὴ καὶ ἡ ἀμόργη |
| τ 238 | Τρυγὼν διὰ τὸ γένος, ἢ τὴν γονὴν τηρεῖν |
| τ 239 | Τροπὸς ὁ τροπωτὴρ τῆς κώπης, παρὰ τὸ τρέπειν ὄπου δεῖ τὴν κώπην, τρέπω τροπός, ὡς πέμπω πομπός |
| τ 240 | Τρυφαλείη φαλοὺς ἐχούση τρεῖς· φαλοὶ δέ εἰσιν, οἱ κατὰ μέτωπον τῆς περικεφαλαίας χρύσεοι ἧλοι, ἢ ἀστέρισκοι |
| τ 241 | Τρυβλίον τὴν μὲν πλάσιν ὀξυβάφιον, ἤγουν πάροψις. χωρεῖ δὲ ξέστου τὸ ἥμισυ |
| τ 242 | Τρύζεται πολυλογεῖται, γογγύζεται, ἀπὸ τῆς τρυγόνος ἡ μεταφορά |
| τ 243 | Τρυγὼν τηριγών τις οὖσα, ὅτι τηρεῖ τὸ οἰκεῖον γένος, μὴ διγαμοῦσα ποτέ· ἢ διὰ τὸ τρία ὠὰ γεννᾶν τὸν χρόνον. ἢ διὰ τὸ τηρεῖν τὴν γονήν |
| τ 244 | Τρυφάλεια κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι οἱ δύο καὶ τρεῖς μὴ μετὰ δεκάτου ἀριθμοῦ συντιθέμενοι εἰς τὰ ἐπιῤῥήματα τοῦ δὶς καὶ τρὶς μεταλαμβάνονται· οἷον, διπρόσωπος, ὁ δύο πρόσωπα ἔχων, καὶ τρίπους ὁ τρεῖς πόδας ἔχων· οὕτως οὖν καὶ τρυφάλεια, ἡ τρεῖς φαλοὺς ἔχουσα λαμπρούς· τριφάλεια οὖν, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ἰῶτα εἰς υ, τρυφάλεια· φαλὸν γὰρ τὸ λαμπρόν· καὶ εἰς τὸ ἀσύφαλον |
| τ 245 | Τρύχινος παρὰ τὸ τρῶ, τὸ καταπονῶ, κατὰ παραγωγὴν τρύω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ χ, ὄνομα τρύχος, καὶ ἐξ αὐτοῦ τρύχιος, καὶ τρύχινον ἱμάτιον· καὶ εἰς τὸ τρύχα |
| τ 246 | Τρώγλη ἡ τρύπα, παρὰ τὸ τρώγω τρώξω, τρώγλη τὸ διαβεβρωμένον μέρος τοῦ τείχους καὶ τετρημένον |
| τ 247 | Τρώξιμον διὰ τὸ τρώγεσθαι ἐξ ὀσμῆς, ἔστιν εἶδος λαχάνου ποταμ |
| τ 248 | Τρὼς διάτι ὀξύνεται; τὰ εἰς ως λήγοντα μονοσύλλαβα ἀρσενικὰ ὀξύνεται, εἰ μὴ ἐκ συναλοιφῆς εἴη, ἢ ἐκ μεταθέσεως· ἐκ συναλοιφῆς μὲν, ὡς σῶος σῶς, ἐκ μεταθέσεως δὲ ὅτι Δωριεῖς καὶ Ἴωνες τὸ οις ως λέγουσι· κλίνεται Τρώος, ὁ κανὼν, τὰ εἰς ως ὀξύτονα μονοσύλλαβα, εἰ μὲν ἔχουσι σύμφωνον τῆς τρίτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων, διὰ καθαροῦ τοῦ ος, κλίνεται, οἷον, θῶς θωὸς, τὸ θηρίον, δμὼς, δμωὸς, ὁ δοῦλος, εἰ δὲ μὴ, διὰ τοῦ τ. φῶς φωτὸς, ὁ ἀνὴρ, πλῶς πλωτὸς, ὁ ἰχθὺς, χρὼς χρωτὸς, ὃ σημαίνει τὸ σῶμα |
| τ 249 | Τρὼς ὄνομα σημαίνει δύο, ὄνομα κύριον καὶ τὸ ἐθνικόν· καὶ τὸ μὲν κύριον· Τρωῒ δ’ αὖ τρεῖς παῖδες ἀμύμονες παρεξεγένοντο. τὸ δὲ ἐθνικὸν Τρῶες καὶ Λύκιοι. καὶ τὶ διαφέρει τὸ κύριον τοῦ προσηγορικοῦ; διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν κύριον ὄνομα, οὐδέποτε παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν πληθυντικῇ φωνῇ παραλαμβάνεται, ἀλλὰ μᾶλλον ἑνικῇ, οἷον, Τρωῒ παρ’ εὐρύοπα Ζεύς· πάλιν δὲ ἐκ τοῦ ἐναντίου, τὸ ἐθνικὸν πάντοτε ἐν πληθυντικῇ φωνῇ παραλαμβάνεται, καὶ οὐχ ἑνικῶς, οἷον, τρῶες ὑπέρθυμοι· καὶ εἰς τὸ αἴξ |
| τ 250 | Τρωσὶ διάτι ὀξύνεται; πᾶσα δοτικὴ πληθυντικὴ εἰς ἰῶτα λήγουσα δισύλλαβος, ἐπὶ ὀνομάτων ὀξύνεσθαι θέλει, πλὴν τοῦ ἐν πᾶσι καὶ τοῦ ἐν σπέσσι γλαφυροῖσι, ὅπερ ἀπὸ σπέεσσι γίνεται κατ’ ἀποκοπήν· τὸ γὰρ τισὶ καὶ τίσι, πρὸς διάφορον σημασίαν ἔχει καὶ τὸν τόνον· πευστικὸν γὰρ ὂν καὶ βαρύνεται· ἐπὶ δὲ μετοχῆς ὀξύνεσθαι θέλουσι |
| τ 251 | Τύραννος ἤτοι ἀπὸ Τυῤῥήνων, ὠμοὶ γὰρ οὗτοι· ἢ ἀπὸ Γύγου, ὅς ἐστιν ἀπὸ Τύῤῥας πόλεως Λυκιακῆς τυραννίσαντος ἐν αὐτῇ, πρῶτον· οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήματι Ἀρχίλου |
| τ 252 | Τρῶ σημαίνει πέντε· τρῶ τὸ τρήσω, τρῶ τὸ βλάπτω, τρῶ τὸ φοβοῦμαι, τρῶ τὸ καταπονῶ, καὶ τρῶ τὸ κατακόπτω |
| τ 253 | Τύμβος μνημεῖον, παρὰ τὸ τίθεσθαι, ἢ τύφεσθαι ἐκεῖ τὸ νεκρὸν σῶμα, ὅ ἐστι καίεσθαι |
| τ 254 | Τύφος παρὰ τὸ τύφεσθαι ἐκεῖ τὸν νέκυν |
| τ 255 | Τύμπανον παρὰ τὸ τύπτω, τέτυμμαι, τύπτανον, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ τ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, τύμπανον· ὡς παρὰ τὸ τήκω τήκανον, καὶ τήγανον, τὸ τῆκον τοὺς ἰχθυάς· οὕτω καὶ τυμπανίστρα. σημαίνει δὲ δύο, τὸ δέρμα καὶ τὸ σῶμα τὸ ἀνθρώπινον· ὡς τὸ, οὗτοι ἐτυμπανίσθησαν |
| τ 256 | Τύπος παρὰ τὸ τύπτω γέγονε τύπος ὥσπερ εἰς τὸ βουλλωτήριον τυπτόμενος ὁ μόλυβδος εἰκόνα ἀποτελεῖ, οὕτω καὶ ὁ τύπος, εἰκόνισμα ἀποτελεῖ |
| τ 257 | Τουτ’ἔστιν ὑπάρχει, σύνδεσμος διασαφητικὸς, ὡς ὁ ἤγουν |
| τ 258 | Τυραννὶς βασιλείας διαφέρει, καὶ τύραννος βασιλέως· βασιλεῖα μὲν γάρ ἐστι κατὰ νόμους ἄρχουσα ἐξουσία τίς· τυραννὶς δὲ ἡ ἄλογος ἐξουσία, αὐτωνομίᾳ χρω μένη· βασιλεύς ἐστιν ὁ κατὰ νόμους δικαίους ἄρχων· τύραννος δὲ, ὁ μήτε δικαίως ἄρχων, μήτε νομίμως, ἀλλὰ καὶ τοὺς νόμους ἐκπατῶν |
| τ 259 | Τύραννος ἀπὸ τυράννου τινὸς, πρώτου κακῶς διακειμένου, ἀπὸ Τύρου τῆς πόλεως· σημαίνει δὲ δύο, τὸν βασιλέα καὶ τὸν ἄνθρωπον τύραννον |
| τ 260 | Τύρος πόλις ὠνόμασται, ἀπὸ τοῦ Τυρὼ ὀνόματος γυναικὸς τοῦ Ἀγήνορος βασιλεύσαντος ἐν αὐτῇ |
| τ 261 | Τύφρηστος πόλις ἐν τοῖς ἐσχάτοις, ὑπὸ Τυφρήστου βασιλέως |
| τ 262 | Τυφλὸς σημαίνει τὸν ἐστερημένον τῶν ὀμμάτων· τυφλὸς δὲ κυρίως ὁ ἐκγεννητὴς, ἤγουν μετὰ τὸ γεννηθῆναι αὐτὸν τυφλωθείς· παρὰ τὸ ἀπολωλεκέναι τὸ φῶς· ἢ παρὰ τὸ τοὺς τύπους τῶν ἴλλων ἔχειν, τῶν ὀφθαλμῶν, ἢ παρὰ τὸ τοὺς τύπους τοῦ φῶτος ἔχειν |
| τ 263 | Τυφλὸς πηρὸς, ἀνάπηρος διαφέρει· τυφλὸς ὁ ἐκγεννητής· πηρὸς δὲ ὁ μετὰ τὸ γεννηθῆναι αὐτὸν τυφλωθεὶς, ἀνάπηρος ὁ ἐν νοσήματι τυφλωθείς |
| τ 264 | Τύφρηστος πόλις ἐν ταῖς ἐσχάτοις τῆς Μαιναλίας, ἀπὸ τοῦ Τυφρήστου βασιλέως τοῦ σπαιλίου· ἢ τυφρηστός τις οὖσα ἀπὸ τοῦ Ἡρακλέως τόφρας |
| τ 265 | Τύφος ἡ περιφανεία, ἀλαζονεία καὶ κενοδοξία |
| τ 266 | Τύχην τὸ χρεὼν εἰρῆσθαι, τὸ ἐπιβάλλον καὶ καθῆκον κατὰ τὴν εἱμαρμένην· σημαίνει καὶ τιμήν· τύχην τῶν μέσων ὀνομάτων· μέσα δὲ ὅσα ἐπὶ καλοῦ καὶ κακοῦ· τύχη δὲ εἰς τάξεις. διαιρεῖται τρεῖς, ἐλευθέρων, ἀπελευθέρων καὶ δούλων, καὶ εἰς ἀξιώματα τρία, βασιλέων, ἀρχόντων καὶ στρατιωτῶν |
| τ 267 | Τῷ τινὶ, ἀπὸ τοῦ τὶς ὀνόματος ἀορίστου γίνεται, ἡ γενικὴ τινὸς καὶ ἐκβολῇ τοῦ ν, τιὸς καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, ὡς ὁ Καππάδοξ, τοῦ Καππάδοκος, ὁ Καππαδόκης, τοῦ Καππαδόκου, οὕτω τὶς τινὸς, τιὸς, τιοῦ καὶ Ἀττικῶς τέως, ὡς ναὸς νεὼς, οὕτω τέως ἡ γενικὴ τέω καὶ κράσει τῷ, Ὅμηρος οὔτε σοι οὔτε τῷ ἄλλω, ἀντὶ τοῦ ἄλλῳ τινί· καὶ εἰς τὸ ἧττον καὶ τέο |
| τ 268 | Τωθάζω σημαίνει τὸ ἐμπαίζω, καὶ ἀπατῶ ἐκ τοῦ θὼψ, ὃ σημαίνει τὸν σκώληκα γίνεται θωπάζω, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ τοῦ ψιλοῦ, καὶ μεταθέσει τοῦ θ εἰς τ, γίνεται τωθάζω |
| τ 269 | Τῶμοι ἄρθρον ὑποτακτικὸν, ἀντὶ τοῦ προτακτικοῦ· παροξύνεται, οἱ γὰρ Αἰολεῖς τὰ προστακτικὰ ἀντὶ ὑποτακτικῶν χρῶνται |
| τ 270 | Τῶτοι οἱ ποιηταὶ ἀντὶ τοῦ τότε |
| τ 271 | Τὼς δέος, ἀπεχθὲς, ἐπίῤῥημα μεσότητος· γίνεται δὲ ἀφαιρέσει ἐκ τοῦ οὕτω. Τέλος τοῦ Τ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Υ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| υ 3 | Υἷα ἔστιν ἡ εὐθεῖα υἵς υἵος, καὶ ἡ αἰτιατικὴ ὕϊα, καὶ κράσει υἷα, ἡ εὐθεῖα ὕις διάτι οὐ συναιρεῖται; διότι οὐδέποτε τῇ οι διφθόγγῳ, τῇ διὰ τοῦ υ ψιλοῦ γραφομένῃ, ἐπιφέρεται σύμφωνον· τούτου χάριν ἔστιν ἀσυναιρετός· ἡ γενικὴ ὕϊος, καὶ κατὰ κράσιν υἷος· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν, καὶ γίνεται υἱός· αἱ δὲ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰς εὐθεῖαν, πολλάκις ἀμεί βουσι τοὺς τόνους, οἷον, λάας λάαος λαός, ὕϊς ὕϊος υἱός |
| υ 4 | Ὑάλη ὁ ὕαλος, παρὰ τὸ ὕειν ἐσχημάτισται, καθ’ ὁμοιότητα τῆς γινομένης συστάσεως, καὶ πήξεως τοῦ ὕδατος, ὑάλῳ ὁμοίας |
| υ 5 | Ὑάδες οἱ ἐπὶ τῶν κεράτων τοῦ ταύρου ἀστέρες, παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ὑετοῦ γὰρ παρασκευαστικαί εἰσι δύνουσαι |
| υ 6 | Ὑάδες αἱ ὑάδες τὸ πρόσωπον τοῦ ταύρου ἔχουσιν, ὡς ἐπιπλατυνόμενον ἐπὶ τοῦ μετώπου, λεπτυνόμενον δὲ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν ἐπὶ τὰ κάτω, ὥσπερ τὸ γράμμα ἐστίν |
| υ 7 | Ὑδρία κυρίως τὸ ὕδωρ, εὐθέτον ἀγγεῖον· ὑδρεία ἡ ὕδρευσις |
| υ 8 | Ὑδρεία ἐπὶ ἱδρεύσεως διφθόγγου· ἐπὶ δὲ τοῦ ἀγγείου ἰῶτα |
| υ 9 | Ὑετοῖο ἀπὸ τοῦ ὕω, τὸ βρέχω, ὑετὸς, ἡ γενικὴ ὑετοῦ καὶ κατὰ Αἰολεῖς ὑετοῖο |
| υ 10 | Ὑὸς σημαίνει τὸν χοῖρον· γίνεται παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, φιλεῖ γὰρ τὸ ζῶον ἐν βορβόρῳ κυλίεσθαι· ὓς ὑὸς, ὁ κανὼν, τὰ εἰς υς μονοσύλλαβα μακροκατάληκτα διὰ τοῦ ος κλίνονται |
| υ 11 | Υἷας ὄνομα, αἰτιατικῆς τῶν πληθυντικῶν, ἡ εὐθεῖα ὕϊς· καὶ τὸ συναιρούμενον; οὐ συναιρεῖται· διάτι; ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, οὐδέποτε τῇ υι διφθόγγῳ, τῇ μετὰ τοῦ υ, καὶ ἰῶτα προσγεγραμμένου, σύμφωνον ἐπάγεται, διὰ τοῦτο οὐ συναιρεῖται· ἡ γενικὴ ὕϊος, καὶ συναιρέσει υἷος· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν υἷες Ἀχαίων, καὶ αἰτιατικὴ υἷας, υἷας συνελκύσει τε τῇ βαπτίσει· λοιπὸν ὡς κῆρυξ κήρυκος, καὶ κήρυκος κηρύκου, οὕτως ἀπὸ τῆς γενικῆς γίνεται υἱός· παρὰ τὸ φύω τὸ γεννῶ φυὸς καὶ υἱός |
| υ 12 | Ὕβρις ἡ μετὰ προπηλακισμοῦ καὶ ἐπηρείας αἰκία, παρὰ τὸ ὑφαίρα ὕφρις, ὡς χαίρω χάρις, καὶ τροπῇ τοῦ φ εἰς β, ὕβρις, οἷον, ὑπόβαρίς τις οὖσα |
| υ 13 | Ὕβρισις ἡ ὕβρις, ὡς Φρύγες Φρύγες, καὶ Φερενίκη βερενίκη |
| υ 14 | Ὑγίεια ἡ εὐεξία, τετρασυλλάβως, ὡς καὶ ἐν τῷ κωμῳδίᾳ, αὖται γὰρ ἐπιθυμοῦσι ὑγιείας φαγεῖν |
| υ 15 | Ὑγιὴς ὁ ἐν ὑγρῷ ὢν καὶ ζῶν, οἱονεὶ ὑγριὴς, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, ὑγιὴς ὅθεν καὶ δίερος ὁ ζῶν, καὶ ἀλίβας ὁ νεκρός· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς· ἢ παρὰ τὸ εὖ εἶναι· ἢ παρὰ τὸ εὐραίνεσθαι ἤγουν εὐφραίνεσθαι· ἰστέον ὅτι τὰ εἰς ης καθαρὰ ὀνόματα ὀξύτονα, τῷ ἰῶτα παραληγόμενα δύο εἰσὶν, ἃ καὶ εἰς ους ἔχει τὴν γενικὴν, τὸ χαρίης, ἐξ οὗ καὶ χαριέστερος, καὶ ὑγίης, ἐξ οὗ καὶ ὑγιέστερος συγκριτικῶς |
| υ 16 | Ὑγρὸν οἱονεὶ ὑδρὸν, ἢ παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ὑρὸν, καὶ ὑγρόν πλεονασμῷ τοῦ γ |
| υ 17 | Ὑετὸς ἀπὸ τοῦ ὕω τὸ βρέχω, ἡ γενικὴ ὑετοῦ, κατὰ δὲ Αἰολεῖς ὑετοῖο |
| υ 18 | Ὑγρὸν ἔλαιον διὰ τὸ μὴ πήγνυσθαι, ὅτι πολὺ ἔχει τὸ θερμόν· γίνεται ὑγρὸν, ὕδωρ τὶ ὂν, οἷον ἔνυδρον· ἢ παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ὕσω, ὑρὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ, ὑγρόν |
| υ 19 | Ὑγρὸν ἔλαιον οὐ τὸ τῇ φύσει ὑγρὸν ἀλλὰ τὸ ὑγροποιὸν, ὡς τὸ χλωρὸν δέος· ἢ τὸ χαρακτηριστικὸν τῶν σωμάτων· ἢ τὸ ἐν ὑγρότητι διατηροῦν, καὶ μὴ συγχωροῦν κληράνεσθαι· ἢ ὅτι ἀποκρυσταλλοῦται τὸ ἔλαιον, πολὺ ἔχον ἐν ἑαυτῷ τὸ ὑγρόν |
| υ 20 | Ὕδειν σημαίνει τὸ ὑμνεῖν· ἔστι παρὰ τὸ ὑμνῶ, ἀποβολῇ τοῦ ν, ὑμῶ, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς δ, ὕδω, κατ’ ἀναβιβασμὸν τοῦ τόνου, καὶ ὕδεις, καὶ ὕδει, καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ὕδειν· ὕδειν ἔοικε τὴν φερέζωον κόρην |
| υ 21 | Ὕδος τὸ ὕδωρ, καὶ ἡ δοτικὴ τῷ ὕδει |
| υ 22 | Ὑδωρ παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω ὕωρ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ, ὕδωρ, ὁ Ποσειδών |
| υ 23 | Ὑελὸς ἐκ μεταφορᾶς τῆς ὕλης |
| υ 24 | Ὕλη παρὰ τὴν ὕλην, ἡ δὲ ὕλη παρὰ τὸ ὕεσθαι, ὅ ἐστι βρέχεσθαι· λέγεται δὲ τὸ λεπτότατον δέρμα, ἡ διὰ τοῦ ὑγροῦ αὐξανομένη, καὶ εἰς τὸ ἄϋλος, καὶ ἰλύς |
| υ 25 | Ὑλομανούντων μεμηνότων, παρὰ τὴν ὕλην· ἢ τῇ ὕλῃ χαιρόντων |
| υ 26 | Ὑλακὴ κυρίως ἡ φωνὴ τῶν κυνῶν |
| υ 27 | Ὑμέναιος γαμικὸς ὕμνος, παρὰ τὸ ὁμοῦ ναίειν· οἱ δὲ παρὰ τὸ ὕμνος, ὅθεν καὶ ὑμεναιῶ, δευτέρας συζυγίας, ὑμεναιώσουσι κάρας. καὶ τὸ λεπτότατον δέρμα, καὶ τὸ διαφανὲς, καὶ τὸ τοῖς γαμοῦσιν ἐπαδόμενον, ἤγουν ἐπαυλούμενον ἀπὸ ημι. παιδός· ἢ ἀπὸ τοῦ ὁμοῦ ναίειν |
| υ 28 | Ὑδροποτεῖν ἐκ τοῦ ὕδωρ, ὕδωρ ποτεῖν, καὶ κατὰ συγκοπὴν ὑδροποτεῖν |
| υ 29 | Ὑδρηλὸς ὁ ὑγρὸς, γίνεται παρὰ τὸ ὑδληρὸς, μεταθέσει τοῦ λ καὶ ρ |
| υ 30 | Ὑμὴν ὑφήν τίς ἐστι, ἀπὸ τοῦ ὡς ὕφασμα εἶναι, λεπτὸν ὄντα· ἔστι δὲ τὸ δέρμα ἢ τζίμπα, ἡ τὸν μυελὸν τῆς κεφαλῆς συνέχουσα· οὔτως Ἡρακλείδης |
| υ 31 | Ὑμήττιον μέλι, τὸ εὔχρηστον πρὸς ἰατρείαν· Ὑμηττὸς γάρ ἐστι τόπος τῆς Ἀττικῆς, περὶ τὰς Ἀθήνας, ἐν ᾧ λέγεται εὔχρηστον μέλι γενέσθαι |
| υ 32 | Ὑμῖν ἀντωνυμία πρωτότυπος, δευτέρου προσώπου, πτώσεως δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν· ἡνίκα ἐγκλίνονται ταῦτα τὰ περισπώμενα ἀναβιβάζουσι τοὺς τόνους, ὑμῖν καὶ ἡμῖν· τοῦτο δὲ ὑμῖν μακρὸν ἔχει τὸ υ φύσει |
| υ 33 | Ὕννις ὁ σίδηρος· γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ ὀδύνη· ὁ δὲ Ἀππιὼν φησὶ, ἀπὸ τοῦ ὑὸς τοῦ χοίρου γέγονε τὸ ὕννις· πρῶτον γὰρ ὁ χοῖρος ἐπενόησε τῷ ῥύγχει διασχίζειν τὴν γῆν· ὕννις γὰρ τὸ λεγόμενον παρ’ ἡμῖν ὕννιν· ἔστι ῥῆμα δύω, πλεονασμῷ τοῦ ν, δύνω, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπεισέρχομαι, ἐκ τούτου ὄνομα ῥηματικὸν δύνις ἀπὸ τοῦ εἰσέρχεσθαι εἰς τὴν γῆν· καὶ κατ’ ἔλλειψιν τοῦ δ, ὕννις |
| υ 34 | Ὕμνος παρὰ τὸ ὑμένω τὸ ὑπομένω, ὑπόμονός τις ὢν, καὶ ἐν συγκοπῇ ὕμνος, καθὸ εἰς ὑπομονὴν καὶ πράξιν ἄγειν, τὰς τῶν ἐπαίνων ἀκοὰς, καὶ ἀρετάς· ἢ παρὰ τὸ ὑμέναιος, ὃ σημαίνει τὸν ἐπιθαλάμιον ὕμνον |
| υ 35 | Ὕμνος ἐγκωμίου διαφέρει, καθὸ ὁ μὲν ὕμνος ἐπὶ θεοῦ λέγεται· τὸ δὲ ἐγκώμιον ἐπὶ ἀνθρώπου |
| υ 36 | Ὑμεδαπῶν ὑμετέρων, τῶν ἐκ τοῦ αὐτοῦ ἐδάφους συγγενῶν, ἢ τῆς αὐτῆς χώρας |
| υ 37 | Ὕμνος ἔστιν ὁ μετὰ προσκυνήσεως καὶ εὐχῆς κεκραμένης ἐπαινῷ λόγος εἰς θεόν· σημαίνει καὶ ἐπιθαλάμιον ᾆσμα. ἔστι δὲ συνώνυμον |
| υ 38 | Ὑιὸς παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ὁ τοῦ πατρὸς καὶ τῆς μητρὸς ὢν εὐφρασία |
| υ 39 | Ὑιὸς ὄνομα ἁπλοῦν ῥηματικὸν· ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; τῶν ὡς πρός τι. καὶ πρός τινα ἔχει ὁ υἱός; πρὸς τὸν πατέρα· πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, καὶ τὰ λοιπὰ. ἢ παρὰ τὸ ὕϊς ὕϊος υἱός· καὶ μετάγεται ἡ γενικὴ εἰς εὐθεῖαν καὶ ὀξύνεται. αἱ γὰρ γενικαὶ μεταγόμεναι εἰς εὐθεῖαν πολλάκις ἀμείβουσι τοὺς τόνους. πόσας εὐθεῖας ἀποδέχεται ἡ κλίσις; τρεῖς· υἱὸς, υἱοῦ, υἱεὺς υἱέως, ὑῒς ὑΐος |
| υ 40 | Ὕλη ὁ δρυμώδης, καὶ ὁ σύνδενδρος τόπος, ἡ δι’ ὑγρὰς αὐξανομένη, ἡ ἐπισώρευσις τῶν ξύλων, ἢ βόρβορος, ἢ βαθρ. λέγεται ὕλη κυρίως, ἡ κράσις τῶν τεσσάρων στοιχείων, ἤγουν γῆ, ὕδωρ, ἀὴρ, πῦρ· ὑλικὰ δὲ τὰ ἐκ τούτων σύνθετα, λίθος, φυτὰ, ἔμψυχον σῶμα, ὕλη δὲ προσαγορεύεται, διὰ τὸ ὑποκεῖσθαι εἰς γένεσιν τῶν ἐξ αὐτοῦ |
| υ 41 | Ὑπαγωγὴ ἀπάτη, ἀναχώρησις, δίωξις, ὑποχώρησις· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἄγω· συντάσσεται δὲ μετὰ αἰτιατικῆς |
| υ 42 | Ὑπάγειν τοῦ πορεύεσθαι διαφέρει· πορεύεσθαι μέν ἐστι τὸ βαίνειν, ὑπάγειν δὲ τὸ ὑπὸ ζυγὸν ἄγειν βοῦν, ἢ ἵππον, ἢ ἄλλό τι· ὡς Ὅμηρος, οἱ δὲ βοηθοῦντες ταύτῃ τῇ λέξει φασὶν ὅτι ὑπάγειν λέγομεν ἀντὶ τοῦ προάγειν εἰς ὑπογραμμὸν ἡγητὴν, ἀντὶ τοῦ προηγεῖσθαι, ὡς φησὶν Ἀριστοφάνης ὁ κωμικός· σὺ δ’ ὑπάγεις τὸν ὅρκον, ἀντὶ τοῦ ὑπάγης· κέχρηται αὐτῇ τῇ λέξει Εὔπολις, ἐμβατοὺς λέγων, σὺ δ’ ὑπάγεις εἰς τὸ ἔμπροσθεν |
| υ 43 | Ὕπαιθρον ἐκ τοῦ αἴθω τὸ καίω· ἐξ οὗ καὶ ὁ ἄοικος ἄνθρωπος, ὁ μὴ ἔχων οἰκίαν |
| υ 44 | Ὑπαντίζει ὑπαντᾷ, ἀντὶ τοῦ παρατάσσεται |
| υ 45 | Ὑπαχθέντες ὑποβληθέντες, ὑποσυρέντες, ἀπατηθέντες |
| υ 46 | Ὕπαρ παρὸ ἐγρηγορέναι, ἀληθὴς ὀπτασία, οὐκ ἐν ὀνείρῳ, ἀπὸ τοῦ ὦ ῥήματος ὃ σημαίνει τὸ ὑπάρχω, ἀφ’ οὗ ὄναρ, ὡς θένω θέναρ, ἔδω ἔδαρ καὶ εἴδαρ, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὑπόοναρ καὶ κατ’ ἐναλλαγὴν ὕπαρ, οὐκ ὄναρ φαινόμενον |
| υ 47 | Ὕπαρ ὀνείρατος διαφέρει καὶ ὀνείρου· ὕπαρ γάρ ἐστιν ὅραμα, καὶ ἐναργὴς ὄψις· ὄνειρος καὶ ὄναρ, ἡ ἐν τῷ καθεύδειν φαντασία |
| υ 48 | Ὕπαρχος ὁ πολύαρχος· μετετέθη δὲ τὸ ὄνομα ἀπὸ τοῦ ἱππάρχου, καὶ ἔπαρχος λεγόμενος |
| υ 49 | Ὑπείρεχος ἔστι ῥῆμα ἔχω, ὁ παρατατικὸς εἶχον ποιητικῶς, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὑπέρεχον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, ὑπείρεχον· ὤφειλε δὲ ἐν τῷ τέλει πλεονασμὸς εἶναι, ἵν’ ᾖ, ὑπερίεχον, ἐπειδὴ αἱ προθέσεις ἐν τῷ τέλει πλεονάζουσι τὸ ἰῶτα, ὡς ἐν τῷ ἐν ἐνὶ πρὸς προσὶ, οὕτω καὶ ὑπερίεχον ὤφειλεν εἶναι· ἀλλ’ ἐπειδὴ παρέπεται ταῖς προθέσεσι τὸ μέχρι τῆς δισυλλαβίας αὔξεσθαι τούτου χάριν οὐ πλεονάζεται, ἵνα μὴ εὑρεθῇ τρισύλλαβος ἡ πρόθεσις. διάτι ἀναβιβάζει τὸν τόνον; πᾶς παρωχημένος χρόνος, τὸν προσγινόμενον αὐτῷ χρόνον ἀποβάλλων ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται, οἷον, εἶχον κάτεχον |
| υ 50 | Ὑπεμνήμυκε ἔστι ῥῆμα ἠμύω, ὅ ἐστι τὸ ἐπικλίνω καὶ καταπίπτω, ὁ παρακείμενος ἤμυκα, ὁ Ἀττικὸς ὤφειλεν εἶναι ἠμήμυκα, ἀλλ’ ἐπειδὴ ὁ Ἀττικὸς παρακείμενος, ἀπὸ βραχείας ἄρχεται, τούτου χάριν συνεστάλη τὸ η εἰς ε, καὶ ἐγένετο ἐμήμυκα, καὶ πλεο νασμῷ τοῦ ν, διὰ χρεῖαν ποιητικὴν ὑπεμνήμυκα, καὶ τὸ τρίτον ὑπεμνήμυκε |
| υ 51 | Ὑπεμφήνειε δηλώσειε, τὸ θέμα ἐμφαίνω, ὁ μέλλων ἐμφανῶ, ὁ ἀόριστος ἐνέφανα, καὶ κατὰ Ἀττικὴν τροπὴν τοῦ α εἰς η, ἐνέφηνα, καὶ τὸ εὐκτικὸν αὐτοῦ ἐμφήναιμι· καὶ οἱ Αἰολεῖς τὰ εὐκτικὰ τοῦ ἀορίστου διὰ τοῦ εια προσφέρουσι, τύψαιμι, τύψειας, τύψειε, ἐμφήνειας ἐμφήνειε, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὑπεμφήνειε καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα |
| υ 52 | Ὕπατος σημαίνει ἡ λέξις τὸν ὑπερέχοντα· εἴρηται παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν, δηλοῦσαν τὸ ὑπεράνω, ὑπότατος, ὡς ὑπότερος, ὁ κακότερος, συγκοπῇ ὕπατος ὁ ὑπέρτατος, καὶ ὑψηλός· σημαίνει δὲ καὶ τὸ κατώτατον, ὥσπερ ὁ Ἀπολλώνιος· αὐτὰρ ὁ τοῖσι μάλα μόγις ἐξ ὑπάτοιο στήθεος ἀποπνεύσαν, ἀντὶ τοῦ βαθυτάτου καὶ κατωτάτου |
| υ 53 | Ὑπεράγονται ὑπερθαυμάζουσιν, ἢ φθονοῦσι· τὸ γὰρ ἀγῶ οὐ μόνον τὸ θαυμάζω δηλοῖ, ἀλλὰ καὶ τὸ φθονῶ, Ὅμηρος· ὡς δ’ αὖ νῦν μοι ἅγασθε θεοὶ βροτὸν ἄνδρα παρεῖναι ἀντὶ τοῦ φθονεῖν· ἄγω οὖν τὸ θαυμάζω, καὶ ἐκπλήττομαι, ἀπὸ τοῦ χαίρειν, ἢ ἀπὸ τοῦ ἄγη· ὅπερ ἔστιν ἀπὸ τοῦ ἄκη, ἐκ τῆς παρεπομένης ἀφωνίας τῇ ἐκπλήξει |
| υ 54 | Ὑπερασπιστὴς βοηθὸς, ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως, καὶ τοῦ σπίζω τὸ ἐκτείνω, καὶ μετὰ τοῦ στερημένου α, ἀσπίζω τὸ ἐκτείνω, ἐξ οὗ καὶ ἀσπὶς, τοῦτο παρὰ τὸ σπῶ, σπὶς καὶ ἀσπὶς ἡ κυκλοτέρα οὖσα |
| υ 55 | Ὑπερβασία ἡ παραβασία, καὶ ἡ ἀδικία, καὶ τὸ ὑπὲρ τὸ δίκαιον πράττειν τί· γίνεται δὲ βίβημι βήσω, ὁ παρακείμενος βέβηκα, ὁ παθητικὸς βέβημαι, βέβασαι, βασία καὶ ὑπερβασία· τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ια, θηλυκὰ μονογενῆ, πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· οἷον, γερουσία, ἐκκλησία, πανδαισία· οὕτως οὖν καὶ ὑπερβασία |
| υ 56 | Ὑπερήφανος ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως, καὶ τοῦ φῶ τὸ φαίνω, ὑπέρφανός τις ὢν καὶ ὑπερήφανος, ὁ ὑπεράνω πάντων φαινόμενος |
| υ 57 | Ὑπερθετικὸν εἰς τὸ ἑκουσίως καὶ πρωτίστῳ |
| υ 58 | Ὑπέρμορα παρὰ τὸ πρέπον, ὑπὲρ τὸ δέον, παρὰ τὸ εἱμαρμένον· ἐπίῤῥημα μεσότητος· φύσει ἔστιν ἢ θέσει; θέσει. τὰ εἰς α λήγοντα οὐδέτερα, εἰ μὲν μετὰ ὀνόματος συντίθενται, ὀνόματά εἰσιν, οἷον, καλὰ. γράμματα, καλὰ περιβόλαια· εἰ δὲ μετὰ ῥήματος συνταγῇ ἐπίῤῥημά ἐστιν, οἷον, καλὰ γράφει, ἀντὶ τοῦ καλῶς, καὶ καλὰ ἀναγινώσκει· οὕτως οὖν ὑπέρμορα ἐτύχθη, ἀντὶ τοῦ ὑπὲρ τὸ προσῆκον ἐτύχθη, κατεσκευάσθη |
| υ 59 | Ὑπερίδης κύριον ὄνομα, παρὰ τὴν ὑπὲρ πρόθεσιν γίνεται ὕπερος, καὶ ἐκεῖθεν λοιπὸν Ὑπερίδης· διὰ τοῦ ἰῶτα ὥσπερ γὰρ παρὰ τὴν ἀνὰ πρόθεσιν γίνεται ἄνιος, οὕτω καὶ παρὰ τὴν ὑπὲρ γίνεται ὕπερος· καὶ ἐκεῖθεν λοιπὸν Ὑπερίδης |
| υ 60 | Ὑπερίονος ἐπιθετικὸν τοῦ ἡλίου, ἀπὸ τοῦ περὶ ἡμᾶς ἰέναι· Ἡσίοδος, Ὑπερίονος· αὐτὸν γενεαλογεῖ |
| υ 61 | Ὑπεροπλίῃσιν ὑπερηφανίαις, παρὰ τὸ ὅπλον ὑπερόπλιον, ὑπεροπλία, σημαίνει δὲ τὴν ὑπερηφανίαν· μεταφορικῶς δὲ ἔστιν ἡ λέξις ἀπὸ τῶν τὰ ὅπλα φερόντων |
| υ 62 | Ὑπεροψία ὑπερηφανία καὶ ὑπερόπτης, παρὰ τὸ τὰ ὑπὲρ αὐτὸν θεωρεῖν· ἢ διὰ τὸ ὑπερορᾷν πάντων |
| υ 63 | Ὑπερφίαλος μέγας, ὑπερήφανος· τὸ φι ἰῶτα, ὡς τὸ ἅγιος, ὄρκιος, ὑπερφίαλος ἀπὸ τῆς ὑπὲρ προθέσεως καὶ τοῦ φίλος, ὑπερφίαλον γὰρ λέγεται, τὸ πολὺ καὶ ἄμετρον, ὡς τῆς φιάλης ἀμέτρου οὔσης, ἐξ οὗ καὶ ὑπερφίαλος λέγεται ὁ ὑπερβάλλων τῇ ἀμετρίᾳ· τὸ μέτρον τῆς φιάλης· φιάλη δὲ ἐτυμολογεῖται, παρὰ τὸ πίνειν ἀπ’ αὐτῆς ἅλις |
| υ 64 | Ὑπερφυῶς μεγάλως, ἔστιν ἐπίῤῥημα μεσότητος, καὶ γίνεται ἐκ τοῦ ὑπερφυὴς, ὃ σημαίνει τὸ μέγα καὶ ἔνδοξον |
| υ 65 | Ὑπερῷον οἴκημα, ἀνώγεων, ὑπερώϊόν τι ὄν· τὸ ὑπεράνω τοῦ κάτω ὂν, καὶ ὑπερῷον, διὸ καὶ τὸ ἰῶτα ἔχει προσγεγραμμένον· ἢ παρὰ τὸ ἄνω ὁρᾶσθαι |
| υ 66 | Ὑπερώϊον τὸν οὐρανίσκον λέγουσι |
| υ 67 | Ὑπερῷα καὶ ὑπερῷον διαφέρει· ὑπερῷα μέν ἐστιν οὐρανίσκος θηλυκῶς· ὑπερῷον δὲ οὐδετέρως τὸ ἀνώγεων |
| υ 68 | Ὑπερηκόντισε ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως καὶ τοῦ ἠκόντισε, γίνεται ὑπερηκόντισα καὶ ὑπερηκόντισε· σημαίνει δὲ τὸ ὑπερέβη, ἐκ τοῦ ἀκοντίζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐξακόντισα |
| υ 69 | Ὑπέσχετο ἐπηγγείλατο· τὸ θέμα ἔχω, ὁ μέλλων ἕξω, ὁ παρακείμενος εἶχα καὶ ὁ β ἀόριστος οὐκ ἔστιν, ἵνα μὴ συνεμπέσῃ τῷ παρατατικῷ παρέλαβεν ἀντὶ τοῦ ἰῶτα τὸ ς, καὶ ἐγένετο ἔσχον, ὁ μέσος ἐσχόμην, ἔσχετο καὶ ὑπέσχετο |
| υ 70 | Ὑπερίων διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, παρὰ τὸ ἰὼν μετοχὴν γέγονεν Ὑπερίων, ἄλλως τε δὲ, ἐπειδὴ τὸ ω εἰς ο τρέπεται ἐπὶ τῆς γενικῆς, Ὑπερίονος ἠελίοιο· εἰ δὲ ἐγράφετο διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐφυλάττετο τὸ ω, καὶ ἐπὶ γενικῆς |
| υ 71 | Ὑπετόπαζεν ὑπενόει, καὶ ὑποτοπάζειν τὸ στοχάζεσθαι καὶ ἐνθυμεῖσθαι, ἀπὸ τοῦ ὑποτυποῦσθαι ἐν τῷ νοΐ· ἔστιν οὖν τύπος τυπάζω, καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ο, ὑποτοπάζω· συντάσσεται μετὰ αἰτιατικῆς καὶ γενικῆς |
| υ 72 | Ὑπηνίξατο ἐκ τοῦ αἰνίττω |
| υ 73 | Ὑπετύφετο δὲ αὐτοὺς ἡ δυσμένεια, ἐφύσατο, αἰωρεῖτο· λαμβάνεται δὲ τὸ τύφεσθαι ἐπὶ τοῦ συντρίβεσθαι, καὶ τύφθεσθαι τὸν χωρὶς φλογὸς κάπνον ἂν εἶναι· παρὰ δὲ τῷ Πλάτωνι ἐν Φαιδρῷ καὶ ἐπὶ τοῦ τετυφλῶσθαι τὴν διάνοιαν· τυφεδὼν δὲ ἡ καῦσις |
| υ 74 | Ὑπήνη αἱ ὑποκάτω τοῦ γενείου τρίχες, παρὰ τὸ ἴημι, ὁ μέλλων ἤσω ἤνη καὶ ὑπήνη, παρὰ τὴν ἕσιν τῶν τριχῶν· οὕτω Φιλόξενος· ἐξ οὗ καὶ ὑπήνιος |
| υ 75 | Ὑπηρεσία ὄνομα πόλεως, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· τὰ γὰρ ἀπὸ ἀρσενικῶν, ἐχόντων τὸ τ, διὰ τοῦ ια γινόμενα θηλυκὰ, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| υ 76 | Ὑπηρεσία ἡ δούλη, ὑπηρεσία δὲ ἡ κωπηλασία |
| υ 77 | Ὑπηνήτης ἀκμαῖος, ἀρτιγενειών· ὑπήνη γὰρ λέγεται ἡ τοῦ ἄνω χείλους τρίχωσις, οἷον, ὑπάνη τις οὖσα, παρὰ τὸ ἄνω ὑπεῖναι |
| υ 78 | Ὑπηρέτης ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως, καὶ τοῦ αἴρω τὸ ἐπαίρω, γίνεται ὑπαίρετης, καὶ τροπῇ ὑπηρέτης, ὁ πρὸς τὸ αἴρειν ἐπιτήδειος |
| υ 79 | Ὑπηρέτης ἐκ τῆς ὑπὲρ προθέσεως, καὶ τοῦ αἰρέσσω τὸ κωπηλατῶ, κυρίως γὰρ ὑπηρέτης λέγεται ὁ ναύ της, οἱονεὶ ὑποερέτης, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ο, ὑπερέτης, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η. ἐκ δὲ τούτου γίνεται ῥῆμα ὑπηρετῶ· ὁ πρὸς τὴν ἔριν ἐπιτήδειος |
| υ 80 | Ὕπνος ἐπὶ θανάτου σκία, παρὰ τὸ ὑπονοστεῖν ἤγουν ὑποχωρεῖν, ἐν αὐτῷ γὰρ αἱ αἰσθήσεις ὑποχωροῦσιν ἤτοι ἠρεμοῦσι |
| υ 81 | Ὕπνος ὁ ὑπόνοος, ἀφαιρεῖ τὸν νοῦν, ὅθεν ἄτερπνον φασὶ τὸν ἄϋπνον |
| υ 82 | Ὑπογραφὴ ὡς ὑπὸ τὴν γραφὴν τελοῦσα |
| υ 83 | Ὑπόβαθρα ὑπὸ βάσιν ὑποκείμενα |
| υ 84 | Ὑπισχνούμενος καὶ ἐξ αὐτοῦ ἴσχω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν, ἴσχνω, ἡ μετοχὴ ἰσχνούμενος, καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὑπισχνούμενος, καὶ σημαίνει τὸν ἐπαγγελλόμενον |
| υ 85 | Ὑπόγυον πρόσφατον, ἐγγύτατον, νεωστὶ γεγονὸς, πρὸ ὀλίγου καὶ μετ’ ὀλίγον, παρὰ τὸ γυῖον ὃ σημαίνει τὸ μέλος· οἱονεὶ ἐγγὺς τῶν μελῶν |
| υ 86 | Ὑπόδημα διὰ τὸ ὑποκάτω ὅλον δῆμα, ἢ δῦμα· ἢ παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, δῶ, δήσω, δέδηκα, δέδημαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ δῆμα, καὶ ὑπόδημα μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως |
| υ 87 | Ὕποχρον ἐκ τοῦ ὦχρον, ὃ σημαίνει τὸ ἄχροον καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὕποχρον |
| υ 88 | Ὑπόδρα ἰδὼν, δεινῶς περιβλεψάμενος, καὶ ἐπίῤῥημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ χαλεπῶς, ἐκ τοῦ ὑδράσω, τοῦτο ἐκ τοῦ δρῶ, δράξω, ἀποβολῇ τοῦ ξω, δρὰ καὶ ὑπόδρα |
| υ 89 | Ὑπόδρα ἐπίῤῥημα μεσότητος πόθεν γίνεται; ὁ μὲν Ἀπολλόδωρος δύο λέγει παραγωγὰς, ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς μίαν ἀπὸ τῶν περισπωμένων οὕτως· ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ γίνεται, ἠρέμα καὶ σιγῶ σίγα, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ὁρῶ, καὶ τῆς ὑπὸ προθέσεως γίνεται ὑπόδρα, καὶ πλεονασμῷ ὑπόδρα, τὸ ὑφορᾷσθαι ἔστι· καὶ ἄλλως· ἔστι δρῶ, καὶ σημαίνει τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ τὸν δ’ ἄρ’ ὑπόδρα ἰδών. ἐκ τοῦ οὖν δρῶ γίνεται δρὰ καὶ μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὑπόδρα, τὸ δεινῶς ὑποβλέπειν. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς λέγει, ὅτι ἐκ τοῦ ὑποδρὰξ γέγονε· καὶ διάτι ὀξύνεται; ἐπειδὴ τὰ εἰς ξ, λήγοντα ἐπιῤῥήματα, χωρὶς εἰ μὴ παρὰ προθέσεως γίνονται, ἅπαντα ὀξύνονται· οἷον, εὐρὰξ, σημαίνει δὲ τὸ ἐκ πλαγίου, ἀπρὶξ, ἐναλλὰξ, κουρίξ· εἶπε δὲ, εἰ μὴ παρὰ προθέσεως γίνεται, διὰ τὸ πάρεξ· τὸ γὰρ πάρεξ ἔχει τι σημαινόμενον. ὅτε δὲ ὀξύνεται, οὐ φαμὲν ἐπίῤῥημα, ἀλλὰ δεύτερον πρόσωπον· σεσημείωται τὸ ἅπαξ· καὶ τοῦτο ὅπερ ὤφειλε δέξασθαι, ἐν τῇ ἁπλότητι, ἐδέξατο ἐν τῇ συνθέσει, ἅπαξ ἁπλῶς· τὸ δ’ ὑποδρὰξ ἀποβαλὸν τὸ σύμφωνον, ἀνεβίβασε τὸν τόνον |
| υ 90 | Ὑποπόδιον παρὰ τὸ ποὺς ποδὸς, πόδιον καὶ ὑποπόδιον |
| υ 91 | Ὑπωπιάζω τὸ ἐπιτηρῶ καὶ φυλάττω· ὑποπιέζω δὲ τὸ θλίβω, σφίγγω· τὶ διαφέρει τὸ ὑπωπιάζω τοῦ ὑποπιέζω; τὸ μὲν γὰρ ὑποπιέζω κοινόν ἐστι, τὸ δὲ ὑπωπιάζω δωρικόν· τὸ γὰρ ε εἰς α τρέπουσι, καὶ τὸ ο εἰς ω |
| υ 92 | Ὑποστηρίζω παρὰ τὸ ἵστημι στήσω, στηρίζω καὶ ὑποστηρίζω |
| υ 93 | Ὑποψία ὑφοράσεως διαφέρει· ὑποψία μέν ἐστι κακοῦ τινὸς ὑπόνοια, ὑφόρασις δὲ δόξα, καὶ ἐπὶ τῶν χειρόνων |
| υ 94 | Ὑποπιεσμὸς ἐνταῦθα διὰ τοῦ ο γράφεται τὸ πο, ἀπὸ γὰρ τοῦ ὑποπιέζειν τινὰ ἑαυτὸν καὶ ταπεινοῦν καὶ ἐκθλίβειν εἴρηται ὑποπιεσμός· ἑτέρωθεν διὰ τοῦ ω γραπτέον, καὶ διὰ τοῦ α, ὑπωπιασμός· ἔστιν ἔλεγχος· ὑπωπιάζειν γάρ ἐστι τὸ αἰσχύνειν καὶ ἐλέγχειν τινὰ ἑαυτὸν, διὰ τῶν ἐν τῷ σώματι αὐτοῦ ὑπωπίων, ἤτοι μωλώπων· ὑπωπιάζει τυχὸν ὁ αἰκισθείς |
| υ 95 | Ὑπόδρα παρὰ τὸ δρῶ τὸ ὑφορῶ· ἢ παρὰ τὸ δέρκω τὸ βλέπω, καὶ κατὰ συγκοπὴν δρῶ, δράσω, δράξω, δρὰξ καὶ ὑποδρὰξ, καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ξ, ὑπόδρα· ἐκ τούτου καὶ δραπέτης ὁ ὑποβλεπόμενος ἐν τῷ πέτεσθαι ἤγουν φεύγειν, ὅθεν καὶ ὑπόδρομοι εἴρηνται ἀντὶ τοῦ ὑφορώμενοι· καὶ ὡς ἐγένετο ἀπὸ τοῦ μιγδῶ μίγδα, καὶ ἀπὸ τοῦ ἠρεμῶ ἠρέμα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ δρῶ, δρὰ, καὶ ἐν συνθέσει ὑπόδρα· τὸ δὲ δρῶ σημαίνει τέσσαρα· δρῶ τὸ κρατῶ, ἐξ οὗ καὶ δάκτυλος, δρῶ τὸ ὑπηρετῶ, ἐξ οὗ καὶ δραπέτης, ὁ ἀποδρῶν τῆς δουλείας· δρῶ τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ ὑπόδρα ἰδών· καὶ δρήθω τὸ κοιμῶμαι κατ’ ἀντίφρασιν· οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐ βλέπουσι· δρῶ τὸ πράττω, ἐξ οὗ καὶ δράμα |
| υ 96 | Ὑποταγήσεται ἐκ τοῦ ὑποτάσσω, ὁ β ἀόριστος ὑπέταγον, ὑπετάγην, ὑποταγήσομαι, ὑποταγήσεται |
| υ 97 | Ὑποσκελίσαι ἐκ τοῦ ὑποσκελίζω, τοῦτο παρὰ τὸ σκέλος, τοῦτο παρὰ τὸ σκέλω τὸ ξηραίνω· ἢ σκέλη εἴρηται, παρὰ τὸ ξηρότερα ἤγουν σκληρότερα εἶναι τῶν λοιπῶν μερῶν |
| υ 98 | Ὑποσμίχουσα διερεθίζουσα, ὑποκαίουσα, θλίβουσα, καταπονοῦσα· καὶ ὑποσμύχουσα, τὸ ἠρέμα ὑπολάμπειν, ἀπὸ τοῦ μυχοῦ τοῦ σκοτεινοῦ τόπου ἢ ἀφεγγοῦς· ἢ τὸ τυφλώττειν καὶ μεμυκέναι |
| υ 99 | Ὑπόστασις ἔστι κατὰ τὴν ἐκκλησιαστικὴν παράδοσιν καὶ ἀποστολικὴν, τὸ πρόσωπον, ἤγουν ὁ χαρακτήρ· καθὼς φησὶν ὁ ἀπόστολος, ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης, καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ· πρόσωπον δὲ καὶ χαρακτῆρας λέγομεν ἐπὶ θεοῦ, ἀσώματα καὶ ἀπερίγραπτα, καὶ ἀσχημάτιστα |
| υ 100 | Ὑπόστασις ἔστι πότε μὲν πᾶσα τοῦ τύχοντος ὕπαρξις, πότε δὲ τὸ ἰδικὸν, περὶ τὸ κοινὸν, ὡς πατὴρ, υἱὸς καὶ ἅγιον πνεῦμα |
| υ 101 | Ὑπόσχεσις ἐπαγγελίας διαφέρει· ὑπισχνεῖται μὲν γάρ τις διδόναι τὶ μέλλον· ἐπαγγέλλεται δὲ ὁ διχὰ παρακλήσεως παρέχειν βουλόμενος· καὶ εἰς τὸ ὑπέσχετο |
| υ 102 | Ὕπουλος ἄνθρωπος, ἀπὸ μεταφορᾶς τῆς τῶν πραγμάτων ἀπονεμομένης οὐλῆς, οἷον ὁ μὴ προφανῆς πονηρός· ὕπουλος γὰρ ὁ ἐγγὺς τὴν ὑγείαν θεῖναι μώλωψ |
| υ 103 | Ὕπτιος ὁ ὑψηλὸς, καὶ ὕπτιος ὁ ἀνὰ σκέλα πεσών |
| υ 104 | Ὑιὸς διὰ τὸ εἶναι ὅμοιος τῷ πατρί |
| υ 105 | Ὗς καὶ σῦς ὁ χοῖρος, παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω· φιλεῖ γὰρ τὸ ζῶον ἐν βορβόρῳ κυλίεσθαι· ὑὸς ὁ κανών· τὰ εἰς υς μονοσύλλαβα μακροκατάληκτα, διὰ καθαροῦ τοῦ ος κλίνεται |
| υ 106 | Ὑσμίνη ὑπομίνη τις οὖσα, καὶ συγκοπῇ τῆς πο συλλαβῆς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὑσμίνη, ἢ πλεονασμῷ τοῦ δ, δυσμίνη, ὡς διωκή· καὶ ἡ μὲν ἐτυμολογία ἀπαιτεῖ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι· γάρ τις ἔστι παρὰ τὸ δυσμενὴς, ἐκβολῇ τοῦ δ, ὑσμίνη· ἢ παρὰ τὸ ὑπομένειν· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα, τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινη, τῷ εἰρημένῳ ἐν τῇ ἀδρηστίνῃ |
| υ 107 | Ὕσσωπον παρὰ τὸ ὕω τὸ βρέχω, ὁ μέλλων ὕσω καὶ τὸ ὢψ ὠπὸς, ὃ σημαίνει τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ὀφθαλμόν· ἔστι δὲ βοτάνη καθαρτικὴ ῥύπου, παρομοία σαμψύχῳ. σημαίνει δὲ δύο, τὸ ὕσσωπον τὴν βοτάνην, καὶ τὸν σπόγγον |
| υ 108 | Ὕσπλιγξ τὸ κάγκελλον καὶ ἡ μάστιγξ |
| υ 109 | Ὕστατα ἐπίῤῥημα μεσότητος· διάτι καλοῦνται μεσότητος; ἐπειδὴ ἀπὸ μέσων ὀνομάτων παράγονται, ἀπὸ ἀρσενικοῦ καὶ θηλυκοῦ καὶ οὐδετέρου· ἐὰν μὴ γάρ εἰσι τριγενῆ, μεσότητος ἐπιῤῥήματα οὐ ποιοῦσι· καὶ πῶς ἐστιν ἐπίῤῥημα; κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, ὅσα ἐν ὁμωφωνίᾳ καθέστηκε πληθυντικὰ ὀνόματα βαρύτονα, ταῦτα καὶ εἰς ἐπιῤῥηματικὴν μετάγονται σύνταξιν· ὥσπερ ἐστι τὸ, ἥδιστα οὖν μᾶλλον καυχήσομαι, ἥκιστα ἀντὶ τοῦ οὐδαμῶς, τοῦτο ἀπὸ τοῦ οὐδετέρου· ἔστιν ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν, ὕστατα, καὶ μετάγεται εἰς ἐπίῤῥημα |
| υ 110 | Ὑστέρα ἐπὶ τῆς μήτας, ἤτοι ἀπὸ τῆς θέσεως, ἢ ἀπὸ τοῦ μὴ εὐθὺς, ἀλλ’ ὕστερον ἀποδιδόναι τὰς ἰδίας ἐνεργείας |
| υ 111 | Ὑστερῶ ἐκ τοῦ ὕστερος, ὑστερίζω τὸ βραδύνω, ὑστερῶ δὲ τὸ παντελῶς στερίσκω |
| υ 112 | Ὕστατος ὁ ἔσχατος, ὁ τελευταῖος, ἐκ τῆς ὑπὸ προθέσεως ὑπότερος καὶ συγκοπῇ ὕτερος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὕστερος· πλεονασμός ἐστιν ἢ ἴδιος τύπος; ἴδιος τύπος ἐστί· κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων· ὅτι τὸ ο συγκοπτόμενον πέφυκε γίνεσθαι τὸ ς, οἷον, ἔστιν οὕτως· ἔστι γὰρ θεόφατος ὄνομα, καὶ συγκοπῇ τοῦ ο, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, θέσφατος· οὕτως οὖν καὶ θεόκελος. καὶ θέσκελος, καὶ οὐδέτερον θέσκελον, καὶ θέσκελα· οὕτως οὖν καὶ ὑπότερος, ὕστερος καὶ ὕστατος τὸ ὑπερθετικόν |
| υ 113 | Ὕστερος ὥσπερ παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν γίνεται πρότερος, καὶ παρὰ τὴν ὑπὲρ ὑπέρτερος· οὕτω καὶ παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν ὑπότερος καὶ συγκοπῇ τῆς πο, συλλαβῆς γίνεται ὕτερος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, ὕστερος |
| υ 114 | Ὑστριχὲς ὁ ὑσθρὶξ, ἤγουν ἡ τοῦ χοίρου θρὶξ, ἐκ τοῦ ὗς καὶ τοῦ θρὶξ, καὶ κλίνεται ὑστριχίδος |
| υ 115 | Ὑσίπη ὁ ῥύπος τοῦ ἐρίου τῶν προβάτων |
| υ 116 | Ὑφαίνει ἐκ τοῦ ὑφαίνω, τοῦτο ἐκ τοῦ ὕφος, τοῦτο παρὰ τὴν ὑπὸ πρόθεσιν καὶ τὸ ὃς, ὅθεν ὑφὴ ὁ ἱστός· ποίου εἴδους τὸ ὑφαίνειν; μεταφορικοῦ, ἀπὸ ἀψύχων ἐπὶ ἔμψυχα |
| υ 117 | Ὑφάντης παροξυτόνως, τὰ εἰς της ὀνόματα ἔχοντα τὴν παραλήγουσαν εἰς ἀμετάβολον λήγουσαν, παροξύνεται. Λαέρτης, ὑφάντης· γίνεται ἀπὸ τοῦ ὑφαίνω |
| υ 118 | Ὑφείμενος ἵημι, ἥσω, ἧκα, ὁ παθητικὸς ἕμαι, ἡ μετοχὴ ἕμενος καὶ εἵμενος πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα, μετὰ τῆς ὑπὸ προθέσεως, ὑφείμενος ὁ ταπεινὸς καὶ ὑποχείριος |
| υ 119 | Ὑφέντες ἀορίστου β, τῆς μετοχῆς τῶν εἰς μι· ἐκ τοῦ ἵημι γέγονε ὁ β ἀόριστος ἧν, ἡ μετοχὴ εἳς ἕντος, καὶ τὸ πληθυντικὸν ἕντες |
| υ 120 | Ὑφεῖσαν ἐκ τοῦ ἐῶ, τὸ συγχωρῶ, ὁ μέλλων ἐάσω, τοῦ ἀορίστου τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν εἴασαν, καὶ ἐν συγκοπῇ καὶ συνθέσει ὑφεῖσαν |
| υ 121 | Ὑφώμενος ὑποβλεπόμενος, εὐλαβούμενος, ὑπονοῶν, φοβούμενος |
| υ 122 | Ὑψήγορος ἐκ τοῦ ὕψος καὶ τοῦ ἀγορῶ γίνεται ὑψάγορος, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η, ὑψήγορος, ὁ τὰ ὑψηλὰ καὶ μεγάλα δημογορῶν |
| υ 123 | Ὑψηλὸς ὑψηρός τις ὢν, ὁ ἐν ὕψει ᾐρμένος, μετάθεσιν γὰρ πέπονθε τὸ λ εἰς ρ |
| υ 124 | Ὑψηλὸς παρὰ τὸ ὕψος· ἢ παρὰ τὸ ὑψώσω |
| υ 125 | Ὑψηλὸν παρὰ τὸ εἶναι ἄορον· ἐὰν γὰρ ἔχῃ αὐτὸ τὸ σημαινόμενον σῶμα, ὡς τὸν οὔρανον ὁ ἥλιος τῇ ἡμέρᾳ, καὶ οἱ ἀστέρες τῇ νυκτί· τὸ γὰρ ὕψη σημαίνει τὸ ἄπειρον, τὸ δὲ λον λίαν ὅ ἐστι πολύ· πόσα σημαίνει τὸ ὑψηλόν; ὑψηλὸν τὸ μέγα καὶ ὑπέροχον ὑψηλὸν δὲ τὸ λεπτὸν, τὸ αὐτὸ καὶ ὑπὸ τοῦ ἱματίου· καὶ ἄλλως ὕψος ὑψηρὸς, καὶ τροπῇ ὑψηλός· πένθος πενθηρὸς ἐχρῆν καὶ οὕτως εὑρίσκεται ἐπὶ ἱματίου |
| υ 126 | Ὑψιβρεμέτης ὁ ἐν τῷ ὕψει βροντῶν |
| υ 127 | Ὑψιπέτης ὁ εἰς ὕψος πετώμενος, τῷ δὲ τονῷ ἀναγνωστέον, ὡς τὸ νεφεληγερέτης |
| υ 128 | Ὑψίζυγος ὁ ἐπὶ ὑψηλοτάτου θρόνου καθεζόμενος, καὶ τὴν τῶν ἄνω καθέδραν ἔχων· ἡ μεταφορὰ ἀπὸ τῶν ἐν ναῦσι ζυγῶν ἐφ’ ὧν καθέζονται οἱ ἐρέσσοντες· ἢ ὁ ἐν ὕψει ζυγοστατῶν, καὶ ἀπονέμων ἑκάστῳ τὸ πεπρωμένον |
| υ 129 | Ὑψιστάριος αἵρεσις αὕτη· ἄνθρωποι γάρ τινες αἱρετικοὶ, οὔτε πατερὰ, οὔτε υἱὸν ὁμολογοῦντες, εἰ μὴ μόνον ὕψιστον |
| υ 130 | Ὕψιστος ὁ ἐν τῷ ὕψει ἑστώς· γίνεται ἐκ του ὕψος, τὸ συγκριτικὸν ὁ πρῶτος τύπος ὑψότερος, ὁ δεύτερος ὑψείων καὶ ἐξ αὐτοῦ ὑπερθετικὸν ὕψιστος. τὰ εἰς ων συγκριτικὰ μεταβάντα εἰς ὑπερθετικὰ, εἰ μὲν εἴῃ δι σύλλαβα, παρατηρεῖ τὴν παραλήγουσαν, οἷον, πλείων πλεῖστος, ῥᾴων ῥᾷστος· εἰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, τρέπει αὐτὴν ἐν τῷ ὑπερθετικῷ, ἀρείων ἄριστος, οὕτω καὶ ὑψείων ὕψιστος |
| υ 131 | Ὑψοῦ ἐν ὕψει, ποιητικῶς |
| υ 132 | Ὑιωνὸς ὁ τοῦ υἱοῦ υἱός, ὥσπερ καὶ δεσπόσυνος, ὁ τοῦ δεσπότου υἱός |
| υ 133 | Ὕω εἰς τὸ ὑλὶς, καὶ ὗς, καὶ ὕσσωπον. Τέλος τοῦ Υ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Φ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| φ 4 | Φάανθεν ἐφάνησαν, ἀορίστου πρώτου παθητικοῦ, ἀπὸ τοῦ φαίνω, ἀόριστος πρῶτος παθητικὸς ἐφάνθην, καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ἐφάνθησαν, καὶ ποιητικῶς, αἰολικῶς. ἢ καὶ Δωρικῶς φάανθεν, πλεονασμῷ τοῦ α· ἔθος γὰρ ἔχουσιν οἱ Αἰολεῖς καὶ Δωριεῖς τὰ ἔχοντα ῥήματα τὴν μετοχὴν εἰς ς, μετ’ ὀξείας τάσεως, σχηματίζειν τὰ τρίτα τῶν πληθυντικῶν, ὡς καὶ ἐκόσμηθεν |
| φ 5 | Φάβα Φαβώνιος παρὰ Ῥωμαίοις ὁ Ζέφυρος καλεῖται, οὗ καταρχομένου πνεῖν, πέφυκεν ὁ τοιοῦτος καρπὸς βλαστάνειν |
| φ 6 | Φαγεῖν τὸ θέμα φάγω καὶ τὸ ἀπαρέμφατον φαγεῖν |
| φ 7 | Φάγομαι ἐκ τοῦ φάγω, ὁ β ἀόριστος ἔφαγον, καὶ ὁ μέλλων δεύτερος φαγῶ καὶ ὁ μέσος μέλλων δεύτερος ὤφειλεν εἶναι φαγοῦμαι, ὡς ποιοῦμαι, ἀλλὰ σεσημείωται τὸ φάγομαι, πίομαι, ἔδομαι· τὸ δεύτερον, φάγῃ, πίῃ, ἔδη |
| φ 8 | Φαεσίμβρωτος φθείρουσα τοὺς ἀνθρώπους |
| φ 9 | Φάεα φάη, ὀφθαλμοὶ, ὅτι ἐξ αὐτῶν τὸ φῶς προχεῖται· ἢ ὅτι φωτός εἰσι κριτικοί |
| φ 10 | Φάρυγξ παρὰ τὸ φέρω, δι’ ἧς φέρεται τὸ πνεῦμα, καί ἐστιν παρώνυμον φέρω, φόρος καὶ φάρος· καὶ παρώνυμον φάρυγξ λέγεται τὸ ἀπόσπασμα τῆς γῆς· εἴρηται ἀπὸ τοῦ σπαράσσω, σπάραγξ καὶ τροπῇ φάραγξ |
| φ 11 | Φαμίλιος ἡ γανὴ καὶ φαμιλία· ἄλλοι δὲ τὴν δούλην |
| φ 12 | Φαινόλην παρὰ τὸ φαίνεσθαι ὅλον, ἀπὸ τοῦ φαίνω ῥήματος, ὤσπερ ἀπὸ τοῦ φῶ καὶ παρ’ Ὁμήρῳ παιφάσσουσα |
| φ 13 | Φαιδρωπὸν τὸ τερπνὸν, φαιδρόν τε καὶ χάριεν πρόσωπον |
| φ 14 | Φαιδρὸς παρὰ τὸ φαίνω φαινηρὸς καὶ κατὰ συγκοπὴν τοῦ ἦτα καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς δ φαιδρὸς· ἢ παρὰ τὸ φαός |
| φ 15 | Φαινώλην φαινόλην ὡς καὶ τὸν φαινώλην φαινόλην ἀποδύσασθαι, τουτ’ἔστι τὸ ἱμάτιον· παρὰ τὸ φαίνεσθαι ὅλον· ἢ ἀπὸ τοῦ φαίνω ῥήματος, ὅπερ ἔστιν ἀπὸ τοῦ φῶ, ἐξ οὗ καὶ παρ’ Ὁμήρω, παιφάσσουσα |
| φ 16 | Φαεινὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου, τῷ λόγῳ τῶν εἰς νοο ὀξυτόνων παρωνύμων, τῷ εἰρημένῳ ἐν τῷ αἰπεινός· καὶ ἄλλως· ἐπειδὴ οἱ Αἰολεῖς φάενος λέγουσιν ἀποβάλλοντες τὸ ἰῶτα καὶ διπλασιάζοντες τὸ σύμφωνον |
| φ 17 | Φάρυγξ παρὰ τὸ ἐσθίειν καὶ ἀπολαύειν, ὥσπερ καὶ λάρυγξ διὰ τὸ λαλεῖν |
| φ 18 | Φαινόλης ὁ ἄγαν ἀπατηλός |
| φ 19 | Φαιὸν χρῶμα σύνθετον ἐκ μέλανος καὶ λευκοῦ, ἤγουν μύϊνον |
| φ 20 | Φαλὸς ἐκ τοῦ φῶ τὸ φαίνω, ὁ μέλλων φώσω· φαλὸν τὸ λαμπρὸν, ἐξ οὗ καὶ παμφαλτρ. ὁ τὴν κάραν φαλαρὰν ἔχων· Θυτοῦ τὴν λαμπράνιν |
| φ 21 | Φαεινῶ λαμπρῶ, μέλλοντα οὐκ ἔχει ἀλλ’ ἄχρι τοῦ παρακειμένου κλίνεται |
| φ 22 | Φακὴ φωκή τις οὖσα, ἡ τὰ φῶτα βλάπτουσα, τουτ’ἔστι τοὺς ὀφθαλμούς· ἢ παρὰ τὸ αἰκίζειν τὰ φάη, ὡς καὶ ὁ ἰατρικὸς λόγος μαρτυρεῖ, φακακή τις οὖσα, ἡ τὰ φάη κακοῦσα |
| φ 23 | Φακίη παρὰ Ἰταλοῖς ἡ ὄψις λέγεται· ἐκεῖθεν φακιόλιον, τὸ ἐν τῇ ὄψει |
| φ 24 | Φάλαγγες οἱ πάλαγγες, παρὰ τὸ πέλας καὶ ἐγγὺς ἀλλήλων εἶναι |
| φ 25 | Φαλὸς ἀσπιδίσκιόν τι λαμπρὸν, ὁ δηλοῖ τὸ φάλειον, ὅ ἐστι λευκὸν παρὰ τὸ φάος, ἐξ οὗ καὶ φαλακρὸς, ὁ ἔχων φάλειαν κάραν |
| φ 26 | Φάλαγγες αἱ μὲν τῶν νηῶν, παρὰ τὸ σπᾷν εἰς τὴν ἅλα, αἱ δὲ τάξεις παρὰ τὸ πελάσαι ἄγχι |
| φ 27 | Φάλιος φαλακρὸς, ὁ τὸ ἄκρον ἔχων φαλὸν, ὅ ἐστι λαμπρὸν, παρὰ τὸ φώς· καὶ εἰς τὸ βάλιος |
| φ 28 | Φαρκίδιον τὸ τέταρτον· φαλκίδιος ὁ κόπτων ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ δρεπάνου |
| φ 29 | Φάλλος ὁ φορῶν τὸν φάλλον, ἤγουν τὸ δερμάτιον, μήριον καὶ ἐρυθρόν· καὶ φαλὸς ὁ λευκός |
| φ 30 | Φαλλὸν αἰδοῖον ἀνδρικὸν ἐκ ξύλου, ὅπερ ἐν τῇ τοῦ διονύσου ἑορτῇ φοροῦντες ἐχόρευον |
| φ 31 | Φαντασία φαοστασία, τῶν ἀφανῶν στάσις |
| φ 32 | Φανῶ εἰς τὸ ἐξέφηνα |
| φ 33 | Φάρος κατ’ Ἀθηναίους ἱμάτιον, οἱονεὶ φέρος, τὸ φερό μενον ἱμάτιον, παρὰ τὸ φορεῖσθαι |
| φ 34 | Φάρος παρὰ τὸ φῶς ἐστι θεωρούμενον |
| φ 35 | Φάρος περιβόλαιον, ἅρμενον· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ φέρεσθαι, ἢ τὸ ὑφῇ ἀρηρέναι |
| φ 36 | Φάλαγξ τάξις στρατιωτικὴ, ἐπειδὴ τὸ παλαιὸν ξύλοις ἐμάχοντο· φάλαγγας μὲν γὰρ τὰ ξῦλα ἐκάλουν οἱ ἀρχαῖοι. ἔτι γοῦν καὶ ἡμεῖς τὰ τῶν ξύλων οἰκοδομήματα φάλαγγας καλοῦμεν· φάλαγξ δὲ καὶ οὐλαμὸς διαφέρει· φάλαγξ μὲν γάρ ἐστι τάξις συνεστηκυῖα ἐξ ἑκατὸν εἴκοσιν ἀνδρῶν· ὁ δὲ οὐλαμός, ἐξ ἀνδρῶν τετρακισχιλίων καὶ ἕξ |
| φ 37 | Φάραγξ παρὰ τὸ χαράσσω, χαράξω χάραξ, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς φ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ φάραγξ. σημαίνει δὲ τὴν ἐξ ὑδάτων τοῖς ὄρεσιν, ἢ τῇ γῇ γινομένην κοιλότητα |
| φ 38 | Φάρμακα ἰάματα· φάρμακα γὰρ κυρίως ἐκεῖνα λέγονται, τὰ οἱονεὶ ἐπιφέροντα τὸ ἄκος, ἤγουν ἴασιν, ἢ τὰ φέροντα ἄκεσιν· εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθῶν· καὶ γὰρ τὰ βαφεῖα φαρμακῶνας ἐκάλουν, καὶ τὴν ἐν βάθει στόμωσιν |
| φ 39 | Φαρμακεῖα ἐκ τοῦ φαρμακεύω· τοῦτο ἐκ τοῦ φάρμακος, τοῦτο ἐκ τοῦ φέρειν ἄκος, τουτ’ἔστιν ἴαμα |
| φ 40 | Φαρμακεῖα γοητείας διαφέρει, ὅτι τὸ μὲν δηλητήριον λαμβάνεται ἐπὶ θανασίμου· τὸ δὲ φάρμακον ἐπὶ ζωῆς |
| φ 41 | Φάρος εἰ μέν ἐστιν ἀρσενικὸν σημαίνει τὸν τόπον· εἰ δὲ θηλυκὸν, σημαίνει τὴν πόλιν· εἰ δὲ οὐδέτερον σημαίνει τὸ ἱμάτιον· ἔστι δὲ ὁμώνυμον· καὶ εἰς τὸ ὦκα |
| φ 42 | Φάραγξι παρὰ τὸ φάραγξ, τοῦτο παρὰ τὸ ῥήσσω, τὸ ῥηγνύω, ὁ β ἀόριστος ἔῤῥαγον· καὶ ἐξ αὐτοῦ φάραγξ· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ φαίνεσθαι ἐν αὐτῇ ῥῆμα |
| φ 43 | Φάρμακος παρὰ τὸ φάρμακον· τοῦτο παρὰ τὸ φέρειν ἄκος |
| φ 44 | Φάξας ἀπατήσας, γοητεύσας, ἰατρεύσας |
| φ 45 | Φάσαν ἔφασαν καὶ εἶπον, ὡς φάσαν ἡ πληθύς· διάτι τῷ πληθυντικῷ ἀριθμῷ ἑνικὴν φωνὴν συνέταξεν ὁ ποιητής; ἑνικὰ γὰρ ὀνόματα ἑνικοῖς συντάσσονται ῥήμασι, καὶ πληθυντικὰ ὁμοίως πληθυντικοῖς· τὰ γὰρ περιληπτικὰ ὀνόματα δύο συντάξεις ἀναδέχονται, τῷ λόγῳ τῆς φωνῆς, καὶ τῷ λόγῳ τοῦ σημαινομένου· πληθυντικῷ δὲ ἀριθμῷ συνέταξεν, εἰ καὶ τῇ φωνῇ ἑνικῇ, τὸ πληθὺς, κατὰ τὸν τοῦ σημαινομένου χαρακτῆρα |
| φ 46 | Φαλαρίτης ἡ ἀθηνὰ· ἢ ἀπὸ τῶν τῆς περικεφαλαίας φαλάρων· καὶ ἀπὸ φαλάρου κώμης τιμώσης τὸν δαίμονα· οἱ δὲ ἀπὸ τῶν ἐπάλξεων, ἃς ἐκάλουν φάλαρα ἐμπαθῶς |
| φ 47 | Φάσγανον ἄορ, ξίφος, παρὰ τὸ σφάζω, σφάσω, σφάγανον καὶ φάσγανον· ἢ παρὰ τὸ σφάσαι, ὅ ἐστι φονεῦσαι |
| φ 48 | Φείδομαι διὰ τῆς ει διφθόγγου· παρὰ γὰρ τὸ φεύγειν καὶ τὸ δοῦναι, γίνεται φεύδομαι καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι φείδομαι· τὸ δὲ φίδος, τὸ ῥηματικὸν ὄνομα, τὸ σημαῖνον τὸ φειδωδὲς, ἐπὶ κρατήσει, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται |
| φ 49 | Φείδομαι τὸ ἐλεῶ, ἐξ οὗ καὶ ἀφειδὴς, καὶ ἐφεισάμην, καὶ ἀφαιδίσαι |
| φ 50 | Φάσγανον σπάγανόν τι ὂν, παρὰ τὴν σπάσιν· παρὰ τὸ σφᾶσθαι, ὅ ἐστι φονεῦσαι· ἢ σφάζω σφάγανον καὶ φάσγανον |
| φ 51 | Φειδωλὸς φευδωλός τις ὢν, ὁ φεύγων τὴν δόσιν καὶ τὸ δοῦναι, οὕτως Ἡρωδιανός |
| φ 52 | Φείδεσθαι ἀπὸ τοῦ Φειδῶνος ἑνὸς τῶν Ἡρακλείδων, μειώσαντος τὰ μέτρα, καὶ διὰ μικροῦ ἀργυρίου ἐνδαλαγὰς τίθεσθαι |
| φ 53 | Φάσκαλος φασκωλίου διαφέρει· φασκαλὸν μὲν γάρ ἐστιν ἱμάτιον χωρίς· φασκώλιον δὲ τὸ δερμάτιον |
| φ 54 | Φᾶσθαι λέγειν, εἰπεῖν· μέσος ἀόριστος πρῶτος, ἀπαρεμφάτου τῶν εἰς μι, γέγονεν ἐκ τοῦ φῶ τὸ φαίνω, παράγωγον φημὶ, ὁ μέλλων φήσω, ὁ ἀόριστος ἐφάθην, ὁ μέσος ἐφάμην, ἔφασο, ἔφατο, φᾶσθαι |
| φ 55 | Φασκώλιον καὶ πρὸς γεμεστόν, κατὰ τὸ πλέον καὶ ἐμβριθέστατον ποιῶν τὸ φασκώλιον, τουτ’ἔστι δερμάτινον βαλάντιον |
| φ 56 | Φασκώλιον δὲ τὸ μέγα εἰς ὃ τὰ ἱμάτια ἐμβάλλεται· φασκώλιον οὖν, οἱονεὶ ἀσκώλιον, τῷ ἀσκῷ ἐοικός |
| φ 57 | Φασουλὶς ὄσπρεα, φῶς ὅλον, ἢ παρὰ τὸ φυσῶ, φυσωλή τις οὖσα |
| φ 58 | Φακλὴν διὰ τὸ φαίνειν καλῶς |
| φ 59 | Φατλὴν διὰ τὸ φαίνειν τηλόθεν |
| φ 60 | Φάτνη παρὰ τὸ φαγεῖν, φάγνη τὶς οὖσα καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς τ φάτνη· ἢ παρὰ τὸ πατῶ τὸ ἐσθίω, ἐξ οὗ καὶ τὸ παύσασθαι παράκειται ἐπὶ τοῦ ἐσθίειν, καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ φάτνη |
| φ 61 | Φατρία ἐκ τοῦ φρατὸς, ὃ σημαίνει τὸν συγγενῆ· λοιπὸν ἐξ αὐτοῦ φράτερος φρατερία καὶ συγκοπῇ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ, φατρία· λέγεται δὲ ἡ συγγένεια |
| φ 62 | Φαῦλος παρὰ τὸ φαύω τὸ λάμπω φαύσω, φαῦλος, ὁ φανερούμενος εἰς ἃ ἐργάζεται· ἢ παρὰ τὸ παύω, παῦλος καὶ φαῦλος, τὸ γὰρ κακὸν ταχὺ παύεται, τὸ δὲ καλὸν οὐδέποτε· καὶ εἰς τὸ ἀποφαυλίζοντες |
| φ 63 | Φαύω εἰς τὸ αὔω, καὶ φαῦλος, καὶ φήμη |
| φ 64 | Φευρουάριος ἀπὸ φρούρας τινὸς θεὰς ὀνομασθῆναι |
| φ 65 | Φείδω εἰς τὸ ἀπείθησε |
| φ 66 | Φειδίας φείδομαι, διὰ τῆς ει διφθόγγου, παρὰ γὰρ τὸ φεύγειν καὶ τὸ δοῦναι γέγονε φεύδομαι καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι φείδομαι |
| φ 67 | Φέγγος παρὰ τὸ φωτὸς εἶναι γέννημα καὶ μήνυμα· καὶ εἰς τὸ ἀφεγγής |
| φ 68 | Φενακίζω ἐκ τοῦ φρὴν φρενὸς φρενακίζω καὶ ἐκβολῇ τοῦ ρ φενακίζω |
| φ 69 | Φενακισθέντες ἀντὶ τοῦ ἀπατηθέντες· γίνεται παρὰ τὸ φενάκη· ἔστι δὲ κόσμος γυναικεῖος, ἡ λεγομένη οὐρά· τὸ φε ψιλόν |
| φ 70 | Φενακισθείη χλευασθείη, ἀπὸ τοῦ φενακίζω· τοῦτο παρὰ τὸ τὰς φρένας αἰκίζειν· συντάσσονται μετὰ πτώσεως γενικῆς |
| φ 71 | Φένω τὸ φε ψιλὸν, ἀπὸ τοῦ φῶ τὸ φονεύω, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ φ ἕνω, καὶ κατὰ παραγωγὴν ὄνομα ῥηματικὸν ἐνύω καὶ ἐνυάλιος· ἐκ τούτου οὖν ἕνω γίνεται ἔτερον ὄνομα ἔντης καὶ μετὰ τοὺ αὐτὸς αὐτοέντης, καὶ κατὰ συγκοπὴν αὐτέντης καὶ ὁ τόνος τὸ ε δασύνεται, γίνεται αὐθέντης, ὁ ἑαυτὸν ἀναιρῶν· φένω οὖν ὁ β ἀόριστος ἔφενον καὶ μετὰ τῆς ἐπὶ προθέσεως καὶ συγκοπῇ ἔπεφνον, καὶ ἡ μετοχὴ πέφνων· καὶ σεσημείωται βαρυνόμενον, εἰς τὸ πέφνη |
| φ 72 | Φερέοικος ὁ κοχλίας, καὶ ἡ χελώνη, ὅτι φέρουσι τὸν οἶκον· ἀφερέοικος δὲ, ὁ μὴ φέρων καὶ ἔχων οἶκον |
| φ 73 | Φερέγγυος ἀξιόπιστος, ἐγγυητὴς, φέρων τὸ βέβαιον |
| φ 74 | Φέρουλλα ἡ κρούουσα ἐκ τοῦ φέριρε |
| φ 75 | Φερέζωον παρὰ τὸ φέρω καὶ τὸ ζωὴ, γίνεται φερέζωος, ὁ τὴν ζωὴν φέρων |
| φ 76 | Φέρετρον ἡ τῶν νεκρῶν κλίνη |
| φ 77 | Φέρνη προὶξ, δωρέα, φερνή τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ φέρεσθαι, οὕτως Ἡρακλείδης |
| φ 78 | Φερσεφόνη οἱ μὲν ὅτι φερβικὴν ὄνησιν ἡμῖν παρέχει· οἱ δὲ ὅτι φέρβον ἐφόνευσεν τὸν γίγαντα· ἢ ὅτι πρὸς αὐτὸν τοὺς πεφονευμένους ἄγει |
| φ 79 | Φέρτερος ἀπὸ τοῦ φέρω φέρτερος· γίνονται τὰ συγκριτικὰ ἐξ ὀνομάτων, ὡς ὀξὺς ὀξύτερος, ἀπὸ ῥήματος, ὡς τὸ φέρω φέρτερος, ἀπὸ προθέσεως, ὡς τὸ πρὸ πρότερος, ἀπὸ ἐπιῤῥήματος, ὡς τὸ πάλαι παλαίτερος |
| φ 80 | Φέρω τοῦ ἄγω διαφέρει· τὸ γὰρ φέρω ἐπὶ ἀψύχων τάσσεται· τὸ δὲ ἄγω ἐπὶ ἐμψύχων· φέρω τὸ βιβλίον, ἄγω τὸν ἄνθρωπον· καὶ εἰς τὸ ἄγειν καὶ βουληφόρος |
| φ 81 | Φερώνυμος ὁ ἀληθὲς ἔχων καὶ φέρων τὸ ὄνομα |
| φ 82 | Φήσω παρὰ τὸν φήσω μέλλοντα, ὥσπερ γνώμη παρὰ τὸν γνώσω μέλλοντα |
| φ 83 | Φηλήτης ὁ ἀπατέων· φηλήτης οὖν λέγεται, οἱονεὶ φαυλήτης, παρὰ τὸ φαυλῶς καὶ εὐχερῶς ἰέναι καὶ ἀναχωρεῖν |
| φ 84 | Φηλήτης ὁ λῃστὴς καὶ κλέπτης, παρὰ τὸ ὑφέλεσθαί τι |
| φ 85 | Φήμη ὥσπερ παρὰ τὸ νοῶ νοήσω, νοήμων, νοήμη καὶ γνώμη, καὶ κινήσω κινήμη καὶ κνήμη, οὕτω καὶ φήσω φήμη, παρὰ τὸ φῶ· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ φῶς· φῶς γὰρ τῶν πραγμάτων ὁ λόγος· τὸ δὲ φῶς παρὰ τὸ φάος· τὸ δὲ φάος, παρὰ τὸ φαύω τὸ λάμπω |
| φ 86 | Φηγῷ δρυΐ· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ φώγεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι· τὰ γὰρ ἔσω τῶν βαλάνων ἐσθίοντες, τὰ ἔξω ἔκαιον πρὸς θέρμην, ὅθεν καὶ βαλανεῖα· καὶ οἱ ἕτεροι ἐκ τοῦ πλεῖν αὐτὰ ἐχρῶντο· ἔστι δὲ ἰσχυρὸν καὶ πολυχρόνιον |
| φ 87 | Φθινόπωρον ὁ σεπτέμβριος καὶ ὀκτώβριος καὶ νοέμβριος, παρὰ τὸ φθίνειν, τουτ’ἔστι παύειν ἐν αὐτοῖς τὴν ὀπώραν |
| φ 88 | Φιάλη ὥσπερ φιαρή τις οὖσα· φιαρὸν γὰρ τὸ θερμόν |
| φ 89 | Φθὶρ δὲ ὄνομα κύριον σημαίνει, διὰ τοῦ ἰῶτα γραφόμενον· γέγονε δὲ υἱὸς Ἐνδυμίωνος |
| φ 90 | Φημὶ λέγω, διάτι οὐκ ἀναδιπλασιάζεται; ἐπειδὴ ἐγκλιτικόν ἐστι· καὶ τὰ ἐγκλινόμενα, ἢ μονοσύλλαβα θέλει εἶναι, ἢ δισύλλαβα· τούτου χάριν οὐκ ἀναδιπλασιάζεται· σημαίνει δὲ τὸ λέγω καὶ τὸ φονεύω· φῶ γάρ ἐστι ῥῆμα, καὶ σημαίνει τὸ λέγω, ἐξ αὐτοῦ παράγωγον ῥῆμα φημὶ, ὁ παρακείμενος πέφηκα, ὁ παθητικὸς πέφαμαι, πέφαται τὸ τρίτον· ἐξ οὗ τὸ, πέφαται ἀνὴρ ἄριστος· ἐξ αὐτοῦ ὄνομα φατός· αἳ ῥά τε φῶτας ἀρηϊφάτους κατέδουσι· τὸ δεύτερον φῆς, τὸ τρίτον φησί |
| φ 91 | Φήνη ἔστι δὲ πετεινὸν ἶσον ἀετῷ |
| φ 92 | Φῆς τί φῆς ὦ Πυθαγόρα |
| φ 93 | Φηρσὶν ἀντὶ τοῦ θηρσὶ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ θ εἰς φ, ὡς τὸ θλᾷν, φλᾷν· κυρίως δὲ φῆρες λέγονται σύαστροι, καὶ οἱ τούτους λαμβάνοντες θηρευταί |
| φ 94 | Φθέγγω ἔστι φῶ τὸ λάμπω, ἐξ αὐτοῦ γίνεται φθέγγω καὶ φθόγγος |
| φ 95 | Φθέγγεσθαι πλεονασμός ἐστι τοῦ θ, φθέγγεσθαι γὰρ γίνεται παρὰ τὸ φέγγος, ὅ ἐστι φῶς· εἴρηται, παρὰ τὸ εἰς φῶς ἄγειν τὰ τοῦ νοῦ |
| φ 96 | Φθόη καὶ φθόσις ἡ φθίσις |
| φ 97 | Φθινύθειν φθινύθω ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται, καὶ μινύθω. τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ φθίω· τὸ φθι ἰῶτα· καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· φθείσει σε τὸ σὸν μένος |
| φ 98 | Φθίνω καὶ φθιτὸν καὶ φθίω, εἰς τὸ ἄφθιτον |
| φ 99 | Φθίμενον τεθνηκὸς καὶ ἀποφθίμενον, τὸ ῥῆμα φθίμι· ἐκ τοῦ φθίω ὁ μέλλων φθίσω, ὁ παρακείμενος ἔφθικα, καὶ τὸ παθητικὸν ἔφθιμαι καὶ ὁ ἀόριστος πρῶτος παθητικὸς ἐφθίτην, τὸ πληθυντικὸν ἐφθίτημεν, τὸ τρίτον ἐφθίτησαν, καὶ Βοιωτικῶς ἔφθιτεν καὶ ἀπέφθιτεν ἐσθλοὶ ἑταῖροι |
| φ 100 | Φθόνος παρὰ τὸ φθέρω καὶ φθένω· ἢ παρὰ τὸ φόνος ἐκβολῇ τοῦ θ, καὶ εἰς τὸ ἄχος καὶ ζῆλος |
| φ 101 | Φθορὰ ἐκ τοῦ φθέρεσθαι ῥᾷον, ἤγουν σήπεσθαι εὐχερῶς· φθίσις γὰρ ἡ σῆψις, ἔστι γὰρ φθισήνωρ |
| φ 102 | Φθορά ἐστιν ἡ ἐκ τοῦ ὄντος, ἐπὶ τὸ μὴ ὂν, μεταβολή |
| φ 103 | Φιάλη μέγα ποτήριον, παρὰ τὸ πίνω καὶ τὸ ἅλις, ὃ σημαίνει τὸ δαψιλῶς, ἡ τὸ πίειν ἅλις παρέχουσα· πῶς δεῖ ἀναγινώσκειν φιάλη, ἢ φιάλη; φιάλη· διάτι; τὰ διὰ τοῦ αλη θηλυκὰ ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, ἀσυνάληπτα ὄντα, βαρύνονται, οἷον μεσσάλη, αἰθάλη, οὕτως οὖν καὶ φιάλη· σεσημείωται τὸ κεφαλὴ ὀξυνόμενον· καὶ εἰς τὸ ὑπερφίαλος |
| φ 104 | Φιαρὸς παρὰ τὸ φάος, φιάρη ἡ λάμπουσα, παρὰ τὸ φάος |
| φ 105 | Φθεὶρ ὁ ἀπὸ τῆς φθορᾶς τοῦ σώματος γενόμενος, παρὰ τὸ φθείρεσθαι |
| φ 106 | Φιλέεσκεν ἐκ τοῦ φιλῶ, φιλήσω, καὶ οἱ Δωριεῖς τρέπουσι τὸ ἦτα εἰς δύο εε καὶ γίνεται φιλεέσσω καὶ πλεονασμῷ τοῦ κ φιλεέσκω καὶ ὁ παρατατικὸς ἐφιλέεσκον, ἐφιλέεσκες, ἐφιλέεσκε, καὶ ἐκβολῇ τοῦ ε, φίλεσκε |
| φ 107 | Φίλημα τὸ φιλοῦν καὶ τὸ φιλούμενον ἅμα |
| φ 108 | Φιλήτας τοὺς ἀφαιρεῖν ἔτι καὶ ἐμφορεῖν ἐθέλοντας· παρὰ τὸ ἀφαιρεῖν καὶ ὑφελεῖν τοῦ ὀνόματος αὐτῆς τιθέντος |
| φ 109 | Φίλην ἀγάπην, ἐκ τοῦ φύλος, τὸ δὲ φύλος ἐκ τοῦ φύω, φύσω, φύλος καὶ φίλος, ὁ προσφιλής |
| φ 110 | Φιλήτης ὁ κλέπτης, κατ’ ἀντίφρασιν, ὁ μισούμενος, καὶ γὰρ ἄφιλος ὁ κλέπτης· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ῥᾳ δίως ἀφίεσθαι· εἰ γὰρ ἦν παρὰ ὑφελέσθαι, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ υ, ἔδει διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι |
| φ 111 | Φιλήτης ὁ κλέπτης, διὰ τοῦ η γράφεται· καὶ λέγει ὁ Τεχνικὸς, πολλὰ πάθη δίδωσι γάρ· καὶ ἀποβολῇ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· δίδωσι δὲ καὶ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς ἦτα· τὸ γὰρ ὑφειλέτης τῷ ε παραλήγεται, τὸ δὲ φιλήτης τῷ ἦτα, ὃ λέγει καὶ Τρύφων, ὅτι εἰσί τινα ὀνόματα συμπάσχοντα τῷ δηλουμένῳ, οἷον, ἡμισυκύκλιον, ἡμίκυκλον, λείπω λιμὸς, οὕτως οὖν καὶ ἐνταῦθα συνέπαθεν ἡ φωνὴ τῷ δηλουμένῳ, ἐπειδὴ γὰρ ἔνδειαν σημαίνει, ὁ γὰρ κλέπτης ἔνδειαν ποιεῖ· τούτου χάριν καὶ ἔνδειαν φωνῆς ἀνεδέξατο· καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ καὶ τοῦ ε, καὶ τροπὴν ἐποίησε τοῦ ε εἰς ἦτα. κρεῖττον ἔστιν εἰπεῖν. ὥσπερ παρὰ τὸ οἰκῶ γίνεται οἰκέτης, καὶ παρὰ τὸ μάγω μαγέτης οὕτω καὶ παρὰ τὸ φιλῶ γίνεται φιλέτης καὶ ἐκτάσει τοῦ ἰῶτα, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ἦτα, φιλήτης· φιλήτης γὰρ λέγεται ὁ κλέπτης, παρὰ τὸ φιλεῖσθαι, κατ’ ἀντίφρασιν οἱονεὶ ὁ μισούμενος |
| φ 112 | Φιλοκτεανώτατε παρὰ τὸ φίλος καὶ τὸ κτέανον, ὃ δηλοῖ τὸ κτῆμα· τὸ δὲ κτέανον, παρὰ τὸ κτῶ κτάνον, ὡς τύπτω τύπτανον, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε κτέανον, καὶ κτεατίζω ῥῆμα· δηλοῖ δὲ τὸ κτῆμα |
| φ 113 | Φιλοκτεανώτατος ὁ φιλοκτήμων καὶ φιλοκτήτωρ, καὶ ὁ φιλοχρήματος· ἢ ὁ φιλῶν πάντα |
| φ 114 | Φιλάνθρωπος ἐξ ἀπολείποντος τοῦ φιλῶ καὶ τελείου τοῦ ἄνθρωπος |
| φ 115 | Φιλεῖν ἐπὶ τρόπου, ἐρᾷν ἐπὶ σώματος |
| φ 116 | Φιλομειδὴς ἡ μέδουσα καὶ βουλομένη καὶ θέλουσα· ἢ παρὰ τὸ τὰ μήδεα τὰ βουλεύματα, ὡς Ἡσίοδος |
| φ 117 | Φιλομειδὴς τὸ μει διφθόγγῳ· ἢ γὰρ παρὰ τὸ μέδειν τὸ βασιλεύειν, καὶ τὸ φιλεῖν γέγονε φιλομέδης, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα φιλομειδής· ἢ παρὰ τὸ μειδιῶ, ὃ σημαίνει τὸ γελῶ· φιλομειδὴς γὰρ ὁ φιλόγελως |
| φ 118 | Φίλτρον παρὰ τὸ φίλω βαρύτονον φίλτρον, καὶ ἀπὸ τοῦ φιλῶ περισπώμενον φίλητρον καὶ φίλτρον κατὰ συγκοπήν |
| φ 119 | Φιλόνεικος φιλένης ἀναιδὴς, οὐκ ἐναντιοῦται, διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐκ τοῦ νείκος γενόμενον· ἢ παρὰ τὸ φῦς ὅ ἐστι κακῶς |
| φ 120 | Φιλοπονεῖ σπουδαίως ἐργάζεται· παρὰ τὸ φιλεῖν καὶ πονεῖν, ὅ ἐστιν ἐργάζεσθαι |
| φ 121 | Φιλοπότης ὁ φιλῶν τὰ συμπόσια |
| φ 122 | Φίτροι κόρμοι, φύτρον τινὲς ὄντες ἀπὸ τοῦ φύεσθαι |
| φ 123 | Φιλεῖν καὶ κυνεῖν διαφέρει· φιλεῖν μὲν τὸ ἀγαπᾶν· κυνεῖν δὲ τὸ τοῖς χείλεσιν ἀσπάζειν |
| φ 124 | Φίλος τοῦτο καὶ τὸ ἀνὴρ, καὶ τὸ ἀνεψιὸς, καὶ Ἀσκληπιὸς, καὶ Ἀπόλλων, καὶ Ἄρης καὶ αὐτὸ παρὰ τῷ ποιητῇ, καὶ ἐκτείνεται καὶ συστέλλεται· εἴρηται παρὰ τὸ πίνω, ἀπὸ γὰρ συμποσίων εἰώθασιν οἱ φίλοι γίνεσθαι· καὶ εἰς τὸ ἑταῖρος καὶ πηός |
| φ 125 | Φιλοσοφία ἐξ ἀπολείποντος καὶ τελείου, ὡς φιλόσοφος καὶ ὡς φιλόδημος· ἀπέλειψε γὰρ τὸ ς τοῦ φίλος· τὸ φι τὸ δεύτερον ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ια παροξύτονα θηλυκά |
| φ 126 | Φιλόσοφος διὰ τὸ φιλεῖν τὴν σοφίαν |
| φ 127 | Φιμὸς ὁ λῶρος, ἐκ τοῦ ἱμᾶς διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· παρὰ τὸ σφίγγω γέγονε σφιγμὸς καὶ φιμός |
| φ 128 | Φλέβες ἀπὸ τοῦ τὸν φλεγεδέστατον χυμὸν περιέχειν, τουτ’ἔστι τοῦ αἵματος· φλέβες οὖν παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν βαίνειν τὸ φλογῶδες |
| φ 129 | Φινεὲς παρὰ τὸ φόνος |
| φ 130 | Φινεὺς παρὰ τὸ ἴφι καὶ τὸν νοῦν γέγονεν, οἱονεὶ ὁ ἰσχυρὸν ἔχων τὸν νοῦν· τὸ φι, ἰῶτα διάτι; ὡς δέδεικται διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. καὶ ἄλλως, τὰ εἰς ευς οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι |
| φ 131 | Φίσκος δημόσιον ταμεῖον, πολύχρημα |
| φ 132 | Φλάμουλον ἀπὸ τοῦ φλογόνου χρώματος ὠνομάσθη |
| φ 133 | Φλεβότομον ὅτι τὴν φλέβα τέμνειν |
| φ 134 | Φλαμουλάριοι ἐκ τοῦ ἐπὶ τὰς ἄκρας τοῦ δόρατος φοινικὰ ῥάκεα ἐξήρτηνται |
| φ 135 | Φλέγω παρὰ τὸ φλέω· τοῦτο ἐκ τοῦ φλέω, τὸ ἀναδίδωμι |
| φ 136 | Φλήναφος ὥσπερ φληνάφου τοῦ πράγματος λήρου, ληροδώρου λέγεται |
| φ 137 | Φληναφεῖν τὸ φλυαρεῖν, καὶ φλήναφος ὁ φλυαρὸς, ἀπὸ τοῦ φλέω ῥήματος, ὅπερ καὶ φλύω εἴρηται, ὡς ῥέω ῥύω, ξέω ξύω, καὶ Ὅμηρος, ἀνα δ’ ἔφλυε καλὰ ῥέεθρα· παρὰ δὲ τὸ φλέω, ὅπερ τ’αὐτόν ἐστι τῷ φλύω, γίνεται ὄνομα φλεὸς, ὡς δέω δεινὸς, τέρπω τερπνός· ἀπὸ οὖν τὸ φλέω καὶ τοῦ φῶ τὸ λέγω, γίνεται φλήναφος, ὁ φλυαρίας λέγων· καὶ εἰς τὸ φλοιός |
| φ 138 | Φλία διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· παρὰ τὸ θλίβω, ὅπερ καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, γέγονε θλιὰ, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ θ εἰς φ, φλιὰ ὡς φῆρες θῆρες· φλιὰ δέ ἐστι τὸ πλάγιον τῆς θύρας, ἐν ᾧ ἵσταταί τις, καὶ ἐπερείδεται |
| φ 139 | Φλοίσβοιος αἱ διὰ τοῦ οιο θετταλικαὶ γενικαὶ διὰ τοῦ οιος προσφέρουσι· τὸ φλοις διφθόγγῳ διάτι; τὰ ἔχοντα τὸ ε ἐγκείμενον ἐν τοῖς ῥήμασι· φλέω γάρ ἐστι ῥῆμα, καὶ τροπῇ φλύω, ἐξ αὐτοῦ φλοῖσβος· γίνεται οὖν παρὰ τὸ φλογίζω φλόγισμα, ἀποβολῇ τοῦ γ, φλοϊσμὸς καὶ φλοῖσβος, κατὰ τροπὴν τοῦ μ εἰς β |
| φ 140 | Φλῆνος ὅθεν καὶ φληναφῶ· φῶ ἐστι ῥῆμα, δηλοῦν τὸ λέγω, οὗ ὁ μέλλων φήσω, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ λ, φλῆνος |
| φ 141 | Φλοιδούμενος ἐκ τοῦ φλοῖσβος, τοῦ σημαίνοντος τὸν κοχλασμὸν τοῦ πυρὸς ἀντὶ τοῦ φλογιζόμενος |
| φ 142 | Φλοιὸς παρὰ τὸ φλὸς, φλοὸς καὶ φλοιός· ἢ παρὰ τὸ ἀναφλῶ τὸ ἀναδίδωμι, καὶ ἀναπέμπω |
| φ 143 | φλοιός ἢ ἐκ τοῦ φλῶ, κατὰ παραγωγὴν φλάζω καὶ παφλάζω, κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς υ, φλυόν, ἐξ οὗ καὶ φλυαρὸς, ὁ ἀναπέμπων τοὺς λόγους· ἐκ δὲ τοῦ φλέω καὶ φλενὸς καὶ φληνός· καὶ μετὰ τοῦ φῶ ῥήματος τοῦ δηλοῦντος τὸ λέγω, γίνεται φληναφῶ, καὶ τὸ φλήναφος ὁ ὕθλος |
| φ 144 | Φλοῖσβος ὁ ἀφρὸς καὶ ὁ τάραχος, παρὰ τὸ φλέω τὸ ἀνακράζω, φλομὸς καὶ φλοῖβος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς, φλοῖσβος |
| φ 145 | Φορβέστατος ἀθηναῖος, παρὰ τὸ φυγεῖν τοῖς πολεμίοις ἐμποίηται |
| φ 146 | Φλέγμα παρὰ τὸ φλέγω φλέξω φλέγμα κατ’ ἀντίφρασιν, ψυχρότατον γάρ ἐστι· καὶ τὸ πικρότατον φλέγμα λέγεται, οἷον χολὴ, οὐδὲ γὰρ ἀποκριθεῖσα πήγνυται |
| φ 147 | Φλὸξ παρὰ τὸ φλέγω, φλέξω, φλόξ· τὸ φλο μικρόν· τὰ ἔχοντα τὸ ε, ἐγκείμενον· ἢ καὶ τὰ εἰς ωξ ἅπαντα, διὰ τοῦ ω, γράφεται, πλὴν τοῦ φλόξ. διάτι ὀξύνεται; τὰ ἀπὸ μελλόντων δισυλλάβων, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ω, γινόμενα ὀνόματα ὀξύνονται |
| φ 148 | Φλὸξ ἡ καρδία καὶ πυρά· τῆς φλογὸς ὁ κανών· τὰ εἰς ξ λήγοντα ὀνόματα ἔχοντα ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον, εἰς ζω διὰ τοῦ γ, κλίνεται |
| φ 149 | Φλύω εἰς τὸ φλήναφος |
| φ 150 | Φλῶ εἰς τὸ φλέγω, καὶ φλοιὸν καὶ φρέαρ |
| φ 151 | Φόβος ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; γενικοῦ· γενικὸν δέ ἐστι, τὸ δυνάμενον εἰς πολλὰ εἴδη διαιρεθῆναι, οἷον βοῦς ἵππος· καὶ εἰς πόσα διαιρεῖται ὁ φόβος; εἰς ἕξ· εἰς ὄκνον, εἰς ἔκπληξιν, εἰς κατάπληξιν, εἰς αἰδῶ, εἰς αἰσχύνην, εἰς ἀγωνίαν· καὶ ὄκνος μέν ἐστι φόβος μελλούσης ἐνεργείας γινόμενος· μέλλων γάρ τίς τι ποιεῖν φόβου ἄξιον ὀκνεῖ· ἔκπληξις δέ ἐστι φόβος ἐξ ἀσυνήθους φαντασίας γινόμενος· κατάπληξις δὲ φόβος ἐκ μεγάλης φαντασίας γενόμενος· αἰδώς ἐστι φόβος ἐπὶ προσδοκία ψόγου· προσδοκῶν γάρ τις πράξαι τι εἰς ψόγον καταλῆγον αἰδεῖται· αἰσχύνη δὲ φόβος, ἐπὶ αἰσχρῷ πράγματι πεπραγμένος· ἀγωνία δὲ φόβος διὰ πτώσεως, τουτ’ἔστιν ἀποτυχίας· φοβούμενοι γὰρ ἀποτυχεῖν, ἀγωνιῶμεν· καλοῦσι δὲ αὐτὴν δειλίαν |
| φ 152 | Φοῖβος ὁ Ἀπόλλων, ὁ μαντευτικὸς καὶ ἀμίαντος, ἢ καθαρός· φοῖβον γὰρ τὸ καθαρόν. Ἡσίοδος δὲ φοῖβον αὐτὸν καλεῖ μαμμωνυμικῶς ἀπὸ φοίβης |
| φ 153 | Φοῖνιξ φοίνικος, τοῦτο παρὰ τὸ φοῖνον, τοῦτο παρὰ τὸ φόνος· φόνιοι γὰρ φοίνικες καὶ λῃστρικοὶ τῶν τρόπων· δύναται δὲ καὶ ἐκ τοῦ δένδρου λαμβάνεσθαι, αἱμάσσουσι γὰρ καὶ φοινίσσουσι τοὺς ἁπτομένους αὐτῶν, διὰ τὴν ὀξύτητα τοῦ στελέχου |
| φ 154 | Φόλλις ὃ καὶ βαλάντιον καλεῖται· ἔχει γὰρ καὶ ἀργύρους ιβ, δηνάρια σν, λίτρας ιβ· φόλλις κατὰ τὸν δηναρισμὸν, ἀλλ’ οὐ κατὰ ἀργυρισμόν· φόλλις φολὶς ὁ ὀβολὸς, ἐξ οὗ καὶ φολὶς ιβ |
| φ 155 | Φολκὸς ὁ στράβος, παρὰ τὸ τὰ φάη ἑλκυσμένα ἔχειν· ἑλκυσμένον γὰρ λέγεται τὸ στράβον |
| φ 156 | Φοῖβος καθαρὸς ἢ ἀμίαντος, ἢ λαμπρὰ θρίξ, ἤγουν τρίχες, ἢ ὁ Ἀπόλλων |
| φ 157 | Φοῖβαι κυρίως αἱ καθαραὶ καὶ λαμπραὶ τρίχες· παρὰ τὸ φοῖβον, ὅ ἐστι καθαρόν |
| φ 158 | Φοῖβος παρὰ τὸ φάος ὁ δηλοῖ τὴν λαμπρότητα, φαόβιος, φοίβιος, καὶ συγκοπῇ φοῖβος, ὁ λαμπρότοξος |
| φ 159 | Φοῖβος ὁ Ἀπόλλων, οἱονεὶ φαόβιος, τουτ’ἔστιν ὁ λαμπρὸν βίον ἔχων, ἤγουν τόξον, ὅθεν καὶ φοιβάζω τὸ λαμπρύνω· ἢ ἀπὸ φοίβης μαμμωνυμικῶς, ὡς φησὶν Ἡσίοδος |
| φ 160 | Φοῖνιξ παρὰ τὸ φύω, τὸ βλαστάνω· λέγουσι γὰρ αὐτὸν διὰ τρίων ἡμερῶν γεννᾶσθαι· ἢ παρὰ τὸ φοινὸν, ὃ σημαίνει τὸ ποικιλόν· ὡραιότατον γὰρ ζῶον· καὶ φοίνικες αἷμα |
| φ 161 | Φοῖνιξ παρὰ τὸ φοινίσσω, τὸ βάπτω, φοινίξω, φοῖνιξ· τοῦτο παρὰ τὸ φοινόν· τοῦτο παρὰ τὸ φόνος, φόνιοι γὰρ οἱ φοίνικες, καὶ λῃστρικοὶ τῶν τρόπων, ὡς εἴρηται |
| φ 162 | Φοίνικες ἀπὸ ἔθνους ἐπιστήμονος ὠνομάσθησαν πλέοντες |
| φ 163 | Φοινίκη ἡ χώρα ὀνομάζεται, ἀπὸ Φοίνικος βασιλεύσαντος ἐν αὐτῇ |
| φ 164 | Φοινικοῦν τὸ μέλαν λέγεται, παρὰ τὸ φοινίσσω τὸ βάπτω. τοῦτο παρὰ τὸ φοινὸν, ἐξ οὗ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ δα, δαφοινὸν, τὸ μέλαν πάνυ· τοῦτο παρὰ τὸ φόνος, πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα· καὶ καταβιβάσει τοῦ τόνου δαφοινόν |
| φ 165 | Φοιτητὴς ὁ μαθητὴς καὶ διδάσκαλος· ἐκ τοῦ φοιτῶ φοιτήσω· τοῦτο παρὰ τὴν πρὸ πρόθεσιν, καὶ τὸ εἰμὶ τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ ἔστιν ὄνομα ῥηματικὸν ἴτης καὶ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως προΐτης καὶ προϊτῶ καὶ συναιρέσει προιτῶ, ἐκβολῇ τοῦ ρ, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ φοιτῶ· ἢ παρὰ τὸ οἰδὸς οἰδῶ, οἰτῶ καὶ φοιτῶ |
| φ 166 | Φοιτῶ γίνεται ἐκ τοῦ ὁδὸς ὁδῶ καὶ οἰδῶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ οἰτῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ φοιτῶ, οὐδεὶς φοιτᾶν οἶδεν, εἰ μὴ πορείαν ποιήσαιτο· σημαίνει δὲ τὴν ὁδόν |
| φ 167 | Φοιτῶ ὃ σημαίνει τὸ παραγίνομαι· τὸ φοι διφθόγγῳ· ἀπὸ γὰρ τοῦ ὁδὸς ὁδῶ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι οἰδῶ, καὶ τροπῇ τοῦ δ εἰς τ καὶ πλεονασμῷ τοῦ φ φοιτῶ· τὰ γὰρ παρ’ αὐτῷ τὴν αὐτὴν ἀποίσει γραφὴν, οἷον, φοιτητὴς, οὐρανοφοίτης |
| φ 168 | Φοίνικος νέον ἔρνος, καὶ ὁ καρπὸς, καὶ ὁ πυῤῥὸς τοῦ χρώματος· ὃς τὸ μὲν ἄλλο τόσον φοῖνιξ ἦν, ἐν δὲ μετώπῳ λευκὸν σῆμ’ ἐτέτυκτο· καὶ τὸ φοινικοῦν· ἐτέτακτο δὲ τὸ φοινικοῦν ἄνθος, ἐν ᾧ τὰ φοίνια βάπτεται |
| φ 169 | Φονὴ ἐκ τοῦ φόνος, εἰς τὰ ἄποινα |
| φ 170 | Φόνος παρὰ τὸ φῶ τὸ φονεύω, ἐκ τούτου φόνος, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ φένω, τὸ φονεύω· ἐκ τοῦ φῶ φάζω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς σφάζω καὶ σφίζω, οὗ ὁ μέλλων σφίσω, ὁ παρακείμενος πέφικα, ὁ παθητικὸς πέφισμαι, ἡ μετοχὴ ὁ πεφισμένος |
| φ 171 | Φορὰ εἰς τὸ συμφορά |
| φ 172 | Φορβεία τὸ καπίστριον, ἀπὸ τοῦ φέρειν βίᾳ |
| φ 173 | Φορίαμος εἰς τὸ ὦκα |
| φ 174 | Φορμηδὸν φορμός ἐστι πλέγμα τινὸς μεγάλου εἴδους, ἐν ᾧ ἐκοιμῶντο οἱ πένητες, καὶ κατετίθεντο τὰ ὄσπρια· τάχα δὲ ἡ καλουμένη καλύβη· νῦν ἡ πλεκομένη καλάμη· ἐκ τούτου δὲ καὶ τὸ φορμήδην· ἐξ ἦς καὶ τὸ αὐτοφέρμων |
| φ 175 | Φοξὸς ὁ ὀξυκέφαλος παρὰ τὸ ὀξὺς ὀξὸς καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ φ φοξός· ἢ παρὰ τὸ φαζός τις ὢν, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν περιεστραμμένων ἀγγείων ὀστρακίνων, ἐν τῷ ὀπτᾶσθαι· καὶ ἄλλως· φοξὸς ὁ διεστραμμένος ἐν τῷ φάει |
| φ 176 | Φόρκυνος λίμην Ἰθάκης, ἐφ’ ᾧ λιμένι Φόρκυνός ἐστι ἱερὸν τοῦ θαλασσίου δαίμονος |
| φ 177 | Φοσσατὸν εὔδετον τὸ στράτευμα |
| φ 178 | Φόρμιγξ ἡ κιθάρα, παρὰ τὸ φέρειν τὰς νευρὰς αὐτῆς καὶ φωνεῖν μέλος |
| φ 179 | Φορυτῷ τῷ ἀπὸ γῆς αἰρομένῳ ὑπὸ ἀνέμῳ καὶ χόρτῳ φρυγανώδει ἀπὸ τοῦ φορύω, φορυτῶ· ἢ παρὰ τὸ φέρω ἢ φορῶ |
| φ 180 | Φορτὶς ἡ γεννήτρια γυνή· ἢ πλοῖον πεφορτωμένον |
| φ 181 | Φραγμὸς παρὰ τὸ φράσσω φράξω, πέφραχα, πέφραγμαι, φραγμός |
| φ 182 | Φουκάτζα φῶος κουάσσα, ὅ ἐστι πυρόπτητος |
| φ 183 | Φραγελῶ τὸ κατὰ νῶτον τύπτω· ἐκ τοῦ φραγέλιον· σημαίνει δὲ σειρὰν ἐκ σχοινίου πεπληγμένην· παρῆκται δὲ ἐκ τοῦ ἔθνους· φραγελοὶ δέ εἰσι τινὰ ἔθνη |
| φ 184 | Φόρμιγξ μετάθεσις τοῦ ρ, προοίμιγξ γάρ ἐστι, παρὰ τὸ προηγεῖσθαι τῆς οἴμης· καὶ Ὅμηρος· οὐ μὲν φόρμιγγος περικαλλέος, ἣν ἔχ’ Ἀπόλλων, Μουσάων θ’ αἱ ἄειδον ἀμειβόμεναι· πρῶτον ἐκιθάριξεν ὁ Ἀπόλλων· εἶτα ἐπῆγον τὴν ᾠδὴν αἱ Μοῦσαι |
| φ 185 | Φαδμὼν ἐκ τοῦ φάζω, τὸ λέγω, καὶ φράζω, ἐξ αὐτοῦ φράδμων φράδμονος· τὰ δὲ κοινὰ τῷ γένει διὰ τοῦ ο μικροῦ |
| φ 186 | Φράζω ὥσπερ παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω γίνεται βάζω, οὕτω καὶ παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω, γίνεται κατὰ παραγωγὴν φάζω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ φράζω, ὁ μέλλων φράσω καὶ τὰ λοιπά |
| φ 187 | Φρασαίατο σκέψατο, λέγοιτο· ὁ κανὼν, ἐπὶ τῶν τρίτων προσώπων τῶν εὐκτικῶν, οἱ Αἰολεῖς εἰώθασι, τὸ ἀμετάβολον τρέπειν εἰς α· οἷον, πείθοιντο πειθοίατο, φράσαιντο φρασαίατο |
| φ 188 | Φρατὸς εἰς τὸ φατρία |
| φ 189 | Φρήτρη ἐκ τοῦ φρατὴρ καὶ φάτρη ἡ συγγένεια |
| φ 190 | Φρέαρ παρὰ τὸ φρῶ τὸ ἀναδίδωμι, παρὰ τὸ φέρω καὶ συγκοπῇ φρῶ καὶ ἐξ αὐτοῦ φρέαρ, ἐξ οὗ φέρεται τὸ ὕδωρ· ἢ παρὰ τὸ φέρεσθαι ἐκ τοῦ ἀέρος |
| φ 191 | Φρείατα τὰ φρέατα, διὰ διφθόγγου γράφεται, ἀπὸ γὰρ τοῦ φρέατος γέγονε, καὶ πλεονασμῷ φρεῖαρ |
| φ 192 | Φρενοβλάβεια διφθόγγῳ· φρενοβλαβίᾳ δὲ ἰῶτα |
| φ 193 | Φρενήρης εἰς τὸ πληρῶ, καὶ χαλκήρεϊ |
| φ 194 | φράσαι διαφέρει· φράσον μὲν τὸ εἰπέ· φράσαι δὲ ἀντὶ τοῦ διανοήθητι· σὺ δὲ φράσαι, εἴ με σαώσεις |
| φ 195 | Φρὴν φρενὸς, διάνοια, γνώμη, διάτι σεσημείωται; οὐδὲν εἰς ην λῆγον ὄνομα μονοσύλλαβον μόνον ἔστι θηλυκόν· ἀλλ’ εἰ ἐπιδέχοιτο θηλυκὸν γένος, ἐν κοινότητι ἐπιδέχεται, οἷον, ὁ χὴν ἀρσενικῶς· χῆνές μοι κατὰ οἶκον ἐείκοσι πυρὸν ἔδουσι· καὶ ἡ χὴν θηλυκῶς· χῆνα ἥρπαξεν ἀτιταλλομένην ἔνι οἴκῳ· ὁ ῥὴν καὶ ἡ ῥὴν, σημαίνει δὲ τὸ πρόβατον, καί ἐστιν ἀρσενικοῦ γένους· τὸ δὲ φρὴν ὡς διήλλαξε κατὰ τὰ ἄλλα, κατὰ μόνον εἶναι θηλυκὸν, διήλλαξε καὶ περὶ τὴν κλίσιν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πρῶ τὸ προϊῶ, καταπροϊῶ, τὸ προπέμπω, πρῶ καὶ φρῶ κατὰ μετάθεσιν· καὶ ἐντεῦθεν φρήν· ἐφ’ ἦς προΐεται τὰ βουλεύματα |
| φ 196 | Φρίκη διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. παρὰ τὸ ῥίσσω γέγονε, ἢ τῷ λόγῳ τῶν εἰς κη, θηλυκῶν |
| φ 197 | Φριμασσόμενοί τε τῷ ταράχῳ ὑποφυσῶντες, καὶ ἀλλαχοῦ ὀπισθόρμητα φριμασσόμενοι· ἐχώρουν φρασσώμενοι, ἢ φυσῶντες, ἀπὸ τοῦ φρῶ, ὅπερ ἔστιν ἀπὸ τοῦ προϊῶ, καὶ κατὰ συγκοπὴν πρῶ καὶ φρῶ |
| φ 198 | Φρίσσω παρὰ τὸ θρὶξ, ὃ σημαίνει τὴν τρίχα, γίνεται θρίσσω καὶ φρίσσω, σημαίνει δὲ τὸ τὰς τρίχας ὀρθοῦσθαι |
| φ 199 | Φρίσσειν κυρίως τὸ ἐξορθοῦν τὰς τρίχας, οἷον, θρίσσειν, τροπῇ τοῦ θ εἰς φ |
| φ 200 | Φρὶξ ἡ ἄνωθεν καὶ ἐξ ἐπιπολῆς τῶν κυμάτων κίνησις· ἢ ὁ ἐπιπολάζων τῶν κυμάτων ἀφρὸς, ὅταν ἀνέμου πνεῖν ἄρχεται |
| φ 201 | Φρόνησις διάνοια, νοῦς φρόνησις ἡ φέρουσα ὄνησιν, φερόνησίς τις οὖσα, καὶ κατὰ συγκοπὴν φρόνησις |
| φ 202 | Φρονεῖν τοῦ καταφρονεῖν διαφέρει. φρονεῖν μὲν τὸ καλῶς ἐνθυμεῖσθαι· καταφρονεῖν δὲ τὸ εὐτελίζειν καὶ ὑπερορᾷν |
| φ 203 | Φρονέω φρονῶ· τὸ φρο μικρὸν διάτι; ἐκ τοῦ φρὼν φρονὸς, ἔστι γὰρ ἐν τῇ γενικῇ τὸ ο μικρόν· ἐξ αὐτοῦ φρόνω καὶ φρονέω, ὅπερ μετὰ τῆς πρὸ προθέσεως πρόφρων· πρόφρων δὴ Δαναοῖσι |
| φ 204 | Φροντίζω εἰς τὸ ἀφροντιστήσας |
| φ 205 | Φροντὶς ἐκ τοῦ φορα τις· τοῦτο ἐκ τοῦ φέρω, φορτὶς καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν φροντίς· δικὴν γὰρ φόρτου ἔγκειται ἡ φροντὶς τῇ ψύχῃ |
| φ 206 | Φροίμιον εἰς τὸ φροῦδοι |
| φ 207 | Φρουνζάτον φροῦνζα τὸ φρύγανον |
| φ 208 | Φροῦδοι ἄρδην παντελῶς ἀφανεῖς, ἔρημοι πρόσοδοι, οἷον, ἀπεληλυθότες ἔκδημοι· Ἀπολλόδωρος φροῦδος μὲν ὁ πρὸ ὁδοῦ φησὶ, φροῦρος δὲ ὁ προορῶν· φροῦδος οὖν συναλοιφῇ τοῦ πρόοδος, οἷον, ὁ μακρὰν γενόμενος εἰς ἔμπροσθεν, μεταθέσει τοῦ π εἰς φ, ὡς προοίμιον, φροίμιον |
| φ 209 | Φρουρὸς εἰς τὸ οὐριοδρόμος, καὶ φροῦδος |
| φ 210 | Φρύγανον ἐκ τοῦ φρύγω |
| φ 211 | Φρυγίη Ἰωνικῶς, τὸ κοινὸν Φρυγία· τὸ γι ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ια θηλυκὰ παροξύτονα ἐπὶ χώρας λαμβανόμενα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. διάτι βαρύνεται; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ξ ἢ εἰς ρ ληγόντων, διὰ τοῦ ια παραληγόμενα θηλυκὰ βαρύνεται καὶ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· οἷον, Βέβρυξ, Βέβρυκος Βεβρυκία. Κίλιξ Κίλικος κιλικία. Φρὺξ Φρυγὸς Φρυγία· ἡ εὐθεῖα ἡ Φρὺξ καὶ κλίνεται Φρυγὸς, ὁ κανών· τὰ εἰς υξ μονοσύλλαβα, διὰ τοῦ γ κλίνεται· οἷον, Στὺξ, Στυγὸς, Φρὺξ Φρυγὸς, πλὴν τοῦ νὺξ νυκτός |
| φ 212 | Φρυκτωρία ἔστιν ἡ παρ’ ἡμῖν λεγομένη βίγλα ἢ φανός· κυρίως ἡ διὰ πυρὸς φυλακή· γίνεται δὲ παρὰ τὸ πῦργος καὶ τὸ οὐρῶ τὸ φυλάσσω πρυκτουρία, καὶ τροπῇ τῆς ου διφθόγγου εἰς ω πρυκτωρία, ὥσπερ βοῦν βῶν δωρικῶς καὶ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ φρυκτωρία ἡ ἐν ταῖς νυξὶ γινομένη λαμπηδὼν, ὅνπερ λέγομεν φανόν· καὶ ἄλλως, ἔστι πῦρ πυρὸς, καὶ οὐρῶ τὸ σημαῖνον τὸ φυλάττω καὶ ἐκ τούτου γίνεται πρυκτωρία καὶ καθ’ ὑπέρθεσιν τοῦ ρ καὶ τροπῇ τοῦ π εἰς φ φρυκτωρία |
| φ 213 | Φρῶ εἰς τὸ ἀσπάσιος· καὶ ἄφρων καὶ εὔφρανε καὶ προϊῶ |
| φ 214 | Φυὴν ἡ εὐθεῖα ἡ φυή· διάτι ὀξύνεται; τὰ εἰς η λήγοντα θηλυκὰ δισύλλαβα, τῷ υ παραληγόμενα βαρύνεται, οἷον, δύη ἡ κακοπάθεια, λύη ἡ ἀπορία, γύη μέρος ἀρότρου, ψύη μέρος σώματος· πλὴν τοῦ φυὴ, σημαίνει δὲ τὴν ἀνάπλασιν καὶ ἕξιν τοῦ σώματος καὶ πλυὴ, ἔστι δὲ δῆμος Αἰολικόν |
| φ 215 | Φυκτὸς εἰς τὸ ἐτύχθη |
| φ 216 | Φύλλα παρὰ τὸ φυῆναι αὐτὰ ἐκ τῆς ὕλης ἤγουν τοῦ δένδρου |
| φ 217 | Φῦλα ὄνομα οὐδέτερον, δι’ ἑνὸς λ, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ φύλλου τοῦ ἐπὶ τοῦ δένδρου, τὸ φυ μακρὸν ἐκ τοῦ φύω· ἢ καὶ τὰ διὰ τοῦ υλον οὐδέτερα δισύλλαβα καθαρὰ, μονογενῆ, ἐκτείνει τὸ υ, οἷον σκύλον, φύλον, σεσημείωται τὸ ξῦλον |
| φ 218 | Φυλακὴ ἀπὸ τοῦ φυλάσσω, τοῦτο δὲ παρὰ τὸ φυλή· καὶ γὰρ λέγουσιν ὅτι τὰς φυλακὰς φυλαὶ εἶχον· ὅθεν καὶ λέγομεν πρώτη φυλακὴ τῆς νυκτὸς, καὶ δευτέρα καὶ τρίτη, καὶ τετάρτη· κατὰ γὰρ τρεῖς ὤρας ἐφύλαττε μία φυλὴ, καὶ μετὰ ἄλλας τρεῖς, ἄλλη, ὥστε ἡ φυλακὴ τῆς νυκτὸς τρεῖς ὥρας σημαίνει |
| φ 219 | Φυλακὴ σημαίνει ἕξ· τὸ σκοτεινὸν ἀφεγγὲς οἴκημα, ὡς τὸ ποῖα φυλακὴ οὐκ ἔσχε σε δέσμιον· καὶ τὸ τρίτον μέρος τῆ νυκτός, παρὰ δὲ τῇ ἐκκλησίᾳ τὸ τέταρτον μέρος τῆς νυκτός· σημαίνει δὲ καὶ τὴν γνῶσιν καὶ θεωρίαν, ὡς Ἀμβακοὺμ τῷ προφητῇ δοκεῖ· ἐπὶ τῆς φυλακῆς μου στήσομαι, φησί· σημαίνει καὶ τὸ σῶμα· ὡς τὸ, ἔξαγε ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου· σημαίνει καὶ αὐτὸ τὸ φυλάσσω, ὡς τὸ, ὡς οἱ μὲν Τρῶες φυλακὰς εἶχον |
| φ 220 | Φυλακὴ παρὰ τὸ φυλάσσειν, τοῦτο παρὰ τὸ φυλὴ, κατὰ φυλὰς γὰρ ἐφύλαττον ἀμειβόμενοι· ἢ παρὰ τὸ πύλη, οἱ γὰρ φυλάσσοντες, ἐν τῇ πύλῃ φυλάττουσι |
| φ 221 | Φύλαξον ἐκ τοῦ φυλάσσω, τοῦτο ἐκ τοῦ πύλη· τοῦτο παρὰ τὸ πτύσσω τὸ φοβοῦμαι, καὶ τὸ σφαλίζω |
| φ 222 | Φυλὴ παρὰ τὸ φύλον· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ φύω τὸ ἀναβλαστάνω |
| φ 223 | Φυγὴ παρὰ τὸ φεύγω φευγὴ καὶ φυγὴ, τὸ δὲ φυγὴ παρὰ τὸ φεῦγος καὶ ψεῦδος |
| φ 224 | Φύζα δειλία, φόβος, ἡ μετὰ δέους φυγὴ, ἐκ τοῦ φύζω φύσω, ὡς κύσσω κισσῶ, ὁ μέσος παρακείμενος πέφυζα |
| φ 225 | Φύκη ᾧ τὰς οἰκίας αἱ γυναῖκες χρίουσι· λέγεται δὲ καὶ τὰ βρῦα φοκίου |
| φ 226 | Φυλὴ ἔθνος, ἢ τάγμα, ἢ μέρος πόλεως |
| φ 227 | Φύλλον φύλου διαφέρει· φύλλον μέν ἐστι πέταλον δένδρου· φῦλον δὲ τὸ γένος |
| φ 228 | Φῦσις τὸ φύον καὶ κινούμενον ἐν ἅπασι |
| φ 229 | Φύλοπις τροπῇ τοῦ μ εἰς π, παρὰ τὸ ὁμοῦ τὰ φύλα εἶναι· οἷον, ἡ ἐκ πολλῶν ἄθροισις, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν φύλλων |
| φ 230 | Φύξιλις ὁ φυγὰς, ἄνανδρος, παρὰ τὸ φεύγειν τὰς ἰλὰς, ἤγουν τὰς συστροφὰς τοῦ πολέμου |
| φ 231 | Φυσίζωος ἡ πρὸς τὸ ζῇν φύουσα πᾶσι |
| φ 232 | Φύσις οὐσία, ἡ προαίρεσις |
| φ 233 | Φύρω μιγνύω, ἀφύρτως, ἀμυήτως |
| φ 234 | Φυρμὸς ἡ σύγχυσις, ἡ μίξις |
| φ 235 | Φύρδην συγκεχυμένως, ἀναμὶξ, πεφυρμένως, ἀτάκτως |
| φ 236 | Φύτλη παρὰ τὸ φυλή· ἢ παρὰ τὸ φύω τὸ προσεγγίζω· σημαίνει δὲ τὴν συγγένειαν |
| φ 237 | Φυτὸν παρὰ τὸ φύειν τὸ ὂν, ἤγουν τὸ ὑπαρχὸν, ἢ διὰ τὸ φύεσθαι ἤγουν γίνεσθαι |
| φ 238 | Φύσις παρὰ τὸ φύειν τὰς ὑποστάσεις, ἤτοι τίκτειν· ἢ παρὰ τὸ πεφυκέναι |
| φ 239 | Φυσιολογεῖν λόγους φύσεως ἐξαγγέλλειν· ἢ παρὰ τὸ φύσει διαλέγεσθαι |
| φ 240 | Φύσιγγες τὰ ἐν ταῖς κνήμαις ἐκκαύματα |
| φ 241 | Φωνέω φωνῶ, τὸ λέγω, ἢ βοῶ· δοτικῇ |
| φ 242 | Φωλεὸς διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· ὁ κανών· τὰ εἰς ος καθαρὰ ἀρσενικὰ ὀξύτονα τῷ ε, παραλήγεται· φατεὸς, ἐρινεὸς, ἡ συκὴ, στερεὸς ὃ σημαίνει τὸ κραταιὸς οὕτω, καὶ φωλεός· καὶ εἰς τὸ θεύω |
| φ 243 | Φωτεινὸς διὰ τῆς ει διφθόγγου· οἱ γὰρ Αἰολεῖς φώτενος λέγουσι· καὶ ἄλλως, τῷ λόγῳ τοῦ αἰπεινός |
| φ 244 | Φωνὴ φῶς νοῦ ἐτυμολογεῖται ἡ φωνὴ, τὰ γὰρ κρυφιὰ τοῦ νοὸς διὰ τῆς φωνῆς ἐκφαίνονται |
| φ 245 | Φωριαμὸς ἡ κιβωτὸς, ἔστιν ὄνομα ἀρσενικὸν ἁπλοῦν· γίνεται παρὰ τὸ φῶρ φωρός· ἢ παρὰ τὸ τὴν φαρήν· εἰ μὲν οὖν παρὰ τοὺς φῶρας, οὐδὲν πέπονθε· εἰ δὲ παρὰ τὴν φάρην πέπονθε, μεταβληθέντος τοῦ α εἰς ω· ὀξύνεται· ἐπειδὴ τὰ διὰ τοῦ αμος τρισύλλαβα, ἔχοντα τὴν πρὸ τέλους συλλαβὴν φύσει μακρὰν πάντα ὀξύνεται· οἷον, χηραμὸς, οὐλαμὸς, οὕτως οὖν καὶ φωραμὸς, καὶ φωριαμὸς πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα |
| φ 246 | Φῶρ ὁ λῃστὴς, παρὰ τὸ φέρω φέρ· ἔστι δὲ φὸρ, καὶ μεταθέσει τοῦ ο εἰς ω φῶρ, ὁ τὰ ἀλλότρια φέρων, ἐξ αὐτοῦ καὶ, ἐπαυτόφωρος |
| φ 247 | Φοξὸς ὁ ὀξυκέφαλος· εἴρηται δὲ ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν κεραμικῶν ἀγγείων, τῶν ἐν τῷ καμίνῳ, τῶν ἀπὸ τοῦ φωτὸς περιδιεστραμμένων, καὶ ἀποξυσμένων, καθὰ φησὶ καὶ Σιμωνίδης· αὑτὴ δὲ φοξύχειλος ἀργείη κύλιξ· ἔνιοι δὲ κυρίως τὸν ἐπὶ τὰ φάη, τουτ’ἔστι τὰ ὄμματα, ἀποξυσμένην ἔχοντα τὴν κεφαλήν |
| φ 248 | Φωνεῖν τοῦ ὠρύσασθαι διαφέρει· φωνεῖν μὲν ἐπὶ ἀνθρώπου, ὠρύσασθαι δὲ ἐπὶ λύκων |
| φ 249 | Φωλεὸς τῆς κοίτης διαφέρει· φωλεὸς μὲν ἐπὶ ἑρπετῶν τάσσεται· κοίτη δὲ ἐπὶ ἀνθρώπων· ὅθεν καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων ῥητέον τὸ κοιτάζειν, φωλεύειν δὲ ἐπὶ ἑρπετῶν· ὁ οὖν λέγων νεοσσοὶ ἀντὶ τοῦ τέκνα ἀκυρολογεῖ· τέκνα γὰρ κυρίως ἐπὶ ἀνθρώπων, νεοσσοὶ δὲ ἐπὶ ὀρνίθων, νεβροὶ δὲ ἐπὶ ἐλάφων, σκύμνοι δὲ ἐπὶ λεόντων, σκύλακες δὲ ἐπὶ κυνῶν |
| φ 250 | Φώσκω τὸ φαίνω, ἐξ οὗ καὶ ἐπιφω. γίνεται δὲ παρὰ τὸ φῶ τὸ φαίνω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ σκω, φώσκω |
| φ 251 | Φὼς ὀξυτόνως μὲν ὁ ἄνθρωπος, ἀπὸ τοῦ φωτίζειν τὰ πάντα τῷ λόγῳ· περισπωμένως δὲ τὸ πῦρ, καὶ μεταφορικῶς ἡ, χαρὰ· οἷον τὸ, Τρώων ῥῆξε φάλαγγας, φόως δ’ ἑτάροισιν ἔθηκε |
| φ 252 | Φὼς ὀξυτόνως ὁ ἀνὴρ, παρὰ τὸ φῶ τὸ λέγω, μόνος γὰρ ὁ ἄνθρωπος λογικὸς, ὡς ὁ θεολόγος· φὼς γὰρ τὸν ἄνθρωπον ὀνομάζει, διὰ τὴν τοῦ ἐν ἡμῖν λόγου δύναμιν |
| φ 253 | Φῶς παρὰ τὸ πόῤῥωθεν φαίνειν, καὶ καθορᾷν τοὺς πάντας |
| φ 254 | Φημισμὸν ἀντὶ τοῦ πόῤῥωθεν ἀσπαζόμενον |
| φ 255 | Φῶς σημαίνει τέσσαρα, φῶς ὁ θεὸς, φῶς ἡ ἡμέρα, φῶς τὸ πῦρ, φὼς ὁ ἄνθρωπος |
| φ 256 | Φωκαία ἐκ τοῦ φώκη. Τέλος τοῦ Φ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Χ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| χ 3 | Χάζω εἰς τὸ ἅμα |
| χ 4 | χαμάδις · χαμᾶζε ἐπίῤῥημα, παρὰ τὸ χέω χαμᾶζε· καὶ διάτι προπερισπᾶται; κανών ἐστιν ὁ λέγων, τὰ εἰς ζε λήγοντα συνεσταλμένον ἔχει τὸ α, πρὸ τοῦ τέλους, οἷον θύραζε, ἔραζε, πλὴν τοῦ χαμᾶζε |
| χ 5 | Χαμάδις ἐπίῤῥημα τοπικὸν ἐκ τοῦ χαμαί. τὸ δις ἰῶτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ αδις τρισύλλαβα ἐπιῤῥήματα τῷ α παραλήγοντα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται καὶ βαρύνεται, οἷον, φυγάδις, χαμάδις· σεσημείωται τὸ ὁμαδὶς ὀξυνόμενον |
| χ 6 | Χαιρέτω ληρῶν ἐρυθριάτω φλυαρῶν |
| χ 7 | Χαίτη παρὰ τὸ κρατῶ κράτη χάτη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι, χαίτη |
| χ 8 | Χαλινὸς διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· ἐπειδὴ οἱ Αἰολεῖς χάλλινος λέγουσιν, ὥσπερ ὅμιλος ἐπόμιλλος, πέδιλον πέδιλλον· εἰ δὲ γράφεται διὰ τῆς ει διφθόγγου, χαλεινὸς ἂν ἐλέγετο |
| χ 9 | Χάραξ θηλυκῶς, ἐπὶ τῶν τῆς ἀμπέλου· ἀρσενικῶς δὲ ἐπὶ τῶν τοῖς πολεμίοις πηγνυμένων, ἀφ’ ὧν λέγεται χαρακώσαντες, ἀντὶ τοῦ περιφράξαντες |
| χ 10 | Χαίρω παρὰ τὸ χωρῶ, καὶ μετὰ συγκοπὴν χῶ, καὶ ὥσπερ παρὰ τὸ σκῶ σκαίρω, καὶ σπῶ σπαίρω, οὕτω καὶ χῶ χαίρω, φωνὴ ἐνεργητικὴ παθητικ. δηλοῦντος· τὸ ἐχάρην παθητικοῦ ἐστιν ἀόριστος δεύτερος, τοῦ χαίρω ἐν φωνῇ ἐνεργητικῇ ἐκλέλοιπεν ἡ φωνὴ ἡ παθητική· τοῦ δὲ ἐχάρην ἀορίστου δευτέρου ἡ ἐνεργητική· ὁ γὰρ ἔχαρον δεύτερος ἀόριστος ἐνεργητικὸς οὐ λέγεται· εἰκότως ὁ παθητικὸς μὴ ἔχων τὶ τὸ ὀφεῖλον ἐλέγξαι τὴν παραλογίαν αὐτοῦ, ἔλαθε, καὶ ὑπεισῆλθεν εἰς χρείαν τοῦ ἐνεργητικοῦ |
| χ 11 | Χαιρέας ὁ ῥήτωρ, ἐκ τοῦ χαίρω |
| χ 12 | Χαίρετε ἀπὸ τοῦ χαίρω, τὸ προστακτικὸν χαίρετε, χαίρειν φθάσαντες, ἀποταξάμενοι διαγνόντες |
| χ 13 | Χαλεπὸς παρὰ τὸ χαλέπτω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὀργίζομαι, κατὰ παραγωγὴν χαλεπταίνω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ τ, χαλεπαίνω |
| χ 14 | Χαλκήρεϊ γένους θηλυκοῦ, ἡ εὐθεῖα χαλκήρης, χαλκήρεος καὶ χαλκήρους, χαλκήρεϊ· ὁ κανὼν, τὰ ὁμόφωνα θηλυκὰ τοῖς ἀρσενικοῖς. ὁ χαλκήρης γὰρ ἐκ τοῦ χαλκὸς καὶ τοῦ ἀρῶ τὸ ἁρμόζω· τὸ κη, ἦτα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ηρης ἀρσενικὰ βαρύτονα διὰ τοῦ ἦτα γράφεται, οἷον, ποδήρης, ὁ ἱερατικὸς χιτὼν, κλινήρης ὁ παραλελυμένος, φρενήρης ὁ φρόνιμος |
| χ 15 | Χαλκοῦν οὐδέτερον, τὸ ἀρσενικὸν ὁ χαλκὸς καὶ γίνεται, παρὰ τὸ χάλυψ, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον, καὶ κλίνεται χάλυβος, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς κ, χάλυκος, καὶ ἐν συγκοπῇ χάλκος |
| χ 16 | Χαλκίον τὸ θερματόριον σκεῦος, οἷον, χαντάτιον, οἷον, χαίνοντα, ἑαυτῶν γὰρ ἡ ἔνθεσις γίνεται τῶν εἰσφερομένων |
| χ 17 | Χαλκοκρὰς εἰς τὸ προβλῆτι |
| χ 18 | Χαλκὸς ἐκ τοῦ χάλυψ χάλυβος· σημαίνει δὲ τὸ ἔθνος, ἐκεῖ γὰρ εὑρέθη ὁ χαλκὸς, ἐκ τοῦ οὖν χάλυβος γίνεται χαλβὸς, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς κ χαλκός· διάτι ἐκλήθη χαλκὸς ὁ σίδηρος; διότι πρότερον εὑρέθη παρὰ τοῖς ἀρχαίοις ὁ χαλκὸς, ὕστερον δὲ εὑρεθεὶς ὁ σίδηρος, ἐκάλεσαν αὐτὸν ὁμωνυμῶς τῷ χαλκῷ, σίδηρος δέ ἐστι |
| χ 19 | Χάλαζα παρὰ τὸ χαλᾶσθαι ἄνω |
| χ 20 | Χαλκὰς ἐκ τοῦ χαλκὸς, τοῦτο παρὰ τὸ ἀλκὴ, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν, ἀλκὸς καὶ χαλκός |
| χ 21 | Χαλκοχιτῶνες ἐκ τοῦ χαλκὸς καὶ τοῦ χιτὼν, τοῦ χιτῶνος ὁ κανὼν, τὰ εἰς ων ἰαμβικὰ, πρὸ τέλους ἔχοντα τὸ ἰῶτα, φυλάσσουσι τὸ ω ἐπὶ γενικῆς, ἐπί τε ὀξυτόνων καὶ βαρυτόνων, Πυθὼν Πυθῶνος, ὄνομα πόλεως, κιθὼν κιθῶνος, τρίβων τρίβωνος, σημαίνει δὲ τὸ διδασκαλικὸν ἱμάτιον, Σίμων Σίμωνος |
| χ 22 | Χιτωνίσκος ἱματίου διαφέρει· χιτωνίσκος μὲν ὁ κολοβὼν, ἱμάτιον δὲ αὐτὸ τὸ ὠμοφόριον |
| χ 23 | Χαλκοκορυστὴν χαλκῷ ὁπλιζόμενον, οἷον, κρανὸς ἔχοντα χαλκοῦν |
| χ 24 | Χαμαὶ παρὰ τὴν χθόνα, ὅθεν αὐτὴ καὶ χθαμαλή· ἡ δὲ χὼν πλεονασμῷ τοῦ θ, χθών· χὼν γάρ ἐστιν ἡ πάντας χωροῦσα |
| χ 25 | Χαμαλὴ οὖν ἐστι τὸ χαμαὶ ἐντεῦθεν· ἢ παρὰ τὸ χέω, ἡ ἐκκεχυμένη γῆ |
| χ 26 | Χαμαίμηλον εἶδος βοτάνης, διὰ τὸ πυκνὸν τῶν φύλλων |
| χ 27 | Χαὸς παρὰ τὸ χεῖσθαι, ὁ κενὸς τόπος μεταξὺ γῆς καὶ οὐρανοῦ· χαὸς παρὰ τὸ χῶ χαίω, ὡς δαίω τὸ καίω, δαὸς ἡ λαμπάς· δηλοῖ δὲ τὸ χαὸς τὸ μέγα καὶ ἀπέραντον χώρημα |
| χ 28 | Χάσμα παρὰ τὸ χῶ, οὗ παράγωγον χάζω, ὁ παρακείμενος κέχακα, ὁ παθητικὸς κέχασμαι, χάσμα |
| χ 29 | Χαλκὶς εἶδος ὀρνέου ἥτις καλεῖται κυμίνδη, ἀπὸ τῆς φωνῆς |
| χ 30 | Χαμόθεν καὶ χαμᾶζε, τὸ μὲν ἐκ τόπου, τὸ δὲ εἰς τόπον· τὸ χαμαιπετὲς καὶ χαμαίζηλον πάντως διὰ τῆς αι διφθόγγου ἔχει τὴν δευτέραν συλλαβήν· χαμερπὲς τὸ χαμαίζηλον, καὶ χαμαιπετὲς τὸ αὐτὸ δηλοῖ |
| χ 31 | Χαμαιτύπη ἡ πόρνη, παρὰ τὸ χαμαὶ τύπτεσθαι ἀδόλως |
| χ 32 | Χαμαιτυπιῶν τῶν πολὺ κατεχούσων συνουσιῶν |
| χ 33 | Χαμαίζηλος παρὰ τὸ χαμαὶ καὶ τὸ ζῆλος, τοῦτο παρὰ τὸ ζέειν ὅλως· τὸ μαι διφθόγγω διάτι; τὰ παρὰ τὸ χαμαὶ συγκείμενα ἅπαντα διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον, χαμαίζηλος, χαμαίμηλος, χαμαιτύπη ἡ πόρνη, παρὰ τὸ χαμαὶ τύπτεσθαι· πλὴν τοῦ χαμαιτερὲς καὶ χαμερπές |
| χ 34 | Χαῦνος παρὰ τὸ χαίνω χάνος καὶ χαῦνος, ὡς φαίνω φάνος καὶ χαῦνος ὁ ταπεινός |
| χ 35 | Χαλίφρων κυρίως ὁ μέθυσος λέγεται· χάμις γὰρ ἄκρος οἶνος, παρὰ τὸ χαλᾶν τὰς φρένας |
| χ 36 | Χἁυτῷ ἀντὶ τοῦ καὶ ἑαυτῷ, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ ἰῶτα, τοῦ εἰς τὸν καὶ σύνδεσμον, καὶ τοῦ ε, καὶ κράσει τοῦ α καὶ υ εἰς τὴν αυ δίφθογγον, γίνεται κἀυτῷ, καὶ ἐπειδὴ διὰ τὸ α, διὰ τὴν αὐτοπαθῆ ἀντωνυμίαν ἐτράπη τὸ κ εἰς χ, καὶ γέγονε χἁυτῷ |
| χ 37 | Χαράδρης τῆς ἐγχαράξεως τοῦ ἐδάφους, τῆς γενομένης ἀπὸ τῶν ἐπιφερομένων ἐμβρίων ὑδάτων· εἴρηται δὲ οἱονεὶ τοῦ ἐγκεχαράχθαι τῇ φορᾷ τοῦ ὕδατος |
| χ 38 | Χάραγμα καὶ χαράσσω, κατὰ παραγωγήν· σημαίνει δὲ κοίλωμα ὄρους |
| χ 39 | Χερόνησος ἐκ τοῦ χεὶρ χειρὸς, καὶ τοῦ νῆσος, γίνεται Χερόνησος |
| χ 40 | Χερουβὶμ παρὰ χεὶρ, χερός |
| χ 41 | Χάρμη ἡ μάχη· ἔστι δὲ ὅτε δηλοῖ ἡ λέξις, καὶ τὸ χαίρειν τῇ μάχῃ, παρὰ τὸ χαράσσω· τὴν γὰρ χαρὰν, ὡς φησὶ καὶ Ἀριστίδης· χάρμα λέγεται οὐδετέρως |
| χ 42 | Χάραξ φραγμὸς, ὁ ὄξεσι ξύλοις, ἢ καλάμοις ἐχόμενος, ἐκ τοῦ χαράσσω |
| χ 43 | Χαράδραι αἱ ὑπὸ τῶν χειμάῤῥων ἐκρησσόμενοι αὐλῶνες, παρὰ τὸ χαράσσειν, καὶ τραχύνειν τὴν γῆν |
| χ 44 | Χαραδριὸς ὁ ἡδόμενος ταῖς χαράδραις |
| χ 45 | Χάρτης παρὰ τὸ χαράσσω. ἢ παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω |
| χ 46 | Χάρτης παρὰ τὸ χῶ τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων χήσω, τὸ διαχεόμενον. παράγωγον ποιεῖ τὸ χαίρω, οὐκ εἰρόμενον ἐπὶ τούτου τοῦ σημαινομένου, τὸ χωρεῖν· παρὰ δὲ τὸ αὐτὸ χαίρω χάρτης, χωρητικὸν ὢν τῶν ἐγγραφομένων |
| χ 47 | Χαρακτὴρ. ἐκ τοῦ σκιάζω, καὶ χαράσσω, καὶ μορφῶ |
| χ 48 | Χάρις δωρέα, ἢ ἀρετὴ, καλλόνη· ἐκ τοῦ χαίρω |
| χ 49 | Χάρης Χάρητος, ὄνομα κύριον |
| χ 50 | Χάρων παρὰ τὸν χύσω μέλλοντα, δηλοῦντα τὸ χωρῶ· καὶ οὕτω Φιλόξενος |
| χ 51 | Χαρτοφύλαξ παρὰ τὸ χάρτης καὶ τὸ φυλάσσω, γίνεται σύνθετον ὄνομα χαρτοφύλαξ |
| χ 52 | Χάρυβδις ὠμόβροτος, ἐκ τοῦ χαὸς καὶ τοῦ ῥύβδης, ἡ ἀναπινομένη θάλασσα, ἐπὶ τὰ γάδειρα, καὶ πάλιν ῥαγδοτέρως ἐπαναστρέφουσα. εἴρηται δὲ καὶ χάσμα θαλάσσιον πᾶν τὸ εἰς χαὸς καὶ ὄλεθρον κατασπῶν· διαφέρει κῆτος θαλάσσης |
| χ 53 | Χάσμα παρὰ τὸ χῶ, οὗ παράγωγον χάζω, ὁ μέλλων χάσω, κέχασμαι, χάσμα |
| χ 54 | Χέρας τῆς ὑπὸ ποταμῶν ἀθροιζομένης ψάμμου, καὶ ξύλων συγκομιδῆς· Ἀρίσταρχος δὲ χεράδας φησὶ καλεῖσθαι τοὺς ποταμοὺς, καὶ τοὺς ἐν αὐτῇ λίθους |
| χ 55 | Χασμῳδία ἀλλ’ ἐπ’ ἄλληλα φωνηέντων, ἤτοι συνέχεια |
| χ 56 | Χαῦνος παρὰ τὸ χαίνω, χάνος καὶ χαῦνος |
| χ 57 | Χέδροψ ὄσπριον ἄγριον, κατὰ συγκοπὴν, χειρίδοψ γάρ ἐστι τὸ τῇ χειρὶ ἀνασπώμενον· τὰ γὰρ ὄσπρια ἐλευθερίζονται |
| χ 58 | Χελιδὼν εἴρηται παρὰ τὸ κελαδεῖν, κελιδών τις οὖσα· τὸ μέντοι κελαδεῖν, διὰ τοῦ ε γραφόμενον μαρτυρεῖται· ἐκ τῆς χρήσεως ποταμοῦ κελαδοῦντος |
| χ 59 | Χελώνη κατὰ στέρησιν τοῦ κέλλειν ὅ ἐστι κινεῖσθαι· τὸ γὰρ νω στερητικὸν, νωθεὺς γὰρ τὸ ζῶον, διχηλή τις οὖσα, παρὰ τὸ διεσχίσθαι, ὥσπερ ὁπλὴ ἀντὶ τοῦ ἁπλῆ |
| χ 60 | Χὴν ὄνομα θηλυκὸν, κοινὸν τῷ γένει, ὁ χὴν καὶ ἡ χήν· κρακτικὸν γάρ ἐστι καὶ φωνητικόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἠχὴ, ὃ σημαίνει τὴν βοήν |
| χ 61 | Χὴν καὶ χῆνα τὸ χηνάριον παρὰ τὸ ἠχεῖν, ἢ παρὰ τὸ χαίρειν, τουτ’ἔστι πέδειν, πέδον χηνάριον, διότι ἐν τοῖς νάμασι χαίρει· ἢ παρὰ τὸ ἕζω, τὸ καθέζομαι· οἱ γὰρ δεδεμένοι κυρίως ἐπὶ τῆς γῆς κατακεῖνται |
| χ 62 | Χεῖα παρὰ τὸ χωρεῖν, ἀλλὰ καὶ χηραμὸς ἡ κατάδυσις τῶν Ῥωμαίων, ὁ φωλεὸς τῶν μυρμήκων |
| χ 63 | Χεῖλος τὸ μέρος τοῦ σώματος, παρὰ τὸ χέειν τοὺς λόγους χέλος· καὶ χεῖλος τοῦ ποταμοῦ· τὸ χει διφθόγγῳ, διὰ τὸ χέλος κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ἰῶτα χεῖ λος· χῖλος δὲ ὄνομα κύριον |
| χ 64 | Χειμάδια δὲ τόπος ἐν ᾧ δεῖ παραχειμᾶσαι τῷ χειμῶνι· ἐφ’ ᾧ ἄν τις δύναιτο χειμῶνος ἐγκαθορμήσασθαι ἤτοι χειμᾶσαι· χειμαδία δὲ ἡ τοῦ χειμῶνος ὥρα |
| χ 65 | Χερειότερος χερείων, καὶ κατὰ μεταπλασμόν· πλεῖον καὶ πλεῖα καὶ πλοῖαί τοι χαλκοῦ κλίσιαι· καὶ τὶ σημαίνει χερείων, τὸ ἐλάσσον |
| χ 66 | Χειμὼν παρὰ τὸ χέω, ὁ ἐν τῇ γῇ χεόμενος |
| χ 67 | Χείμαῤῥος ὁ ποταμὸς, παρὰ τὸ ἐν τῷ χειμῶνι ῥεῖν· ἢ διὰ τὸ χέεσθαι εὐμαρῶς ἤγουν εὐκόλως |
| χ 68 | Χεῖρες διὰ τὸ χεῖσθαι ῥᾷον· καὶ διὰ τὴν χρείαν ὑπουργεῖν |
| χ 69 | Χείμεθλον τὸ ἐν τῷ χειμῶνι γενόμενον ἐν τοῖς ῥηξὶ τῶν δακτύλων ἕλκος |
| χ 70 | Χειμερινὸς παρὰ τὸ χεῖμα, ὡς παρὰ τὸ ἔαρ ἐαρινὸς ὤν· ἡ παραγωγὴ διὰ τοῦ ε γράφεται |
| χ 71 | Χείρων χείρονος, οἱ Αἰολεῖς χήρων καὶ χέῤῥων· ἐπὶ μὲν κυρίου φυλάσσουσι τὸ ω, ἐπὶ δὲ προσηγορικοῦ οὐ φυλάσσουσι |
| χ 72 | Χειμὼν διὰ τὸ χέεσθαι ὁμωνύμως, ἤγουν ἐπὶ μῆνας πέντε ἢ ἕξ |
| χ 73 | Χειροπέδες ἡ εὐθεῖα ἡ χειροπέδη, ἐκ τοῦ χεὶρ χειρὸς καὶ τοῦ πέδους· χείρων, παρὰ τὸ χεὶρ χειρὸς, ὁ πρῶτος τύπος τῶν συγκριτικῶν χειρότερος, ὁ β, χερίων, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ γίνεται χείρων· καὶ χερνῆτις θηλυκῶς, ἡ χειρομαχία γυνή, ἡ διὰ τῶν χειρῶν νήθουσα· ἰστέον δὲ, εἰ μὲν ὄνομα εἴη διὰ τοῦ ω γράφεται εἰ δὲ ἐπίῤῥημα διὰ τοῦ ο |
| χ 74 | Χειρόκμητα ὑπὸ χειρῶν γεγλυμμένα, ἢ περιεξεσμένα, ἢ κατειργασμένα |
| χ 75 | Χειροτονία ἐκλογὴ παντὸς δήμου |
| χ 76 | Χαράστριος παρὰ τὸ χαίρειν τοῖς ὕδασιν· ἐλανδεὺς γὰρ τὸ ὄρος |
| χ 77 | Χειροβοσκὸς ὁ διὰ χειρὸς ζῶν, ὡς φησὶ Σοφοκλῆς |
| χ 78 | Χερουβεὶμ ἐπὶ μὲν ἑνικοῦ διφθόγγῳ· ἐπὶ δὲ πληθυντικοῦ διὰ τοῦ ἰῶτα |
| χ 79 | Χερείων ὁ χείρων, ὁ ἐλάσσων, συγκριτικόν· διότι τὸ χερεῖος διφθόγγῳ |
| χ 80 | Χερόνησος γῆ ἐκ δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἔχουσα θάλασσαν· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ χεὶρ χειρὸς, καὶ τοῦ νῆσος |
| χ 81 | Χέρσος ἡ ξηρὰ γῆ, παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω, ὁ μέλλων κερῶ, Αἰολικῶς κέρσω καὶ ἐξ αὐτοῦ κέρσος καὶ χέρσος, ἡ κεκομμένη γῆ καὶ ἄδενδρος |
| χ 82 | Χήληξι τοῖς ὄνυξι τοῦ βοὸς, ἐκ τοῦ χαλῶ, ἐξ οὗ δίχηλος, χηλὸς, ὥσπερ τὸ ἥσω ἧλος, ἡ χωροῦσα ἕκαστον τῶν ἀντιθεμένων |
| χ 83 | Χήρα ἡ γυνὴ, παρὰ τὸ χαίρω χαρὰ, κατ’ ἀντίφρασιν, ἡ μὴ χαίρουσα· ἢ παρὰ τὸ χῶ τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων χήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χήρα, ἡ χωρητικὴ τῆς λύπης· ἢ ἡ μεμονωμένη τοῦ ἀνδρός |
| χ 84 | Χηραί τε ἄνδρας μὴ ἔχουσαι· γίνεται χήρα ἀπὸ τοῦ χῶ τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων χήσω, καὶ ἐξ αὐτοῦ γίνεται χήρα· ἐτυμολογεῖται καὶ παρὰ τὸ χαρὰ, καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η γίνεται χήρα, κατ’ ἀντίφρασιν· ἡ ἐστερημένη τῆς εὐφροσύνης καὶ τῆς χαρᾶς |
| χ 85 | Χηρωσταὶ ἀλλότριοι, ἢ οἱ πόῤῥωθεν συγγενεῖς, διότι χηρεύοντος τοῦ οἴκου, καὶ ἐρήμου ὄντος τέκνων, αὐτοὶ κληρονομοῦσι |
| χ 86 | Χηραμὸς παρὰ τὸ χῶ τὸ χωρῶ· χῶ, χήσω, χῆρος, ὁ ἔρημος, ὁ χωρεῖν δυνάμενος, διὰ τὸ κενὸν εἶναι· χῆρος οὖν καὶ παρωνύμως χηραμός· ἔστι δὲ χηραμὸς ὁ φωλεὸς τοῦ ὄφεως |
| χ 87 | Χηνάριον διότι ἐν τοῖς νάμασι χαίρει |
| χ 88 | Χηλὴ ἐπὶ τῶν διονύχων ζώων, διχόλη τις οὖσα, παρὰ τὸ διεσχίσθαι· ὥσπερ ὁπλὴ, ἀντὶ τοῦ ἁπλὴ, ἐπὶ τῶν μονωνύχων |
| χ 89 | Χήτει δοτικὴ, στερήσει, ἐνδείᾳ, καὶ σπάνει, παρὰ τὸ χῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ἐνδεοῦμαι· χῶ οὖν ὁ μέλλων χήσω, ὄνομα ῥηματικὸν χῆτις ἡ ἔνδεια, καὶ χῆτος ὄνομα οὐδέτερον, καὶ χητόπη ῥηματικὸν, δηλοῦν τὴν ἔνδειαν |
| χ 90 | Χῆτις ἡ ἔνδεια, καὶ χῆτος ἕτερον ὄνομα, παρὰ τὸν χήσω μέλλοντα· χήτεα, Ἡσίοδος· παρὰ δὲ τὸ χῆτος ῥῆμα χητίζω καὶ χατίζων, ὡς θέρος θερίζω, ἄνθος ἀνθίζω· οὕτω Φιλόξενος |
| χ 91 | Χειμέριος τὸ ρι ἰῶτα· τὰ διὰ τοῦ ιος, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, χωρὶς εἰ μὴ ᾦσιν ἀπὸ τῶν εἰς ος οὐδετέρων· οἷον, ἀκαίριος, ὁ μὴ ἔχων καιρὸν, ὥριος ὁ τῆς ὥρας προέφθασα ἐν ἀωρίᾳ, παρὰ τὸ ὥριος, ὁ μὴ ἔχων ὥραν· ἑσπέριος, ἡμέριος, ἀκάριος· χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ τῶν εἰς ος οὐδετέρων εἶπε, διὰ τὸ θέρος θέρειος· λοιπὸν ἐκ τοῦ χειμερινός |
| χ 92 | Χήλωμα τὸ τῶν κτηνῶν |
| χ 93 | Χθαμαλὴ χθεσινὰ ὠμὴ καὶ ἄσθμα |
| χ 94 | Χθιζά τε χθεσινὰ ἐπίῤῥημα ἀπὸ ὀνόματος γενόμενον εἰς ἐπίῤῥημα, ὡς ἐν τῷ ἐτεὸν καὶ τὸ σίδηρον· καὶ τὸ χθιζὸς διάτι ὀξύνεται; τὰ εἰς ζος, ἀπὸ ἐπιῤῥημάτων παραγόμενα ἢ τριγενῆ ὄντα, ὀξύνεται, οἷον, χθιζὸς, πρωϊζός· καὶ πόθεν παρήχθη; ἐκ τοῦ ἐχθές· καὶ ποῖόν ἐστιν ἀναλογώτερον, καὶ κυριώτερον καὶ πρῶτον, τὸ ἐχθὲς ἢ χθές; τὸ χθές· ἐπειδὴ κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι πᾶν ἐπίῤῥημα μονοσύλλαβον ἀπαθὲς, κατ’ ἰδίαν ῥητὸν μακροκαταληκτεῖ φύσει ἢ θέσει· οἷον, μὴν, νὴ, πλὴν, δὴν, πὺξ, λὰξ, μὰψ, ἄψ; πρόσκειται μονοσύλλαβα, διὰ τὴν δισυλλαβίαν· πρόσκειται ἀπαθὲς διὰ τὸ δύο καὶ τρίς· ταῦτα γὰρ κατὰ παθός εἰσιν, ἐκδιάκις, καὶ τριάκις· πρόσκειται κατ’ ἰδίαν ῥητὸν, ὅτι ἔδει αὐτὸ μακροκατάληκτον εἶναι, εἴτε φύσει εἴτε θέσει, ὥστε τὸ ἐχθὲς ἀναλογώτερόν ἐστιν, ἐκφεῦγον τὴν παραλογίαν τοῦ χθές· γίνεται ἐκ τοῦ ἐχθέω, ἐχθεύσω, ἐχθεὺς, ἡ ἐκθεύσασα ἡμέρα· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐκτὸς ἡμῶν γένεσθαι ταύτης τῆς ἡμέρας |
| χ 95 | Χθονὶ τῇ γῇ, δοτική· κλίνεται χθὼν, χθονός· ὁ κανών· πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον, εἰς ἀμετάβολον λῆγον, προσθέσει τοῦ ος κλίνεται, οἷον, κλὼν κλωνὸς, χὴν χηνὸς, πρὼν πρωνὸς, ἐξ οὗ καὶ πρόωνες ἄκραι, σπλὴν σπληνὸς, μὴν μηνός· πλὴν τοῦ φρὴν φρενὸς, καὶ χθὼν, χθονός· τὸ δὲ φρὴν ἐσημειώθη, ἐπειδὴ τὰ εἰς ην μονοσύλλαβα κοινά εἰσι τῷ γένει, ὁ χὴν καὶ ἡ χὴν, ὁ ῥὴν καὶ ἡ ῥὴν, σημαίνει δὲ τὸν ἄρνα, ἀπὸ γὰρ τῆς ῥηνὸς γενικῆς τροπῇ τοῦ η εἰς α ῥανὸς, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἄρνος, καὶ ἡ αἰτιατικὴ ἄρνα· τὸ δὲ φρὴν αἰολικῶς μόνου γένους ὂν, ὡς διήλλαξε περὶ τὸ γένος, διήλλαξε καὶ κατὰ τὴν κλίσιν |
| χ 96 | Χθὼν παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ, γίνεται χὼν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ, χθὼν, ἡ πάντας χωροῦσα· ὅτι πᾶν ὄνομα μονοσύλλαβον, εἰς ἀμετάβολον λῆγον, προσθέσει τοῦ ος κλίνεται, εἴρηται ἐν τῷ φρήν· περὶ δὲ τοῦ χθονὸς εἴπωμεν, ὅτι κανών ἐστιν ὁ λέγων, ὅτι τὰ εἰς ων λήγοντα ὀξύτονα μονοσύλλαβα, μόνως ἀρσενικὰ, καὶ μὴ μόνως θηλυκὰ, φυλάττει τὸ ω ἐπὶ γενικῆς· οἷον, κλὼν κλωνὸς, πρὼν πρωνὸς, ὥστε πρὼν ἰσχάνει ὕδωρ. τὸ δὲ χθὼν ἐπειδὴ μόνως ἔστι θηλυκοῦ γένους, τούτου χάριν ἔτρεψε τὸ ω εἰς ο, οἷον, χθονός· καὶ ἐξ αὐτοῦ χθόνιος |
| χ 97 | Χιλὸς καὶ θηλυκῶς λέγεται· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ἰῶτα. καὶ λέγουσιν, ὅτι ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι, ἐπειδὴ καὶ τὸ χεῖλος διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἐκ δὲ τοῦ χεῖλος γίνεται χιλὸς ἡ τροφὴ, ἡ ἐν τοῖς χείλεσι διδομένη. ἀλλ’ ἔστιν εἰπεῖν διὰ τοῦ ἰῶτα, τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ιλος |
| χ 98 | Χίδρα στάχυες ἁπαλοῦ σίτου, ὁ νεὸς καρπὸς, ἢ ἄλευρον τὸ ἐξ ἁπαλῶν κριθῶν φρικτῶν γινόμενον. χίδαρα ὄντα τινὰ, καὶ χίδρα, τὰ τῇ χειρὶ ἀνασπώμενα |
| χ 99 | Χιλὸς ἡ τροφὴ, ἐξ οὗ καὶ χιλὸς, ὁ Ἀχιλεύς |
| χ 100 | Χιλοῦ τε ἕνεκα καὶ τῆς λείας ἀνασχοῦ· φύουσι γὰρ χιλὸν, καὶ ἐλυμὰν καὶ χόρτον |
| χ 101 | Χιλὸς οὖν ἡ τροφὴ παρὰ τὸ ἴσχειν τὸ σῶμα, τουτ’ἔστι κρατεῖν, χιλὸς δὲ ὁ χόρτος τῶν βοσκημάτων, παρὰ τὸ χεῖσθαι τῷ ἕλει· χηλὴ δὲ ἐπὶ τῶν διονύχων ζώων, οἷον, διχέλη τις οὖσα, ἀπὸ τοῦ ἐσχίσθαι, ὡς τὸ ὁπλῆ ἡ ἁπλῆ, ἐπὶ ἵππων καὶ ἡμιόνων· καὶ εἰς τὸ Ἀχιλεύς |
| χ 102 | Χίλιοι διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Αἰολεῖς χέλλιοι λέγουσι· τοῦτο δὲ ἔχουσιν ἔθος ποιεῖν ἐπὶ τῶν γραφομένων· φθείρω φθέῤῥω, σπείρω σπέῤῥω· εἰ δέ τις εἴποι, ὅτι τὸ ἰῶτα εἰς ε τρέπουσιν, οἷον Πρίαμος Πρέαμος, κοπρία κοπρέα, τρίτος τρέτος· τὸ δὲ χίλιοι τὸ χι μακρὸν ἔχει, πῶς ἔτρεψε παρ’ αὐτοῖς τὸ ι εἰς ε; ἀλλ’ ἰστέον, ὅτι σπανίως τὸ ἰῶτα ἐκτεταμένον τρέπουσιν εἰς ε, οἷον, ἵλαθι, ἕλλαθι, χίλιοι χέλλιοι. ἰστέον δὲ ὅτι τὸ χίλιοι διὰ τοῦ ι γράφεται· ἐπειδὴ πᾶς ἀριθμὸς ἐν τῇ ἀρχούσῃ συνεμπίπτει τῷ ἰῶτα στοιχείῳ |
| χ 103 | Χεὶρ τὸ χεὶρ διφθόγγῳ γράφεται, ἐπειδὴ οἱ Δωριεῖς χὴρ λέγουσι διὰ τοῦ ἦτα· καὶ ἔθος δὲ ἔχουσι τὴν ει δίφθογγον εἰς η τρέπειν, οἷον, πλείων πλήων, μείων μήων· καὶ ἄλλως, ὅτι οἱ Αἰολεῖς ἐφανέρωσαν τὸ ε, χέρες εἴποντες, χεῖρες διφθόγγῳ |
| χ 104 | Χείρων ὁ κένταυρος· χεῖραι καλοῦνται, αἱ ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγδάδες. ἔνθεν καὶ χείρων, διὰ τὸ ἐν χείροσι |
| χ 105 | Χίμαιρα ἡ περισυνὴ αἴξ· ἔστι δὲ ὄνομα θηρίου τρικεφάλου· εἴρηται ὁ κανών |
| χ 106 | Χίμαρος ὁ τράγος, ἐκ τοῦ χιμαίρω. τὸ χι ἰῶτα πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ποταμοῦ, τοῦ ἐν τῷ χειμῶνι ῥέοντος· καὶ γίνεται παρὰ τὸ κίω τὸ πορεύομαι, κίμαρος καὶ χίμαῤῥος |
| χ 107 | Χῖος ἐπὶ τοῦ πολίτου ὁ λόγος, ἡ δὲ νῆσος διὰ βραχέως τοῦ ἰῶτα |
| χ 108 | Χιράδες αἱ τῶν χειρῶν· χιρὰς δὲ τὸ πάθος |
| χ 109 | Χιράδες διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. καὶ ὤφειλε διὰ διφθόγγου, ἐπειδὴ παρὰ τὸ χεὶρ γέγονε· ἀλλ’ ἴσως ἀπέβαλε τὸ ε, ὁμοίως ὡς τὸ λείβω λιβάς· κρεῖττον δὲ εἰπεῖν, ὅτι συνέπαθεν ἡ φωνὴ τῷ σημαινομένῳ· ἐπειδὴ τὸ χεῖρας ἔνδειαν τινὸς σημαίνει |
| χ 110 | Χιτῶνος ἐπὶ μὲν τοῦ σηνήθους· τὸν δὲ χιτῶν’ ἐνόησα περὶ χροῒ σιγαλόεντα. ἐπὶ δὲ τοῦ θώρακος· Ἑκτόρεον δὲ χιτῶνα περὶ στήθεσσι |
| χ 111 | Χιτὼν ὑποκάμισον, τὸ τοῦ ἄνδρος ἱμάτιον, παρὰ τὸ περιχεῖσθαι τῷ σώματι ἡμῶν· τὸ δὲ τῆς γυναικὸς πέπλον· λέγεται δὲ καὶ χιτωνίσκος· καὶ εἰς τὸ πέπλος |
| χ 112 | Χίων παρὰ τὸ χέω, καὶ χιτών· συστέλλει δὲ τὸ ω ἐπὶ γενικῆς |
| χ 113 | Χλαῖνα παρὰ τὸ χλιαίνειν, ὅ ἐστι θερμαίνειν· οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν ἐπιμερισμοῖς |
| χ 114 | Χλαῖνα γίνεται ἐκ τοῦ χλαίνω, τὸ θερμαίνω· καὶ τὶ διαφέρει χλαῖνα, χλανὶς καὶ χλαμύς; διαφέρει· χλαῖνα μὲν γὰρ λέγεται τὸ παχὺ καὶ χειμερινὸν ἱμάτιον· χλαμὺς δὲ τὸ περιφερὲς, τὸ ἐν τῇ συνηθείᾳ λεγόμενον σαγομαντίον· χλανὶς δὲ τὸ λεπτότατον καὶ τρυφερὸν ἱμάτιον· χλαμὺς δὲ καὶ ὅπερ φοροῦσιν οἱ κηροφόροι |
| χ 115 | Χλευασμὸς ἀπὸ τοῦ χλευάζω, τοῦτο ἐκ τοῦ χλεύη, ὃ σημαίνει τὴν ἀπάτην· τοῦτο ἐκ τοῦ κλέπτω, κλεύη καὶ χλεύη· ὁ γὰρ κλέπτων τινὰ, καὶ χλευάζει αὐτόν· καὶ ὁ χλευάζων τινὰ ὑποκλέπτει αὐτόν· ἢ ἀπὸ τοῦ χεύω γίνεται χεύη, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ λ, χλεύη. ἢ παρὰ τὸ γελῶ γελεὺς καὶ χλεύη |
| χ 116 | Χλεύη χειλεύη τις οὖσα, παρὰ τὸ ἀνοίγειν τὰ χείλη· οἱ δὲ παρὰ τὴν χλόην, δυσωπητικὰ γὰρ τὰ σκώμματα, καὶ χρειὰς μεταβλητικά |
| χ 117 | Χλιδὴ ἡ τροφή· τὸ χλι ἰῶτα. τὰ εἰς δη ψιλὰ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεται, οἷον, κλίδη, ἴδη, χλιδή· ἔστι δὲ χλίδω βαρυτόνως, καὶ χλιδῶ περισπωμένως, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· ἄλλοι φασὶ τὸ χλιδῶ, ὃ σημαίνει τὸ τρέφω καὶ αὐξάνω, ὡς ἀπὸ τοῦ κλείω τὸ δοξάζω |
| χ 118 | Χλίδοντα χλίδην, σωρηδὸν, δηλοῖ πλήθους ἔμφασιν, αἰσχύλος ὁ πλουκρίσει καὶ χεριδόντα, ἀντὶ τοῦ πληθύνοντα |
| χ 119 | Χλιδὴ ἥκιστα ἔχαιρες ἀγλαϊσμῶν τροφὴ, καὶ χλιδανὸν τὸ τρυφερὸν, παρὰ τὸ χαλῶ ῥῆμα, καὶ τὸ δέω τὸ πρέπω, χαλιδὴ καὶ χλιδὴ, ἡ ὑποχαλῶσα τοῦ πρέποντος· λέγεται δὲ καὶ χλιδὴ ἡ ἔκλυσις, καὶ μαλακία, ἀπὸ τοῦ χλιάνθαι, καὶ ἐκλελύσθαι, ἀσθενείᾳ τοῦ θερμοῦ· καὶ χλίδοντα, ἀντὶ τοῦ πληθύνοντα |
| χ 120 | Χλῆδος ἀρσενικόν· κυρίως δὲ ὁ σωρὸς τῶν λίθων |
| χ 121 | Χλωρὸς παρὰ τὸ χολὴ, χολερὸς καὶ χλωρὸς, καὶ ἐκ τούτου χλίηρος, καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω καὶ κράσει χλωρός· καὶ ἐκ τούτου χλωρότης |
| χ 122 | Χλούνης ὁ σύαγρος, ὁ χοῖρος, ὁ ἐν χλόῃ ἀναζωούμενος καὶ διατρίβων, χλοεύνης καὶ χλεύνης |
| χ 123 | Χλόη παρὰ τὸ φλέω τὸ ἀναδίδωμι, φλόη καὶ χλόη |
| χ 124 | Χοῖνιξ καὶ ἴφι, ταυτόν ἐστιν. ἔστι δὲ μέτρον ξεστῶν δύο, καὶ ποστιμόριον, ὅ ἐστι τῶν δύο δρακῶν, τῆς χειρὸς τὸ μέτρον· χοῖνιξ δὲ σημαίνει τὴν χώρησιν |
| χ 125 | Χοῖνιξ διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται. ἔστι δὲ εἶδος μέτρου. οὐδέποτε δίφθογγος εἰς διπλοῦν λήγει, πλὴν τοῦ προίξ |
| χ 126 | Χοιράδες νόσημά τι περὶ τὸν τράχηλον τῶν ἀνθρώπων γενόμενον, ὅπερ οἱ ἰατροὶ χοιράδες καλῶς ὀνομάζουσι, διὰ τὸ ζώοις ἐοικέναι τοιούτοις τὰ δημιουρ γοῦντα τὸ νόσημα, καὶ κενοὺς σοφεώρας ἀνθρώπων τοὺς τραχήλους ποιουμέναι |
| χ 127 | Χοῖρος παρὰ τὸ χοῦς χοὸς, χόϊρος καὶ χοῖρος κατὰ κράσιν, ὁ τὸν χοῦν ἐρευνῶν |
| χ 128 | Χοῖρος διὰ τὸ τὴν χύσιν ἐρᾷν καὶ ῥυφᾷν· ἤτοι τοῦ χείρονος ἐρᾷν, ἤτοι τοῦ χοὸς ἐρᾷν |
| χ 129 | Χολάδες τὰ ἔντερα, εἰς αὐτὰ γὰρ ἡ ξανθὴ χολὴ συῤῥεῖ, τοῦτο μηχανισαμένης τῆς φύσεως, πρὸς τὸ διαθερμαίνεσθαι καὶ ἐρεθίζεσθαι αὐτὰ τῇ δριμύτητι αὐτῆς, πρὸς τὴν παράκλισιν τῶν περιττῶν, ἔμελλε γὰρ ψυχρὰ ὄντα, τῇ κράσει ἀργὰ μένειν, καὶ μηδέποτε ποιεῖν τὴν παράκλισιν· τοιαῦτα γὰρ τὰ νευρώδη πάντα· ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ χεῖσθαι οὐ καλῶς |
| χ 130 | Χολωσάμενος ὀργισθείς· τὸ χο μικρὸν διάτι; ἐκ τοῦ χέω, ὁ γὰρ χόλος διαχεῖται· ἡ πρώτη γὰρ ἔκκαυσις τῆς καρδίας, καὶ διάχυσις τῆς χολῆς πρὸς ὀργὴν, χόλος λέγεται· ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; εἰδικοῦ· καὶ τὸ γενικόν ἐστιν ὁ θυμός· ταῦτα δὲ εἴρηται, καί εἰσιν εἴδη |
| χ 131 | Χολὴ παρὰ τὴν ὀργὴν καὶ τὴν μελανίαν· ἢ διὰ τὸ χέεσθαι τὴν αἰτίαν εἰς ὅλον τὸ σῶμα, καὶ τυφλεῖν αὐτόν |
| χ 132 | Χόλω καὶ χολῶ διαφέρει· ἐπὶ μὲν τοῦ ὀργιζομένου ἐκ τοῦ χολή· ἔστι δὲ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, χολῶ χολᾶς, τὸ πληθυντικὸν χολᾶτε, ἐμοὶ χολᾶτε, ὅτι ὅλον τὸν ἄνθρωπον ὑγιῆ ἐποίησα· ἐπὶ δὲ τοῦ ἐκ τοῦ χόλος, γίνεται χολῶ, τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων, χολόω χολῶ, ὁ μέλλων χολώσω, κεχολωμένος |
| χ 133 | Χολωσέμεν ὀργισθήσεσθαι· καὶ οἱ Δωριεῖς τὰ εἰς ειν ἀπαρέμφατα ποιοῦσιν εἰς εμεν, καὶ οἱ Αἰολεῖς εἰς εμεναι, τύπτειν, τυπτέμεν, τυπτέμεναι, γελάσειν, γελασέμεν, γελασέμεναι, χολώσειν, χολωσέμεν, χολωσέμεναι |
| χ 134 | Χόνδρος τὸ τοῦ στομάχου ἔντερον· ἔνθεν καὶ ὑποχόνδριον καλεῖται, καὶ χονδή· καὶ λοιπὸν φύσκη τὸ ἕτερον |
| χ 135 | Χορδὴ τὸ ἔντερον, ἢ ἡ λύσις τῶν ἐντέρων, παρὰ τὸ χωρεῖν τὴν ἐδωδήν· ἢ παρὰ τὸ τὰ χωρηγούμενα δεῖν, ὅ ἐστι δεσμεύειν |
| χ 136 | Χορταῖος ὁ δασὺς χιτὼν, ᾧ χρῶνται αἱ παρθένοι αὐλῆς ἐν χόρτωπι· καὶ χορτοὶ οἱ τριγχοὶ, ὡς Εὐριπίδης ἐν δροπωθ. συγχορταναίῳ πεδία· ταῖς δ’ ἐλευθέραις· καὶ ἐν Ἀνδρομάχη ὁμοίως |
| χ 137 | Χόριον τὸ κάλυμμα, τὸ περιέχον τὸ ἔμβρυον, τὸ συγγενώμενον ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῖς βρέφεσιν, ὡς χωρίον αὐτὸ ὂν τῶν διατρεφόντων· χόριον τὸ ἔντερον τὸ συγγενώμενον ἐν τῆ κοιλία τοῖς βρέφεσι, τὸ ἐκ τοῦ ἐμβρύου τοῦ τικτομένου. ἐκ τοῦ χέω |
| χ 138 | Χολέρα ἔκρυσις διὰ τοῦ στόματος καὶ γαστρός |
| χ 139 | Χορηγὸς δότης, παρὰ τὸ χεὶρ χερὸς καὶ τὸ ἄγω, γίνεται χερηγὸς, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς ο χορηγὸς, ὁ διὰ χειρὸς ἄγων |
| χ 140 | Χορόνδε ὄνομα, ἐκ τοῦ χῶρος, ἀπὸ τοῦ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον· τὸ δε οὐκ ἔστι μέρος λόγου, ἀλλὰ μόριον· λαμβάνεται δὲ ἀντὶ τῆς ἐν προθέσεως |
| χ 141 | Χόρτος παρὰ τὸ ἐν τῇ χέρσῳ γίνεσθαι· ἢ διὰ τὸ ἐν τῇ χέρσῳ τείνεσθαι· ἢ παρὰ τὸ κείρω τὸ κόπτω, κόρτος καὶ χόρτος |
| χ 142 | Χορτάσαι παρὰ τὸν χόρτον, τὸν περιβαλλόμενον τοῖς ὑποζυγίοις |
| χ 143 | Χορὸς ἄθροισμα, ἀπὸ τοῦ χῶρος, ὃ σημαίνει τὸν τόπον, ἀπὸ περιέχοντος τὸ περιεχόμενον· ἐκ τοῦ οὖν χῶρος, κατὰ συστολὴν τοῦ ω εἰς ο, καὶ καταβιβάσει τοῦ τόνου γίνεται χορὸς ὁ λαὸς, ὁ περιεχόμενος ἀπὸ τόπου· γίνεται καὶ χορεῖος |
| χ 144 | Χορὸς παρὰ τὸ χαίρω χαρὸς, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο χορός· ἢ παρὰ τὸ χεὶρ χειρός. τὸ χο μικρὸν διάτι; πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ χῶρος τοῦ σημαίνοντος τὸν τόπον, καὶ Ὅμηρος, χῶρον μὲν πρῶτον διεμέτρεον· καὶ ὡς οἶδε χῶρον ἔρημον |
| χ 145 | Χοῶν θυσίων, ἐκ τοῦ χοὴ, τοῦτο ἐκ τοῦ χέω, χοὴ, χοαὶ, χοῶν, τὰ ἐπιχεόμενα. οἱ γὰρ ἀρχαῖοι, ἅπερ εἶχον κάλλιστα καὶ τιμιώτατα, ἔῤῥευον εἰς τοὺς νεκροὺς τιμῶντες αὐτούς |
| χ 146 | Χροῦς ὅ ἐστι χουζὰ, τὸ μὲν μέγα ξεστῶν η· τὸ δὲ ἅγιον ξεστῶν ἕξ. ὅ ἐστι δώδεκα μετρήτους |
| χ 147 | Χραίσμη ἐκ τοῦ χραισμῶ τὸ βοηθῶ, ὁ β ἀόριστος ἔχραισμον, τὸ ἐπιτακτικὸν ἐὰν χραισμῶ, ἐὰν χραισμῆς, ἐὰν χραισμῇ, καὶ χραίσμη |
| χ 148 | Χρεία παρὰ τὸ χρέος γέγονε χρέα, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα χρεία. διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων |
| χ 149 | Χρεῖσθαι καὶ χρᾶσθαι, προσφέρεσθαι, δανείσασθαι, καὶ ἐπίτασις χρειώδους, καὶ ἀναγκαίας χρείας |
| χ 150 | Χρήσασθαι πρᾶξαι ἢ γαμῆσαι, ἢ ἄλλο τι ποιῆσαι, ἢ ἀποκτεῖναι |
| χ 151 | Χρηστήριον σημαίνει δὲ τὸ μαντεῖον |
| χ 152 | Χρέος παρὰ τὸ χρέω τὸ δηλοῦν τὸ ἐνδεῖν, οὔτως Ἀπολλώνιος ἐν τῷ ἐπὶ ῥημάτων |
| χ 153 | Χρέων ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ χρή |
| χ 154 | Χρεωφειλέτης ἐκ τοῦ χρέος, καὶ τοῦ ὀφειλῶ |
| χ 155 | Χρείω τὸ χρησμοδοτῶ, ἤγουν τὸ μαντεύομαι, ἐπὶ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ, οἷον, ἔχρειον· ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων ἐστὶ διὰ τοῦ ἦτα, τὸ δανείζω· ἐξ οὗ καὶ χρήσασθαι τὸ δανείσασθαι. χρείω δὲ καὶ τὸ κεντρίζω |
| χ 156 | Χρὴ ἀπὸ τοῦ χρῶ, χρᾶς, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων, εἶτα παράγωγον χρῆμι, χρῆς, χρῆσι, καὶ κατ’ ἀποβολὴν τῆς σι συλλαβῆς χρή· διάτι ὀξύνεται; πᾶσα λέξις δισύλλαβος ἐν ῥήμασιν, εἰ μὲν ἀπὸ τῆς ἀρχῆς ἀποκοπὴ τὴν καταλιμπανομένην συλλαβὴν περισπᾶ, εἰ δὲ ἀπὸ τέλους ὀξύνει |
| χ 157 | Χρὴ δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ χρῆ ἐστιν ἐνεστῶτος τῶν εἰς μι, τρίτου προσώπου, ἑνικοῦ. ἔστι χρῆμι, τὸ δεύτερον χρῆς, καὶ τὸ τρίτον χρῆσι, καὶ κατὰ συγκοπὴν χρή |
| χ 158 | Χρὴ ἐπίῤῥημα, ὁμοίως καὶ τὸ δεῖ· ὅτι τὰ ἐπιῤῥήματα καὶ ἐπίκειται τοῖς ῥήμασι προτασσόμενα, καὶ ὑπόκειται· οἷον, καλῶς ἀναγινώσκει δίων, ἀναγινώσκει καλῶς δίων· τοιαῦτα δὲ τὰ προκείμενα ἐν τῇ συντάξει ἔστι κατὰ ἀπαρέμφατον, οἷον, Ἀπολλώνιος χρὴ γράφειν, Ἀπολλώνιος δεῖ περιπατεῖν. καὶ ἄλλως, κανὼν γάρ ἐστιν ὁ λέγων, τὰ ἐν προσώποις ἀντωνυμικοῖς κατὰ παρασχηματισμὸν ἐκφερόμενα, κατὰ τὸ τρίτον πρόσωπον ἐπιῤῥήματά εἰσιν, οἷον, Ἑλληνιστὶ λέγω ἐγὼ, Ἑλληνιστὶ λέγει ἐκεῖνος· ὁμοίως καὶ τὸ ἐμὲ χρὴ γράφειν, σὲ χρὴ γράφειν, ἐκεῖνον χρὴ γράφειν· ἆρα κατὰ τοιαύτην ἀπόδειξιν ἐπίῤῥημα. ἕτεροι δὲ κανόνες εἰσὶν οἱ λέγοντες, ταῦτα τοῦ μὴ ἐπιῤῥήματος εἶναι, ἀλλὰ ῥήματα. ῥήματα δέ εἰσιν, ἐπειδὴ ἴδιόν ἐστι τῶν συγκεχυμένων ῥημάτων τὸν χρόνον διαστέλλειν· ἐνεστὼς γὰρ χρόνος γίνεται τὸ δεῖ καὶ τὸ χρή· οἷον χρὴ γράφειν, δεῖ ἀναγινώσκειν· παρατατικὸς δὲ ἔδει γράφειν, καὶ ἔχρην ἀναγινώσκειν, προσελθόντος ἔξωθεν τοῦ ε, ὥσπερ ῥῆμα ἴδιόν ἐστι. καὶ πάλιν διὰ τὴν κατάληψιν ῥῆμα ἔστιν· οὐδὲν γάρ ἐστιν ἐπινοῆσαι ἐπίῤῥημα εἰς ε καταλῆγον μονοσύλλαβον, κατὰ τὸ κοινὸν ἔθος, αἱ γὰρ τοιαῦται προφοραὶ ἐν συναιρέσει ῥημάτων ἴδιαί εἰσιν. οἷον, χέει χεῖ, ῥέει ῥεῖ, πλέει πλεῖ, ἕως ἐξουρίας πλεῖς, πνέει πνεῖ· ἆρα οὖν ῥῆμα ἔστι τὸ δεῖ καὶ τὸ χρή. ἕτερος κανών ἐστιν ὁ λέγων, πᾶν ῥῆμα μακροκατάληκτον, ἐπὶ τῆς μακρᾶς ἔχον τὸν τόνον περισπᾶται, οἷον νοῶ, χρυσῶ· σεσημείωται τὸ χρὴ καὶ τὸ δεῖ |
| χ 159 | Χρήζω θέλω, ἐν οἶς καὶ νὴν γράφει τὸ ἰῶτα. καὶ χρηΐζω λέγεται κατὰ διάστασιν· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ χρεία, ὅπερ ἔχει τὴν ει δίφθογγον, χρεΐζω, καὶ κατ’ ἔκτασιν τοῦ ε εἰς η, χρηΐζω |
| χ 160 | Χρησμὸς παρὰ τὸν χρήσω μέλλοντα |
| χ 161 | Χρήματα τὸ πλῆθος τοῦ χρυσίου, παρὰ τὸ χρῶ χρήσω, ὃ σημαίνει τὸ κτῶμαι, ἐξ οὗ καὶ ὁ μέσος ἐχρησάμην, ἀντὶ τοῦ ἔλαβον, καὶ ἐκτησάμην χρήματα |
| χ 162 | Χρήματα τὰ ἀργύρια, χρήματα τὰ πράγματα |
| χ 163 | Χρίσις οὕτως ἡ παράδοσις, μαρτυρεῖ δὲ Ἀλεξίων καὶ Φιλόξενος. παρὰ τὸ χρίω τὸ ἀλείφω· ὅτε γὰρ δηλοῖ τὸ μαντεύομαι, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| χ 164 | Χριστὸς παρὰ τὸ χρίω, ὃ σημαίνει τὸ ἀλείφω· σημαίνει δὲ τὸ τοῦ κυρίου ὄνομα καὶ τὸν βασιλέα· χρίω ὁ μέλλων χρίσω, κέχρικα, κέχρισμαι, κέχρισαι, κέχρισται, καὶ ἐκ τούτου Χριστός. τὸ χρι ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς στος, εἴτε ἁπλᾶ, εἴτε σύνθετα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον, πιστὸς, ἱστὸς, παστὸς, Χριστός. ὀξύνεται, τὰ εἰς τος λήγοντα ὀνόματα, ἔχοντα πρὸ τοῦ τ, τὸ ς, εἰ παρασχηματίζοιτο εἰς διαφορὸν γένος, εἰ μὴ ὑπερθετικὰ εἴη, ὀξύνεται· οἷον, πιστὸς, πλιστὸς, ξυστὸς, μεστὸς, σχιστὸς, φραστὸς, κτιστὸς, χριστός. πρόσκειται μὴ ὑπερθετικὰ, διὰ τὸ πλεῖστος, λῷστος, ῥᾷστος |
| χ 165 | Χρηστὸς ὁ ἀγαθός· τὸ χρη ἦτα διάτι; ἀπὸ γὰρ τοῦ χρῶ, χρᾶς, χρᾶ, γίνεται χρηστὸς ὁ ἀγαθὸς, καὶ χρήστης ὁ δανείζων καὶ ὁ δανειζόμενος. χριστὸς δὲ καὶ χρίσμα διὰ τοῦ ἰῶτα, ἀπὸ τῆς τοῦ ἐλαίου χρίσεως |
| χ 166 | Χρησμωδοσία ἐκ τοῦ χρησμὸς καὶ τοῦ δόσις· χρησμῳδία δὲ ἐκ τοῦ χρησμωδοτῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ χρησμὸς καὶ τοῦ ᾠδὴ, γίνεται χρησμωδοσία |
| χ 167 | Χρημώδημα καὶ χρησμωδότημα, τὸ μάντευμα |
| χ 168 | Χρῆμα κυρίως τὸ διὰ χειρὸς ἔργον, οἷον χέρημα |
| χ 169 | Χρῆμα πρᾶγμα, πλοῦτος, οὐσία. χρῆμα, προφήτευμα, χρυσίον |
| χ 170 | Χρόνος εἰς τὸ καιρός |
| χ 171 | Χρόα παρὰ τὸ χρῶ τὸ βάπτω, ἐξ οὗ καὶ χρῶμα, κατὰ παραγωγήν· καὶ εἰς τὸ ὦχρος |
| χ 172 | Χρυσάμπυκα ζήτει εἰς τὸ ἄμπυξ, χρυσοχαλίνους, ἀπὸ μέρους, ἢ χρυσοκόμους· κυρίως δὲ ἄμπυξ καλεῖται, σειρὰ κατάχρυσος, ἡ ἀπὸ μετώπου τεινομένη, ᾗ συνδοῦνται αἱ τρίχες |
| χ 173 | Χρύσεος ἀποβάλλει τὸ ἰῶτα τῆς ει διφθόγγου. τὰ διὰ τοῦ ειος κτητικὰ, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς, οἱ αἰολεῖς διὰ τοῦ εος προσφέρουσιν, οἷον φλόγειος, φλόγεος, σιδήρειος, σιδήρεος. ποίας διαφορᾶς τῶν κτητικῶν; μετουσιαστικοῦ· καὶ πόσαι διαφοραὶ τῶν κτητικῶν; τρεῖς· οἰκειωτικὸν, συνεκφαντικὸν, μετουσιαστικόν. οἰκειωτικὸν δέ ἐστι, τὸ ἔχον οἰκείωσιν πρὸς τόπον, οἷον, οὐράνιος, ὁ ἔχων οἰκείωσιν πρὸς οὐρανόν· γήϊνος, ποτάμιος· μετουσιαστικὸν δέ ἐστι, τὸ μετέχον οὐσίας τινὸς, οἷον χρύσειος σταυρὸς, ἀνθρώπειος χεὶρ, δρακόντειος κάρα· ταῦτα μὲν σωματικά. ἐκφαντικὸν δέ ἐστι, τὸ συνεμφαῖνόν τι παρὰ ταῦτα, οἷον μήτε μετουσιαστικὸν, μήτε οἰκειωτικὸν, οἷον, γραμματικὸς, ῥητορικός, καὶ τὰ ὅμοια· τὶ διαφέρει τὰ μετουσιαστικὰ τῶν μέρος σώματος· διαφέρει, ὅτι τὰ μὲν μετουσιαστικὰ ἀπὸ ἀψύχων γίνεται, τὰ δὲ δηλοῦντα μέρους σώματος, ἀπὸ ἐμψύχων παράγονται |
| χ 174 | Χρυσέω χρυσὸς, ἐκ τοῦ ῥύω, ῥύσω, ῥυσὸς καὶ χρυσὸς, ὁ ῥυόμενος ἄνθρωπον ἐκ τοῦ θανάτου· ἢ ἐκ τοῦ ῥέω |
| χ 175 | Χρυσίτης λίθος, ἔνθα ἀκονῶσι τὸ χρυσίον· τὸ σι ἰῶτα διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς ος διὰ τοῦ ιτης γινόμενα ὀνόματα, διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, οἷον, στῦλος στυλίτης, μῦρος μυρίτης |
| χ 176 | Χρυσολάχανον ὡς ἀναγκαῖον καὶ χρήσιμον τῇ βρώσει |
| χ 177 | Χρυσοχόος διὰ τὸ τὸν χρυσὸν χωνεύειν, καὶ χέειν ἐν τῷ χωνευτηρίῳ |
| χ 178 | Χυλὸς παρὰ τὴν χῦσιν· διαφέρει δὲ χυμὸς καὶ χυλὸς, καὶ ἄμφω ὑγρὰ, ἐπὶ τὸ ἐν πέψει, καὶ ἐν ἑψήσει γεγονὸς χυμός· ἔστι δὲ χυμὸς γλυκὺς καὶ πικρὸς, τὸ ἀπέπτεον καὶ ἀνέψητον, πεφθῆναι δὲ δυνάμενον, ὡς τὸν καὶ ὀπῶρες χυλόν· ὡς καὶ τοῦ βίου μαρτυροῦντος· τὸ μὲν γὰρ καλέσαι ἐφθὴν σύγχυμον καλεῖ, τὸ δὲ ἄνεφθον ἀσύγχυτον |
| χ 179 | Χωσάμενος ἐκ τοῦ χώων, παρὰ τὸ χῶ, τὸ ὀργίζομαι, ὅπερ γέγονε ἀπὸ τοῦ χέω χῶ, ἢ παρὰ τὸ διαχεῖσθαι τὴν χολήν· χῶ οὖν χώσω, καὶ ἡ μετοχὴ χοόμενος χούμενος, καὶ Δωρικῶς χώμενος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο χωόμενος, ὡς τὸ, χωόμενος δ’ ὁ γέρων πάλιν ὤχετο |
| χ 180 | Χρῴζω σημαίνει τὸ πλησιάζω· γίνεται δὲ παρὰ τὸ χρὼς χρωτὸς, χρωτίζω, καὶ μετὰ τοῦ ἀνεκφωνήτου ἰῶτα, χρῴζω |
| χ 181 | Χρῶντις εἰς τὸ ἀποχρώντως |
| χ 182 | Χύτρα παρὰ τὴν χῦσιν |
| χ 183 | Χρῶς χρωτὸς, εἰς τὸ ἐγχρίπτουσι καὶ Τρώς |
| χ 184 | Χύφελλον εἰς τὸ κύπελλον |
| χ 185 | Χυτλῶσαι τὸ λούσασθαι, τὸ ἀλεῖψαι, χύτλος γὰρ τὸ ἔλαιον |
| χ 186 | Χώνη χθάνη τίς ἐστι, δι’ ἧς χεῖται τὰ ὑγρά |
| χ 187 | Χῶ χωννύω, μέλλοντα οὐκ ἔχει, ποιεῖ δὲ τὸ παράγωγον εἰς μαι, καὶ ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται |
| χ 188 | Χῶ σημαίνει ζ. χῶ τὸ χαίρω, χῶ τὸ χωρῶ, χῶ τὸ ὑπάρχω, χῶ τὸ ὑποχωρῶ, χῶ τὸ ὀργίζομαι, χῶ τὸ χέω, ἀπὸ τοῦ χέω χῶ τὸ χώσω, χῶ τὸ χάζω |
| χ 189 | Χωρὶς παρὰ τὸ χωρίσω ῥῆμα, ἀποβολῇ τοῦ ω, τὸ ἐπίῤῥημα ἐγένετο |
| χ 190 | Χωλὸς τὸ χω μέγα διάτι; ἐκ τοῦ κῶλον, ὃ σημαίνει τὸ ὀστοῦν, ὁ τὰ ὀστᾶ βεβλαμμένα ἔχων, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ, καὶ μεταβάσει τοῦ τόνου, γίνεται χωλός. καὶ τὶ διαφέρει χῶλος καὶ χωλός; Χῶλος βαρυτόνως ἡ πόλις, καὶ ὄνομα κύριον βασιλέως· χωλὸς δὲ ὀξυτόνως βεβλαμένος τὸ ὀστοῦν· τὸ χω μέγα διάτι; ἐκ τοῦ κῶλον· καὶ ἐκεῖνο διάτι; τὰ μέσα δύο ἀμεταβόλων, ἢ μέσα δύο συμφώνων τῶν αὐτῶν, διὰ τοῦ ω, γράφεται |
| χ 191 | Χωλὸς παρὰ τὸ κωλὸν, ὃ σημαίνει τὸ βεβλαμένον ὀστοῦν, τροπῇ τοῦ κ εἰς χ· κῶλος γάρ ἐστι, ὁ μὴ τέλειος, ἀλλὰ βεβλαμένος τὸ ὀστοῦν, καὶ κεκρατημένος τὸ περιπατεῖν, ἐξ οὗ κωλύω τὸ κρατῶ, καὶ κῶλα ἐκάλουν, τοὺς κριοὺς τοὺς ἀποβεβληκότας τὰ κέρατα |
| χ 192 | Χωνευτήριον παρὰ τὸ χῶ, τὸ σημαῖνον τὸ χωρῶ, ἐκ τούτου γίνεται χῶνος, καὶ χωνίον τὸ χω. ε τικὸν, καὶ ἐκ τοῦ χῶνος χωνεύω, καὶ ἐξ αὐτοῦ χωνευτὴς καὶ ἐκ τούτου χωνευτήριον |
| χ 193 | Χώρα παρὰ τὸ χῶ τὸ χωρῶ |
| χ 194 | Χωόμενος χῶ τὸ ὀργίζομαι, χώομαι, ἡ μετοχὴ ὁ χωόμενος |
| χ 195 | Χωρίον ἐν ᾧ κατοικοῦσιν ἄνθρωποι· χώριον δὲ τὸ ἔλυτρον, τὸ κάλυμμα, τὸ συγγενώμενον ἐν τῇ κοιλίᾳ τοῖς βρέφεσιν, ἢ τὸ ἐκ τοῦ ἐμβρύου τοῦ τικτομένου· ἐκ τοῦ χέω |
| χ 196 | Χωρῆσαι τὸ δόξασθαι, χωρίσαι τὸ διαμερίσαι |
| χ 197 | Χωσάμενος ἐκ τοῦ χωῶ τὸ δέχω, παρὰ τὸ χῶ τὸ ὀργίζομαι, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ χέω, χῶ, τὸ διαχεῖσθαι τὴν χολήν· χῶ οὖν χώσω, καὶ μετοχὴ παθητικὴ χοόμενος, χούμενος, καὶ Δωρικῶς χώμενος, ὡς Μοῦσα Μῶσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο, χωόμενος· ἢ παρὰ τὸ χολῶ χολώσω, χολούμενος καὶ ἐκβολῇ τοῦ λ, χοούμενος, καὶ τροπῇ τῆς ου διφθόγγου εἰς ω, χωόμενος· ἢ παρὰ τὸ χῶ, καὶ ὑπερβιβασμῷ τοῦ τόνου, ὡς ὤρω, ὤρωρε· σημαίνει δὲ τὸ λυπῶ, καὶ ὀργίζομαι |
| χ 198 | Χειροβοσκὸς ὁ διὰ τῶν χειρῶν βοσκόμενος, χοιρο βοσκὸς δὲ ὁ τῶν χοίρων νομεύς. Τέλος τοῦ Χ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ψ ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ψ 2 | Ψαιστὸν ἔστιν εἶδος πλακοῦντος, ὁ δι’ ἀλφίτων παρασκευάζεται, ἀπὸ τοῦ ψῆσθαι καὶ ψώχεσθαι, ὅθεν καὶ ψωμοὶ, καὶ ψιχὲς τὰ μικρὰ θρέμματα |
| ψ 3 | Ψάλλειν ἐπὶ τῶν χορδῶν· παρὰ τὸ ψῶ, οὗ τὸ παράγωγον ψαύω καὶ ψάλλω, παρὰ τὸ διὰ δακτύλων ἐπιψαῦσθαι αὐτῶν, οὕτως Ἡρωδιανός |
| ψ 4 | Ψαιδρὸν τὸ φαιδρὸν, Κύπριοι |
| ψ 5 | Ψαλμῳδία παρὰ τὸ ψάλλειν μετ’ ᾠδῆς, ψαλμῳδ. ψαλμὸς μετ’ ᾠδῆς λεγόμενος |
| ψ 6 | Ψαλίδιον ὅτι δύο μέλια ἐν ἑνί |
| ψ 7 | Ψαλτήριον παρὰ τὸ τὰ ψαλλόμενα τηρεῖν· τὸ τη, ἦτα διάτι; παρὰ τὸ ὠρῶ τὸ φυλάσσω, πλεονασμῷ τοῦ τ, καὶ τοῦ μακροῦ εἰς μακρόν· ἢ ψαλτήριον διὰ τὸ τοὺς ψαλμοὺς τηρεῖν ἤγουν φυλάττειν |
| ψ 8 | Ψάμμος ὡς ψιλὸν ἅμα εἶναι |
| ψ 9 | Ψάμμος διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν ὑψηλὴν, καὶ ἄμικτον, καὶ ἀδύνατον μετὰ ἄλλης ὕλης μίγεσθαι καὶ κρατεῖσθαι |
| ψ 10 | Ψαύειν εἰς τὸ τιμή |
| ψ 11 | Ψεδνὸς μαδαρὸς, ἀρεόθριξ, παρὰ ἐψῆσθαι, ὅ ἐστιν ἀποβάλαι τὴν τρίχα |
| ψ 12 | Ψεδνὴ ὀλίγη, καὶ Ὅμηρος, ψεδνὴ δ’ ἐπενήνοθε λάχνη· ἐκ τοῦ ψῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀπὸ τινὸς μείζονος οὐσίας, εἰς ἐλάχιστον καὶ μικρὸν μέρος καθιστάμενον, γίνεται ὁ μέλλων ψήσω, ῥηματικὸν ψηνὸς, καὶ πλεονασμῷ τοῦ συμφώνου γίνεται ψεδνός· ὁ γὰρ πλεονασμὸς τοῦ συμφώνου τὴν φύσει μακρὰν μετέβαλεν εἰς θέσιν· ὡς πενὴς πενιχρὸς, μῆκος μακρὸς, σημαίνει δὲ ψεδνὸς, τὸν φαλακρόν |
| ψ 13 | Ψεῦδος παρὰ τὸ φεύγω φεῦγος καὶ ψεῦδος· ἢ παρὰ τὸ φείδω φεῖδος καὶ ψεῦδος· τοῦ γὰρ ψεύδους πάντες φειδόμεθα |
| ψ 14 | Ψευδέσιν οὐ γὰρ ἐπὶ ψευδέσιν πατὴρ Ζεύς. Ἀρίσταρχος ψευδέσιν ὡς σαφέσι δηλοῖ, οὐ γὰρ τοῖς ψεύσταις τρωσὶ βοηθεῖ Ζεῦς. εἰ δὲ πρα. εἰ βουλοίμεθα παραλαβεῖν ψευδέσιν, ἀνέγνωμεν ἂν ὡς βέλεσιν, ἵν’ ἐπευήθας τὸ ψεῦδος, ἐπειδὴ οὐδέποτε, φησὶν, οἶδεν ὁ ποιητὴς ἁπλοῦν τὸ ψευδὲς ἐν συνθέσει φιλοψευδής· καὶ μᾶλλον πιστέον Ἀριστάρχῳ |
| ψ 15 | Ψαῖμα τὸ ὀλίγον, καὶ ψαῖσμα τὸ ὀλιγόσιτον |
| ψ 16 | Ψαινάθιον τὸ ψευδὲς καὶ μάταιον |
| ψ 17 | Ψηνὸς ὁ μαδαρὸς καὶ φαλακρὸς, παρὰ τὸ ἐψῆσθαι. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς δηλοῖ τὸ ψῶ τὸ εἰς ἐλάχιστον καὶ μικρὸν ἐκ τινὸς οὐσίας μέρος καθιστάμενον |
| ψ 18 | Ψαλμός ἐστιν ἀλεξητήριον πάσης ἀντικειμένης ἐνεργείας, ἢ ᾠδὴ θεῷ προσφιλής |
| ψ 19 | Ψαλμός ἐστιν εἴδους, τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι, συνωνύμου |
| ψ 20 | Ψαλμὸς ὕμνος, ᾠδὴ, αἶνος καὶ ἆσμα |
| ψ 21 | Ψευδοπαιδεία εἰ μὲν παρὰ τὴν παίδευσιν λέγεται ψευδοπαιδεία, ει, ἡ ψευδὴς παίδευσις· εἰ δὲ παρὰ τὸ παῖς παιδὸς λέγεται, ψευδοπαιδία, ἰῶτα |
| ψ 22 | Ψηλαφῶ ἀπὸ τοῦ ψῶ τὸ προσεγγίζω, ὁ μέλλων ψήσω, ἀποβολῇ τοῦ ω ψὴς, καὶ τοῦ ἀφῶ, ὃ σημαίνει τὸ ψηλαφῶ, γίνεται ψηαφῶ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ λ, ψηλαφῶ. τὸ δὲ ἀφῶ παρὰ τὸ ἀφὴ, ὃ σημαίνει τὴν χεῖρα, ψηλαφῶ γὰρ λέγεται τὸ ταῖς χερσὶ κρατῶ |
| ψ 23 | Ψηλαφήσουσι παρὰ τὸ μῆλον μηλαφῶ, οὕτως εὗρον ἐν ὑπομνήσει πεζῶν |
| ψ 24 | Ψηφὶς ὁ μικρὸς λίθος. τὸ φις ἰῶτα διάτι; τὰ εἰς ις δισύλλαβα, τῷ ἦτα παραλήγεται. οἷον κρηπὶς, κνημίς |
| ψ 25 | Ψῆφος κρίσις, ἀπόφασις, δόγμα, ἀριθμὸς καὶ χειροτονία |
| ψ 26 | Ψηνὸς ὁ φαλακρὸς, παρὰ τὸν ψήσω μέλλοντα |
| ψ 27 | Ψιάδες σπασιάδες τινὲς οὖσαι, παρὰ τὴν παῦσιν ψεκάδες, καὶ ψιάδες, ἀποβολῇ καὶ μεταθέσει, Ἡρωδιανός. ὁ δὲ· Φιλόξενος, ὅτι ψῶ ἐστι ῥῆμα, ὅθεν καὶ κατασπᾷν, καὶ παράγωγον ψαύω καὶ ψίω, ἀφ’ οὗ καὶ ψιὰς, ἡ κατὰ λεπτὸν τοῦ ὕδατος ἔκδοσις, ὡς λάμπω λαμπὰς, ἴλλω ἰλλὰς, ἰλασία οὐκ ἔθετο. τὸ γὰρ ψίω καὶ ἐλαττοῦν. οἱ δὲ παρὰ τὸ ψίσω τὸ ποτίσω |
| ψ 28 | Ψιθυρίζω παρὰ τὸ ψῶ τὸ λεπτύνω καὶ τὸ θύρα, ὁ τῇ φωνῇ λεπτολογῶν |
| ψ 29 | Ψιλὸς μόνος, μικρὸς, γυμνὸς, μηδὲν ἔχων |
| ψ 30 | Ψηφίζειν πῇ μὲν τὸ κυροῦν σημαίνει, πῇ δὲ τὸ ἐρωτᾷν· οὕτως ἔχομεν παρὰ τῷ Δημοσθένει· καὶ ὁ ταῦτα ἐπιψηφίζων ἐπιστάτης, ἀντὶ τοῦ ἐρωτῶν |
| ψ 31 | Ψηλαφῶ δῆλον τὸ σημαινόμενον· ἡ μεταφορὰ τῆς λέξεως ἀπὸ τῶν μήλων, μῆλα δὲ τὰ πρόβατα· μηλαφῶ οὖν, τὸ τῶν μήλων ἐφάπτομαι, καὶ τροπῇ τοῦ μ εἰς ψ, ψηλαφῶ |
| ψ 32 | Ψίθυρ λέγεται καὶ ψίθυρος, οἷον, ψίθυρ, ψίθυρος καὶ ψιθύρου, ὡς μάρτυς, μάρτυρος, μαρτύρου, τὸ δὲ ψίθυρ παρὰ τὸ ψῖθος. ἢ παρὰ τὸ ψίω τὸ λεπτύνω, καὶ τὸ θύρα· σημαίνει δὲ τὰ χείλη περιφραστικῶς |
| ψ 33 | Ψιθυρίζειν τινὲς ὀνοματοποιεῖσθαι φασὶν, ὡς τὸ, κρίκε δὲ ζυγὸν, καὶ σίτιζε, ὅθεν κυρίως ἐπὶ τῶν ψευδομένων τὸ ψιθυρίζειν λαμβάνουσιν, ἐγκειμένου τοῦ ψίθους· Καλλίμαχος· σκῦλα γυνὴ κατακῶσα, καὶ οὐ ψίθος οὔνομ’ ἔχουσα |
| ψ 34 | Ψυθυρίζω παρὰ τὸ ψῶ, ὃ σημαίνει τὸ προσεγγίζω, γίνεται ψίω, καὶ ἐκ τούτου γίνεται ψίθυρος, καὶ ψιθυρίζω· ψίθυρος λέγεται, ὁ ἔξω τῶν θυρῶν μικρὰ τοῦ πλησίου διαλεγόμενος πρός τινα. τὸ δὲ θύρα, παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ |
| ψ 35 | Ψιθυρισμὸς λέγεται ἡ λεπτὴ φωνὴ, ἐκ τοῦ ψιθυρίζω· τοῦτο δὲ ἐκ τοῦ ψίω τὸ λεπτύνω, καὶ τοῦ θύρα, ὃ σημαίνει περιφραστικῶς τὰ χείλη |
| ψ 36 | Ψιθύρισμα ἡδύ τι τὸ ψιθύρισμα τῶν δένδρων ἠκούετο· πεποιημένη λέξις, ἀπὸ τοῦ ἀποτελουμένου ἤχου ἀπὸ φυσῶντος τοῦ ἀνέμου· καὶ εἰς τὸ μάρτυροι |
| ψ 37 | Ψιλὴ διὰ τοῦ ἰῶτα, ἀπακρα γὰρ τῆς γλώττης, παρὰ τὸ ψῶ τὸ προσεγγίζω, καὶ ἄκροις δὲ τοῖς χείλεσι τιθέμενον ψιλὸν καλεῖται |
| ψ 38 | Ψιλὸς ὁμοίως παρὰ τὸ ψῶ, τὸ προσεγγίζω |
| ψ 39 | Ψιλοῖ ψῶ τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ ψιλὸν καλοῦμεν τὸν ἄοπτον |
| ψ 40 | Ψιλὴν ἄροσιν, ἀροτριασίμην καὶ σπορίμην, τὴν ἄδενδρον χώραν, τὴν πρὸς τὸ σπείρεσθαι καὶ ἀροῦσθαι ἐπιτήδειαν |
| ψ 41 | Ψιλὸς παρὰ τὸ ψῶ, τὸ σημαῖνον τὸ λεπτύνω, καὶ ἐκ τούτου ψιλὸς ὁ ἀσθενὴς, μόνος, μικρὸν, μηδὲν ἔχον· καὶ εἰς τὸ γυμνὸς, καὶ εἰς τὸ δαψιλός |
| ψ 42 | Ψινύσσω τὸ ξύω, οὗ ὁ μέλλων ψινύξω, καὶ ψέδω τὸ λυπῶ, καὶ ψέδεσθαι τὸ λυπεῖσθαι, καὶ ψινάω τὸ φυρολογῶ, καὶ ψινάζω τὸ ἀπορῶ, καὶ ψίδω τὸ φροντίζω καὶ ἐντρέπομαι, καὶ ψίω τὸ ἐλάττω, καὶ ψιὰς, ἡ λεγομένη ψιχαρισμός |
| ψ 43 | Ψιμύθιος ὅθεν ὁ τῶν ὀψέων τῶν γυναικῶν λέγεται λευκασμός· ἐκ τῆς ἀναθυμιάσεως τοῦ ὄρους πρὸς τὸν μόλυβδον γενόμενον, ἀλλὰ καὶ ὄνομα ποταμοῦ ἐν Σικελίᾳ, ὁ λεγόμενος Ψίμυθος |
| ψ 44 | Ψίω εἰς τὸ τιμὴ καὶ ψιθυρισμός |
| ψ 45 | Ψίχειν ὄξους, εἰς τὸ τιμὴ καὶ ψίξ |
| ψ 46 | Ψιχίων ἐκ τοῦ ψιχῶ τὸ λεπτύνω |
| ψ 47 | Ψίσαι οὕτως ἡ παράδοσις, δηλοῖ δὲ τὸ ψωμίσαι, καὶ βραχὺ θρέψαι, μεταποιοῦ τινὸς ἤχου |
| ψ 48 | Ψι ὅτι συριγμὸν ἔχει αὐτοῦ ἡ ἐκφώνησις, ὅστις συριγμὸς, οὐκ ἔστι τι, ἢ μόνον ψι· ἄλλοι δὲ ὅτι ἑνὸς ψαύει χρόνου, ἄδειαν διπλοῦ |
| ψ 49 | Ψύλλαι θηλυκῶς, ἔθεισο δὲ φθεὶρ ἀρσενικῶς |
| ψ 50 | Ψίω διὰ τοῦ ἰῶτα γράφεται, καὶ οὐ τεχνικὴ ἡ παράδοσις, ἡ γὰρ ἐπιψίσει ἅπαντας ἐμὰς κοίμησις |
| ψ 51 | Ψιλὴ ἀπ’ ἄκρας γὰρ τῆς γλώττης προσφέρεται, ἢ πρὸς τὴν δασεῖαν, ἥτις ἀπὸ τοῦ σεύεσθαι εἴρηται, καὶ τῆς δα ἐπιτάσεως, ἁθροῦν γὰρ πνεῦμα ἡ δασεῖα ἔχει |
| ψ 52 | Ψύλλειον ἡ βοτάνη, ὁ εἰς τὸ δεῦρο |
| ψ 53 | Ψόγον ἐκ τοῦ ψέξιν, ἢ ψέξασθαι, ὅ ἐστι καταισιάσασθαι, ἢ μέμψασθαι |
| ψ 54 | Ψόγος ὄνειδος, λάλημα, λοιδορία, μέμψις |
| ψ 55 | Ψόγος κτύπος, καὶ ἡ θνῆσις τῶν πτηνῶν, ἐξ οὗ καὶ ἡ ψοφία τὸ θηλυκόν |
| ψ 56 | Ψυὰ ἡ σὰρξ, ἡ ἐπιπολὺ οὖσα τοῖς ὀστέοις |
| ψ 57 | Ψυὴ οὕτω διὰ τοῦ υ, παρὰ τὸ ψαύω ψυὴ, ἡ ἐπιψαύουσα σάρξ. καὶ ἐπιπολὺς οὖσα τοῖς ὀστέοις· τὰ ψιὰ καὶ τὰ νῶτα |
| ψ 58 | Ψυὰ ἀπὸ τοῦ ξύω γίνεται ξυὰ καὶ ψυὰ, κατ’ ἀντίφρασιν, ἣν εὐχερῶς κνῆσαι οὐ δυνάμεθα, ἢ παρὰ τὸ ὀπίσω, συγκοπῇ ὄψω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ὀψία, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ο, ψία, ἡ ὀπίσω οὖσα· καὶ τροπῇ τοῦ ἰῶτα εἰς υ, ψυά |
| ψ 59 | Ψυχὴ παρὰ τὸ ψύχω τὸ ἀναπνέω |
| ψ 60 | Ψυχὴ παρὰ τὸ ψύχος, ὅ ἐστι πνεῦμα· Ὅμηρος, ψύχεος ἱμείρων, ἀντὶ τοῦ πνεύματος, ὅθεν ἐκοιμᾶτο ἐλπήνωρ ἐν τῷ ὑπερώῳ, ἐν Ἰλιάδι φησὶν, ἦκα μάλα ψύξασα, ἀντὶ τοῦ φυσήσασα. πνεῦμα καὶ ἡ ψυχὴ, ἡ τὸ πνεῖν ἡμῖν παρέχουσα |
| ψ 61 | Ψυχὴ διὰ τὸ ἐμψύχειν καὶ ζωογονεῖν τὸν νεκρὸν λέγεται |
| ψ 62 | Ψυχὴ πόσα σημαίνει; ἕξ· τὴν τοῦ σώματος κίνησιν, τὸ ζωτικὸν, τὸ λογικὸν, τὴν πνοὴν, τὸ αἷμα, καὶ τὸ λῖπος |
| ψ 63 | Ψωλὴ παρὰ τὸ ἐμφύσασθαι κατὰ τὴν ὄρεξιν τῶν ἀφροδισιῶν, διὸ καὶ φυσῶδες τὸ μόριον· καὶ φύσει φυσῶδες ἔστι· οὕτως ὡριανός |
| ψ 64 | Ψυχωλέτρεια ἐκ τοῦ ψυχὴ καὶ τοῦ ὀλῶ τὸ ἀπωλῶ |
| ψ 65 | Ψωμὸς παρὰ τὸ ψῶ, τὸ σημαῖνον τὸ λεπτύνω· τὸ ψω μέγα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ωμος καθαρὰ δισύλλαβα ἀρσενικὰ, ὀξύτονα, μὴ διφορούμενα, διὰ τοῦ ω γράφεται, οἷον, βωμὸς, ζωμὸς, ψωμὸς, μὴ διφορούμενα εἶπε, διὰ τὸ τομὸς καὶ τομός |
| ψ 66 | Ψωμὸς ἀπὸ τοῦ ψῶ, τοῦ σημαίνοντος τὸ κόπτω εἰς μικρὰ, γίνεται ψωμὸς, ὡς παρὰ τὸ ζῶ ζωμός· τὸ δὲ ψῶ πρώτης συζυγίας ἔστι, ψῶ, ψεῖς, ψεῖ, ψήσω· καὶ ἐκ τούτου ψωμίζω |
| ψ 67 | Ψώρα παρὰ τὸ ψῶ τὸ προσεγγίζω |
| ψ 68 | Ψῶ σημαίνει ζ, τὸ κόπτω εἰς μικρὰ, ἐξ οὗ καὶ ψωμός. ψῶ τὸ προσεγγίζω, ἐξ οὗ καὶ ψώρα, παρὰ τὸ ἅπτεσθαι ἐν τῷ κνήθειν τὰ πεπονθότα μέρη τοῦ σώματος· ψῶ τὸ λεπτύνω, ἐξ οὗ καὶ ψιλὸν στρατιώτην λέγομεν τὸν ἄοπλον καὶ γυμνὸν, ψῶ τὸ ψαύω, ἐξ οὗ καὶ ψοά· ψῶ ψίω τὸ ἐμβρωματίζω· ψῶ τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ ψολοεὶς κεραυνὸς ὁ καυστικός. ψῶ τὸ τρίβω, ἐξ οὗ καὶ ψώγοντες ταῖς χερσὶν, ἤγουν τρίβοντες. Τέλος τοῦ Ψ στοιχείου. ΑΡΧΗ ΤΟΥ Ω ΣΤΟΙΧΕΙΟΥ |
| ω 4 | Ὦ εἰς τὸ ἵημι, καὶ οὐσία καὶ ὦμος |
| ω 5 | Ὦια τὸ πεδιαῖον μέρος, τὸ ἄκρον τοῦ ἱματίου, ἢ ἀρχὴ ἐξετάσεως, παρὰ τὸ οἶς, ὅπερ ἀπὸ τοῦ ὄϊς· ἀπὸ οὖν τοῦ οἶς οἴειος τὸ κτητικὸν, τὸ θηλυκὸν οἴεια, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ αὔξησιν τοῦ ο, εἰς ω, ᾦα. τὸ δὲ οἶς παρὰ τὸ οἴω τὸ κομίζω |
| ω 6 | Ὤια παρὰ τὸ οἶς, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον, γίνεται ὀΐα, καὶ κατὰ συναίρεσιν οἶα, καὶ κατ’ ἐπαύξησιν τῆς οι διφθόγγου εἰς ω. τὸ α μακρὸν, τὰ γὰρ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ, τῷ ω παραληγόμενα, ἐκτείνουσι τὸ α, οἷον, ἑώδης ἡ ἀνατολὴ, ἑσπερῶα, οὕτως οὗν καὶ ἑώα |
| ω 7 | Ὤιαν σημαίνει τὴν ἐργασίαν, τὴν εἰς τὸ ἄκρον τοῦ ἱματίου οὖσαν, τὸ περιστώμιον |
| ω 8 | Ὤιαν τοῦ ἐνδύματος · γίνεται παρὰ τὸ οἶς, ὃ σημαίνει τὸ πρόβατον, καὶ διαλύσει γίνεται ὄϊς, καὶ ἐπαυξήσει τοῦ ο εἰς ω, ὤϊς, καὶ τὸ θηλυκὸν ᾤα, καὶ μένει τὸ ἰῶτα προσγεγραμμένον, καὶ κλίνεται ᾤας· οἱ γὰρ παλαιοὶ εἰς τὰς ἀνακλάσεις τῶν ἱματίων αὐτῶν, προβάτων δέρματα ἐπέβαλον· ἔστι δὲ καὶ τὸ α μακρόν· τὰ γὰρ εἰς α λήγοντα θηλυκὰ, καὶ παραλήγοντα τῷ ω, ἐκτείνουσι τὸ α. οἷον, ἑώα ἡ ἀνατολὴ, ὑπερώα ὁ οὐρανίσκος· οὕτω δὲ καὶ ᾤα. σημαίνει δὲ τὴν ἀνάκλασιν τοῦ χιτῶνος |
| ω 9 | Ὧδε σημαίνει δύο παρὰ τῷ ποιητῇ, τὸ οὕτως, ὧδε δέ τις εἴπεσκε. σημαίνει δὲ καὶ τὸ νῦν· ἀφραίνοντα κιχήσομαι ὡς νύ περ ὦδε |
| ω 10 | Ὧδε ἐπίῤῥημα τοπικόν· ὁ ἔστιν ἄρθρον, καὶ ἐκτάσει τοῦ δε, γίνεται ὅδε, ἀντὶ τοῦ οὗτος, καὶ αὐξήσει τοῦ ο εἰς ω, ὧδε. ἔστι δὲ ἐπίῤῥημα, ἀντὶ τοῦ ου τως |
| ω 11 | Ὠιδὴ ἔστιν ἐπινίκιος κατ’ ἐχθρῶν, καὶ εὔρυθμος εὐχαριστία, ἢ φωνὴ ἐμμελὴς μετ’ ἐργασίας, ἢ χωρὶς ἐνηχήσεως ὀργάνου, ἢ θεολόγου εἰς θεόν· ἔστι καὶ συνώνυμον |
| ω 12 | Ὦ εἴρηται παρὰ τὸ ἔω τὸ ὑπάρχω, ἐπειδὴ καὶ τοῦτο ὑπάρχει μικρὸν, καὶ πλατὺν χαρακτῆρα ἔχον· καὶ διὰ τὸ ὁμοίαν τῷ χαρακτῆρι τὴν ἐκφώνησιν ἀπηνέγκατο |
| ω 13 | Ὢ ὀξυνόμενον σχετλιαστικὸν, ὢ τοῦ ἰδίου, ὢ ἐγώ |
| ω 14 | Ὧι ᾧτινι, ἀντωνυμία παράγωγος, πτώσεως δοτικῆς τῶν ἑνικῶν |
| ω 15 | Ὠιδὴ ἀπὸ τοῦ ἀοιδὴ, τοῦ α καὶ οι εἰς ω ἐκταθέντος γέγονεν ᾠδή. ἢ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α, ἀείδω, τὸ πάνυ γινώσκω, καὶ κράσει τοῦ α καὶ ε εἰς α μακρὸν ᾄδω, καὶ ᾠδή. καὶ εἰς τὸ ἄειδε |
| ω 16 | Ὡδὶ ἀντὶ τοῦ οὕτως, ἐπίῤῥημα μεσότητος |
| ω 17 | Ὠδεῖον τὸ μουσεῖον· τὸ δει διφθόγγῳ. ἐν ᾧ ᾄδουσι καὶ ψάλλουσι τὰς ᾠδάς |
| ω 18 | Ὠδὶς ὠδῖνος, ἡ γέννησις, ἢ πόνος, παρὰ τὸ ὤθω, ὠθίζω, ὠθὶς καὶ ὠδὶς, ὠθή τις οὖσα, δι’ ἧς ὠθεῖται τὸ βρέφος |
| ω 19 | Ὠιδὴ καὶ ἐπῳδή· ᾠδὴ ὁ ὕμνος, ἐπῳδὴ ἡ μαντεία |
| ω 20 | Ὠδίνω τίκτω, μέλλοντα οὐκ ἔχει, ἀλλ’ ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνεται |
| ω 21 | Ὠιδικώτερος ἐκ τοῦ ἀείδω |
| ω 22 | Ὠιδὴ προστίθησι τῷ ω, τὸ ἰῶτα, διὰ τὴν ἀοιδὴν, καὶ παρὰ πάντα, τὰ παρὰ τούτων γινόμενα, οὕτως ἔχει, κωμῳδία, μελῳδία, ῥαψῳδία, τραγῳδία. γέγονε δὲ καὶ ὠδὴ οὕτως· ἀπὸ τοῦ ἀοιδὴ τοῦ α καὶ τοῦ οι εἰς ω, ἐκταθέντος, γέγονεν ᾠδή |
| ω 23 | Ὠδῖνες ἡ εὐθεῖα ἡ ὠδὶς καὶ ὠδὶν, παρὰ τὸ ὠδίνω |
| ω 24 | Ὠιδὸς θρῆνος, ἢ ὁ κιθαρῳδός |
| ω 25 | Ὤζεσαν ἐκ τοῦ ὄζω γίνεται περισπώμενον ὀζῶ, ὁ μέλλων ὠζέσω, ὁ ἀόριστος ὤζεσα, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ὤζεσαν |
| ω 26 | Ὠὴ ἔπος θρηνητικὸν, καὶ ὀττοτοί. ἔστιν ὦ κλητικὸν ἐπίῤῥημα, ὥσπερ τὶ ἐρωτηματικὸν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η, ὠή |
| ω 27 | Ὠήθην τὸ ὑπέλαβον, παρὰ τὸ οἴω, οἰήσω· καὶ ᾤετο |
| ω 28 | Ὠθίζω ἐπὶ ἐνεστῶτος, ἔστι γὰρ καὶ ὠθέω ὠθῶ, διωθήσας γὰρ, καὶ ἀντωθῶ καὶ συνωθῶ |
| ω 29 | Ὦκα εὐθέως, ταχέως, καὶ σπουδαίως, ὡς τοῦ ὠκέα κατὰ συγκοπὴν ὦκα. διάτι βαρύνεται; ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ πληθυντικῶν οὐδετέρων μεταγόμενα εἰς ἐπιῤῥηματικὴν σύνταξιν ἅπαντα βαρύνονται. οἷον τάχεα τάχα· τάχα γάρ με κατακτέουσιν Ἀχαιοί. σαφέα σάφα, σάφα δ’ οὐκ οἶδ’ εἰ θεός ἐστιν· ὠκέα ὦκα, ὦκα μ’ ἐν πεδίῳ διωκομένη φέβεσθαι, πλὴν τοῦ θαμὰ, θαμ’ ἐβάζετε. τὸ δὲ ὦκα ἐκ τοῦ ὠκύς· τοῦτο παρὰ τὸ ἀκὴ, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, τὸ οὐδέτερον ἄκυ, ἄκεα, ἄκα, καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς ἦτα, ἦκα. ἦκα πρὸς ἀλλήλους ἔπεα πτερόεντ’ ἀγόρευον. ἀντὶ τοῦ μετὰ ἡσυχίας, ἠρέμα. τρέπεται δὲ τὸ α εἰς ω, ὥσπερ ἔστι φάρος καὶ σημαίνει τὸ ἱμάτιον, ἐξ αὐτοῦ οὖν φαριαμός καὶ φωριαμὸς, οὕτω καὶ ἄκα, τρέπεται δὲ τὸ α εἰς ω, καὶ γίνεται ὦκα. ἐκ δὲ τοῦ ὠκὺς καὶ τοῦ μόρος γίνεται ὠκύμορος. διάτι ἀπέβαλε τὸ ς ἐν τῇ συνθέσει; τὰ εἰς υς ἀποβάλλουσι τὸ ς, ἐν τῇ συνθέσει, καὶ φυλάττουσι τὸ υ, οἷον, ὀξύδρομος, ὀξυθάνατος, ὀξύγραφος, ὠκύμορος· πλὴν τοῦ ἥμισυς, τοῦτο γὰρ ἐν τῇ συνθέσει ἀποβάλλει τὴν συ, συλλαβὴν, οἷον, ἡμικύκλιον, ἡμίονος, ἡμίφωνον· ἔστι δὲ καὶ τὸ ὦκα ἐπίῤῥημα μεσότητος |
| ω 30 | Ὤκεον εἰς τὸ ἐπενήνοθεν |
| ω 31 | Ὠκεανὸς παρὰ τὸ ὠκὺς καὶ τὸ ἀνύω, ὁ ταχέως φέρων, ἢ παρὰ τὸ ὠκέως ναίειν, ὅ ἐστι πορεύεσθαι ταχύ· σημαίνει καθ’ Ὅμηρον, ποταμὸν ἔξωθεν περιέχοντα κυκλοτέρως ὅλον τὸν κόσμον. Ὠκεανὸς, παρὰ τὸ ὠκέως ἀνύειν κύκλῳ |
| ω 32 | Ὠκυτόκιον προπαροξυτόνως, ὠκὺς παρὰ τὸ ἀκὶς, τροπῇ τοῦ α εἰς ω, τὸ δὲ ἀκὶς παρὰ τὸ εἴκω τὸ ὑποχωρῶ |
| ω 33 | Ὠκέας ταχεῖς, ὠκύλας ταχύνας |
| ω 34 | Ὤκλασαν τὰ γόνατα ἔκαμψαν· λαμβάνεται δὲ καὶ ἐπὶ τῶν ἀπειρηκότων ἐν πάντι πράγματι, καὶ μηκέτι ἀντεχόντων |
| ω 35 | Ὤικουν κατέλυσαν, χρόνου παρατατικοῦ, σὺν τῷ ἰῶτα. οἰκῶ γὰρ τὸ θέμα |
| ω 36 | Ὠλέναι αἱ χεῖρες, ἀπὸ τὸ δι’ αὐτῶν ὀλοῦσθαι τινὰς πράξεις, τουτ’ἔστι πληροῦσθαι· οὕτω Σωρανός |
| ω 37 | Ὠλένη εἰς τὸ λευκώλενος |
| ω 38 | Ὠλένη ἐκ τοῦ ὀλοῦσθαι τὰ ἔργα, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω |
| ο 409 | Ὀλιγωρηκότα ἢ φροντικότα, ἀπὸ θέματος τοῦ ὀλιγωρῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ὀλίγος καὶ τὸ ὥρα, ὃ σημαίνει τὴν φροντίδα |
| ω 39 | Ὦ μάκαρ μακάριε, τίμιε, Ἀτρείδη, μοιρηγενὲς, ὀλβιόδαιμον, ὁ ἐπὶ εὐτυχία τεχθεὶς, εὐδαιμονέστατε· ἔχει ἐξαίρετον ὁ στίχος οὗτος, ὑπὲρ τοὺς λοιπούς. οὗτος ὁ στίχος μιμεῖται τὰς τοῦ ἡλίου ἀκτίνας· ὡς ἐκεῖνος ἀνατέλλων ὀλίγον τι ἐφαπλοῖ τὰς ἀκτίνας αὐτοῦ, ἐπειδὴ ἐν τῷ μέσῳ νήματι ἐλθὼν τελειότατα γίνεται, οὕτω καὶ ὁ στίχος οὗτος, ἀπὸ εὐτελῶν συλλαβῶν ἀρχόμενος ἐπὶ τὸ τέλειον ἔρχεται. τὸ γὰρ ὦ ἐστι μονοσύλλαβον, τὸ δὲ μάκαρ δισύλλαβον, τὸ δὲ Ἀτρείδη τρισύλλαβον, τὸ δὲ μοιρηγενὲς τετρασύλλαβον, τὸ δὲ ὀλβιόδαιμον πεντασύλλαβον |
| ω 40 | Ὠμὸν τὸ μὴ μεταβολὴν εἰληφὸς εἰς πέμψιν, ὡς καὶ τὴν ἔξω τροφὴν ὠμὴν λέγουσι τὴν οὐτ’ ὠπτημένην, οὐτ’ ἐψημένην. ἢ ὡς Φιλόξενος, τὸ ὠμὸν εἰρῆσθαι, φησὶ, τὸ ἐν ταυτότητι μένον, ἤγουν ὑπάρχον, παρὰ τὸ ὦ τὸ ὑπάρχω, καὶ μὴ μεταβληθέν |
| ω 41 | Ὦμος ἐκ τοῦ οἴω, τὸ κομίζω, οἷμος, καὶ τροπῇ τῆς οι διφθόγγου εἰς ω, ὦμος, ὁ τὰ βάρη κομίζων· ἢ παρὰ τὸ ὦς ὠτὸς, ὠτῶ, ὠτίω· ἐκβολῇ τοῦ τ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ, ὦμος |
| ω 42 | Ὤμοι παρὰ οἴμοι, σχετλιαστικὸν ἐπίῤῥημα, τροπῇ τοῦ ο εἰς ω, ὤμοι· οὐ γὰρ, ὥς τινες, ὤ ἐμοί ἐστι, καὶ συναλοιφῇ ὤμοι· πῶς γὰρ τῇ δοτικῇ ἐπιφέρεται εὐθεῖα; ὤμοι ἐγώ τι πάθω· τὸ δὲ χωρὶς τοῦ ἰῶτα, ἀπὸ τοῦ ω σχετλιαστικοῦ, κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ μοι |
| ω 43 | Ὡμήρησεν ὡμήρησε δέ μοι παρ’ ἑταίρων ἄγγελος ὠκὺς, συνέτυχεν, ἢ συνήντησε, ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ὁμοῦ ἐρεσσόντων· ἢ ἀπὸ τοῦ ἅμα ἀρηρέναι, ὡς οἶνος οἰνηρὸς, οὕτως ὅμος Ὅμηρος. Πίνδαρος δὲ ἐν ὕμνοις, ἐρίφων μεθομήρεον, οἷον, ὁμοῦ καὶ μετ’ αὐτῶν πορευόμενον· ὅθεν καὶ ὅμηροι, παρὰ τὸ συνεῖναι τοῖς λαμβάνουσιν, ἢ ἀντὶ τοῦ συναντιλαβοῦ, καὶ συμβαλοῦ· ἐξ οὗ καὶ ὅμηροι, οἱ ἐπὶ καταλλαγῇ ἀποστελλόμενοι δι’ εἰρήνην καὶ ὁμόνοιαν. οἱ δὲ φασὶ τοὺς ἀρχαίους ὁμηρεῖν λέγειν τὸ συνακολουθεῖν· τοὺς οὖν ἐπὶ τῇ ἀκολουθίᾳ τῶν λεγομένων ὁμήρους λέγουσιν |
| ω 44 | Ὠμήσιον καὶ ὠμήστιον, μανδας κουκούλλιον, ἀνάβολος, ὠμόφορος |
| ω 45 | Ὠμίλουν ω μέγα, ὁμιλεῖν δὲ μικρόν |
| ω 46 | Ὠμηστὴς ὠμοφάγος, παρὰ τὸ ἔδω, ὄνομα ἔστης. ὡς ψεύδω ψεύστης, οὕτως ἔδω ἔστης, καὶ ὠμέστης, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η, ὠμηστής· τάσσεται δὲ ἐπὶ ἀλόγων καὶ λογικῶν· Ὅμηρος, ὠμηστὴς καὶ ἀπηνὴς ἀνήρ. καὶ ἐπὶ ἀλόγων, ἀλλ’ οἰωνοὶ ὠμησταὶ, οἷα καὶ τὰ ὠμόφαγα θηρία, καὶ τὰ ὄρνεα |
| ω 47 | Ὤμοι ἔστιν ἀναφώνημα λύπης, λύπης δηλωτικὸν· ἐκ τοῦ οἴμοι κατ’ ἔκτασιν τοῦ οι εἰς ω, ὤμοι, δι’ ἑνὸς μ. ἢ ἀπὸ τοῦ ω τοῦ σχετλιαστικοῦ, ὅπερ καὶ εἰς α συστέλλεται, ὡς τὸ, ἆ δεῖλα· ἀντὶ τοῦ ὦ ἀθλία· τοίνυν ἀπὸ τοῦ ω, ὤμοι καὶ τὸ ἰῶτα οὐκ ἔχει |
| ω 48 | Ὤμοι φεῦμοι, ἔστιν ἀναφώνημα λύπης καὶ οἴκτου δηλωτικόν |
| ω 49 | Ὤμοισι τοῖς ὤμοις, πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικῶν, ἀρσενικῶν τε καὶ θηλυκῶν εἰς φωνῆεν λῆγον, προσθέσει τῆς σι, συλλαβῆς, ποιεῖ τὴν δοτικὴν τῶν πληθυντικῶν, Ἀτρεῖδαι, Ἀτρείδαισι |
| ω 50 | Ὠμόρξατο εἰς τὸ ἀπομόρξατο· ὤμοξε |
| ω 51 | Ὦμος παρὰ τὸ ὦ, τὸ ὑπάρχω, κτητικὸν, ὑπομένων τὰ βάρη ἰσχυρῶς· τὸ ω μέγα διάτι; ἐκ τοῦ οἴσω μέλλοντος, ὁ γὰρ ἐνεστὼς οὐκ εἴρηται. καὶ ὥσπερ τρέπεται τὸ ω εἰς τὸ οι, οἷον ἀγκώνη καὶ ἀγκοινή· οὕτω καὶ ἡ οι τρέπεται εἰς ω· τὶ διαφέρει ὦμος καὶ ὠμός; διαφέρει· ὠμὸς ὁ ἀπηνὴς καὶ σκληρὸς, ὦμος δὲ τὸ μέρος τοῦ σώματος· τὸ ω μέγα διάτι; τὰ διὰ τοῦ ωμος δισύλλαβα, μονογενῆ, μὴ ἔχοντα ῥῆμα ἀντιπαρακείμενον διὰ τοῦ ε, διὰ τοῦ ω, γράφεται, ἐπὶ βαρυτόνων καὶ ὀξυτόνων, οἷον, κῶμος, μῶμος, βρωμὸς τὸ δῆγμα, ζωμὸς, βωμὸς, ψωμός |
| ω 52 | Ὦμος διάτι βαρύνεται; τὰ εἰς ος λήγοντα δισύλλαβα, μονογενῆ, ἀρχόμενα ἀπὸ τοῦ ω, μὴ προκειμένου τοῦ ἰῶτα βαρύνεται· οἷον, ὦρος, ὦχρος, ὦμος· πρόσκειται μονογενῆ διὰ τοῦ ὠμὸς ὁ ἀπηνὴς, καὶ ἡ ὠμὴ καὶ τὸ ὠμόν. πρόσκειται ἀπὸ τοῦ ω, ἀρχόμενα, διὰ τὸ ζωμὸς ψωμός· μὴ προσκειμένου τοῦ ἰῶτα εἶπε, διὰ τοῦ ᾠδὸς καὶ τραγῳδός |
| ω 53 | Ὦμος ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν ὤμοισιν· ὁ κανὼν, πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικῶν, ἀρσενικῶν τε καὶ θηλυκῶν ὀνομάτων, εἰς φωνῆεν λήγουσα, προσθέσει τῆς σι συλλαβῆς, ποιεῖ τὴν δοτικὴν τῶν πληθυντικῶν, οἷον καλοῖσι, σοφοῖσι, Ἀτρείδαισι· τὸ ω μέγα, τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων |
| ω 54 | Ὦμος ὅτι ὁμᾶς ἐστι τοῦ πλάτους καὶ τοῦ μήκους τοῦ σώματος |
| ω 55 | Ὤναντο ὤμοσεν, καὶ εἰς τὸ ὀνῶ, καὶ εἰς τὸ ἀπώναντο |
| ω 56 | Ὤοντο ὑπέλαβον, παρατατικὸς, οἷον τὸ ἐκ τοῦ ὤθω, ὠνὴ καὶ ὦνος ἡ τιμή |
| ω 57 | Ὤμοσε ὤμωσε σημαίνει δύο· τὸ διὰ τοῦ ο γραφόμενον, τὸ περί τι ὀμόσαι· ἔστι δὲ ἕτερον ὠμῶσαι καὶ γράφεται διὰ τοῦ ω, τὸ εἰς ὁμόνοιαν καὶ φιλίαν ἄγειν· καὶ Ὅμηρος, εἰς εὐνὴν ἀνέσαιμι, ὁμωθῆναι φιλότητι |
| ω 58 | Ὦνον ἐκ τοῦ ὤθω τὸ πρώθω ὠνὴ καὶ ὦνος ἡ τιμή |
| ω 59 | Ὦπες οἱ ὀφθαλμοὶ, οἱονεὶ ὠπαί τινες οὖσαι τῆς ψυ χῆς, δι’ ὧν τὸ κατάστημα τῆς ψυχῆς θεωρεῖται· σώζεται δὲ ἐν συνθέτοις καὶ νῦ παρὰ τὸ τοὔνομα, καὶ ὑπώπια δὲ λέγονται, τὰ ὑπὲρ τοὺς ὀφθαλμοὺς περιδνώματα. ὡς δέ τινες, ὅτι ὀπῇ καὶ τρυπήμασιν ἐοίκασιν, ὅθεν ὁποτιον τὸ ποιοῦν ὀπήν· γέγονε δὲ κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω ὦπες, οὕτω Σωρανός |
| ω 60 | Ὦ πόποι ποίου μέρους λόγου ἐστιν· ἐπιῤῥήματος σχετλιαστικοῦ· καὶ πῶς τίθενται δύο τόνοι; εἰ γὰρ ἦν μέρος ἓν λόγου ὤφειλεν ἔχειν ἑνὰ τὸν τόνον· οὐδέποτε ἓν μέρος λόγου δύο τόνους ἐπιδέχεται· εἰσὶ δὲ δύο ἐπιῤῥήματα, καί ἐστιν ἀντὶ τοῦ παπαί· καί ἐστιν ἐκ παραλλήλου ἓν μέρος λόγου καὶ λέγομεν, ὅτι συνεξηκολούθησε τῇ ὀνομαστικῇ πτώσει, τῇ ὦ φίλοι· ὠφείλει δὲ ὀξύνεσθαι, ὡς γενόμενον ἐκ τοῦ παπαί· ἀλλὰ συνεξηκολούθησε τῇ ὀνομαστικῇ πτώσει· οἱ γὰρ Σκῦθαι ἀγάλματά τινα ἔχοντες ὑπόγεα τῶν θεῶν, πόπους αὐτὰ καλοῦσιν |
| ω 61 | Ὥρα παρὰ τὸ ὁρίζειν, ὥρωα καὶ ὥρα, παρὰ τὸ ὁρίζειν τὰ μέρη τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτός |
| ω 62 | Ὥρα ἡ τροπὴ, παρὰ ὡρεῖν καὶ φυλάσσειν τεταγμένως τὸν ἴδιον καιρόν |
| ω 63 | Ὥρα εἴρηται τετραχῶς· ἐπὶ φροντίδος, ὡς θυρωρὸς, κηπωρὸς ὀλίγωρος, ἀπὸ τοῦ τὴν φροντίδα ἔχειν τῶν θυρῶν· καὶ ὀλίγην ὥραν· ὥρα δὲ πάλιν τὸ κάλλος, ὅθεν καὶ τὸ ὡραῖος· ὥρα δὲ καὶ ἡ στάσις τῆς ἡμέρας, ὡς ὅταν λέγωμεν· πέμπτη ὥρα ἐστιν· ὥρα δὲ ἡ ἐπὶ καιροῦ, ὧρα χειμῶνος, ὥρα θέρους |
| ω 64 | Ὧραι ἀπὸ τοῦ ὡρεύειν, ὅ ἐστι φυλάττειν· αὗται γὰρ φύλακες τῶν ἀνθρωπίνων ἔργων· ὡρεύουσι δὲ, φυλάττουσι, καὶ φροντίζουσιν, ὅθεν καὶ οὖρος λέγεται ὁ φυλάσσων, καὶ φύλαξ· ὥρα τὸ ιβ τῆς ἡμέρας καὶ τῆς νυκτός· ὥρα ὁ καιρὸς, ὥρα ὁ ἐνιαυτὸς, ὥρα ἡ εὐμορφία, ὥρα ἡ νεότης, ὥρα ἡ φροντὶς, ὥρα δὲ καὶ ἡ ἀστραπή |
| ω 65 | Ὥρη δὲ ἄνθη τὰ κατὰ καιρὸν γινόμενα |
| ω 66 | Ὦπτο ἐθεάθη· ἐκ τοῦ ὄπτω, ὁ μέλλων ὄψω, ὁ παρακείμενος ὦφα, ὁ παθητικὸς ὦμμαι, ὁ ὑπερσυντελικὸς ὤμμην, ὦψο, ὦπτο |
| ω 67 | Ὥρα διὰ τὸ ὁρᾶσθαι, ἢ διὰ τὸ ἀπὸ τῆς ἑώας ὁδὸν παρέρχεσθαι τῆς ἡμέρας· ἔστι δὲ ὄνομα θηλυκόν· καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ χῶ χώρα, καὶ ψῶ ψώρα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ὦ, τοῦ σημαίνοντος τὸ ὑπάρχω γίνεται ὥρα· σημαίνει δὲ τὸ ιβ τῆς ἡμέρας· τὸ ρα μακρόν ἐστι· τὰ εἰς ρα θηλυκὰ δισύλλαβα, εἰ μὲν διφθόγγῳ παραλήγονται, συστέλλουσι τὸ α, οἷον στεῖρα, πεῖρα, σφαῖρα· εἰ δὲ ἑνὶ φωνήεντι παραλήγονται, ἐκτείνουσι τὸ α· χώρα, χήρα, ψώρα, πήρα, οὕτω καὶ ὥρα |
| ω 68 | Ὡραῖα ἔστιν ὥρα, ὃ σημαίνει τὸν ἐνιαυτὸν, καὶ ἐκ τούτου γίνεται τὸ ὡραῖον, τοῦ ὡραίου, οἱονεὶ τὸ διαδοῦναι κατὰ τὸν καιρὸν τὸν ἑαυτοῦ καρπόν |
| ω 69 | Ὡραιότης διὰ τὸ ἐμπόνως ἐνορᾶσθαι τὸ καλόν |
| ω 70 | Ὡραῖος ἀπὸ τοῦ ὥρα, ὃ σημαίνει τὴν εὐμορφίαν· τὸ ραι, διφθόγγῳ διάτι; τὰ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ εἰς ἦτα θηλυκῶν |
| ω 71 | Ὥρα σημαίνει τέσσαρα· τὴν φροντίδα, τὴν θεωρίαν, τὴν σωματοειδῆ θεὰν, καὶ τὸν καιρόν |
| ω 72 | Ὡραΐζεται ἐπὶ τοῦ εὐφραίνεσθαι |
| ω 73 | Ὡρεῖν εἰς τὸ ἀλεωρή |
| ω 74 | Ὥραον εἰς τὸ ὁρά |
| ω 75 | Ὥραισι ταῖς γυναιξὶ, ἀπὸ τοῦ ἀρηρέναι ἀνδράσι· ἔνθεν καὶ ξυνωρὶς, παρὰ τὸ ξυνηρμόσθαι· γίνεται ὃ ἄορος, καὶ ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν ἄοροι, καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ὄαρες, καὶ συναιρέσει ὧρες |
| ω 76 | Ὥρεσσι ταῖς γυναιξὶ, ταῖς ζευχθείσαις ἀνδράσι, ὅθεν καὶ ξυνωρὶς, τὸ συνεζευγμένον τῶν ἵππων· γράφε, ξυνώριον τὸ συνέδριον τῶν ἵππων |
| ω 77 | Ὤρεχα εἰς τὸ ὀρεκτόν |
| ω 78 | Ὠρίων ὄνομα κύριον, καί ἐστιν ἐπίσημον ἄστρον· τὸ ω, μέγα διάτι; κατὰ τροπὴν τῆς ου διφθόγγου εἰς ω, ὡς βοῦν βῶν, οὕτως οὐρίων, Ὠρίων, ἀπὸ ἱστορίας, ἀπὸ τοῦ οὐρῆσαι τοὺς θεοὺς ἐν τῇ βύρσῃ, καὶ γένεσθαι αὐτόν· καὶ ἄτρον οὕτω καλούμενον, ἡ λεγομένη σκεπαρνέα, καὶ κλίνεται Ὠρίωνος |
| ω 79 | Ὠρεῖον τὸ καλούμενον σιτοδοχεῖον, ἐκ τοῦ ὠρῶ, τὸ φυλάσσω, τὸ ρει διφθόγγῳ |
| ω 80 | Ὥρμαινε ἐκ τοῦ ὁρμῶ ὁρμαίνω, τὸ δὲ ὁρμῶ, ἐκ τοῦ ὅρμος |
| ω 81 | Ὦρος ὁ χρόνος, καὶ ὦρος ὄνομα |
| ω 82 | Ὦρσε ὄρω τὸ διεγείρω, ὁ μέλλων ὀρῶ, καὶ Αἰολικῶς ὄρσω, οἱ γὰρ Αἰολεῖς βαρυντικοί εἰσι, ὁ ἀόριστος πρῶτος ὦρσα, ὦρσας, ὦρσεν, ὥσπερ φθείρω φθερῶ φθέρσω, κείρω, κερῶ κέρσω |
| ω 83 | Ὠρίων ἄστρον, καὶ τὸν Ὠρίωνα δέρκομαι |
| ω 84 | Ὠρειθυῖα ἑορτὴ, παρὰ τὸ ἐν ὄρει θύειν |
| ω 85 | Ὠρειθυῖα ὄνομα θεᾶς, παρὰ τὸ ὄρει δοτικῇ, καὶ τὸ θύω τὸ ὁρμῶ, κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο, εἰς ω |
| ω 86 | Ὠρειαύλιος ὄνομα, ἐκ τοῦ ὥρα καὶ τοῦ αὔλιος |
| ω 87 | Ὠρείτης ὁ ἐξ Ὠρεοῦ πόλεως, πλησίον Λέσβου, καὶ ὄνομα κύριον |
| ω 88 | Ὠρυγὴ ἡ βοὴ, ἐκ τοῦ ὀρύσσω, ὀρύω, ὠρυγὴ τοῦ ζώου |
| ω 89 | Ὠρυόμην καὶ ὠρυόμενος μετοχὴ, ἀπὸ τοῦ ὠρύω πρωτοτύπου διὰ τοῦ ω μεγάλου· σεσημείωται πέντε· καὶ ὠρύω τὸ βοῶ, ὁ τὸ τύζειν βοᾷν, ῥοίζησεν, ἐφώνησεν, ἰυγμὸς, βοὴ, φωνὴ, ἠύδησεν, ἐφώνησεν, ηὔσεν, ἐβόησεν· ἰύζει, βοᾶ, κραυγάζει, ἶφι βοᾶ, μεγάλως |
| ω 90 | Ὠσθεὶς παρὰ τὸ ὤθω, ὤσω, ὦκα, ὦσμαι, ὤσθην, ὠσθείς |
| ω 91 | Ὠρύω σημαίνει τὸ κλαίω, παρὰ τὸ αὔω τὸ φωνῶ αὐορύω, καὶ κράσει τοῦ α καὶ ο εἰς ω, καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ, ὠρύω· ἢ παρὰ τὸ θορυβῶ, θορύω, κατ’ ἀποβολὴν τοῦ β, καὶ ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω, καὶ ἐκβολῆ τοῦ θ, ὠρύω |
| ω 92 | Ὡς ἐπίῤῥημα ἐπιτάσεως, ἀντὶ τοῦ λίαν |
| ω 93 | Ὡς ἐπίῤῥημα, ἵνα, ἡνίκα, ὅπως, ἢ οὕτως, καὶ ὁμοίως καὶ ἀληθώς |
| ω 94 | Ὦς τὸ ὠτίον, ἡ εὐθεῖα τὸ ὦς, παρὰ τὸ αὔω τὸ φωνῶ αὖος, καὶ ἐκβολῇ τοῦ υ, καὶ κράσει τοῦ αο εἰς ω, ὦς· καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ οὖας, καὶ ἐκβολῇ τοῦ α, οὖς· τὸ δὲ ὦς κλίνεται, ὡς τὸ φῶς. τὸ δὲ οὖς ἄκλιτόν ἐστι |
| ω 95 | Ὡς ἐπίῤῥημα παραβολῆς· πότε ὀξύνεται καὶ πότε βαρύνεται, καὶ πότε περισπᾶται· τὸ δὲ ὡς, ὅτε ἐπὶ τέλους στίχου κεῖται, ὀξύνεται. καὶ ὅτε προηγεῖται ἐγκλίνεται· ἐάν τε ἄρχοι φράσεως, εἴτε μέσον εἴη, ὄρνιθες ὡς· ἔμοι καλὴ τὸν οἶτον ἀπὸ δυσπότμου παιδὸς ἐνίσποις· ὡς τε γὰρ ἢ παῖδες νεαροὶ, οὔτως ἀλλ’ ὥς τις τοῦτο γε βέλος· βαρυτονεῖται δὲ ἐν ἀρχῇ τιθέμενον, μὴ ἐπιφερομένης ἐγκλίσεως, ὡς εἰπὼν πυλέων· ὡς δὲ λέων μήλοισι, ὡς ἐχάρη Μενέλαος· καὶ ἐν μεσοφράσει, μὴ ἐπιφερομένου ἐγκλιτικοῦ· εἰ δὲ μὴ, σημαίνει τὸ ὅμως, ἢ τὸ οὕτως· ὁπότε γε οὕτως ὑποτάσσοιτο συνδεσμ. ὡς αἰεὶ τὸν ὅμοιον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὅμοιον· καὶ Ἕκτωρ δὲ ὡς οἶδε Τεῦκρον· καὶ Ἕκτωρ δ’ ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν. Ἀρίσταρχος δὲ παρῄνει καὶ Τυραννίων τὸ ὡς ἐν μέσῃ φράσει περισπᾷν, εἰ μὴ ὑποτάσσοιτο σύνδεσμ. ὡς τὸ καὶ ἀλλά. καὶ ὡς ἐθέλω, ἐπειδὴ ὡς ἄγεν εἶκος Ἀθήνη· ἀλλὰ καὶ ὡς ἱππεῦσι μετέσσομαι· ἀλλ’ οὐδέπω σε ἔολπα ὀνόσεσθαι κακότητα |
| ω 96 | Ὡς τὸ ὡς σημαίνει λβ· ὡς ἐπίῤῥημα θαυμαστικὸν ἀντὶ τοῦ λίαν· ἢ ἐπίῤῥημα βεβαιώσεως. τὸ ὡς σημαίνει λβ· παραβολὴν, ὡς δὲ λέων ἐν βουσὶ θορῶν· σημαίνει ἀνταπόδοσιν, ὡς ἂν καθ’ ὅμιλον ἔδυ Τρώων ἀγερώχων, καθ’ ὑπερβολὴν, ὡς τὸ, οὐκ ἔστι κύντερον ἄλλο γυναικός· καὶ ὁμοίωσιν, ὡς ὁδ’ Ὀδυσσῆος μεγαλήτορος ὗιϊ ἔοικε· καὶ ἀντὶ τοῦ ὅμως, ἀλλ’ οὐδ’ ὡς ἑτάρους ἐῤῥύσατο ἱέμενός περ· καὶ ἀναφορὰν, ὡς οἱ μὲν τοιαῦτα πρὸς ἀλλήλους ἀγόρευον· καὶ θαυμαστικὸν, ὡς ἀγαθαὶ φρένες ἦσαν ἐχέφρονι Πηνελοπείῃ καὶ τὸ οὕτως, ὡς εἰπὼν πυλέων ἐξέσσυτο, καὶ τὸν ἵνα σύνδεσμον ὥς μοι καὶ τονδ’ ἄνδρα πελώριον ἐξονομήνης· καὶ τὸ ὅπως· ὡς σπείσῃς Διῒ πατρὶ καὶ ἄλλοις ἀθαναθοῖσι· καὶ τὸ ὅτι, ἔγνως ὡς θεὸς εἰμί· καὶ ἐπεὶ, ὡς ἴδε χῶρον ἔρημον ὅθ’ ἔστασαν ὤκεες ἵπποι· καὶ τὸ εἴθε εὐκτικὸν, ὡς ὄφελ’ αὐτοθ’ ὀλέσθαι ἀνδρὶ δαμείς. καὶ ἀντὶ τοῦ διότι, ὡς ἂν ἔπειτ’ ἀπὸ σεῖο φίλον τέκος. καὶ τὸν ει συναπτικὸν σύνδεσμον, ὡς ὑμεῖς παρ’ ἐμοῖο θοὴν ἐπὶ νῆα ἵκοιτε· καὶ τὸ ὁμοίως, μνήσομαι ὡς μ’ ἀσύφηλον ἐν Ἀργείοισιν ἔθηκε· καὶ τὸ ὅμως καὶ τροπῇ, ἤρξατο ὡς πρῶτον κικάνας δαμάσαντο· καὶ ἐπὶ πρόθεσιν, ὡς αἰεὶ τὸν ὅμοιον ἄγει θεὸς ὡς τὸν ὅμοιον· καὶ τὸ ὅσον, καὶ κρέας ὡς σοι χεῖρες ἐχάνδανον· καὶ τὸν γὰρ, ὡς ἤτοι ποταμῷ γε δαμημέναι αἴσιμον ἦεν. καὶ τὸ εὐθέως, ὡς ἴδεν, ὤς μιν μᾶλλον ἔδυ χόλος. καὶ τὸ ὡσαύτως, ὡς δ’ αὖ νῦν μοι ἄγεσθε θεοί. καὶ βεβαίωσιν, ὡς χαρίσοιτ’ ἄνθρωπος ἀνθρώποισι· καὶ τὸ ἀλλὰ, ὡς τοῦτο ἀληθῶς Ἀττικῶς τὰ οὐδέτερα· καὶ τὸ ἕως· ὡς ὁ μὲν ἔθετο πολὺν βίοτον· καὶ τὸ οὕτως, ὥς ποτε ἦσαν νεώτεροι· καὶ τὸ οὐκέτι, ὡς χάρις μετόπισθεν εὐεργετῶν· καὶ διηγηματικὸν κεφάλαιον, ὡς ἦλθ’ ὡς Αἴγισθα ἐμήσατο λόγον· καὶ ἀντὶ τοῦ λίαν, ὡς τὸ, ὡς ἐμεγαλύνθη τὰ ἔργα σου κύριε |
| ω 97 | Ὡς ποσαχῶς ἡ παραβολή; πενταχῶς. πρώτη παραβολὴ τὸ ὑπόδειγμα, καὶ ὁ ὀνειδισμός ἔθου ἡμᾶς εἰς παραβολὴν. δευτέρα παραβολὴ, αἰνιγματώδης λόγος, οἷον, πολλοὶ λέγουσι· ζήτημα ἐμφαῖνον μέντοι, οὐκ αὐτόθεν δὲ πάντως δῆλον ὂν ἀπὸ τῶν ῥημάτων, ἀλλ’ ἔχον ἐντὸς διάνοιαν κεκρυμμένην, ὡς ὁ Σαμψὼν ἔλεγεν· ἐξῆλθεν ἀπὸ στόματος γλυκύ· καὶ Σολομὼν, τότε νοήσεις παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον· παραβολὴ καὶ ἡ ὁμοίωσις, ἄλλην γὰρ παραβολὴν παρέθηκεν αὐτοῖς λέγων, ὁμοία ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπῳ σπείροντι καλὸν σπέρμα. παραβολὴ καὶ ἡ τροπικῶς λεγομένη, οἷον ἐστι τὸ, υἱὲ ἀνθρώπου, εἷπον αὐτοῖς τὴν παραβολὴν ταύτην, ὁ ἀετὸς ὁ μέγας ὁ μεγαλοπτέρυγος, ἀετὸν λέγων τὸν βασιλέα. παραβολὴ καὶ ὁ τύπος, καὶ ἡ εἰκών, ὡς καὶ ὁ Παῦλος ἔφη, πίστει προσενήνοχεν Ἀβραὰμ τὸν Ἰσαὰκ, πειραζόμενος καὶ τὸν μονογενῆ προσφέρειν, ὁ τὰς ἐπαγγελίας δεξάμενος· ὅθεν καὶ ἐν παραβολῇ αὐτὸν ἐκομίσατο, τουτ’ἔστιν ἐν τύπῳ καὶ εἰκόνι |
| ω 98 | Ὡς ἄημα ὡς πνεῦμα, ὡς ἄνεμος, ἄημα γὰρ τὸ πνεῦμα, τὸ πνέον, παρὰ Διογενειανῷ |
| ω 99 | Ὡσεὶ ὠδίνουσα · ὡσεὶ ἐπίῤῥημα παραβολῆς, ὠδίνουσα, ὄνομα μετοχικὸν, τὸ θέμα ὠδίνω· γίνεται παρὰ τὸ |
| ω 100 | Ὠθίζω ὠθὶς καὶ ὠδίς |
| ω 101 | Ὡς ἄμαθες ἐν τάχει ἀναγνωστέον, τὸ ὡς ἀντὶ τοῦ ἵνα γάρ ἐστι |
| ω 102 | Ὡς ἐθύραζε ἀντὶ τοῦ ἀπώσατο, κυρίως μὲν ἔξω τῆς θύρας |
| ω 103 | Ὥσκεν ὅπως ἂν, τὸ μὲν ὡς ἀντὶ τοῦ ὅπως, τὸ κεν ἀντὶ τοῦ ἄν |
| ω 104 | Ὥσπερ τὸ ὡς ἐπίῤῥημα συγκριτικὸν, αἱ δὲ συγκρίσεις τῶν ὁμοουσίων |
| ω 105 | Ὡσπερεὶ δύο μέρη λόγου εἰσί· τὸ ὡς ἐπίῤῥημα ὁμοιώσεως καὶ τό περ σύνδεσμος συναπτικὸς, καὶ τὸ εἰ |
| ω 106 | Ὠττίζοντο ὤθουν, συνέθλιβον, ἐκ τοῦ ὤθω ῥήματος ὁ μέλλων ὤσω, πλεονασμῷ τοῦ τ, μετὰ περισπωμένου τόνου, ὠστῶ, ἐκ τούτου ἕτερον ῥῆμα ὠστίζω, τὸ παθητικὸν ὠστίζομαι, ὁ παρατατικὸς ὠστιζόμην, τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν ὠστίζοντο· Ἀριστοφάνης, ὠστιζόμετα ἑκάστοτε ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ |
| ω 107 | Ὠσχοφορία ἑορτὴ Διονύσου· ὦσχον γὰρ Αἰγύπτιοι καλοῦσι τὴν ἄμπελον· ἀπὸ περισπωμένου δέ ἐστι τὸ ὄνομα· ἔστι γὰρ ὠσχοφορῶ· ἡ ὤσχη δέ ἐστι τὰ μετὰ τῶν βοτρύων κλήματα |
| ω 108 | Ὦτα παρὰ τὸ ὠθούμενον καὶ εἱλικτὸν εἰσέρχεσθαι ἐν αὐτοῖς τὸ πνεῦμα, ἤτοι ἄνεμον, καὶ πάντα ἦχον. Ἀπολλόδωρος δὲ ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὴν ὄσσαν· οἱ δὲ δι’ ὧν ὠθεῖται ἡ φωνὴ, οἱ δὲ κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς τ, ὤπα τινα ὄντα, παρὰ τὸ ὀπὰς ἔχειν, ἢ παρὰ τὸ δέχεσθαι τὴν ὄπα, ὅ ἐστι τὴν φωνήν· οὕτως Ἡρακλείδης |
| ω 109 | Ὦ τᾶν πόθεν ἐγένετο τὸ ὦ τᾶν; λέγομεν δὲ, δύο μέρη λόγου εἰσί· ὦ τᾶν, τουτ’ἔστιν, ὦ προσφιλέστατε, ὦ ἑταῖρε· σημαίνει δὲ τὸν συνήθη φίλον |
| ω 110 | Ὦ τᾶν ὦ οὗτος, ὦ σύ· δύο μέρη λόγου, καὶ κατὰ πλάνην, ἀντὶ τοῦ ἐπὶ τέλους ὀξείας, περισπώμενον ἔσχε· ἐγένετο οὕτως, ἔτης, ἐτᾶν, ὦ ἐτᾶν, καὶ κράσει |
| ω 111 | Ὠτὶ ἰῶτα ἡ παράδοσις· καθόλου γὰρ ἡ δοτικὴ ἑνικὴ εἰς ἰῶτα λήγουσα, ἐὰν ἰσοσυλλαβεῖ τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ, δίφθογγον ἔχει, ἐὰν δὲ περιττοσυλλαβεῖ ἰῶτα μόνον ἐκφωνούμενον |
| ω 112 | Ὧι τε ᾧ τινι, δύο μέρη λόγου εἰσὶ, τὸ ᾧ, ᾧ τινι, καὶ τὸ τε παρέλκει |
| ω 113 | Ὠτειλὴ παρὰ τὸν οὐτήσω μέλλοντα γίνεται οὐτηλὴ, καὶ οἱ Δωριεῖς τὴν ου δίφθογγον τρέπουσιν εἰς ω. ὡς βοῦν βῶν, βῶν ἀζαλέην· οἱ Βοιωτεῖς πάλιν τὸ ἦτα εἰς ει δίφθογγον τρέπουσι, καὶ γίνεται ὠτειλὴ, διὰ τοῦ ω, καὶ τῆς ει διφθόγγου |
| ω 114 | Ὠτειλὴ τὸ τραῦμα, ἀπὸ τοῦ οὐτᾶσθαι, ὅ ἐστι τετρῶσθαι |
| ω 115 | Ὠτειλὴ ὠτέλλας γὰρ οἱ Αἰολεῖς τὰ τραύματα, Ἀττικοὶ δὲ οὐλὴν λέγουσι |
| ω 116 | Ὠτειλὴ τὸ πρόσφατον τραῦμα, παρὰ τὸ οὐτᾶσθαι |
| α 1335 | Ἀγαμέμνονος Α · ὁ κανών· τὰ δὲ σύνθετα ὁμοίως τοῖς ἁπλοῖς κλίνεται, οἷον Μέμνων Μέμνονος· τὰ δὲ εἰς ων ἔχοντα δύο σύμφωνα ἐν συλλήψει μὴ ὄντα πατρωνυμικὰ τρέπουσι τὸ ω εἰς ο ἐπὶ γενικῆς, οἷον φράδμων φράδμονος, ἄκμων ἄκμονος. τὸ δὲ Ἅβρων Ἅβρωνος πατρωνυμικὸν ἀπὸ τοῦ ἁβρός |
| α 1336 | Ἀγαμέμνων · παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὸ μένειν |
| α 1337 | Ἀγαπῴην · ῥῆμα ἀγαπάω ἀγαπῶ, ἀγαπάων ἀγαπῶν, ἀγαπάοντος ἀγαπῶντος, ἀγαπάοιμι ἀγαπῷμι, τὸ τρίτον ἀγαπάοι ἀγαπῷ. καὶ οἱ Ἴωνες ἐν τοῖς τρίτοις προσώποις τῶν εὐκτικῶν εἰώθασι ἐπεντιθέναι τὸ η. καὶ ἀναλόγως τὸ πρῶτον γίνεται ἀγαπῴην |
| α 1338 | Ἀγαυός · γαίω, τὸ γαυριῶ, ἀγαιός καὶ τροπῇ ἀγαυός, ὡς καίω καύσω |
| α 1339 | Ἀγέλη · τὸ πλῆθος τῶν ζώων, προβάτων ἢ βοῶν, τὰ ἄζευκτα ζῶα, ἢ τὰ ὁμοῦ συνηθροισμένα καὶ ἀγόμενα καὶ νεμόμενα. κυρίως δὲ ἐπὶ τῶν βοῶν, καταχρηστικῶς δὲ ἐπὶ προβάτων καὶ βοῶν |
| α 1340 | Ἀγγεῖα · ἀπὸ τοῦ διάγειν τι δι’ αὐτῶν |
| α 1341 | αὐτάγγελος διαφέρει· ἄγγελος μὲν γὰρ πᾶς ὁ ἀγγέλλων τὰ ἔξωθεν· ἐξάγγελος δὲ ὁ πάντα τὰ ἔνδοθεν τοῖς ἔξω διαγγέλλων, ὃν Θουκυδίδης διάγγελον ἐκάλεσε λέγων ἦσαν γάρ τινες τῷ Νικίᾳ διάγγελοι τῶν ἔνδοθεν“· αὐτάγγελος δὲ ὁ αὐτὸς ἀφ’ ἑαυτοῦ διαγγέλλων καὶ μὴ ὑφ’ ἑτέρου πεμπόμενος |
| α 1342 | ἀγενές · τὸ ἀγεννές λέγεται καὶ ἐπὶ τοῦ ἐναντίου τῷ εὐγενεῖ· ἐκ τοῦ γένους |
| α 1343 | Ἀγινεῖν · φέρειν· ι · ὃν γὰρ τρόπον παρὰ τὸ ἴσχω γίνεται ἰσχνῶ, οὕτω καὶ παρὰ τὸ ἄγω ἀγνῶ καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ι ἀγινῶ περισπωμένως. Ἄγγος· ἐν πλεονασμῷ τοῦ γ · ἄγω καὶ ἄγος καὶ ἄγγος, ἐν ᾧ τις ἄγεται |
| α 1344 | Ἀγηγερμένοι · τὸ θέμα ἀγείρω, ἤγερ κα ὁ παρακείμενος καὶ ἀγήγερκα, ὁ παθητικὸς ἤγερμαι καὶ ἀγήγερμαι, ἡ μετοχὴ ἀγηγερμένος |
| α 1345 | Ἀγκαλεῖ · ἀναγινώσκει |
| α 1346 | Ἀγκαλίδα · μερίδα |
| α 1347 | Ἀγκηθής · ἀβλαβής |
| α 1348 | Ἄγκιστρον · παρὰ τὸ ἄγω ἄγιστρον καὶ τροπῇ ἄκιστρον καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἄγ κιστρον· ἢ παρὰ τὸ ἀνάγω ἀνάγιστρον καὶ ἄνκιστρον καὶ τροπῇ τοῦ ν εἰς γ ἄγκιστρον |
| α 1349 | Ἄγκος · ὁ κοῖλος τόπος τ ῆς γῆς· παρὰ τὸ κέω, ἐξ οὗ κατὰ συναλοιφὴν κῶ δηλοῦν τὸ κεῖσθαι· ἄγκος οὖν ἐν ᾧ ἔστι συνάγεσθαί τι καὶ κεῖσθαι |
| α 1350 | Ἄγκος · ὁ κοῖλος τόπος τῆς γῆς. Ὁμήρου |
| α 1351 | Ἀγκυλομήτεω Β · ἀγκυλομήτης ὁ Κρόνος ἐκλήθη, ἤτοι ὁ ἀγκύλα καὶ σκολιὰ βουλευσάμενος κατὰ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν παίδων, ὥς φησιν Ἡσίοδος · τοῦ μὲν γὰρ τὰ αἰδοῖα τῇ ἅρπῃ ἀπέτεμε, τοὺς δὲ κατέπινεν· ἢ ὁ τὰ ἀγκύλα καὶ σκολιὰ καὶ δυσχερῆ πράγματα τῇ μήτιδι περιλαμβάνων, κορόνους τις ὢν καὶ τέλειος νοῦς. δηλοῖ δὲ τὸ ἀγκύλον παρὰ τῷ ποιητῇ τρία· τὸ σκολιόν, ὡσ ὅταν λέγῃ Β ἀγκυλομήτην τὸν Κρόνον· καὶ τὸ περιφερὲς κατὰ τὸ σχῆμα, ὡς τὸ Ε ἀγκύλα τόξα“, κυκλώδη· καὶ τὸ ἰσχυρόν, ὡς τὸ Ζ ἀγκύλον ἅρμα“ |
| α 1352 | Ἀγκυλομήτης · σκολιὰ βουλευόμενος· μῆτις γὰρ ἡ βουλή |
| α 1353 | Ἀγκύλον · τὸ ὄπισθεν μέρος τοῦ σώματος |
| α 1354 | Ἀγκύλον · σκολιόν, δυσχερές, ποικίλον |
| α 1355 | Ἀγκυλόχειλον · σκολιόχειλον |
| α 1356 | Ἀγκύρα · πόλις καὶ ἐργαλεῖόν τι σιδηροῦν καμπτόμενον, τὸ χαλώμενον ἀπὸ τῆς νηός, ἡ ἀξίνη τῆς νηός. καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἡ βάσις καὶ τὸ στήριγμα τῆς πίστεως |
| ω 117 | ών · ἀπὸ τοῦ κατ’ αὐτὸν ἄγεσθαι τὴν χεῖρα· Χρύσιππος δὲ ἐγκὼν λέγει ἀπὸ τοῦ ἐγκεῖσθαι τῷ ἑτέρῳ ὀστέῳ τὸ ἕτερον· ἢ ὁ ἀνέχων, τουτέστιν ὁ ἐξέχων |
| α 1357 | Ἀγλαὸν ἕδραν · τὴν λαμπρὰν καθέδραν |
| α 1358 | Ἀγλαός · καλός, λαμπρός |
| λ 280 | λαός · παρὰ τὴν αἴγλην· ἐφ’ οἷς τις ἀγάλλεται καὶ λαμπρύνεται |
| α 1359 | Ἀγμή · ἡ νεότης |
| α 1360 | Ἀγοὶ Κρητῶν Γ · οἱ ἡγεμόνες τῶν Κρητῶν· ἀγὸς δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἄγειν τοὺς ὑποτεταγμέν ους. ἀγός· καὶ παρὰ τὸ ἄγω ῥῆμα Γ ἀγοὶ Κρητῶν“. ὃ στεφανίτην ἐχρῆν |
| α 1361 | Ἀγορή · παρὰ τὸ ἀγεί ρεσθαι ἐν αὐτῇ τὸ πλῆθος καὶ συνάγεσθαι· ἢ παρὰ τὸ ἀγορεύειν ἐν αὐτῇ |
| α 1362 | Ἄγραυλοι · οἱ ἄγροικοι, τουτέστιν οἱ ἐν ἀγροῖς αὐλιζόμενοι |
| α 1363 | Ἄγραυλος · παρὰ τὸ ἀγρός καὶ τὸ αὐλίζω ἀγρόαυλος καὶ ἐν συγκοπῇ ἄγραυλος, ὁ ἐν ἀγρῷ αὐλιζόμενος. ἢ ἐκ τοῦ ἀγρός καὶ τοῦ αὐλῶ · οἱ γὰρ ἐν ἀγρῷ αὐλοῦσιν |
| α 1364 | Ἀγρός · ὁ χωρὶς τῆς κώμης ἢ τῶν οἰκητόρων τόπος. ἀγρὸς ἀρούρης διαφέρει· ἀγρὸς ὁ σπειρόμενος ἁπλῶς καὶ δεχόμενος σποράν, ἄρουρα δὲ ἡ σπαρεῖσα καλλιεργία |
| α 1365 | Ἀγρυπνία · κατὰ πλεονασμὸν τῶν συμφώνων· ἀϋπνία γάρ ἐστιν |
| α 1366 | Ἀγρῶστις · ἐκ τοῦ ἀγρώσσειν |
| α 1367 | Ἀγυιά · ἡ ῥύμη· παρὰ τὸ ᾄσσειν καὶ ἄγεσθαι δι’ αὐτῆς. ἀγυιά, ἀγορά, ἄμφοδον, ἔμβολος, ῥύμη. ἀγυιά· ὁ κανών· τὰ διὰ τοῦ υια θηλυκὰ ὀνόματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰσ προπαροξυνόμενα τῷ ι θέλει παραλήγεσθαι, οἷον ἅρπυια Εἰλείθυια αἴθυια Ὠρείθυια ἄγυια · σεσημείωται τὸ μητρυιά παραληγόμενον τῷ ι καὶ ὀξυνόμενον, καὶ ἀναλογώτερόν ἐστι τὸ ἄγυια, Υ μέσην ἐς ἄγυιαν ἰοῦσαι“ |
| α 1368 | Ἀγύρται · παρὰ τοῖς ἀρχαίοισ οἱ τὰ χρήματα ἀγείροντες ἑαυτοῖς ὀνόματι δαιμόνων, οἷον Ῥέας καὶ τῶν λοιπῶν |
| α 1369 | Ἀγχόνη · ὁ πνιγμός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1370 | Ἄγχω · ἐκ τοῦ ἄγω πλεονασμῷ τοῦ ν ἄνγω καὶ τροπῇ αὐτοῦ εἰς γ καὶ τοῦ γ εἰσ χ ἄγχω |
| α 1371 | Ἄγω · σημαίνει ε· ἄγω, τὸ πορεύομαι, ἐξ οὗ καὶ ἀγυιά, ἡ ὁδός· ἄγω, τὸ κλάνω, ἐξ οὗ καὶ τὸ κατέρξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη“· ἄγω, τὸ φέρω, καὶ ἄγω, τὸ ἑορτάζω, ἐξ οὗ καὶ ἀγώγιμος, ὁ φερόμενος, καὶ ἄγωμεν, τὸ ἑορτάζωμεν· ἀγῶ, τὸ ἐκσπλήττομαι, ἐξ οὗ καὶ ἄγαμαι, τὸ ἐκπλήττομαι, καὶ ἀγάμενος, ὁ θαυμάζων· ἀγῶ, τὸ φθονῶ, ἐξ οὗ καὶ ἄγος, ὁ φθόνος |
| α 1372 | ἀγῶ διαφέρει· τὸ μὲν βαρυνόμενον σημαίνει τὸ φέρω, τὸ δὲ περισπώμενον τὸ θαυμάζω |
| α 1373 | Ἀγωγή · εἴρηται παρὰ τὸ συνάγειν τοὺς ἀγνώμο νας εἰς τὸν δικαστήν |
| α 1374 | Ἄγων · ἡ μετοχὴ παροξυτόνως· ἀγὼν δὲ τὸ περιεκτικόν, ὃ καὶ ὀξύνεται |
| α 1375 | Ἀδάμ · τοῦτο τὸ ὄνομα τὰ τέσσαρα στοιχεῖα ἤτοι τὰ τέσσαρα πέρατα τοῦ κόσμου ἐν ἑαυτῷ περιέχει· τὸ μὲν πρῶτον στοιχεῖον τὸ ἄλφα σημαίνει ἀνατολή, τὸ δὲ δεύτερον ἤτοι τὸ δ δύσις, τὸ δὲ τρίτον ἤτοι τὸ α ἄρκτος, τὸ δὲ τέταρτον ἤτοι τὸ μ μεσημβρία. ἑρμηνεύεται δὲ γηγενής, πῦρ καὶ πυρρός |
| α 1376 | Ἄδεια · ει κατὰ τὸν προκείμενον λόγον τοῦ ἀναίδεια. καὶ ἀπέχθεια ει ὁμοίως |
| α 1377 | Ἀδέκαστος · ὁ δίκαιος καὶ ἀπροσωπόληπτος καὶ ἀδωροδόκητος· παρὰ τὸ μὴ δέχεσθαι ἄδικον ἢ πρόσωπον ἢ δῶρον |
| α 1378 | Ἀδελφειός · ει · καὶ γὰρ ἀδελφεός |
| α 1379 | Ἀδελφός · παρὰ τὸ δελφύς, ὃ σημαίνει τὴν μήτραν, καὶ τὸ α ὃ σημαίνει τὸ ὁμοῦ · ὁ ὁμομήτριος |
| α 1380 | Ἀδελφός. παρὰ τὸ ἐκ τῆς αὐτῆς δελφύος τουτέστι μήτρας ἢ γαστρὸς τὸ γάλα θηλάσαι· εἴρηται γὰρ δελφὺς καὶ ἐπὶ τῆς μήτρας καὶ ἐπὶ τῆς γαστρόσ |
| α 1381 | Ἅδην · τὸ κεκορεσμένως καὶ τὸ εἰς πλήρωσιν ἄγον· παρὰ τὸ ἥδω· καὶ γὰρ τὸ τερφθῆναι ἐπὶ τοῦ κορεσθῆναι τίθησιν ὁ ποιητής, ζ αὐτὰρ ἐπεὶ σίτου τάρφθεεν“ καὶ Ψ αὐτὰρ ἐπεὶ κ’ ὀλοοῖο τεταρπώμεσθα γόοιο“. ᾧ γὰρ λόγῳ ἐξήνεγκεν δ αὐτὰρ ἐπεὶ κλαίων τε κυλινδόμενός τ’ ἐκορέσθη“, τῷ αὐτῷ καὶ τὸ Ω αὐτὰρ ἐπεί ῥα γόοιο τετάρπετο“. τὸ δὲ ἥδω τοῦ ἔω παράγωγον, ἔω ἔδω ἥδω. τὸ δὲ ἔω δηλοῖ τὸν κόρον, ὡς τὸ Τ ἐπεὶ κ’ ἔωμεν πολέμοιο“. τὸ δὲ ἥδεσθαι, ι καὶ ἔκπιεν· ἥσατο δ’ αἰνῶσ“, ἀντὶ τοῦ ἐτέρφθη. ἀπὸ δὲ τοῦ ὦ ᾆς ᾆ, τὸ αὐτὸ δηλοῦντος τῷ κορεσθῆναι, καὶ Λ ἄσειν ἐν Τροίῃ ταχέας κύνασ“. ἀπὸ δὲ τοῦ ἔω τὸ ἐῶ, Ω ἐπεί με πρῶτον ἔασασ“. ἀντὶ τοῦ ἧδος ἐστὶν ἅδος, ὁ κόρος, Λ ἅδος τέ μιν ἵκετο θυμόν“, ἵνα ᾖ ἔω, παρὰ τοῦτο ἔδω καὶ ἥδω ἥδομαι, ἀφ’ οὗ ἧδος καὶ ἅδος, ὁ κόρος |
| α 1382 | Ἄδην · σημαίνει τὸ δαψιλῶς, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀδηφάγο ς, ὁ δαψιλῶς ἐσθίων |
| α 1383 | Ἅιδης · διὰ τὸ ἀειδὴς εἶναι |
| α 1384 | Ἅιδης · ὁ θάνατος· παρὰ τὸ σκοτεινὸν καὶ ἀειδὲς τῆς ἀνθρώπων ἀπωλείασ |
| α 1385 | Ἅιδης · παρὰ τὸ Ἀΐδης Ἅιδης· τὸ δὲ Ἀΐδης παρὰ τὸ εἴδω, τὸ βλέπω, εἴδης καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀείδης, ἐ ν ᾧ οὐδὲν βλέπομεν καὶ συστολῇ τῆς ει διφθόγγου εἰς τὸ ι καὶ συναιρέσει τοῦ α καὶ ι Ἅιδησ |
| α 1386 | Ἅιδης · παρὰ τὸ ἀειδής· ἐτυμολογεῖται δὲ καὶ ἐκ τοῦ ἄγειν καὶ τοῦ δούς, ὁ ἄγων τοὺς νεκροὺς καὶ μὴ βουλομένους |
| α 1387 | Ἅιδης · παρὰ τὸ ἀειδής. ἐτυμολογεῖται δὲ ἐκ τοῦ ἀειδοῦς, ὅ ἐστι ἀφανοῦς |
| α 1388 | Ἅιδης · πόθεν συνετέθη; ἐκ τοῦ α τοῦ στερητικοῦ ἐπιρρήματος καὶ τοῦ εἴδης ἀείδης, ὅθεν καὶ οἱ νεκροὶ ἀειδεῖς καὶ ἀναίσθητοι γίνονται ἐπὶ τὸ αὐτό· καὶ κιρνᾶται τὸ αε εἰς α μακρὸν καὶ μένει τὸ ι μὴ ἐκφωνούμενον |
| α 1389 | Ἀδηφάγος · ἐκ τοῦ ἄγαν ἐσθίειν |
| δ 339 | δινά · ἡ εὐθεῖα ἀδινός· ἐκ τοῦ ἄδην ἐπίρρημα |
| α 1390 | Ἁδινάων ·. ἁδινός, τὸ δι βραχύ. διὰ τί; τὰ εἰς ι νος παρώνυμα συ στέλλει τὸ ι · ἑσπερινός, ἁδινός· πλὴν τοῦ χαλινός, λαρινός. διὰ τί δασύνεται; τὸ α πρὸ τοῦ δ δασύνεται |
| α 1391 | Ἀδινάων · ἐπὶ μελι σσῶν ὅτε λέ γει Ὅ μηροσ Β π αρὰ τὸ ἄ δην, τὸ ἀθρ όως. Σ ἀδινόν“ πολύ, παρὰ τὸ ἄδην, τὸ δαψιλῶς· ἢ καὶ ἐπιδεόμενον τῇ ψυχῇ· ἀδινὸν κῆδοσ“ ἐλεει νόν |
| α 1392 | Ἀδράνεια · σημαίνει τὴν ἀσθένειαν |
| δ 340 | δρηστίνη · ι · ὡς Αἰητίνη · καθόλ ου γὰρ ὁ διὰ τοῦ ινη τύπ οσ ἀπ έστραπται τὴν διὰ τῆς ει διφθόγγου παράληξιν, οἷον Εὐηνίν η ἰατρίνη θριδακί νη Κλεοβουλίν η. ταύτῃ οὖν καὶ τὸ ὑσμίνη διὰ τοῦ ι γράφεται κατὰ τὴν π α ράδοσιν. ἀργυροδίν ης παρὰ τὸ δίνα, ἥτις διὰ τοῦ ι γράφεται· δίννα γὰρ Αἰολεῖσ |
| α 1393 | Ἄιδω · παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω, καὶ μετὰ το ῦ ἐπιτατικοῦ α ἀείδω καὶ ἐν συναιρέσει τοῦ αε εἰς α μακρὸν ᾄδω |
| α 1394 | Ἄιδω · σημαίνει γ· τὸ ψάλλω, τὸ ὀρχοῦμαι καὶ τὸ ὑμνῶ |
| α 1395 | Ἀεί · διὰ διφθόγγου γράφεται· εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι οἷον Α θεοὶ αἰὲν ἐόν τεσ“. τὰ δὲ παρὰ τὸ ἀεί συντιθέμενα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ἀείμνηστος ἀειπά ρθενος ἀειθαλής. ἰστέον ὅτι δώδεκα φωναί εἰσι τοῦ ἀεί· ἔστι γὰρ αἰεί, καὶ αἰέν, καὶ αἰές ποιητικῶς, καὶ ἀεί συνεσταλμένον καὶ ἐκτεταμένον, καὶ ἄϊ παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι, καὶ ἄϊν παρ’ αὐτοῖς, ἐξ οὗ καὶ ἀΐδιος διὰ τοῦ ι καὶ παρὰ τοῖσ αὐτοῖς αἶι καὶ αἶιν. παρὰ τοῖσ Βοιωτοῖς δὲ διὰ τοῦ η καὶ ι καὶ παρὰ τοῖς Ταραντίνοις διὰ τῆς αι καὶ τοῦ η · οἱ δὲ Τα ραν τῖνοι ἄ ποικ οί εἰσι τῶν Δω ριέων · ἔστι καὶ ἀ ές παρὰ τοῖς Δωριεῦσιν. ταῦτα μὲν ἀπα ρ ένθετα. καὶ ταῦτα δώδεκα φωνὰς λέγουσιν εἶναι · ἐπειδὴ καὶ τὸ ἀ έ παρὰ Πεισ άν δρῳ |
| δ 341 | δε · ὡς τὸ Α μῆνιν ἄειδε“· τὸ ῥῆμα ἀείδω, ἀ είδεις, καὶ τὸ προστακτικὸν ἄειδε. τὸ ει δίφθογγον. διὰ τί; ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ ἀοιδή |
| α 1396 | Ἀείδελον · ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ βλέπω· ὥσπερ ἀπὸ τοῦ στίλβω στιλπν ός, οὕτως καὶ παρὰ τὸ εἴδω γέγονεν ἀϊδνός διὰ τοῦ ι · πολλὰ γάρ εἰσιν ὀνόματα |
| α 1397 | Ἀείδελος · παρὰ τὸ εἴδω εἴδελος καὶ ἀείδελος, ὅπερ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. τὸ δὲ θ ἀΐδηλον Ἄρηα“ διὰ τοῦ ι γράφεται |
| α 1398 | Ἀείδω · εἴδω ἀείδω· ἐπιτατικὸν τὸ α · καὶ γὰρ ἀοιδὸς ὁ πολλὰ εἰδώς, πολύπειρος. καὶ δή φησιν Ὅμηρος μ ἀλλ’ ὅ γε τερψάμενος νεῖται καὶ πλείονα εἰδώσ“ |
| α 1399 | Ἀεικέλιον · σκληρόν, ἀπρεπές· κατὰ στέρησιν τοῦ ἐοικέναι καὶ εἴκειν |
| α 1400 | Ἀεικέλιος · ει · παρὰ γὰρ τὸ εἴ κελος. γίνεται δὲ καὶ διὰ τοῦ ι Β ἴκελος Διῒ τερπικεραύνῳ“ |
| θ 277 | θύελλα διαφέρει· ἄελλα μὲν γάρ ἐστιν ἄημα συνεστραμμένον θύελλα δὲ ἄελλα θύουσα καὶ ὁρμῶσα |
| α 1401 | Ἀήθης · ἀτριβής, ἄγριος |
| α 1402 | Ἄημα · σημαίνει τὸ πνεῦμα· γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, ὁ μέλλων ἀήσω, ὁ παρακείμενος ἄηκα, ὁ παθητικὸς ἄημαι καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄημα |
| α 1403 | Ἀήρ · ἔστι στοιχεῖον, οὗ πᾶσαι κατὰ τόπον κινήσεις κατὰ φύσιν εἰσίν |
| α 1404 | Ἀήτης · ὃ σημαίνει τὸν ἄνεμον, ἐκ τοῦ ἄω, τὸ πνέω· ἄω ἀήτης |
| α 1405 | Ἀθανασία · ἐστὶν ἀΐδιος ζωὴ καὶ αἰώνιος |
| α 1406 | Ἀθέσφατον · οἷον ἀθεόφατον καὶ ἄπειρον, καὶ κατὰ συγκοπὴν καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀθέσφατον |
| α 1407 | Ἀθήναζε · εἰς τὸ Ἀγορήνδε καὶ Χαμᾶζε |
| α 1408 | Ἄαθλος · ὁ ἄνευ ἄθλου ἤγουν βραβείου |
| α 1409 | Ἆθλον ἀρετῆς · ἀντὶ τοῦ γέρας ἀρετῆς, ἐπινίκιον· οὐδέτερον δέ. ἀρσενικῶς γὰρ ὁ ἆθλος τὸν ἀγῶνα σημαίνει |
| α 1410 | Ἀθηρηλοιγόν · τὸ πτύον, ᾧ τοὺς ἀθέρας διαχωρίζουσι καὶ διαλέγουσιν |
| α 1411 | Ἄθωος · ὁ ἀναίτιος· καὶ ἀθῷος, ὁ ἀζήμιος |
| α 1412 | Αἴγισθοσ. Αἴγιθος ὄνομα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς Αἴγισθος· ἱστοροῦσι γὰρ αὐτὸν αἰγείῳ γάλακτι χρήσασθαι τὸ πρῶτον |
| α 1413 | Αἰγίοχος · παρὰ τὸ αἰγίς καὶ τὸ ὄχος. τὸ αἰγίς παρὰ τὸ ἀΐσσω· παρὰ γὰρ τὸ συστροφὰς ἀνέμων ποιεῖν κινουμένην εἴρηται καταιγίς· καὶ τὸ ὄχος παρὰ τὸ ἔχειν. ἱμάτιον δέ ἐστιν αἰγὶς πολεμικὸν ἐξ αἰγείων δερμάτων |
| α 1414 | Ἀΐδης · κατὰ στέρησιν τοῦ ἰδεῖν, ὁ ἀφανής· καὶ τοῦτο μὲν ὡς κύριον ἐβαρύνετο, τὸ δὲ ἐπίθετον ὠξύνθη τοῦ δὲ τάφον καὶ σῆμ’ ἀϊδὲσ ἐποίησεν Ἄναυροσ“ παρ’ Ἡσιόδῳ . καὶ εἰς τὸ Ἅιδης |
| α 1415 | Αἰάζω · τὸ στενάζω, βοῶ καὶ ἀναβοῶ· οὗ ὁ μέλλων αἰάξω |
| α 1416 | Αἰδώσ · ἡ αἰσχύνη· ἐπὶ τῆς καλῆς καὶ κακῆς· παρὰ γὰρ τὸ ἀεὶ τὸ δέον ἔχειν, ἡ δὲ κακὴ παρὰ τὸ ἀεὶ ἐνδεὴς εἶναι τοῦ ὀρθοῦ |
| α 1417 | αἰσχύνη διαφέρει· α ἰδεῖταί τις τὸν πατέρα σεβασμίως πρὸς αὐτὸν διακείμενος, αἰσχύνεται δέ τις ἐφ’ οἷς ἔ πραξε καὶ κατὰ συνήθειαν ἁμαρτάνει |
| α 1418 | Αἰειγενέτῃσιν Γ · αἱ τοιαῦται δοτικαὶ. ἡ εὐθεῖα ἀειγενέτης. τὸ νε ψιλόν. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ετης ἀρσενικὰ βαρύτονα εἴτε ἁπλᾶ εἴτε σύνθετα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ γράφεται· μητιέτης, λογοθέτης, εὐνέτης· πλὴν τοῦ προσαίτης, εὐχαίτης, ὁ καλλίθριξ ἵππος |
| α 1419 | Αἰζῃοί Γ · νεανίαι· θαλεροὶ“ δὲ οἱ ἀκμαῖοι· παρὰ τὸ θάλλ ειν, ὅ ἐστιν αὔξειν τῇ ἡλικίᾳ· ἢ παρὰ τὸ ζέειν τῇ νεότητι |
| α 1420 | Αἰζῃός · ὁ νεανίας καὶ ἡβῶν ἀνήρ· παρὰ τὸ αἶμα ζέειν ἐν αὐτῷ |
| α 1421 | Αἰθάλη · παρὰ τὸ αἴθω, ὅ ἐστι καίω. αἰθάλη δέ ἐστι σπ οδὸς τοῦ πυρόσ |
| α 1422 | Αἰθάλη · παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω |
| α 1423 | Αἰθαλόεν Β · τὸ ἐπίθετον καὶ ἐπὶ μελάθρου, χ αὐτὴ δ’ αἰθαλόεντος ὑπὲρ μεγάροιο μελάθρων“, καὶ ἐπὶ στοᾶς. παρὰ τὸ αἰθάλην ἔχειν ἀπὸ τοῦ καιομένου πυρός· οἱ γὰρ παλαιοὶ οὐκ ἐκέχρηντο ἐλαίῳ καὶ λύχνῳ, ἀλλὰ ξύλοις· καὶ Ὅμηρος τ νήησαν ξύλα πολλὰ φόως τ’ ἔμεν ἠδὲ θέρεσθαι“. διὸ σημειωτέον τὸ ἐν τῇ Ὀδυσσείᾳ τ χρύσεον λύχνον ἔχουσα“ |
| α 1424 | Αἰθιοπία · παρὰ τὸ Αἰθίοψ· τοῦτο παρὰ τὸ αἴθω, τὸ καίω |
| α 1425 | Αἰθίοψ · ὁ μέλας· οἱονεὶ ὁ εἰς ὄψιν ὢν θείας δόξης, ἣν ὀπτάνεται ἐντὸσ τοῦ ἐν Ἐδὲμ παραδείσου. τὴν δὲ διαγωγὴν καὶ τὴν πολιτείαν τῶν Βραγμάνων κέκτηται, οἵτινές εἰσιν οἱ ἅγιοι μάκαρες· οὐδὲν ὑπάρχει αὐτοῖς πρὸς διαγωγήν ἀλλὰ οὐρανὸς σκέπη, στρωμνὴ ὕλη, τράπεζα ἡ γῆ, ἀκρόδρυα εἰς βρῶσιν αὐτοῖς, καὶ τρυφὴ εὐχαὶ καὶ ὕμνοι εἰς θεὸν γινόμενοι. ὁ αὐτὸς Αἰθίοψ περ ισσόχειλος, χαλαστόδοντος, εὐρωστόψυχος, τολμηρὸς ἐν ψύχει, δειλὸς ἐν καύματι, ἀνεπιθύμητος πόλ εων, ἐπιθυμητὸς δὲ μᾶλλον καθεύδειν ἐν τῇ ἰδίᾳ γαίᾳ καὶ ἀπολαύειν τῶν αὐτῆς παγκοσμίων ἀρωμ άτων |
| α 1426 | Αἰθίοψ · οὐχ, ὥς τινες, παρὰ τὸ ἔχειν τὴν ὄπα μελανήν, ὃ σημαίνει τὴν φωνὴν ἢ τὸν ὀφθαλμόν· ἀλλ’ ὁ ἔχων τὴν ὄψιν καυστικήν. καὶ γράφεται διὰ τοῦ ο μικροῦ. Ὁμήρου |
| α 1427 | Αἴθουσαι θ · αἱ ὑπὸ τοῦ ἡλίου καταυγαζόμεναι στοαί· παρὰ τὸ αἴθεσθαι, ὅ ἐστι καίεσθαι καὶ φλέ γεσθαι |
| α 1428 | Αἴθριος. ἔξω, ὑπὸ τὸν αἰθέρα ἤτοι ἀέρα |
| α 1429 | Αἴθριπτος · ὁ ταχύς· παρὰ τὸ ἵπτασθαι ἐν τῷ αἰθέρι |
| α 1430 | Αἶθρος · τὸ κρύος τὸ ὀρθρινόν· εἴρηται δὲ παρὰ τὸν αἰθέρα |
| α 1431 | Αἴθυια · τὸ ζῶον καὶ ἡ ἴγδη |
| α 1432 | Αἴθυια · κορώνη ἐναλία |
| α 1433 | Αἴ κεν Β · ἐκ τοῦ εἴ κεν αἴ κεν. ὁ εἴ σύνδεσμος συναπτικὸς τρέπει τ ὸ ει εἰς α · οἱ γὰρ Δωριεῖς τὸ εἴθε αἴθε λέγουσιν |
| α 1434 | Αἴ κεν ·. καὶ Ὅμηρος Α · Αἴ κεν πίθησαι“, ἐάν περ πεισθῇσ |
| α 1435 | Αἰκήσας · κοσμήσας. αἰκίσας δὲ μαστίξας |
| α 1436 | Αἰκία · ἡ τρῶσις καὶ ὕβρις σώματος |
| α 1437 | Αἷμα · διὰ τὸ εἶναι ἅμα τῷ σώματι· ὅπου γὰρ σῶμα πάντως καὶ αἷμ α διὰ τὸ εἶναι μετὰ τῶν ἄλλων στοιχείων |
| α 1438 | Αἷμα · παρὰ τὸ αἴθ ω τὸ θερμαί νω |
| α 1439 | Αἷμα · παρὰ τὸ ἀναδίδοσθαι, αἷμα ἄϊμα. αἷμα παρὰ τὸ αἴθω· θερμὸν γάρ |
| α 1440 | Αἷμα · πόσα σημαίνει; τὸ γένος, τὸ σπέρμα καὶ τὸ ἀπὸ τῶν πληγῶν τοῦ σώματος ῥέον |
| α 1441 | Αἷμα · τὸ θερμότατον τῶν ἐν τῷ σώματι |
| α 1442 | Αἷμα · τὸ θερμότατον τῶν ἐν σώματι· διὸ καὶ ἀπὸ τοῦ ἄναμμα εἶναι κέκληται αἷμα, ἢ παρὰ τὸ αἴθω. καθὸ δὲ ὡς ἅμμα καὶ δεσμὸς πάντων δυναστεύων Ἐμπεδοκλῆς ὁ φιλόσοφός φησιν αἷμα γὰρ ἀνθρώποις περικάρδιόν ἐστι νόημα“ |
| α 1443 | Αἱμασιά · τὸ ἐκ τοῦ αἱμάσσεσθαι ἐν αὐτῇ τοὺς παριόντας |
| α 1444 | Αἱμνίον · τὸ αἱμοδόχον ἀγγεῖον. ζήτει εἰς τὸ Ἀμν ί ον |
| α 1445 | Αἱμωδεῖν. αἱμωδία γὰρ λέγεται ἡ τῶν ὀδόντων νάρκη |
| ο 410 | ὁ ἥρως υἱὸς Ἀγχίσου· παρὰ τὸν αἰνόν, τὸν δεινόν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1446 | Αἰνεῖτε · παρὰ τὸ αἰνῶ, τοῦτο παρὰ τὸ αἶνος, τοῦτο παρὰ τὸ ἰαίνω. τὰ διὰ τοῦ αινω διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται πλὴν τοῦ στένω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1447 | Αἴνεσις · ἀπὸ τοῦ αἰ νῶ αἰνέσω, τοῦτο παρὰ τὸ αἶνος, τοῦτο παρὰ τὸ ἰ αίνω, ὁ μέλλων ἰανῶ, ἐξ αὐτοῦ ἴανος καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ καὶ κράσει αἶνοσ. σημαίνει δὲ δύο· ποτὲ μὲν τὸν ἔπαινον, ὡς τὸ Ψ Ἀντίλοχ’, οὐ μέν τοι αἶνος μέλεος εἰρήσεται αἶνοσ“, ποτὲ δὲ γνώμην παραμυθικὴν καὶ παραβεβλημένον λόγον πρός τι ὑποκείμενον, ξ αἶνος μέν τοι ἀμύμων, ὃν κατέλεξασ“ |
| π 688 | πρῆστις · ζῶα θαλάττια |
| α 1448 | Αἰνός · ὁ φοβερός, ἢ πονηρός, ἢ κακός· ἀφ’ οὗ τὸ Η αἰνόθεν καὶ αἰνῶσ“ καὶ δ αἰνότατοσ“. παρὰ τὸ δεινός τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ ἀποβολῇ τοῦ δ · ἢ παρὰ τὸ δαΐς, τὸ σημαῖνον τὴν μάχην, γέγονε δαϊνός καὶ ἀφαιρέσει τοῦ δ αἰνός, ὁ μάχιμος |
| α 1449 | Αἶνος · ἔστιν ὁ ἐκ τῶν δημιουργημάτων ἤτοι κατορθωμάτων μνημο νευόμενος εὐ κτικὸς λόγος ἤτοι παρακλητικός. ἔστι καὶ πόλις· ἐξ οὗ καὶ Αἴνιοι |
| π 689 | παροιμία διαφέρει· ὁ μὲν γὰρ αἶνός ἐστι λόγος κατὰ ἀνάπλασιν μυθικὴν ἀπὸ ἀλόγων ζώων ἢ φυτῶν πρὸς ἀνθρώπους εἰρημένος· οἷον, ἀπ ὸ μὲν ἀλόγων ζώων, ὡς παρὰ Ἀρχιλόχῳ αἶνός τις ἀνθρώπων ὅδε, ὡς ἆρ’ ἀλώπηξ κἀετὸς ξυνωνίαν ἔθεντο“, καὶ ἄλλως τῷ δ’ ἆρ’ ἀλώ πηξ κερ δαλέη συνήντετο πυκνὸν ἔχουσα νόον“, καὶ Ἡσίοδος νῦν δ’ αἶνον βασιλεῦς’ ἐρέω ν ο έουσι καὶ αὐτοῖς· Ὧδ’ ἴρηξ προσέειπεν ἀηδόνα ποικιλόδειρον“· ἀπὸ δὲ φυτῶν, ὡς παρὰ Καλλιμάχῳ ἄκουε δὴ τὸν αἶνον· ἔν κ ο τ ε Τμώλῳ δάφνην ἐλαίῃ νεῖκος οἱ πάλαι Λυδοὶ λέγουσι θέσθαι“ καὶ τὰ ἑξῆς. καὶ ἔστιν ὁ αἶνος ἐξηπλωμένη παροιμία καὶ μετὰ διηγήσεως ἀ παρτίζουσα τὸ νοούμενον πρὸς παραμυθίαν τε καὶ ὠφέλειαν ἀνθρώπων· π αροιμία δὲ τὴν ἀπὸ κεφαλαίου ἐπὶ τὸ χεῖρον ἀναφορὰν ἔχει ἐνδέουσαν τοῦ αἴνου καὶ τὴν ἔξωθεν ἐνδεχομένη μετάβασιν, οἷον μένε βοῦς ποτε βοτάνην“ καὶ κισσὸς μετ’ ἀνθεστήρια“ |
| α 1450 | Αἶνος · ὁ ἔπαινος ὁ εἰς προτροπὴν περιπέτειαν ἔχων παραινετικήν· καὶ Ἀρχίλοχος δὲ λέγει αἶνός τις ἀνθρώπων ὅδε ὡς ἆρ’ ἀλώπηξ καἰετὸς ᾧ ξυνωνίαν ἔμιξαν“. Αἰνέας δὲ παρὰ τὸ αἶνοσ |
| α 1451 | Αἶνος · ὁ ἔπαινος· παρὰ τὸ ἰαί νω ἐστὶν ἴαινος καὶ αἶν ος· παρὰ τὸ χαίρειν τοῖς ἐγκωμίοις τὴν ψυχήν. δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μυθώ δους καὶ παροιμιακοῦ λόγου · ἰαινόμεθα γὰρ τῇ διηγήσει τῶν τοιούτων λόγων |
| ο 411 | ὁ ἔπαινος· παρὰ τὸ ἰ αίνω ἀποβολῇ τοῦ ι ἴαινος γάρ ἐστι καὶ αἶνος· παρὰ τὸ διαχεῖσθαι καὶ χαίρειν τὴν ψυχὴν τούτῳ. δύναται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ μυθώδουσ καὶ παροιμιακοῦ λόγου· ἰαινόμεθα γὰρ τῇ διηγήσει τῶν τοιούτων λόγων |
| α 1452 | Αἶνος · ὁ ἔπαινος προ περισπωμένως· καὶ ῥῆμα αἰνῶ· παρὰ τὸ ἰαίνω, τὸ δια χέω, ἴαινοσ καὶ αἶνος κατὰ ἀφα ίρεσιν τοῦ ι |
| α 1453 | Αἶνος · ὁ μῦθος· παρὰ τὸ ἰαίνω, τὸ τέρπω καὶ διαχέω, ἰαίνετο δὲ φρένας εἴσω“, ἴαινος καὶ ἀφαι ρέσει τοῦ ι αἶνος, ὁ τὴν διάνοιαν τέρπων· ἢ ἀπὸ τοῦ αἰνῶ καὶ συναινῶ |
| α 1454 | αι · τὸ ἀφαιρῶ ἢ λαμβάνω, Ὅμηρος Φ ἐξαίνυτο καμπύλα τόξα“ καὶ ι αἰνύμενοσ“ καὶ Λ ἀπαινύμενοσ“· παρὰ τὸ αἱρῶ αἰρνῶ, ὡς πε ρῶ περνῶ, ἀφ’ οὗ Χ περνὰς νήσων ἔπι τηλεδαπάων“· παράγωγον αἴρνυμι καὶ αἴρνυμαι καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ αἴνυμαι |
| α 1455 | Αἴξ · οὗτινος ἡ γενικὴ αἰγός, εἴρηται παρὰ τὸ ἀΐσσειν |
| α 1456 | Αἰξωνεύεσθαι. δῆμος δὲ ἡ Αἰξωνὴ τῆς Κεκροπίδος φυλῆς |
| α 1457 | Αἰολίς · Αἰολίδος· οἱ Λέσβιοι |
| α 1458 | Αἰόλος · ὁ ποικίλος· ἐπίθε τον. Αἴο λος ὄνομα κύριον. παρὰ τὸ ἀΐειν, ὃ δηλοῖ τὴν ἀνυπό στατον κίνησι ν, ἔνθεν ἄειν. ἀΐειν, τὸ ὁρμᾶν καὶ ἀΐσσειν |
| α 1459 | Αἰπὰ ῥέεθρα Θ · παρὰ τὸ αἰπύ αἰπέα καὶ συγκοπῇ αἰπά, ὅθεν τὸ α βραχύ. αἰπὰ οὖν ῥέεθρα τὰ δύσβατα ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀκρωτηρίων· αἶπος γὰρ τὸ ἀκρω τήριον |
| α 1460 | α · ει · καὶ πάντα τὰ παρ εσχηματισ μένα παρὰ τὰ εἰς υς ταχεῖα βρα δεῖα ἡδεῖα, διὰ τῆς γενικῆς αἰπέος βρα δέος ταχέος. διδ άσκουσι δὲ καὶ αἱ διάλεκτοι · ταχῆας γὰρ λέγουσι καὶ βαρῆας διὰ τοῦ η |
| α 1461 | Αἰπεινός · ει · ἴσως γὰρ παρὰ τ ὴν αἰπεῖ δο τικήν. οὕτως ἔχει καὶ τὸ ὀρεινός καὶ φαεινός, καὶ Αἰολικῶς ὄρεννος καὶ φάεννος, ἄλλως τε τὰ εἰς νος παρώνυμ α γενόμενα ὀξύτονα, εἰ μὴ ἐπὶ καιροῦ παρ άκειται, διὰ διφθόγγου γράφεται, οἷον βορεινός ἐλεεινός ἐρατεινός. τὸ μέντοι ἀληθινός καὶ τὸ φυ ζα κινός τό τε ῥαδινός καὶ τὸ πεδινόσ τέλος δὲ τὸ ἐρινός καὶ χαλινός καὶ λαρινός διὰ τοῦ ι γράφεται ἐκτεταμένου |
| α 1462 | Αἰπεινός · ὑψηλός· παρὰ γὰρ τὸ αἶπος, ὅπερ ἐπὶ μὲν τῆς σημασίας τοῦ ὕψους διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, ἐπὶ δὲ τοῦ λόγου διὰ τοῦ ε ψιλοῦ |
| α 1463 | Αἰπόλοσ. οἷον αἰποπόλος· ἢ ὁ περὶ τὰς αἶγας ἀναστρεφόμενος συμπαραλαμβανομένων ἔξωθεν καὶ τῶν προβάτων |
| α 1464 | Αἶρα · ἡ σφῦρα· Κ αλλίμαχος α ἰράων ἔρ γα διδασκόμεθα“. παρὰ τὸ ῥαίω, τὸ φθείρω, κατὰ Δ ωριέας φθαίρ ω καὶ φθαῖρα καὶ αἶρα ἀ ποβολῇ τοῦ φθ · καὶ προσθέσει τοῦ ς σαίρω · καὶ αἱρῶ τὸ νικῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ οὐχ αἱρήσεισ“, τὸ οὐ νικήσεισ |
| α 1465 | Αἱρετός · ἀρεστός, ἐπίλεκτος. καὶ αἱρετικὸς ὁ αἱρεσιώτης |
| α 1466 | Αἱρετός · ὁ δι’ ἀπορίαν, αἵρετος δὲ ὁ δι’ ἑαυτὸν ἐπίλεκτος |
| α 1467 | Αἱ Ῥῖπαι · ὄρη Σκυθίας |
| α 1468 | Αἰρόπινον · τ ὸ ἀραιὸν κόσκινον· παρὰ τὸ τὰς αἴρας ποι εῖν ἀπεῖναι καὶ χωρίζειν. αἶρα δὲ σπέρμα σι τῶδες ἐκ παραφθορᾶς τοῦ σίτου γενόμενον |
| α 1469 | Αἰρόπινον · τὸ κόσκινον· παρὰ τὸ αἴρειν τὸν πίνον, ὅ ἐστι τὸν ῥύπον |
| α 1470 | Αἱρῶ · τὸ καταβάλλω καὶ πορθῶ |
| α 1471 | Αἶσα · ἡ ἀεὶ ἴση |
| α 1472 | Αἶσχος · παρὰ τὸ α στερητικὸν καὶ τὸ ἴσχειν, ὃ σημαίνει τὸ παῦσαι καὶ κωλῦσαι, οἱονεὶ ὅπερ οὐκ ἔστι ῥαδίως ἴσχειν καὶ παύειν |
| α 1473 | Αἰχμάζειν · τὸ κινεῖν· αἰχμητὴς γὰρ ὁ πολεμικός. εἴρηται δὲ αἰχμή, τὸ δόρυ, παρὰ τὸ αἷμα χέειν |
| α 1474 | Αἰχμαλωσία · ἐκ τοῦ α ἰ χμά λωτος· τοῦτο παρὰ τὸ αἰχμή· τοῦτο παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ |
| α 1475 | Αἰχμάλωτος · ὁ τῇ αἰχμῇ ἁλωτός, ὅ ἐστι δορί· ἔνθεν αἰχμάλωτον λέγομεν, καὶ δοριάλωτον κα λοῦμεν τὸν ἐν πολέμῳ ληφθέντα διὰ δόρατος, ἤγουν αἰχμῆς ἀμφήκους καὶ σπάθης καὶ τὰ λοιπά |
| α 1476 | Αἰχμάλωτος · παρὰ τὴν αἰχμήν, ὅ ἐστι τὸ ξίφος, καὶ τὸ ἁλῶναι. αἰχμή, τὸ δόρυ, παρὰ τὸ ἀΐσσω αἰχμή ἐν συνθέσει, ὡς δράσσω δράξω δραχμή, τὸ λεπτὸν νόμισμα |
| α 1477 | Αἶψα · ἐπίρρημα· σημαίνει τὸ ταχέως. παρὰ τὸ ἅψασθαι· δοκεῖ γὰρ τ ὰ ταχέως γινόμενα ἀλλή λων ἅπτεσθαι διὰ τὴν συνέ χειαν |
| α 1478 | Αἶψα · ταχέως· εἴρηται κατὰ στέρησιν τοῦ ἶψαι, ὅ ἐστι βλάψαι· Α μέγα δ’ ἴψαο λαὸν Ἀχαιῶν“. διὰ δὲ τοῦ βλάψαι καὶ ἐμποδίζειν ἀνάγκη· τὸ δὲ ἀνεμπόδιστον ταχὺ γίνεται καὶ εὐκίνητόν ἐστιν |
| α 1479 | Αἰών · ἡ ζωή· αἰών παρὰ τὸ ἀεὶ ὤν, καὶ συστολῇ τοῦ ε καὶ κράσει τοῦ αϊ εἰς τὴν αι δίφθογγον γίνεται αἰών, ὁ ἀεὶ ὤν |
| α 1480 | Αἰών · ἡ ζωή· θηλυκῶς Ὅμηρος Χ αὐτὸς δὲ φίλης αἰῶνος ἀμέρδεισ“. παρὰ τὸ ἄειν, ὅ ἐστιν πνέειν· ἔμπνουν δὲ τὸν ζῶντά φαμεν. ἢ παρὰ τὸ ἀεὶ ὂν τῆς ζωῆς· οἱ γὰρ ζῶντες ἐν χρόνοις καὶ ἔτεσι διαμένουσιν |
| α 1481 | Αἰών · ὁ ἀεὶ ὤν· καὶ συστέλλεται τὸ ε |
| α 1482 | Αἰών · παρὰ τὸ ἀεὶ εἶναι· αἰὼν γὰρ ὁ ἀεὶ ὤν. κλίνεται δὲ αἰῶνος. ὁ κανών · τ ὰ εἰς ων περιεκτικά |
| α 1483 | Αἰών · σημαίνει ε· αἰὼν λέγεται ἡ τοῦ ἑκάστου ἀνθρώπου ζωή, καὶ ὁ τῶν χιλίων ἐτῶν ἀριθμός· αἰὼν λέγεται καὶ ὁ μέλλων ὁ ἀΐδιος καὶ ἀτελεύτητος, καὶ οἱ ζ αἰῶνες, καὶ ὁ νωτιαῖος μυελὸς ὡς τὸ ἄνθρωπος νοσήσας τὸν αἰῶνα ἑβδομαῖος ἀπέθανεν“ |
| α 1484 | Ἀϊόνες · οἱ αἰγιαλοί |
| α 1485 | Ἀκαδημείας · οἱ μὲν παλαιοὶ ἀπὸ Ἀκαδήμου τινὸς τοῦ δομησαμένου τὴν Ἀκαδημίαν ὡς μετουσιαστικὸν διὰ τῆς ει διφθόγγου· οἱ δὲ νυνὶ διὰ τοῦ ι ὡς κύριον ὄνομα |
| ρ 111 | ρείτης · ὁ πράως ῥέων ποταμός· ἀ κ α λὸ ν γὰρ τὸ ἥσυχον ἢ ὡς ἀκαλ ὰ προρέων“. ἢ παρὰ τὴν ἀκὴν δηλοῦσαν τὴν ἡσυχίαν |
| ρ 112 | ρείτης · σημαίνει τὸν ἀκαλά, ἤγουν ἡσύχως, ῥέοντα ποταμόν |
| α 1486 | Ἀκαλήφη · ἔστι καὶ θαλάττιον φυτὸν καὶ βοτάνη δῆξιν καὶ κνησμὸν ἐν τῷ ἅπτεσθαι ἐμποιοῦσα· κατὰ ἀντίφρασιν ἡ μὴ ἔχουσα ἀ καλὴν τὴν ἁφήν, ἧς οὐκ ἔστιν ἀκαλῶς, ὅ ἐστιν ἡσύχως, ἅπτεσθαι |
| α 1487 | Ἀκαλός · Η ἐξ ἀκαλαρ ρείταο“, τοῦ πραέως καὶ ἠρέμα ῥέοντος. εἴρηται δὲ παρὰ τὴν ἀκὴν δηλοῦσαν τὴν ἡσυχίαν· Γ ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ“. καὶ ἄλλο παράγωγον· ἐκ τοῦ ἄκος καὶ τοῦ αλ πάλιν πλεονάσαντος ἐγένετο ἀκαλός. οὕτω Φιλόξενος ἐν τῷ Περὶ ἀναδιπλασιασμοῦ |
| α 1488 | Ἀκάμανος · ἡ κάμηλος· παρὰ τὸ μὴ κάμνειν, ὅ ἐστι κοπιᾶν. ἢ ἀκά ματοσ · πολύμοχθον γὰρ τὸ ζῶον |
| α 1489 | Ἀκάματον · ἀκαταπόνητον, ἀήττητον, ἀσώματον |
| κ 936 | καρῆ · ἐκ τοῦ κάρα κα ρ ῆ καὶ ἀκαρῆ |
| α 1490 | Ἀκαρής · ὁ ἐλάχι στος κα ιρός· καὶ κυρίως ἐτίθεσαν καὶ ἁπλῶσ ἐπὶ τοῦ οἱουδήποτε ἐλαχίστου· Μένανδρος ὁρᾷς; ἀκαρὴς παραπόλωλας ἀρτ ίωσ“, καὶ Ἀριστοφάνης γυμνὸς θύραζ’ ἐξέπεσον ἐν ἀκαρεῖ χρόνῳ“. παρὰ τὸν καιρὸν καὶ τὴν στέρησιν, ἀκαιρές τι ὄν· κατ’ ἔλλειψιν ἀκαρές, τὸ μὴ καιρὸν ἔχον, ἀλλ’ ἐλάχιστον. ἢ παρὰ τὸ κάρα, τὸ ἀκέφαλον, μηδὲ ἀρχὴν ἔχον |
| α 1491 | Ἀκαριαῖον · ὀλίγον, βραχύ, λεπτόν |
| α 1492 | Ἀκαριαῖον · τὸ βραχύ, τὸ ὀλίγον· ἐκ μεταφορᾶς τῶν μὴ δυναμένων καρῆναι τριχῶν |
| α 1493 | Ἀκέραιοσ ·. κεραιός καὶ μετὰ τοῦ α στερητικοῦ ἀκέραιος, ὁ ἀόργη τος καὶ ἀβλαβήσ |
| α 1494 | Ἀκέραιος · παρὰ τὸ κέρω, οὗ παράγωγον κεράω· ὁ μὴ κεκραμένος κακοῖς, ἀλλὰ ἁπλοῦς καὶ ἀφελής |
| υ 134 | υνον · τὸ παυστικὸν τῶν ὀδυνῶν |
| α 1495 | α · Μακεδο νικόν φασι τὸ ὄνομα. σημαίνει δὲ τὴ ν ῥᾳθυμίαν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1496 | Ἀκηδία · παρὰ τὸ κήδω, τὸ φροντίζ ω, ἀ κηδία, ἡ μη δενὸς ἡμᾶς ποι οῦσα φροντίζ ειν. ἢ παρὰ τὸ ἀηδής ἀη δία καὶ ἀκηδία, ἡ ἀηδ ῶσ διακεῖσ θαι καταναγκάζουσα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1497 | Ἀκηδιῶ · παρὰ τὸ ἡδύς ἡδιῶ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκηδιῶ πλεονασμῷ τοῦ κ. Ὠρίωνος |
| α 1498 | Ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ Γ · ἐν τῷ ἀκμαιοτάτῳ τῆς σιωπῆς ἐγένοντο· ἀκὴ γὰρ ἡ ἀκμή. ἢ ἀντὶ τοῦ ἀχήν, παρὰ τὸ μὴ χαίνειν, μεταθέσει τοῦ χ εἰς κ. Φωτίου |
| α 1499 | Ἀκήρατος · παρὰ τὸ γῆρας γήρατος καὶ τροπῇ τοῦ γ εἰς κ κήρατος καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀκήρατος, οἱονεὶ ὁ ἀθάνατος |
| α 1500 | Ἀκήρυκτον · ἄγ νωστον, ἀφανέσ καὶ τὸ μέγα καὶ ἀδιάλ λακ τον |
| α 1501 | Ἀκιδνόσ. ἀφ’ οὗ καὶ συγκριτικὸν ἀκιδνότερος, ἤγουν ὁ ἀσθενέστερος ἢ προπετέστερος ἢ ἀ φρονέ στερος |
| κ 937 | κικυς · δὲ νεκρός· ἐκ τοῦ κίω κῖκυσ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄκικυς, ὁ μὴ πορευόμενος. καὶ εἰς τὸ Κῖκυς |
| α 1502 | Ἀκίς · ἡ ὀξ ύτης τοῦ στ άχυος τοῦ σίτου |
| α 1503 | Ἀκίς · τὸ τοῦ βέλους σιδήριον· παρὰ τὸ ἀκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ μ λέγεται ἀκμή· παρὰ τὸ ἀκὴ οὖν ὑποκοριστικὸν ἀκίς, ὡς σκάφη σκαφίς, ἄμη ἀμίς |
| α 1504 | Ἀκίχητος · ὁ ἀκατάλ ηπτος. καὶ εἰς τὸ Κιχῶ |
| α 1505 | Ἀκμή · ἡ ἀκροτάτη ὀξύτης τοῦ σιδήρου κυρίως· παρὰ τὸ ἥκω ὄνομα ἠκή, ὃ σημαίνει τὴν ὀξύτητα, ἡ διὰ παντὸς ἰ οῦσα · Ἀρχίλοχος ἵστη κατ’ ἠκὴν κύματός τε κἀνέμου“· παρ’ αὐτὸ ἀκή ἐν συστολῇ ἀφ’ οὗ ἐπίρρημα Γ ἀκὴν ἐγένοντο σιωπῇ“. ἀκή οὖν καὶ ἀκμή πλεονασμῷ τοῦ μ |
| α 1506 | Ἀκμή · ἡ νεότης· ἐξ οὗ καὶ ἀκμαῖος, ὁ σφριγῶν νεανίας |
| α 1507 | Ἀκμή · παρὰ τὸ κμῶ, ὅ ἐστι τὸ α ἐκ τοῦ κάμω σ υγκοπέν, καὶ μ ετὰ τῆς α στ ερήσεως ἀκμή, ἡ μὴ κάμνουσα ταχέως ἢ π όνουσ δ υ ναμέν η ὑποστῆναι |
| α 1508 | Ἀκμοθέτῳ θ · τῷ ὀρύγματι, ἐν ᾧ ὁ ἄκμων ἐντίθεται |
| α 1509 | Ἄκμων · ἐφ’ οὗ τὸν σ ίδηρον παρελαύνουσιν οἱ χ αλκεῖς· ἀκά μων τις ὤν, ὁ μὴ κοπ ιῶν ὁ ἀκαμ άτως φέρων τὰς πληγάσ · ἐξ οὗ καὶ ἄκ μων, ὁ μὴ κάμνων καὶ μὴ τύπτων ἀλλὰ τυ πτόμενος μᾶ λλον |
| α 1510 | Ἄκνηστις · ἡ ῥάχισ · παρὰ τὸ μὴ εὐχερῶς τὴν ῥάχ ιν κνήθεσθαι |
| α 1511 | Ἄκνηστις · ἡ ῥάχις· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι τινὰ κνήσασθαι αὐτὴν τῇ οἰκείᾳ χειρί |
| α 1512 | Ἀκοίτης · ἀνήρ· μίξεως ἐπιθυμητικός. ἄκοιτις δὲ γαμετή· σύγκοιτος |
| α 1513 | ἄλοχος · ἡ ἑτέρου εἰς κοίτην καὶ λέχος μὴ ἐλθοῦσα. Ὠρίωνος |
| α 1514 | Ἀκόλαστος · κυρίως ὁ ἀπαίδευτος, διὰ τὸ μὴ ἀγωγῆς καὶ κολάσεως τετυχηκέναι τῆς ἐπ ιτηδείας. οὕτω Φ ιλόξενοσ ἐν τῷ Περὶ ἑλληνισμοῦ. τινὲς δὲ οὕτω φασὶ τὸν κατωφερῆ πρὸς συνου σίαν · διὰ τὸ μὴ κολάζει ν τὴν ἐπιθυμίαν ἀκόλαστος ἀκούει τις |
| α 1515 | Ἄκολος · ὁ ψωμός· ρ αἰτίζων ἀκόλουσ“. εἴρηται δὲ ὁ μηκέτι δυνάμενος κολούεσθαι |
| α 1516 | Ἀκολουθῶ ἕπω καὶ ἐπίσπω· τὸ ἀκολουθῶ. εἷπον παρατατικός. ὀπηδαῖος ὁ ἀκόλουθος· καὶ ἐπισ πόμενος καὶ ἑπόμενος καὶ ξυνοπαδός καὶ ὀπαδός |
| α 1517 | Ἀκόνη ·. τὸ κο μικρόν. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ονη θηλυκὰ βαρύτονα |
| α 1518 | Ἀκόνιτον · βοτάνη δηλητηριώδης· ὅτι ἐν τοῖς Ἀκοναίοις ὄρεσι τῆς Μαριανδυνίας φύεται. ἢ ὅτι ἀκαταπάλαιστον καὶ ἀήττητόν ἐστιν· ἀπὸ με ταφορᾶς τῶν ἀθλητῶν, ὧν οἱ νικηταὶ ἀήττητοι ὄντες οὐ κονιορτοῦνται· κονιοῦσθαι γὰρ τὸ πα λ αίειν· Θεό κρ ιτος κισσὸς ἑλι χρύσῳ κεκονιμένοσ“. τὸ μὴ νικώμενον οὖν ὑπὸ τῶν πι νόντων. καὶ Εὐφο ρίων θηλυκῶς λέγει τὴν βοτάνην. ἣν οὐδεὶς δύναται κονίσαι, τουτέστι νικῆσαι· κονιορ τοῦνται γὰρ οἱ νικώμενοι τῶν παλαιστῶν |
| α 1519 | Ἀκόνιτον · εἶδος βοτάνης |
| α 1520 | Ἀκονῶ · ἐκ τοῦ ἀκόνη |
| α 1521 | Ἄκος · θερα πεία · κυρίως δὲ τὸ σιδήρῳ θεραπεύειν εἰ ς ἀ κὴν ἀπ ωξυμμένῳ· ἔνθεν καὶ τὸν ἰατρὸν Φρ ύγες ἀκεσ τὴν λέγουσι. τὴν δὲ διὰ τῶν ὀξειῶν ῥ αφίδων ἰωμένην τὰ ς τῶν ἱματίων λακίδασ ἀκέσ τριαν Ἀ θηναῖοι καλοῦσιν. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι τῆς Ἰλιάδοσ . Ὁμήρου |
| α 1522 | Ἀκοστήσας Ζ · ἄκος τῆς στάσεως λαβών, τουτέστιν ἴαμα, καὶ κριθιάσας. κυρίως δὲ πᾶσαι αἱ τροφαὶ τῶν ζώων ἀκοσταὶ κ αλοῦνται, παρὰ τὸ ἵστασθαι τὰ σώματα τρεφόμενα. ἐν ἄλλῳ, καιρῷ παραλαβών. βελτίον δέ, δυσχεράνας ἐπὶ τῇ τῆς φάτνης στάσει. φάτνη δὲ ὁ τ όπος ἐν ᾧ ἐσθίει τὰ κτή νη ἢ τὰ τετράπωδα, ὥσπερ ἡ τράπεζα. καὶ εἰς τὸ Φάτνη |
| α 1523 | Ἀκοστήσας Ζ · ἐπὶ τῇ στάσει δυσχεράνας. ἀκοσταί, αἱ κριθαί |
| α 1524 | Ἀκοστήσας Ζ · ἤτοι παρὰ τὰς ἀκοστάς, αἵ εἰσι κατὰ γλῶσσαν κριθαί. ἢ ἀκοστήσας, ἐπὶ τῇ στάσει δυσχεράνας· ἐπιφέρει γὰρ Ζ δεσμὸν ἀπορρήξασ“. ὅτι δὲ ἀκοσταὶ αἱ κριθαί, μαρτυρεῖ Νίκανδρος λέγων πολλάκις δ’ ἐνθρύψειας ἐν ὀπταλέῃσιν ἀκοσταῖσ“ |
| α 1525 | Ἀκοστήσας Ζ · π αρὰ τὰς ἀκοστάς, τὰς κριθάς, ἵν’ ᾖ κριθιάσας ἢ ὑψαυχενίσας καὶ ἀ τιμαγέλης γεγονώσ. ἢ ἀπὸ τοῦ ἀγός ἀγοστήσας, ὁ ἀγὸς θέλων εἶναι. ἢ ἀχθοστήσας καὶ ἄρσει τοῦ θ ἀχοστ ήσας καὶ ἀκοστήσασ |
| α 1526 | Ἀκράγας · Ἀκράγαντος. Ἀκραγαντῖνος |
| α 1527 | Ἀκραιφνής · ἀκεραιοφανής |
| α 1528 | Ἀκραιφνής · ὁ καθαρός καὶ περιφανής· ἀκεραιοφανής καὶ ἀκραιφνής. ἀλλ’ οὐδέποτε γίνεται δύο συλλαβῶν συγκοπή. ἢ παρὰ τὸ ἀκροφαν ὴς καὶ ἀκρ αιφνής, τοῦ ο εἰς αι τραπέντος, ὡς μεσοπόλιος μεσαιπόλιος |
| α 1529 | ατος · κερῶ ἐστι ῥῆμα καὶ κατὰ συγκοπὴν κρῶ, οὗ μέλλων κράσω καὶ ὄνομα ῥηματικὸν κρατός καὶ μετὰ τοῦ α στερητικοῦ ἄκρατος. ἀπὸ δὲ τοῦ αὐτοῦ κρατήρ, ἀφ’ οὗ κιρνᾶται ὁ οἶνος |
| α 1530 | Ἀκρέμων · ἀκρέμονος· καὶ ἀκρέμονες κυρίωσ μὲν οἱ βλαστοὶ καὶ οἱ κλάδοι τῶν δένδρων οἱ κάλλιστοι· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ ἀνθρώπων οἱ ἐξοχώτατοι. παρὰ τὸ ἄκρον, ὃ σημαίνει τὸ πέρας τοῦ σώματος, ἢ κεφαλήν |
| α 1531 | Ἀκρέμων · ὁ κλάδος· εἴρηται δὲ καὶ κρέμων δισυλλάβως. παρὰ τὸ ἄκρον καὶ παρὰ τὸ κρεμῶ ἑκάτερος |
| α 1532 | Ἀκρήβης · ὁ νέος |
| π 690 | παρὰ τὸ κάρα ὑπερβι βασμῷ τοῦ α ἄκρα ἀκρίς· μείζων γὰρ ἡ κεφαλὴ τούτου τοῦ λοιποῦ μέρους τοῦ σώματοσ |
| α 1533 | Ἀκρίς · σημαίνει δὲ τὴν ἀκ ρίδα · παρὰ τὸ τὰς ἄκ ρας τῶν ἀσταχύων ἐσθίειν |
| α 1534 | Ἄκριτον ·. παρὰ τὸ μὴ διαχωρίζεσθαι. ἐξ οὗ καὶ Β ὄρος ἀκριτόφυλλον“ |
| α 1535 | Ἀκροβυσσία · ἡ ἀπεριτμησία. ἀκροβυστία δὲ ἡ περιτομή |
| α 1536 | α · ἡ ἀ περιτμη σία. ἀκροβυστία δὲ ἡ περιτομὴ κατά τινας. ἐκ τοῦ ἄκρον καὶ τοῦ βύω ἀκρόβυστον, τὸ μὴ κεκομμένον ἀλλ’ ὑγιὲς καὶ σῶον καὶ ἀκέραιον εἶναι τὸ τοῦ ἀνδρὸς κρυπτόν, οἱονεὶ ἀκρόκρυπτον |
| ρ 113 | ροθίνια · κυρίως ἀπαρχὴ θινῶν, τουτέστι σωρῶν γενν ημάτων· καταχρηστικῶς δὲ καὶ πᾶσα ἀπαρχή |
| α 1537 | Ἀκροθίνια · τὰς τῶν ἐνιαυσιαίων καρπ ῶν ἀπαρχάς. κυρίως δὲ ἃς ἀνατιθέασιν οἱ ἐξ ἐμπορίας· παρὰ τὸ ἀπὸ τοῦ θινός, τουτέστι τοῦ αἰγιαλοῦ, σεσῶσθαι αὐτά. ἄλλοι δὲ τὰ ἀπὸ τῶν π ολέμων, ἀπὸ τοῦ σί νεσθαι ἐν τῷ πολέμῳ πολλά, τουτέστι βλάπτεσθαι |
| α 1538 | Ἀκροθίνιον · ἡ ἀπαρχὴ τῶν καρ πῶν, ἤγουν τὰ ἐκλεκτά· ἄκρον γὰρ ἡ ἀρχή. ἀκροθίνια ἀπαρχαὶ προ βάτων |
| α 1539 | Ἄκρον · ὄνομα ῥηματικὸν ἀπὸ τοῦ ἥκειν· ἐπί τι ἐξέχον ἐληλυθός |
| α 1540 | Ἄκρον ·. καὶ Ὅμηρος α ὀϊὸς ἀώ τῳ “, τουτέστι τῷ ἄνθει καὶ τῷ καλλίστῳ τοῦ προβάτου· λέγει δὲ τῷ ἐξ ἀπαλῶν ἐρίων γεγονότι περιβολαίῳ. καὶ ἀλλαχοῦ |
| α 1541 | Ἀκροπήνιον · ἐκ τοῦ ἄκρον καὶ τοῦ πήνιον, ὃ σημαίνει τὸν ἄτρακτον, γίνεται ἀκροπήνιον· τὸ στρεφόμενον οὖν ἀκροπήνιον καλεῖται |
| α 1542 | Ἀκρότομος · ὑψ ηλὴ πέτρα καὶ σκληρά |
| ρ 114 | ρώρεια · τὸ ὑψηλὸν ἄκρον τοῦ ὄρουσ |
| α 1543 | Ἀκρωτήριον · ἐκ τοῦ ἄκρον καὶ τοῦ ὦς ὠτός |
| α 1544 | Ἀκταίνειν · τὸ μετεωρίζεσθαι καὶ ἐπαίρεσθαι· παρὰ τὸ ἦκται ἀκτός καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ ἀκτῶ, ἀφ’ οὗ καὶ ἀκταίνω καὶ ἡ μετοχὴ ἀκταίνων· καὶ ἀκταῖνον μένοσ“, τὸ ἀνάγον καὶ δυνάμενον ἀνορθοῦν |
| α 1545 | Ἀκτέριστος · ἀσκύλευτος, ἄκτη τος, ἢ ἄταφος· ἐξ οὗ καὶ κτερίσαι, τὸ θά ψαι καὶ ἐν ταφιάσαι |
| α 1546 | Ἀκτή · ἡ Ἀττική· ἀπὸ τοῦ τὰ πλείονα μέρη αὐτῆς εἰς θάλασσαν ἐκνενευκέναι. Ὠρίωνος |
| α 1547 | Ἀκτή · παρὰ τὸ κατάγνυσθαι τὰ κύματα, ἤγουν κεκλᾶσθαι |
| α 1548 | Ἀκτίσ · δεῖ γινώσκειν, ὅτι τὸ ἀκτίς ἐτυμολογεῖτ αι διαφόρως· ἢ γὰρ παρὰ τὸ ἄγω γίνεται ἀκτίς, ἡ πανταχοῦ ἀγομένη, ἡ γὰρ ἀκτὶς τοῦ ἡλίου πανταχοῦ φέρεται· ἢ παρὰ τὸ ἐκτείνω ἐκτίς καὶ ἀκτίς, παν ταχοῦ γὰρ ἐφήπλωται· ἢ παρὰ τὸ ἀΐσσω, τὸ ὁρμῶ, ἡ γὰρ τοῦ ἡλίου λαμπηδὼν ὁρμητική ἐστιν· ἢ παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἀκτόσ καὶ ἀκτίς, ὡς παρὰ τὸ ν ῥήξω ῥηγμός καὶ ῥηγμίν, ὁ αἰγιαλός, παρὰ τὸ ἐκεῖ ῥήγνυσθαι τὰ κύματα. τὸ δὲ θίς καὶ ῥίς ὁ Ἀρίσταρχος διὰ τῆς ει διφθόγγου ἀξιοῖ γράφεσθαι καὶ ἀκολουθῶν τῇ ἐτυμολογίᾳ ἔλεγεν, ὅτι τὸ θείς παρὰ τὸ θείνεσθαί ἐστι, καὶ γὰρ ἐν τῷ αἰγιαλῷ θείνονται καὶ τύπτονται τὰ κύματα· ἢ παρὰ τὸ θέειν, καὶ γὰρ ἐν τῷ αἰγιαλῷ τρέχει τὰ κύματα. τὸ δὲ ῥείς παρὰ τὸ ῥεῖν γέγονε, καὶ γὰρ ἐκ τῆς ῥινός ῥέουσι καὶ κατέρχονται τὰ περιττώματα τῆς κεφαλῆς. ἀκολουθῶν οὖν ταύτῃ τῇ ἐτυμολογίᾳ εἴρηκεν αὐτὰ διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἡ δὲ παράδοσις οἶδεν αὐτὰ διὰ τοῦ ι |
| ι 321 | ίς · διὰ τοῦ ι · καὶ ὅσα διφορεῖται περὶ τὴν κατάληξιν, οἷον γλωχίς δελφίς θίς ῥίς. τε ῥινός ἡ γενική. τὰ εἰς ν λήγοντα πάντα ἀρσενικὰ τε καὶ θηλυκὰ ἑνὶ φωνήεντι χρῆται, οἷον Ἕλλην τέρην αὐχήν λιμήν Ἀλκμάν Τιτάν Πυθών Σιδών ἀμπελών. τὸ θίν, κἂν παρὰ τὸ θέω ἐστί, διὰ τοῦ ι γράφεται· κἂν παρὰ τὸ ῥέειν, ἡ ῥίν |
| α 1549 | Ἀκύμων · ἀκύμονος· ὁ ἄνευ κύματος καὶ κυήματος. καὶ εἰς τὸ Κῦμα |
| ω 118 | ῶ · τὸ θεραπεύω· ἐξ οὗ καὶ ἄκος, ἡ θεραπεία, καὶ ἄ κος, τὸ φάρμακον, καὶ ἀνή κεστος, ὁ ἀθεράπευτος |
| α 1550 | Ἀκωκή · ἐπιδο ρ ατίσ ἡ ὀ ξύτης τ οῦ β έλουσ |
| α 1551 | Ἀκωκή · ἡ ὀξύτης τοῦ δόρατος |
| α 1552 | Ἄκωλος · ζήτει ὄπισθεν εἰς τὸ ο |
| α 1553 | Ἅλα · τὴν θάλασσαν· παρὰ τὸ ἅλισ· ἀθροῦν γὰρ ὕδωρ ἐστὶν ἡ θάλασσα |
| α 1554 | Ἀλάβαστρον · ἡ μυροθήκη· εἴρηται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ ἀλάβαστόν τι ὄν, οὗ λαβέσθαι διὰ λει ό τητα ἀδύνατον |
| λ 281 | λάβαστρον μύρου · βησσίον ἐστὶν ὑελοῦν στρογγυλοειδὲς χωροῦν λ ίτραν μίαν ἤγουν ἡμίναν. καὶ ἄλλως· τῷ δὲ μέτρῳ ἐστὶ ξέστου τὸ ἥμισυ. ἀλάβαστρον δὲ λέγεται διὰ τὸ εὔθρυπτον, ἁλὶ ἀπεικαζόμενον |
| α 1555 | Ἀλαζών · ὁ προσποιούμενος ἃ μὴ ἔχει |
| α 1556 | Ἀλαίνω · τὸ πλανῶμαι· παρὰ τὸ ἄλη, ὃ σημαίνει τὴν πλάνην |
| η 285 | ἠλακάτη · ἀπὸ τοῦ ἄγω ἄξω ἀκτός εἴρηται καὶ ἀκτή, καὶ κατὰ πλεονασμὸν ἐν μέσῳ τοῦ α ἀκάτη· καὶ ἐπεισελθόντος πάλιν τοῦ αλ μορίου, ὡς ἐπὶ ἄλλων πλείστων, ὠνομάσθη ἀλακάτη καὶ ἠλακάτη κατὰ Ἴωνας τὸ ἀγωγὸν τοῦ περιάγοντος αὐτὴν καὶ γινομένου νήματος ἐρίου ἢ λίνου. ἠλακάτη οὖν κατὰ Ἴωνας, ὡς ἀπεδανός καὶ ἠπεδανός. οὕτω Φ ι λόξενος ἐν τῷ Περὶ ἀναδιπλασιασμοῦ |
| α 1557 | Ἀλαλαγμὸς ὀλολυγμοῦ διαφέρει· ἀλαλαγμός ἐστιν ἐπινίκιος ἐν πο λέμῳ κρότος· ὀ λολυγ μὸς δὲ κραυ γὴ θρη νητι κὴ καὶ ὀ δυρμοῦ σημεῖον |
| α 1558 | Ἀλαλάζω · ὁ μέλλων ἀλαλάξω· γέγονε δὲ παρὰ τὸ λαλεῖν λαλαγή καὶ ἀλαλάζω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀλαλάξατε“, τουτέστιν ὑμνήσατε τὸν θεόν |
| α 1559 | Ἀλαλάξατε. ἢ ἐκ τοῦ ἀλαλή, ὃ σημαίνει τὸν θόρυβον |
| α 1560 | Ἀλαλητός · ὁ θόρυβος· διὰ τὸ πολλῶν λάλημα εἶναι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1561 | Ἄλαλος · ἐκ τοῦ λῶ λάλ ος καὶ μετὰ τοῦ στ ερητικοῦ α ἄλαλοσ |
| α 1562 | Ἀλαλύκτημαι · τεθορύβημαι, ἀδημονῶ· ἀπὸ τοῦ ἀλ ᾶ σθαι τὴν διάνοιαν |
| α 1563 | Ἀλαός · ὁ τυφλός· καὶ ἀλαῶσαι, τὸ τυφλῶσαι |
| α 1564 | Ἀλαός · ὁ τυφλός, κατὰ διάλεκτον |
| α 1565 | Ἀλαπάζω · κενῶ καὶ ἀναλίσκω· οὗ ὁ μέλλων ἀλαπάξω, ὁ ἀόριστος ἠλάπαξα καὶ τὸ ἀπαρέμφατον ἀλαπάξαι, τὸ ἐκκενῶσαι· ἐξ οὗ καὶ ἀλαπαδνός, ὁ κεν ὸς τῆς δυνάμεως· λάπαθος γὰρ βοτάνη κενωτικὴ γαστρός |
| π 691 | πάξαι · ἐκπορ θῆσαι · παρὰ τὴν λάπαθον β οτάτην κενωτικὴν γαστρός. καὶ Δημόκριτος τοὺσ βόθρους τοὺς παρὰ τῶν κυνηγετῶν γινομένους λαπάθους καλεῖ διὰ τὸ κεκενῶσθαι. ἀλαπάξαι οὖν κυρίως τὸ ἐκκενῶσαι. καὶ εἰς τὸ Κενεών καὶ Λαπάρα |
| α 1566 | Ἄλαστα · τὰ κακά· ἀνεπίληστά τινα ὄντα. ἢ παρὰ τὸ λάζεσθαι, ὅ ἐστι τὸ λαβεῖν· ἃ οὐκ ἄν τις λάβοι, φευκτά. ἐκ δὲ τοῦ ἐναντίου εἴρηται ἐσθλόν, ἐθέλον τ ι ὄν, ὃ θέλει τις ἔχειν |
| α 1567 | Ἀλάστωρ · ὁ Ζεύς, ὁ ἐποπτ εύων τὰ ἄλαστα καὶ χαλεπά· ἢ ἀσεβής, ἢ κακοποιός |
| α 1568 | Ἀλάστωρ · ὁ Ζεύς, ὁ ἐποπτεύων τοὺσ τὰ ἄλαστα καὶ χαλεπὰ ποιοῦντας. οὕ τως Ἡρωδιανόσ |
| α 1569 | Ἀλάστωρ · ὁ νεκρός |
| α 1570 | Ἀλᾶται · πλανᾶται |
| α 1571 | Ἀλαῶ · σημαίνει δύο· ἀλαῶ τὸ ληφθῶ, ἤτοι τὸ κρατῶμαι· ἀλαῶ δὲ τὸ τυφλῶ, κατὰ στέρησιν τοῦ λάειν, ὅ ἐστι βλέπειν, ἐξ οὗ καὶ α ἀλάωσεν“, τὸ ἐτύφλωσεν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1572 | Ἀλγηδών · παρὰ τὸ ἀλγῶ ἀλγήσω ἀλγηδών· τὸ δὲ ἀλγῶ παρὰ τὸ ἄλγος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω, ἄλεγος καὶ ἄλ γοσ |
| α 1573 | Ἀλγίων, αἰσχίων · ι · καθόλου τὰ τοιαῦτα συγκριτικῷ τύπῳ παρηγμένα διὰ τοῦ ι μόνου γράφεται, ὅτε ἐστὶν ὑπὲρ δύο συλλαβάς, οἷον ταχίων βραδίων ἡδίων κακίων καὶ κάκιον ἥδιον βράδιον τάχιον |
| α 1574 | Ἀλδαίνειν · τὸ αὔξειν· παρὰ τὸ ἅλλεσθαι καὶ π ηδᾶν κατὰ τὴν αὔξησιν |
| α 1575 | Ἀλεγεινός · ει · παρὰ τὸ ἀλέγειν· καὶ τὸ ἀλέγειν καὶ τὸ ἀλεγεινός παρὰ τὸ ἀλεείνω. οὕτως καὶ ἐρεείνω φαείνω. τὸ μέντοι ὀρίνω διὰ τοῦ ι ἐπεὶ Αἰολεῖς ὀρίννω |
| α 1576 | Ἀλεγίζεις Α · ἀποστρέφεις, φροντίζεις· παρὰ τὸ ἀλέγω, τὸ φροντίζω· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ λέγων, καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀλέγω, τὸ φροντίζω |
| α 1577 | Ἀλεείνω Γ · τὸ ει δίφθογγον· διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ εινω ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰσ τὴν ει δίφθογγον ἔχει· ἐρεείνω, φαείνω, ἀλεείνω. τὸ δὲ ἀλεείνω μέλλοντα οὐκ ἔχει· τὰ γὰρ διὰ τοῦ εινω ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφονται καὶ μέλλοντας οὐκ ἔχουσιν. τὸ δὲ ἀλεείνω γίνεται παρὰ τὸ ἀλέα, ὃ σημαίνει τὴν θέρμην |
| α 1578 | Ἀλειπής · πηγὴ ἐν Ἐφέσῳ · οὕτως καλεῖται διὰ τὸ μὴ λείπειν ποτέ |
| α 1579 | Ἀλείπτης · ει · παρὰ τὸ ἀλείφω ἀλείπτης. ὁμοίως· λέγεται ὁ συνήγορος |
| α 1580 | Ἄλεισον · ει · παρὰ γὰρ τὸ ἁλές ἐτυμολογοῦσιν· ἐξ οὗ ἔστιν ἀθρόως πιεῖν |
| α 1581 | Ἄλεισον · ἔκπωμα ἐκτετορνευμένον· οἷον εὐάλιον ὑπάρχον ἢ πλατύ, ὅθεν ἔστιν ἅλις πιεῖν. ὁ δὲ Ἀπολλώνιος ὁ τοῦ Ἀρχιβίου ὅτι παρὰ τὸ λεῖον γέγονεν ἄλειον καὶ ἐπενθέσει τοῦ ς ἄλ εισον τοῦ α ἐπιτατικοῦ ὄντ οσ ἢ στερητικοῦ. καὶ εὐλό γως τὴν ει δίφθογγον ἔχει |
| α 1582 | Ἀλείτης · πλανήτης ἢ ἁμαρτωλός· ἀλίτης δὲ ὁ ἁλιευτής. καὶ πό θεν γίνεται; ἐκ τοῦ ἄτη, ὃ σημαίνει τὴν βλάβην |
| α 1583 | Ἀλείφω · χρίω· τ ἤλειψεν“, ἔχρισεν |
| α 1584 | Ἀλείφω · διὰ διφθόγγου· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ο ἀντιπαρακείμενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκείμενον |
| α 1585 | Ἀλέκτωρ · διὰ τὸ ἅλλεσθαι καὶ τινάσσεσθαι καὶ δηλοῦν τὴν ὥραν· τὸ γὰρ ἄλα Ῥωμαῖοι πτέρυγας λέγουσι. κατάγων καὶ ἀνάγων τὰς πτέρυγας λέγει τὴν ὥραν |
| α 1586 | Ἀλέκτωρ · εἶδος ὀρνέου ἀγρυπνητικοῦ· ἀλέκτωρ δὲ εἴρηται παρὰ τὸ ἀπὸ τῶν λέκτρων, τουτέστι τῶν κοιτῶν, ἐγείρειν ἡμᾶς |
| α 1587 | Ἀλέκτωρ · ὁ ἄρσην. ἀλεκτωρὶς δὲ ὄρνις θήλεια |
| α 1588 | Ἀντιόχεια ·. καὶ ὅσα παρεσχημάτισται τοῖς εἰς ευς διὰ διφθόγγου γράφεται |
| α 1589 | Ἀλέξανδρος · παρὰ τὸ ἐπαλέξειν τῇ πατρίδι τοὺς πολεμίους |
| ξ 45 | ξῶ · ἐκ τοῦ ἀλέγω, τὸ βοηθῶ· ἀλεξήσω ὁ μέλλων· ἀλέξημα, τὸ ἰατρικὸν βοήθημα, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἷκται γὰρ αὐτὴν ἐξαλεξῆσαι θέλων“· σημαίνει δὲ τὸ ἐξ ἀσθενείας ὑγιᾶναι |
| α 1590 | Ἀλεξῶ · τὸ βοηθῶ· παρὰ τὴν ἄλοχον. κυρίως τὸ γυναικὶ βοηθῆσαι, καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ ὅπως δήποτε. ἢ ἀπὸ τοῦ ἄλκω ἄλξω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἀλέξω, ὅπερ εἰς ἐνεστῶτα ἀναχθὲν βαρύνεται ὑπὸ Ἀττικῶν |
| α 1591 | Ἀλεύατο · ἀλέω, τὸ πλανῶ καὶ ἐκκλίνω |
| α 1592 | Ἄλευρος · ὄνομα θηλυκόν· παρὰ τὸ ἀλήθω ἀλεύθω καὶ ἄλευρος. Ὠρίωνος |
| α 1593 | Ἀλευρόττησις · σήθω, σήσω ὁ μέλλων, ὄνομα ῥηματικὸν σῆσις, τροπῇ τοῦ κατ’ ἀρχὴν ς Ἀττικῶς τῆσις καὶ πλεονασμῷ τοῦ τ ἀλευρόττησις, ὁ κόσκινος. οὕτως Φιλόξενος |
| α 1594 | Ἀλεωρή · ἡ φυλακὴ καὶ ἡ φυγή. ἡ μὲν φυλακὴ παρὰ τὴν ἀλέαν, τὴν θερμασίαν, καὶ τὸ ὠρεῖν, τὸ φυλάτ τειν· ἡ δὲ φυ γὴ παρὰ τὸ ἀλέασθαι εὐπ αραφυλά κτως. λέγεται δὲ καὶ τὸ συνάθροισμα τοῦ λαοῦ |
| η 286 | ή · ἐκ τοῦ ἀλεύω, τὸ ἐκκλίνω, καὶ τοῦ ὠρῶ, τοῦ φυλάσσω. κλίνεται δὲ ἡ ἀλεωρή τῆς ἀλεωρῆς καὶ τὰ λοιπά |
| α 1595 | Ἀληθές · παρὰ τὸ λήθη· τὸ μὴ λήθῃ τοῦ δικαίου ὑποπίπτοντος |
| α 1596 | Ἀληθές · παρὰ τὸ λήθω· τὸ μὴ λήθῃ τοῦ δικαίου ὑποπίπτον. Ἡσίοδος περὶ τοῦ Νηρέως οὕνεκα νημερτής τ ε καὶ ἤπιος, οὐδὲ θ εμιστέων Λήθεται“· καὶ πάλιν Νηρέα δ’ ἀψευδέα καὶ ἀληθέα γείνατο Πόντοσ“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1597 | Ἀληθινός · ἐκ τοῦ ἄληθες γίνεται ἀληθινός· τὸ θι ι. ζήτει |
| α 1598 | Ἀληθινός · τὸ λι ι · διὰ τί; τὰ εἰς ιν ος ὀνόματα ἀπὸ ἐπιρρημάτων γινόμενα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον τάχα ταχινός |
| α 1599 | Ἀληθῶς · ἐπίρρημα βεβαιώσεως. Νικήτου |
| α 1600 | Ἄληπτος · ἔστι λήβω, τὸ λαμβάνω, διὰ τοῦ η · ἐκ τούτου ληπτόσ καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄληπτος, ὁ μὴ κρατούμενος |
| α 1601 | Ἄληπτος · ἐκ τοῦ ἀλῶ, τὸ πορθῶ |
| α 1602 | Ἀλησία · ἡ Ἀφροδίτη· διὰ τὸ ἀλᾶν |
| α 1603 | ἀλητήριος Ζεύς · ὅτι λιμοῦ συντόνου γινομένου τοὺς ἀλήθοντας πάντασ ἐφύλαττον διὰ τὸ μὴ κλέπτειν τι τῶν ἀλουμένων· ὡς οὖν ἐπόπτας καὶ τηρητὰς τῶν ἀλουμένων τοὺς θεοὺς οὕτως ἐπωνόμαζον |
| α 1604 | Ἀλητήριος · ὁ Ζεύς· τὰ δύο ηη η . ἀλιτήριος δὲ ὁ ἁμαρτωλός, ἤτοι ὁ τὰς λιτὰς μὴ τηρ ῶν · διὰ τοῦ ι τὸ λι |
| α 1605 | Ἀλήτης · ὁ πλανήτης· ἀπὸ τοῦ ἄλη, ἐξ οὗ καὶ ἀλητεία, ἡ πλάνη, καὶ ἀλητεύω, τὸ πλανῶμαι. ἀλῆτις δὲ ὄνομα θηλυκόν |
| α 1606 | Ἄλθετο · τὸ ὑγιανθῆναι καὶ τὸ θεραπευθῆναι· παρὰ τὸ ἀλδαίνειν, ὅ ἐστιν αὐξάνειν· τὸ γὰρ ὑγιὲς αὔξεται |
| α 1607 | Ἁλίαρτος · ἡ πόλις· ἢ ὅτι ἐκ τῶν ἁλιέων καὶ τοῦ ἄρτου |
| α 1608 | Ἀλίβας · ὁ νεκρὸς καὶ ξηρός, ὁ μὴ ἔχων νοτίδα καὶ λιβάδα τινά· οἱ γὰρ ζῶντες ὑγροί |
| σ 433 | ς · ὁ νεκρός· ὁ ξηρός, ὁ μὴ ἔχων νοτίδα καὶ λιβάδα τινά· οἱ γὰρ ζῶντες ὑγροί. ἀλίβας δὲ καὶ τὸ ὄξος, τινές φασι· Καλλίμαχος, ἔβηξαν οἷον ἀλίβ αν τ α πίνοντεσ“· παρὰ τὸ μὴ λείβεσθαι καὶ σπένδεσθαι |
| α 1609 | Ἁλιβδύειν · τὸ καταδύνειν εἰς θάλασσαν, καταχρηστικῶς δὲ καὶ μεταφορικῶς καὶ τὸ ἀφανίζειν· παρὰ τὴν ἅλα καὶ τὸ βδύ ειν Αἰολικῶς πλεονασμῷ τοῦ β ὡς σίδη σίβδη, ἁλιδύειν ἁλιβδύειν |
| α 1610 | Ἅλιον · τὸ μάταιον· τὸ εἰς θάλασσαν ῥιπτόμενον καὶ ἀφανιζόμενον· ἢ παρὰ τὴν ἅλα, ἀπὸ τοῦ μὴ εὐχρηστεῖν εἰς πόσιν τὸ θαλάσσιον ὕδωρ |
| α 1611 | Ἅλιον ·. ἅλιον δέ, τὸ θαλάσσιον, δασύνεται |
| α 1612 | Ἁλίπεδον · ὁμαλὸν ἔδαφος παρὰ τῇ θαλάσσῃ, πεδίον |
| α 1613 | Ἁλιρρόθιον · τὸ ἐκ θαλάσσης κῦμα· ἢ ὄνομα υἱοῦ Ποσειδῶνος |
| α 1614 | Ἅλις · ἐπίρρημα σημαῖνον τὸ πολύ· παρὰ τὴν ἅλα πολλὴν οὖσαν |
| α 1615 | Ἅλις · τὸ ἐπίρρημα δηλοῦν τὸ δαψιλῶς καὶ πολύ· παρὰ δὲ τὸ ἅλις τὸ ἅλιθα καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η Λ ἤλιθα πολλήν“ ἐκ παραλλήλου |
| α 1616 | Ἀλῖσαι ·. παρὰ τὸ κυλίω τροπῇ τοῦ υ εἰς α καλίω, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ν καὶ δ καλίνδω, ὅπερ καὶ περισπᾶται καὶ βαρύνεται. τοῦτο κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ κ ἀλίω γίνεται καὶ ἀλίνδω· ἀπὸ τοῦ ἀλ ίω ἤλικα καὶ ἤλισα. καὶ ὡς κολυμβήθρα οὕτως ἀλινδήθρα |
| α 1617 | ἀλιτρία · ἡ ἁμαρτία. καὶ ἀλίτρι α ἡ ἁμαρτωλή καὶ ἀλ ιτρὸς ὁ ἁμαρ τωλός |
| τ 272 | τήριος · ὅ ἐστιν ἀπὸ τοῦ ἀλιτρόσ · σημαίνει δὲ τὸν ἁμαρ τωλόν. τὸ λι ι κ αὶ τὸ τη η. ἀλιτρός ἐστι π αρὰ τὸ στέ ρησιν ἔχειν τ ῆς λιτῆσ. τὸ λιτή δὲ διὰ τοῦ ι γράφεται · τὰ γὰρ εἰς τη οὐ θέλουσι τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγεσθαι |
| α 1618 | Ἀλιτηρίου · ἀθέου, ἁμαρτωλοῦ, πλανήτου, θανάτῳ ἐνόχου |
| α 1619 | Ἀλκαία. ἔχει γὰρ ἐπὶ τῇ οὐρᾷ κέντρον, ὑφ’ οὗ παροξύνεται, κ αθά φησιν Ἱερώνυμος καὶ Ἐπαφ ρόδιτοσ ἐν Ὑπομνήματι Ἀσπίδος Ἡσιόδου |
| α 1620 | Ἄλκαρ · ἴαμα καὶ βοήθημα |
| α 1621 | Ἀλκυονίδας ἡμέρας · εὐδινάς |
| α 1622 | Ἀλκυών · ἁλικυών τις οὖσα· παρὰ τὸ κύειν παρὰ τῇ ἁλί. ἔστι δὲ εἶδος ὀρνέου |
| α 1623 | Ἀλκυών · ἁλικυών τις οὖσα· παρὰ τὸ κύειν παρὰ τῇ ἁλί, τουτέστι παρὰ τῇ θαλάσσῃ. καί φασιν, ὅτι κύματος αὐτῆς ἀεὶ τὰ ὠὰ ἐπικλύζοντος καὶ οὔσης ἀτέκνου ὁ Ζεὺς ἐλεήσας αὐτὴν ὥρισεν ἡμέρας τινὰς εὐδινάς, ἃς καλοῦσιν ἀλκυονίδας. Γεωργίου τοῦ Χοιροβοσκοῦ |
| α 1624 | Ἀλλ’ ἄνα · ὁ ἀλλά σύνδεσμος συμπλεκτικός. τοῦ ἄνα δὲ ἡ εὐθεῖα, ὅ ἐστιν ἄναξ, σημαίνει δὲ γ· τὸν βασιλέα, ὡς τὸ Α ἄναξ ἀνδρῶν“, καὶ τὸν θεόν, ὡς τὸ Α ὄφρ’ ἱλασσόμεσθα ἄνακτα“, καὶ τὸν οἰκοδεσπότ ην ὡς τὸ α αὐτὰρ ἐγὼν οἴκοιο ἄναξ ἔσομαι“. καὶ ἡ κλητικὴ ὦ ἄναξ, ἀπέβαλε δὲ τὸ ξ ποιητικῶς ἀλλ’ ἄνα“, ὥσπερ καὶ τὸ Γ Ζεῦ ἄνα“ ἀποβολῇ τοῦ κλ ητικοῦ ὦ |
| α 1625 | Ἀλλὰ κακῶς ἀφίει Α · ἱέω ἱῶ, καὶ δασύνεται· καὶ ὁ παρατατικὸς ἵεον ἵουν, τὸ δεύτερον ἵεες ἵεις, τὸ τρίτον ἵεε ἵει καὶ ἐν συνθέσει ἀφίει, ἐξ οὗ καὶ τὸ Α προΐε ι “ |
| α 1626 | Ἀλληγορία · παρὰ τὸ ἄλλο ἀγορεύεσθαι παρὰ τὸ κείμενον |
| α 1627 | Ἀλληλούϊα · ἑρμηνεύεται τῇ Ἑβραΐδι διαλέκτῳ τὸ ἄλ κραταιός, τὸ λή θεός καὶ τὸ λούϊα οὗτος μόνος· τὸ λοῦ οὗτος καὶ τὸ ἴα μόνος. πέντε συλλαβαί· ἔχει δὲ μέρη λόγου δ. καὶ ἄλλως· ἀλληλοῦ αἰνεῖτε, ἰά δὲ τὸ κύριον. καὶ ἄλλως· τὸ ἄλ μεθ’ ἡμῶν, τὸ λή θεός, τὸ οὔϊα νῖκος. καὶ ἄλλως· ἄλ θεός, λή ἰσχυρός, οὔϊα κραταιός. καὶ ἄλλως· τὸ ἄλ ἔρχεται ἢ ἐφάνη, τὸ λή θεός, τὸ λούϊα ζῶν |
| α 1628 | Ἀλλόθρους · ἀλλόφωνος |
| α 1629 | Ἄλλοι μὲν ῥά Β · οἱ μὲν δὴ ἄλλοι |
| α 1630 | Ἀλλοιῶ · τὸ μεταβάλλω καὶ μεταμορφῶ· καὶ ἀλ λοιῶ, τὸ τύπτω, ἐξ οὗ καὶ πατραλοίας, ὁ τὸν πατέρα τύπτων |
| α 1631 | ἀλλοιῶ διαφέρει· ἀλλοιῶ σημαίνει τὸ τύπτω, ὡς τὸ Ι πολλὰ δὲ καὶ γαῖαν πολυφόρβην χερσὶν ἀλλοία“. καὶ περισπώμενον σημαίνει τὸ ἀλλάσσω, ὡς τὸ αὕτη ἡ ἀλλοίωσισ“ |
| κ 938 | κοτος · παρη λλαγμέν ος |
| α 1632 | ἁμαρτωλός· παρὰ τὸ ἀλ ιτῶ ἀ λιτός καὶ ἐπενθέσει τοῦ ο ἀλοίτης. ἢ ὁ ἀνδροφόνος· παρὰ τὸ ἀλοιᾶν, τὸ τύπτειν, ἔνθεν πατραλοίασ |
| α 1633 | Ἀλλότριος · πλεονασμῷ τοῦ τ · ἀλλόριος γάρ ἐστιν, οἷον ὁ ἄλλων ὁρίων ὑπάρχων |
| α 1634 | Ἅλλω · εἰς τὸ Ζάλη καὶ Θρυλλίς καὶ Ὅλμος |
| α 1635 | Ἁλμυρός · τροπὴν ἔχει τοῦ η εἰς υ |
| α 1636 | Ἀλοιφή · εἰ μὲν ἁπλοῦν, δίφθογγον· εἰ δὲ σύνθετον, οἷον πισσαλιφήσ ὑπαλιφήσ συναλιφή, ι · εἰ δὲ ἔχει π δίφθογγον, ἄλειπτον καὶ δυσάλειπτον ἀσυνάλειπτον ἐξάλειπτον ἀπόλειπτον |
| α 1637 | Ἁλοσύδνησ δ · τῆς θαλάσσης· οἱ δέ, τῆς Ἀμ φιτρίτης· ἀπὸ τοῦ ἐν ἁλὶ σεύεσθαι, ὅ ἐστιν ἐν θαλάσσῃ ὁρμᾶν |
| α 1638 | Ἄλοχος · γυνή, γαμετή· καὶ κατ’ ἐπίτασιν τὸ α ἐνταῦθα, οἱονεὶ πολύλοχός τις οὖσα |
| α 1639 | Ἄλοχος · ἡ γαμετή· παρὰ τὸ ὁμόλεχον εἶναι. καὶ εἰς τὸ Λέχος |
| α 1640 | Ἄλοχος · κυρίως ἡ ἑτέρου λέχους ἄπ ειρος, ἢ ἡ ἐκ παρθενίας· καταχρηστιχῶς δὲ καὶ ἡ οἵα δηποτοῦν ὁμόλεχος, τοῦ α τὸ ὁμοῦ δηλοῦντος |
| α 1641 | Ἄλοχος · τὸ α σημαντικόν ἐστι τοῦ ὁμοῦ καὶ τοῦ ἅμ α · ἡ οὖν ἄλοχ οσ ὁμόλεχ όσ ἐστι, ὡσ καὶ ἀγάλα κτες, οἱ ἀδελφοί, ὁμογάλακτές τινεσ ὄντες, οἱ τὸ αὐτὸ γάλα σπάσαντες |
| α 1642 | Ἅλς · ἡ θάλασσα· παρὰ τὸ ἁλές, τὸ συνεστραμμένον καὶ ἠθροισμένον· Καλλίμα χος εἰς τὸ πρὸ τείχους ἱερὸν ἁλέες δεῦτε“· καὶ τὸ ἅλις, τὸ σημαῖνον τὸ ἀρκοῦν, καὶ τὸ ἀλε ίς, τὸ συστραφείς. ἅλς οὖν τὸ συστραφὲν ὕδωρ, ἤγουν συνηθροισμένον |
| α 1643 | Ἀλύσιον · εἰς τὸ Ἠλύσιον |
| α 1644 | Ἀλῶ · σημαίνει τὸ πλανῶ· τὸ παθητικὸν ἀλ ῶμαι ἀλώμενος ἡ μετοχή· παρὰ τὸ λῶ γέγονεν, ὅπερ ἀφαιρέσει ἀπὸ τοῦ θέλω τὸ αὐτὸ σημαίνοντος· ὅπερ κατὰ σύνθεσιν τὸ ἀλῶ· οἱ γὰρ πλανώμενοι, ὧν οὐ θέλουσιν ἐπιτυγχάνουσιν. ἁλῶ, τὸ συλλαμβάνω, εἴρηται παρὰ τὴν ἅλα, τὴν θάλασσαν, ἀπὸ τῶν τοὺς κατὰ θάλατταν λαμβανομένους πρῶτον ἁλίσκεσθαι νομιζόντων |
| α 1645 | Ἁλῶ · τὸ κρατῶ· ἀφ’ οὗ καὶ τὸ Φ ἁλ ώμεναι“· οὗ ὁ δεύτερος ἀόριστοσ ἥλων ἥλως ἥλω, ὃ γίνεται ἐν διαιρέσει ἑάλω |
| α 1646 | Ἀλῳάς Ε · νῦν τοὺς τόπους, ὅπου ὁ πυρὸς πατεῖται, τουτέστιν ἀλοᾶται· σημαίνει δὲ τὴν δενδροφόρον γῆν. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἀλοιῶ ἐστιν ἀλῳή· διὸ σὺν τῷ ι γράφεται. τὸ δὲ ἅλωας ἀπὸ τῆς ἅλως ἐστὶν ἄνευ τοῦ ἰῶτα |
| α 1647 | Ἁλώνητα · τὰ βά ρβαρα ἀνδράποδα· τοὺς γὰρ ἅλ ας δι δόντες τοῖς Θραξὶν ὠνοῦντο τὰ ἀνδρά ποδα |
| α 1648 | Ἀλώπηξ · ὅτι ἀλλοι ωπεῖ τὰς ἕξεισ ἢ ὅτι ἀλλοι ωπεῖ τὴν ὅρασιν καὶ τοὺς ὀφθαλμούσ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1649 | Ἀλώπηξ · παρὰ τὸ ἀλῶ, τὸ πλανῶ. ἀλώπεκος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1650 | Ἅμα · ἐπίρρημα συλλήψεως· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ θαμά. διὰ τί δασύνεται; ἀ να χωρήσαντος τοῦ θ ἔμεινεν ἡ ἀ ναλογοῦσα δασεῖα. βαρύνεται. Ἐρεννίου Φίλωνος |
| ο 412 | ὁμοῦ διαφέρει · ἅμα μὲν γάρ ἐστι χρονικὸν ἐπίρρημα, ὁμοῦ δὲ τοπικόν. Σόλ ων μὲν γὰρ ἅμα μὲν ἐγένετο Ἀναχάρσιδι τῷ Σκύθῃ, εἴπερ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἤκμασαν, ὁμοῦ μέντοι οὐκέτι· οὐ γὰρ ἐν τῷ αὐτῷ τόπῳ ἐγεννήθησαν, ἀλλ’ ὁ μὲν Ἀθήνησιν, ὁ δὲ ἐν Σκυθίᾳ. καὶ Ὅμηρος διαστέλλει· Θ ἔνθα δ’ ἅμ’ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν“ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον, καὶ Γ αὐτὰρ ἐπεὶ κό σμη θεν ἅμ’ ἡγε μό νεσσιν ἕκαστοι“, καὶ Ψ οἱ δ’ ἅμα πάν τεσ ἐφ’ ἵππ οισιν μάστι γας ἄειραν “ |
| α 1651 | Ἅμα · παρὰ τὸ θαμά, τὸ συνεχές, κατὰ ἀφαίρεσιν τοῦ θ · τὸ γὰρ πυκνῶς γινόμενον κατὰ τὸν αὐτὸν ἀποτελεῖται χρόνον |
| ο 413 | Ὅμηρος Ἅμα δ’ ἠελίῳ καταδύντι Α · μετοχὴ ἀορίστου δευτέρου |
| σ 434 | ς · ἐπιρρηματικῶς, ἅμα τῷ προελθεῖν· ἀπὸ τοῦ ἅμα παράγωγον καὶ τοῦ διος · καὶ πολὺς ὁ τοιοῦτος χαρακτήρ |
| α 1652 | Ἁμάδισ ·. Ὅμηρος Η ἁμάδιος πέσεν“ |
| α 1653 | Ἀμαζών · ὄνομα ἔθνους· παρὰ τὸ ἕνα μαζὸν ἔχειν· τὸ γὰρ α ἐνταῦθα τὸ ἓν δηλοῖ. καὶ Ἀμαζόνες· οἱ πένητες, οἱ μάζαν μὴ ἔχοντες, ἤτοι τροφήν |
| α 1654 | Ἀμαζών · παρὰ τὸ μάζῃ μὴ χρῆσθαι μήτε ἡμέρῳ τροφῇ, ἀλλὰ σαύραις καὶ ὄφεσιν· ὅθεν αὐτὰς καὶ Σαυροπάτιδας λεχθῆναι παρὰ τὸ σαύρας πατεῖν καὶ ἐσθίειν, κατὰ δὲ μετάθεσιν τοῦ π εἰς τὸ μ Σαυρομάτιδας κληθῆναι |
| α 1655 | Ἄμαθος · ἡ τῆς πεδιάδος ἄμμος ἢ κόνις· ἧς οὐκ ἔστι μαθεῖν μέτρον ἢ ἀριθμόν |
| ν 186 | νειν · παρὰ τὴν ἄμαθον κόνιν, ποιεῖν· Ὅμηροσ Ι ἄνδρας μὲν κτείνουσι, πόλιν δέ τε πῦρ ἀμαθύνει“ |
| α 1656 | Ἀμαλή · ἁπαλή· ἡ δὲ λέξις Μακεδόνων. ἔστι δὲ ἁπαλή καὶ τροπῇ ἀμαλή. ἢ παρὰ τὸ μαλεῖν, ὅθεν καὶ πρόμαλος εἴρηται ἡ πρὸ τοῦ δέοντος αὐξομένη, ἡ μυρίκη· μαλεῖν γὰρ τὸ αὔξειν, καὶ ὁ τριχῶν ἔχων αὔξησιν τόποσ μάλη |
| α 1657 | Ἀμάλθεια · ἡ τροφὸς τοῦ Διός· Καλλίμαχος σὺ δὲ θήσαο πίονα μαζὸν Αἰγὸς Ἀμαλθείησ“. εἰσὶ δ’ οἵ φασι πεπλάσθαι τὸ ὄνομα· εἶναι γὰρ αὐτὴν ἀμαλακιστίαν, παρὰ τὸ μὴ μαλάσσεσθαι. διὰ τοῦτο καὶ Ἡρακλέα καρτερικώτατον γενόμενον ἔχειν αὐτῆς τὸ κέρας ἐμυθολόγησαν |
| α 1658 | Ἅμαξα · ἀπὸ τοῦ ἅμα ἄγειν· ἁμάαξα τις οὖσα. καὶ ἄλλως· ἄξω ἄξα ἅμαξα σύνθετον |
| α 1659 | Ἅμαξα · παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἄξα καὶ ἅμαξα. κυρίως οἱ τροχοὶ καλοῦνται ἅμαξα· παρὰ τὸ ἅμα ἄγειν, ὡς δόξω δόξα, βήσω βῆσα καὶ βῆσσα, καὶ γνώσω γνῶσσα καὶ ἀμοιβῇ καὶ διπλασιασμῷ γλῶσσα· ἢ παρὰ τὸ ἄγεσθαι ὑπὸ τῶν ταύρων |
| α 1660 | Ἁμαξιτόν · ὁδὸν δημοσίαν |
| α 1661 | Ἀμάρα · τὸ ὑδραγώγιον τὸ ἐπὶ τοῦ ἐδάφους· διὰ τὸ περὶ τὰς αἰμασιὰς ῥεῖν, ἢ ὅτι οὐκ ἐᾷ τὰ παραπεφυτευμένα αὐτῇ μαραίνεσθαι |
| α 1662 | Ἀμάρη · ἡ ὑδρορροά· καὶ ἀπόρροια ἡ ἀπορροὴ τοῦ ὕδατος |
| α 1663 | Ἀμάρη · ἡ ὑδρορροά |
| τ 273 | τάς · ἁμαρτάδος· ἡ ἁμαρτία |
| α 1664 | Ἁμαρτία. ἐξ οὗ καὶ τὸ ἥμαρτον, ὃ σημαίνει τὸ ἀπέτυχον τῶν ἀγαθῶν. Πόθεν |
| α 1665 | ἁμαρτία ἐκ τοῦ βροτός βροτία καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀβροτία καὶ ἁμαρτία |
| κ 939 | κυρίως ἡ ἀποτυχία· παρὰ τὸ μάρπτω ἁμαρπτία καὶ ἐ λλ είψ ει τοῦ π ἁμαρτία, ἡ ὃ βούλεται μ ὴ μάρπτουσα ὅ ἐστιν ἐπι τελοῦσα· ἔνθεν καὶ μάρτυς, ὁ μάρψας καὶ εἰδὼς τὸ ἀληθές. ἢ ἀπαρτία παρὰ τὸ ἀρτῶ σημαῖνον τὸ ἁρμόζω, ἡ πόρρω οὖσα τοῦ συνηρμόσθαι ᾧ βούλεται, τῆς ἀπό τὸ ἄπωθεν δηλούσης |
| α 1666 | Ἁμαρτοεπής · τὸ το μικρόν. διὰ τί; τὰ παρὰ τὸ ἁμαρτῶ συντιθέμενα διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται καὶ διὰ τοῦ ι · διὰ μὲν τοῦ ο ὡς ἁμαρτοεπής· διὰ δὲ τοῦ ι ὡς ἁμαρτίνοος |
| α 1667 | Ἁμαρτόντας · ἐκ τοῦ ἁμάρτω βαρυτόνου |
| α 1668 | Ἁμαρτωλός · ἐκ τοῦ ἅμα ἐπιρρήματος καὶ τοῦ ἀρτῶ ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ διαχωρίζομαι, ἁμααρτῶ καὶ ἐν συγκοπῇ ἁμαρτῶ καὶ ἁμαρτωλός· ἔχει καὶ τὸ ι προσγεγραμμένον, καὶ Ὅμηρος Φ ἁμαρτῇ δούρασιν ἀμφίσ“ |
| α 1669 | Ἀμαυρούμενοι · σκοτιζόμενοι· ὅθεν καὶ μαῦρον, τὸ μὴ διαφανές |
| α 1670 | Ἀμβλύς · ὁ μὴ εὐθετῶν εἰς πόλεμον σίδηρος· καὶ ὡς ἵππος Ἵππος Ἵππυς, οὕτω μῶλος μωλύς, καὶ κατὰ στέρησιν ἀμωλύς, καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ β ἀμβλύς |
| α 1671 | Ἀμβλυωπέστερος · ἐκ τοῦ ἀμβλύς καὶ τοῦ ὦπα |
| α 1672 | Ἀμβλυώττειν · τὸ μὴ ὀξυδερκεῖν· παρὰ τὸ ἀμβλεῖς ἔχειν τοὺς ὄσσους, τῶν δύο σς εἰς ττ μεταβληθέντων |
| α 1673 | Ἀμβλῶσαι · τὸ ἀτελ ὲσ βρέφος ἀπο βαλεῖν· καὶ τὰ πρὸς τοῦτο φάρμακα ἀμβλωθρίδια καλοῦσιν ἰατροί. ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀμπέλ ων· ὁπότε γὰρ αὗται τοὺσ λεγομένους ὀφθαλμοὺς ἀποκαυθεῖεν, λέγομεν αὐτὰς ἀμβλυώττειν ἀντὶ τοῦ οὐ τελεσφοροῦσι καρπόν. καὶ ἐπὶ τῶν γυναικῶν τῶν ἀτελῆ τὰ βρέφη ἐκβαλλουσῶν λέγομεν ἀμβλυώττειν καὶ μετὰ συγκοπῆς ἀμβλώττειν. ἢ ἐκ τοῦ ἀ μαλ ῆ σαι, ὅ ἐστιν τὴν γονὴν ἀφανίσαι, ἀμβλῆσαι καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ω ἀμβλῶσαι. Ἡσιόδου |
| α 1674 | Ἀμβολιεργός · ὁ τὰ γεώργια ἀναβαλλόμενος. καὶ ἀμβολιεργὸς ὁ ὑπερτιθέμενος καὶ βραδύνων εἰς τὰς πράξεις |
| α 1675 | Ἀμβροσία · οἱονεὶ ἀβροσία· Ε οὐ γὰρ σῖτον ἔδους’, οὐ πίνους’ αἴθοπα οἶνον“. ἢ παρὰ τὸ μὴ βροτοῖς δεδό σθαι, ὃ καὶ βέλτιον |
| α 1676 | Ἀμβροσία · τὸ τῶν θεῶν βρῶμα· ἧς οὐχ οἷόν τε βροτὸν ἅψασθαι |
| α 1677 | Ἀμβρόσιος · τὰ διὰ τοῦ ιος κτητικὰ ἀπὸ πρωτοτύπων τῶν εἰς τος γινόμενα, εἰ μὲν μεταβάλλει τὸ τ εἰς ς διὰ τοῦ ι γράφεται οἷον ἀκήρατος ἀκηράσιος, ἄμβροτος ἀμ βρόσιοσ · εἰ δὲ φυλάττει τὸ τ διὰ τοῦ ει γράφεται, οἷον Ἀρχέστρατος Ἀρχεστράτειος, Καλλίστρατος Καλλι στράτειοσ · χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἐθνικά, ὡσ τὸ Βοιωτός Βοιώτιος. γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἄμβροτος· τοῦτο παρὰ τὸ βροτός καὶ τὸ στερητικὸν α καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν γίνεται ἄμβροτος, καὶ τρέπει τὸ ν εἰς μ. τὸ θηλυκὸν ἡ ἀμβροσία, καὶ σημαίνει τ ὴν ἀθανασίαν |
| α 1678 | Ἄμβων · κυρίως τὸ χεῖλος τῆς λοπάδος· πολλῶν ἤδη λοπάδων τοὺς ἄμβωνας περιλείξασ“. λέγ ονται δὲ καὶ οἱ ὀρεινοὶ καὶ ὑψηλοὶ τόποι ἄμβωνεσ· ἐπ’ οὔ ρεοσ ἀμβώνεσσι“. παρὰ τὸ βῶ βών, ὡς γηρύω Γηρυών, καὶ ἀνάβων καὶ συγκοπῇ ἄμβων· παρὰ τὸ ἄνω βαίνειν |
| α 1679 | Ἄμβων · παρὰ τὸ ἄνω βαίνειν |
| ρ 115 | ρτον · ποτὲ μὲν δηλοῖ τὸ εὐ τελὲ ς καὶ μὴ ἄξιον φθό νου, ὡς ρ ἀμέγαρτε συβῶτα“· ποτὲ δὲ τὸ πολύ, ὡς τὸ Β πόνον δ’ ἀμέγαρτον ὄφελλεν“ |
| α 1680 | Ἀμέγαρτος · ὁ εὐτελής· ρ ἀμέγαρτε συβῶτα“. παρὰ τὸ μεγαίρω, τὸ φθονῶ, μεγαρτός καὶ ἀμέγαρτος· φθόνος γὰρ τοῖς εὐτελέσιν οὐ προσγίνεται |
| α 1681 | Ἀμείβω · ει · ἀμοιβή γάρ |
| α 1682 | Ἀμείβω · ἀμείψω, ἤμειψα καὶ ἡ μετοχὴ ἀμείψας. σημαίνει δὲ τὸ ἀλλάσσω καὶ ἀποκρί νο μαι καὶ περιπατῶ |
| ε 835 | ει διὰ τὸ ἔχει ν ἀντιπαρακείμενον τὸ ο ἐν τῷ ἀμοιβή· ὡς λεί βω λοιβή, ἀλείφω ἀλοιφή, οὕτω καὶ ἀμείβ ω ἀμοιβή |
| τ 274 | τὸ α βραχύ. διὰ τί; τὸ α πρὸ τοῦ β ἢ μ συστέλλεται |
| α 1683 | Ἀμειδές · σκοτεινόν· ἐκ τοῦ εἴδω, τὸ βλέπω· ἢ ἐκ τοῦ μειδ ῶ, τὸ γε λῶ, μει δές καὶ ἀ μει δέσ |
| α 1684 | Ἀμειδές · στυγνόν, σκυθρωπόν· μειδιᾶν γὰρ τὸ γελᾶν. ἀμείδητον οὖν ἐστιν, ἐφ’ ᾧ οὐκ ἄν ποτε χαρείη τις ἢ γελάσειεν |
| α 1685 | Ἀμείνων · ει · ἤτοι παρὰ τὸ μείων, ὃ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, ἀμείνων, γὰρ ὁ μὴ ἐλάσσων τινός, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ν ἀμείνων |
| α 1686 | Ἄμειψις · ει · ὁμοίως |
| ν 187 | νηνός · ἄμε νος κατὰ στέρησιν, ὁ οὐ δυνάμεν ος, καὶ πλεονασμῷ τῆς νη συλλαβῆς ἀμενηνόσ |
| α 1687 | Ἀμεριμνία · ἐκ τοῦ μὴ μερίζεσθαι εἰς πολλὰ τὸν νοῦν |
| α 1688 | Ἄμη · τὸ γεωργικὸν ἢ οἰκο δομι κὸν ἐργαλεῖον · παρὰ τὸ ἅ μα, ὅτι πλατ ὺ ὂν ἅμα καὶ ὑφ’ ἓν πολλὰ ἕλκει· ἢ παρὰ τὸ ἀμᾶν ὅ ἐστι κόπτειν καὶ θερίζειν |
| α 1689 | Ἀμής · ἀμῆτος· ὁ πλακοῦς |
| α 1690 | Ἄμητος · προ παροξυτόνως μὲν ὁ ἀμώμενος καὶ θερι ζόμενος καρπὸς τοῦ σίτου· ἀμητός δὲ ὀξυτόνως ὁ καιρὸς τοῦ θέρους, ὡς καὶ τρυγητ ός ὁ και ρὸς τῆς τρύγ ησ |
| α 1691 | Ἀμήχανα · ἀδύνατα, ἄπορα |
| α 1692 | Ἀμήχανον · ὑπὲρ λόγον, ὑπέρλαμπρον |
| α 1693 | Ἅμιλλα · ἡ ἔρις καὶ ὁ δρόμος· παρὰ τὸ ἅμα εἰλεῖσθαι. καὶ εἰς τὸ Ὅ μιλος |
| σ 435 | σός · πόλις· παρὰ τὸ εἶναι καρποφόρος εἰς ὀπώραν παντοῖαν |
| α 1694 | Ἀμιχθαλόεσσαν · Ω καὶ Λῆμνον ἀμιχθαλόεσσαν“, τὴν ἀπρό σμικτον διὰ τὸ μὴ ἔχειν λιμένα, ἢ διὰ τὸ τῶν ἐνοικούντων ἀνήμερον |
| α 1695 | Ἄμμε ·. ἧμας καὶ ἡμέας, ἡμᾶς, Ἰωνικῶς· ἁμᾶς δὲ Δωρικῶς. καὶ εἰς τὸ Ἡμῖν |
| α 1696 | Ἄμμος · παρὰ τὸ ἄμικτον αὐτὴν εἶναι |
| α 1697 | Ἀμνάς · τὸ μικρὸν καὶ θηλυκὸν πρόβατον |
| α 1698 | Ἀμνειός · ὁ ἀμ νόσ |
| α 1699 | Ἀμνηστεία · τὸ μὴ μνηστεύεσθαι. ἀμνηστία δὲ ἡ λήθη |
| α 1700 | Ἀμνίον ·. ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις· σημαίνει δὲ ἀγγεῖον, ὅπου τὸ α ἷμα τοῦ ἱερείου δέχονται. καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον ἀμένιον, στερητι κὸν τοῦ μένους, τουτέστι τῆς ψυ χῆς. οἱ Ἀ ττικοὶ δὲ σφάγιον αὐ τὸ καλοῦσιν |
| α 1701 | Ἀμνίον γ · ἔστι μὲν τῶν ἅπαξ εἰρημένων ἡ λέξις· σημαίνει δὲ ἀγγεῖον, ὅπου τὸ αἷμα τοῦ ἱερείου δέχονται. καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον ἀμένιον, στ ερητικὸν τοῦ μένουσ τουτέστι τῆς ψυχῆς. οἱ δὲ Ἀττικοὶ σφάγιον αὐτὸ καλοῦσι. καὶ ἄλλως. ἀμνίον, τὸ αἱμοδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ αἷμα αἱμνίον καὶ ἀμνίον, ὡς Σ αἴητον“ Φ ἄητον“. φασὶ δὲ διὰ τῆς αι γράφε σθαι |
| ν 188 | νός · στερητικὸν τὸ α ἔγκειται· ὁ ἐκ τοῦ μνοῦ μεταβεβηκώς. μνοῦς δὲ λέγεται ἡ μαλακὴ θρὶξ ἡ ἐκ γενε τῆσ π αν τὸς ζώου |
| α 1702 | Ἀμνός · τὸ ἐνιαύσιον πρόβατον |
| α 1703 | Ἄμοιρος · ἐκ τοῦ ἀμοιρῶ |
| α 1704 | Ἀμολγόν ·. καὶ Ὅμηρος Λ μολὼν ἐν νυκτὸς ἀμολγῷ“, τουτέστιν ἀωρίᾳ |
| α 1705 | Ἀμολγός · τὸ μέσον τῆς νυκτός, καθ’ ὃ οὐκ ἀ μέλγουσι |
| α 1706 | Ἀμόργη · ἡ τρυγία. τρύγη δὲ |
| δ 342 | διὰ τοῦ ο μικροῦ καὶ δύο ρρ . Ἀ μω ραῖος δέ ὁ ἀπὸ τῆς μητροπόλεως, διὰ τοῦ ω μεγάλου καὶ ἑνὸς ρ κατὰ παράδοσιν |
| α 1707 | Ἄμοτον · ἀπλήρωτον ἢ ἀκόρεστον· ἀφ’ οὗ καὶ μότα τὰ πληρωτικὰ τῶν τραυμάτων εἴρηται ῥάκη |
| α 1708 | Ἄμπελος ἀμπελῶνος διαφέρει· ἄμπελος τὰ ὀλίγα καὶ σπάν ια κλή ματα, ἀμπελὼν δὲ ὁ περικλείων πολλὰς ἀμ πέλουσ |
| α 1709 | Ἄμπελος · διὰ τὸ εἶναι πᾶσι φιλητή· ἢ διότι ἅμα αὐτῇ ἐστι πάλος, ἤγουν χάραξ. Πόθεν |
| α 1710 | ἄμπελος παρὰ τὸ ἔχειν ἐν ἑαυτῇ τὸν πηλόν, τουτέστι τὸν οἶνον |
| σ 436 | σημαίνει τ ὸ κλῆμα, τὸν οἶνον, τὴν β οτάνην καὶ κατὰ ἀναγωγὴν τὸν Χριστόν |
| α 1711 | Ἀμπεχόμενος · σκεπόμενος ἢ καλυπτόμενος |
| α 1712 | Ἀμπεχόνιον · τὸ λεπτὸν ἱμάτιον |
| α 1713 | Ἀμπίσχω · τὸ ἐνδύω· ἠμπέσχετο“ ἐνεδύσατο, καὶ ἠμπίσχετο“ ἐνεδέδυτο. ἀμφίασις δὲ |
| α 1714 | Ἄμπυξ · ἀνάδεσμος τριχῶν, ἀπὸ τοῦ εἰς τὰ ἄνω πεπυκνῶσθαι· καὶ τοιοῦτός τις κόσμος· ἢ χαλινός |
| α 1715 | Ἄμπωτις · ἀμπώτεως· ἀνάποσις καὶ πάλιν ἀνάδοσις |
| α 1716 | Ἄμπωτις · ἡ ξηρότης. κυρίως δὲ λέγεται ἡ ἀναχώρησις, οἷον ἀναπέμπουσα· καταχρηστικῶς καὶ ἐπὶ τῶν ἡμετέρων σωμάτων, ἡ ἐκ τῆς ἐπιφανείας εἰς τὸ βάθος ὑποχώρησις τῆς ὕλης |
| α 1717 | Ἄμυδις · Αἰολικόν· παρὰ τὸ ἅμα ἅμαδις, καὶ ἄμυδις τροπῇ τοῦ α εἰς υ οἱ Αἰολεῖς, ὡς σάρκες σύρκες παρ’ αὐτοῖς |
| α 1718 | Ἄμυδισ · ἅμαδις καὶ ἄμ υδις, ὡς σάρκες σύρκες· ἔστι δὲ παρὰ τὸ ἅμα, τὸ δὲ πνεῦ μα ἐννήλλαξεν |
| α 1719 | Ἀμύθητον · ἄλεκτον, ἀδιήγητον. Ὁμήρου |
| α 1720 | Ἀμύμων Α · ἀρσενικῶς καὶ θηλυκῶς· ὁ ἄψογος. παρὰ τὸν μῶμον μώμων καὶ ἀμώμων, καὶ τροπῇ τοῦ ω εἰς υ ἀμύμων· ἢ παρὰ τὸ μύω μύμων καὶ ἀμύμων, ὁ μὴ ταπεινούμενος |
| α 1721 | Ἀμῦναι · τὸ ἀποσοβῆσαι, ἢ τὸ βοηθῆσαι. παρὰ τὴν μύνην, τὴν πρόφασιν, ἀμῦναι, κυρίως τὸ ἀπροφασίστως βοηθῆσαι· ἢ μῦναι σημαίνει τοὺς μελλησμούς, ἔνθεν ἀμύνειν, τὸ ἀμελλητὶ βοηθεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἀμεύω, τὸ πορεύομαι, ἀμεύνω, ὡς θύω θύνω, κλίω κλίνω, καὶ ἐνδείᾳ τοῦ ε ἀμύνω, τὸ μετὰ δρόμου βοηθεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἀμείβω ἀμεύω γίνεται, τοῦτο προσθέσει τοῦ ν καὶ ὑ πο στολῇ τοῦ ε γίνεται ἀμύνω, τὸ ὑπὲρ χάριτος βοηθ ῶ. ἀναγκαία δὲ ἡ τοῦ ε ὑποστολή· τὸ γὰρ ν τῇ ευ διφθόγγῳ οὐκ ἐπεντίθεται, ἐπὶ δὲ τοῦ υ γίνεται πυκνῶς, ὡσ δύω δύνω, ξύω ξύνω, ἀρτύω ἀρτύνω |
| α 1722 | Ἀμύσσω · παρὰ τὸ αἷμα αἱμάσσω, τροπῇ τοῦ α εἰς υ καὶ ἐκβολῇ τοῦ ι ἀμ ύσσω, ὡς μά θω μάθο σ μῦ θοσ |
| α 1723 | Ἄμυστις · ἡ ἀπνευστὶ πόσις· παρὰ τὸ μὴ μύειν, ὅ ἐστι καμμύειν |
| α 1724 | Ἄμυστις · πόσις, ἐν ᾗ οὐδεὶς ἀναπνέει· παρὰ τὸ μὴ μύειν |
| τ 275 | τις · ἡ φιά λη, ἐξ ἧς ἔστιν ἅμα πι εῖν χωρὶς τοῦ διαπνεῦσαι, ὅ ἐστιν ἀπνευστί |
| α 1725 | Ἀμφεπονεῖτο · ἔσπευδεν |
| φ 257 | φηκες · ξίφος δίστομον, ἠ κ ον ημένον ἀμφοτέρωθεν |
| α 1726 | Ἀμφὶ περί ·. ἡ γὰρ ἀμφί καὶ ἡ περί τὸ αὐτὸ σημαίνουσι καὶ ἐν τῷ ἅμα εὑρίσκο νται οἷον Θ Ἕκτωρ δ’ ἀμφιπεριστρώφα“. διαφέρει ἡ ἀμφί τῆς περί προθέσεως κατὰ τρόπους τρεῖς· ἡ μὲν γὰρ ἀμφί ἀποβάλλει τὸ ι οἷον Π ἀμφ’ ἀγα θὸν θεράποντα“, ἡ δὲ περί οὐδέποτε· καὶ πάλιν ἡ περ ί ἀ ναστρέφεται, ο ἷον ζ κεῖνος δ’ αὖ πέρι κῆ ρι μακάρτατοσ“, ἡ δὲ ἀμφί οὐδέποτε ἀναστρέφεται· καὶ ὅτι ἡ μὲν περί μετάγεται εἰς μέρος λόγου, τουτέστιν εἰς ἐπίρρημα μεσότητος, ὡς ἐν τῷ Δ Ἰδομεν εῦ πέρι μέν σε τίω“, ἀντὶ τοῦ περισσῶς, ἡ δὲ ἀμφί οὐδέποτε |
| α 1727 | Ἀμφίβληστρον · ἐν πλεονασμῷ τοῦ ς · βλῶ βλήσω βλῆτρον· ἀμφίβλητρον ἔδει |
| α 1728 | Ἀμφίγυα · Ὅμηρος Ν ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν“· τὸ ἀμφοτέρωθεν γυῶσαι δυνάμενα διὰ τὸ τῆς ἐπιδορατίδος καὶ τοῦ σαυρωτῆρος |
| α 1729 | Ἀμφιγυήεις · ὁ Ἥφαιστος, ὁ βραδὺς ἐν τῷ πορεύεσθαι· παρὰ τὰ γυῖα, ὅ ἐστιν ἄκρα, χεῖρες καὶ πόδες. καὶ Ὅμηρος Ν καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισιν“ |
| α 1730 | Ἀμφιειμένοι · ει · ἀμφιεμμένοι γάρ |
| α 1731 | Ἀμφικτύονες · οἱ περιοικοῦντες· τὸ γὰρ κτίσαι ἐπὶ τοῦ οἰκῆσαι ἔλεγον οἱ ἀρχαῖοι Β · ἐϋκτίμενον πτολίεθρον“ καὶ ω ἐϋκτιμένην κατ’ ἀλ ωήν“, ἐν ᾗ καλῶς διάγουσιν ἄνθρωποί τε καὶ τὰ θρέμματα εὐχερείας χάριν ποτισμῶν τε καὶ νομῶν. Ἀμφικτύονας δὲ ἔλεγον τοὺς τὴν Δελφῶν περιοικίαν νεμομένους Ἕλ ληνασ τροπῇ τοῦ ι εἰς υ |
| α 1732 | Ἀμφικτύονες · οἱ τὴν Δελφῶν περιοικίαν νεμόμενοι Ἕλληνες |
| α 1733 | Ἀμφικύπελλον · τὸ περιφερές καὶ περιαγές· το ιοῦτον δὲ τὸ ποτήριον |
| α 1734 | Ἀμφικύπελλον Α · τουτέστιν ἀμφοτέρωθεν κοῖλον καὶ περιφερές. ἢ οἱονεὶ ἀμφιχύπελλον, ἔνθα χεῖται ὁ πηλός, τουτέστιν ὁ οἶνος, καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἀμφικύπελλον· ὅθεν καὶ κάπηλος, ὁ τὸν οἶνον πωλῶν. εἴρηται δὲ πηλὸς ὁ οἶνος ἀπὸ τοῦ πάλλειν καὶ κραδαίνειν ἡμῶν τὴν κάραν, ὅθεν καὶ ἡ μέθυσις κραιπάλισμα λέγεται |
| α 1735 | Ἀμφιλάχαινεν ω · περιέσκαπτεν· ὅθεν καὶ λάχανα διὰ τὸ ἐπίσκαπτον εἶναι τὴν γῆν αὐτῶν. καὶ εἰς τὸ Λάχανα |
| α 1736 | Ἀμφιλύκη · ἡ μήποτε πεφωτισμένη νύξ, ὁ βαθὺς ὄρθρος· λύκη γὰρ τὸ φῶς |
| α 1737 | Ἀμφιλύκη · σκοτεινή· λυγαῖον γὰρ τὸ σκοτεινόν, παρὰ τὸ λύειν τὴν αὐγὴν καὶ μὴ ἐᾶν συστῆναι αὐτήν. λέγεται δὲ καὶ λύκη ἡ σκιά |
| α 1738 | Ἄμφιος · ὄνομα. διὰ τοῦ ι · οὕτως καὶ ἡ παράδοσις· παρὰ γὰρ τὴν ἀμφί παρῆκται, ὡς παρὰ τὴν ὑπό Ὕπι οσ καὶ παρὰ τὴν ἔν ἔνιος· οὕτως ἀμφί Ἄμφιος, καὶ ἔκτασις τοῦ ι · Ε ἔβαλεν Ἄμφιον Σελάγου υἱόν“ |
| α 1739 | Ἀμφίπολις · ὄνομα πόλεως Θράκης |
| α 1740 | Ἀμφιρύτη · περιρρεομένη κύκλῳ |
| α 1741 | Ἀμφισβητεῖν · παρὰ τὸ χωρὶς βαίνειν, ὅ ἐστι μήτε συμφωνεῖν μήτε συμβαίνειν |
| α 1742 | Ἀμφισβητεῖν · τὸ ζητεῖν· πλεονασμῷ τοῦ β ἔστι γὰρ ἀμφισητεῖν. ἢ παρὰ τὸ ἀμφίς καὶ τὸ βάζειν, ἵνα σημαίνῃ τὸ ἀμφιλογεῖν. πολλάκις δὲ πλεονάζει τὸ β ὡς ἐν τῷ Ἄβδηρος καὶ σίβδαι |
| α 1743 | Ἀμφισβήτησις · ἐκ τῆς ἀμφί προθέσεως καὶ τοῦ βῶ, τὸ λέγω· σημαίνει τὴν φιλονεικίαν. καὶ ἀμφισβητήσιμον παρὰ τὸ ἄμφω καὶ ἐρῶ ῥῆμα |
| α 1744 | Ἀμφισβητῶ · εἴρηται παρὰ τὸ ἀμφὶς βαίνειν, τουτέστι κεχωρισμένως ἰέναι, ὅπερ συμ βαίνει τοῖς ἀμφι σβητ οῦσιν |
| α 1745 | Ἀμφιτρίτη. ὤφειλε διὰ τῆς ει διφθόγγου· εἴτε γὰρ παρὰ τὸ ῥεῖν εἴτε παρὰ τὸ τρεῖν. ὑπεβλήθη δὲ τῷ κανόνι τῶν εἰς τη θηλυκῶν καὶ διὰ τοῦ ι γράφεται |
| β 242 | βος · ὄνος, γαείδαρος |
| δ 343 | δυοῖν · φαμὲν οὖν καὶ ταῦτα θεματικὰ εἶναι. τὸ μέντοι δυοῖν εὕρηται καὶ δυεῖν |
| α 1746 | Ἀμφορεύσ. ἔστι δὲ μέτρον ξεστῶν κδ |
| ο 414 | ορεύς · τὸ ἑ κατέρ ωθεν φερόμενον δίωτον στ αμνίον ξεστῶν κδ ἢ ἀσκίον |
| α 1747 | Ἀμφότεροι · σημαίνει ἕνωσιν δύο ἀνδρῶν· ὅταν δὲ θέλῃς χωρίσαι, ἑκάτερος χωριζέσθω. ἐπὶ μέντοι τριῶν ἢ πλήθους οὐκέτι λέγεις ἑκάτερος αὐτῶν, ἀλλ’ ἕκαστος αὐτῶν. τὸ Ἄμφω δύο θεματικά“ · ἀπὸ ποίας εὐθείας τὸ δύο ἐστί; καὶ λέγομεν, ὅτι οὐκ ἔχει, ἐπειδὴ ἐὰν ἔλθῃ εἰς ἑνικά, ἀπο λεῖ τὸ σημαινόμενον, ὥσπερ καὶ τὸ εἷς ἑνός τὸ δυϊκὸν οὐκ ἔχει· καὶ πάλιν τοῦτο οὐκ ἐγένετο ἀπὸ ἑνι κοῦ, τὸ γὰρ σημαινόμενον κωλύει. πῶς γὰρ ὁ δύο ἀριθμὸς ἐν ἑνὶ δύναται θεωρηθῆναι ἀριθμῷ; ἰστέ ον δὲ ὅτι τὸ μὲν ἄμφω διὰ τοῦ ω μόνον ἀεί, τὸ δὲ δύο καὶ διὰ τοῦ ω καὶ διὰ τοῦ ο καὶ τὸ μὲν διὰ τοῦ ο κοινόν, τὸ δὲ διὰ τοῦ ω Ἀττικόν. ἀναλόγως δὲ τὸ δύω τῷ δυϊκῷ ἀριθμῷ· εὕρηται καὶ διὰ τῆς οι διφθόγγου δοιώ· Γ δοιὼ δ’ οὐ δύναμαι ἰδέειν“ |
| δ 344 | δύο διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν δύο μετὰ τοῦ ἄρθρου συντάσσεται, οἷον οἱ δύο· τὸ δὲ ἄμφω ἄνευ τοῦ ἄρθρου. Φωτίου Ἀμφ’ ὤμοισιν · σύνθετον ἐκ τῆς ἀμφί προθέσεως, ἥτις σημαίνει τὴν περί, καὶ τοῦ ὦμος, τοῦ σημαίνοντος τὸ μέρος τοῦ σώματος, γίνεται ἀμφὶ ὤμοισιν καὶ ἀμφ’ ὤμοισιν. τὸν δὲ κανόνα τοῦ ὦμος ζήτει εἰς τὸ Ὦμος. σημαίνει δὲ περὶ τοῖς ὤμοις ἀποκοπῇ τοῦ τοῖς ἄρθρου |
| α 1748 | Ἀναβάτης · παρὰ τὸ βίβημι βήσω, βέβηκα, βέβημαι, βέβησαι, βέβηται, βάτης καὶ ἀναβάτης |
| α 1749 | Ἀνάγκη · πλε ονασμὸς τοῦ γ · ἀγνάσσω ἀνάσσω ἀνάξω ἀνάκη καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀνάγκη, ἡ πάντων ἀνάσσουσα καὶ κρατοῦσα |
| σ 437 | σει Α · πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων. θαλέω θαλῶ, ὁ μέλλων θαλήσω καὶ τροπῇ θηλήσω |
| α 1750 | Ἀναθήματα · κειμήλια, ἀγάλματα καὶ τὰ τῷ θεῷ παρατιθέμενα |
| α 1751 | Ἀναίδεια · ει · καὶ καθόλου τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων εἰς ης ἐπὶ γενικῆς εἰς ους περατουμένων εἰσ τὰ τοιαῦτα μεταπίπτοντα οὐδέποτε μακρὸν ἔχει τὸ ι ἀλλ’ ἢ συνεσταλμένον, ἢ τὴν ει δίφθογγον |
| α 1752 | Ἀναίδεια · κοινῶς· ἀναιδείην Ἰωνικῶς |
| α 1753 | Ἀναίμων · εἰς τὸ Ἀνείμονος |
| α 1754 | Ἀνακόλουθον · ἐναντίον |
| α 1755 | ἀνακτόριον · τὸ τοῦ ἄνακτος οἴκημα. Γεωργίου |
| α 1756 | Ἀνακωχή · ἡ ἀνάπαυσις καὶ ἀνάκλισις. ἀνάκλησις δὲ ἀνακάλεσις |
| α 1757 | Ἀναλίσκω · ἐκ τοῦ ἁλῶ ἁλίσκω καὶ ἀναλίσκω· σημαίνει δὲ τὸ δαπανῶ |
| α 1758 | Ἀναλογία · δηλοῖ τὸ ἀκόλουθον καὶ τὸ κατὰ λόγον. δύο στερήσεις ἔχει ἡ λέξις, αἵτινες ὁμοῦ οὖσαι συνκατάθεσιν δηλοῦσιν· ἔστι δὲ παρὰ τὸ λόγος ἄλογος, παράγωγον ἀλογία μετὰ τῆς α στερήσεως, καὶ ἄλλη στέρησις ἀναλογία, ὡς πυστά ἄπυστα ἀνάπυστα, τὰ περιβόητα, πηρός ἄπηρος ἀνάπηρος, ὁ πεπηρωμένος. ἐπλεόνασεν δὲ τὸ ν ὡς ἐν τῷ ἀναιδής καὶ ἀναίσχυντος |
| ν 189 | νάλογος · παρὰ τὸ λόγος ἄλογος, εἶτα δευτέρᾳ συνθέσει μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ν ἀνάλογος, ὁ λόγου ἐχόμενος, ὅ ἐστιν ὁ κατὰ λόγον ὅμοιος. γίνονται δὲ πολλάκις ἐν ταῖς συνθέσεσι στερήσεις τῶν προλαβουσῶν στερήσ εων ἀναιρετικαί, αἵτινες καλοῦνται ἐπιστερ ή σεισ |
| α 1759 | Ἀνάλυσις · ἀνάπλω σισ |
| α 1760 | Ἀνάνευσις ἐκ τοῦ ἀνανεύω · τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἄνω νεύειν |
| α 1761 | Ἄναξ · βασιλεύς· εἰς ὃν πάντα ἀναφέρομεν |
| α 1762 | Ἄναξ · ὁ τὴν ἄνω τά ξιν ἔχων καὶ ἄγων· παρὰ τὴν ἀνά πρόθεσιν καὶ τὸν ἄξω μέλλοντα |
| α 1763 | Ἀνάργυρος · ὁ ἄμισθος. ἀναργύρως, ἀμίσθως |
| α 1764 | Ἀνάρρυσις · ἡ θυσία, ἐπειδὴ θύοντες ἀνέκλων τοὺς τραχήλους τῶν θυομένων ἐπὶ τὰ ἄνω τρέποντες. οὕτως δὲ καὶ ἑορτὴ ἐκαλεῖτο παρὰ Ἀθηναίοις |
| α 1765 | Ἀνάρρυσις · καὶ ἡ τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθέρωσις |
| α 1766 | Ἀνάρσιος · παρὰ τὸν ἄρσω μέλλοντα, ὅ ἐστιν ἁρμόσω· ὁ ἀνάρμοστός τινι καὶ ἀσύμφωνος, ὥστε τὸ α εἶναι στερητικόν |
| α 1767 | Ἄνασσα · ἡ βασίλισσα· ἀνάσσω ἄνασσα, ὡς νεύσω ἢ νύσσω νύσσα, μελίσσω καὶ μειλίσσω μέλισσα· οὐ γὰρ παρὰ τὸ ἄναξ. τὰ γὰρ ἀπὸ ἐθνικοῦ οὕτως παράγονται, Κίλιξ Κίλισσα, Φοῖνιξ Φοίνισσα, τὸ ἐθνικόν· ἐπὶ δὲ τοῦ χρώματος οὐκέτι |
| α 1768 | Ἀνάσσω · τὸ βασιλεύω· ὡς πατῶ πατάσσω, σαλῶ σαλάσσω, ἀνῶ ἀνάσσω, τὸ σημαῖνον τὸ ἀνύω, ἐξ οὗ καὶ ἀνήρ καὶ ἀνύτω παράγωγον |
| α 1769 | Ἀνάστα · ῥῆμα προστακτικὸν ἢ ἐπίρρημα παρακελεύσεως. ζήτει. Ὁμήρου |
| α 1770 | Ἀναστάς Α · μετοχή ἐστι δευτέρου ἀορίστου τῶν εἰς μι · ἀπὸ τοῦ στῆμι ἐστὶ στάς καὶ ἀναστάς |
| α 1771 | Ἀνάστασισ. παρὰ τὸν στήσω μέλλοντα |
| α 1772 | Ἀναστῆναι · ἐγρηγορότας. ἐγερθῆναι, ἐξ ὕπνου |
| α 1773 | Ἀνατεῖλαι · ἐκ μεταφορᾶς τῆς τῶν βοτάνων ἀνθήσεως |
| α 1774 | Ἀνατολή · διὰ τὸ ἀνατέλλειν ἤγουν ἀνέρχεσθαι τὸν ἥλιον ἐξ αὐτῆς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1775 | Ἀνατολή · ἐκ τοῦ ἀνατέλλω ἀνατολή |
| α 1776 | Ἀνατολή · λέγεται ἡ τοῦ ἡλίου λάμψις |
| α 1777 | Ἄναυρος · ὁ ἐξ ὑετῶν συνιστάμενος ποταμός· παρὰ τὸ αὔρας μὴ ἔχειν |
| α 1778 | Ἀναχαιτίσαι · ἀνακόψαι |
| α 1779 | Ἀναψύξω . ἐκ τοῦ ψύχω, τὸ ζωογονῶ |
| α 1780 | Ἄνδηρα · τὰ χείλη τοῦ ποταμοῦ· παρὰ τὸ εἶναι ἄνω τῶν διερῶν ὅ ἐστιν ὑγρῶν |
| α 1781 | Ἄνδηρα · τὰ χώματα τὰ ἀνέχοντα τὸν ποταμόν |
| α 1782 | Ἀνδραγαθία · καλοκἀγαθία, ἔπαινος· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἀνδρία καὶ τοῦ ἀγαθός ἀνδριαγαθία καὶ ἀνδραγαθία, ἡ ἀγαθὴ ἀνδρία, ἥτις λέγεται ὁ θαυμαστὸς ἔπαινος |
| α 1783 | Ἀνδρακάσ ·. παρὰ τὴν ἀνδρός παράγωγον. ἢ παρὰ τὸν ἄνδρα καὶ τὸ κάσω σύνθετον, ὅπερ παρὰ τὸν κάσω μέλλοντα γίνεται, ἵν’ ᾖ κατὰ ἄνδρα, κοσμίως, τεταγμένως· κάσω κάς, ὡς δάξω δάξ καὶ ὀδάξ. Ὅμηρος |
| σ 438 | ς ν · ὡς ἑκάς, ἐπιρρημα τικῶς· καὶ σημαίνει κατ’ ἄνδρα. δύναται δὲ καὶ ἴση μερὶς κατ’ ἄνδρα εἶναι· κοι ν ωνίαν γὰρ ἔχει τὸ δ πρὸς τὸ κ ὡς τὸ δαίνειν καίειν· ἀνδρακάς οὖν οἷον ἀνδραδάς |
| α 1784 | Ἀνδράποδον ἀνδραποδιστοῦ διαφέρει· ἀνδράποδον, ὁ φυγάς δοῦλος· ἀνδραποδιστής, ὁ τοὺς φυγάδας λαμβάνων καὶ ἀπάγων |
| α 1785 | Ἄνδραχλος · πόα ἐν τοῖς κήποις γινομένη· παρὰ τὸ ἀνδρὶ εἴκελος εἶναι ἀνδραείκελος καὶ ἄνδραχλος κατὰ συγκοπὴν καὶ τροπήν |
| α 1786 | Ἀνδρεία · ἀνανδρία δέ |
| α 1787 | Ἀνδρεῖος · ῥωμαλέος, θαρραλέος. οὕτως καὶ γηραλέος |
| α 1788 | Ἀνδρειφόντης · ει ἡ παράδοσις. καὶ ἴσως παρὰ τὴν ἀνδρεῖος φωνὴν συντέθειται, ἀνδρειοφόντης τις ὤν. ἢ ἀνδριφόντης παρὰ τὴν δοτικήν, ὡς γαστρίμαργος δοριάλωτος· καὶ ποιητικῶς ἐκτέταται τὸ ι ἀνδρειφόντης κατὰ Αἰολεῖς. οὕτως ἔχειν καὶ τὸ ἀργειφόντης μαρτυρεῖ ἡ παράδοσις |
| α 1789 | Ἀνδριάς · ἀναίσθητος. καὶ ἀνδρειάντες τὰ τῶν ἀνδρῶν ὁμοιώματα |
| α 1790 | Ἀνδρειάς · ἀνδρειάντος· ὁμοίωμα ἀνδρὸς ἢ ἀνθρώπου |
| α 1791 | Ἀνδριάς · τὸ τοῦ ἀνδρὸς εἰκόνισμα ἐν ξύλῳ ἢ λίθῳ |
| α 1792 | Ἀνδρόκμητος · ἀπὸ τοῦ καμεῖν, ὅ ἐστιν ἀποθανεῖν· καμόντας γὰρ τοὺς τεθνεῶτάς φασι. ζήτει καὶ εἰς τὸ Καμεῖν |
| α 1793 | Ἀνέβη · ἐκ τοῦ βίβημι βήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔβην, τὸ τρίτον ἔβη καὶ ἀνέβη |
| α 1794 | Ἀνέδην ·. ἀναίδην δέ, τὸ ἀναισχύντως, διὰ τῆς αι διφθόγγου |
| α 1795 | Ἀνέδην · ἐπίρρημα· τὸ ἐξ ἑδρῶν ἀνατραπῆναι. διὰ τοῦ ε γράφεται· οὐ γάρ ἐστι παρὰ τὸ ἀναίδεια, ἀλλὰ κατὰ στέρησιν τοῦ ἕδους, ἤγουν τῆς καθέδρας καὶ τοῦ ἐδάφους |
| α 1796 | Ἀνέδην · παρὰ τὸ ἵημι ἥσω ἐπίρρημα γέγονεν ἕδην καὶ ἀνέδ ην |
| α 1797 | Ἀνέδυ Α καὶ ἀνεδύσατο Α · ἀνῆλθεν |
| α 1798 | Ἀνείκαστον · ἐκ τοῦ εἰκάζω |
| α 1799 | Ἀνειμένοσ ·. ἐξ οὗ καὶ τὸ ἀνειμένων πόλοιο“, ἀντὶ τοῦ ἀνεῳγμένων |
| α 1800 | Ἀνείσθω · ἐκ τοῦ ἕω, τὸ συγχωρῶ, ὁ μέλλων ἕσω, ὁ παρακείμενος εἷκα, ὁ παθητικὸς εἷμαι, ὁ ὑπερσυντέλικος εἵμην, τὸ δεύτερον εἷσο, τὸ προστακτικὸν εἷσο εἵ σθω καὶ ἀνείσθω |
| α 1801 | Ἀνέκαθεν · ἐκ τοῦ ἄνω καὶ τοῦ ἑκάσ ὃ σημαίνει τὸ μακράν. σημαίνει δὲ τὸ μακράν καὶ ἄνωθεν, ἐκ παλαιοῦ χρόνου |
| μ 382 | μοι · οἱονεὶ ἄμενοί τινες, οἱ μὴ ἐν ἑνὶ τόπῳ μένοντες· καὶ ὑπερθέσει τοῦ μ εἰς τὸ ν καὶ τοῦ ν εἰς τὸ μ ἄ νεμοι, οἱ μὴ ἐν τῷ αὐτῷ μένοντες |
| α 1802 | Ἄνεμος · ὅτι φυσῶν πάλιν ἀναμένει |
| α 1803 | Ἄνεμος · παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω· ἢ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄμενος, ὁ μὴ ἔχων δύναμιν, ἢ μετὰ τοῦ ἐπι τατικοῦ α ὁ πάνυ ἔχων δύναμιν, ἐπὶ τοῦ ἐναντίου· ἢ ἀνάμενος, ὅτι μέν ων πνεῖ |
| α 1804 | Ἀνεμώλιος · ὁ μάταιος. παρὰ τὴν ἀνέμων γενικὴν ἀνεμώνιος καὶ τροπῇ ἀνεμώλιος. οὐκ ἔστι δὲ σύνθετον· οὐ δεῖ γὰρ αὐτὸ σύνθετον ἡγεῖσθαι· τὰ ὑπὸ ἀνέμων ὀλλύμενα. καὶ εἰς τὸ Ἐτώσιος |
| ν 190 | νη · τὸ ἄνθοσ διὰ τὸ τὰ φύ λλα εὐδιά σειστα εἶναι παντὶ ἀνέμῳ |
| α 1805 | ἄφετος · παρὰ τὸ ἵημι ἀνίημι καὶ ἀφίημι καὶ ἄφετος καὶ ἄνετος |
| α 1806 | Ἀνεχαίτισεν · ἀνεκρούσατο, ἠπείθησεν, ἢ εἰς τοὐπίσω ἤγαγεν. ἡ μεταφορὰ ἐκ τῶν ἵππων. καὶ εἰς τὸ Χαίτη |
| α 1807 | Ἀνεψιός · ὁ ἄνωθεν συνημμένος εἰς συγγένειαν |
| α 1808 | Ἄνεως · ἰή, ἡ φωνή, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω ἰωή, ἀπὸ τοῦ ἐπὶ πᾶσαν ἀκοὴν ἰέναι· καὶ κατὰ στέρησιν ἄνιος, ὡς χῶρα ἄχωρος· μεταθέσει τοῦ ι εἰς ε ἄνεος καὶ Ἀττικῶς ἄνεως. δύναται καὶ παρὰ ῥῆμα τὸ αὔω, Υ αὖε δ’ Ἄρης ἑτέρωθεν“· ὄνομα ῥηματικὸν ἄναυος, ἀποβολῇ τοῦ υ ἄναος, Ἀττικῶς ἄνεως. αὔω δὲ ἄναυος, ὡς αὐδῶ ἄναυδος |
| α 1809 | Ἄνεως · ὁ ἄφωνος, ὁ ἄνευ ἰωῆς καὶ πνοῆς· οἱ γὰρ ἐκπεπληγμένοι ἄφωνοι γίνονται |
| α 1810 | Ἀνήῃ Β · ῥῆμα ὑποτακτικὸν τῶν εἰς μι · ἀνῶ ἀνῇς ἀνῇ, καὶ πλεονασμῷ τοῦ η ποιητικῶσ, ὡς τὸ στῶ στῇς στῇ στήῃ, γίνεται ἀνήῃ. ἀνήσειεν τῶν εἰς μι ὥσπερ τὸ τύψειεν, ὡς τὸ Β οὐ θήν μιν πάλιν αὖτισ ἀνήσει θυμὸς ἀγήνωρ“ |
| α 1811 | Ἄνηθον · ἐκ τοῦ ἄνω ἰθύνεσθαι, οἷον ἀνορμᾶσθαι |
| α 1812 | Ἄνηθον · καὶ ἄνησον καὶ ἡ μίνθα |
| α 1813 | Ἀνήκεστον · παρὰ τὸ ἀκῶ, τὸ θεραπεύω, ἔνθεν τὸ Ν ἀκεώμεθα θᾶσσον“· ἀκῶ ἀκέσω ἀκεστός, Ν ἀκεσταί τοι φρένες ἐσθλῶν“, ὡς τελῶ τελέσω τελεστός ἀτέλεστος. ἀκεστός οὖν καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἠκεστός, καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως, ἥτις πολλάκις λαμβάνει τὸ ν ἀνήκεστος, ὡς ἀναιδής καὶ ἀναίσχυντος |
| α 1814 | Ἀνηκέστως · ἐκ τοῦ ἀκῶ, τὸ θεραπεύω |
| α 1815 | Ἀνήκετον · ἐκ τοῦ ἥκω, τὸ παραγίνομαι |
| α 1816 | Ἀνήλατος · ὁ ἀπειθής· ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων· ὁ μηδέποτε δαμασθείς |
| α 1817 | Ἀνήνυτον · ἀνωφελές, ἀκατόρθωτον, καὶ μὴ ἀνυόμενον. εἰς τὸ Ἀνύω |
| α 1818 | Ἀνήνυτον · τὸ ἀνωφελές. εἰς τὸ Ἀνύω |
| α 1819 | Ἀνήπυστον · ἀνήκοον |
| α 1820 | Ἀνήρ · παρὰ τὸ ἄνω, ὅ ἐστιν ἀνύω. Ὅμηρος Κ μάλα γὰρ νὺξ ἄνεται, ἐγγύθι δ’ ἠώσ“. παρὰ δὲ τὸ ἄνω ἀνή ρ · πρακτικὸς γάρ ἐστιν ὡς πρὸς τὴν γυ ναῖκα. Ὁμήρου |
| α 1821 | Ἀνηρείψαντο Υ · ἀνήρπασαν. παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν, ἀνήρεψαν καὶ ἀνηρέψαντο, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ι διὰ τὸ μέτρον ἀνηρείψαντο. κυρίως τὸ ἐκ γῆς ἀναλαβεῖν |
| α 1822 | Ἀνηρίναστος · ὁ μὴ κρατῶν ἃ ἔχει, ἀλλὰ ἀποβάλλων. ἀπὸ τῶν συκῶν τῶν ἀποβαλλουσῶν τὸν καρπὸν διὰ τὸ μὴ ἐπιβληθῆναι αὐταῖς τοὺς ὀλύνθους τοὺς ἀπὸ τῶν ἐρινεῶν· τοῖς γὰρ ὀλύνθοισ τῶν ἀγρίων συκῶν ἐντίκτεσθαι ψῆνας, οἵτινες ἐπιδεσμούμ ενοι ταῖς ἡμέροις συκαῖς ὑπὸ τῶν γεωργῶν ἐνδυόμενοι τοῖς φήληξι στερεοὺς καὶ εὐπεπάν τους αὐτοὺς ποιοῦσιν. ἐπὶ τῶν οὖν ἀπολλύντων ἃ ἔχουσιν ἐπέλεγον τὸ ἀνηρίναστοσ |
| α 1823 | Ἀνησίδανος · ἡ τὰ δῶρα ἀναδιδοῦ σα · δάνος γὰρ τὸ δῶρ ον ὅθεν κατὰ ἀντίφρασιν δάνειον, τὸ μὴ δῶρον |
| α 1824 | Ἄνηστις · ὁ ἄσιτος. παρὰ τὸ ἔδω ἐστός, παρώνυμον ἔστις, ὡς πιστός πίστις, καὶ κατὰ σύνθεσιν ἄνεστις καὶ ἄνηστις· ἢ παρὰ τὸ νῆστις ἄνηστισ, τῆς στερήσεως μηδὲν πλέον σημαινούσης, ὡς ἐν τῷ ἄσταφις. καὶ εἰς τὸ Νῆστις |
| α 1825 | Ἄνθεια · ἡ Ἥρα, ὅτι ἀνίησι τοὺς καρποὺς ἡ αὐτὴν οὖσα τῇ Δήμη τρι |
| α 1826 | Ἀνθέξεται · ἀντιλήψεται· ἐκ τοῦ ἀντέχω ἀνθέξω |
| α 1827 | Ἀνθερεών · ὁ ὑπὸ τὸ γένειον τόπος, ὅτι κατὰ τὴν ἔνθεσιν τῆς τροφῆς κινεῖται ὁ λάρυξ· ἐνθερεών τις ὤν, ὁ ὀρούων κατὰ τὴν ἔνθεσιν καὶ κατὰ πόσιν. ἢ παρὰ τὴν ἄνθησιν τῶν τριχῶν |
| α 1828 | Ἀνθηδών · ἀνθηδόνος· ἡ μέλισσα, παρὰ τὸ τὰ ἄνθη ἔδειν. ἢ πόλις Βοιωτίας, παρὰ τὸ τὰ ἄνθη μὴ ἐνδεῖν ἐν αὐτῇ. ἁπλὰ γὰρ τρυγὸς γλυκείης, ἣν ἔτικτεν Ἀνθηδών“ |
| α 1829 | Ἄνθος · παρὰ τὸ ἄνω θεῖν, ὅ ἐστι τρέχειν, καὶ αὔξεσθαι. οὐκ ἀναστρέφουσι δὲ αἱ ἐτυμολογίαι· οὐ γάρ, εἴ τι ἄνω τρέχει, τοῦτο ἄνθος. καὶ ἔλαφος παρὰ τὸ ἐλαύνειν τοὺς ὄφεις, ὅπερ ποιεῖ τὸ κέρας αὐτ ῆσ θυμιώμενον· καὶ οὐκ, εἴ τι τοῦτο ποιεῖ, ἔλαφος καλεῖται· καὶ γὰρ δίκταμνος ἡ βοτάνη τοῦτο ποιεῖ καὶ οὐ διὰ τοῦτο ἔλαφος λέγεται |
| α 1830 | Ἄνθος · παρὰ τὸ ἄνω θεῖν καὶ τρέχειν ἐν τῷ αὔξεσθαι |
| α 1831 | Ἄνθραξ · παρὰ τὸ ἀναθέρω, τὸ θερμαίνω, ἀναθ έραξ καὶ ἐν συγκοπῇ ἄνθραξ |
| α 1832 | Ἄνθραξ ·. σημαίνει δὲ τὸ πῦρ ἤτοι τὸ πεπυρωμένον ξύλον λέγεται ἄνθραξ· τὸ δὲ ἐσβεσμένον κάρβωνον λέγεται. ἔστι δὲ καὶ λίθος οὕτω καλούμενος τῇ χρόᾳ πύρινος |
| α 1833 | Ἄνθρωπος · κατὰ Πλάτωνα παρὰ τὸ ἁθρεῖν καὶ λογίζεσθαι, ἅπερ ὄπωπε καὶ εἶδε, τῶν ἀλόγων ζώων μὴ λογιζομένων καὶ προνοουμένων· οὐ γὰρ ἂν ἰχθὺς εἰς κύρτον εἰσῆλθεν ὁρῶν ἄλλον κρατούμενον, οὐδὲ ὄρνις εἰς λίνα. οἱ δὲ παρὰ τὸ ἀνακλῶντα τὴν ὄψιν ἄνω ἀθρεῖν. τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἄνω θρεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἔναρθρον ἔχειν ὄπα, τουτέστι φωνήν. καὶ ἄλλως. ἄνθρωπος, ὁ ἐνάρθρῳ ὀπὶ κεχρημένος· ἢ ἀπὸ τοῦ ἁθρεῖν, ἃ ὄπωπε, καὶ λογίζεσθαι, τῶν ἀλόγων τοῦτο μὴ ἐχόντων· ἢ ἀνώροπός τις ὤν, ὅτι ἄνω ῥέπει |
| α 1834 | Ἄνθρωπος · παρὰ τὸ ἀναθρώσκειν καὶ ἀναλογίζεσθαι, ἃ ὄπωπεν |
| α 1835 | Ἄνθρωπος · παρὰ τὸ ἄνω ἀθρεῖν τὰς ὦπας, ἤγουν ἄνω ὁρᾶν τοὺς ὀφθαλμούς· ὦπες γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ λέγονται |
| α 1836 | Ἄνθρωπος · παρὰ τὸ ἄνω ἀθρεῖν τὴν ὦπα, ἤγουν ἄνω θεωρεῖν τὸ βλέμμα· πάντων γὰρ τῶν κτηνῶν κάτω βλεπόντων, μόνος ὁ ἄνθρωπος βλέπει ἄνω. οἷον ἀνώθρωπος |
| α 1837 | Ἀνία · ἡ βάσανος καὶ ἡ λύπη |
| α 1838 | Ἀνιγρός · ὁ λυπηρός καὶ βλαβερός. παρὰ τὸ ἀνία ἀνιαρός καὶ συγκοπῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀνιγρός |
| α 1839 | Ἀνιῶ · ι · ἀνιᾶν γὰρ οἱ Αἰολεῖς πολλάκις κατὰ συστολήν. ἔστι γὰρ καὶ ἡ ἐτυμολογία αὐτοῦ παρὰ τὴν ἴασιν, ἥτις διὰ τοῦ ι γράφεται |
| α 1840 | Ἀννῶνα · ἡ παρὰ τοῦ βασιλέως διδομένη ἑκάστῳ ἐνιαυτῷ ῥόγα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1841 | Ἀνοίγω· ἐκ τοῦ οἴγω τὸ ἀ |
| ε 836 | εὕρηται κατὰ διάστασιν· α ὤϊξεν δὲ θύρασ“ |
| κ 940 | κατόπιν · ἐκ τοῦ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ μετὰ τῆς ἀνά προθέσεως ἀνόπιν, καὶ μετὰ τῆς κατά προθέσεως κατόπιν |
| α 1842 | Ἀνορθῶ · ἐκ τοῦ ὀρθός· τοῦτο παρὰ τὸ ὀρῶ, τὸ διεγείρω |
| α 1843 | Ἀνοχή · ὑπομονή, συγχώρησις, μακροθυμία· παρὰ τὸ ἀνέχειν ἢ ἀνέχεσθαι |
| α 1844 | Ἄντα · ἔμπροσθεν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1845 | Ἀνταναιρεθῇ · ἐκ τοῦ αἱρῶ ὁ μέλλων αἱρήσω, ὁ παρακείμενος ᾕρηκα, ὁ παθητικὸς ᾕρημαι, ὁ ἀόριστος ᾑρέθην. καὶ ὤφειλεν εἶναι ᾑρήθην, ἀλλ’ ἀεὶ ὁ παθητικὸς ἀόριστος τὴν παραλήγουσαν θέλει φυλάττειν τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου, πλὴν τῶν παρὰ τὸ αἱρῶ περισπωμένων, διαιρῶ διῄρημαι διῃρέθην, καθαιρῶ καθῄρημαι καθῃρέθην, καὶ τῶν ὁμοίων· καὶ πλὴν τοῦ ἐπαινῶ ἐπῄνημαι ἐπῃνέθην, καὶ τοῦ εὑρῶ εὕρημαι εὑρέθην, καὶ τοῦ ῥῶ ἔρρημαι ἐρρέθην, καὶ τοῦ μέμνημαι ἐμνήσθην προσλαμβάνοντος τὸ ς καὶ τοῦ σέσωσμαι ἐσώθην ἀποβάλλοντος τὸ ς · καὶ χωρὶς τῶν ἐχόντων τὸ ρ καὶ ε μετ’ ἐπιπλοκῆς συμφώνου τῆς πρώτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων· ταῦτα γὰρ ἐν μὲν τῷ παθητικῷ παρακειμένῳ τρέπει τὸ ε εἰς τὸ α ἐν δὲ τὸ παθητικῷ ἀορίστῳ ἀναλαμβάνει τὸ ε στρέφω ἔστραμμαι ἐστρέφθην, τρέφω τέθραμμαι ἐτρέφθην. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1846 | Ἀνταναιρεῖται · ἐκ τοῦ. αἴρω, τὸ ἐπαίρω, ὡς τὸ αἴρεται ἀπὸ τῆς γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ“· αἴρω, τὸ προσφέρω, ἐξ οὗ καὶ ἄρτος, ὁ τῷ σώματι ἡμῶν προσφερόμενος· αἱρῶ, τὸ διαχωρίζω, ὡς τὸ διαιροῦνται αἱ προσῳδίαι“· αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι, ἐξ οὗ καὶ προαίρεσι ς καὶ προαι ρετικός· αἱρῶ, τὸ καταβάλλω, ὡς τὸ Β φῆ γὰρ ὅ γ’ αἱρήσειν Πριάμοιο πόλιν“ |
| α 1847 | Ἀντήρειδες · τὰ ἐν ταῖς στέγαις λαβδώματα· παρὰ τὸ ἐρείδω ἐρείσω. Γεωργίου |
| α 1848 | Ἀντήρεις · τὸ ρεις δίφθογγον. ὤφειλεν δὲ διὰ τοῦ ι ἐπειδὴ τὰ εἰς ις θηλυκὰ κοινολεκτούμενα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον οἷον κρηπίς βολίς ἀσπίς, χωρὶς τοῦ κλεῖς καὶ τῶν παρ’ αὐτό. πρόσκειται κ οινολεκτούμενα“ διὰ τὸ ἀφανής· τοῦτο γὰρ οἱ Βοιωτοὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσι. ἔδει οὖν καὶ τὸ ἀντήρεις διὰ τοῦ ι γράφεσθαι, ἀλλ’ ὑπὸ τῆς ἀφορμῆς τῆς ἐτυμολογίας διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· παρὰ γὰρ τὸ ἐρείδω ἐρείσω γέγονεν ἐκβολῇ τοῦ ω ἔρεις, καὶ ἐκτά σει τοῦ ε εἰς η ἤρεις καὶ ἀντήρεισ |
| α 1849 | Ἀντίβιον · παρὰ τὸ τὴν βίαν εἰς τὸ ἐναντίον ἐνεγκ εῖν τὸν μαχόμενον. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι τῆς Ἰλιάδος |
| α 1850 | Ἀντίβιον · τὸ ἐναντίον τόξευμα |
| α 1851 | Ἀντιβολῆσαι · κατὰ μετάθεσιν τοῦ μ εἰς τὸ β οἷον ἐναντίον μολῆσαι |
| α 1852 | Ἀντιβολῶ ·. κατὰ συγγένειαν τοῦ β πρὸς τὸ μ. σημαίνει δὲ τὸ παρακαλῶ καὶ ὑπαντῶ |
| α 1853 | Ἀντιβολῶ · παρὰ τὸ μολεῖν καὶ τὴν ἀντί πρόθεσιν ἀντιμολήσασ καὶ τροπῇ ἀντιβολήσας, ὡς μεμόληκεν μέμβλωκεν καὶ μελίττειν βλίττειν |
| α 1854 | Ἀντίον · παρὰ τὸ ἄντω βαρύτονον ῥῆμα. ἔστι δὲ καὶ ἀντῶ περισπώμενον, ἀφ’ οὗ τὸ ἀντήσω καὶ ἄντην ἐπίρρημα καὶ ἀντίος |
| α 1855 | Ἀντιόωσαν · παρὰ τὴν ἀντί πρόθεσιν γίνεται ἀντίος· ἐκ τούτου ἀντιῶ ἀντιᾷς. ἀντιῶ οὖν καὶ ἡ μετοχὴ ἀντιῶν, καὶ τὸ θηλυκὸν ἀντιῶσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ο ἀντιόωσα, ὡς γελόωσα κυδιόωσα |
| α 1856 | Ἀντίπαις · εἰς τὸ Γέρων |
| α 1857 | Ἀντίπαλος · ὁ ἐναντίος, ἢ ὁ ἀντιπαλαίων, ἢ ὁ κατὰ πάλον, τουτέστι κλῆρον, ἐναντιούμενος |
| α 1858 | Ἀντίπηξ · ἡ κιβωτός· παρὰ τὴν ἀντί πρόθεσιν καὶ τὸ πήσσω |
| α 1859 | Ἀντισήκωσις · ἐκ τῆς ἀντί προθέσεως καὶ τοῦ σάκος, ὃ σημαίνει τὴν ἀσπίδα |
| α 1860 | Ἀντίστοιχον · τὸ ἴσον· σκιᾶς γὰρ ἀν τίστοιχος ὢν φωνὴν ἔχεισ“, τουτέστιν ὢν σκιᾶς ἴσος φω νὴν ἔχεις |
| α 1861 | Ἀντιτορήσας · διατρήσας, διορύξας· Κ πυκινὸν δόμον ἀντιτορήσασ“. ἀπὸ τοῦ τορῶ τορήσω, ὡσ τρῶ τρήσω |
| α 1862 | Ἀντιφερίζει · ἀντίσταται, ἀντιλέγει ἢ ἐξισοῦται |
| α 1863 | Ἀντιφερίζω · τὸ ἐξισοῦμαι· παρὰ τὸ φέρω φερίζω καὶ ἀντιφερίζω |
| α 1864 | Ἀντίχειρ · ἤτοι ὅτι ἀντίκειται τοῖς ἄλλοις, ἢ ὅτι τὸ ἴσον δύναται τῇ ὅλῃ χειρί· ἀργοὶ γάρ εἰσιν οἱ ἄλλοι χωρὶς αὐτοῦ ὄντες |
| α 1865 | Ἄντυγες · αἱ ἄνω τετυγμέναι περικεφαλαῖαι· καὶ γὰρ ἡ εἰς τὸ κάτω τετυγμένη καταῖτυξ καλεῖται |
| α 1866 | Ἄντυξ · ἡ ἁψίς, ἀπὸ τοῦ ἄνω τετύχθαι. καὶ ἡ περιφέρεια τοῦ ἅρματος |
| α 1867 | Ἀνύω · σημαίνει τὸ πράττω, τὸ τελειῶ καὶ τὸ ὁδεύω καὶ τὸ ὠφελῶ καὶ τὸ κατορθῶ |
| α 1868 | Ἄνω · ἐκ τοῦ ἀνά συνδέσμου γίνεται ἄνω, καὶ σημαίνει τὸν ὑψηλὸν τόπον, ὥσπερ καὶ ἡ κατά πρόθεσις προσλαμβάνουσα τὸ ω γίνεται κάτω. ὁμοίως καὶ ἡ ἔξ προσλαμβάνει τὸ ω καὶ γίνεται ἔξω, καὶ ἡ ἔν ὁμοίως ἔνσω καὶ ἔσω. τὸ δὲ δεξιά καὶ ἀριστερά λέγεται. Ὁμήρου |
| α 1869 | Ἄνωγεν Α · ἀορίστου δευτέρου τρίτου προσώπου κατὰ συστολὴν τοῦ η. καὶ ἔστι πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· ἔστι γὰρ τὸ θέμα αὐτοῦ ἀνωγῶ, ὁ παρατατικὸς ἠνώγουν καὶ τὸ τρίτον ἠνώγει, ὁ μέλλων ἀνωγήσω, ὁ πρῶτοσ ἀόριστος ἠνώγησα, ὁ δεύτερος ἤνωγον, ὥσπερ ὀλισ θῶ ὀλισθήσω ὤλισθον, καὶ ἁμαρτῶ ἁμαρτήσω ἥμαρτον |
| α 1870 | Ἄνωγεν Α · ἐκέλευεν |
| α 1871 | Ἀνώγω · κελεύω |
| α 1872 | Ἀξίνη · παρὰ τὸ ἄγω, τὸ κλάω, ἄξω ἀξίνη |
| α 1873 | ἀξία · παρὰ τὸν ἄξω μέλλοντα |
| α 1874 | Ἀξιῶ · τὸ παρακαλῶ· καὶ ἀξιῶ, τὸ τιμῶ καὶ δοξάζω· καὶ ἀξιῶ, τὸ ἰσῶ, τὸ εὐπρεπῶ καὶ τὸ ἐπιτυγχάνω |
| α 1875 | Ἆξον Ζ · ἄγω, τὸ κλάω, ὁ μέλλων ἄξω, ἦξα καὶ τὸ προστακτικὸν ἆξον |
| α 1876 | Ἀοιδή · ἡ τραγῳδία |
| α 1877 | Ἀοίδιμος · μακάριος, διαβόητος· παρὰ γὰρ τὸ ἀείδω |
| α 1878 | Ἀοίδιμος · ὁ ᾠδῆς ἄξιος |
| α 1879 | Ἀοιδός α · ὁ Φήμιος δηλονότι· ἢ ὁ κιθαρῳδός· ἢ ὁ θρηνῳδός |
| α 1880 | Ἄορες ρ · αἱ γυναῖκες· κατὰ ὑπέρθεσιν παρὰ τὸ ὀαρίζειν, ὅθεν καὶ τὸ Ι ὀάρων ἕνεκα“ |
| α 1881 | Ἄορες · αἱ γυναῖκες, κατὰ ὑπέρθεσιν |
| η 287 | ης ἕν εἰσιν. ἕν εἰσιν |
| α 1882 | Ἀοσσητήρ · ὁ βοηθός, ὁ ἄνευ ὄσσης καὶ κληδόνος αὐτόματος βοηθός· παρὰ τὴν ὄσσαν ὀοσσητήρ καὶ ἀοσσητήρ |
| α 1883 | Ἀπαγορεύειν · ἐκτὸς γίνεσθαι τοῦ λέγειν |
| α 1884 | Ἀπαγορεύειν · πάλιν ἡ ἀπό δηλοῖ τὸ χωρίζεσθαι· ὁ γὰρ ἀπαγορ εύων ἐκτός ἐστι τοῦ λέγειν. παρὰ τῆς ἀπό προθέσεως καὶ τοῦ λόγοσ |
| α 1885 | Ἀπᾴδει · ἐναντιοῦται, οὐ συμφωνεῖ |
| α 1886 | Ἀπάλαμνος · ὁ μὴ δυνάμενος παλαμήσασθαι, ὅ ἐστι τεχνήσασθαι· ἢ ὁ ἐν πάλῃ μὴ μένων, ὅ ἐστι μάχῃ |
| θ 278 | Θ · ἀλθέω ἀλθῶ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· ὁ μέλλων ἀλθήσω, ἀλθήσομαι, ἀλθήσῃ, ἀλθησόμεθον, ἀλθή σεσθον· σημαίνει δὲ τὸ ἰ αθήσεσθον. τὸ δὲ ἀλθῶ παρὰ τὸ ἄλδω, ὃ σημαίνει τὸ αὐξάνω |
| α 1887 | Ἁπαλόν. ἰστέον, ὅτι παρὰ τὸ ἅπτω ἐστὶ καὶ τὸ ἁψίνθιον, καὶ διὰ τοῦτο δασυνόμενον εὕρηται. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1888 | Ἁπαλύνω · ἐκ τοῦ ἁπαλός· τοῦτο ἐκ τοῦ ἁφή ἁφαλός καὶ ἁπαλός |
| α 1889 | Ἀπαμείρεται · ἀποκεχώρισται· ἐκ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀμείρω καὶ ἀ παμείρω |
| α 1890 | Ἅπαξ · ἐπίρρημα ἀριθμητικόν |
| α 1891 | ἀπαρασκεύαστον ·. τὸ μὲν γὰρ διὰ τὸ παθητικὴν ἔχειν ἔμφασιν τὸ αὐτεξού σιον. ὁ οὖν ἐ ναλ λ άσσων ταῦτ α ἀ κυρ ολογεῖ |
| α 1892 | Ἀπάργματα · αἱ μεγάλαι ἀπαρχαὶ τῶν θυσιῶν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ ἄρχω ἀπάρχω, ἄπαργμα καὶ ἄργμα. Ὅμηρος ξ ἄργματα θῦσε θεοῖς αἰειγενέτῃσιν“ |
| α 1893 | Ἀπαρκτίαις · ταῖς ἀπὸ τῆσ ἄρκτου πνοαῖς. Ἀπαρκτίαις πρηστῆρος αἴθωνος πνοαῖσ“ |
| ρ 116 | ρκτίας · ὅτι ἀπὸ τῆσ ἄρκτου πν εῖ |
| α 1894 | Ἀπαρτία · ὁ κατὰ τὸν οἶκον κόσμος, τὰ λεγόμενα ἔπιπλα. ἔστιν ἀπαρτῶ, παρά γωγον ἀπ αρτίζω, τὸ ἀρτ ίως συμπληρῶ, καὶ ἀπαρτία |
| α 1895 | Ἄπαστος · ὁ ἄγευστος. παρὰ τὸ πῶ, τὸ ἐσθίω, ἐξ οὗ καὶ πόα, ἡ βοτάνη, καὶ πηγός καὶ φ ηγ ός· ἡ πρώτη γὰρ τροφὴ ἀπὸ δρυῶν. ὡς οὖν ἀπὸ τοῦ μῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ ζητῶ γίνεται μαστός, οὕτω παρὰ τὸ πῶ παστός καὶ ἄπαστος |
| α 1896 | Ἀπάτερθεν · ἄνευθεν καὶ χωρίς· ἀπὸ τοῦ ἄτερ ἐπι ρρ ήματοσ ἄ τερ θ εν καὶ ἀπά τερ θεν |
| α 1897 | Ἀπάτη · ἐκ τοῦ ἀπαφῶ. τὸ δὲ ἀπαφ ῶ παρὰ τὸ φῶ τὸ σημαῖνον τὸ λέ γω, καὶ μετὰ τοῦ α τοῦ σημαίνοντος τὸ κακὸν ἀφῶ καὶ ἀπαφῶ |
| α 1898 | Ἀπατηλός · ἐκ τοῦ ἀπάτη ἀπατηλός |
| α 1899 | α · ἑορτὴ ἐπιτελουμένη τῷ Πυανεψιῶνι τῷ Διονύσῳ. φασὶ δὲ καὶ τὸν Διόνυσον Ἀπατούριον καὶ τὴν ἑορτὴν Ἀπα τούρια ἢ ἀπὸ τῆς ἀπάτης, ἢ ἐπειδὴ ἐν ταύτῃ τῇ ἑορτῇ τοὺς γεννωμένους ἐν τῷ ἐνι αυτῷ ἐκεί νῳ παῖδας τότε ἐνέγραφον ὀμνύντες οἱ πατέρες, ἦ μὴν Ἀθηναίους ἐξ Ἀθηναίων, καὶ πρὸ τούτου ἀπάτορες ὄντες τότε πατέρας ἔχειν παῖδες οἱ Ἀ θηναίων ἐδόκουν |
| α 1900 | Ἀπατῶ · πλανῶ, βουκολῶ καὶ ἀποβουκολῶ |
| α 1901 | Ἀπαυθαδιάζω · ἀπὸ τοῦ αὐθάδης αὐθαδιάζω· . τοῦτο κακὴν κακῶσ“ |
| α 1902 | αυλία · ἑορτὴ παρὰ Ἀθηναίοις, ὅτι τότε ἄρχεται ἡ κόρη χωρὶς πατρὸς αὐλίζεσθαι |
| α 1903 | Ἀπειλή · ἡ μετὰ ὀργῆς ἐπίπληξις. παρὰ τὸ ἀπείλλειν, ὅ ἐστιν ἀπείργειν· ὁ γὰρ ἀπειλῶν τὸν θέλοντά τι πράττειν ἀπείργει. ἢ παρὰ τὴν ἀπό καὶ τὸ εἰλῶ, ἡ ἀποκλείουσα τῶν μὴ δεόντων· ἔστι γὰρ ἀπειλὴ λόγος συστρέφων τὸ μὴ δέον, ἢ λόγος ἀπείργων τῶν ἁμαρτημάτων |
| α 1904 | Ἀπειλή · παρὰ τὸ ἄποθεν εἶναι ἐλέους. τὸ πει δίφθογγον. διὰ τί; τὰ εἰς λη θηλυκὰ ὀξύτονα τῇ ει διφθόγγῳ παραλήγονται, οἷον ἀπειλή ὠτειλή ὀφειλή |
| ε 837 | ειλῶ · διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· ἐφανέ ρωσαν γὰρ τὸ ε οἱ Αἰ ολεῖς εἰπόντες ἀπελλῶ, ὡς κείρω κέρρω |
| α 1905 | Ἀπεληλαμένος · ἐκ τοῦ ἐλῶ ἐλάσω ἐλήλακα ἐλήλαμαι |
| α 1906 | Ἄπελος · τὸ ἕλκος. παρὰ τὸ μὴ προσπελάζειν τὴν σάρκα, ἀλλὰ διῃρῆσθαι· καὶ γὰρ ἕλκος παρὰ τὸ διειλκ ῦσθαι τὴν σάρκα ἐκ τῆς τομῆσ. ἢ ἀπὸ τῶν Θεσ σα λικῶν ἀπελῶν, ἅ ἐστι πολυφάρμακα, ἵνα δηλοῖ τὸ ἀθεράπευτον |
| α 1907 | Ἄπελος · τὸ τραῦμα, οὗ ἀπείληπται τὰ ἡδέα διὰ τὸ ἀφῃρῆσθαι τὴν σάρκα. ἢ ἀπὸ τῶν Θεσσαλικῶν ἀπελῶν, ἅ ἐστι πολυφάρμακα, ἵνα δηλοῖ τὸ ἀθεράπευτον |
| α 1908 | Ἀπεκτόνει · κτείνω, κτενῶ, ὁ μέσος παρακείμενος ἔκτονα ἀπέκτονε“, ὁ ὑπερσυντέλικος ἐκτόνειν, ἐκτόνεις, ἐκτόνει καὶ ἀπεκτόνει |
| α 1909 | Ἀπενεχθήσονται · ἐκ τοῦ ἐνέγκω ἐνέξω, ἤνοχα, ἤνεγμαι, ἠνέχθην ἐνεχθήσομαι |
| α 1910 | Ἀπέχθηαι Ι · ἀπέχθω, ἀπῆχθον, ἐὰν ἀπέχθω, ἐὰν ἀπέχθωμαι, ἐὰν ἀπέχθηται, καὶ ἀποβολῇ τὸ τ ἀπέχθηαι |
| α 1911 | Ἀπηνήνατο · μέσου ἀορίστου πρώτου παθητικοῦ· τὸ θέμα ἀπαναίνω. καὶ ἔστιν ἀναίνω, ὁ ἀόριστος ἤνηνα, ὁ μέσος ἠνηνάμην, ἠνήνατο καὶ ἀπηνήνατο |
| α 1912 | Ἀπόβλητος · ὁ ἀφεστὼς τοῦ ἐπιβάλλοντος καὶ δέοντος |
| α 1913 | Ἄπο δόξης λ · ἄποθεν ἧς ἔχομεν διαθέσεως |
| α 1914 | Ἀπόειπε Γ · διὰ τί προπαροξύνεται; τὰ γὰρ προστακτικά, εἰ μὲν ὦσι δυσύλλαβα καὶ βραχυκατάληκτα, ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, οἷον ἐλθέ πρόελθε, βαῖνε ἀνάβαινε, εἰπέ ἀπόειπε |
| α 1915 | Ἀποθανεῖν · εἴρηται, ὅτι ἡ ἀπό χωρισμὸν δηλοῖ, οἷον ἀπέρχεσθαι, τὸ χωρίζεσθαί τινα ἀπερχόμενον, Χ αἲ γὰρ ἀπ’ οὔατος εἴη ἐμεῦ ἔποσ“ ἀντὶ τοῦ ἐκτὸς ἀκοῆσ γένοιτο. καὶ τὸ ἀποθανεῖν οὕτως ἔχει, καθ’ ὃ χωρίζονται οἱ τεθνεῶτες τῶν ζώντων. οὕτως Ἀπολλώνιος ἐν τῷ Περὶ προθέσεων |
| α 1916 | Ἀποθανεῖται · ἐκ τοῦ θνῶ θνήσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔθανον, καὶ ἐξ αὐτοῦ Φ ἔθαν’“· καὶ γίνεται θανῶ θανοῦμαι καὶ θανεῖται |
| α 1917 | Ἀποθύμια. ἀηδῆ καὶ οὐκ ἀρεστά, ἐξ οὗ καὶ τὸ Ξ ἀποθύμια ἔρδοι“, ἐχθρὰ πράξοι |
| α 1918 | Ἀποκλήρωσις · ἡ οἰκειότης καὶ σχέσις τοῦ πράγματος. εἴρηται δὲ ἀποκλήρωσις ἀπὸ τοῦ κλήρου, εἴτε τῆς κληρονομίας εἴτε τοῦ μέτρου τῆς γῆς· ἐν ἀμφοτέροις γὰρ σχέσις ἐστὶ καὶ οἰκειότης τοῖς κληρονόμοις καὶ κληρούχοις. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1919 | Ἀπὸ κοπρίας · πόθεν γίνεται; ἐκ τοῦ κόπρος. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐκεῖσε ῥεῖν τὸν κόπον ἡμῶν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1920 | Ἀποκτέννω · διὰ δύο νν καὶ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· οὐ γάρ ἐστι κταίνω κτανῶ, ἀλλὰ κτέννω κτεννῶ. Ὠρίωνος |
| α 1921 | Ἀπολαύω· λῶ ἐστι, τὸ θέλω· Θεόκριτος λῇς ποτὶ τᾶν νυμφᾶν“· οὗ παράγωγον λαύω καὶ ἀπολαύω, τὸ ἀπέχειν καὶ ἀπολαμβάνειν, ἅ τις θέλει |
| α 1922 | Ἄπολλον · ὅταν προπαροξύνηται, ἡ κλητικὴ διὰ τοῦ ο μικροῦ γράφεται, οἷον Ἀγάμεμνον ὀλβιόδαιμον κακόδαιμον Αὐτόμεδον κυλλοπόδιον χαμαίλεον ἐνόσιχθον· εἰ δὲ παροξύνεται, διὰ τοῦ ω γράφεται, ὦ χαλκοχίτων, ὦ φιλοπλάτων. σεσημείωται τὸ ὦ Λακεδαῖμον καὶ ὦ Παλαῖμον· σημαίνει δὲ τὴν πάλην |
| α 1923 | Ἀπόλλων · ἐκ τοῦ ἀπολύειν τῶν κακῶν τοὺς ἀνθρώπους· ἰατρὸς γὰρ καὶ μάντις |
| α 1924 | ἀπομάργματα διαφέρει· ἀπομάγματα μέν εἰσι τὰ ἀποτυπώματα καὶ τὰ ἀποσπογγίσματα· ἀπομάργματα δὲ τὰ ἀπαυ γά σματα καὶ αἱ ἀκτινοβολίαι |
| α 1925 | Ἀποματτόμενοι · ἀναλαμβάνοντες, μιμούμενοι, ἐντυποῦντες· ἐκ μεταφορᾶς τῶν σπόγγων· ἐξ οὗ ἐναποματτόμενοι“ οἱ δὲ παρὰ τὸ ἀποπάλλειν τὰς ἀκτῖνας |
| α 1926 | Ἀπομόρξατο · ὀμόργω, ὁ μέλλων ὀμόρξω, ὤμορξα, ὠμορξάμην, ὠμόρξω, ὠμόρξατο καὶ ἀπομόρξατο |
| α 1927 | Ἀπονοστήσειν Α · ἀπὸ τοῦ νόστος τοῦ σημαίνοντος τὴν ἀνακομιδήν· ἡ μεταφορὰ δὲ ἀπὸ τῶν ἐδεσμάτων, ὥς φησιν Ὅμηρος ι ὣς οὐδὲν γλύκιον ἧς πατρίδος οὐδὲ τοκήων“ |
| α 1928 | Ἀπόπατος · ἡ τῶν σιτίων διὰ γαστρὸς κένωσισ. καὶ ἀποπάτημα. παρὰ τὸν πάτον, ὅ ἐστι τὴν ὁδόν, τὸ ἄποθεν τοῦ πάτου γινόμενον· καὶ γὰρ ἀφόδευμα λέγεται τὸ μὴ ἐν τῇ ὁδῷ τῇ λεωφόρῳ γινόμενον |
| α 1929 | Ἀπόπατος · κ όπροσ |
| α 1930 | Ἀπὸ ῥίου Ξ · ἀπὸ τοῦ ἀκρωτηρίου τοῦ ὄρους |
| α 1931 | Ἄπορος · πρὸς ὃν μηχανὴν ἀδύνατον εὑρεῖν |
| α 1932 | Ἀπόρυμα · παρ’ Ἑβραίοις μέτρον καλεῖται· ἔστι δὲ τὸ ἥμισυ τοῦ σάτου. τὸ δὲ σάτον κβ ξεστῶν ἐστι, παρ’ ἄλλοις δὲ ιη καὶ κδ. καὶ εἰς τὸ Σάτον. ἔστι δὲ ἐν τύπῳ κεραμ ίου |
| α 1933 | Ἄπο σκοποῦ λ · ἄποθεν ἔξω τοῦ σκοποῦ, ἐξ ἀπ’ εἰκασμοῦ. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν τοξοτῶν |
| μ 383 | Μὴ ἀποσκορακίσῃς με · μὴ ἀποδιώξῃς με, μὴ βδελύξῃ με, μὴ ἐξορίσῃς, μὴ ἐξουδενώσῃς, μὴ ἀποδοκιμάσῃς |
| α 1934 | Ἀποσκορακισμός · ὕβρ ις, ἐξουδένωσις, εὐτε λισμός, δίωξις, ἐξορία |
| α 1935 | Ἀποστήσεις · ἀπό πρόθεσις, στήσεις ῥῆμα |
| α 1936 | Ἀπότομον · τὸ ἀπόκρημνον καὶ οὐχ ὑπεῖκον ἢ τὸ ἀνένδοτον. πρὸς τὸ ἐνδόσιμον“· παρὰ τὸ ἐνδιδόναι καὶ παραχωρεῖν. ἐν ἑτέροις δὲ σημαίνει τὴν ἀρχὴν καὶ τὸ προοίμιον· ἐν γὰρ τοῖς χοροῖς ὁ χοροδιδάσκαλος, ἐπαυλήσας τῷ καλουμένῳ ἐπιτονίῳ, τούτῳ τοῖς ἀπὸ τοῦ χοροῦ τὴν ἀρχὴν τῆς ἁρμονίας καὶ συμφωνίας ἐνδίδωσιν. λέγομεν δὲ προοίμιον καὶ τὸ ἐμβατήριον κατ’ ἄλλην μεταφορὰν ἐπὶ τῶν ὀρχουμένων, διότι ὁ κατακρούστης, τοῖς προτέροις χρησάμενος κρούσμασι, ταύτην τῆς ὀρχήσεως τὴν ἀρχὴν τοῖς ὀρχουμένοις παρέχεται, καὶ τοῦτο καλοῦσιν ἐμβατήριον |
| α 1937 | Ἀποτρέπω · διώκω, ἐξ οὗ καὶ ἀποτρόπαιος ὁ διώκων τις. λέγεται ἀποτρόπαιος καὶ ὁ χαλεπὸς καὶ δεινὸς καὶ κακὸς καὶ μισητὸς καὶ φευκτὸς καὶ ὁ τὴν ὄψιν φοβερός |
| α 1938 | Ἀπότροπος οἶνος · τραπεῖν γάρ ἐστι τὸ πατῆσαι, ὅθεν καὶ τὸ πρὸ τοῦ πατηθῆναι γινόμενον ἀπόσταγμα τῆς σταφυλῆς ἀπότροπος οἶνος λέγεται. οὕτω Ἐπαφρόδιτος ἐν Ὑπομνήματι Ἀσπίδος Ἡσιόδου |
| α 1939 | Ἀπούατος · ἄποθεν τοῦ ὠτός, οἱονεὶ ὁ μὴ ἀκουόμενος ἐκ διαστήματος |
| α 1940 | Ἀπούρας Α · ἀπαύρας ἐστί, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ἀπούρασ. αὐρεῖν δέ, τὸ ἀπολαύειν· ἔνθεν σύνθετον Ζ ἐπαυρή σ ασθαι ὀΐω“. ἀπαυρεῖν οὖν καὶ ἀπούρας, οἷον ἀφελόμενος τὴν ἀπόλαυσιν τοῦ γέρως. οἱ δέ φασιν ἀπὸ μεταφορᾶς τῶν ἀποσπώντων τοὺς ὅρους τινός, ἀπουρήσας καὶ ἀπούρας |
| α 1941 | Ἀποφράδες · οὕτως ἡμέραι προσηγορικῶς καλούμεναι, ἃς καὶ ἐπεικάδας καλοῦσι, φθίνοντος τοῦ μηνὸς τετράδα, τρίτην, δευτέραν, ἐν αἷς καὶ τὰς φονικὰς ἐδίκαζον δίκας διὰ τὸ οἷον ἀποφράττεσθαι τὸ τῆς σελήνης φῶς ἐν αὐταῖσ. καὶ τοὺς πονηροὺς δὲ ἀποφράδας ἐπιθετικῶς ἐκάλουν· ἄνθρωπος ἀποφρὰς καὶ βλέπων ἀπιστίαν“ |
| α 1942 | Ἀποφώλια ·. παρὰ τὸ ἐν αὐτοῖς φω λεύειν καὶ ἐνδιατρίβειν. κυρίως δὲ φωλεὸς ὁ σκο τεινὸς τόπος, παρὰ τὸ ἀπολωλέ ναι τὸ φῶσ ἐκεῖ. Ὁμήρου |
| ο 415 | ὁ ἀπαί δευτοσ. Ὅμηρος ε ἦ δὴ ἄλι τρός γ’ ἐσσὶ καὶ οὐκ ἀποφώλια εἰδώσ “. παρὰ τὸ φωλεός· φωλεοὶ γὰρ τὰ διδασκαλεῖα. τοὺς οὖν ἀδιδάκτους ἀποφωλίους ἐκάλουν. ἢ παρὰ τὸ φηλός, ὃ σημαίνει τὸν ἀπατεῶνα, φήλιος, καὶ ἐν συνθέσει ἀποφήλιος καὶ τροπῇ ἀποφώλιος, ὡς ἀρήγω ἀρωγός, καὶ ῥήσσω ῥηγμός καὶ Ψ ῥωγμὸς ἔην γαίησ“ θήσω θωμός, ὁ σωρός. λέγονται καὶ ἀποφώλιοι ἀδόκιμοι, ἄγονοι, ἄπαιδεσ |
| α 1943 | Ἀπρίξ · συμφυῶς, ἰσχυρῶς. παρὰ τὸ πρίζω πρίσω, πρίς κατὰ ἀποκοπὴν καὶ ἀπρίς, ὡς θήσω θής, δώσω δώσ · καὶ παρὰ τοῦτο ἀπρίξ, ὃ πρίσαι ἀδύνατον. ἢ ἀπὸ τοῦ πρίξω πρίξ καὶ ἀπρίξ, ὡς μίγω μίξω μίξ καὶ ἐπιμίξ, ὀκλάζω ὀκλάξω ὀκλάξ, πτύσσω πτύξω πτύξ πύξ, ἐπίρρημα ποιό τητος |
| α 1944 | ἀπρόϊκτος· ἐκ τοῦ ἴω, τὸ πορεύομαι, ἰτῶ ἰτός καὶ ἀπρόϊτος |
| α 1945 | Ἀπροτίμαστοσ Τ · ἄψαυστος, ἄθικτος· μάσασθαι γὰρ τὸ ἅψασθαι. ἢ παρὰ τὸ μαστεύειν, ὅ ἐστι ζητεῖν. διὸ καὶ μαστός, καὶ τὸ ι ἐπιμασσάμενοσ“ ἐπιλαβόμενος, καὶ ν ἐπεμάσσατο“ καθήψατο. καὶ εἰς τὸ Αὐτομάτως |
| α 1946 | Ἅπτω · τὸ προσεγγίζω· οὗ ὁ μέλλων ἅψω, ἐξ οὗ λέγεται ἅψεα τὰ μέλη |
| α 1947 | Ἀπώλεια · διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, πρῶτον μὲν τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων. τὰ διὰ τοῦ εια προπαροξύτονα ἔχοντα ἀν τιπαρακείμενον ἐνεστῶτα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. τὸ δὲ ἀπώλεια ἐξέτεινε τὸ ο εἰς τὸ ω ἐπειδὴ τὰ παρὰ τὸ ὀλῶ ἢ ὄλλω συντιθέμενα ἐκτείνουσι τὸ ο εἰς ω οἷον ἀπώλεια π ανώλεια. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1948 | Ἀπώλετο · μέσου ἀορίστου δευτέρου· τὸ θέμα ὄλω, ὀλῶ, ὦλα, ὤλομαι ὦλον ὁ δεύτερος ἀόριστος, ὁ μέσοσ ὠλόμην ὤλου ὤλ ε το καὶ ἀπώλετο. Εὐλογίου |
| α 1949 | Ἀπώναντο · ἀπὸ τοῦ ὠνῶ, ὁ μέλλων ὠνάσω, ὃ δηλοῖ τὸ φαυλίζω, τὸ παθητικὸν ὠνῶμαι, ὡς βοῶμαι, ὁ παρατατικὸς ὠνώμην, τὸ δεύτερον ὠνῶ, τὸ τρίτον ὤναντο καὶ ἐν συνθέσει ἀπώναντο. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| μ 384 | μέσου ἀορίστου β πρόσωπον · γίνεται γὰρ ἐκ τοῦ ὤθω ὤσω, ὁ ἀόριστος ὦσα, ὁ μέσοσ ὠσάμην ὤσω καὶ ἀπώσω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1950 | Ἀρά · ἡ κατάρα· παρὰ τὸ αἴρω, τὸ ἐπαίρω· ἢ παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ εὔχομαι. σημαίνει δὲ τὴν εὐχὴν καὶ τὴν κατάραν. καὶ εἰ μὲν σημαίνει τὴν εὐχήν, γίνεται παρὰ τὸ αἴρω, τὸ εἰς ὕψος ἐπαίρω· οἱ γὰρ εὐχόμενοι εἰ ώθασι τὰς χεῖρας ἐκτείνειν· εἰ δὲ σημαίνει τὴν κατάραν, γίνεται παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ εὔχομαι, κατὰ ἀντίφρασιν |
| α 1951 | Ἀρά · καὶ ἡ βλάβη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1952 | Ἀραβία · ἐκ τοῦ Ἄραβος Ἀραβία |
| α 1953 | Ἀράβιος · καὶ Ἄραβος |
| α 1954 | Ἀραιήν · ἀπὸ τοῦ ῥαίω, τὸ φθείρω, μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀραιήν |
| α 1955 | Ἀράρει · τὸ ἁρμόσει. ἀραρεῖ δὲ σημαίνει τὸ ἀναβαίνειν εἰς ὕψος, ἐξ οὗ καὶ ἀράχνη παρὰ τὸ ἀναρριχᾶσθαι εἴρηται |
| α 1956 | Ἀράχνη · παρὰ τὸ ἀραιὰ ἴχνη ἔχειν, ὅ ἐστι λεπτὰ καὶ ἀσθενῆ· ἢ παρὰ τὸ εἰς τὸν ἀέρα αἴρειν τὰ ἴχνη |
| α 1957 | Ἀράχνην · ὕφασμα. ἀράχνης δὲ τὸ ζῶον |
| α 1958 | Ἀργαλέον · ἐκ τοῦ ἔργον καὶ τοῦ ἅλιον, ὃ σημαίνει τὸ μάταιον |
| α 1959 | Ἀργεῖος · διὰ τῆς ει διφθόγγου· οἱ γὰρ Αἰολεῖς Ἀργέϊος λέγουσι διϊστάντες τὸ ι καὶ κράσει ἡμεῖς τοῦ ε καὶ ι εἰς τὴν ει δίφθογγον Ἀργεῖος |
| α 1960 | Ἀργεῖος · ει καὶ γὰρ Αἰολεῖς Ἀργέϊός φασιν. σημαίνει δὲ τὸν ἀπὸ τοῦ Ἄργους καὶ τὸν ἵππον, ἐξ οὗ καὶ Ἀργεῖος Πήγασος, ὁ ἵππος ὁ πηδητικός |
| α 1961 | Ἀργειφόντης · ει. παρὰ τὸ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ποιεῖν. Τρύφων δὲ διὰ τοῦ ι · ἤτοι γάρ“, φησίν, ἀριφόντης, ὁ μεγάλως φανταζόμενος διὰ τοὺς ὀνείρους, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ γ · ἢ παρὰ τὸ ἀργόν σύγκειται, τὸ λευκόν, ἀργοφόντης τις ὤν, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι ἀργιφόντησ, ὡς τὸ ἀργίποδες κύνεσ“ |
| α 1962 | Ἀργειφόντης · ὁ Ἑρμῆς παρ’ Ὁμήρῳ καὶ παρὰ πολλοῖς· παρὰ δὲ Σοφοκλεῖ καὶ ἐπὶ τοῦ Ἀπόλλωνος, καὶ παρὰ Παρθενίῳ καὶ ἐπὶ τοῦ Τηλέφου. ἢ παρὰ τὸ Ἄργον τὸν πο λυόμματον κύ να πεφονεῦσθαι ὑπ’ αὐτοῦ τὸν Ἰοῦς φύλακα. ἢ παρὰ τὸ ἀργός, ὁ ταχὺς ἄγγελος. ἢ ὁ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ἀποτελῶν· ὀνειροπομπός γάρ. ἢ ὅτι καταργεῖ τοὺς φόνους· εἰρηνικὸς γὰρ ὁ θεός. ἢ ὁ ἐν Ἄργει πρῶτον πεφηνώς. ἢ ὅτι ὄφιν τὸν Πυθῶνα ἀνεῖλε· κατὰ γὰρ τὴν Ἀργείων γλῶσσαν ὁ ὄφις ἀργῆς καλεῖται· ἵν’ ᾖ ὁ ὀφιοκτόνος. καὶ εἶδος θηρίου οὕτως καλεῖται ἀργή, καὶ οἱ κένταυροι οὕτως ὑπό τινων προσηγορεύθησαν |
| α 1963 | Ἀργειφόντησ ·. ἢ ὁ ἀργὸς φόνου καὶ εἰρηνικός· ἢ ὁ φονεύσας Ἄργον τὸν πολυόμματον κύνα, ὃς ἐφύλασσε τὴν Ἰώ. ζήτει |
| α 1964 | Ἀργειφόντης · παρὰ τὸ ἐναργεῖς τὰς φαντασίας ποιεῖν. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι τοῦ Ἡσιόδου. οἱ δὲ διὰ τοῦ ι γράφοντές φασιν παρὰ τὸ αρι τὸ ἐπιτατικὸν μόριον, ὡς ἀρίζηλος ἀρίδηλος, ἀριφόντης, ὁ μεγάλως φανταζόμενος διὰ τοὺς ὀνείρους, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ ἀργιφόντησ· ἢ παρὰ τὸ ἀργόν, τὸ λευκόν, ἀργοφόντης τις ὤν, καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι ἀργιφόντης, ὡς ἀργίποδες κύνες. δῆλον δὲ ὡς εἴρηται τὸ ἀργόν ἐπὶ τοῦ ταχέως καὶ ἐπὶ τοῦ λευκοῦ· νῦν οὖν ἐπὶ τοῦ λευκοῦ κεῖται, ἵν’ ᾖ ἐπὶ τοῦ ἐναργεῖς, τουτέστι προδήλ ουσ τὰς φαντασίας ἐπιπέμποντος. ἢ ὁ ἀργὸς φόνου· εἰρηνικὸς γὰρ ὁ θεόσ · ὅπερ Ὅμηρός φησι· διὰ γὰρ τῆς Ἴριδος γίνονται αἱ διαγγε λίαι ἐν τοῖς πολέμοισ καὶ οὐχὶ διὰ τοῦ Ἑρμοῦ |
| τ 276 | τὸ κατὰ πάθος γενόμενον λεύκωμα ἐν τῷ ὀφθαλμῷ· παρὰ τὸ ἀργός. ὅ ἐστι λευκός, ὅθεν καὶ Α κύνας ἀργούσ“ τινὲς τοὺς λευκούς |
| α 1965 | Ἀργέστης · ἄνεμος, ὅτι ἀπὸ τοῦ δυτικοῦ Ἄργους πνεῖ |
| α 1966 | Ἄργιλος · γῆ λευκή |
| α 1967 | Ἀργός · παρὰ τὸ αἴρειν, ὅ ἐστιν προσφέρειν· Ὅμηρος Ζ μή μοι οἶνον ἄειρε“, πρόσφερε. ἀργός δὲ παρὰ τὸ αἴρειν καὶ προσφέρειν |
| α 1968 | Ἄργος · χώρα τῆς Πελοποννήσου ἀπὸ τοῦ Ἄργου τοῦ πολυομμάτου κυνὸς ὠνομασμένη |
| α 1969 | Ἀργύρια · τὰ καὶ χάλκινα, τῷ σταθμῷ γράμματα τρία. ἄργυρος ὁ τέλειος δηνάρια ρ. ἄργυρος καὶ μνᾶς καὶ μάνης ὀγκιῶν κ, ὃ γίνεται λίτρα α ὀγκίαι η. χαλκοῦς οἱ Αἰγύπτιοι ἐφεύροντο. ἀργύρια δέ εἰσι τετυπωμένα· διὸ καὶ παρὰ Ἀλεξανδρεῦσι τὰ ἀργύρια χάλκι ν α καλοῦνται. ἔστι δὲ ὁ χαλκοῦς τῷ σταθμῷ ὄγδο ον ὀγκίας, ὡς ἡ δραχμή. μνᾶ ἀντὶ τοῦ μανή· τῇ γὰρ Ἑβραΐδι ὁ ἀργυροῦς μανὴ καλεῖται. ἡ δὲ μνᾶ ἡ Ἰταλικὴ τεσσαράκοντα στατήρων ἐστί, τουτέστιν ὀγκιῶν κ λίτρας μιᾶς καὶ διμοίρου. ἀργυρίων δὲ πολλοὶ τύποι κατὰ κ αι ρὸν γεγόνασι, οὓσ νούμμους τινὰς ἔχοντεσ ἐκάλουν, ἐπείπερ Νούμμας τις Ῥωμαίων βασιλεὺς γεγένηται καὶ κατὰ τὸ ὄνομα αὐ τοῦ τὸ νόμισμα τετύπωται. δίχρυσον δὲ ἐκάλουν οἱ παλαιοὶ τὸ ἥμισυ τοῦ ἀργυροῦ. τὸ δὲ ἀργυροῦν τοῦτό ἐστιν, ὃ οἱ Ῥωμαῖοι μιλιαρίσιον καλοῦσιν, ὅπερ ἑρμη νεύεται στρατιωτικὸν δόμα. τὸ δὲ δίχρυσον καὶ τοῦτο ἀρ γύριον ἦν, ὅπερ κίβδηλον ὕστερον ἐκλήθη. ἀναιρεθέντος δὲ τοῦ βασιλέως τότε αὖ τὸ νόμισμα, ὃ ἐν τῷ διχρύσῳ ἐκεχάρακτο τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἀποβαλλόμενον, κίβδηλον ἐκλήθη, ἤτοι ἀδόκιμον |
| α 1970 | Ἄργυρος · ρ δινάρια ὑπῆρχε. ὁ ἄργυρος δὲ ἐτυπώθη ἀπ’ ἀρχῆς τὸ νόμισμα· ἐκ δὲ τῶν Ἀσσυρίων ἐφοίτησεν. Ἀβραὰμ δὲ εἰς γῆν Χαναάν, φασίν, τὸν τύπον τοῦτον ἐνήνοχεν |
| α 1971 | Ἀργύφεος · λευκός |
| α 1972 | Ἄρδην · παρὰ τὸ αἴρω ἀρῶ ἄρ ην καὶ ἄρδην |
| α 1973 | Ἄρδην · παρὰ τὸ αἴρω, ὃ σημαίνει τὸ ἐπαίρω. οὕτως Ἡρωδιανός |
| α 1974 | Ἄρδις · ἡ ἀκὶς τοῦ βέλους· οὕτω Καλλίμαχος ἀλλ’ ἀπὸ τόξου Αὐτὸσ ὁ τοξευτὴς ἄρδιν ἔχων ἑτέρου“. εἴρηται παρὰ τὸ ἄρω, ὃ σημαίνει τὸ ἁρμόζω, ἀφ’ οὗ καὶ ὁ ἄρτος, ὁ συναραρώς. παρὰ οὖν τὸ ἄρτ ω ἦρμαι ἦρται ἄρτης διὰ τοῦ τ ἔνθεν καὶ πυλάρτης· παρώνυμον δέ, ὡς ἀπὸ τοῦ προφήτης προφῆτις, οἰκέτης οἰκέτις, οὕτως ἄρτις, καὶ τροπῇ τοῦ τ εἰς δ ἄρδις, ὡς χλι τή χλιδή. ἢ παρὰ τὸ ἄρης, ὃ σημαίνει τὸν σίδηρον, ἄρις καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ δ ἄρδις. ἢ διὰ τὸ ἠρτῆσθαι. οὕτως Ἐπαφρόδιτος |
| α 1975 | Ἄρδις · τὸ κοντάριον, ἡ ἀκίς· τάχα ὅτι προσαρμόζεται τῷ βέλει. οὕτως δὲ ὀφεῖλον λέγεσθαι μεταπέπτωκε τὸ δ · καὶ γὰρ τὸν σίδηρον ἄρην λέγουσι, καὶ π αρώνυμον ἄρις καὶ ἄρδισ |
| α 1976 | Ἄρδω · σημαίνει τὸ ποτίζω, ἐξ οὗ καὶ ἄρση, οἱ λειμῶνες, παρὰ τὸ ἄρδεσθαι καὶ ποτίζεσθαι. σημαίνει δὲ καὶ τὸ εὐφραίνω |
| α 1977 | Ἀρειμάνιος · ει ἐπεὶ παρὰ δοτικὴν τὴν ἐκ τοῦ Ἄρει |
| α 1978 | Ἄρειος πάγος · δικαστήριον Ἀθήνησιν οὕτω καλούμενον. Καλλίμαχος · αἱ δὲ πάγον φορέουσιν ἐπ’ Ἄρεοσ“. καὶ οἱ δικασταὶ Ἀρειοπαγῖται. ἤ, ὥς φησιν Αἰσχύλος ὅτι αἱ Ἀμαζόνες ἐπὶ τὸν τόπον ἐκεῖνον ἐστρατεύσαντο Ἄρεως οὖσαι. ἢ ὅτι Ἄρης ἐν αὐτῷ ἐδικάσατο Ποσειδῶνος κατηγορήσαντος διὰ τὸν φόνον Ἀλιρροθίου. πάγος δὲ ὁ λόφος, ὡς καὶ Ὅμηρος πάγος δέ οἱ ἀντεβόλησεν“ |
| α 1979 | Ἀρείων, χερείων · ει. ταῦτα διὰ τῆς ει διφθόγγου, ἐπειδὴ καὶ τὸ ἄρειος χέρειος διὰ διφθόγγου. τὰ δὲ εἰς ος καθαρόν, ἐὰν μεταβαίνῃ εἰς τὸν τοιοῦτον τύπον, τροπῇ τοῦ ος εἰς ων ἀποτελεῖται· λώϊος λωΐων, ῥάϊος ῥαΐων, μεῖος μείων καὶ χέρειος χερείων. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1980 | Ἀρέσει · παρὰ τὸ ἀρῶ, τὸ ἀρέσκω, ὁ μέλλων ἀρέσω, τὸ τρίτον ἀρέσει. Ὠρίωνος |
| α 1981 | Ἀρετή · αἱρετική τίς ἐστι, ἣν αἱροῦνται πάντες. οὕτως Δί δυ μος ἐν Ὑπομνήματι . ὁ δὲ Ἡρακλείδης ἐν τῷ Περὶ ἐτυμολογιῶν φησι κατὰ μετάθεσιν, ἐρατή τις οὖσα, ἡ ἐπέραστος κτῆσις. ὡς δὲ ἐν Ὑπομνήματι εὗρον Θέωνος ἀρεστή καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς ἀρετή, ἡ πᾶσιν ἀρέσκουσα |
| α 1982 | Ἀρετή · ἀρέσκον θεῷ τι· ἢ αἱρετή· ἢ ἐρατή, ἤτοι ἐραστὴ καὶ φιλητή |
| α 1983 | Ἀρετή · ἡ ἐν παντὶ πράγματι ὑπεροχή· παρὰ τὸ αἱρῶ, τὸ προαιροῦμαι. Ὁμήρου |
| α 1984 | Ἀρετῆς ρ · τῆς ἑκουσίου πρὸς τὰ ἔργα ὁρμῆς |
| α 1985 | Ἄρηα · τὸν πόλεμον. ἄρνα, τὸν ἀμνόν |
| α 1986 | Ἀρήϊος · ἐκ τοῦ Ἀρέϊος τροπῇ τοῦ ε εἰς η ὡς Ὀδυσέϊος Ὀδυσσήϊος τροπῇ |
| α 1987 | Ἀρηΐφατος · κατὰ διάλυσιν, ὁ ἐν πολέμῳ πεφονευμένος |
| α 1988 | Ἀρήν · βλάβην |
| α 1989 | Ἄρης · Ἄρητος καὶ Ἄρου αἱ γενικαί. καὶ Ἄρευς Ἄρεως καὶ Ἄρις Ἄριος |
| α 1990 | Ἄρης · ὁ πόλεμος, καὶ ὁ θυμός, καὶ ἡ ἀφροσύνη κατὰ μετάθεσιν φυσικὴν ἢ ὁ σωματοειδὴς θεός, καὶ ὁ ἀστήρ |
| α 1991 | Ἀρητήρ · ὁ ἱερεύς. παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα· ἢ παρὰ τὸ ἀρᾶσθαι, ὅ ἐστιν εὔχεσθαι· ἢ παρὰ τὸ αἴρειν τὰς χεῖρας εἰς προσευχήν· ἢ παρὰ τὸ ἀρέσκειν θεῷ |
| α 1992 | Ἀρητήρ · παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα· ἢ παρὰ τὰς ἀράς, ἃς ποιεῖ. σημαίνει δὲ τὸν ἱερέα |
| α 1993 | Ἀρητῆρα Α · τὸν ἱερέα· παρὰ τὸ ἀρᾶσθαι, ὅ ἐστιν εὔχεσθαι |
| α 1994 | Ἀρητῆρα Α · τὸν Χρύσην τὸν ἱερέα τοῦ Ἀπόλλωνος. ἀρητήρ παρὰ γὰρ τὸν ῥήσω μέλλοντα· ἢ παρὰ τὰς ἀράς, ἃσ ποιεῖ |
| α 1995 | Ἀρητόν Ρ · ἀπευκτόν καὶ χα λεπόν· παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα |
| α 1996 | Ἀρητόν Ρ · τὸ βλαβερόν. καὶ Ἀρήτιον ὄνομα ἔθνουσ. γίνεται δὲ παρὰ τὴν ἀρήν, ὅ ἐστι βλάβην· ἢ τὸν ἀπευκτόν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 1997 | Ἀρθήσεται · ἐκ τοῦ αἴρω ἀρῶ, ἦρκα, ἦρμαι, ἤρθην, ἀρθήσεται |
| α 1998 | Ἀρθρέμβολα ·. ἢ τὰ βαλλόμενα εἰς τὰ ἄρθρα τῶν μελῶν βασανιστήρια. Σελεύκου. Ἄρθρον· παρὰ τὸ ἀρηρέναι, ὅ ἐστι συνηρμόσθαι, ἤτοι τὸ ἐξαρμοῦν |
| α 1999 | Ἄρθρον · παρὰ τὸ ἀρτῶ, ὃ σημαίνει τὸ κατασκευάζ ω καὶ τελειῶ, ἄρτρον καὶ ἄρθρον. Ἀππ |
| α 2000 | Ἄρθρον · τὸ προταττόμενον τῶν πτωτικῶν. παρὰ τὰ ἐν ἡμῖν ἄρθρα· ὥσπερ γὰρ τὰ ἄρθρα διορίζει ἑαυτά τε καὶ τὰ παρακείμενα αὐτοῖς, οὕτω ταῦτα χωρίζει τὰς διαφορὰς τῶν πραγμάτων διάρθρωσιν ἐμφαίνοντα· δοκεῖ γὰρ διαρθροῦν καὶ ποι εῖν τὸ ἐπιφερόμενον ὄνομα φανερόν, πότερον ἄρρεν ἐστὶν ἢ θῆλυ, καὶ πότερον ἐφ’ ἑνὸς ἢ ἐπὶ πλειόνων. Φωτίου |
| α 2001 | Ἄρθρον · φωνὴ σημαίνουσα τί; ἢ μέρος λόγου, δι’ οὗ τρανοτέρα ἡ λέξις πέφυκε γίνεσθαι· ἢ τὸν ἁρμὸν τῶν μελῶν τοῦ σώματος. καὶ εἰ μὲν σημαίνει τὸ ἄρθρον τοῦ λόγου, γίνεται παρὰ τὸ ἀρθροῦν τὰ κατὰ ἀριθμὸν καὶ γένος καὶ πτῶσιν· εἰ δὲ σημαίνει τὸ ἄρθρον τοῦ σώματος, γίνεται παρὰ τὸ ἀρθροῦν, ἤτοι τὸ ἁρμοῦν τὰ μέλη καὶ συγκροτεῖν, ἐξ οὗ καὶ ὁ Ἰωάννης σειραῖς ἀφύκτοις ὃν διαρθροῖ δακτύλοισ“, τουτέστι μέλος συνθετεῖ, μελοποιεῖ, διαρτοῖ, ἁρμοποιεῖ, διαπλάττει |
| α 2002 | Ἀρίγωνος · εἶ δος ὅπλου · παρὰ τὸ αρι μό ριον καὶ τὸ γωνία ἀρίγωνος, καὶ σημαίνει ὅπλον πάντοθεν ἔχον γωνίας |
| α 2003 | Ἀρίζηλος · ὁ ἄγαν ἔκδηλος. γέγονε δὲ παρὰ τὸ δῆλος ἄδηλος, καὶ μετὰ περισσοῦ τοῦ ι ἀΐδηλος, καὶ κατ’ ἐπένθεσιν τοῦ ς ἀΐσδηλ οσ καὶ τοῦ ς καὶ δ εἰς ζ τρα πέντος ἀΐζηλος, καὶ ἐπεισόδῳ τοῦ ρ ἀρίζηλος. οὕτω Κρατῖνος. ἐγὼ δὲ παρὰ τὸ δῆλος καὶ τὴν αρι ἐπίτασιν, εἶτα καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ς καὶ τροπῇ τ οῦ ς καὶ δ εἰς ζ ἀρίζηλος. ἢ ἀπὸ τοῦ ζῆλος ἀρίζηλοσ · οἱ γὰρ ἄξιοι ζή λου ἄγαν ἔκδηλοι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 2004 | Ἀριθμῶν · μετοχή. τὸ θέμα ἀριθμῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἀριθμ ός· τοῦτο παρὰ τὸ ἁλίζω, τὸ συναθροίζω |
| α 2005 | Ἄρις · ὁ μὴ ἔχων ῥῖνα |
| α 2006 | Ἀρίσταρχος · σύν θετον παρὰ τὸ ἄριστα ἄρχ ειν. Ἀριστάρχειος δὲ αἴ ρεσις, παρασύνθετον |
| α 2007 | Ἀριστερά · ἡ χείρ. εἴρηται, ὡς Χρύσιππος ἀπὸ τοῦ αἴρω, ἐπειδὴ τὰ πολλὰ τῶν φορτίων βαστάζομεν ἐπὶ τοῦ ὤμου δι’ αὐτῆς. βέλτιον δὲ κατ’ εὐφημισμόν, ὡς πρὸς τὴν δεξιὰν ἀριστοτέρα τις οὖσα· καὶ γὰρ εὐώνυμος καλεῖται. οὕτω Σωρανός |
| α 2008 | Ἀριστερά · κατ’ εὐφημισμόν, ὅθεν καὶ ἡ εὐώνυμος ὁμοίως, οἷον ἡ καλώνυμος· καὶ ὡς φόβος φοβερός, οὕτως ἄριστος ἀριστερός. Σελεύκου |
| α 2009 | Ἀριστερά · παρὰ τὸ ἀρηρέναι τῇ δεξιᾷ |
| α 2010 | Ἄριστον · ἐπὶ τῆς εὐωχίας, ἀόριστόν τι ὄν· ἀόριστον γάρ ἐστι κατὰ καιρόν. ἐ ντεῦθεν γὰρ ἔχει τὸ α μακρ όν. ἢ παρὰ τὸν Ἄρεα· τοῖς γὰρ εἰς Ἄρεα προϊοῦσιν παρεσκευάζετο, ὡς καὶ τὸ δεῖπνον. ὁ Ἄριστος καὶ τὸ ἄριστον· διχῶς ἐκφωνεῖται, ὥσπερ καὶ ὁ δεῖπνος καὶ τὸ δεῖπνον. σημαίνει δὲ τὴν στερέωσιν διὰ τῆς τροφῆς τοῦ σώματος· καὶ γὰρ πρότερον οἱ παλαιοὶ μεταλαμβάνοντες τροφῆς οὕτως ἐπὶ τὰς ἀριστείας ἐξῄεσαν |
| α 2011 | Ἄριστος · κυρίως ὁ ἐν πολέμῳ ἰσχυρός, κατα χρηστι κῶς δὲ καὶ ἐπὶ παντὸς προήκοντος. ὅτι δὲ κ υρίωσ ἐπὶ τοῦ ἐν π ολέ μῳ ἰσχυ ροῦ εἴρηται, δη λοῖ τὸ πα ρώνυμον ἀριστεύσ |
| α 2012 | Ἀριστοτόκεια · εἰς τὸ |
| α 2013 | Ἀριστίνδας · ἐκ τοῦ ἄριστα ἀριστίνδης |
| α 2014 | Ἀρίων · ὄνομα κύριον. τὸ κύριον ὄνομα διὰ τοῦ ι γράφεται κατὰ διαστολὴν τοῦ συγκριτικοῦ. τὸ δὲ ἄρειος ἀπὸ τοῦ ἄρεος γεγονός, ἤγ ουν τὸ σημαῖνον τὸν ἀνδρεῖ ον, διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται |
| α 2015 | Ἄρκευθος · εἶδος φυτοῦ ἀκανθώδους, οὗ τὴν ὀδμὴν πάντα τὰ ἑρπετὰ ἀποστρέφεται. εἴρηται παρὰ τὸ τὴν ἀράν, ὅ ἐστι βλάβην, κεύθειν, ἡ τὴν ἀρὰν κεύθουσα, ἀράκευθος καὶ ἄρκευθος |
| α 2016 | Ἄρκιοσ ·. Ἡσίοδος δὲ ἄρκιον τὸ καλὸν καὶ ὠφέλιμόν φησιν |
| α 2017 | Ἄρκοσ ·. ἄρκτος δὲ λέγεται τὸ βόρειον κλίμα, ὅθεν πνεῖ ὁ Βορρᾶς ἄνεμος, παρὰ τὸ αἴρειν τὸν ἄνεμον ἦχον. Ὠρίωνος |
| α 2018 | Ἄρκτος · διὰ τὸ εἶναι ἀργή· ἢ τάχα παρὰ τὴν ἀλκὴν ἐγένετο· ἢ διὰ τὸ εἶναι στραβόραχις |
| α 2019 | Ἄρκτος · τὸ ζῶον. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἀρκῶ, ὅπερ καὶ ἐπαρκῶ λέγεται· ὁ μέλλων ἀρκέσω, ἀφ’ οὗ κύριον ὄνομα Ἀρκέσιος καὶ Ἀρκείσιος ἐν πλεονασμῷ τοῦ ι. παρὰ δὲ τοῦ το γίνεται τὸ ἄρκος οὐδέτερον, οὗ μέμνηται Ἀλκαῖος · ταχαλιτινὸν ἄρκος ἔσσῃ“. παρὰ οὖν τὸ ἀρκῶ ἄρκτος ἐν πλεονασμῷ τοῦ τ τὸ ἐπαρκ οῦν ἑαυτῷ ζῶον· φασὶ γὰρ αὐτὸ ζῆν τὸν χειμῶνα ἐκτὸς ἐπεισάκτου τροφῆς. οὕτω Κρατῖνος ἐν τῇ ἐπιτομῇ τῶν Βασιλείδου περὶ Ὁμηρι κῶν λέξεων |
| α 2020 | Ἅρκυον ·. ἢ παρὰ τὸ ἑλκύω ἕλ κυον, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ τοῦ ἀμεταβόλου εἰς ἀμετάβολον γίνεται ἅρκυον. ἢ παρὰ τὸ ἐρύκω, τὸ κωλύω. διὰ τί βαρύνεται; τὰ εἰς ον λήγοντα καθαρὸν παραληγόμενα τῷ υ βαρύνεται, εἴτε δισύλλαβα εἴτε ὑπὲρ δύο συλλαβάς, οἷον κάρυον κρόμμυον δίκτυον κρήγυον ἄρκυον· δισύλλαβα δέ, βρύον θύον πτύον θρύον |
| α 2021 | Ἅρμα ·. ἐν τῇ Βοιωτίᾳ. δείκνυται δὲ ἐκ τῆς συναλιφῆς δασυνόμενον, Θ ὑφ’ ἅρμασιν ὠκέας ἵππουσ“ |
| α 2022 | Ἅρμα · παρὰ τὸ ἄρω ἀρῶ ἦρκα ἦρμαι ἅρμα |
| α 2023 | Ἅρμα · παρὰ τὸ αἴρω ἅρμα |
| μ 385 | μαλιά · ἡ τροφή, ἐπεὶ δίκην ἅρματος ὀχετεῖ τὰ σώματα. ἢ παρὰ τὸ αἴρω, τὸ προσφέρω, ἐστίν, ὡς Ἱπποκράτης ἐν Ἀφορισμοῖς προσάρματα τὰς τροφὰς καλεῖ· ὡς δὲ καθαίρω καθαρμός, σ αίρω σαρμός παρὰ Ἱππώνακτι . Ἡσιόδου |
| α 2024 | Ἁρμαλιῆς · τροφῆς· ἀπὸ τοῦ ἁρμόζειν τῇ ψυχῇ, ἢ ἀπὸ τοῦ αἴρειν τὰ σώματα |
| α 2025 | Ἀρναῖος ς · ὄνομα κύριον. παρὰ τὴν ἀρὰν Ἀραῖος, ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ν Ἀρναῖος. ἢ παρὰ τὸ ἄρνυσθαι, ὅ ἐστι λαμβάνειν ὡς πτωχόν γάρ, ἵν’ ᾖ πεποιημένον ὄνομα πρέπον πτωχῷ. ἢ ἀπὸ τῶν ἀρνῶν, ἵν’ ᾖ ὁ βληχώδης καὶ ἠλίθιος |
| α 2026 | ἄρνες διαφέρει·. Ὅμηρος ι ἀρνειούς τε τράγους τε“ καὶ Δ ἀρνῶν πρωτοτόκων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατόμβην“· πρωτοτόκων δὲ λέγει τῶν προΐμως γεννηθέντων |
| α 2027 | Ἄρνειος ποῦς · ει τῷ λόγῳ τῶν κτητικῶν |
| α 2028 | Ἀρνειός · ὁ μέγας κριός· Ἀρνεῖος δὲ ὁ μήν |
| α 2029 | Ἀρνεῖσθαι · ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι τὰς χεῖρας ἐπὶ παραιτήσει, ὡς παρ’ Εὐριπίδῃ ἐν Ὀρέστῃ· τοῦ γὰρ Ὀρέστου εἰπόντος ἃ δ’ ἔλαβες ἀπόδος ἐμοῦ πατρὸς λαβὼν πάρα“, φ αίν εται ὁ Μενέλαος ἀρνησάμενος διὰ τοῦ σχήματος τῶν χειρῶν ἐπάρας αὐτάς· διό περ Ὀρέστης, μηδὲν αὐτοῦ εἰπόντος, ἐπιφέρει οὐ χρήματ’ εἶπον“ |
| α 2030 | Ἀρνύμενοι Α · ἔστι ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ μετοχῆς παθητικῆς τῶν εἰς μι · ἄρνυμι καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα. σημαίνει δὲ τὸ ἀντικαταλλασσόμενοι |
| α 2031 | Ἀρνύμενος. ὁ λαμβάνων ἢ ὁ ἀμείβων. γέγονε παρὰ τὸ αἴρω ἀρνῶ περισπωμένως, ὡς πίλω πιλνῶ, οἴχω οἰχνῶ· οὗ παράγωγον ἀρνύω, ὡς πληθύω, καὶ ἄρνυμι, ὅθεν ἄρνυμαι καὶ ἀρνύμενος |
| α 2032 | Ἀροῦν ·. διὰ τὴν ὕνιν. ἢ παρὰ τὸ ἀραιοῦσθαι τὴν γῆν ἐν τῇ ἀρόσει τεμνομένην |
| α 2033 | Ἄρουρα · ἡ γῆ παρὰ τὸ ἀροτριᾶσθαι. αἱ ἄρουραι δέ |
| α 2034 | Ἄρουρα · ἡ γῆ· παρὰ τὸ ἀρ ῶ τὸ ἀροτριῶ, ἄρορα καὶ ἄρουρα πλεονασμῷ τοῦ υ |
| α 2035 | Ἅρπυια · ἄνεμος. θηλυκόν. παρὰ τὸ ἁρπάζειν |
| α 2036 | Ἀρραβών · ἡ ἐπὶ ταῖς ὠναῖς παρὰ τῶν ὠνουμένων διδομένη πρώτη καταβολὴ ὑπὲρ ἀσφαλείας. εἴρηται παρὰ τὸ ῥαιβόσ ῥαιβών καὶ ἐν προσθέσει τῆς α στερήσεως μετὰ πλεονασμοῦ τοῦ ρ καὶ ἐκβολῇ τοῦ ι ἀρραβών, ὁ μὴ συγχωρῶν ῥαιβὴν γενέσθαι τὴν πίστιν τῶν συναλλαττόντων. οὕτως Ἐπ α φρόδιτοσ |
| α 2037 | Ἄρρητον · ἄπευκτον, χαλεπόν, παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα |
| α 2038 | Ἄρρητον · τὸ μὴ δυνάμενον ῥηθῆναι καὶ μὴ λαλούμενον· ἀπόρρητον δὲ τὸ ἀκατάληπτον μηδὲ ὅλως φρασθῆναι δυνάμενον. Ἐρεννίου |
| ο 416 | ὀρρωδεῖν · διαφέρει καὶ ἔστιν ἐναλλάσσειν. τὸ μὲν γὰρ ὀρρωδεῖν διὰ τοῦ ο σημαίνει τὸ εὐλα βεῖσθαι. ἐξηγοῦν ται τὴν λέξιν οὕτωσ · ὄρρος λέγεται ὁ περὶ τοὺς γλουτοὺς τόπος, ὅν τινες ταῦρον λέγουσιν, ὅθεν καὶ τῶν ὀρνέων ὁ τό πος οὗτος ὀρροπύγιον καλεῖται οὐχ, ὥς τινες ἀγνοοῦντες, ὀρθοπύγιον· ἐτύμως εἴρηται ὅρος ὢν ὁ τῆς πυγῆς καὶ οἷον ὁροπύγιον. οἱ δὲ εὐλαβούμενοι περί τινος ἀνασπᾶν εἰώθασι τὸ αἰδοῖον, πολλάκις δὲ καὶ τὰ ἄλογα τῶν ζώων ὑποστέλλ ειν εἴω θε τὴν οὐράν, ὅταν εὐλαβῆται· εὐλόγως οὖν ἀπὸ τοῦ παρακο λουθοῦντος τὸ ὀρρωδεῖν εἴρηται ἐπὶ τοῦ εὐλαβεῖσθαι. καὶ Εὐριπίδης τὸν Περσέα εἰσάγει λέγοντα τὰς συμφορὰς γὰρ τῶν κακῶς πεπραγό των Οὐπώ ποθ’ ὕβρις’ αὐτὸς ὀρρωδῶν παθεῖν“. καὶ τὸ μὲν ὀρρωδεῖν τοιοῦτον. τὸ δὲ ἀρρωδεῖν οἷον κατὰ στέρησιν τοῦ ὀρρωδεῖν ἀρρωδεῖν, τουτέστι μὴ εὐλαβεῖσθαι, ἀλλὰ καταφρο νεῖν καὶ τεθ αρρηκέναι |
| α 2039 | Ἀρρωστία · ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν ῥῶσιν |
| α 2040 | Ἄρρωστος · ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν ῥῶσιν, ἤγουν ὑγείαν |
| π 692 | παρὰ τὸ ῥῶ, ὃ σημαίνει τὸ ὑ γιαίνω, οὗ ὁ μέλλων ῥώσω καὶ ὄνομα ῥῶσις. καὶ παρὰ τὸ ῥῶ καὶ τὸ ω τ εύ χεσιν ἐρρώσαντο“· παρέπεται γὰρ τοῖς ὑγιαίνουσιν καὶ τὸ ὁρμᾶν. δύναται καὶ παρὰ τὸ ῥώω, οὗ μέλλων ῥώσω |
| σ 439 | σην · ἀπὸ τοῦ ἄρδω καὶ μέλλοντος τοῦ ἄρσω· ὁ ἄρδων τὴν θήλειαν τῇ γονῇ. Ἐπαφρόδιτος δὲ παρὰ τὸ ἔρσαι· πρακτικὸς γὰρ λέγεται ὁ ἄρσην κατὰ διάλεκτον, καὶ ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ ἔρδω, ἵν’ ᾖ ὁ πρακτικός. οὕτωσ Ἡρωδιανὸς ἐν τῷ Περὶ γάμου καὶ συμβιώσεως |
| α 2041 | Ἀρτάβη · τοῦτο τὸ μέτρον παρ’ Αἰγυπτίοις ἐκλήθη· ἔστι δὲ ξεστῶν οβ. ἐκ πολλῆς δὲ ἀκριβείας τοῦτο οὕτως συνήχθη. ἑβδομήκοντα γὰρ καὶ δύο ἄνδρες τότε τὸν πύργον ᾠκοδόμησαν καὶ τὴν Βαβυλῶνα, ὅτε εἰς οβ γλώσσας ἐκ μιᾶς συνεχύθησαν· ὅθεν καὶ μέροπες ἐκλήθησαν διὰ τὴν μεμερισμένην φωνήν. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ὁ μετρήτης τὸ μέτρον ἔχει κατὰ τὸ μέτρον τὸ ἄγιον. τὸ δὲ γομὸρ δέκατόν ἐστι τοῦ μεγάλου μέτρου, τῆς ἀρτάβης, τουτέστιν ξεστῶν ζ ε |
| α 2042 | Ἄρτεμις · ἡ ὑγιὴς καὶ μὴ διεφθαρμένη. ἔστι καὶ ὄνομα κύριον βασιλίσσης Σκυθῶν |
| α 2043 | Ἀρτεμίσιος · διὰ τοῦ ι · παρὰ γὰρ τὸ Ἄρτεμις. οὕτως ἔχει καὶ τὸ Χαρίσιος καὶ Ἀφροδίσιος καὶ τὸ Ἀρκίσιος. τοῦτο δὲ Ἀλεξίων διὰ τῆς ει · σύνθετον γὰρ ἦν τὸ πρωτότυπον· οὕτως καὶ γραφείδιον |
| α 2044 | Ἀρτεμίσιος · διὰ τοῦ ι τὸ μι μακρόν· τὸ δὲ σι διὰ τοῦ ι καὶ αὐτό, βραχύ. τὰ γὰρ διὰ τοῦ ισιος καὶ διὰ τοῦ ισια καὶ διὰ τοῦ ισιο ν οὐδέτερα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον, τουτέστιν ἀφροδίσιος ἀφροδισία ἀφροδίσιον |
| α 2045 | Ἀρτέμωνα νηός · παρὰ τὸ ἀρτῶ, τὸ κρεμῶ |
| α 2046 | Ἀρτηρία · οἷον ἀεροτηρία τις οὖσα, ἐν ᾗ ὁ ἀὴρ τηρεῖται· πνεύματος γάρ ἐστι δεκτική, ὥσπερ ἡ φλὲψ αἵματος. οὕτω Δίδυμος ὁ νεώτερος· φασὶ γὰρ ἰατρῶν παῖδες φλέβα μὲν αἵματος, ἀρτηρίαν δὲ πνεύματος ἀγγεῖον. ἢ ἁλτηρία τις οὖσα, ὅτι ἅλλεσθαι δοκεῖ παλμοὺς ποιοῦσα. οὕτω Σωρανός |
| α 2047 | Ἀρτηρία · οἷον ἀεροτηρία ἀπὸ τοῦ περιέχειν τὸ πνεῦμα καὶ τηρεῖν. δύναται καὶ κατὰ μετάθεσιν τοῦ λ εἰς ρ οἷον ἁλτηρία, παρὰ τὴν ἅλσιν |
| α 2048 | Ἄρτι · ἐπίρρημα καιροῦ παρατατικοῦ |
| α 2049 | Ἄρτιος ἀριθμός · ὁ δίχα, ἤτοι διχῆ, εἰς δύο ἴσα τεμνόμενος, οἷον ὁ δύο τέμνεται εἰς δύο μονάδας, ὁ τέσσαρες εἰς δύο δυάδας, ὁ ἓξ εἰς δύο τριάδας. οὗτος ὁ ἓξ ἄρτιός ἐστι τέλειος· πληροῦται γὰρ ἀπὸ τῶν ἰδίων μερῶν. μέρη δὲ αὐτοῦ ταῦτα· ἕκτον, τρίτον, ἥμισυ. ἀφ’ ἑκάστου τούτων ὁ τέλειος οὗτος ἄρτιος ἐπληρώθη. ἔστι δὲ καὶ ἄρτιος ἀτελής, καὶ ἄρτιος ὑπερτελής, καὶ ἀρτιάκις ἄρτιος, καὶ ἀρτιοπέριττος, καὶ περισσάρτιος, καὶ τοιοῦτοί τινες ἀριθμοί. ἐκεῖνο δὲ ἰστέον, ὡς ὅταν οἱ πατέρες ἄρτιον εἴπωσιν, τὸ ὁλόκληρον καὶ ἀνελλειπὲς σημαίνουσιν |
| α 2050 | Ἀρτοκόποσ ·. εἴρηται δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ κόπτοντος ἄρτον |
| α 2051 | Ἄρτος · ἐκ τοῦ αἴρω, τοῦ σημαίνοντος τὸ φέρω, ἄρατος ἀρῶ ἦρα ἦρκα ἦρμαι ἦρται ἄρτος. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐσθιόμενον ἄρτον καὶ τὴν σάρκα, ἐξ οὗ καὶ τὸ δεῦτε καὶ ἐμβάλωμεν ξύλον εἰς τὸν ἄρτον αὐτοῦ “ |
| α 2052 | Ἄρτος · ζύμη, σταῖς |
| α 2053 | ἀρτυσία · ὁ νόστος τοῦ ἅλατος· οἱονεὶ ἁλιτύω καὶ ἁλιτυσία καὶ κατὰ μεταπλασμὸν ἀρτύω καὶ ἀρτυσία |
| α 2054 | Ἀρύβαλλος · τὸ βαλλάντιον· ἀπὸ τοῦ ἀρύειν τὰ βαλλόμενα |
| α 2055 | Ἄρχειν · μετὰ λόγου. κρατεῖν, ἄνευ λόγου |
| α 2056 | Ἀρχή · παρὰ τὸ κατὰ φύσιν πάντων τῶν μετ’ αὐτὴν ἄρχειν. Ὁμήρου |
| α 2057 | Ἄσβεστος Α · ἀκατάπαυστος, μεταφορικῶς ἀπὸ ἀψύχων εἰς ἔμψυχα· ἀπὸ γὰρ τοῦ πυρὸς ἐπὶ τὸν γέλωτα μετήνεκται. σημαίνει δὲ δύο· τὸ φῶς τὸ μὴ σβεννύμενον, καὶ τὴν ἐκ λίθων καιομένων γινομένην. σποδιάν |
| α 2058 | Ἀσελγαίνειν · τὸ παρὰ φύσιν ταῖς γυναιξὶ μίγνυσθαι. καταχρηστικῶς δὲ τὸ ὁπωσδήποτε ἀκολασταίνειν. εἴρηται δὲ. ζήτει |
| α 2059 | Ἀσέλγεια · πονηρία, ἀκοσμία καὶ πορνεία |
| α 2060 | Ἀσηκρῆτις · ὑπογραφεύς, ὁ τοῖς τῶν κρατούντων μυστηρίοις ὑπηρετούμενος. οὕτω γὰρ παρὰ τῇ Αὐσονίδι διαλέκτῳ τὸ ἀδσηκρῆτις ὄνομα ὁ ἐπὶ τῶν μυστηρίων μεθερμηνεύεσθαι βούλεται |
| α 2061 | Ἀσθένεια · ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν σθένος |
| α 2062 | Ἀσθένεια · ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν σθένος, ἤγουν δύναμιν |
| α 2063 | Ἀσθενής · διὰ τὸ μὴ ἔχειν σθένος, ἤγουν δύναμιν |
| α 2064 | Ἀσινής · καθαρός, ὁλόκληρος, ὁ μήτε πλεονάζων μήτε ἐνδέων τι τοῦ σώματος, ἀβλαβής. ἐκ τοῦ σίνω. καὶ εἰς τὸ Ἐρυσίβη καὶ Ζιζ άνιον |
| α 2065 | Ἀσκαλαβώτης · ζωΰφιον ἐοικὸς εἶναι σαύρᾳ, ἐν τοῖς τοίχοις ἀνέρπον τῶν οἰκημάτων. παρὰ τὸ ἀκαλῶσ, ὃ σημαίνει τὸ ἡσύχως, καὶ τὸ βῶ ῥῆμα ἀκαλαβώτης καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἀσκαλαβώτησ. ἢ ὅτι ἀσχάλλουσα τῇ Δήμητρι ἐπεβόησεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀσχαλαβώτη σ καὶ τροπῇ τοῦ χ εἰς κ ἀσκαλαβώτης. οὕτως Ἐπαφρόδιτος |
| α 2066 | Ἀσκαλωνίτης · διὰ τοῦ ι γράφεται. καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· πολίτης, ἐπαλξίτης, μυλίτης Μεμφίτης, μνηματίτης, Ταυρομενίτης, Κυκνίτης, Ναυκρατίτης, καὶ τὰ παρα κείμενα τούτ οισ θηλυκὰ παρώνυμα, εἴ γε φιλεῖ καὶ τὰ εἰς της βαρύτονα ἑνὶ φωνήεντι παραλήγεσθαι, οἷον φυλέτ ης, ἑρκήτ ης, ἀγρότησ Σικελιώτης, Κυδωνιάτης, Ἀπολλωνιάτης, πρεσβύτης. ἐν πλεονασμῷ γὰρ τὰ τοιαῦτα τοῦ ι ἐστίν· Ἀργοίτης, Δαμοίτης, Θυμοίτησ |
| α 2067 | ἀνεπικαλύπ τῳ ὀφθαλμῷ, χωρὶς τοῦ μύειν |
| α 2068 | Ἀσκελές · τὸ ξηρόν· παρὰ τὸ ἄγαν ἐσκληκέναι, ὅθεν σκέλος εἴρηται τὸ ἄγαν ἐσκληκός, καὶ Ἀσκληπιὸς ὁ μὴ ἐῶν ἐσκληκέναι τῶν θεραπευομένων τὰ σώματα |
| α 2069 | Ἄσκησις · ἐπι μελὴς ἐργασία, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἐξήσκησεν“ |
| α 2070 | Ἀσκητής · διὰ τὸ μὴ ἔχεσθαι κακίας. ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐ φραίνομαι· μεγάλως γὰρ οἱ ἀσκηταὶ τῇ ἡσυχίᾳ εὐφραίνονται |
| α 2071 | Ἀσκληπιός · ὁ τὰ ἄγαν σκληρὰ ἤπια ποιῶν, τοῦ α ἐπίτ ασιν σημαίνοντος. Ἀσκληπιός, ὁ τὰ σκέλη καὶ π ᾶν τὸ σῶμα ὑγιὲς ποιῶν καὶ ἀνώδυνον. οὕτως Ἡρωδιανόσ |
| α 2072 | Ἀσκός · ἀσχός τις ὤν, ὁ ὑγιὴς καὶ μὴ ἐσχισμένος, κατὰ τροπὴν τοῦ χ εἰς τὸ κ. καὶ τὸ ἀσκηθής ἐντεῦθεν, ὁ ὑγιὴς καὶ ἀβλαβής, ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ἀσκοῦ |
| α 2073 | Ἀσκός Γ · ἐκ τοῦ σχ ίζω μετὰ τοῦ στερητικοῦ α οἱονεὶ ὁ ὑγιὴς καὶ μὴ ἐσχισμένος |
| α 2074 | Ἀσκῶ · κατασκευάζω, κοσμῶ, ὑφαίνω, γυμνάζω |
| α 2075 | ἀσκωλίζω · τὸ χωλαίνω καὶ βαδίζω δι’ ἑνὸς κώλου |
| κ 941 | κώματα · ἅπερ καὶ τὰσ γνάθους καλ οῦσιν ἀπὸ τῆς ἐμφερείασ πρὸς τὰ ἀσκώματα χαλκευτικὰ ἐργαλεῖα, ἅ εἰσι χαλκευτικαὶ φῦσαι |
| α 2076 | Ἀσμενίζω · ἡδέως ἔχω, θαυμάζω, ἢ χαίρω |
| α 2077 | Ἀσπάλαθος · εἶδος ἀκάνθης· εἴρηται παρὰ τὸ σπῶ σπάλαθος καὶ ἀσπάλαθος. οὕτως Ἀμάραντος εἰς τὸν Θεόκριτον. Ἐπαφρόδιτος δὲ παρὰ τὸ σπαλιεύειν ἐτυμολογεῖ, ὅ ἐστι ξύειν, ἵν’ ᾖ σπάλαθος καὶ ἀσπάλαθος |
| α 2078 | Ἀσπαλιευτής · ὁ ἁλιεύς· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ σπᾶν καὶ τὸ λίνον, ὁ σπῶν τὸ λίνον, τοῦ α ἢ κατὰ πλεονασμὸν ἢ κατ’ ἐπίτασιν τιθεμένου |
| α 2079 | Ἀσπάραγος · κυρίως ὁ ἐπὶ ἑλείου ἢ ὀρείου· ὁ μὴ σπειρόμενος. οὕτως Ἡρωδιανός |
| α 2080 | Ἀσπαστόν · ἡδύ, ὃ ἄν τις πρὸς ἑαυτὸν σ πάσαι το, ἵν α τὸ α ᾖ κατ’ ἐπίτασιν |
| ρ 117 | ρχές · τὸ α κατ’ ἐπί τασιν · τὸ ἄγαν ἐσπευσμένον |
| α 2081 | Ἄσπετον · πολύ. εἴρηται παρὰ τὸ α στερητικὸν καὶ τὸ σπ ῶ, ἵν’ ᾖ ἀ παρ α κολού θη τον. δὲ διὰ τὸ μέγε θος. πετὸν τὸ. στον τὸ ἄπειρον |
| α 2082 | Ἄσπετος · ὁ ἀπαρακολούθητος καὶ πολύς |
| π 693 | πίς · τὸ ὅπλ ον· σπῶ ἐστι ῥῆμα, οὗ παράγωγον σπίζ ω, ἀφ’ οὗ σπ ιδής, ὁ μακρός, καὶ σπιδές τὸ οὐδέτερον. ἀποδιδόασιν ἀ σπίδεσ οὖν εἴρηνται Λ διὰ σπιδέος πεδίοιο“ τοῦ μακροῦ. ἀπὸ οὖν τοῦ σπῶ σπίζω, σπίσω, σπίς ῥηματικὸν ὄνομα, καὶ μετὰ τῆς α στερήσεως ἀσπίς, ἡ μὴ μακρά, ἀλλὰ περιφερής. ἐπὶ δὲ τοῦ ἑρπετοῦ δύναται κατ’ ἐπί τασιν τὸ α. οὕτω Φ ιλόξ ε νοσ |
| α 2083 | Ἀσπόρωσ ·. τοῦτο δὲ παρὰ τὸ σπείρω σπορά, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσπορος. διὰ τί ἀνεβίβασε τὸν τόνον; τὰ γὰρ ἀπὸ τῶν εἰς α καὶ η θηλυκῶν εἰς ος συντεθειμένα ὀνόματα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, οἷον τιμή ἄτιμος, ὥρα ἄωρος, κεφαλή ἀκέφαλος, σπορά ἄσπορος |
| α 2084 | Ἀσσάριον τοῦ ἀργύρου · καλεῖται λεπτὰ ξ. ἀσσάριον σταθμός, γράμματα ἕξ. ἀσσάριον τοῦ χαλκοῦ, φόλλεως τέταρτον |
| α 2085 | Ἀσσύριοι · τὸ ἔθνος, εἴρηται παρὰ τὸν Ἀσσάρακον τοῦ ἔθνους ἐπικρατήσαντα, ἵν’ ᾖ Ἀσσάρακος, ἐν ἐκβολῇ τοῦ α καὶ τοῦ κ Ἄσσαρος, καὶ ἐν τροπῇ τοῦ δευτέρου α Ἄσσυρος, ὡς μάθω μῦθος, καὶ κατὰ παραγωγὴν Ἀσσύριος. οὕτως Ἐπαφρόδιτος . καὶ δοκεῖ καλεῖσθαι Ἀσσυρίους τοὺς ἐν τῷ Πόντῳ παρὰ τὸ μηκέτι Σύρους εἶναι, ἵνα ᾖ Ἀσσύριος διπλασιασμῷ τοῦ ς. καὶ οὐ θαῦμα, εἰ ἀναδιπλασιασμὸς μετὰ τὴν α στέρησιν· καὶ γὰρ ἐπὶ τοῦ ἄλληκτος καὶ ἄμμορος καὶ ἀννέφελος καὶ ἄρρωστος |
| σ 440 | στεῖον · πολιτικόν |
| α 2086 | Ἀστεῖος · ει · ἀνδρεῖος καὶ ἀχρεῖος |
| α 2087 | ἀστεμφέως · ἀμετακινήτως, ἰσχυρῶς· παρὰ τὸ στέμβω, ὃ σημαίνει τὸ κινεῖν συνεχῶς, οὗ μέμνηται Αἰ σχύλοσ . ἀστεμβής οὖν, ὁ ἀ κί νητος, καὶ ἀστεμφής. οὕτω Φιλόξενος. ἢ παρὰ τὸ στρέφω ἀστρεφής, καὶ ἐλλείψει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἀστεμφής καὶ ἀστεμφές |
| α 2088 | Ἀστερόεις, αἱματόεις · ει · καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· ἡ γὰρ γενικὴ ἀστερόεντος, αἱματόεντος, καὶ τὸ οὐδέτερον ἀστερόεν, αἱματόεν. αἱ δὲ διάλεκτοι τρέπουσι τὴν ει δίφθογγον εἰς η ἀστερόης, αἱματόης |
| α 2089 | Ἄστηνος · πένης· παρὰ τὸ μὴ ἔχειν στάσιν. Σελεύκου. Ἐρεννίου |
| α 2090 | ἄστρον διαφέρει· ἄστρον μὲν γάρ ἐστιν ὅλον τὸ ζώδιον, τὸ ἐκ πολλῶν ἀστέρων συνεστηκός, οἷον ἄρκτος. ἀστὴρ δὲ ἕκαστος τῶν ἐν τῷ ζωδίῳ ὑπαρχόντων, ὡς ὅταν λέγωμεν τὴν ἄρκτον ἐξ ἀστ έ ρων τόσων συγ κεῖσθαι |
| α 2091 | Ἀστήρ · παρὰ τὸ αἴθω, τὸ λάμπω, αἰστήρ καὶ ἀποβολῇ τοῦ ι ἀστήρ· ἢ ὁ μὴ στάσιν ἔχων |
| α 2092 | Ἄστικτος · ὁ ἀποίκιλος· ἐκ τοῦ στίζω, τὸ ποικίλλω |
| σ 441 | στράβη · εἴρηται ἐπὶ σκεύους ξυ λίνου ἐ πιτιθεμένου τοῖς· τοῦ το φέρουσι ζ ώοις, ἐφ’ οὗ κά θηνται ἀσφαλῶς· κατὰ μετάθεσιν τοῦ φ εἰς β ἀ στραφή τις οὖ σα, παρὰ τὸ μ ὴ στρέ φ εσθαι καὶ πί πτειν τοὺσ καθ ημένουσ. εἰς Ἀνακρέοντα εἴρηται καὶ ἀστράφη καὶ ἐπὶ ὀχήματος ἐφ’ οὗ ἀσφαλῶ ς κά θηνται |
| α 2093 | Ἀστράγαλος · ἀπὸ τοῦ ὀρθὴν καὶ ἀστραβῆ φυλάσσειν τὴν βάσιν τοῦ ποδός, ἀστράβαλος καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς γ ἀστράγαλος. ἢ ἀστάγαλός τις ὤν, καὶ πλεονάσαντος τοῦ ρ ἀστράγαλος, οὐ πρὸς τὸ μένειν καὶ ἑστάναι γεγονώς, ἀλλὰ πρὸς τὸ κινεῖ σθαι. ἐπὶ δὲ τῶν ἄλλων ὀστέων τῶν ἐν τῷ νώτῳ παρὰ τὸ ἐμπεπάρθαι καὶ μὴ στρέφεσ θαι μηδὲ κινεῖ σθαι |
| α 2094 | Ἀστράγαλος · εἴρηται κατὰ ἀντίφρασιν· πολύστρεπτος γὰρ ὑπάρχει |
| τ 277 | τὸ τῶν ποδῶν σφυρόν. καὶ σφόνδυλοι δὲ ὑπὸ τοῦ ποιητοῦ ὠνομάσθησαν· λ ἐκ δέ μοι αὐχὴν Ἀστραγάλων ἐάγη“. εἴρηται δὲ ἀστράγ αλοσ ἀστράβαλός τις ὢν καὶ ἀστραβῆ τὸν πόδα ἢ τὴν ῥάχιν φυλάσσων, καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς γ ἀστράγαλος· ἢ ἀστάγαλός τις ὤν, καὶ πλεονάσαντος τοῦ ρ ἀστράγαλος, ὁ πρὸς κίνησιν καὶ οὐχὶ π ρὸς τὸ ἑστάναι γεγονώς |
| κ 942 | κεραυνός διαφέρει· ἀστραπὴ μὲν γὰρ ἡ προλάμπουσα καὶ προ φθάνουσα τὴν βροντήν· κεραυνὸς δὲ ὁ ἐξ οὐρανοῦ κατερχόμενος καὶ καίων τὴν γῆν, ἤτοι τὸ πῦρ ἢ ἡ χάλαζα |
| α 2095 | Ἀστραπή · παρὰ τὸ στερο πή, ὡς Ὅμηρος ἐκάλεσεν ἀντὶ τοῦ ὀφθα λμοῦ λάμ ποντος· ὦπες γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ λέγονται· παρὰ τὸ φ αίνειν τὴν ἀ στραπὴν ὡς ὀφθαλμοὺς οὐρανίους, ἤγουν τοὺς ἀστέρας. διὰ τοῦτο καὶ τὴν ὀνομασίαν ἔχει, ἤτοι φωτὸς ἀπορρώξ“· συγκοπ ῆς γὰρ γινομένης τῶν νεφῶν μετὰ τοῦ ὕδατος ἐν τῷ ἀέρι ἀποτελεῖται ἡ ἀστραπὴ ἅμα τῇ βροντῇ |
| α 2096 | Ἄστρον ἀστέρος διαφέρει· ἄστρον μὲν γάρ ἐστι τὸ ἐκ πολλῶν ἀστέρων συνιστάμενον σχῆμα, ἀστὴρ δὲ αὐτὸς ὁ λάμπων |
| α 2097 | Ἀστρονόμος · δι ανομεὺσ ἄστρων |
| α 2098 | Ἀστρονόμος · ὁ τὴν κίνησιν τῶν ἄστρων γινώσκων ἀστρολόγος ὁ ἐκ τεκμηρίων ἡλίου καὶ σελήνης ἐπιστάμενος τί γίνεται |
| α 2099 | Ἄστυ · ἡ πόλις. Φιλόχορος ἐν τῷ α τῆς Ἀτθίδος φησί · ἄστυ δὲ προσηγόρευσαν τὴν πόλιν διὰ τὸ πρότερον νο μάδας καὶ σποράδην ζῶν τας τότε συνελθεῖν καὶ στῆναι ἐκ τῆς πλάνης εἰς τὰς κοινὰς οἰκή σ εις, ὅθεν οὐ μετανέστησ αν “ |
| α 2100 | Ἄστυ · τριχῶς λέγεται αὐτὸ τὸ χωρίον καὶ ὁ ἐν αὐτῷ ὄχ λος καὶ τὸ συναμφότερον, ὥσπερ καὶ πόλις. ἐτυ μο λογεῖται διὰ τὸ γω νί αν μὴ ἔχειν ἀλλ’ ὑπ ερφερῆ εἶναι |
| α 2101 | Ἀσύφηλον · μετὰ ἀπάτης βλαπτικόν, ἢ ὑβριστήν· ἀπὸ τοῦ ἄσης καὶ τοῦ φηλῶσαι |
| α 2102 | Ἀσφάραγον · τὸν βρόγχον |
| α 2103 | Ἀσφάραγος · ὁ λεγόμενος λάρυγξ. εἴρηται καὶ ἄνευ τοῦ α σφάραγος, παρὰ τὸ σφαραγεῖν, ὅ ἐστιν ἠχεῖν· δι’ αὐτοῦ γὰρ ἡ φωνὴ φέρεται. Ἀριδίκης δέ φησι πλεονασμῷ τοῦ α καὶ τοῦ ς · εἶναι γὰρ φάραγον ἀντὶ τοῦ φάρυγγα. Πολέμαρχος δὲ ὁμοίως, ἢ ὅτι ἀσπαίρει. ἄλλοι δὲ διὰ τὸ μὴ σπᾶσθαι ἀσπάραγον καὶ ἀσφάραγον· κερατώδη γὰρ εἶναι. οἱ δὲ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ α ἀσφάραγον, τὸν φέροντα τὴν φωνήν· οὕτως Ἡρωδιανός παρὰ τὸ σφάραγος πλεονασμῷ τοῦ α “. Ἐρεννίου |
| α 2104 | ἀσφοδελός διαφέρει, φασί, παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς, ἄλλοι τε καὶ Τρύφων ἐν τῷ β περὶ Ἀττικῆς προσῳδίας· βαρυτονούμενον γὰρ τὸ φυτὸν σημαίνει παρὰ τοῖς παλαιοῖς, ὀξυτονούμενον δὲ τὸν τόπον ἐν ᾦ ἀσφόδελος γί νεται. αὐτὸς δὲ ὁ Τρύφων προκρίνει ὁμοτόν ωσ τῷ φυ τῷ καὶ τὸν τόπον ἐκφέρ ειν · πολλάκις γὰρ τοῖς περιεχομένοις τὰ περιέχοντα ὁμο τό νω σ λέγεσ θαι |
| α 2105 | Ἀσωτία · διὰ τὸ μὴ ἔχειν σωτηρίαν |
| α 2106 | Ἀσωτία · ἔστι δὲ τὸ ἄσωτος σύνθετον παρὰ τὸ α στερητικὸν μόριον καὶ τὸ σῶον, οἱονεὶ ὁ ἐστερημένος τοῦ σώου |
| α 2107 | Ἄσωτος · παρὰ τὸ σῶ, οὗ ὁ μέλλων σώσω, ὄνομα σωτός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄσωτος, ὡς πληρώσω πληρωτός ἀπλήρωτος |
| α 2108 | Ἀτάλαντος Ἄρηϊ Β · τάλαντον τὸ ζυγὸν εἴρηται, καὶ ταλαντεύειν τὸ ζυγοστατεῖν. ἔστιν οὖν ἀτάλαντος, ὁ ὁμοτάλαντος, οἱονεὶ ἰσόζυγος καὶ ἀ τάλαντος ἢ πάνυ ἢ πλεονασ μῷ τοῦ α |
| α 2109 | Ἀταλός · ὁ ἁπαλός· κατὰ μετάθεσιν τοῦ π εἰς τὸ τ. καὶ τὸ μὲν ἁπαλός δασύνεται, τὸ δὲ ἀταλός ψιλοῦται. οὕτως καὶ τὸ ἄττα |
| α 2110 | Ἀταλός · ὀξυτόνως· εἴρηται ἀπὸ τοῦ τλῆναι ταλός, ὡς καὶ τὸ τάλας, καὶ κατὰ σύνθεσιν τῆς α στερήσεως ἀταλός, ὁ μηδέπω δυνάμενος κα κοπαθεῖν. ὁ δὲ Χρύσιππος ἀπὸ τοῦ ἁπαλοῦ γέγονε κατὰ τροπὴν τοῦ π εἰς τ “ |
| α 2111 | Ἀταρνείτης · ει ἐπεὶ τὸ πρωτότυπον αὐτοῦ ἐπ’ εὐθείας ἔχει τὸ ε. τούτῳ τῷ λόγ ῳ καὶ τὸ ὀρείτης· παρὰ γὰρ τὸ ὀρεύς. ὅθεν καὶ τὸ τραπεζείτης τινὲς διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφουσιν |
| α 2112 | Ἀταρτηρός · ἀτηρός, χαλεπός, ἀπειλητικός· πλεονάζει γὰρ ἡ ταρ συλλαβή, ὡς ἐπιτάρροθος |
| α 2113 | Ἀτασθαλία · ἡ περὶ τὸν οἶνον ἀταξία· καὶ Ὅμηρος ω λ ἀτασθαλίῃσι νόοιο“ |
| α 2114 | Ἀτάσθαλος · ὑβριστής, ἀκόλαστος, ἄδικος, αὐθάδης, ἁμαρτωλός. Ἡσιόδου |
| α 2115 | Ἀτασθάλου · πονηροῦ· ἀπὸ τοῦ ταῖς ἄταις θάλλειν |
| α 2116 | Ἀτειρής · ὁ ἀκαταπόνητος. τούτου ἡ ἐτυμολογία ἐστὶν ἀθειρής, ἤτοι παρὰ τὸν αἰθέρα. ἀτειρής δὲ λέγεται ὁ λαμπρός· Σ χαλκὸν δ’ ἐν πυρὶ βάλλεν ἀτειρέα“ |
| α 2117 | Ἀτέκμαρτον · εἰς τὸ Τεκμηριοῦσθαι |
| α 2118 | Ἀτενές · τὸ ἄγριον βλέμμα |
| α 2119 | Ἄτερπνος · οὕτως ὁ ἄγρυπνος παρὰ Ῥηγίνοις, ὡς καὶ παρ’ Ἰβύκῳ καὶ Στησιχόρῳ . οὐκ ἔστι δὲ ἡ φωνὴ κατὰ στέρησιν τοῦ τερπνοῦ, ὡς ὁ ἄκακος καὶ ὁ ἄφιλος καὶ ὁ ἄσεμνος· δεῖ οὖν ἀποδεῖξαι τὸ ὀφειλόμενον υ · ἔστι γὰρ κατ’ ἐντέλειαν ἀτέρυπνος, ὁ χωρὶς ὢν ὕπνου |
| α 2120 | Ἄτευκτα · ἀκάματα, σκληρὰ καὶ ἰσχυρά. σημαίνει δὲ καὶ ἀβλαβῆ |
| α 2121 | Ἀτεχνῶς · σημαίνει τὸ ἀπλάστως. εἴρηται δὲ παρὰ πᾶσι τοῖς κωμικοῖς κατακόρως. γέγονε δὲ ἢ παρὰ τὸ ἀτεχνής ἀτεχνῶς· τὰ γὰρ τοιαῦτα ἐπιρρήματα παρὰ τῶν γενικῶν γινόμενα καὶ τοὺς τόνους αὐτῶν φυλάττει τῶν γενικῶν· ἢ παρὰ τὸ ἀτενές οὖν ἀτενῶς, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ χ ἀτεχνῶς. οὕτως Ἀπολλώνιος καὶ Ἡρωδιανός |
| α 2122 | Ἀτημέλητος · ἐκ τοῦ τῶ, τὸ λαμβάνω, καὶ τὸ μέλω, τὸ φροντίζω καὶ ἐπιμελοῦμαι, γίνεται τημελῶ, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτημελῶ, καὶ ἀτημέλητος, ὁ ἠμελημένος |
| α 2123 | Ἀτημελήτως · ἀπρονοήτως, ἀνεπιμελῶς |
| α 2124 | Ἀτθίς · Ἀτθίδος· ἡ Ἀττική, ἡ χώρα πᾶσα τῆς Ἀθηνᾶς |
| α 2125 | Ἀθηναία ἡ αὐτή ἐστιν |
| α 2126 | Ἀτίζει · ἀτιμάζει |
| α 2127 | Ἄτιμος · παρὰ τὸ τιμή καὶ τὸ στερητικὸν α |
| α 2128 | Ἀτιτάλλω · σημαίνει τὸ γνησίως τρέφω, ἐξ οὗ καὶ ἀταλὸς λέγεται ὁ νήπιος |
| α 2129 | Ἀτίω · τὸ ἀτιμάζω· ἐκ τοῦ τίω, τὸ τιμῶ, μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀτίω |
| α 2130 | Ἀτμίς · ἀσμίς, μεταβολῇ τοῦ ς εἰς τ ἀτμίς, ὡς ἐφίημι ἐφεσμή ἐφετμή. Ἐπαφρόδιτος ἐν Ὑπομνήματι ξ Ὀδυσσείας |
| α 2131 | Ἀτονία · ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν τόνον, ἤγουν δύναμιν |
| α 2132 | Ἄτρακτος · τὸ γυναικεῖον ἐργαλεῖον, ἐφ’ οὗ τὸ νῆμα περιέχεται· καταχρηστικῶς δὲ καὶ ἐπὶ βέλους. εἴρηται κατ’ εὐφημισμὸν ἀτάρακτος ὤν· ἀεὶ γὰρ ταράσσεται· ἢ ὅτι ἀτάρακτον τὸ νῆμα φέρει. παρὰ οὖν τὸ ταράσσω ταρακτός καὶ ἀτάρακτος καὶ κατὰ συγκοπὴν ἄτρακτος. τὸ δὲ βέλος ἀπὸ τῆς περὶ τὸ ξύλον ὁμοιότητος μεταφορικῶς εἴρηται |
| α 2133 | Ἀτραπός · ἡ ὁδός, ἥτις λέγεται καὶ ἀταρπιτὸς καὶ ἀταρπός. εἴρηται παρὰ τὸ πατῶ καὶ κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α ἡ ἄγαν πατουμένη· ἄπατος, ἄταπος καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ ἀτραπός, καὶ ἐν παραγωγῇ ἀταρπιτός. ἢ παρὰ τὸ τρέπω, ἡ πολλὰς ἐκτροπὰς ἔχουσα, τοῦ ε εἰς α τραπέντος καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α ἀτραπός· κυρίως δὲ ἡ στενὴ ἐν ὄρει ὁδός |
| α 2134 | ἀτραπιτός · ἡ μὴ ἔχουσα ἐκτρο πὰσ ὁδοῦ ἢ ὁδός |
| α 2135 | Ἀτρείδης, Αἰγείδης, Ἀλκείδης · ει · καὶ πάντα τὰ πατρωνυμικὰ ὅσα ἔχει τὰ πρωτότυπα εἰς ευς λήγοντα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται. ἀπὸ μέντοι τῶν εἰς ης ληγόντων καὶ εἰς ους τῶν ἐπὶ γενικῆς δισσὴ ἡ χρῆσις· καὶ γὰρ ἐκπίπτει τὰ πατρωνυμικὰ διὰ τοῦ ιδης συνεσταλμένου τοῦ ι καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου· Κομιδίδης, Εὐτυχίδης |
| α 2136 | Ἀτρείων · ει · ἡ γὰρ παραλήγουσα τοῖς εἰς δης πατρωνυμικοῖς παραλήγει καὶ τοῖς εἰς ων · Πηλείδης Πηλείων, Κρονίδης Κρονίων. οὕτως Ἀτρείδης Ἀτρείων |
| α 2137 | Ἀτρεκές · τὸ ἀληθές, ὃ οὐδεὶς παρατρέχει εὖ φρονῶν, ὅθεν Δωριεῖς ἀτρεχές λέγουσιν |
| α 2138 | Ἀτρέμας · πλεονασμὸς τοῦ ς ἐστίν· ὡς γὰρ σιγῶ σῖγα, ἀντῶ ἄντα, οὕτως καὶ παρὰ τὸ ἀτρεμῶ ἀτρέμα |
| α 2139 | Ἀτρίβεια · ἡ ἰδιωτεία καὶ χωρικεία |
| α 2140 | Ἀτρυγέτοιο · ἤτοι ἀπείρου κατὰ τὸ βάθος, ἢ ἀκαταπονήτου καὶ ἀκάρπου· σημαίνει δὲ τὴν θάλασσαν |
| α 2141 | Ἀτρύγετος · ἡ θάλασσα |
| α 2142 | Ἀτρύγετος · ἄκαρπος· παρὰ τὴν τρύγην. τρύγη δέ ἐστιν ὁ Δημητριακὸς καρπός. Ἀρχίλοχος ἡ δέ ο ἱ σά θη ὅση τ’ ὄνου κήλωνος ὀτρυγηφάγου“, περιττεύοντος τοῦ ο ὡς καὶ ὀκρυόεις· παρὰ γὰρ τὸ κρύος ἐσχημάτισται ἡ λέξισ |
| α 2143 | Ἀτρυτώνη · ἡ Ἀθηνᾶ· παρὰ τὴν τρυτάνην, ἥτις ἐστὶ ζυγός, ἀντὶ τοῦ ἄζευκτος, ἢ ἀνδρεία |
| π 694 | παρὰ τὴν ἀκτήν· καὶ γὰρ παραθαλασσία. καὶ Καλλίμαχος Ἀκταίη τις ἔναιεν“. ἀκτή οὖν καὶ ἀκτική, ὡς Κρή τη Κρητική· τροπῇ τοῦ κ εἰς τ κατὰ Ἴωνας ἀκτική καὶ Ἀττική |
| α 2144 | Ἀττικός · τὸ ἐθνικόν, ὁ Ἀθηναῖος. εἴρηται παρὰ τὸ ἀκτή ἀκτικός τις ὤν · Ἀκτὴ γὰρ ἐκαλεῖτο ἡ Ἀττική, ὅθεν καὶ Ἀκταῖοι οἱ Ἀθηναῖοι. ἐλλείψει καὶ διπλασιασμῷ τοῦ τ Ἀττικός |
| α 2145 | Αὐγή · ἀπὸ τοῦ ἄω, τοῦ σημαίνοντος τὸ φαίνω, ἀγή, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αὐγή |
| α 2146 | Αὔγουστος · ὁ κύριος, κατεξουσίαν ἔχων, ἢ σεβάσμιος |
| α 2147 | Αὐδή · ἡ φωνή· εἴρηται παρὰ τὸ αὐγή ἐν τροπῇ τοῦ γ εἰς δ · δι’ ἧς αὐγάζεται καὶ φωτίζεται τὰ τοῦ νοῦ. καὶ φωνή τὸ αὐτό, φωτονοή τις οὖσα. Ἀπολλώνιος δέ· παρὰ τὸ αὔω αὐτή, ὅπερ καὶ ἐν διαιρέσει λέγεται ἀϋτή, καὶ αὐδή |
| α 2148 | Αὐθάδης · καὶ τὸ σημαινόμενον δῆλον καὶ πολλὴ ἡ χρῆσις παρὰ τῇ κωμῳδίᾳ. εἴρηται δὲ ὁ ἑαυτῷ ἅδων καὶ μὴ συμβούλῳ χρώμενος, αὐτοάδης καὶ αὐθάδης, τοῦ ἁδεῖν σημαίνοντος τὸ ἀρέσκω |
| α 2149 | Αὐθέντης · κυρίως ὁ φονεὺς ὁ ἑαυτὸν κτονῶν. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ αὐτό καὶ τὸ ἔντοσ, αὐτοέντης τις ὤν, ὁ ἑαυτὸν βάλλων τοῖς ἔντεσιν, ὅ ἐστιν τοῖς βέλεσιν. τὸ δὲ ἐν τῇ συνηθείᾳ ἔοικε παρὰ τὸ αὐτό καὶ τὸ ἕντης, ὁ ἑαυ τὸν ἐπαφιεὶς εἰς πάντα καὶ ὢν αὐτεξούσιος καὶ μὴ ἄλλου ἀλλ’ ἑαυτοῦ ὤν |
| α 2150 | Αὐθημερόν · αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ. Ἐρεννίου αὖθις καὶ αὖθι χωρὶς τοῦ ς διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ αὖθις ἢ τὸ πάλιν ἢ μετὰ ταῦτα, τὸ δὲ αὖθι τὸ αὐτόθι σημαίνει. κακῶς οὖν Καλλίμαχός φησιν αὖθι τόδ’ ἐκδύοιμι“, ἀντὶ τοῦ μετὰ ταῦτα |
| α 2151 | Αὖλαξ · παρώνυμον παρὰ τὸν αὐλόν · αὐλὸς δὲ ἡ ἐπιμήκης παράτασις. καὶ ὡς βῶλος βῶλ αξ καὶ ἐριβῶλαξ, λίθος λίθαξ, οὕτως αὐλός αὖλαξ· ἐπὶ τοῦ ἀρότρου, ἡ ἐπιμήκης τομή |
| α 2152 | Αὖλαξ · σχίσμα γῆς, ἡ ἐπιμήκης παράτασις. καὶ εἰς τὸ Ἀϋτῆς |
| α 2153 | Αὐλησμός · ἡ κιθαρῳδία· γίνεται ἐκ τοῦ αὐλῶ, τὸ τραγῳδῶ. αὐλισμός δέ, ἡ διανυκτέρευσις, ἐκ τοῦ αὐλί ζω. τὸ αὐλῶ σημαίνει δύο· αὐλ |
| α 2154 | Αὐλίζω · ἐκ τοῦ αὐλή |
| α 2155 | Αὖλιν · ἐκ τοῦ αὐλίζω γίνεται κατὰ συγκοπὴν αὖλις |
| α 2156 | Αὐλίς · Αὐλίδος· ὄνομα πόλεως. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 2157 | Αὐλισθήσῃ · ἐκ τοῦ αὐλίζω, τὸ κατασκηνῶ. σημαίνει δύο |
| α 2158 | Αὐλός · ὁ στενὸς τόπος |
| α 2159 | Αὐλός · πᾶν τὸ στενὸν καὶ ἐπίμηκες, κυρίως δὲ ἡ σύριγξ. παρὰ αὖσαι, τὸ βοᾶν |
| α 2160 | Αὐλός · παρὰ τὸ αὖσαι καὶ βοῆσαι, Υ αὖε δ’ Ἄρησ“. καὶ τὸ φωνητικὸν ὄργανον αὐλός. ἢ παρὰ τὸ ἄω, τὸ πνέω, πλεονασμῷ τοῦ υ |
| α 2161 | Αὐλός · τὸ στάδιον, καὶ ἐν συνθέσει δίαυλος. εἴρηται δὲ διὰ τὴν στενότητα, καθ’ ἣν καὶ αὐλῶνας τὰ μεταξὺ τῶν φαράγγων στενὰ καὶ ἐπὶ μῆκος φερόμενα ὀνομάζομεν καὶ ἐπαύλεις τὰς μετὰ τὰς κελεύθους ἀναπαύσεισ ἀπὸ τῶν μουσικῶν ὀργάνων· καὶ γὰρ διὰ στενοπόρου ἐπιτεχνήματος τὸ πνεῦμα τῶν αὐλούντων διαθέει. ἢ παρὰ τὸ αὔω αὐλός, ὡς δαίω δαιλός. τέλος |
| α 2162 | Αὐλῶπις τρυφάλεια Ν · περικεφαλαία ἀνατεταμένη |
| α 2163 | Αὖος · ὁ ξηρός· κατὰ στέρησιν τοῦ ὕω ἀΰω ἄϋος καὶ κατὰ συναίρεσιν αὖος, ὁ μὴ ὑγρός. οὕτως Ἀπολλώνιος |
| α 2164 | Αὔρα · παρώνυμον κατὰ ἀναστροφὴν ἀπὸ ἀρσενικοῦ εἰς θηλυκόν, ὡς ξυστήρ ξύστρα, γαστήρ γάστρα, καὶ ἀήρ ἄρα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ αὔρα. δύναται δὲ καὶ ἀπὸ τοῦ ἀήρ ἀέρος γενέσθαι ἀέρα καὶ κατὰ κρᾶσιν αὔρα, ὡς αἱ γρᾶες αἱ γραῦς, αἱ νᾶες αἱ ναῦς |
| α 2165 | Αὔριον · πλεονασμὸς τοῦ ρ · ἔστι γὰρ παρὰ τὴν αὔω Αἰολικῶς εἰρημένην φωνήν· οὕτως γὰρ λέγουσι τὴν ἠῶ αὔω. τὴν αὔρ ιον οὖν τὴν ἐπιοῦσαν ἡμέραν. αὔω αὔϊον καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ αὔριον |
| α 2166 | Αὔριον · πλεονασμῷ τοῦ ρ · παρὰ τὴν αὔω Αἰολικήν αὔϊον καὶ αὔ ριον πλεονασμῷ τοῦ ρ |
| α 2167 | Αὔριον · τὸ χρονικὸν ἐπίρρημα εἴρηται παρὰ τὸ αὖθι, ὅπερ οἱ Αἰολεῖς φασι αὖρι τροπῇ τὸ θ εἰς ρ ἀφ’ οὗ τὸ αὔριον, τὸ εἰς αὖθις. ἢ παρὰ τὴν αὔραν. ἢ παρὰ τὸ ἐναύεσθαι ὑπὸ τοῦ ἡλίου. ἢ παρὰ τὸ ἀήρ αὔηρ Αἰολικῶς αὔερα καὶ αὔρα· παρὰ τὸ αὔρα αὔριον· καὶ μᾶλλον βούλεται τὸ ἑωθινόν σημαίνειν διὰ τὸ ε αὔρη δ’ ἐκ ποταμοῦ ψυχρὴ πνέει ἠῶθι πρό “ |
| α 2168 | Αὐρῶ · τὸ ἀπολα ύω · οὗ ὁ μέλλων αὐρήσω, ἐξ οὗ καὶ τὸ Ζ ἐπαυρήσεσθαι ὀΐω“ |
| α 2169 | Αὐστηρός · εἴρηται παρὰ τὸ αὖον καὶ ξηρὸν καὶ τραχύ |
| τ 278 | τὸ ὄνομα, καὶ αὐτάρκες οὐδετέρως. τὸ δὲ ἐπίρρημα Ἀττικῶς μὲν αὐτάρκως, κατὰ δὲ τὴν ἀναλογίαν αὐταρκῶς. κανονίζεται δὲ ἀπὸ τῆς γενικῆς τῶν πληθυντικῶν· ἠκολούθησε γὰρ τῷ τόνῳ τοῦ ὀνόματος· αὐταρκῶν γὰρ ἡ γενική, αὐταρκῶς δὲ τὸ ἐπίρρημα, ὥσπερ ὑγιῶς, ἐπειδὴ ὑγιής, καὶ σαφῶς, ἐπειδὴ σαφής |
| α 2170 | Ἀϋτάς · φωνάς, κραυγάς, βοάς |
| α 2171 | Ἀϋτή · παρὰ τὸ αὔω, τὸ φωνῶ |
| α 2172 | αὐτή διαφέρει· αὕτη ἡ δεικτικὴ ἀντωνυμία παροξύνεται, αὐτή ἡ ἀναφορικὴ ὀξύνεται |
| α 2173 | Αὐτόματοσ ·. αὐτόμολος δὲ ὁ ἀφ’ ἑαυτοῦ μολῶν ἢ φεύγων. ὁμοίως καὶ ἀπαυτομολῶ, τὸ φεύγω |
| α 2174 | Αὐτόματος · μαίω, τὸ ζητῶ, ἔνθεν μαστός, ὃν ἐπιζητοῦσι τὰ βρέφη. αὐτόμαστος οὖν καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς αὐτόματος, ὁ μὴ ἐπιζητηθεί σ ἀλλ’ αὐτὸς ἑαυτὸν ἀγαγών |
| α 2175 | Αὐτός · ἀντωνυμία τρίτου προσώπου, πτώσεως εὐθείας τῶν ἑνικῶν· ἔστι δὲ ἀσύναρθρος. τὸ τος μικρὸν πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ αὔτως ἐπιρρήματος. σημαίνει δὲ τὸ αὐτός ε. ζήτει ἐν Ἐπιμερισμοῖς. τὸ Αὐτός σημαίνει ε · αὐτός, ὁ μόνος· αὐτ όσ ὁ τόπ οσ · αὐτός, ὁ κατ’ ἐξοχήν· αὐτός, τὸ σῶ μα · καὶ αὐτός, ἡ ἀντωνυ μία. αὐτός, ὁ μόνος, ὡς τὸ Θ Τυδείδης δ’ αὐτός περ ἐών, ἐν προμάχοισιν ἐμίχθη“· αὐτός, ὁ τόπος, ὡς τὸ Ζ στῆτ’ αὐτοῦ καὶ λαὸν ἐρυκάκετε πρὸ πυλάων“· αὐτός, ὁ κατ’ ἐξοχήν, ὡς τὸ οὐκ ἄγγελος, οὐ κ ἄνθρωπ ος, ἀλλ’ αὐτός ὁ κύριοσ“· αὐτός, τὸ σῶμα, ὡς τὸ Α αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν“· αὐτός, ἡ ἀντωνυμία, ὡς τὸ Α ἐγὼ δέ κεν αὐτὸς ἕλωμαι.“ |
| α 2176 | Αὔτως · ὁμοίως |
| α 2177 | Αὐχήν · ἀπὸ τῆς ἄνω τῆς κεφαλῆς νεύσεως· ἐπὶ τῶν αὐθάδων ἢ ἐπί τισιν αὐ χού ντων |
| α 2178 | Αὐχμηρός · ὁ κατάξηρος· καὶ αὐχμηρός, ὁ σκοτεινός |
| α 2179 | Αὐχμός · ἡ ξηρότης, ἡ ἀβροχία. ἐπομβρία δὲ ἡ πολλὴ βροχή |
| α 2180 | Αὔω · σημαίνει · αὔω, τὸ τὸ λάμπω, ἐξ οὗ καὶ αὔριον· αὔω τὸ ξηραίνω, ἐξ οὗ καὶ αὖος, ὁ ξηρός, καὶ Ὅμηρος Ψ ἕστηκεν ξύλον αὖον“· αὔω, τὸ φωνῶ, ἐξ οὗ καὶ Υ αὖε δ’ Ἄρης ἑτέρωθεν“ ἀντὶ τοῦ ἐφώνει· αὔω, τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ βάναυσος, ὁ περὶ τῷ πυρὶ ἐργαζόμενος· αὔω, τὸ πνέω, ἐξ οὗ καὶ αὐλός· αὔω, τὸ κοιμῶμαι, οὗ ὁ μέλλων ἀέσω, ἐξ οὗ ἀεσίφρων, ὁ μὴ ἔχων διεγηγερμένας τὰς φρένας |
| α 2181 | Αὔω · τὸ καθεύδω· εἴρηται δὲ παρὰ τὴν αὔαν Αἰολικῶς· τὴν γὰρ ἠῶ Αἰολεῖς αὔαν φασί· κυρίως γὰρ αὔω λέγεται τὸ ἕως τῆς ἕω καθεύδειν |
| α 2182 | Αὔω · τὸ φωνῶ· ἀφ’ οὗ τὸ τῆς φωνῆς δεκτικὸν αὖας, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ο οὖας, καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ ὄας, καὶ ἑτέρᾳ τροπῇ τοῦ α εἰς ο ὄος, ὦς ὡς κῶας κῶος γ κώεσσιν ἐν μαλακοῖσιν“, οὖ δας οὖδ οσ Ξ οὔδεϊ πλῆντ’“· οὕτως ὄας ὄος, καὶ ἐν συναλιφῇ οὖς, καὶ κατὰ Δωριεῖς ὦς· τρέ πουσι γὰρ πολλάκις τὴν ου δίφθογγον εἰς ω |
| α 2183 | Αὔως · ἡ ἠώς, τουτέστιν ἡ ἡμέρα· οὕτω λέγεται παρ’ Αἰολεῦσιν. εἴρηται παρὰ τὸ αὔειν, ὃ σημαίνει τὸ βοᾶν· Ὅμηρος Υ αὖε δ’ Ἄρης ἑτέρωθεν“· ἐπειδὴ φαινομένης αὐτῆς τὰ ζῶα φθέγγεται καὶ ἀλλήλους ἐπὶ τὰ ἔργα καλοῦσιν οἱ ἄνθρωποι |
| α 2184 | Ἀφαγνίσαι · ἀποδοῦναι, καθιερῶσαι, ἀφοσιώσασθαι. λέγεται δὲ καὶ τὸ συλῆσαι καὶ προνομεῦσαι |
| α 2185 | ἀφαιρείσθω · εἰς τὸ Τάφρος |
| α 2186 | Ἀφανισμός · δῄωσις, πόλεμος |
| α 2187 | Ἄφαρ · ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ εὐθέως. ζήτει |
| α 2188 | Ἀφάροτος · ἀναροτρίαστος· φάρος γὰρ ἡ ἄροσις· οἱονεὶ ἀάροτος κατὰ περίττευσιν τοῦ φ. καὶ αὐτὴ ἡ ἄροσις ἀπὸ τοῦ αἴρειν καὶ διαίρειν. ἢ φάρος παρὰ τὸ φάρσαι, ὅ ἐστι σχίσαι· καὶ γὰρ διφάρσους φαμὲν χιτῶνας τοὺς εἰς δύο μέρη κεχωρισμένους, καὶ φάρσος τὸ ἀπόσχισμα τῆς ἐσθῆτος. ἐν Ὑπομνήματι ἰάμβων Καλλιμάχου |
| α 2189 | Ἀφασίαν · σιωπήν, ἀφωνίαν· παρὰ τὸ μὴ δύνασθαι λέγειν |
| α 2190 | Ἄφατον · πάνυ, πολύ |
| η 288 | ἡ ἄφεδρος · παρὰ τὴν ἀπό πρόθεσιν καὶ τοῦ ἕδρα γίνεται ἀποέδρα καὶ ἀφέδρα ἀφεδρών, καὶ σημαίνει καὶ τὸν κῶλον καὶ τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς γυναικός, ὅταν τὰ ἔμμηνα αὐτῆς ἐκρεῖ, ἣ καὶ λέγεται ἄφεδρος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 2191 | Ἀφέθησαν · ἐκ τοῦ ἵημι, τὸ συγχωρῶ, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ παθητικὸς ἧμαι, ὁ ἀόριστος ἕθην καὶ ἀφέθη ν |
| α 2192 | Ἀφελέσθαι · ζήτει |
| α 2193 | Ἀφελῶς · ἁπλῶς |
| α 2194 | Ἄφεσις · ἐκ τοῦ ἀφήσω, ἐξ οὗ καὶ ἄφετον, τὸ μὴ κρατούμενον. γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἁφήν, ὃ σημαίνει τὸ κράτημα. ἄφεσις δὲ παρὰ τὸ μὴ κρατεῖσθαι |
| α 2195 | Ἄφεσις · ἐλευθερία, ἀπόλυσις. καὶ εἰς τὸ Ἐλευθερία |
| α 2196 | Ἄφεσις · ἡ ἐκδρομὴ τοῦ ὕδατος τῆς πηγῆς καὶ ἀπόλυσις τοῦ βέλους |
| α 2197 | Ἁφή · σημαίνει δύο· τὸ προσψαῦσαι τῷ σώματι, καὶ τὸ πλῆξαι καὶ τρα υ ματίσαι καὶ συντρίψαι· ἐξ οὗ καὶ ἀφανισμός, ἡ ἐκ τῆς πόλεως βάσανος, καὶ ἁφὴ ἡ πληγή καὶ ἀφανίζω, τὸ λεπτύνω καὶ πορθῶ καὶ ἀφανῆ ποιῶ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| α 2198 | Ἀφήσει · ἀφίημι, ὁ μέλλων ἀφήσω |
| α 2199 | Ἄφθιτον ·. καὶ πλεονασμῷ τοῦ ν φθίνω, καὶ ἐξ αὐτοῦ φθινύω καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ φθινύθω, καὶ Ὅμηρος Α φθινύθεσκεν φίλον κῆρ.“ ἐκ δὲ τοῦ φθίω γίνεται φθιτός, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἄφθιτος καὶ ἄφθιτον. ἐκ τούτου καὶ ἡ ἀφθονία, ἡ δαψιλεία τοῦ ὑγροῦ· σημαίνει δὲ τὸ πλῆθος· γέγονε δὲ ἐκ τοῦ φθίνω φθινία καὶ ἀφθονία· παρὰ τοῦτο ἀφθόνως |
| α 2200 | Ἄφθονον · τὸ πολύ· μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ α. κυρίως δὲ λέγεται ἡ λέξις ἐπὶ πλήθους ῥεόντων ὑδάτων, ἐξ οὗ καὶ ἀφθονία. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἄφατ ον, καὶ ἔστι καὶ ἐπίρρημα μεσότητος ἀφθόνως |
| α 2201 | Ἀφιλότιμος · ταπεινός· παρὰ τὸ μὴ φιλεῖν τιμὴν ἢ δόξης ἡττᾶσθαι |
| ι 322 | ιξις · παρὰ τὸ ἵκω. τοῦτο ἐν μὲν τοῖσ ἐνεργητικοῖς παρὰ τοῖς ποιηταῖς διὰ τοῦ ι γράφεται, παρὰ δὲ τοῖς πεζολόγοις καὶ ἰαμβολόγοις διὰ τοῦ η · ἐν δὲ τοῖς παθητικοῖσ διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον ἀφῖγμαι ἀφῖ ξαι ἀφῖκται. ἐν δὲ τοῖς ὀνόμασι διὰ τοῦ ι οἷον προΐκτης, σημαίνει δὲ τὸν προσαιτοῦντα. παρὰ τὸ ἱκ έσθαι καὶ πάλιν ἱκαν ός· ὁ γὰρ ἱκανὸς εἰς πάντα δύναται παραγίνεσθαι |
| α 2202 | Ἄφλαστον · τὸ ἀκροστόλιον τῆς νηός κατὰ ἀντίφρασιν |
| α 2203 | Ἀφνειός · ει · ἔστι γὰρ ἀφνεός |
| α 2204 | Ἀφνειός · πλούσιος, οἷον ἀπενεός, ὁ μὴ πενόμενος |
| α 2205 | Ἄφνω · παρὰ τὸ ἀφανές ἀφανῶς ἔδει ἀφνῶ περισπωμένως. ἐξέστη τὸ ς καὶ μετέστη ὁ τόνος, ἐπειδὴ τὰ εἰς ω λήγοντα δισύλλαβα ἐπιρρήματα μὴ ὄντα Δώρια βαρύνεται, οἷον πόρρω κάτω ἔξω |
| α 2206 | Ἄφνω · σημαίνει τὸ ἀπροσδοκήτως· γέγονε παρὰ τὸ ἀφανής ἀφανῶς, ὡς εὐσεβής εὐσεβῶς, εὐ γενήσ εὐγενῶς· γίνεται οὖν ἀφανῶς περισπωμένως, εἶτα μετὰ συγκοπῆς καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς καὶ ἀναδρομῇ τοῦ τόνου διὰ τὸν χαρακτῆρα ἄφνω. οὕτως Ἡρωδιανὸς Περὶ παθῶν . ἔστι δὲ ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν |
| α 2207 | Ἄφοδος · ἀπόπατος |
| α 2208 | Ἀφορίζω · ἐκ τῆς ἀπό προθέσεως καὶ τοῦ ὅρος, ὃ σημαίνει τὸν ὁρισμόν |
| α 2209 | Ἀφορίζω · τὸ διαχωρίζω, τὸ ἐκλέγω |
| α 2210 | Ἀφορμῶ · παρὰ τὴν ἀπό πρόθεσιν καὶ τὸ ὁρμῶ γίνεται ἀπορμῶ καὶ ἀφορμῶ, καὶ σημαίνει τὸ ἀπέρχομαι, ἐξ οὗ καὶ ἀφορμή, ἡ νεῦσις |
| α 2211 | Ἄφραστον · ἀκατάλη πτον, ἄρρητ ον ἄλεκτ ον ἀφαν έσ ἀνεκ διή γητ ον ὃ μὴ φράζεται |
| α 2212 | Ἀφράστως · ἐπίρρημα ἐκ τοῦ ἄφραστος |
| α 2213 | Ἀφρήτωρ καὶ ἀφήτρωρ· ὁ φρατρίαν καὶ συγγένειαν μὴ ἔχων. φρατρία δὲ κυρίως ἐστὶ τὸ τρίτον μέρος φυλῆς |
| α 2214 | Ἀφρογένειαν · ἢ παρὰ τὸν ἀφρόν· ἢ παρὰ τὸ ἀφραίνειν, καὶ Εὐριπίδης τὰ μῶρα γὰρ πάντ’ ἐστὶν γίνεται Ἀφροδίτη βροτοῖσιν.“ |
| α 2215 | Ἀφροδίτη · ἀφροδύτις τις οὖσα |
| α 2216 | Ἀφροδίτη · ἤτοι παρὰ τὸν ἀφρόν· ἢ παρὰ τὸ ἀφραίνειν, καὶ Εὐριπίδης τὰ μῶρα γὰρ πάντ’ ἐστὶν γίνεται Ἀφροδίτη βροτοῖσιν.“ |
| α 2217 | Ἀφροδίτης · τῆς ἐρωτικῆς συνηθείας· καὶ ἀφροδίσιον ἔργον, Ἀφροδίτης |
| α 2218 | Ἀφρός · πρόδηλον τὸ σημαινόμενον καὶ ἡ χρῆσις κοινὴ καὶ ποιητική· εἴρηται παρὰ τὴν ἁφὴν ἀφρός, ὡς παρὰ τὴν σάθ ην σαθρός, ὁ εὐαφὴς καὶ ἁπαλώτατος |
| α 2219 | Ἀφρός · φρῶ ἐστι ῥῆμα ἀπὸ τοῦ προϊῶ, ἀφ’ οὗ τὸ εἰσφρῶ· ὅπερ ἐγένετο ἀπὸ τοῦ προϊῶ συγκοπέν. παρὰ δὲ τὸ φρῶ τὸ μονοσύλλαβον ὄνομα φρός καὶ ἀφρός κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α παρὰ τὸ μετὰ φορᾶς προΐεσθαι |
| α 2220 | Ἀφωσιωμένος · ὁ ἀποκεκληρωμένος καὶ τετιμημένος. παρὰ δὲ Ἡσιόδῳ ὁ ἄφρων |
| α 2221 | Ἀχαιά · ἡ Δημήτηρ παρὰ Ἀττικοῖς, εἴρηται παρὰ τὸ ἄχος τῆς Κόρης. οὕτω Δίδυμος . καὶ ὅτι μετὰ κυμβάλων ἠχοῦσα τὴν Κόρην ἐζήτει. ἤ, ὡς Φιλητᾶς τὰς ἐρίθους ἀχαιὰς ἐκάλουν. ἔνιοι δέ, ἐκτείναντες τὸ α ἀπὸ τοῦ συμβάντος Γεφυραίοις. καὶ πάλιν Ἀχαιά, ἡ Δημήτηρ. μέμνηται τοῦ ὀνόματος Ἀριστοφάνης . καὶ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἄχους τοῦ ἐπὶ Περσεφόν ῃ. οἱ δέ φασιν ἀπὸ ἱστορίας τοιαύτης· τοῖς Ταναγραίοις μεταστᾶσιν ἐκ Τανάγρας ἡ Δημήτηρ ὄναρ φανεῖσα ἐκέλευσεν αὐτοὺς ἀκολουθῆσαι τῷ γινομένῳ ἤχῳ, καὶ ὅπου ἂν παύσηται, ἐκεῖ πόλιν κτίσαι· καὶ διώδευον ἀκούοντες ψόφου καὶ κυμβάλων καὶ τυμπάνων, καὶ παυσαμένου περὶ Ἀττικοὺς ἔκτισαν πόλιν καὶ ἱδρύσαντο ἱερὸν Ἀχαιᾶς Δήμητρος |
| α 2222 | Ἀχαιός · τὸ ἔθνος, ἀπὸ Ἀχαΐας, ὅ ἐστι Πελοποννήσου· καὶ Ἀχαιός, ποιητής· καὶ Ἀχαιός, κόλαξ. Ὠρίωνος |
| α 2223 | Ἀχανές · παρὰ τὸ χαίνω κατ’ ἐπίτασιν τοῦ α οἷον λί αν χα ῖνον. δηλοῖ καὶ στέρησιν τοῦ χαίνειν, οἷον ἐνεὸν εἶναι καὶ μὴ διᾶραι τὸ στόμα δύνασθαι |
| α 2224 | Ἀχανής · ἄλαλος καὶ ἄφωνος, ὁ μὴ κεχηνώς, ἐνεός |
| α 2225 | Ἀχέρδῳ ξ · ἄχερδός ἐστι ἀκανθῶδες φυτόν, ἐξ οὗ τὰς αἱμασιὰς ποιοῦσιν. ἔνιοι δὲ ἀπέδοσαν τὴν ἀγρίαν ἄπιον· ἀκανθώδης γὰρ καὶ αὐτή |
| α 2226 | Ἀχερωΐς · ἡ λεύκη |
| α 2227 | Ἀχθήσονται · ἐκ τοῦ ἄγω ἄξω |
| α 2228 | Ἄχθος · λύπη βαρύνουσα καὶ ἐνοχλοῦσα ἐπὶ ἀφορήτοις συμβάσεσι. Ὁμήρου |
| α 2229 | Ἀχιλῆος Α · γενικὴ Ἰωνική. γέγονε δὲ Ἀχιλεὺς παρὰ τὸ ἄχη. ἰατρὸς γάρ, ὃν Χείρων ἐδίδαξε δικαιότατος κέ νταυροσ. στρατηγὸς γάρ· Α Μυρ μι δόνεσσιν ἄν ασσεν “. ἢ ὁ χιλοῦ μὴ μετα σχών· φασὶ γὰρ μ υελοῖσ αὐτὸν τραφῆ ναι. αἱ δὲ ἀπὸ τῶν εἰς ευς γενικαὶ προ φέρονται ἑξαχῶς· οἷον Ἀχι λλέος κοινῶς, Ἀχιλλ έως Ἀττικῶς, Ἀχιλῆοσ κατὰ τοὺς ἀρχαίους Ἴωνας Αἰολεῖς καὶ Δωριεῖς, Ἀχιλλεῖ οσ κατὰ τ οὺς νέους Ἴωνας Αἰολεῖς καὶ Δωριεῖς, Ἀχιλλίος κατὰ τοὺς Βο ιωτούσ καὶ Ἀχιλλεῦς περισπωμένως κατὰ τοὺς Δωριεῖς |
| α 2230 | Ἀχιλλεύς · ὁ τῇ μητρὶ γενόμενος ἄχος καὶ λύπη. ἢ ὁ τὰ ἄχη τῶν παθῶν λύων· ἰατρικῆς γὰρ ἔμπειρος. ἢ ὅτι ἄχος τοῖς Ἰλιεῦσιν παρέσχεν. ἢ ὁ λαοὺς ἄγων, ὡς στρατηγός. ἢ ὁ μὴ χιλοῦ μετασχών, τουτέστι τροφῆς, ἐπει δή φασιν, ὅτι παρὰ Χείρωνι μυελοῖς ἀνετράφη |
| α 2231 | Ἀχλύς · παρὰ τὸ τὰς ὄψεις ἡμῶν ὀχλεῖν καὶ λυπεῖν |
| α 2232 | Ἀχλύσ. οὕτως Ἡρακλείδης ὁ Ποντικὸς ἐν τῷ Περὶ ἐτυμολογιῶν |
| α 2233 | Ἄχνη · πᾶσα λεπτότης ὑγροῦ τε καὶ ξηροῦ· ἐπὶ μὲν ὑγροῦ Δ ἀποπτύει δ’ ἁλὸς ἄχνην“, ἐπὶ δὲ ξηροῦ Ε κρίνῃ ἐπειγομένων ἀνέμων καρπόν τε καὶ ἄχνασ“. εἴρηται παρὰ τὸ ἔχω καὶ τὴν α στέρησιν, ἀεχήνη τις οὖσα, ἡ μὴ δυναμένη ἔχεσθαι καὶ κρατεῖσθαι διὰ τὸ λεπτομερὲς καὶ ἄτομον. Ἀλέξανδρος δὲ ὁ τοῦ Ἀσκληπιάδου, παρὰ τὸν ἀΐξω μέλλοντα, ὡς τεύξω τέχνη, ἀποβολῇ τοῦ ι ἄχνη |
| α 2234 | Ἄχνη · τὸ λεπτομερὲς τῶν ἀχύρων, ὧν οὐκ ἄν τις ἔχεσθαι δύναιτο διὰ σμικρότητα· καὶ ἐπὶ τοῦ ὕδ ατος ὁμοίωσ |
| α 2235 | Ἀχνύς · ἡ λύπη· εἴρηται παρὰ τὸ ἄχοσ παρωνύμως ἀχύς, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν ἀχνύς |
| α 2236 | Ἄχοσ. διόρισον. εἰδικὸν δέ ἐστι τὸ ἐκ τοῦ γένος διαιρεθέν. καὶ ἐκ ποίου γένους παρήχθη; ἐκ τῆς λύπης. καὶ πόσα εἴδη τῆς λύπης; δ |
| α 2237 | Ἄχος · ἡ λύπη· παρὰ τὸ μὴ ἐᾶν τὴν ψυχὴν διαχεῖσθαι καὶ χαίρειν |
| α 2238 | Ἀχράς · ἡ ἄγριος ἀπία· παρὰ τὴν ὄχλησιν τὴν ἐν τῷ ἐσθίεσθαι γινομένην ὑπ’ αὐτῶν· ἔστιν οὖν ἀχλάς καὶ ἀχράς. ἡ αὐτὴ δὲ καλεῖται καὶ ὄχνη |
| α 2239 | Ἀχρεῖον Β · χρῶ ἐστι ῥῆμα δηλοῦν τὸ ἅπτομαι καὶ πλησιάζω, οὗ παράγωγον χραύω· Ὅμηρος Ε χραύσῃ μέν τ’ αὐλῆς ὑπεράλμενον“. ἀφ’ οὗ τὸ ε ἔχραμεν“ τὸ ἐπιβαρύνειν, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀχρής καὶ ἀχρεῖον, τὸ ἀσθενὲς καὶ βάρους ἀμέτοχον· Ὅμηρος Β ἀλγήσας δ’, ἀχρεῖον ἰδών, ἀπεμόρξατο δάκρυ“, ἀντὶ τοῦ ἀσθενῶς καὶ ταπεινῶς. ἐπὶ δὲ τῆς Πηνελόπης ς ἀχρεῖον δ’ ἐγέλασσεν“, ἐπίπλαστον καὶ ὑποκεκριμένον καὶ ἐπιπόλαιον μέχρι τοῦ τὰ χείλη μόνον διανοίγειν |
| α 2240 | Ἄχρι · ἀντὶ τοῦ μέχρι ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ μεταθέσει τοῦ ε εἰς α. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ὀρθογραφίᾳ |
| α 2241 | ἄχρι κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ς · παρὰ δὲ τὸ μέχρι εἴρηται ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α ὡς δεινός αἰνός ἀποβολῇ τοῦ δ καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α |
| α 2242 | ἄχρι διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ χωρὶς τοῦ ς χρονικὸν ἐπίρρημα· ἄχρις δὲ μετὰ τοῦ ς ἀντὶ τοῦ ἀκριβῶς, οἷον Ὅμηρος Δ ἄχρις ἀπηλοίησεν“, ἀντὶ τοῦ ἀκριβῶς ἀπέκοψεν |
| α 2243 | Ἄχρονον · παρὰ τὸ ἀπὸ χρόνου μὴ ἄρξασθαι |
| α 2244 | Ἄχυρον · ζήτει |
| α 2245 | Ἄχυρον · τὸ σημαινόμενον δῆλον· ἡ καλάμη ἡ ἀλοιηθεῖσα ἄχυρον καλεῖται. εἴρηται δὲ ἀέχυρόν τι ὄν, οὐδὲν ἔχον ἐχυρόν |
| α 2246 | Ἄχω · σημαίνει τὸ ἀδημονῶ· τὸ παθητικὸν ἄχομαι, ἐξ οὗ καὶ ἀχάλλω καὶ ἀχαλῶ καὶ ἀσχάλλω καὶ ἀσχαλλῶ, ἐξ οὗ τὸ Β ἀσχαλάαν· παρὰ νηυσί“ |
| ε 838 | εἰς τὸ ὀπίσω· ἄοψ, τὸ ἄοπτον· τὰ γὰρ ὀπί σω οὐκ ὀπτά |
| α 2247 | Ἅψεα · κυρίως αἱ συναφαὶ τῶν μελῶν, καταχρηστικῶς δὲ τὰ μέλη· παρὰ τὸ ἅπτω ἅψω, ἐξ οὗ καὶ ἁψίς, ὁ δεσμός. ἅψεα οὖν τὰ ἐξ ἀλλήλων ἡμμένα καὶ συνηρμοσμένα |
| α 2248 | Ἅψεα · τὰ μέλη· ἀπὸ τοῦ ἐφάπτεσθαι ἀλλήλων, ἀπὸ τοῦ ἅπτω ῥήματος ἅψω ἅψος καὶ ἅψεα πληθυντικῶς, ἃ καὶ παραλύεται καὶ χαυνοῦται ἐν τῷ καθεύδειν, ὅ θεν λυσιμελὴς ὁ ὕπνος. δύναται δὲ καὶ λυσιμελὴ ς νοεῖσθαι ὁ λύων τὰς φροντίδας Ψ εὖ τ ε τὸ ν ὕπνος ἔ μαρπτε λύων μελεδήματα θυμοῦ “ |
| ε 839 | εα · τὰ μέλη· παρὰ τὸ ἐφάπτεσθαι ἀλλήλων· ἔστι γὰρ ἅπτω ἅψω ἅψοα καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς τὸ ε ἅψεα, ὡς λόγος λέγω |
| α 2249 | Ἀψίνθιον · εἶδος βοτάνης πικρᾶς, ὡς καὶ τὸ ἀβ ρό τ ο νον. ἔνιοι δὲ τῶν κωμικῶν ἀπίνθιον καλοῦσι, καὶ ἔστιν ἤτοι ἀπίνθιον, ὃ οὐκ ἄν τις πίοι διὰ πικρότητα, ἢ παρὰ τὸ ἅπτω, οὗ οὐδεὶς ἅπτεται |
| α 2250 | Ἁψίς · ζήτει |
| α 2251 | Ἄωρον · τὸ μὴ ὂν ἐν τῇ ὥρᾳ, τὸ ὠμόν |
| α 2252 | Ἄωρος · ὁ ἀπῃωρημένος καὶ ἐκκρεμής. οἱ δέ, τὸν κωλῆν μὴ ἔχοντα· Ἴωνες γὰρ τὴν κωλῆν ὥραν καλοῦσιν. οἱ δέ, τὸν ἀφύλακτον· ὤρα γὰρ ἡ φυλακή, ἔνθεν καὶ οἱ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς ἰωροί. Καλλίμαχος δὲ κατὰ μετάληψιν τοὺς ἀγρίους· ἄωρον γὰρ τὸ ὠμόν, τὸ δὲ ὠμὸν ἄγριον, ὅθεν καὶ τοὺς ὠμοὺς τῶν καρπῶν ἀώρους φαμέν |
| π 695 | Περὶ τοῦ ἄωρος · πολλὰ τὰ σημαινόμενα, καὶ ζήτει εἰς τὸ ξυλοχάρτιον βιβλίον ἐτυμολογιῶν. Β |
| β 243 | Βαάλ · Περσιστὶ λέγεται θεός, ὅς ἐστιν ὁ πολεμικὸς Ἄρης |
| β 244 | Βαβαί · θαυμαστικὴ φωνή |
| β 245 | Βάβαξ ·. ἐξ οὗ τὸ βαβαί ἐπίρρημα θαυμαστικόν |
| β 246 | Βάβαξ · ὁ λάλος ἢ ὁ ἐκβακχευόμενος· γέγονεν ἀπὸ τοῦ βαβάκτης ὑποκοριστικῶς. βέλτιον δὲ οὕτωσ · ἔστι ῥῆμα φῶ, τοῦτο γίνεται βῶ, ὡς τὸ κῦφος κύβος, παράγωγον βάζω βάξω, ἀφαιρέσει τοῦ ω βάξ, ὡς ἄλκω ἄλξω ἄλξ, καὶ ἐν διπλασιασμῷ βάβαξ. πολλὰ δὲ παρὰ τοὺς μέλλοντας ἐκπίπτει ὀνόματα· ἑλίξω ἕλιξ, δώσω δώς, θήσω θής |
| β 247 | Βαβυλών ·. ἔστι δὲ πόλις Συρίας |
| β 248 | Βάδος · ἐλαίου μέτρον. καλεῖται δὲ αὐτὸ ἀπὸ τῆς Ἑβραϊκῆς διαλέκτου παρηγμένον, ὁμωνύμως τῷ ἐλαιοτριβείῳ καλούμενον· βηθβαδὰ γὰρ ἑρμηνεύεται ἐλαιοτριβεῖον. ἔστι δὲ ξεστῶν πεντήκοντα. τὸ δὲ μέτρον ἐστὶ τῆς τοῦ ἐλαιοτρίπτου ἐργασίας, ὃ παρ’ Ἑβραίοις καλεῖται βέθ |
| β 249 | Βαθμός · βάσις καὶ στάσις, ἢ καμπτός. καὶ εἰς τὸ Νύ σσα |
| β 250 | Βάθρον · ἐφ’ ᾧ ἔστι βαίνειν, ἢ βῆμα ἢ θεμέλιος ἢ κλίνη. λέγεται καὶ βάθρα θηλυκῶς· ἐπὶ βάθρασ“, ἐπὶ βάσεως |
| β 251 | Βαΐον ·. σημαίνει δὲ τὸ κλάδος τοῦ φοίνικος |
| β 252 | Βαίτυλος · ὁ ἐσπαργανωμένος λίθος |
| β 253 | Βακτηρία · παρὰ τὸ τὴν βάσιν τηρεῖν. διαφέρει ῥάβδος καὶ βακτηρία |
| β 254 | Βακχεύω · τὸ μαίνομαι καὶ μεθύσκομαι καὶ ὀρχοῦμαι καὶ γελῶ |
| β 255 | Βάκχος · παρὰ τὴν βοὴν βόακχος καὶ βάκχος καὶ βάκχη. Ὠρίωνος |
| β 256 | Βάκχος· πλεονασμῷ τοῦ |
| β 257 | βάζω, βάξω, βάχος καὶ βάκχος, ὡς παρὰ τὴν ἰαχὴν ἴαχος καὶ Ἴακχος. οἱ γὰρ μεθυσθέντες πλέον τῇ φωνῇ χρῶνται, ὡς εἴρηται. ζήτει |
| β 258 | Βαλανεῖον · διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἀπὸ τοῦ βαλανεύς. λέγουσι δέ τινες, ὅτι τὸ βαλανεῖον παρὰ τὸ ἀποβάλλειν τὰς ἀνίας εἴρηται, κακῶς δέ φασιν· εἰ γὰρ ἦν οὕτως, ἔδει διὰ τοῦ ι γράφεσθαι ὡς καὶ τὸ ἀνία. ἔστι δὲ εἰπεῖν, ὅτι ἀπὸ τοῦ βαλ άνου λέγεται· καὶ γὰρ βαλάνους εἶχον ἔθοσ ἐν αὐ τῷ ὑ ποκαί ειν |
| β 259 | Βαλβίς · ἔστι μὲν καὶ ἡ βαθμίς, λέγεται δὲ καὶ ἡ πρώτη ἔξοδος τῶν δρομέων. Ὠρίωνος |
| β 260 | Βαλβίς · πλεονασμὸς τοῦ β. βηλός, ὁ βαθμός, παρὰ τὸ ἐπ’ αὐτῷ βῆναι. βήσω, βηλός, βηλίς, ὡς ψῆφος ψηφίς. καὶ ἔστι τροπὴ τοῦ η εἰς α καὶ πλεονασμὸς τοῦ β |
| β 261 | Βαλίαι · αἱ ταχεῖαι· βαλίαις ἀσκαίρων ἁρπυίαισ“. ἀπὸ τοῦ βάλλειν καὶ ταχέως φ έρ ε σθαι τὸ βαλλό μενον |
| β 262 | Βαλλάντιον · παρὰ τὸ βάλλειν. ἔστι δὲ σταθμὸς τὸ βαλλάντιον, ὃ καὶ φόλλις, δηναρίων ρν. καὶ εἰς τὸ Φόλλις |
| τ 279 | τιον · ἢ διὰ τὸ β άλλειν ἐν αὐτ ῷ τ ὰ φυλα ττόμενα ἢ διὰ τὸ β άλ λειν τοὺς ἐναντίους, καὶ σημαίνει τὸ β έ λος |
| β 263 | Βάναυσοι · τέχναι λέγονται· καταχρηστικῶς μὲν πᾶσαι αἱ ἄλογοι τέχναι, κυρίως δὲ αἱ διὰ πυρὸς ἐργαζόμεναι λέγονται βάναυσοι. παρὰ τὸ βαίνειν περὶ τὸν αὗσον. αὗσος δέ ἐστιν ἡ κάμινος, παρὰ τὸ ἀτμόν τινα ἀφιέναι |
| β 264 | Βάναυσοσ ·. κυρίως ὁ τὸ πῦρ ἐν ταῖς καμίνοις ἅπτων |
| β 265 | Βάναυσος · κυρίως ὁ περὶ τὸ πῦρ ἐργαζόμενος, ὅ ἐστι τὰς βαύνους ἅπτων· ἢ ὁ τὰς καμίνους αὔων, ἀντὶ τοῦ καίων. Ὠρίωνος |
| β 266 | Βάναυσος · κυρίως ὁ περὶ τὸ πῦρ ἐργαζόμενος, οἷον βαύνους ἅπτων, ὅ ἐστι τὰς καμίνους καίων |
| β 267 | Βάναυσος · ὁ διὰ πυρὸς τὴν ἐργασίαν ποιούμενος· παρὰ τὸ βαῦνος, παρὰ τὸ τοὺς βαύνους αὔειν. Τρύφων δὲ ὁ τοῦ Ἄμμωνος ἀπὸ τοῦ βαῦνος τὸ βάναυσος γέγονεν κατὰ πάθος·“ φησί ὤφειλε γὰρ ὡς παρὰ τὸ ἵππος Ἵππασος, κριός Κρίασος, οὕτως βαῦνος βαύνασος. γέγονεν οὖν ἐν ὑπερθέσει“. Χρύσιππος δὲ ἀπὸ τοῦ τεχνίτας πρὸς τὸν βίον ἐν. πορίζεσθαι |
| β 268 | Βάπτισμα · βάπταισμα, ἐκβολῇ τοῦ α · ἐν ᾧ βάλλεται, ἤγουν πίπτει, τὸ πταῖσμα. Φωτίου |
| β 269 | Βάπτισμα · παρὰ τὸ βῶ, τὸ βαίνω· τούτου παράγωγον βάπτω, βάπταισμα, ἤγουν τὸ βάπτον τὸ πταῖσμα, τουτέστι πλῦνον. καὶ τὸ θηλυκὸν βάπτισις |
| β 270 | Βάρβαρος · βαρύβαρός τις ὤν, καὶ κατὰ συγκοπὴν βάρβαρος. βάρβαρος δὲ παρήχθη ἀπὸ τοῦ βαρβαρισμοῦ, κἀκεῖνο ἀπὸ τοῦ μὴ ἔχειν τοὺς τότε ἀνθρώπους ἀρχηγόν τινα, ἀλλ’ ἕκαστον τῷ ἰδίῳ θελήματι διάγειν |
| β 271 | Βάρβαρος · εἴρηται ἀπὸ τοῦ περὶ τὴν φωνὴν βάρους βάρος καὶ ἐν διπλασιασμῷ βάρβαρος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου Βάρεσ ιν · ἡ εὐθεῖα βάρις, βάρεως· ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν βάρεες, βάρεις. εἰσὶ δὲ |
| β 272 | Βᾶρις · βάρεως· πηγή. τὸ πλοῖον, Αἰσχύλος βαίνειν κελεύω βᾶριν εἰς ἀμφίστροφον“. εἴρηται παρὰ τὸ βαίνω βᾶρις, ὡς δαίω δῆρις |
| β 273 | Βαρύς · ὑπερθέσει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ βραδύς. παρὰ τὸ βάρος |
| β 274 | Βασιλεύσ · παρὰ τὸ σίνω, τὸ β λάπτω, γίνεται σιν εύς, ὁ βλαπτικὸς καὶ σκ ω πτι κ όσ καὶ ἐξ αὐτοῦ σιλεύς, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀσιλεύς, ὁ μὴ βλαπτόμενος καὶ μὴ σκωπτόμενος, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ β βασιλεύς. εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι προσηγορικοῦ, ὥς τινες |
| β 275 | Βασιλεύσ ·. προσηγορικοῦ ἢ ἐπιθετικοῦ. διόρισον. ἐπίθετον δέ ἐστι τὸ ἐπὶ κυρίων ἢ προσηγορικῶν ὁμωνύμως τιθέμενον καὶ δηλοῦν ἔπαινον ἢ ψόγον. λαμβάνεται δὲ τριχῶς.“ |
| β 276 | Βάσις ·. παρὰ τὸ βαίνω |
| α 2253 | ανος · ὁ φθο νερόσ. καὶ ἐπὶ τοῦ λυπεῖσθαι ἔταττον καὶ ἐπὶ τοῦ λυπηροῦ. Ὠρίωνος |
| β 277 | Βασσαρίδες · αἱ βάκχαι· παρὰ τὸ ἐν βήσσαις διάγειν, ὅ ἐστιν ὀρεινοῖς τόποις· ἢ παρὰ τὸ ὑπόδημα τὸ λεγόμενον βασσάρη. τοῦτο παρὰ τὸ βάσει ἀρηρέναι· ἄρω γὰρ τὸ ἁρμόζω |
| β 278 | Βαστέρνιον · μ ωλά ριον. Χοιροβοσκοῦ |
| β 279 | Βατὸς δὲ τόπος, εἰς ὅν τις ἐπιβῆναι δύναται |
| β 280 | Βάτος · ἡ ἄκανθα· εἴρηται δὲ κατ’ ἀντίφρ ασ ιν, ὁ μὴ ὢν βατός· καὶ ἔστιν ἐν τόν ῳ παρώνυμον. γίνεται γὰρ τοιαῦτα πολλά, ὥσπερ τὸ κυρτός κύρτος, ξανθός Ξάνθος τὸ κύριον, λευκός Λεῦκος, Δ Λεῦκον Ὀδυσσέος ἐσθλὸν ἑταῖρον“ πυρρός Πύρρος, ὁ τοῦ Ἀχιλλέωσ · οὕτως βατός βάτος |
| β 281 | Βάτος · τὸ μὲν βα σημαίνει τὴν βάτον, τὸ δὲ τος τὸ τείνεσθαι αὐτήν· τοιαύτη γὰρ ἡ βάτος ἐν τοῖς φραγμοῖς |
| β 282 | Βάτραχος · τὸ ζῶον· βοή, βοάτραχος, ὁ βοὴν τραχεῖαν ἔχων |
| ο 417 | ος · τὸ πῦρ ἢ ὁ χυτρόπους, ἢ ἡ κάμινοσ ἔνθεν καὶ βάναυσος καὶ κρίβανος, ὁ ἔχων κρι θάς. γέγονε δὲ τὸ βαῦνος πλεονασμῷ τοῦ β κατὰ Λά κωνας· οὗτοι γὰρ τὸ ἰδεῖν βιδεῖν λέγουσιν. οὕτως καὶ τὸ αὖσαι, αὖνος καὶ βαῦνος. οὕτως Ἡρωδιανός |
| β 283 | Βαφῇ · ὑποτακτικόν· ἐκ τοῦ βάπτω, βάψω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔβαφον, ὁ παθητικὸς ἐβάφην, ἡ μετοχὴ βαφείς βαφέντος, καὶ τὸ ὑποτακτικὸν βαφῶ |
| β 284 | Βδέλλα · Ἀττικοὶ βδέλλειν λέγουσι τὸ ἀμέλγειν· ἀμέλγουσι γὰρ ἔοικεν ἡ βδέλλα ἐν τῷ σπᾶν τοῦ αἵματος |
| β 285 | Βέβαιος · ἡ μὲν παραλήγουσα τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ αιος παραγώγων, ἡ δὲ ἄρχουσα τῷ λόγῳ τοῦ βεβηκέναι |
| β 286 | Βεβαίως · ἐπίρρημα μεσότητος |
| β 287 | Βεβήκει · ἥδραστο, πεπαγίωτο. ἀναβεβήκει, ἐπορεύετο. ἡ μετοχὴ βεβηκώς. βεβώς· βεβηκώς, ἐξελθών |
| β 288 | Βεβήκει · ὑπερσυντέλικος τῶν εἰς μι |
| β 289 | Βέβηλος · καὶ ὁ μὴ ἱερὸς τόπος καὶ ὁ ἀμύητος. εἴρηται ἀπὸ τοῦ βῶ βήσω, βηλός καὶ ἐν διπλασιασμῷ βέβηλος, ὁ βάσιμος παντί, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἀδύτου. καὶ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τοῦ τόπου, ἀνίερος καὶ ἐν ἀνιέροις τόποις ἄξιος διατρίβειν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 290 | Βεβηλώσωσι · ὑποτακτικόν· ἐκ τοῦ βεβηλῶ· τοῦτο παρὰ τὸ βέβηλος, ὁ μιαρὸς καὶ ἀκάθαρτος |
| β 291 | Βεβλήκειν Ε · ἀντὶ τοῦ ἔβαλεν. ῥῆμα ἀπαρέμφατον ἀντὶ τοῦ ἐνεργητικοῦ |
| β 292 | Βεβυσμένα · ἀντὶ τοῦ πεφραγμένα· παρὰ τὸ βύω· τοῦτο παρὰ τὸ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι. ἀντὶ τοῦ βεβυθισμένα κατὰ συγκοπήν |
| β 293 | Βεελφεγώρ · Βὴλ ἐν τόπῳ τοῦ Φεγώρ· τουτ έστιν ὄνομα εἰδώλου· ὁ παρ’ Ἕλλησι λεγ όμενος Κρόνοσ. Ὁμήρου |
| β 294 | Βείω Ζ · ἐκ τοῦ βῶ, κατὰ διαίρεσιν βέω, καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι βείω, ὅ ἐστι πορευθῶ· Ζ ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω“. καὶ εἰς τὸ Βοόωντας |
| β 295 | Βελόνη · παρὰ τὸ βέλος καὶ τὴν τούτου ὀξύτητα |
| β 296 | Βελόνη · παρὰ τὸ βάλλω, τοῦ α τραπέντος εἰς ε ὡς καὶ ἐν τῷ βέλ οσ · ὡς οὖν παρὰ τὸ π έρω περόνη, ἥδω ἡδονή, οὕτως βάλλω βελόνη. Δίδυ μός φησιν αὐτὸ παρώνυμον εἶναι |
| λ 282 | λόνιον · ὅτι |
| β 297 | Βενέτικος · αἵγας γένος, σφιγκτοτραγόπους, τριχινόθριξ, κονδόστολος, ὀλιγάληθος, ἀπλησίαστος χριστιανοῖς, οὐκ ἔχων βάσιν ἐν γῇ διάγειν, ἀλλ’ οἰκῶν ἐν βορβόρῳ θαλάσσης ἐκεῖσε κακῶς τὸν βίον ἔχει καὶ τὸν θάνατον ἐξάγει |
| β 298 | Βενέτικος · βένε τέκουμ, ἤγουν ἔρχεται μετά σου |
| β 299 | Βεύδεα · πλεονασμῷ τοῦ β · εὕδεα γάρ ἐστι. κυρίως ἐπὶ τῶν ἐγκοιτίων |
| λ 283 | λός · ἡ φλιά, ᾗ ἐπιβαίνουσιν οἱ εἰσιόντες καὶ ἐξιόντες |
| β 300 | Βῆλος · ὄνομα κύριον |
| β 301 | Βῆμα · βάδισμα· ἢ τόπος ὑψηλὸς δικαστοῦ |
| β 302 | Βῆμα · εἰς ὃ βαίνουσιν οἱ ἱερεῖς· παρὰ τὸ βαίνω· ἢ βάδισμα |
| β 303 | Βῆσσα · ἐν ᾧ τις εἰσέρχεται καὶ ἐξέρχεται |
| β 304 | Βῆσσα · δι’ ὃν ἔστι τόπον βῆναι καὶ πορεύεσθαι· Λ οὔρεος ἐν βήσσῃσι.“ |
| β 305 | Βῆσσα · ὁμοίως παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα πλεονασμῷ τοῦ ς |
| β 306 | Βήσσῃσ ·. ὁμοίως παρὰ τὸν βήσω μέλλοντα πλεονασμῷ τοῦ ς. δι’ ὧν ἔστι βῆναι καὶ πορεύεσθαι· Λ οὔρεος ἐν βήσσῃσι.“ |
| β 307 | Βῆτα · ὅτι ἐπιβέβηκεν· δευτέραν γὰρ ἔχον τάξιν ὥσπερ δοκεῖ ἐπιβαίνειν |
| β 308 | Βητάρμονεσ ·. ἢ ἀπὸ τοῦ ἁρμοδίως βαίνειν, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ τ |
| β 309 | Βητάρμονες · ὀρχησταί, οἱ διὰ τῶν ποδῶν ὀρχούμενοι· ἀπὸ τοῦ ἡρμο σ μένως βαίνειν |
| β 310 | Βηχίον · ἐκ τοῦ βίᾳ χέειν. Ὠρίωνος |
| β 311 | Βία · πλεονασμὸς τοῦ β · ἴς γὰρ ἴα καὶ βία. ἴς δὲ ἡ δύναμις. παρὰ τὸ βίᾳ ἰθύνειν, τὸ ὁρμᾶν, Βιθυνός, Βιθυνί α |
| β 312 | Βία · ἡ δύναμις, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκ δυναστείας ἀδικία. ἡ δύναμις· Θ σὴ δὲ βίη λέλυται, χαλεπὸν δέ σε γῆρας ὀπάζει“. δοκεῖ δέ μοι καὶ ἡ ἀδικία βία κεκλῆσθαι. τὸ ἴα, ἡ δύναμις, εἴρηται παρὰ τὸ ἴς, ἴα καὶ βία. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 313 | Βιάζω · ἐκ τοῦ βία· τοῦτο παρὰ τὸ ἴς ἰνός, ὃ σημαίνει τὴν δύναμιν |
| β 314 | Βιαία ·. καὶ ἐξ αὐ τοῦ βιαία. καὶ προπαροξύνεται βίαιος· τὰ γὰρ ἔχοντα τὸ ι ἐν τῇ ἀρχούσῃ καὶ παραγόμενα ἀπὸ θηλυκῶν προπαροξύνεται, οἷον δίκη δίκαιος, τιμή Τίμαιος, βία βίαιος. καὶ τὸ θηλυκὸν βιαία· σημαίνει δὲ τὴν δυνατήν |
| β 315 | Βίαιος · παράνομος, σφοδρός |
| β 316 | Βιβήξαντες · ἐμβιβάσαντες, σιβάσαντες. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 317 | Βιβλίον · παρὰ τὸ βύω, τὸ σφαλίζω, βύλ ο ς καὶ βίβλος· ἢ παρὰ τὸ τοὺς βίους βάλλεσθαι ἐν αὐτῷ |
| β 318 | Βίβλοσ ·. Βύβλος δὲ πόλις. Ὠρίωνος |
| β 319 | Βινεῖν· Ἀλεξίων φησίν, ὅτι οἱ κομίζοντες ἤδη τὴν ἡλικίαν τοῦ συνουσιάζειν ἀρχὰς ἔχουσι τοῦ βίου. τὸ δὲ β ι διὰ τοῦ ι γράφεται, ἢ, ἐπειδὴ καὶ βυνεῖν λέγεται, διὰ τὸ υ |
| β 320 | Βιόσ ·. ἢ παρὰ τὸ βίας αὐτὸ δεῖσθαι εἰς τὴν ἔντασιν. Ὠρίωνος |
| β 321 | Βιός · διὰ τὴν βίαν· διὰ τοῦτο καὶ βέλος, διὰ τὸ βίᾳ βάλλεσθαι |
| β 322 | Βίος · ἡ ζωή, ἣ καὶ βιοτὴ προσαγορεύεται· παρὰ τὸ βέω, τὸ πορεύομαι. τί γάρ ἐστι βίος ἢ ὁδὸς καὶ ἡ πορεία; τὸ γὰρ βέω ἡ ζωὴ κυρίως τὸ πορεύομαι σημαίνει, οἷον Ζ ὄφρ’ ἂν ἐγὼ βείω προτὶ Ἴλιον.“ καὶ τὸ ζῆν δὲ βέω· Χ Ἕκτορ, ἐγὼ δειλή· τί νυ βείομαι.“ |
| β 323 | Βίος · ὅτι βιαίως ἐξάγεται |
| β 324 | βιοῦν · εἴρηται παρὰ τὴν βίαν καὶ τὴν ἀνάγκην, οἷον τὸ μετὰ μόχθου ζῆν. οὕτως εὗρον ἐν Ἐπιμερισμοῖς Ἰλιάδος, ὅπου φησίν Ζ θεοὶ ῥεῖα ζώοντεσ“ |
| ζ 71 | ζωή διαφέρει· βίος μὲν γὰρ ἐπὶ λογικῶν τάσσεται ζώων, τουτέστιν ἐπὶ ἀνθρώπων, ζωή δὲ ἐπὶ ἀλόγων· ὅθεν καὶ Ἀριστοτέλης τὸν βίον ὡρίσατο οὕτως · βίος τε λογικοῖς.“ |
| β 325 | Βιοῦν · τὸ ἁπλῶς ζῆν· βιοτεύειν τὸ καλῶς ἀναστρέφειν |
| β 326 | Βῖργος · καὶ κ ηρύ κειον |
| β 327 | Βίσεξτον · βὶς σέξτον, δὶς ἕξ· ἡ κατὰ δ γινομένη χρόνους |
| β 328 | Βῖτος · ὄνομα |
| β 329 | Βλάξ · συγκοπῇ καὶ με ταθέσει τοῦ μ εἰς β · μάλαξ καὶ μαλακός καὶ παρώνυμον μάλαξ καὶ βλάξ· οὐ γὰρ ἐδύνατο τὸ μ προτά ττεσθαι τοῦ λ, ὅτι ἀσύντακτον |
| β 330 | βλάβω βλαβήσω, ἐπ εισόδ ῳ τοῦ τ καὶ τροπῇ τοῦ β εἰς π βλάπτω |
| β 331 | Βλαστόσ · κατὰ συγγένειαν τοῦ β πρὸς τὸ μ ἐν τῷ μεταλαμβάνεσθαι εἰς ἄλληλα πολλάκισ |
| β 332 | Βλαστός · ἐκ τοῦ βαίνειν κατὰ τὴν αὔ ξ ησιν |
| β 333 | Βλώσκω · τὸ πορεύομαι, ὅπερ γέγονεν ἀπὸ τοῦ μολίσκω ἐκτάσει τοῦ ο εἰς ω καὶ μεταθέσει τοῦ μ εἰς β καὶ κατὰ συγκοπὴν βλώσκω |
| β 334 | Βλασφημία · ἔστι ἡ περὶ θεοῦ καὶ τῶν δημιουργημάτων αὐτοῦ ψευδὴς διάληψις |
| β 335 | Βλασφημία · λέγεται ἡ κατὰ ἀνευθύνων γινομένη μέμψις |
| β 336 | Βλεμεαίνων θ · κατὰ μετάθεσιν στοιχείων, οἶον βρέμων, σφοδρὸς ὤν· βρέμω βρεμμαίνω καὶ μεταθέσει τοῦ ρ εἰς λ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε βλεμεαίνω |
| β 337 | Βλιμάζω · τὸ ψηλαφῶ. δῆλον τὸ σημαινόμενον |
| β 338 | Βλωμός · ὁ ψωμός· εἴρηται ἐκ τοῦ ψωμός, τοῦ λ πλεονάζοντος καὶ τοῦ ψ εἰς τὸ β μετατεθέντος· ἢ παρὰ τὸ φλῶ φλωμός καὶ τροπῇ βλωμός· ἢ ἀπὸ τοῦ βρώμη βρῶμοσ καὶ βλωμός, ὡς ὑδρηρός ὑδρηλός· ἢ ὡσ παρὰ τὸ βῶ βωμός, οὕτως βρῶ βρωμός καὶ βλωμός |
| β 339 | Βοηθός · ἀπὸ τοῦ εἰς βοὴν θεῖν· κυρίως γὰρ βοὴ ὁ πόλεμος, ὅθεν τὸ Β βοὴν ἀγαθὸς Διομήδησ“ καὶ Β βοὴν ἀγαθὸς Μενέλαοσ“ καὶ βοηθεῖν, τὸ εἰς βοὴν θεῖν· ἢ παρὰ τὸ βοή καὶ τοῦ θοός, ὁ εἰς τὴν βοὴν θοὸς καὶ ταχύς |
| β 340 | Βόθυνος · ὁ βαθὺς τόπος· παρὰ τὸ βάθος βάθυνος, ὡς θάρσος θάρσος θάρσυνος· τροπῇ τοῦ α εἰς ο βόθυνος, ὡς ἀκριόεις ὀκριόεις βράγχος βρόγχος |
| β 341 | Βορέας · ὁ ἄνεμος· παρὰ τὸ βάρος βαρέας· ἢ παρὰ τὸ βορά, ἡ τροφή, παρωνύμως, ὅτι βορᾶς ἡμῖν αἴτιος συναύξων τοὺς καρπούς |
| β 342 | Βόσις · εἰς τὸ Κιβωτός. Σελεύκου |
| β 343 | Βουβών · ἀπὸ τοῦ μεγάλ ωσ ἐπῆρθ αι · τὸ γὰρ βου προτασσόμενον τὸ μέγα δηλοῖ |
| β 344 | Βουβών · ἀπὸ τοῦ συμβαίνοντος οἰδήματος, παρὰ τὸ ἄγαν βαίνειν εἰ ς ὕψοσ. βῶ οὖν β ῶν καὶ μετὰ τοῦ ἐπιτατικοῦ μορίου τοῦ βου βουβών, ὡς βούπαις βουγάϊος βούλιμος |
| β 345 | Βουλή · γνώμη, πρόθεσις |
| β 346 | Βούλιμος · ὁ μέγασ λιμός· παρὰ τὸ βου ἐπιτατικὸν καὶ τὸ λιμός. καὶ ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ βου λιμιῶ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 347 | Βουνός · παρὰ τὸ βαίνειν ἄνωθεν βαινός, καὶ τροπῇ τῆς διφθόγγου εἰς δίφθογγον βουνόσ, ὡς ὄνοιρος ὄνειρος |
| β 348 | Βοῦς · παρὰ τὸ βύζειν τὸ οὖς καὶ ᾄδειν |
| β 349 | Βοῦς · παρὰ τὸ βῶ δηλοῦν τὸ τρ έφω οὗ ὁ μέλλων βόσω καὶ βόσις, ἡ τρο φή, ὡς ἀρόσω ἄροσις· ἀφ’ οὗ βο τήρ, ὡς ἀροτήρ. βοῦς οὖν τὸ ζῶον τὸ τοῦ τρέ φεσθαι ἡμᾶς αἴτιον |
| β 350 | Βοώνης · ὁ τὰς βοῦς ὠνούμενος |
| β 351 | Βραβεῖον · ἐπινίκιος ἀμοιβή |
| β 352 | Βραβευταί · κυρίως οἱ τὴν ῥάβδον ἀπὸ φοίνικος ἤ τινος ἄλλου διδόντες σύμβολον τῆς νίκης· ῥαβδευταί τινες ὄντες, πλεονασμῷ τοῦ β ὡς παρ’ Αἰολεῦσι τὸ ῥόδον βρόδον λέγεται |
| β 353 | Βραβεύω · ἐπιψηφίζομαι, διακρίνω· ἐξ οὗ καὶ βραβεύω, τὸ διακρίνω |
| β 354 | Βράγχιον · τὸ τῶν ἰχθύων |
| β 355 | Βραδύσ ·. ὑπερθέσει τοῦ ρ καὶ πλεονασμῷ τοῦ δ βραδύς |
| β 356 | Βραδύς · β αρύς τις ὤν |
| β 357 | Βραδύγλωσσοσ ·. εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς τῶν κανόνων τῶν ἑορτῶν |
| β 358 | Βράσσων · ὁ βραδύς, ὡς θάσσων ὁ ταχύς· δύναται ὁ μὴ καθεστὼς ἀπὸ τοῦ βρασμοῦ |
| β 359 | Βραχίονες · βραχυκίονες. Ὠρίωνος |
| β 360 | Βραχίονες · οἷον βραχυκίονες· βραχύτεροι γὰρ τοῦ λοιποῦ μέρους τῶν χειρῶν, τοῦ πήχεως |
| β 361 | Βραχίων · βραχίονος· ὁ ὀλίγος πρὸς τὸν πλείονα. οὕτω καὶ τὸ μέρος τῆς χειρός |
| β 362 | Βραχίων · ἐκ τοῦ βραχύ καὶ τοῦ κίω, τὸ πορεύομαι, βραχυκίων καὶ ἐξ αὐτοῦ βραχίων. βραχίων, βραχίονος. ὁ κανών· τὰ εἰς ων συγκριτικὰ τρέπουσι τὸ ω εἰς ο ἐπὶ γενικῆς, οἷον μείζων μείζονος, βελτίων βελτίονος. οὕτωσ οὖν βραχίων βραχ ίονοσ. τὸ χι ι. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ιω ν β αρύτονα |
| β 363 | Βραχίων · παρὰ τὸ βραχὺ εἶναι ὑπό τι τῶν τοῦ πήχεως ὀστῶν |
| β 364 | Βρεντήσιον · χωρίον τῆς Ἰταλίας· εἴρηται δὲ οὕτως, ὅτι λιμένασ ἔχει κέρασιν ἐλάφου παραπλησίους· βρένδον δὲ τὸν ἔλαφον καλοῦσι Μεσσάππιοι |
| ε 840 | εἴρηται παρὰ τὸ βροτός βρέτας, τὸ βροτοειδὲς ἄγαλμα. κυρίως δὲ τὸ ἀπὸ ξύ λου πεποιη μένον ἀνθρώπου ἄγαλμα |
| π 696 | παρὰ τὸ βροτὸν ἀπεικάζειν. Ὠρίωνος |
| β 365 | Βρέφος · παρὰ τὸ φέρβω φέρβος καὶ μεταθέσει τῶν δύο στοι χείων βρέφος, τὸ δεόμενον φορβῆς, τουτέστι τ ροφῆς |
| β 366 | Βρέφος · τὸ δεό μενον φορβῆς, ὅ ἐστι τροφῆς |
| β 367 | Βρίζειν · τὸ μετὰ τροφὴν κοιμᾶσθαι, οἱονεὶ βορίζειν· βορὰ γὰρ ἡ τροφή |
| β 368 | Βρίζω · τὸ κοιμῶμαι· εἴρηται δὲ βρίξαι τὸ μετὰ βορὰν καθευδῆσαι, οἷον βορίξαι τι ὄν |
| β 369 | Βριήπυος Ν · μέγα καὶ βαρὺ βοῶν· παρὰ τὸ βρι καὶ τὸ ἠπύειν, ὅ ἐστι φωνεῖν. Ὁμήρου |
| β 370 | Βριθομένη Θ · ἀντὶ τοῦ βρίθεται, ὅ ἐστι βαρεῖται, καὶ οὐχ, ὥς τινες εἶπον, βαρουμένη. κέχρηται γὰρ τῇ μετοχῇ ἀντὶ ῥήματος, καὶ ἔστι τὸ σχῆμα ἴδιον Αἰολέων |
| β 371 | Βριθοσύνη · ἡ βαρύτης· παρὰ τὸ βρίθω, τὸ βαρῶ |
| β 372 | Βρογμόν · τὸ βρέγμα, τὸ τῆς κεφαλῆς ἄκρ ον τὸ ἁπαλόν· παρὰ τὸ βρέχεσθαι |
| β 373 | Βρόμιον · ὑψούμενον ἤτοι ἐξογκούμενον· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ βρομᾶσθαι |
| β 374 | Βρόμιος · παρὰ τὸν βρόμον, ὅ ἐστιν ὁ ἦχος τοῦ πυρός· ὅτι ἀπὸ τῆς Σεμέλης τῆς κεραυνωθείσης ἣ ἡρπάγη ἀπὸ τοῦ πυρός |
| β 375 | Βρόμος · ἰδίωμα ἤχου. Ὠρίωνος |
| β 376 | Βροντή · παρὰ τὸ βρέμω βρόμος, κατὰ μίμησιν τοῦ γενομένου ἤχου. κυρίως ἐπὶ τοῦ πυρός |
| β 377 | Βροντή · παρὰ τὸ βρόμος, ὃ σημαίνει τὸν τοῦ πυρὸς ἦχον· ἔμπυρος γὰρ ἡ βροντὴ εἰκότως ὠνόμασται |
| β 378 | Βροντή · διὰ τὸ βιαίως τελεῖσθαι, ἤτοι ὑπερμεγίστως ἐκρήγνυσθαι τὸν ταύτης ψόφον ὑπὸ πλείστων νεφῶν διασχίσεώς τε καὶ συγκρούσεως |
| β 379 | Βροτήσιοσ ·. τροπῇ τοῦ ο εἰς η βροτήσιος, ὡς θεοτόκος θεητόκος. τὸ σι ι. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ισειος πάντα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον χαρίσιος ἀφροδίσιος· βροτήσιος δέ· πλὴν τοῦ Ἀρκείσιος, Σιμοείσιος. Ὁμήρου |
| β 380 | Βροτόεντα Ζ · ᾑ μ αγμένα· βρότον γὰρ τὸ ἀπὸ τοῦ φό νου αἷ μ α· ἢ ᾑ μα τωμ ένα. Φωτίου |
| β 381 | Βροτός · ἐκ τοῦ μείρω, τὸ μερίζω, γίνεται μορτός, μροτός· καὶ ἐπεὶ οὐδέποτε ἀμετάβολον ἀμεταβόλου προηγεῖται, τρέπεται τὸ μ εἰς β καὶ γίνεται βροτός, καὶ τὸ μετουσιαστικὸν βρότειος. τὰ διὰ τοῦ ειος ὀνόματα μετουσιαστικὰ ἢ κτητικὰ ὑπόστασιν ἢ μέρος σώματος δηλοῦντα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον βρότειος, δρακόντειον κάρα, Ἑκτόρειος χιτών |
| σ 442 | σις · βροντ. ν. ο |
| β 382 | Βρόχθος · τὸ ὀλίγον πόμα καὶ ἡ φάρυγξ, δι’ ἧς καταπίνομεν. εἴρηται παρὰ τὸ βρέχω, βέβροχα, βρόχος, καὶ ἐν πλεονασμῷ βρόχθος· τὸ γὰρ πινόμενον βρέχει καὶ τὸ πῖνον ὄργανον βρέχεται. πεποιημένη δὲ ἡ λέξις ἀπὸ τοῦ γενομένου ποιοῦ ἤχου ἐν τῷ πίνειν |
| β 383 | Βρόχος · ἐπὶ τοῦ σχοινίου καὶ τοῦ περιτιθεμένου τῷ λαιμῷ. κυρίως δὲ βρόχος ὁ εἰς τὰς ἀγκύρας ἐνημμένος καὶ τὰ ἀπόγεια σχοινία διὰ τὸ βρέχεσθαι. τι ν ὲς δὲ πα ρὰ τὸ τ ὸν β ρόγ χ ον τὴν ἄγχειν ἐτυμο λογοῦσι. σ κληρὸν δὲ τοῦτο |
| β 384 | Βρόχος · ὁ περιτιθέμενος τῷ αὐχένι. βρόγχος δὲ ὁ φάρυγξ· πᾶν γὰρ φθέγμα ἐκ βρόγχου καὶ φάρυγγος φέρεται. ἐκ τούτου λέγεται καὶ βρόχος τὸ σχοινίον τῆς πνιγμονῆς, ἤτοι τὸ δίκτυον τὸ πνῖγον |
| β 385 | Βρυγμός · ἡ σύντομος ἐδωδή. Εὔπολις ὅσος δ’ ὁ βρυγμὸς καὶ κο πετὸς ἐν τῇ στέγῃ“. παρὰ τὸ βρύκω, ὃ σημαίνει τὸ ἐσθίω· ὡς νύσσω οὖν νυ γμός οὕτωσ βρύκω βρυγμός |
| ε 841 | ει · ἀνθεῖ, φύ ει ὡς τὸ ἔ μβρυον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 386 | Βρύξει · τὸ θέμα βρύχω, δευτέρας συζυγίας τῶν βαρυτόνων. ἔστι δὲ καὶ βρυχῶ, δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| β 387 | Βρύχω · ἐπὶ ἀνθρώπων, βαρύτονον. βρυχάω βρυχῶ ἐπὶ θηρίου καὶ ἄλλων ζώων, περισπώμενον |
| β 388 | Βρύχω · τρίζω. βρύχεται, μαίνεται |
| β 389 | Βρῶμος · ἡ δυσωδία καὶ ἡ κόπροσ |
| β 390 | Βυθός · π αρὰ τὸ δύ ειν τὸν δύνοντα λίθον ἐν αὐτῷ ἢ καὶ σίδη ρον καὶ μ όλιβ δ ον καὶ μὴ ὁρᾶσθαι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| β 391 | Βυθός · παρὰ τὸ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι, δυθ όσ καὶ βυθός |
| β 392 | Βύνη · ἡ θάλασσα καὶ ὄνομα θεᾶς |
| β 393 | Βύνη · ἡ Ἰνώ· ἢ ὅτι εἰς βυθὸν ἥλλατο, ἢ ὅτι μετὰ τῶν ἱματίων εἰς βυθὸν εἱλκύσθη, ἢ ὅτι ὕδατος ἐπληρώθη ἢ παρὰ τὸ δῦναι εἰς τὸ ὕδωρ. ἔστι δὲ Βοιωτιακὴ ἡ λέξις |
| β 394 | Βύρσα · τὸ δέρμα τοῦ βοός, τὸ λεγόμενον βυρσάριον καὶ κάσσυμα |
| β 395 | Βυσσοδομεύειν · τὸ ἐν βάθει καρδίας διαν ο εῖσθαι |
| β 396 | Βυσσοδομεύειν · τὸ κατὰ βάθους τῆς διανοί ας φροντίζειν καὶ βου λ εύεσθαι. παρὰ τὸ δομεύειν αὐτὸ καὶ κατασκευάζειν ἐν βάθει |
| β 397 | Βυσσοδομεύειν · τὸ φροντίζειν· παρὰ τὸ δομεύειν καὶ κατασκευάζειν τὰ ἐν βάθει |
| β 398 | Βυσσοδομεύων · ἐκ βυθοῦ τῆς διανοίας κρυπτῶς συντιθεὶς σκέψιν, οἷον ἐν βυθῷ τινι οἰκοδομῶν, ὥστε μὴ πρότερον γνωσθῆναι πρὶν ὑπερέχειν ἄνω |
| β 399 | Βύσσοσ ·. βυσσὸς δὲ ὁ βυθός |
| β 400 | Βωβός · κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ δυνάμενος βοᾶν· ἐκ τοῦ βῶ, τὸ σημαῖνον τὸ φωνῶ |
| β 401 | Βῶλος · παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω· αἱ γὰρ βῶλοι τῶν καρπῶν τὰς ἀναδόσεις ποιοῦνται· ὅθεν Ὅμηρος ἐρίβωλον καὶ ἐριβώλακα τὴν γῆν λέγει· καὶ παρωνύμως βῶλος βῶλαξ καὶ ἐριβῶλαξ, ὡς λίθος λίθαξ |
| β 402 | Βωμολοχία · βωτιάνειρα διὰ τοῦ ι Βωμολοχία |
| β 403 | Βωμολόχοι · οἱ εὐτελεῖς καὶ πένητες, τουτέστιν οἱ περὶ τὸν βωμὸν λοχῶντες καὶ προκαθεζόμενοι αὐτῷ, ἵνα εὖ τις αὐτοὺς ποιήσῃ διδούς τι πρὸς τὴν ἀναγκαίαν τροφήν. βωμολόχοι δὲ καὶ οἱ ὄρνιθες οἱ τὸν βωμὸν περιϊπτάμενοι καί τι τῶν κρεῶν τῶν ἀπὸ τῶν ἐντόμων ἁρπάζοντες, οἷον οἱ κόρακες, οἱ ἰκτῖνες καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν ὀ ρνίθων. ἡ λέξις οὖν ἐπὶ τῶν εὐτελῶν εἴρηται καὶ εὐποιΐαν λαμβανόντων. καὶ ἄλλως. βωμολόχος ἐστὶν ὁ εὐτελής, ἤτοι ὁ πανοῦργος καὶ κακοῦργος· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ λοχᾶν καὶ ἐνεδρεύειν περὶ τὸν βωμόν. καὶ βωμολοχεύεσθαι δὲ τὸ ῥῆμα |
| β 404 | Βωμός · ἐκ τοῦ βῶ ῥήματος τοῦ σημαίνοντος τὸ περιπατῶ ὁ μέλλων βήσω, βημός καὶ βωμός |
| β 405 | Βωμός · σημαίνει. ζήτει |
| β 406 | Βωνῖτις · γῆ. Ὁμήρου |
| β 407 | Βωτιανείρῃ Α · ἄνδρας τρεφούσῃ |
| β 408 | Βωτιανείρῃ Α · παρὰ τὸ βῶ, τὸ τρέφω, γέγονε βωτιάνειρα. Γ Γεωργίου · γάμμα· ὅτι ἐστὶ δρεπανοειδὲς καὶ ἀμᾷ τὴν γῆν, ἤγουν θερίζει, ὥσπερ τὸ δρέπανον, ᾧπερ καὶ ὁ τύπος τοῦ γράμματος εἴκελος εἴτ’ οὖν ὅμοιος |
| γ 158 | Γαγγαλίζεσθαι · ἐκ τοῦ γελῶ γελίζω καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γαγγαλίζω, τὸ εἰς γέλωτα ἄγω |
| γ 159 | Γαγγαμών · δικτύου ἐστὶν εἶδος· παρὰ τὸ γάζω γαμός γαγγαμών, ἀπὸ τοῦ λαμβάνειν τὰ ἀγρευ όμενα. κ εῖται δὲ τὸ ὄνομα ἐν τοῖς τοῦ Ὀππιανοῦ Ἁλιευτικοῖς |
| γ 160 | Γάγγραινα · πάθος διαβρωτικὸν σαρκῶν· παρὰ τὸ γράω, ὃ σημαίνει τὸ ἐσθίω. Καλλίμαχος αἰζηῶν ἔγραε κηδεμόνοσ“ ἀντὶ τοῦ ἤσθιεν. παρὰ οὖν τὸ γράω γραῖνα, καὶ ἐν διπλασιασμῷ γάγγραινα |
| γ 161 | Γάδειρα · οἷον τῆς γῆς δειρά, τουτέστι σπόνδυλος |
| ρ 118 | ρος · παρὰ τὸ τὴν γαῖαν δαίρειν εἴτε παρὰ τὸ ἀεὶ δ αι ρόμενος λέγεται γαείδαρος καὶ ἀείδαρος |
| γ 162 | Γαιηοῦχος · ὁ περιέχων τὴν γῆν· παρὰ γὰρ τὸ γαῖα τὸ παράγωγον |
| γ 163 | Γαιηούχῳ · τῷ τὴν γὴν ὀχοῦντι Ποσειδῶνι, ὅ ἐστι βαστάζοντι· ἐπὶ θαλάσσης γὰρ βέβηκεν ἡ γῆ. ἢ παρὰ τὸ γαίειν καὶ τὸν ὄχον ὁ γαυριῶν τῷ ὄχ ῳ ἤγουν τῷ ὀχήμα τι. Ὁμήρου |
| γ 164 | Γαίης Α · ἔστι γέω ῥῆμα τὸ σημαῖνον τὸ τίκτω, ἐξ οὗ γίνεται γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, οἱονεὶ ἡ γεννητική, ἐξ οὗ καὶ γεωμέτρης· ἐκ τούτου γίνεται γέα γῆ, καὶ ἐκ τούτου ἄλλη παραγωγὴ διὰ τῆς αι διφθόγγου |
| ο 418 | ὁ σεισμὸς κατὰ Ἀθηναίους, ὁ τὴν γῆν κινῶν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 165 | Γάλα · παρὰ τὸ γυῖα καὶ τὸ ἅλλομαι· τὸ ἐκ τῶν γυίων ἁλλόμενον |
| γ 166 | Γάλα · παρὰ τὸ καλὸν εἰς ἀνατροφήν, οἷον κάλα· ἢ παρὰ τὴν γῆν γάλα· εἴρηται τὸ τρέφον πάντα τὰ σώματα |
| γ 167 | Γαλαθηνός · ἐκ τοῦ γάλα καὶ τοῦ θῶ, τὸ θηλάζω· ἐξ οὗ καὶ τιθήνη· ὡς τὸ δ ἐπηετανὸν γ άλα θῆσθαι“ |
| γ 168 | Γαληνόμορφον · παρὰ τὸ γαλήνη καὶ τὸ μορφή. τὸ γαλήνη γέγονεν οὕτως· ἔστιν ἅλς ἁλός, ἡ θάλασσα καὶ ἡ ταραχή, καὶ μετὰ τοῦ νη στερητικοῦ ἁλήνη, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γαλήνη, ἡ ἐστερημένη τῆς ταραχῆς. τὰ στερητικὰ καὶ τὰ ἐπιτατικὰ πάντα ἐν τῇ ἀρχῇ θέλουσι τίθεσθαι, πλὴν τοῦ γαλήνη, χελώνη, σελήνη· χελώνη δὲ παρὰ τὸ τρέχω καὶ τοῦ νη στερητικοῦ, ἡ ἐστερημένη τοῦ τρέχειν· σελήνη δὲ παρὰ τὸ σέλας, ὃ σημαίνει τὸ φ ῶς, καὶ τοῦ νη στερητικοῦ, ἡ ἐστερημένη τοῦ σέλαος· γαλήνη δὲ παρὰ τὸ γελῶ, γελάσω, γελάνη καὶ γαλήνη. τὸ δὲ μορφή παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω· ἡ γὰρ μορφὴ πάντα μερίζει. καὶ εἰς τὸ Μορφή |
| γ 169 | Γάλως · ἡ τοῦ ἀνδρὸς ἀδελφή |
| γ 170 | Γαμβρός · γάμοσ γαμηρός, καὶ συγκοπῇ καὶ προσθέσει τοῦ β γαμβρός |
| γ 171 | Γαμβρός · ὁ ἀνὴρ τῆς θυγατρός· γαμβρὸς δὲ λέγεται ὁ γήμας ὑπὸ τ ῶν οἰκείων τῆς γαμηθεί σησ |
| γ 172 | Γαμησείω · παρὰ τ ὸν γαμή σω μέλλοντα |
| γ 173 | Γάμοσ. ἢ διὰ τὸ γεννᾶν |
| γ 174 | Γάμος · οἷον δάμος τις· ὁ δαμαστι κὸς καὶ ὑποτακτικὸσ τῶν θηλειῶν, ὅθεν καὶ τ ὰς παρθένους ἀδαμάστουσ λέγουσιν |
| γ 175 | Γαμφηλή · ἡ γνάθος, ἡ σιαγών· παρὰ τὸ κάμπτω κάμψω γαμφή ῥηματικόν, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον γαμφηλή |
| γ 176 | Γαμφηλῇσιν Ν · σιαγόσιν· ἀπὸ τοῦ τὸ σχῆμα κεκάμφθαι |
| γ 177 | Γαργαρεών · Γάργαρον λέγεταί τι ἄκρον, ὅθεν καὶ γαργαρεὼν τὸ ὑψηλότατον τοῦ ἀνθρώπου ἐν τῷ πρὸ τοῦ στόματος οὐρανῷ καλουμένῳ ὑπερῴᾳ |
| γ 178 | Γαστήρ · ἡ πάντα τὸν βίον λαμβάνουσα καὶ μὴ πληρουμένη. οὕτω Φιλόξενος |
| γ 179 | Γάστρα · ἡ εἰς κύτος γεννηθεῖσα καὶ εἰς τὸ λαμβάνειν τι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 180 | Γαστρός · ἡ εὐθεῖα γαστήρ, ἡ δοτικὴ γαστέρι καὶ γαστρί, ἐξ οὗ καὶ γαστρίμαργος |
| γ 181 | Γαυλός · ἀγγεῖον δεκτικόν· σημαίνει δὲ καὶ πλοίου εἶδος |
| γ 182 | Γαῦλος · ὁ ἐξ ἀλλοτρίων ζῶν· λέγεται δὲ καὶ τὸ σκάφος διὰ τὸ κοῖλον καὶ πλεῖστα δέχεσθαι, ὥς φησιν Ἡρόδοτος ἐν τῇ γ τῶν Ἱστοριῶν |
| γ 183 | Γαυλός · τὸ γαλακτοδόχον ἀγγεῖον· παρὰ τὸ γάλα γαλός, καὶ πλεονασμῷ τοῦ υ γαυλός· ἢ παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω, τὸ δεκτικόν τιν οσ. γαῦλος δὲ τὸ σκάφος· γύαλός τις ὤν, τουτέστι κοῖλος. καὶ ἄλλως· γαυλός, παρὰ τὸ γῶ τ ὸ γά ζω γαυλός, ἀγγεῖον δεκ τικόν · καὶ οὐ πά ντωσ δεῖ παρὰ τὸ γάλα αὐτὸ λαμβάνειν. σημαίνει καὶ πλοίου εἶδος |
| γ 184 | Γαῦρος · ὁ μεγαλόφρων· παρὰ τὸ ἄγαν καὶ τὴν αὔραν· ὁ ἄγαν πεφυσιωμένος |
| γ 185 | Γέγειος · σημαίνει τὸν ἀρχαῖον, καὶ διὰ τῆς ει γράφεται· τὰ γὰρ παρὰ τὸ γέα συγκείμενα διὰ τῆς ει γράφεται, οἷον ἀνώ γειος κα τ ώγειος βαθ ύ γειος εὔ γειοσ |
| γ 186 | Γεγωνοτέραν · ἐκ τοῦ φωνῶ γίνεται ὠνῶ ἐκβολῇ τοῦ φ καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ γ γωνῶ, καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γεγ ωνῶ |
| γ 187 | Γεγωνῶ · Μ ἀλλ’ οὔ πώς οἱ ἔην βώσαντι γεγωνεῖν“· παρὰ τὸ γνώω ἐν ὑπερθέσει γωνῶ, καὶ ἐν διπλασιασμῷ γεγωνῶ· οἱ γὰρ ἐξακουόμενοι γνωστοί. Δίδυμος δέ φησι γεγωνεῖν εἶναι τὸ εἰς πᾶσαν γωνίαν ἀφικνεῖσθαι τὴν φωνήν. Χοιροβοσκοῦ |
| γ 188 | Γεγῶσα · ἐκ τοῦ γῶ, τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων γήσω, ὁ παρακείμενος γέγηκα, καὶ τὸ Ἰωνικὸν γέγασα· ἐπὶ γὰρ τοῦ παρακειμένου οἱ Ἴωνες ἡνίκα ἀφαίρεσιν ποιήσωνται συμφώνου, τότε καὶ συστολὴ παρακολουθεῖ. λοιπὸν ἡ μετοχὴ γεγαώς γεγαῶτος γεγῶτος· τὸ θηλυκὸν τὸ μὲν ὑπερτρισύλλαβον γεγαυῖα, τὸ δὲ τρισύλλαβον γεγῶσα· ἐπὶ μὲν γὰρ τῶν ὑπερτρισυλλάβων γεγαυῖα ἡ μετοχή, ὥσπερ τὸ μεμαυῖα· τὸ δὲ τρισύλλαβον γεγῶσα, ὡς μεμῶσα |
| γ 189 | Γεγῶσα · ἐκ τοῦ γῶ, τὸ χωρῶ, ὁ μέλλων γήσω, ὁ παρακείμενος γέγηκα καὶ τὸ Ἰωνικὸν γέγασα, ἡ μετοχὴ γεγαώς γεγαῶτος, καὶ τὸ θηλυκὸν γεγαυῖα καὶ τὸ γεγῶσα παρ’ αὐτό |
| γ 190 | Γεηρός · γήϊνος. Ὁμήρου |
| γ 191 | Γείνατο μήτηρ · ἔστι μέσου ἀορίστου πρώτου. γέγονεν δὲ ἐκ τοῦ γέω τοῦ σημαίνοντος τὸ τίκτω· ἐξ οὗ γέγονεν γέα διὰ τοῦ ε ψιλοῦ. τοῦτο τὸ γέω γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ν γένω· ὁ μέλλων γενῶ, ὥσπερ μένω μενῶ, καὶ νέμω νεμῶ ἔνειμα· οὕτως ἔγεινα, καὶ ὁ μέσος πρῶτος ἀόριστος παθητικὸς ἐγεινάμην, καὶ τὸ τρίτον ἐγείνατο, καὶ ἀφαιρέσει τοῦ ε γείνατο |
| γ 192 | Γείνωνται · ει |
| γ 193 | Γειομόρος · ὁ γεωργός· εἴρηται δὲ ἀπὸ τοῦ τὴν γῆν μορεῖν, ὅ ἐστι πονεῖν |
| γ 194 | Γεῖσα · παρὰ τὸ γέα, ὃ σημαίνει τὸ οἰκοδόμημα, γέϊσα παράγεται καὶ γεῖσα· κυρίως γὰρ λέγεται τὰ κατὰ γῆς τουτέστι τὰ καθ’ αὑτῶν ἐξέχοντα οἰκοδομήματα |
| ω 119 | ων · διὰ τῆς ει διφθόγγου · λ έγει δὲ ὁ Δίδυμος ὅτι ὥσπερ ἀπὸ τοῦ τεύχω γίνεται τέκτων, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ γείνω τοῦ σημαίνοντος τὸ πλη σιάζω ὅπερ γράφεται διὰ τῆς ει γίνεται γείτων. Ἀ λεξίων μέντοι, ὅτι ἀπὸ τοῦ γέα τοῦ διὰ τοῦ ε γεγραμμένου, γίνεται γεΐτων καὶ κράσει γείτων. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 195 | Γείτων · παρὰ τὸ γέα, ὅπερ γράφεται διὰ τοῦ ε ψιλοῦ, ὁ γείτων καὶ ἡ γείτων |
| γ 196 | Γέλοιοσ · πρόδηλον τὸ σημαινόμενον· εἴρηται παρὰ τὸ γέλως γελώϊος, ὡς πατρῷος πατρώϊος καὶ μητρῷος μητρώϊος· καὶ Βοιωτιακῶς γέλοιος· οἱ γὰρ Βοιωτοὶ τὸ ω καὶ τὸ ι εἰς τὴν οι δίφθογγον τρέπουσιν, τὸ πατρώϊος πατροῖος λέγοντες καὶ τὸ ἡρώϊος ἡροῖος |
| γ 197 | Γέλως · παρὰ τὸ γένειον εἰλεῖν καὶ συστρέφειν· περὶ γὰρ τὸ γένειον μύες τινὲς κινούμενοι ποιοῦσι τὸν γέλωτα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 198 | Γενεά · παρὰ τὸ γένος· τοῦτο παρὰ τὸ γείνω, τὸ γεννῶ. σημαίνει δ· τὴν ἡλικίαν, ὡς τὸ Η γενεῇ δὲ νεώτατος ἔσκεν ἁπάντων“· καὶ τὴν εὐγένειαν, ὡς τὸ Λ τέκνον ἐμόν, γενεῇ μὲν ὑπέρτερός ἐστιν Ἀχιλλεύσ“· καὶ τὴν φυλήν· γενεά λέγεται καὶ τὰ κθ ἔτη |
| γ 199 | Γένειον · ὁ ποιητὴς ἐν τῷ περὶ τῆς Ὀδυσσείας π τὸ γένειον ἐπὶ τοῦ τόπου φησίν, τὰς δὲ γενειάδας ἐπὶ τῶν τριχῶν |
| γ 200 | Γένειον · τὸ μέσον καὶ ἐξέχον τῆς κάτω γένυος· ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτοῦ τὰ γένη διαστέλλεσθαι τῶν ἀρσένων καὶ τῶν θηλειῶν καὶ ἀτελῶν καὶ τελείων ἡλικίαν |
| γ 201 | Γενική · παρὰ τὸ γένος γενῶ, γενήσω, γενική· ἡ τὰ γένη δηλοῦσα. τὸ Γεννῆσαι τοῦ τεκεῖν διαφέρει· τεκεῖν μὲν ἐπὶ μητρὸς τάσσεται, γεννῆσαι δὲ ἐπὶ πατρός· ὅθεν οὐ κυρίως εἶπεν ὁ ποιητής Ξ Ξάνθου δινήεντος, ὃν ἀθάνατος τέκετο Ζεύσ“. Φωτίου |
| γ 202 | Γένος · ἐκ τοῦ γείνω, ὃ σημαίνει τὸ γεννῶ |
| γ 203 | Γένυς · διότι γεννᾷ ὀδόντας καὶ τρίχας |
| γ 204 | Γένυς · τὸ μέρος τοῦ προσώπου, ὅτι γένεσις τριχῶν καὶ ὀδόντων |
| γ 205 | Γέρανος · παρ’ ὅτι ἐκ γῆς ἀεί τι ἐρανιζόμενος συλλέγει. καὶ γέρανος ὁ ὄμβρος ὑπὸ Κυρηναίων, παρὰ τὸ τὴν γῆν ῥαίνειν. οὕτως Ἑρέννιος Φίλων ἐν τῷ Περὶ χρηστομαθείας· φησὶ δὲ τὴν δευτέραν δασύνειν |
| γ 206 | Γέρας · ἡ τιμή· παρὰ τὸ γῆρας, τὸ τίμιον, τροπῇ τοῦ η εἰς ε |
| γ 207 | Γέρον · οὐδετέρως τὸ παλαιόν ἢ τὸ ὅπλον |
| γ 208 | Γέῤῥα · εἴτε τὰ σκηνώματα, ἐν οἷς τὰ ὤνια πιπράσκεται, εἴτε τὰ δερμάτι να αἰδοῖα, εἴτε τὰ ὑποδήματα |
| γ 209 | Γέρρον · δορικὸν σκέπασμα, ὑσσός, καὶ γέρρον οἰσύινον. Ὁμήρου |
| γ 210 | Γέρων · ἤτοι παρὰ τὸ γέρας, ἵν’ ᾖ παρώνυμον τὸ ὄνομα· ἢ παρὰ τὸ ἔντιμον εἶναι καὶ ἤδη εἰς τιμὴν ὁρᾶν· ἢ ὁ εἰς γῆν ὁρῶν, ὁ ἐγγὺς τοῦ θανάτου |
| γ 211 | Γέρων · παρὰ τὸ εἰσ τὴν γῆν ὁρᾶν |
| γ 212 | Γέρων · τινές φασιν, ὁ εἰς γῆν ὁρῶν· ἢ ὁ μετὰ φθορᾶς πορευόμενος· ἢ ὁ καλῶς δημηγορῶν |
| γ 213 | Γεῦσισ ·. νεμέσω νέμεσις, δεύσω δεῦσις καὶ γεῦσις. εἴωθεν δὲ τὸ δ εἰς γ τρέπεσθαι, ὡς γάμος· δάμος γάρ ἐστιν, ἐν ᾧ ὑποτάττεται ἡ γυνὴ τῷ ἀνδρί. ἔνθεν καὶ δάμαρ καλεῖται |
| γ 214 | Γέφυρα · ἡ κατὰ ποταμῶν οἰκοδομία, οἱονεὶ γήφυγρά τις οὖσα, γῆ ἐφ’ ὑγρῷ κειμένη |
| γ 215 | Γέφυρα · ἡ κατὰ τῶν ποταμῶν οἰκοδομία, δι’ ἧς οἱ ὁδοιπόροι πορεύονται. εἴρηται ἡ ἐφ’ ὑγροῦ γῆ γέφυρα· ἐλλείπει δὲ τὸ γ ὡς ἐν τῷ σιγωπή σιωπή, ἡ τῆς ὀπὸς σιγή |
| γ 216 | Γεωδαισία · παρὰ τὸν δασμὸν ἤτοι τὸν μερισμὸν τῆς γῆς |
| γ 217 | γειόλοφος. γήλοφο ς δέ |
| γ 218 | Γεωπεῖναι · παρ’ Ἡροδότῳ οἱ ὀλίγην γῆν ἔχοντες· οἱονεὶ οἱ πεινῶντ ες γῆς |
| γ 219 | Γῆ · παρὰ τὸ παγιωθῆναι, ἤγουν μὴ φέρεσθαι, ἀλλ’ ἀκίνητον ἔχειν τὴν στάσιν |
| γ 220 | Γηγενής · ὁ ἐκ τῆς γῆς ἔχων τὴν γένεσιν |
| γ 221 | Γηγενής · παρὰ τὸ γῆ καὶ τὸ γεννῶ· ὁ ἐκ τῆς γῆς γεννηθείς |
| γ 222 | Γηθόσυνος · ὁ περιχαρής· δηλοῦσιν οἱ Δωριεῖς τὴν τούτου γραφὴν γαθόσυνος λέγοντες |
| γ 223 | Γήλοφος · ἐκ τοῦ γῆ καὶ τοῦ λόφος. τὸ Γῆμαι τοῦ γήμασθαι διαφέρει· γαμεῖ μὲν ὁ ἀνήρ, γαμεῖται δὲ ἡ γυνή. καὶ Ὅμηρος διαστέλλει λ γημαμένη ᾧ υἱῷ· ὁ δ’ ὃν πατέρ’ ἐξεναρίξας Γῆμε“. καὶ Ἀνακρέων δὲ διασύρων ἐπὶ θηλύτητί τινα λέγει καὶ θάλαμος, ἐν τῷ κεῖνος οὐκ ἔγημεν, ἀλλ’ ἐγήματο“. καὶ Αἰσχύλος δὲ ἐν Ἀμυμώνῃ σοὶ μὲν γαμεῖσθαι μόρσιμον, γαμεῖν δ’ ἐμοί“ |
| γ 224 | Γηραλέος · ε |
| γ 225 | Γῆρας · παρὰ τὸ γέρας, ὃ σημαίνει τὴν τιμήν· οἱ δὲ παρὰ τὸ εἰς γῆν ἔρρειν διὰ τὸ ἐγγὺς εἶναι θανάτου· ἢ ὁ εἰς γῆν ὁρῶν καὶ βλέπων |
| γ 226 | Γήτειον · ἀπὸ τοῦ γῆ γίνεται γῆτος, καὶ ἐξ αὐτοῦ γήτειον διὰ τῆς ει · σημαίνει δὲ |
| γ 227 | γήθυον · χλωρὸν κρόμμυον ἢ ἀμπελόπρασον |
| γ 228 | Γιγνώσκω · ἔστι ῥῆμα νοῶ νοήσω· ἐν συναλοιφῇ νώσω, ὡς ὀγδοήκοντα ὀγδώκοντα· τοῦτο ἐπενθέσει τοῦ κ νώσκω, ὡς τρώσκω θνήσκω· καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνώσκω, ὡς νόφος γνόφος καὶ νοήμη νώμη καὶ γνώμη· κατὰ διπλασιασμὸν γιγνώσκω, εἶτα κατὰ ἀφαίρεσιν γινώσκω. γ |
| γ 229 | Γινώσκω · διὰ τοῦ ι · τὸ νω μέγα· ὥσπερ γὰρ ἀπὸ τοῦ ὀγδοήκοντα γίνεται κατὰ κρᾶσιν ὀγδώκοντα, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ νοῶ νοήσω νώσω, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνώσω· ὥσπερ δὲ ἀπὸ τοῦ τρώσω μέλλοντος γίνεται ἐνεστὼς πλεονασμῷ τοῦ κ τρώσκω καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν τιτρώσκω οὕτως ἀπὸ τοῦ γνώσω γνώσκω καὶ ἀναδιπλασιασμῷ γιγνώσκω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ἑνὸς γ γινώσκω. καὶ λοιπὸν ἡ θέσει μακρὰ μετῆλθεν εἰς φύσει, ὥσπερ καὶ ἐπὶ τοῦ γίγνεται γίνεται· ἀποβολῇ γὰρ τοῦ ἑνὸς γ ἐξέτεινε τὸ ι. καὶ δὲ ἄλλον λόγον τὸ γινώσκω διὰ τοῦ ι γράφεται ἐπειδή, ὡς ἐμάθομεν, ἀπὸ διπλασιασμοῦ ἔχει τὴν γι συλλαβήν· οὐ θέλουσι δὲ οἱ ἀνα δ ιπλασιασμοὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεσθαι, οἷον δῶ διδῶ, θῶ τιθῶ, βῶ βιβῶ· οὕτως οὖν καὶ γνώσκω γιγνώσκω |
| γ 230 | Γλαρίδες · οἱ κολαπτῆρες· παρὰ τὸ γλάπτειν |
| γ 231 | Γλαυκόφθαλμος · ὁ τὸ γλαυκὸν ἔχων ἐν τῷ ὀφθαλμῷ· παρὰ τὸ γλαύσσειν, ὅ ἐστι λάμπειν |
| γ 232 | Γλαύσσω · λάμπω· ἐξ οὗ καὶ γλήνη, ἡ τῶν ὀφθαλμῶν κόρη, παρὰ τὸ δι’ αὐτῶν γαληνεύεσθαι τῇ ποικιλίᾳ τῶν ὁρατῶν τὴν αἴγλην. γλήνη δέ ἐστι φάος. γλήνη λέγεται καὶ κόρη παρθένος |
| γ 233 | Γλαφυρόν · ἐπὶ μὲν τοῦ ἡδέος τὸ διορύττον καὶ κινοῦν τὴν ἀκοὴν εἰς ἡδονήν. ἐπὶ δὲ τοῦ κοίλου καὶ βαθέος παρὰ τὸ γλάφω, τὸ διορύττω καὶ κοιλαίνω |
| γ 234 | Γλαφυρόν ε · κοῖλον, διὰ τὸ γεγλύφθαι |
| γ 235 | Γλήνη ·. ἢ ἀπὸ τοῦ γλαύσσειν, ὅ ἐστι λάμπ ειν · εἰσὶ γὰρ αἱ κόραι ἔμπυροι, ὅθ εν παρ’ Ὁμήρῳ Υ ὁ λέ ων γλαυκι ό ων“ |
| π 697 | πῖνος · ὁ ῥύπος |
| γ 236 | Γλίχεσθαι · τὸ ἐπιθυμητικῶς σπεύδειν· παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαι, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ γ γλίχεσθαι. τὸ δὲ λίαν διὰ τοῦ ι γράφεται, ἐπειδὴ εὕρηται συνεσταλμένον |
| γ 237 | Γλιχόμενοσ ·. παρὰ τὸ λίαν ἔχεσθαί τινος |
| γ 238 | Γλουτοί · ἔνυγροι· τῆς κοτύλης οἱ κύκλοι τουτέστι ποτηρίου· κοτύλη δὲ κράσεως μέτρον |
| γ 239 | Γλουτός · τὸ ὑπὸ τὸν πρωκτὸν μέρος ὄπισθεν τῶν μηρῶν· διὰ τὸ τρυφερὸν καὶ ἁπαλὸν καὶ γλοιῶδες εἶναι τὸ μέρος γλοιουτός καὶ γλουτός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 240 | Γλυκύτερα · παρὰ τὸ γλυκύς· τοῦτο παρὰ τὸ γλεῦκος, ὃ σημαίνει τὸν ἀποστάζοντα οἶνον ἐκ τοῦ ληνοῦ, γλευκύς καὶ γλυκύς |
| γ 241 | Γλυπτόν · ἐκ τοῦ γλύφω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 242 | Γλυπτόν · παρὰ τὸ γλύφω· τοῦτο παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαίνω |
| γ 243 | Γλύφω · ἀπὸ τοῦ γλάφω. ὅθεν καὶ βραχὺ ἔχει τὸ υ ὥς φησιν Ὦρος ἐν τῷ Περὶ διχρόνων. Γλῶσσα·. σημαίνει γ |
| γ 244 | Γλῶσσα · ἡ γνῶσιν ἔχουσα ἐν τοῖς τῶν χυμῶν ἰδιώμασι, ἢ ὅτι κλωμένη τὴν ἔναρθρον φωνὴν ἀποδίδωσιν |
| γ 245 | Γλῶσσα · παρὰ τὸ εἶναι αὐτὴν γνῶσιν τῶν νοστίμων καὶ ἀνόστων, ἤγουν τῶν βρωσίμων καὶ ποσίμων, ἡδέων καὶ πικρῶν, γλυκέων καὶ ἀγλύκων |
| γ 246 | Γλῶσσα · τὸ φωνητικὸν ὄργανον παρὰ τὸ γνώσω γνῶσα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς γνῶσσα καὶ γλῶσσα, ἡ ὑπὸ γνῶσιν ἄγουσα τὰ ἐν τῇ διανοίᾳ. ἀπὸ μελλόντων πολλὰ γίνεται θηλυκά, ὡς δόξω δόξα, βήσω βῆσα καὶ ἐν διπλασιασμῷ βῆσσα. καὶ γὰρ διαγνωστική ἐστι τῶν ἐν τοῖς χυμοῖς ποιοτήτων· τὸ γὰρ γευστικὸν ἐ ν αὐ τῷ. ἢ κλῶσσα, διὰ τὸ εὐχερῶς κλᾶσθαι· καὶ Ὅμηρος Υ στρεπτὴ δὲ γλῶσσά ἐστι βροτῶν“· κλῶσσα οὖν καὶ γλῶσσα τροπῇ τοῦ κ εἰς γ |
| γ 247 | Γλῶσσα · τρέψας τὸ λ εἰς τὸ ν καὶ τὸ δεύτερον ς εἰς τὸ τ φημὶ οὕτως ἡ γνωστὰ ἐν τῷ νῷ τοῖς ἀκούουσι ποιοῦσα τὰ λεγόμενα |
| γ 248 | Γλωσσόκομον · ὡς γλῶσσα ὄν· μακρὸν σῶμα κομίζον. διὸ καὶ λέγεται γλωσσόκομος |
| γ 249 | Γναθμοῖς · γνάθοις, ἀκωκαῖς |
| γ 250 | Γνάθοι · οἷον χανινοί τινες ὄντες· χαίνοντι γὰρ ἡ ἔνθεσις γίνεται τῶν εἰσφερομένων |
| γ 251 | Γναπτῇσιν Λ · ἐπικεκαμμέναις |
| γ 252 | Γνήσιος · παρὰ τὸν γενήσω μέλλοντα |
| γ 253 | Γνόφος · ἔστιν ἔνοσις καὶ σημαίνει τὸ κ ινῶ. ἐγράφη |
| γ 254 | Γνόφος · ἡ πυκνοτάτη συννέφεια· καλεῖται καὶ δνόφ ος· παρὰ τὸ ν είφ ω νέφος καὶ ν ό φ οσ καὶ ἐν πλεονασμῷ τ οῦ γ γ ν όφοσ |
| γ 255 | Γνόφος · παρὰ τὸ δονῶ καὶ τὸ νέφος δόνοφος, καὶ ἐν συγκοπῇ δνόφος καὶ γνόφος |
| γ 256 | Γνόφοσ ·. οὕτως Εἰρηναῖος ὁ Ἀττικιστής |
| γ 257 | Γνόφος · ὁ κενὸς φάους ἀήρ, κατὰ μετάθεσιν τοῦ κ εἰς γ κενόφαός τις ὤν. τινὲς δὲ οὕτως· νείφω νόφος, καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ γνόφος, καὶ μεταθέσει τοῦ γ εἰς δ δνόφος |
| γ 258 | Γνύξ ·. γόνυξ καὶ γνύξ ἐν συγκοπῇ |
| γ 259 | Γνύξ · γόνυξ· ἐπίρρημα· ἀντὶ τοῦ ἐπὶ γόνυ. ἔνθεν ἰγνύα, ἡ τὸ γόνυ συνέχουσα |
| γ 260 | Γνώμη · παρὰ τὸ γνώσω γνώμη, ὡσ στήσω στήμη, φήσω φήμη· ἢ ἀπὸ τοῦ νοήσω νοήμη καὶ νώμη καὶ γνώμη· ἢ παρὰ τὸ νωμῶ, τὸ μερίζω, νώμη καὶ γνώμη |
| γ 261 | Γνώμων · γνώμονος· τὸ μέτρον, ἡ στάθμη |
| γ 262 | Γνώμων · ὁ ὀδοὺς τῶν ἀλόγων ζώων, ὅθεν καὶ προβατογνώμων“. εἴρηται ἀπὸ τοῦ τὸν χρόνον ἀπ’ αὐτοῦ διαγινώσκεσθαι |
| γ 263 | Γνώριμοι · μαθηταί, ἢ φίλοι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| π 698 | παρὰ τὸ γνώσω γνωστός καὶ ἄγνωστος |
| γ 264 | Γνωτός · ὁ ἀδελφός ἢ ὁ ἅμα τινὶ γεννητός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| γ 265 | Γογγύζω · τὸ τῇ φωνῇ ὑποκλαίω. καὶ γίνεται ἐκ τοῦ γρύζω καὶ κατὰ ἀναδιπλασιασμὸν γογγρύζω, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ρ γογγύζω |
| γ 266 | Γόης · κόλαξ, πλάνος, περίεργος, ἀ πατεών, φαρμακός |
| γ 267 | Γοητεία · ἀπάτη |
| γ 268 | Γομόρ · τὸ μέγα μέτρον ἐστὶ τὸ καὶ λεθέκ· λεθὲκ δέ, ὡς ἐν τῷ προφήτῃ Ὠσηὲ εἴρηται ἐμισθωσάμην ἐμαυτῷ λεθὲκ κριθῶν“, ἐν ἄλλοις δὲ ἀντιγράφοις λέγεται γομὸρ κριθῶν“· τὸ οὖν αὐτὸ ιε μόδια δηλοῖ. λεθὲκ δὲ κατὰ τὴν τῶν Ἑβραίων φωνὴν εἴρηται, ὅ ἐστιν ἔπαρμα, ἀπὸ τοῦ δύνασθαι νεανίαν ἐπάραντα τὸν γόμον τῶν ιε μοδίων τοῦ σίτου ἢ κριθῆς τῷ ὄνῳ ἐπιτιθέναι. ἔστι δὲ καὶ μικρὸν γομὸρ μοδίων ιβ, ξεστῶν δὲ ν |
| γ 269 | Γομόρ · τὸ μέγα, ὃ καὶ θεκέλ |
| γ 270 | Γονεία · ἡ γέννησις· γωνία, ἡ τοῦ τοίχου· καὶ γονία, εἶδος ὀρνέου |
| γ 271 | Γονόρροια · γονορροίας· τὰ παρὰ τὸ νοῦς καὶ ῥοῦς καὶ πλοῦς διὰ διφθόγγου, οἷον εὔχροια εὔροια Εὔβοια. γονορρής δὲ ὄνομα ἀρσενικόν, ὁ γονορρυής |
| γ 272 | Γόνυ · ἐκ τοῦ κονῶ, τὸ ἐνεργῶ |
| γ 273 | Γόνυ · τὸ εἰς γῆν νεῦον |
| γ 274 | Γοῦν · τοίνυν |
| γ 275 | Γουνάσομαι Α · ἔστι μέσου μέλλοντος πρώτου δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| γ 276 | Γοῦτος · ληκύθου εἶδος· εἴρηται παρὰ τὸν γοῖτον, ὅ ἐστι ῥύπον |
| γ 277 | Γράμματα · οἱ χαρακτῆρες τῶν στοιχείων· παρὰ τὸ γράφεσθαι, ὅπερ ἐστὶ καταξέεσθαι· ἔνθεν καὶ γράβδις ἡ κατεξυσμένη λαμπάς, καὶ γραῦς ἡ κατεξυσμένη τὸ σῶμα διὰ τὸ γῆρας· ὡς τρέφω οὖν θρέμμα, θρ ύπτω θρύμμα, οὕτω γράφω γράμμα. ἢ παρὰ τὸ γλάφω γλάμμα γράμμα καὶ Ὅμηρος δ · εὐνὰς ἐν ψαμάθοισι διαγλάψασ’ ἁ λί ῃσι“ |
| γ 278 | Γραμματείας · παρὰ τὸ γραμματεύς· τοῦτο παρὰ τὸ γράμμα. Γεωργίου |
| γ 279 | Γραμματείδιον. ἀμφίβολόν ἐστιν εἴτε διὰ τῆς ει εἴτε διὰ τοῦ ι. εἰ μὲν οὖν ἀπὸ τοῦ γραμμάτιον τοῦ σημαίνοντος τὸ μικρὸν γράμμα, διὰ τοῦ ι μακροῦ γράφεται, ὥσπερ ὀψάριον ὀψαρίδιον, λαχάνιον λαχανίδιον· εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ γραμματεῖον γέγονε τοῦ σημαίνοντος τὴν μικρὰν δέλτον, διὰ τῆς ει γράφεται, ὥσπερ γραφεῖον γραφείδιον. ἰστέον δέ, ὅτι τινὲς λέγουσι γραμματεῖον τὸ μικρὸν βιβλίον, ὁ δὲ Ὦρος τὴν μικρὰν δέλτον |
| γ 280 | Γραμματική · διὰ τὸ τήκειν, ὅ ἐστι χ ω ν ε ύειν, γράμμα · τοῦτο δὲ παρὰ τὸ γλάπτω, τὸ κοιλαίνω |
| γ 281 | Γραμματική · ὡς κατὰ πολὺ τῶν ἄλλων ἐνῳκειωμένη ἐστὶ πολυμάθειαν· ἔνθεν γὰρ αὐτῇ καὶ τὰ τῆς ἐπικλήσεως κατῆρξεν. γραμματεὺς καὶ οὐ γραμματαῖος |
| γ 282 | Γρᾶστις · ἡ χλωρὰ κριθή |
| γ 283 | Γράφω · σημαίνει γ |
| δ 345 | διὰ τοῦ ι τὸ νι · ἔστι δὲ ὄνομα ποταμοῦ. καί τ ινεσ λ έγουσιν ὅτι τῷ λόγῳ τῶν εἰς κος κ τητικῶν, ὥσπερ βασι λ ικός. ταῦτα γὰρ γενό μενα κύρια ἐβαρύνθησαν. τὸ λοιπὸν κατὰ τροπὴν τοῦ κ εἰς γ Γρήνικος. ἕτεροι δὲ λέγουσιν ὅτι σύνθετόν ἐστιν, ἀπὸ γὰρ τοῦ γῆ καὶ τοῦ νῖκος γέγονε Γήνικος, τουτέστιν ὁ τὴν γῆν νικῶν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ Γρήν ικος· ἐκεῖ γὰρ ἐνίκησαν. ἐγράφη |
| γ 284 | Γριπεύς · ὁ ἁλιεύς· παρὰ τὸ γρῖπος, τὸ δίκτυον, παρωνύμως γρ ιπ εύ ς. γρῖπος δὲ παρὰ τὸ ἀγρεῖν, ἐνδείᾳ τοῦ α. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ γρῖφος καλεῖται, παρὰ τὸ γράφειν, ὅ ἐστι ξύειν, ὁ τὴν γῆν ξύων, γράφος καὶ γρῖφος καὶ γρῖποσ |
| γ 285 | Γρῖπος. παρὰ τὸ ἀγρεῖν, ὅ ἐστι παρακολουθεῖν τῇ ἄγρᾳ. οὕτως Ἡρωδιανὸς ἐν τῇ Ὀρθογραφία . . Θεόκριτος τοῖσ δὲ μετὰ γριπεῦσιν“. γριπεύς γὰρ ὁ ἁλιεύς, καὶ γρῖπος τὸ ἁλιευτικὸν δίκτυον, οἷον ἄγριπος· ἀγρεῖν δὲ τὸ λαμβάνειν. οὕτω Θέων ἐν Ὑπομνήματι τῷ εἰς Θεόκριτον . γρῖπος πάλιν τὸ συμποτικὸν πρόβλημα, τὸ θηρεῦσαι καὶ κατασχεῖν δυνάμενον διὰ τὴν δυσχέρειαν |
| γ 286 | Γρυμεία · ἣν οἱ πολλοὶ γρύτην καλοῦσι· τὰ εἰκῆ συμπεφορημένα. καὶ ἔστι πολιτικώτερον ἄνευ τοῦ ι γρυμέα. καὶ ἐκεῖθεν τὸ λεγόμενον ἐν τῇ συνηθείᾳ ἐγριπίσαμεν“ τοῦ φ τραπέντος εἰς π |
| γ 287 | Γρύψ · παρὰ τὸ γρύζειν ἰσχυρῶς ἐν τῷ ἁρπάζειν καὶ ἀνασπᾶν τὴν θήραν |
| γ 288 | Γρώνη · ἡ βεβρωμένη ἤτοι τετρημένη πέτρα· Λυκόφρων οἱ δ’ οὖσα γρώνης εὐγάληνα χερμάδοσ“. παρὰ τὸ γῶ, ὃ σημαίνει δέχομαι, γώνη καὶ προσθέσει τοῦ ρ γρώνη, ἡ ἐν τῇ τρήσει δεχομένη τὰ σχοινία πέτρα· οὖσα γὰρ τὰ σχοινία. οὕτως |
| γ 289 | Γύαλον · τὸ κοίλωμα. κυρίως τὸ τῆς χειρὸς λέγεται γύαλον ἀπὸ τοῦ γῶ, τὸ λαμβάνειν. Ὁμήρου |
| γ 290 | Γύαλον · τὸ κύτος, τὸ κοίλωμα τοῦ θώρακος· χύαλον, τὸ περιχεχυμένον τῷ φοροῦντι· καὶ ἁπλῶς πᾶν κοίλωμα. τινὲς δὲ καὶ ἐπὶ τοῦ Ο γυάλοισιν ἀρηρότα“ τοῖς ἔξωθεν κόσμου χάριν ἐπικεκολπωμένοις, διὸ καὶ ἀρηρότα“ εἶπεν· οἱ δὲ πάλιν ἡρμοσμένα τὰ κοῖλα τῷ φοροῦντι. Ἡσιόδου |
| γ 291 | Γύης · τὸ κατώτατον ἄκρον τοῦ ἀρότρου τὸ πρὸς τῷ ἐλύματι, ἤτοι τὸ ξύλον τὸ λεγόμενον γονάτι ον. εἴρηται παρὰ τὸ γῶ, τὸ λαμβάνω· ἢ ὅτι ἀεὶ π ερὶ τ ὴν γ ῆν. λέγεται δὲ καὶ γῆς μέτρον παρ’ Ὁμήρῳ |
| γ 292 | Γυῖα · κυρίως ἐπὶ τῶν ποδῶν· παρὰ τὸ ἐπὶ τῆς γύης, ὅ ἐστι τῆς γῆς, ἰέναι |
| γ 293 | Γυῖα · τὰ μέλη τοῦ σώματος· κυρίως δὲ χεῖρες καὶ πόδες· ἐξ οὗ Θ γυιώσω“, χωλώσω |
| γ 294 | Γυμνάσια · οἱ τόποι ὅπου ἐγυμνάζοντο· ἐπειδὴ γυμνοὶ ἠγωνίζοντο |
| γ 295 | Γύναι · ἡ κλητική· παρὰ τὴν γύναιξ εὐθεῖαν, ὅθεν καλλιγύναικα“. καὶ δῆλον ἀπὸ τῆς δοτικῆς τῶν πληθυντικῶν· αἱ γὰρ εἰς ξ δοτικαὶ πληθυντικαὶ ἀποβάλλουσαι τὸ ι ποιοῦσι τὴν εὐθεῖαν· φοίνιξι φοῖνιξ, κόλαξι κόλαξ |
| γ 296 | Γυνή · γονή τις οὖσα· ἡ δεκτικὴ τοῦ σπέρματος. διὰ τί μὴ ἐκλίθη γυνή γυνῆς ἀλλὰ γυναικός; διότι τὰ εἰς η θηλυκὰ δισύλλαβα ἐκτείει |
| γ 297 | Γυνή ·. οὕτως Ἡρῳδιανὸς ἐν Ἐπιμερισμοῖς. καὶ εἰς τὸ Καλλιγύναικα |
| γ 298 | Γυνή · κοινὴ γῆ |
| γ 299 | Γυνή · ὡς μὲν Δημόκριτος γονή τις οὖσα, ἡ γονῆς δεκτική· ἢ ἀπὸ τῆς γῆς καὶ τοῦ γεννᾶν. κλίνεται δὲ ἡ γυνή κατὰ τὰς ἄλλας πτώσεις ὡς τὰ εἰς η λήγοντα· Φερεκράτης ὡς ἄτοπόν ἐστι μητέρ’ εἶναι καὶ γυνήν“ |
| γ 300 | Γύννις · γυναικώδης· εἴρηται παρωνύμως παρὰ τὸ γυνή γύνις, ὡς δάφνη Δάφνις, νύμφη Νύμφις, νίκη Νῖκις |
| γ 301 | γυρῖνος · ὁ μικρὸς βάτραχος· παρὰ τὸ γυρόν, τὸ περιφερές |
| γ 302 | Γωνία · ἡ τοῦ τοίχου· γονεία, ἡ γέννησις· καὶ γονεία, εἶδος ὀρνέου |
| γ 303 | Γωνία · παρὰ τὸ γῶ, τὸ χωρῶ. γονεία δὲ ἡ γέννησις |
| γ 304 | Γωρυτός · ἡ τοξοθήκη· παρὰ τὸ χωρῶ χωρυτός· ἢ παρὰ τὸ γῶ, ὃ σημαίνει τὸ λαμβάνω, τὸ λαμβάνον τὸ τόξον |
| γ 305 | Γωρυτῷ φ · τῇ θήκῃ τοῦ τόξου· μετείληπται δὲ ἐκ τοῦ χ τὸ γ καὶ οἱονεὶ χωρυτός, παρὰ τὸ χωρεῖν τὸ τόξον. Δ |
| δ 346 | Δαί · σύνδεσμος ἐρωτηματικός ἐκτετ αμένος, οἷον α τίσ δαὶ ὅμιλοσ“ Κ πῶς δαὶ τῶν ἄλλων Τρώων“· ὁ δὲ συμ πλεκ τικὸσ δέ συνεσταλμένος |
| δ 347 | Δαί · σύνδεσμος ἴσος τῷ δέ |
| δ 348 | Δαίδαλος · τὸ δαι δίφθογγον· παρὰ γὰρ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω, οἱονεὶ ὁ πολυΐστωρ. Ὁμήρου |
| δ 349 | Δαίμονες · θεοί, ἅτε δαήμονες πάντων ὄντες· ἢ μερίζοντες ἡμῖν πάντα, παρὰ τὸ δάσασθαι |
| δ 350 | Δαίμονες · παρὰ τὸ δαῆναι τὰ πάντα, ἢ μερίζειν τὰ ἀγαθὰ καὶ τὰ κακὰ τοῖς ἀνθρώποις |
| δ 351 | Δαίμων · δαίμονος· ἐκ τοῦ δαίω, τὸ μανθάνω· δαήμων τις ὤν |
| δ 352 | Δαίμων · ὄνομα· σημαίνει καὶ τὸν δαίμονα καὶ τὸν ἐπιστήμονα καὶ τὸν δαΐζοντα καὶ διακόπτοντα |
| δ 353 | Δαίμων · ὁ πάντα εἰδώς. παρὰ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω· ὁ εἰδήμων πάντων |
| δ 354 | Δαίμων · παρὰ γὰρ τὸ δαίω, τὸ γινώσκω· ὁ εἰδήμων πάντων |
| δ 355 | Δαίμων · σημαίνει ζ· τὸν πάντα εἰδότα θεόν, τὸν ἀκάθαρτον, τὸν τεχνίτην, τὸν μακάριον, τὸν πλούσιον, τὸν εὐτυχῆ καὶ τὸν ἀστέρα |
| δ 356 | Δαίνυντο Α · παρατατικοῦ τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν τῶν εἰς μι · ἀπὸ τοῦ δαινύω ἕκτης συζυγίας τῶν βαρυτόνων τὸ παράγωγον δαίνυμι |
| δ 357 | Δαιομένων · διαιρουμένων, διανεμομένων, ἢ καιομένων |
| δ 358 | Δαΐς · ἡ λαμπάς ὀξυτόνως. δάϊς δὲ ἡ μάχη βαρυτόνως |
| δ 359 | Δαΐς · ἡ λαμπάς. παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, ἀφ’ οὗ τὸ δ δάος μετὰ χερσὶν ἔχουσαι“· καὶ ὡς σκέλος σκελὶς μέρος μερὶς οὕτωσ. καὶ δάος δαΐς, ὡς δέ τινες δ άϊ ς δαῖς |
| δ 360 | Δάϊς · ἡ μάχη· βαρύνεται· Καλλίμαχος εἰς δάϊν ἐρχομένων“· καὶ μεταθέσει τοῦ α εἰς η δηΐς |
| δ 361 | Δαισάνη · πτισάνη, ἀπὸ σίτου ἐπτισμένου ἑψηθεῖσα· εἴρηται παρὰ τὸ δαίσασθαι, ὅ ἐστιν εὐωχεῖσθαι· τὴν γὰρ πρώτην τροφὴν πρὸ τῆς εὑρέσεως τῶν ἄρτων οὕτως ἐποιοῦντο. Ὁμήρου |
| δ 362 | Δαιτός Δ · θηλυκοῦ γένους μόνου· γενικῆς τῶν ἑνικῶν· κλίνεται δὲ ἡ δαίς τῆς δαιτός. γέγονεν δὲ ἀπὸ τοῦ δαίω ῥήματος, τοῦ σημαίνοντος τὸ κόπτω καὶ μερίζω· τουτέστιν ἡ μεριστή, ἡ ἴσως διδομένη διὰ πᾶσιν. ὁ μέλλων ἐκ τοῦ δαίω δαίσω, καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ ω δαίς, ὀξυτόνως· τὸ δὲ παῖς περισπωμένως ὡσ καὶ σταῖς |
| δ 363 | Δαιτρεύειν Λ · διαιρεῖν· ὅθεν καὶ δαιτρός, ὁ μάγειρος, παρὰ τὸ διαιρεῖν τὰ κρέα |
| δ 364 | Δαιτρόν Δ · τὸ μερισθέν, μεριστόν |
| δ 365 | Δαΐφρονι · πολεμόφρονι· δάϊς γὰρ ἡ μάχη |
| δ 366 | Δάκρυον · δάκνυόν τί ἐστιν· ἀπὸ τοῦ δάκνεσθαι δι’ αὐτῶν τὰ ὄμματα, ἢ ὅτι τὰ πολλὰ ἀπὸ τῆς δηκτικῆς λύπης γ ίνεται |
| δ 367 | Δάκρυον · παρὰ τὸ δήκω, τὸ δαγκάνω, δάκνυ ον καὶ δάκρυον· δακνομένης γὰρ τῆς ψυχῆς ἐξέρχεται τὸ δάκρυον |
| δ 368 | Δακτύλιος · ἐπὶ τῆς ἕδρας, ἤγουν ὁ ἀφεδρών· ἤτοι διὰ τὸ δακτύλῳ ἐφικτὸν εἶναι ἢ ἀπὸ τῆς στρογγυλότητος τοῦ σημαντῆρος, τουτέστι τοῦ σφιγκτῆρος. ὁ δὲ φορούμενος ἀπὸ τοῦ περὶ τὸν δάκτυλον ἰέναι |
| δ 369 | Δάκτυλοι · δάπτυλοί τινες ὄντες |
| δ 370 | Δάκτυλοι · οἷον δράκτυλοι, παρὰ τὸ δράττεσθαι· ἢ δέκτυλοι, δεκτικοὶ ὄντες· ἢ δείκτυλοι, ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῶν γίνεσθαι τὴν δεῖξιν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 371 | Δάμαλις · δαμάλεως καὶ δαμάλιος· τὸ θηλυκὸν καὶ μικρὸν βοΐδιον. τὸ δὲ ἀρσενικὸν ταυρίδιον. ἐτυμολογεῖται δὲ δάμαλις παρὰ τὸ δαμάζεσθαι ἅλις καὶ οὕ τωσ ἡμεροῦσθαι. Δάμαλις καὶ δαμάλης διαφέρει |
| δ 372 | Δάμαρ · γαμετή. παρὰ τὸ δεδαμάσθαι. ἢ παρὰ τὸν γάμον γάμαρ καὶ δάμαρ |
| δ 373 | Δάμαρ · παρὰ τὸ δεδμῆσθαι |
| δ 374 | Δαμασκηνόν · παρὰ τὸ θ αυ μα στῶσ κινεῖν, θαυμάσκι νόν τι ὄν |
| δ 375 | Δανά ο · ξύλα ξηρά· παρὰ τὸ δήν, τὰ διὰ τὸν χρόνον ξηρά· ἢ παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 376 | Δανείζω · ἐκ τοῦ δάνος· τοῦτο παρὰ τὸ δίδοσθαι μετὰ ἀνίας |
| δ 377 | Δάνειον · παρὰ τὸ δάνος, ὃ σημαίνει τὸ δῶρον· ὡς οὖν τέλος τέλειον, οὕτω δάνος δάνειον, κατὰ ἀντίφρασιν τὸ μὴ δῶρον. Τρύφων δὲ ὁ τοῦ Ἁρποκρατίωνός φησι τὸ παλαιὸν ἐπὶ τοῦ ἀναφαιρέτου δώρου τάττεσθαι τὴν λέξιν. Δίδυμος δὲ τὸ χρονίζον χρέος, παρὰ τὸ δήν |
| δ 378 | Δαπάνη · καὶ ῥῆμα δαπανῶ καὶ παράγωγον δαπανηρός· παρὰ τὸ δάπτω, τὸ ἐσθίω. τί γὰρ οὕτω δάκνει ὡς δαπάνη; ὡς γὰρ θήγω θηγάνη, ἀκῶ ἀκόνη, περῶ περόνη, οὕτω δάπτω δαπάνη |
| δ 379 | Δάπεδον · ἔγκειται τὸ δα δηλοῦν τὸ ἄγαν, ὡς τὸ ζα ἀφ’ οὗ, τὸ μέγα. τὸ μέγα οὖν πεδίον ζάπεδον μεταθέσει τοῦ δ εἰς ζ |
| δ 380 | Δάπιδες · τάπητες· παρὰ τὸ ἐν δαπέδῳ στρώννυσθαι. Ὁμήρου |
| δ 381 | Δαρδάπτουσι Λ · διασπαράσσοντες ἐσθίουσιν. ἐπέκτασις δέ ἐστι τοῦ δάπτω ἐμφάσεως χάριν. Ἀππ |
| κ 943 | καταδαρθεῖν · τὸ κοιμηθῆναι. καὶ δραθεῖν. παρὰ τὸ δρῶ, τὸ ἐνεργῶ, παράγωγον δρήθω, τὸ κοιμῶμαι· οἱ γὰρ κοιμώμενοι οὐκ ἐρνεργοῦσιν |
| δ 382 | Δασεῖα · τὸ πνεῦμα· παρὰ τὸ σφοδρὸν καὶ μέγα εἶναι πρὸς σύγκρισιν τῆς ψιλῆς. παρὰ τὸ δα τὸ ἐπιτατικὸν καὶ τὸ σεύεσθαι, τὸ ὁρμᾶν· τὸ σφοδρῶς ἐκπεμπόμενον πνεῦμα |
| δ 383 | Δασέος · γένους οὐδετέρου. ἡ εὐθεῖα τὸ δασύ |
| δ 384 | Δαύω · τὸ κοιμῶμαι· ἐκ τοῦ εὕδω |
| δ 385 | Δαύω · τὸ κοιμῶμαι· ἐκ τοῦ εὕδω ἐστί, καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ δ δεύω, καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς α δαύω, ἵνα μὴ τὸ δεύω τοῦτο ἐπὶ τοῦ δεύω, τὸ χρήσω, συμπέσῃ |
| δ 386 | Δάφνη · τὸ φυτόν· δαοφωνή τις οὖσα, ἡ ἐν τῷ δαίεσθαι φωνοῦσα· ἠχεῖ γὰρ καιομένη. μαρτυρεῖ Θεόκριτος χὡς αὐτὰ λάκκον μέγα κἀκπυρίσασα“ |
| δ 387 | Δεδῃωμένους · ἐκ τοῦ δαίω, τὸ κόπτω, καὶ ἐξ αὐτοῦ παράγωγον δῃ ῶ δῃ ώσω ἐδῄωσεν |
| δ 388 | Δέδοικα · ἔστι δείδω, τὸ φοβοῦμαι, ὁ μέσος παρακείμενος δέδοιδα, καὶ διὰ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν τριῶν δδδ ἐτράπη τὸ ἓν εἰς κ καὶ γέγονε δέδοικα |
| δ 389 | Δέησις · δεήσιος καὶ Ἀττικῶς δεήσεως. ζήτει καὶ εἰς τοὺς Ἐπιμερισμούς |
| ε 842 | ἔντευξις διαφέρει· δέησις μὲν γάρ ἐστιν, ὅταν τις ἀξιοῖ τὸν θεὸν εἰς πρᾶγμα, ἢ ὑπὲρ ἀπαλλαγῆς τινων λυπηρῶν ἱκεσίαν προσφέρῃ· προσευχὴ δὲ αἴτησις ἀγαθῶν· εὐχαριστία δέ, ὅταν τις ὑπὲρ ὧν ἔπαθεν εὐχαριστῇ τῷ θεῷ· ἔντευξις δὲ κατηγορία τῶν ἀδικούντων, ὡς καὶ Παύλῳ δοκεῖ |
| δ 390 | Δέησις · δεήσεως· παρὰ τὸ δέω, τὸ παρακαλῶ. διαφέρει δὲ δέησις ἱκεσίας οὐδέν |
| π 699 | Περὶ τοῦ Δεῖ · δ ἔχει σημαινόμενα· δεῖ ἀντὶ τοῦ πρέπει, καὶ δεῖ ἀντὶ τοῦ χρεία ἐστίν, οἷον δεῖ δὲ χρημάτων καὶ ἄνευ τούτων οὐδὲν ἔστι γενέσθαι“, καὶ δεῖ ἀντὶ τοῦ δεσμεῖ, καὶ δέει ἐν διαλύσει ἀντὶ τοῦ ἀπέχει |
| δ 391 | Δείελος · ἡ δειλινὴ ὀψία· ἀπὸ τοῦ δεῖν τὴν ἕλην, ὃ σημαίνει τὴν αὐγὴν τοῦ ἡλίου. τὸ Δείκω σημαίνει τρία· δείκω τὸ δεικνύω, ἐξ οὗ καὶ ἀπόδειξις· δήκω τὸ δαγκάνω, ἐξ οὗ καὶ δηγμός· δίκω τὸ βάλλω καὶ ῥίπτω, ἐξ οὗ καὶ δίκτυον |
| δ 392 | Δειλακρείων · ὁ δειλός. Ἀριστοφάνης ὦ δειλακρίων, πῶς ἦλθες;“ συντίθεται ἡ λέξις παρὰ τὸ δειλός καὶ τὸ ἄκρος· ὁ ἄκρως δειλός. εἴρηται καὶ δείλακρος καὶ δειλάκρα καὶ δειλακρίας |
| δ 393 | Δείλη · ἡ ἀσέληνος νύξ, ἡ σκοτεινή. διὰ τ ῆς ει διφθόγγου γράφεται κατὰ τὴν ἄρχουσ αν· παρὰ γὰρ τὸ δέος ἐστίν οἱονεὶ ἡ φ ό βο υ ἐμποιητική |
| δ 394 | Δείλη · παρὰ τὸ ἐνδεῖν τηνικαῦτα τὴν ἕλην. ἀπὸ γὰρ τῆς μεσημβρίας ἀμυδροτέρα γίνεται ἡ τοῦ ἡλίου θερμότης. λέγεται καὶ δείλη καὶ δειέλη καὶ δεείλη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 395 | Δειλιῶ · ἐκ τοῦ δειλός· τοῦτο παρὰ τὸ δέος, ὃ σημαίνει τὸν φόβον, δεϊλός καὶ δειλός. σημαίνει δύο· τὸν δείλαιον, ὡς τὸ ε ὤμοι ἐγὼ δειλός, τί νύ μοι μήκιστα γένοιτο;“ καὶ τὸν παρ’ ἡμῖν λεγόμενον |
| δ 396 | Δειλός · διὰ τῆς ει γράφεται. ὥσπερ παρὰ τὸν χήσω μέλλοντα, τ ὸν δηλ οῦντα τὸ χωρήσω, γίνεται χηλόσ ὁ κ ι βωτός, καὶ παρὰ τὸν χύσω χυλός, καὶ παρὰ τὸν βή σω βηλός, ὁ βαθμόσ οὕτως καὶ παρὰ τὸν δείσω δειλός διὰ τῆς ει |
| δ 397 | Δειλός · ὁ ἀσθενής· παρὰ τὸ δέω, τὸ φοβοῦμαι, δειλός· δέους γάρ ἐστι ποιητικός· καὶ γίνεται ἐκ τοῦ δέελος. σημαίνει δὲ ὁ δειλὸς δύο· τὸν κακὸν καὶ τὸν ἄνανδρον. δειλὸς δὲ κυρίως ὁ δεδιὼς τὰς ἴλας τῶν π ολεμίων ἤτοι τὰ στίφη |
| δ 398 | Δεῖμος · Ὅμηρος Δ Δεῖμός τε ἠδὲ Φόβοσ“. παρὰ τὸ δέος Δέϊμος, ὡς ἄνθος ἄνθιμος, κῦδος κύδιμος, καὶ κατὰ συναίρεσιν Δεῖμοσ, ὁ δέος ἐμποιῶν, ὄνομα πρέπον Ἄρεος παιδίου |
| δ 399 | Δεῖν · συναλοιφὴ τοῦ δέον δεῖν, ὡς πλέον πλεῖν. τῇ δεινὶ γὰρ ἡμέρᾳ“· δεῖν δεινὸς δεινί |
| δ 400 | Δεινός · ὁ φοβερός· παρὰ τὸ δέος δεϊνός καὶ δεινός, ὁ φόβον δυνάμενος ὑπεναντίοις ἐμποιεῖν |
| δ 401 | Δεῖνος · ὁ ψυκτήρ |
| δ 402 | Δεῖπνον · τὸ λεγόμενον ἄριστον. τὸ δὲ ἑ σπεριν ὸν δόρποσ. ἄριστον· μακρὸν τὸ α. μήποτέ ἐστι καὶ τὸ ἄριστον ἀόριστόν τι ὄν, τὸ παρὰ ἡμῖν λεγόμενον ἀκ ρά τι σμα τὸ μ ὴ ὡ ρισμέν ον τῷ κ αιρῷ |
| δ 403 | Δεῖπνον · τὸ παρ’ ἡμῖν ἄριστον, μεθ’ ὃ δεῖ πονεῖν. ἄριστον δὲ τὸ παρ’ ἡμῖν πρωϊνὸν βρῶμα. Γεωργίου |
| δ 404 | Δεῖπνον · τὸ πρωϊν ὸν βρῶμα καὶ τὸ παρ’ ἡμῖν ἄριστον. διὰ τῆς ει γράφεται κατὰ τὴν ἄρχουσ αν · καὶ γὰρ τὸ ἔτυμον παρὰ τὸ δεῖ καὶ τὸ πονεῖν εἴ ρηται |
| δ 405 | Δεῖπνος · ὁ καιρὸς τῆς τροφῆς καὶ ἡ ἐν τούτῳ τῷ καιρῷ διδομένη τροφή· Σ δεῖπνον ἐρίθοισιν λεύκ’ ἄλφιτα πολλ ὰ πάλυνον“. οἱ δὲ κωμ ικοὶ καὶ οἱ νεώτεροι συ γχ έουσι τὸν καιρὸν τὴν ἑσπερινὴν τροφὴν δεῖπνον ὀνομάζοντες, ὡς καὶ νῦν. μεθ’ ὃ δεῖ πονεῖν· ἕωθεν γὰρ ἐσθίοντες ἐπὶ πόλεμον ἢ ἐπ’ ἐργασίαν ἐξ ήρχοντο. Ἐπαφρόδιτος δὲ παρὰ τὸ δάπτω δάπτον καὶ δ άπνον δέπνον καὶ δεῖπνον κατὰ τροπὴν καὶ πλεονασμόν |
| δ 406 | Δειρή ·. Εὔπολις ἱμάτιον παχύ, Πλάτων δὲ παραπέτασμα |
| δ 407 | Δεῖσα · ἡ ὑγρότης, ἡ δυσωδία· εἴρηται παρὰ τὸ δίω, τὸ διὰ τοῦ ι γραφόμενον καὶ σημαῖνον τὸ φοβοῦμαι, ἵν’ ᾖ δῖσα ἡ δυσοσμία ἣν φεύγομεν. εἴτε οὖν διὰ τοῦ ι εἴτε διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφοιτο ἄδηλον· τὸ δίω γὰρ καὶ δείω διφορεῖται, ὅθεν δέος καὶ δίος διὰ τοῦ ι ὅθεν καὶ π δείδιε θυμῷ“ καὶ Χ τρὶς π ερὶ ἄστυ μέγα Π ριά μου δίον “ |
| δ 408 | Δεῖσα · παρὰ τὸν δεύσω μέλλοντα· ὁ βοτανώδης τόπος |
| δ 409 | Δεισιδαιμονία · εἴρηται παρὰ τὸ δεδειέναι τοὺς δαίμονας, καὶ παρὰ μὲν τοῖς Ἕλλησιν ἐπὶ καλοῦ λαμβάνεται, ὡς δέον δεδιέναι τοὺς θεοὺς αὐτῶν, παρ’ ἡμῖν δὲ τοῖς Χριστιανοῖς ἐπὶ τῆς ἀσεβείας λέγεται τὸ τῆς δεισιδαιμονίας ὄνομα· οὐ τοὺς δαίμονας γὰρ δεδιέναι χρὴ ἀλλὰ τὸν ὄντως ὄντα θεόν, κἀκείνους μὲν μισεῖν ὡς ἐχθροὺς καὶ πολεμίους καὶ ἀσπόνδους ἀεί, τὸν θεὸν δὲ τὸν τοῦ κόσμου παντὸς ποιητήν τε καὶ κυβερνήτην ἀγαπᾶν τε καὶ σέβεσθαι |
| δ 410 | Δεισιδαιμονία · ἡ πρὸς τοὺς θεοὺς εὐσέβεια |
| δ 411 | Δεκάς · δεκὰς λέγεται οἱονεὶ δεχάς τις οὖσα· ὁ γὰρ δέκατος δέχεται ἤγουν περιέχει ἐν ἑαυτῷ πάντας τοὺς πρὸ αὐτοῦ ἀριθμούς. ὡς δεκτικὸς οὖν πάντων λέγεται δέκατος, καὶ ὅτι μέχρις αὐτοῦ προϊόντες οἱ ἀριθμοὶ ἐπανακάμπτουσιν ἐπὶ τὴν μονάδα· διὸ καὶ δευτερουμένην μονάδα καλοῦσι τὴν δεκάδα οἱ Πυθαγόρειοι |
| δ 412 | Δεκάς · ὁ ἀριθμός· παρὰ τὸ δέχομαι δεχάς, διὰ τὸ δέχεσθαι τὸ ἄπειρον. Ὀρφεὺς δὲ κλαδοῦχον αὐτὸν ὀνομάζει, ὅτι πάντες οἱ ἀριθμοὶ ἐξ αὐτῆς φύονται. Ἰωάννου Λυδοῦ |
| δ 413 | Δεκάς · παρὰ τὸ δέχεσθαι πάντα τὰ γένη τῶν ἀριθμῶν |
| δ 414 | Δέκατος · πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ δέχω, τὸ λαμβάνω, δέχατος καὶ δέκατος· δεκτικὴ γάρ ἐστι πάντων τῶν ἀριθμῶν ἡ δεκάς. πόθεν Δέκατος; ἐκ τοῦ δεκάς. τοῦτο παρὰ τὸ δέχω δεχάς καὶ δεκάς, ἡ τοὺς ἀριθμοὺς δεχομένη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 415 | Δεκαχόρδῳ · ἡ εὐθεῖα δεκάχορδος· γίνεται δὲ παρὰ τὸ δέκα καὶ τὸ χορδή· σημαίνει δὲ ἔντερον· ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ χέειν ᾠδ ήν ἢ παρὰ τὸ χέειν κάτωθεν τὴν χορηγουμένην ἐδωδήν |
| δ 416 | Δέλτα · οἱονεὶ δέρτα τι ὄν, τὸ ἐλλεῖπον τῇ ἐπάρσει. ἰσόπλευρον γὰρ ὂν τοῦτο ἐνδεές ἐστιν ἐπάρσεώς τινος καὶ ἀφαιρέσεως· οὐ γὰρ ἀφαιρούμεθά τι τῶν ἴσων, ἵνα ἴσα γένηται, ἐπεὶ οὕτως ἔτυχεν ἔχειν ἐκ τῆς κατ’ ἀρχὴν τυπώσεως. ἄλλοι δὲ ἀπὸ τοῦ Δελτωτοῦ τοῦ σημαίνοντος τὸν ἀστέρα, καὶ τὸν τύπον ἔχειν τοῦ Δ προεβάλοντο τοῦ ἐξ ἀστέρων συγκειμένου, οὗ καὶ Ἄρατος μνημονεύει λέγων Δελτωτὸν πλευρῇσιν ἰσαιομ ένῃσιν ἐοικόσ“ |
| δ 417 | Δέλτος · βίβλος· παρὰ τὸ δηλοῦν |
| δ 418 | Δέλφακες · οἱ χοῖροι. ἀπ’ αὐτῶν καὶ δελφοὶ διὰ πονηρίαν, ἐπεὶ καὶ Ὅμηρος Ρ ὀλοόφρονας αὐτοὺς καλεῖ· οἱ γὰρ πονηροὶ δελφοὶ προσηγορεύοντο. καὶ οἱ Τυρρηνοὶ διὰ τὴν πονηρίαν καὶ ληστ είαν δε λ φ ῖνε ς προσ η γορ εύοντο |
| ε 843 | έλφαξ · ὁ γαλαθηνὸς χοῖρος· Ἐπ ίχα ρμοσ δέλ φα κά τε τῶν γειτόνων τοῖσ Ἐλευσιν ί οις φυλάσσω “. παρὰ τὴν δελ φὺν τὴν μή τραν· κυρίως γὰρ ἐπὶ τῆσ θηλ είας λέγεται δέλ φαξ, ἡ δελ φὺν ἔχουσα |
| δ 419 | Δελφίνιος · οὕτω καλεῖται ὁ Ἀπόλλων καθ’ ἱστορίαν |
| δ 420 | Δελφός · Καλλίμαχος Δελφὸς ἀνὴρ ἐμὸς ἱεροερ γόσ“. τὸ ἔθ νος οἱ Πύθιοι, παρὰ τὸ ἀδελφοί τινες ὄντες κατὰ ἀφαί ρεσιν τοῦ α ὅτι τὰ τοῦ Διονύσου μέλη σπαράξαντες οἱ Τιτᾶνες τῷ Ἀπόλλωνι παρέθεντο ἐμβαλόντεσ λέβητι, ὁ δὲ παρὰ τῷ τρίποδι ἀπέ θετο. παρὰ τὰ τοῦ ἀδελφοῦ Δελφοί τοῦ α ἀφαιρεθέντοσ |
| δ 421 | Δέμας · λέγεται οἱονεὶ δεσμὸς τῆς ψυχῆς, ἢ παρὰ τὸ δεδέσθαι ἐν αὐ τῷ τὰ μέλη |
| δ 422 | Δεξαμενή · ἡ δεχομένη. ἡ δεξαμένη ἡ μετοχή |
| δ 423 | Δεξιά ·. ἔστι δὲ τριγενές· τὸ ἀρσενικὸν ὁ δεξ ιόσ τὸ οὐδέτερον δεξιόν καὶ ἐξ αὐτοῦ δεξιοῖσ“ ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 424 | Δεξιά · παρὰ τὸ δέχω, τὸ λαμβάνω· ἡ ἐπιτήδειος πρὸς τὸ δέχεσθαι |
| δ 425 | Δεξιτερή · εἴρηται ἡ δεξιὰ ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι δι’ αὐτῆς τὸν ἄνθρωπον τὰ διδόμενα, ἢ ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς διεξιέναι τὰς πλείονας πράξεις ἤπερ διὰ τῆς ἀρι στερᾶσ |
| δ 426 | Δεξιῶ ·. τοῦ ι δεξιῶ καὶ ἐδεξιοῦτο τὸ λυτήριον“ ἀντὶ τοῦ φιλοφρόνως ὑπεδέχετο |
| δ 427 | Δέος · παρὰ τὸ δείω, τὸ φοβοῦμαι, ὡς νείφω νέφος |
| δ 428 | Δέπας · εἴρηται οἱονεὶ δεχάς, ἀπὸ τοῦ δέχεσθαι τὸν οἶνον, τροπῇ τοῦ χ εἰς π καὶ μεταθέσει τοῦ τόνου, οἷον πλησάμενος δ’ οἴνοιο δέπασ“ |
| δ 429 | Δεπωτᾶτοι · λειτουργοί, ἀφωρισμένοι |
| δ 430 | Δέργματα · τὰ ὄμματα· δέρξεις γὰρ αἱ βλέψεις, ὥστε ἀπὸ τῶν βλεπομένων καὶ τῆς ἐνεργείας ὠνόμασται· δέρκεσθαι γὰρ δηλοῖ τὸ βλεπόμενον διέρχεσθαι |
| δ 431 | Δέρκω · τὸ βλέπω· ἐξ οὗ καὶ δράκων καὶ δορκάς |
| δ 432 | Δέρμα · παρὰ τὸ διαιρεῖσθαι αὐτὸ ἀπὸ τῆς σαρκός, ἤτοι ἐκφέρεσθαι |
| δ 433 | Δέρμα · τὸ συνεσχηκὸς τὸ σῶμα, οἷον δέμα τ ι ὄν |
| δ 434 | Δέρος · κώδιον· παρὰ τὸ δείρω δέρος, ὡς μείρω μέρος καὶ φθείρω φθόρος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 435 | Δέρριν · ἡ εὐθεῖα δέρρις· σημαίνει δὲ τὴν δορὰν τοῦ κτήνους. γίνεται δὲ παρὰ τὸ δέρω, τὸ ἐκδέρω |
| δ 436 | Δέρρις · ἱμάτιον παχὺ ἤτοι παραπέτασμα ἐπὶ ταῖς θύραις ταῖς αὐλείαις βαλλόμενον. Εὔπολις γυνὴ μέλαιναν δέρρ ιν ἠμφιεσμένη“ ἐπὶ τοῦ ἱματίου· ἐπὶ δὲ τοῦ παραπετάσματος Πλάτων . παρὰ τὸ δέρω δέρις καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ρ δέρρις |
| δ 437 | Δεσπότης · δέος καὶ φόβον ἐμποιῶν |
| δ 438 | Δεσπότης · παρὰ τὸ δέος ποιεῖν· ὁ τοῖς δούλοις φοβερός. ἢ παρὰ τὸ δέω δεσμώτης καὶ δεσπότης, ὁ δεσμὰ περιβάλλων καὶ δουλαγωγῶν |
| δ 439 | Δεύειν · τὸ βρέχειν. κυρίως δὲ τὸ ὑπὸ Διὸς βρέχεσθαι, ἔνθεν διερὸς ὁ ὑγρός |
| δ 440 | Δεύνυσος · ὁ Διόνυσος· ἀπὸ τοῦ Διόνυσος τοῦ ι τραπέντος εἰς ε Δεόνυσος Δεόνυσος· οὕτω γὰρ Σάμιοι προφέρονται· συναιρέσει δὲ Ἰωνικῇ Δεύνυσος, ὡς Θεόδοτος Θεύδοτος. ἔνιοι δὲ αὐτὸν Δεύνυσον ὀνομάζεσθαί φασιν, ἐπειδὴ ἐβασίλευσε Νύσης· κατὰ γὰρ τὴν τῶν Ἰνδῶν φωνὴν δεῦνος ὁ βασιλεύς |
| δ 441 | δεῦτε · τὸ μὲν δεῦτε ἀπὸ τοῦ θέω θεύσω θεῦτε τροπῇ τοῦ θ εἰς δ καὶ τοῦ τ εἰ σ ρ κατὰ Ἐρετριέας ἢ Ἠλείους· διὰ τοῦτο καὶ κλίνεται αὐ τὸ ὁ μο ίωσ τοῖς ῥήμασι εἰς ἀριθμ οὺς καὶ πρόσωπα. ἢ ἀπὸ τοῦ θέω θεύσω· οἱ γὰρ προσ καλούμενοι θέουσι π ρὸσ τοὺς καλ οῦντασ. τὸ δὲ δ εῦρο ἀπὸ τοῦ δ εύσω τροπῇ τοῦ ς εἰσ ρ καὶ τοῦ ω εἰς ο. δύο δὲ σημαίνει τὸ δεῦρο· τὸ ἐν ταῦθα, ὡς ἐν τῷ Α δεῦρο μα χησόμενοσ“, καὶ τὸ ἔξ ελθε, ὡς ἐν τῇ θείᾳ γραφῇ Λάζαρε, δεῦρο ἔξω“ ἀντὶ τοῦ ἔξελθε. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 442 | Δεῦτε · ἐπίρρημα παρακελεύσεως. γίνεται δὲ παρὰ τὸ θέω, τὸ τρέχω, θεῦτε καὶ δεῦτε |
| δ 443 | Δεύτερος · παρὰ τὸ δεύω, τὸ λείπω· ὁ λειπόμενος τοῦ πρώτου |
| δ 444 | Δεύω · τὸ χρῄζω, ἐξ οὗ καὶ ἐδεύησα“. δεύω, τὸ βρέχω, ἐξ οὗ καὶ ἔδευσεν“, τὸ ἔβρεξεν |
| δ 445 | Δέχω · σημαίνει τὸ δέχομαι, ἐξ οὗ καὶ δεξιά καὶ δέπας, τὸ ποτήριον |
| δ 446 | Δέω · σημαίνει θ· ε διὰ τῆς αι διφθόγγου καὶ δ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ. καὶ τὰ μὲν διὰ τῆς αι διφθόγγου εἰσὶ ταῦτα· δαίω, τὸ μανθάνω, ἐξ οὗ καὶ δαίμων, οἱονεὶ δαήμων τις ὤν, καὶ ἐδάην, τὸ ἔμαθον, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔδαον, καὶ δαήμων, ὁ ἔμπειρος· δαίω, τὸ μερίζω, ἐξ οὗ καὶ δαιτρός, ὁ μάγειρος ἢ ὁ ἐν τῇ τραπέζῃ κόπτων τὰ κρέα· δαίω, τὸ εὐωχοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ δαίς δαιτός, ἡ εὐωχία, καὶ δαιτυμόνες, οἱ φίλοι· δαίω, τὸ καίω, ἐξ οὗ καὶ δᾷδες, αἱ καιόμεναι, ἡ εὐθεῖα δᾴς δᾳδός· δαίω, τὸ χορεύω, ἐξ οὗ καὶ δαῖσαι, τὸ χορεῦσαι. τὰ δὲ διὰ τοῦ ε ψιλοῦ εἰσι ταῦτα· δέω, τὸ φοβοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ δέο ς, ὁ φόβος· δέω, τὸ ἱ κε τεύω καὶ χρῄζω, ἐξ οὗ καὶ δέησις καὶ δέομαι· δέω, τὸ δεσμεύω, ἐξ οὗ καὶ δεσμός καὶ δῆμος, ὁ συνδεδεμένος ὄχλοσ · δέω, τὸ πρέπω, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἔδεον ἔδεε καὶ ἔδει γενέσθαι“ ἀντὶ τοῦ ἔπρεπεν καὶ κατὰ κρᾶσιν ἐπὶ παρατατικοῦ οἷον δέω, τὸ δοκῶ, ἐξ οὗ ἀπροσδεής καὶ ἐπιδεής καὶ μικροῦ δέω |
| δ 447 | Δήγηρες · στροῦθοι |
| δ 448 | Δηϊάνειρα · ζήτει |
| δ 449 | Δήϊος · ἐκ τοῦ δαίω, τὸ καίω, γίνεται δάϊος καὶ τροπῇ δήϊος |
| δ 450 | Δήϊος · ὁ πολεμικός |
| ι 323 | ϊος · ὁ πολεμικός· παρὰ τὸ δαίω, ὃς οὐκ ἂν φείσαιτο τοῦ δαίειν καὶ κόπτειν |
| δ 451 | Δηϊοτῆτι · μάχῃ· παρὰ τὸ δῃοῦσθαι ἐν αὐτῇ τοὺς τιτρωσκομένους, ὅ ἐστι διακόπτεσθαι |
| δ 452 | Δηΐπυλος · ὄνομα κύριον |
| δ 453 | Δηϊώσας · διακόψας |
| δ 454 | Δηλητήριον · φάρμακον ὀλέθριον καὶ βοτάνη θανάσιμος· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ δηλήσασθαι καὶ βλάψαι |
| δ 455 | Δῆλον · παρὰ τὸ δήω δήσω δῆλον· δηλοῖ δὲ τὸ ἀνευρεῖν ν δήεις τόν γε σύεσσι“ |
| δ 456 | Δηλονότι · φανερὸν ἐξ ἅπαντος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 457 | Δηλώσω · ἐκ τοῦ δῆλος, ὃ σημαίνει τὸν φανερόν· τοῦτο ἐκ τοῦ δαλός τροπῇ τοῦ α εἰς η καὶ ἀναδόσει τοῦ τόνου |
| δ 458 | Δημηγόρος · ὁ δημιουργός· δημηγόρος δέ |
| δ 459 | Δημήτηρ ·. ἐν τῇ ἀρόσει· ἢ ὅτι ζητούσῃ αὐτῇ τὴν Περσεφόνην ἔλεγον δήεισ“, οἷον εὑρήσεις |
| δ 460 | Δημήτηρ · ἡ θεός· γημήτηρ τίς ἐστι· καὶ αὐτὸ δὲ τὸ γῆ Δωρικῶς διὰ τοῦ δ λέγεται δᾶ. ἢ δήμου μήτηρ καὶ Δημήτηρ κατὰ συγκοπήν |
| δ 461 | Δημήτηρ · ὄνομα θεᾶς· λέγεται καὶ ἡ γῆ |
| δ 462 | Δημήτηρ · παρὰ τὸ δηλεῖν τὴν γῆν καὶ τέμνειν ἐν τῇ ἀρόσει. ἢ παρὰ τὸ δαίειν, ὅ ἔστι καίειν· λαμπαδοῦχος γὰρ ἡ θεός |
| δ 463 | Δημιουργός · πολλὰ σημαίνει ἡ λέξις· σημαίνει γὰρ τοὺς τὰ κοινὰ ἐργαζομένους τεχνίτας, ἀφ’ ὧν καὶ ὁ πάντων ποιητὴς θεὸς δημιουργὸς εἴρηται· καὶ δημιουργοὶ ἐκαλοῦντο παρά τε Ἀργείοις καὶ Θεσσαλοῖς οἱ περὶ τὰ τέλη, ἵνα ση μαίνῃ τοὺς τὰ δημόσια ἐργαζομένους καὶ διὰ φροντίδ οσ ἔχοντας· σημαίνει δὲ καὶ τὰς παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς τοὺς πλακοῦντας ἐργαζομένας γυναῖκας |
| δ 464 | Δημοβόρος Α · ζήτει |
| δ 465 | Δημός · ὀξυτόνως τὸ λῖπος ρ πίονι δημῷ“. παρὰ τὸ δήω, τὸ καίω, τὸ και όμενον ἐ ν ταῖς θυσίαις· ὡσ παρὰ τὸ θύ ω θυ μός χύω χυμόσ οὕτως καὶ δήω δημός. καὶ ἄλλως. δημός, τὸ λῖπος, παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω, δαιμός καὶ δαμός καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η δημός, τὸ εὐχερῶς καιόμενον. σημαίνει καὶ τὸν δημότην κατὰ διάλεκτον |
| δ 466 | Δημός · τὸ λῖπος· παρὰ τὸ δαίω, τὸ καίω. λῖπος δὲ εἴρηται διὰ τὸ καίεσθαι εὐχερῶς |
| δ 467 | Δῆμος · τὸ πλῆθος· παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμῶ· τὸ συνδεδεμένον πλῆθος· δέω δέμος καὶ δῆμος. ἢ παρὰ τὸ δέμας, οἷον ἓν σῶμα ὑπάρχων. ἢ παρὰ τὸν δασμόν, τὸν μερισμόν, ἔνθεν Δημήτηρ, ἡ τῶν δασμῶν μήτηρ, καὶ δαῖς, ἡ τροφή |
| δ 468 | Δῆμος · εἴρηται παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω, δέμος καὶ τροπῇ τοῦ ε εἰς η Ἀττικῶς δῆμος |
| δ 469 | Δηνάριον · νόμισμά τί ἐστι δηνάριον, ὅτι τὰ δεινὰ αἴρει παρεχόμενον |
| δ 470 | Δηνάριον · ξ ἀσ σά ρια |
| δ 471 | Δηνάριον · ὃ σταθμίζει λίτραν α οὐγκίας γ |
| δ 472 | Δήνεα ·. ὁ πάντα εἰδώς· ὅθεν ἀποβολῇ τοῦ δ παρ’ Ὁμήρῳ Ε αἵμονα θήρησ“. δαίω οὖν καὶ δαίνεα καὶ δήνεα. ἀλλὰ τὸ δαίω ἔχει σημασίας διαφόρους· μερίζω καὶ καίω καὶ γινώσκω. τρεῖς τοίνυν ἔχει σημασίας τὸ δαίω |
| δ 473 | Δήνεα · τὰ βουλεύματα, ἀλλὰ δίκαια καὶ ἤπια δήνεα οἶδεν“. παρὰ τὸ μήδεα προπῇ τοῦ μ εἰς ν καὶ ὑπερθέσει δήνεα. ἢ παρὰ τὸ δήω, ὃ σημαίνει τὸ εὑρήσω ν δήεις τόν γε σύεσσι παρήμενον“, δῆνος ὡς κτήσω κτῆνος |
| δ 474 | Δήπουθεν · δηλονότι· λέξις συναπτική |
| δ 475 | Δήπουθεν · πάντως. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 476 | Δῆσαι · δίδημι, ὁ μέλλων δήσω. ἔστι δὲ καὶ δέω, τὸ δεσμεύω, δέω δῶ δήσω |
| δ 477 | Δηφενσίων · Ῥωμαϊστὶ γὰρ δεφενσίων. οὕτως καὶ δηληγάτωρ· Ῥωμαϊστὶ γὰρ δελεγάτωρ |
| δ 478 | Δηώ · ἡ Δημήτηρ, ὅτι πολλὴν ἐδῄωσε γῆν, τουτέστι διέκοψε, ζητοῦσα τὴν θυγατέρα. ἢ γηώ τίς ἐστι, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ γ εἰς δ Δηώ. ἢ ἀπὸ τοῦ Δημήτηρ καθ’ ὑποκορισμὸν Δηώ, ὡς ἡ Εἰδοθέα Εἰδώ καὶ Ὑψιπύλη Ὑψώ. ἢ ὅτι λυπουμένη διὰ τὴν θυγατέρα ἐδαίετο τὴν ψυχήν. ἢ Δηώ παρὰ τὰς δήας· οὕτω γὰρ δήαι προσαγορεύονται ὑπὸ Κρητῶν αἱ κριθαί |
| δ 479 | Δῃῶ · κόπτω, καίω, πραιδεύω. Δ δῃώσωσιν“ πολεμήσωσιν |
| δ 480 | Δῃώσας · πορθήσας, χειρωσάμενος |
| δ 481 | Διαβόητοσ ·. Ἀνακρέων καί μ’ ἐπιβόητον κατὰ γείτονας ποιήσεισ“. τοῦτον δὲ ἔνιοι τῶν ποιητῶν ἐπίσφατον καλοῦσιν |
| δ 482 | Διάθεσις · πολλὰ σημαίνει· τὴν ἀ γά πην καὶ προαίρεσιν καὶ τὸ σχῆμα καὶ τὴν ἐπίθεσιν καὶ τὴν τιμωρίαν καὶ κόλ ασιν |
| δ 483 | Διαίνειν · τὸ ὑγραίνειν ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ ὑετοῦ |
| δ 484 | Διαίρεσις · παρὰ τὸ διαιρεῖν καὶ διαχωρίζειν τόδε ἐκ τοῦδε |
| δ 485 | Δίαιτα · παρὰ τὴν διά πρόθεσιν καὶ τὸ ἰέναι· οὕτως καὶ διαιτητής· σημαίνει δὲ τὴν διαγωγὴν καὶ τὴν κρίσιν |
| δ 486 | Διάκονος · παρὰ τὸ κονεῖν, τουτέστι δουλεύειν |
| δ 487 | Διακριδόν · ἐκ τοῦ ἀποκρίνω |
| δ 488 | Διάκτορος · ἤτοι διάγορός ἐστι, διὰ τὸ λόγιον εἶναι, ἢ παρὰ τὸ ἄγω ἄξω ἄκτωρ· ἄγγελος γὰρ τῶν θεῶν ὁ Ἑρμῆς |
| δ 489 | Διάκτορος · πλεονασμῷ τοῦ κ διάτορος γάρ |
| δ 490 | Διαλεκτική · διὰ τὸ ἐν τῷ διαλέγεσθαι ἀναφαίνεσθαι |
| δ 491 | Διάλεκτος · ἤτοι καθ’ ἣν ἕκαστοι ἄνθρωποι διαλέγονται πρὸς ἀλλήλους κατὰ τὴν ἰδίαν συνήθειαν· ἢ ἀπὸ τοῦ διαλελέχθαι καὶ διακεκρίσθαι ἀπὸ τῶν ἄλλων· ἑκάστη γὰρ αὐτῶν διακέκριται τῆς ἑτέρας· ἢ ἀπὸ τοῦ διειλέχθαι καὶ ἐξειλέχθαι ὡς κρατιστεύουσαν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 492 | Διαμετρήσω · τὸ θέμα διαμετρῶ πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων· γίνεται δὲ παρὰ τὸ μέτρον· τοῦτο παρὰ τὸ μείρω, τὸ μερίζω |
| δ 493 | Διάμετρον · τὸ ἀπὸ πέρατος εἰς πέρας κατὰ πλάτος διάστημα |
| δ 494 | Διάμησεν · διέκοψεν· παρὰ τὸ ἀμᾶν, τὸ θερίζειν |
| δ 495 | Διαμπερές · οἷον ἀπ’ ἀρχῆς ἕως τοῦ πέρατος, τουτέστι τοῦ τέλους |
| δ 496 | Διαμπερές · παρὰ τὸ πέρας· ἀντὶ τοῦ διόλου, οἷον ἀπ’ ἀρχῆς ἕως τοῦ πέρατος |
| δ 497 | Διάνοια · ἡ ἐνθύμησις· διάνοά τις οὖσα, ἡ διανοουμένη |
| δ 498 | Διαπεφώνηκεν · ἐκ τοῦ φῶνος γίνεται. κατὰ παράδοσιν διὰ τοῦ ω μεγάλου |
| π 700 | παραπλεῖν διαφέρει· τὸ μὲν διαπλεῖν τὸ ἐπὶ τοῦ μέσου πλεῖν, τὸ δὲ περιπλεῖν τὸ κύκλῳ πλέειν, τὸ δὲ παραπλεῖν τὸ παρὰ τὴν γῆν πλέειν. οὕτω καὶ τὸ διαρρεῖν τὸ διὰ μέσου ῥεῖν, τὸ δὲ παραρρεῖν καὶ παραμείβεσθαι τὸ κατὰ μίαν τοῦ τόπου πλησίον ῥέειν, τὸ δὲ περιρρ εῖν πανταχόθεν καὶ κύκλῳ περιρῥέειν. τὸ Διαπονεῖσθαι τοῦ ἀγανακτεῖν διαφέρει· διαπονεῖσθαι τὸ περί τι γίνεσθαι καὶ ἐνεργεῖν, ἀγανακτεῖν δὲ τὸ ὀργίζεσθαι |
| π 701 | πρύσιον · ἐ ξάκουστ ον καὶ μέγα· παρὰ τὸ πεύθομαι ἐπυθόμην π ύσιον καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ρ πρύσιον καὶ δια πρύσιον· ἢ ἀπὸ τοῦ περῶ περάσω περάσιος καὶ κατὰ συγκοπὴν π ράσιος καὶ ἐν τροπῇ πρύσιος, ὡς μάθω μύθιος, καὶ διαπρύσιος διαπρύσιον γὰρ Θ Ο διαπρύσιον βοόων Δαναοῖσι κέλευε“ |
| δ 499 | Διάπυρος · ἐκ τῆς διά προθέσεως καὶ τοῦ πυρός γίνεται διάπυρος, ὁ ἐκκαυ στικὸσ καὶ ὁ ἐκκαιόμενος τὴν ψυχήν. διάπυρος δὲ καὶ θερμὸς διαφέρει. ζήτει |
| δ 500 | Διαπύρως · ζεόντως |
| δ 501 | Διαρρήδην · ἀπὸ τοῦ ῥῶ δηλοῦντος τὸ λέγω, οὗ ὁ μέλλων ῥήσω, ἔνθεν ῥῆσις καὶ ῥήτωρ καὶ ἐπίρρημα ῥήδην ἀπὸ τοῦ ῥήσω καὶ σύνθετον διαρρήδην καὶ ἐπιρρήδην |
| δ 502 | Δίας · ὁ ἥρως, εἷς τῶν Πελοπιδῶν· γέγονε παρὰ τὸ δέος Δεέας καὶ ἐν συναλοιφῇ Δείας διὰ τῆς ει διφθόγγου, ὁ δέος ἐμποιῶν· ἢ παρὰ τὴν Διός γενικήν |
| η 289 | ἡ πρώτη τοῦ ἱμα τίου ἐρ γασία· ἀπὸ τῆσ δαίσ εως, τοῦ μ ερ ι σμ οῦ, ἐ πεὶ τοὺς στήμονας διαμερίζουσι· δέδασμαι οὖν δάσμα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι δίασμα. ἢ παρὰ τὸ ἄσσ ω ἄσσα καὶ ἆσμα καὶ δί ασ μα· τοῦ το τὸ ἄσ σ ω γίνεται Αἰολικῶς ἄ ζ ω καὶ δι άζομαι· οἱ γὰρ Αἰολεῖς τ ὰ δύ ο σς εἰ ς ζ τρέπουσι καὶ τὸ μέσ σ ων ἀπὸ τοῦ μέγας μέζων φασὶ καὶ μείζων, καὶ τὸ ὀλίσσων ἀπὸ τοῦ ὀλίγος ὀλίζων |
| δ 503 | διαφέρεσθαι διαφέρει· διάφορος ὁ ἐχθρός, καὶ διαφορὰ ἡ ἔχθρα καὶ ἡ διαχώρησις, καὶ διαφέ ρεσθαι τὸ ἐχθρωδ ῶς δια κεῖσθαι |
| δ 504 | Διδάσκαλος · παρὰ τὸ διδάσκω |
| δ 505 | Δίδραγμον · ἄγει γράμματα ἕξ |
| δ 506 | Δίδυμος · ζήτει |
| δ 507 | Δίδυμος · ὁ ὄρχις· εἴρηται παρὰ τὸ δύο τὸ τοῦ ἀριθμοῦ σημαντικὸν δύμος καὶ ἐν διπλασιασμῷ δίδυμος· ἢ παρὰ τὸ δίς ἐπίρρημα γίνεται δισσός καὶ δίσσυμος καὶ κατὰ ἀντίθεσιν δίδυμος. καὶ δίδυμος ὁ μεθ’ ἑτέρου τεχθείσ |
| δ 508 | Δίδυμος · παρὰ τὸ δύο· σημαίνει δὲ τὸ ἄστρον |
| δ 509 | Διδώ · ὄνομα κύριον. ζήτει |
| δ 510 | Δίδωμι · πόθεν; ἐκ τοῦ διδῶ |
| δ 511 | Διεὶς τὰς πτέρυγας · τρία μέρη λόγου εἰσί· διείς μετοχή, τάς ἄρθρον, πτέρυγας ὄνομα. δίημι τὸ ἐξαπλῶ, ὁ παρατατικὸς δίην, ὁ δεύτερος ἀόριστος διῆν, ἡ μετοχὴ διείς |
| δ 512 | Διεξοδικῶς · πλατέως. διεξῳδηκώς, ὁ διωγκωμένος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 513 | Διεπέτασα · ἐκ τοῦ πετάζω· πετῶ γὰρ οὐκ εἴρηται, ἀλλὰ πέτω |
| δ 514 | Διερός · ὁ ὑγρός· παρὰ γὰρ τὸ διαίνω, τὸ πλύνω ἢ θερμαίνω, ἀποβολῇ τοῦ ι διανός καὶ κατὰ Ἰ ωνικὴν μετάθεσιν τοῦ α εἰς τὸ ε καὶ τοῦ ν εἰσ τὸ ρ διερός |
| δ 515 | Διερόσ ·. διανός καὶ κατὰ Ἰωνικὴν. Ὠρίωνος |
| δ 516 | Διερούς · διύγρους· παρὰ τὸ δεύω, τὸ βρέχω |
| δ 517 | Διερρύηκεν · ἀντὶ τοῦ διεξέπεσεν καὶ διεφθάρη. εἴρηται δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθέων |
| δ 518 | Δίεσις · τὸ χώρισμα |
| δ 519 | Διζῶ · τὸ ζητῶ. δίζω δὲ τὸ φροντίζω καὶ μεριμνῶ. ἐξ οὗ καὶ ἐδίζησα |
| δ 520 | Διηγήσομαι · ἐκ τοῦ διηγῶ. τοῦτο παρὰ τὴν διά πρόθεσιν καὶ τὸ ἄγω |
| δ 521 | Διηθημένον · ἐκ τοῦ διηθῶ διηθήσω. τὸ δὲ διηθῶ παρὰ τὸ σήθω, τὸ κο σκιν ίζ ω |
| δ 522 | Διήρης · ναῦς, ἡ ὑπὸ δύο ἐρετῶν ἐλαυνομένη. καὶ διήρεις. οὕτως καὶ τριήρης |
| δ 523 | Διθύραμβος · ζήτει |
| σ 443 | ς · λέγεται καὶ ὁ Διόνυσος καὶ ὁμωνύμως τῷ θεῷ ὁ εἰς αὐτὸν ὕμνος. εἴρηται δὲ ὁ Διόνυσος ἀπὸ τοῦ δεύτερον τετέχθαι, ἀπό τε τῆς μητρὸς καὶ ἀπὸ τοῦ μηροῦ τοῦ Διός, ἵν’ ᾖ ὁ δὶς θύραζε βεβηκώς. Πίν δαρος δέ φησιν, ὅτι τίκτων αὐτὸν ἐπεβόα ὁ Ζεὺς λῦθι λῦθι ῥάμμα“, ἵν’ ᾖ λυθίραμμος καὶ ἐν τροπῇ διθύραμβος. Ἡρωδιανὸς δὲ τὴν Πινδάρου ἀποδοκιμάζει φάσκων τὰ προστακτικὰ μὴ συντίθεσθαι |
| δ 524 | Διθύραμβος · ὁ Διόνυσος· ὁ δὶς βεβηκὼς τὴν θύραν, τουτέστι τὴν τῆς μητρὸς καὶ δεύτερον τὸν τοῦ Διὸς μηρόν. καὶ ὕμνος εἰς Διόνυσον |
| δ 525 | Διΐει · ἐκ τοῦ ἵ ω, τὸ πέ μπω |
| δ 526 | Διϊπετέος Π · τοῦ ἐκ τῶν τοῦ Διὸς ὄμβρων πληρουμένου ποταμοῦ |
| π 702 | παριππεύω · τὸ διέρχομαι. Γεωργίου |
| δ 527 | Διίφιλος · διὰ τοῦ ι · ὥσπερ γὰρ παρὰ τὴν Ἄρηϊ δοτικὴν γίνεται ἐν συνθέσει ἀρηΐφιλος, οὕτως καὶ παρὰ τὴν Διΐ διΐ φι λ οσ καὶ κατὰ κρᾶσιν τῶν δύο ιι εἰς ἓν ι μακρὸν Δίφιλοσ, ὡς Θέτ ιϊ Θέτι |
| δ 528 | Δίκαιος · διὰ τὸ διακρίνειν τὸν λογισμὸν δικαίως |
| δ 529 | Δίκαιος · παρὰ τὸ δίκη. τὸ δὲ δίκη παρὰ τὸ δύο διχ άζω · ἡ γὰρ δίκη τὰ δύο μέρη δι ΐστησι |
| δ 530 | Δικαιοσύνη · παρὰ τὸ διχάζειν καὶ διαχωρίζειν τοῦ ἀδίκου τὸ δίκαιον |
| δ 531 | Δικανικῶς · ἐκ τοῦ |
| δ 532 | Δικασπόλοι Α · δικασταί, οἱ περὶ τὸ δικάζειν ἀναστρεφόμενοι ὅθεν καὶ δίκτυον καὶ δίσκος εἴρηται. Ὁμήρου |
| δ 533 | Δικασπόλοι Α · οἱ περὶ τὰς δίκας ἀναστρεφόμενοι βασιλεῖς καὶ κριταί |
| δ 534 | Δικαστήσ ·. χάριν. Μένανδρος εἴ τις δικαστὴσ ἢ δια ιτητὴς θε ῶν“ |
| δ 535 | Δίκη · ἀπὸ τοῦ δι’ αὐτῆς τὰς πλείστας διεξιέναι πράξεις |
| δ 536 | Δίκη · ἡ ἀγωγή. καὶ δίκη ὁ τρόπος |
| δ 537 | Δίκη μὲν περὶ τῶν ἰδίων, γραφὴ δὲ περὶ τῶν κοινῶν, εὐθύνη δὲ ἐπὶ τῶν ἀρξάντων |
| δ 538 | Δίκη · σημαίνει δ. ζήτει. Ἡσιόδου |
| δ 539 | Δίκην · ὁμοίως ἢ |
| ν 191 | νος · διάκονος |
| π 703 | π αρὰ τὸ δί κω, τὸ ῥίπτω, δίσκος, ὁ ῥιπτόμενος, καὶ τὸ κατὰ τῶν ἰχθύων ῥιπτόμενον δίχθυον καὶ δίκτυον |
| δ 540 | Δίκω · τὸ τιτρώσκω. δήκω, τὸ δάκνω καὶ λυπῶ, η. δῃῶ, τὸ ἀφανίζω |
| δ 541 | Διμίτριος · ὁ πολεμικὸς Ἄρης· παρὰ τὸ δύο μίτρας, ὅ ἐστι πολεμικὰ ὅπλα, ἔχειν. καὶ Διμήτριος ὁ Διόνυσος. Δημήτριος δὲ ὄνομα κύριον |
| δ 542 | Δῖνος · σημαίνει ε τὸ δῖνος· ὁ ποταμὸς καὶ εἶδος ὀρχήσεως καὶ ποτηρίου καὶ ὁ τόρνος καὶ τὸ ἔντερον |
| δ 543 | Δινωτή ·. δῖνος δὲ ὁ τόρνος παρὰ τὸ δονεῖσθαι καὶ κυκλοῦσθαι |
| δ 544 | Διόβολον πλῆκτρον πυρὸς κεραυνίου · καὶ διόβολον, τὸ ὑπὸ Διὸς βαλλόμενον, τὸ διο μικρὸν· διώβολον δέ, οἱονεὶ δύο ὀβολούς, τὸ διω μέγα |
| δ 545 | Διόνυσος · ὅτι ἐκ Διὸς ἐγένετο καὶ ἐν ἄντρῳ τῆς Νύσης ἐτράφη. καὶ Διόνυσος παρὰ τὸ τὰς δύο νύσους τῶν κέντρων ὁρίζειν. ζήτει |
| δ 546 | Διόνυσος · παρὰ τὸ δάος Δαόνυσος καὶ Διόνυσος, τοῦ α εἰς τὸ ι τραπέντος· παρὰ γὰρ Δηλίοις ὁ αὐτὸς τῷ ἡλίῳ νομίζεται, ἵν’ ᾖ ὁ δαίων, ὁ τοῦ δάους, ὅ ἐστι πυρὸς ἢ φωτός, αἴτιος. ἢ Διόνυσος παρὰ τὸ πολλὰ διαλῦσ αι διάλυ σος καὶ ἐν τροπῇ τοῦ α εἰς ο καὶ τοῦ λ εἰς ν Διόνυσος. ἢ παρὰ τὸν νοῦν Διόνυσος, φησίν, ὁ περὶ πάντα νοῦς. ἢ ὅτι ἐκ Διὸς ἐγένετο καὶ ἐν Ν ύσῃ ἀνετράφη. ἢ ὅτι Διὸς ὕον τος ἐτέχθη |
| δ 547 | Διοπομπή · ἡ πέμψις· ἐκ τοῦ πέμπω. ἀποδιοπομπή, ἡ ἀπόπεμψις |
| δ 548 | Δίοπος · ὁ βασιλεὺς ἢ ἐπόπτης· ἀπὸ τοῦ διέπειν ἢ διοπτεύειν. παρὰ τοὺς ὄπας, ἔνθεν καὶ ὀφθαλμὸς βασιλέως ὁ κατάσκοπος |
| δ 549 | Διόπτρα · κάτοπτρον, καθρυπτ., ἔνοπτρον, ἔσοπτρον, ἔστι καὶ ὄργανον γεωμετρικὸν καὶ ἰατρικὸν ἐργαλεῖον |
| δ 550 | Διορίαν · προθεσμίαν. εἰ δὲ διὰ τοῦ ω καιρὸν δηλοῖ |
| δ 551 | Διόρισον · χώρισον. Γεωργίου |
| δ 552 | Δῖος · ἀπὸ τοῦ Ζεύς Διός δίϊος τὸ κτητικὸν καὶ δῖος, ὡς Χίϊος καὶ κατὰ κρᾶσιν Χῖος· ὅθεν καὶ μακρὸν τὸ ι |
| δ 553 | Δῖος · τὸ ἐπίθετον κτητικοῦ τύπου ἀπὸ τῆς Διός γενικῆς δίϊός ἐστιν καὶ συναλοιφῇ δῖος· διὸ καὶ μακρὸν τὸ ι. οὕτως Ἡρωδιανός |
| δ 554 | Δίσκος · παρὰ τὸ δίκειν, τὸ ῥίπτειν· λέγεται δὲ πᾶν τὸ τροχοειδές |
| δ 555 | Δισπενσάτωρ · ὁ οἰκονόμος |
| δ 556 | Διστοιχία · ἐπὶ τῶν ὀδόντων. δυστυχία δέ |
| δ 557 | Διφένσωρ · διφένσωρος· ὁ ἔκδικος |
| μ 386 | μηλωτὴ διαφέρει· διφθέρα μὲν αἰγῶν, μηλωτὴ δὲ προ βάτων |
| δ 558 | διφρελάτης · παρὰ τὸ δύο ἄγ ειν |
| δ 559 | Δίφρον · τὸν ἁρμάτειον, ἢ ὃν ἡμεῖς λέγομεν ταπεινὸν καὶ οὐχὶ θρόνον |
| δ 560 | Δίφρος Γ · τὸ ἅρμα. δίφρος δὲ εἴρηται ὅτι δίφορος ἢ δυόφορός ἐστι· δύο γὰρ φέρει τὸν ὁπλίτην καὶ τὸν ἡνίοχον |
| δ 561 | Διφῶσαν · ἐρευνῶσαν· ἐκ τοῦ δίζω, τὸ ζητῶ. σημαίνει καὶ ψηλαφῶ |
| δ 562 | Διχῆ · τὸ αὐτὸ καὶ δίχα· παρὰ τὸ δίς ἐπίρρημα διχῆ καὶ δίχα ὡς τρίς τριχῆ τρίχα. γ ξ δίχα φρεσὶν ἥνδανεν βουλή.“ |
| δ 563 | Διχῶ · τὸ διχάζω. Φωτίου |
| δ 564 | Δίψα · παρὰ τὸ ἵπτω, τὸ βλάπτω, ἵψα καὶ δίψα, ἡ βλάπτουσα τὸ σῶμα· ἢ παρὰ τὸ διψῶ, τὸ ἐπιθυμῶ· δίψα γὰρ τὸ ἐπιποθεῖν |
| δ 565 | Διωλύγιον · τὸ δι’ ὅλου ἰόν, ἐκτάσει τοῦ προτέρου ο εἰς ω καὶ ἀνα χωρήσει τοῦ ἑτέρου ο καὶ πλεονασμῷ τοῦ γ καὶ μεταβάσει τοῦ τόνου διω λύ γι ον. καὶ σημαίνει τὸ ἐξάκουστον |
| δ 566 | Διωλύγιον · σημαίνει τὸ μεγάλως φωνοῦν καὶ ὀλολυγή. ἐκ τούτου διωλύγιον· διαολύγιον καὶ τροπῇ τοῦ αο εἰς ω διωλύγιον. Ἡσιόδου |
| δ 567 | Διώνη · ἡ διὰ πάντων φορά |
| δ 568 | Διώνυμον · παρὰ τὴν διά πρόθεσιν καὶ τὸ ὄνομα διαόνυμον καὶ διώνυμον. ἔστι δὲ ὄνομα ἔχον δύο ὀνόματα κύρια |
| δ 569 | Διώνυσος · διώνυμός τις ὤν. Διονύσιος δὲ ο μικρόν |
| δ 570 | Διωρία · ἡ ἄδεια· ἐκ τοῦ ὤρα, ὃ σημαίνει τὴν ἔνδειαν. ἡ προθεσμία |
| δ 571 | Δμῶες · οἱ δοῦλοι· παρὰ τὸ δεδμῆσθαι, ὅ ἐστιν ὑποτετάχθαι |
| δ 572 | Δμῳή · γυνὴ μεγάλη. δμωΐς· θεράπαινα, δούλη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 573 | Δμώς · ἀπὸ τοῦ δμῶ ὁ μέλλων δμήσω |
| δ 574 | Δμώς · δμωός· παρὰ τὸ δμῶ, τὸ δαμάζω, ἐξ οὗ καὶ δμῶος, ὁ δοῦλος· παρὰ τὸ δαμάζεσθαι καὶ κακοπαθεῖν· γέγονε δὲ παρὰ τὴν δμῶ συγκοπήν. σημαίνει δὲ δύο· δμώς δμωός, ὁ δοῦλος, καὶ δμώς δμωός, ὁ ἐργάτης ὁ ἔχων μακέλην“ |
| δ 575 | Δνοφερόν · παρὰ τὸ κενὸν φάους εἶναι |
| δ 576 | Δοιάζειν · τὸ διστάζειν παρὰ τὸ εἶναι ἐν δύο στάσεσιν, ἢ παρὰ τὸ δεδέσθαι τὴν ψυχήν |
| δ 577 | Δοίδυξ · ὁ ἀλετρίβανος· ὁ ταρακτικός |
| δ 578 | Δοκίμιον · ἐκ τοῦ δόκιμος, τοῦτο παρὰ τὸ δοκῶ ἢ δέχω |
| δ 579 | Δοκῶ · τὸ νομίζω καὶ ἐπιτηρῶ |
| δ 580 | Δολόμητισ ·. καὶ ἰστέον ὅτι τὰ τῆς δευτέρας καὶ τρίτης συζυγίας τῶν περισπωμένων διὰ τοῦ ι γράφονται ἐν τῇ ληγούσῃ |
| δ 581 | Δόλος · ἐστὶ πᾶν τὸ δελεάζον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 582 | Δόλος · παρὰ τὸ δέ λω, τὸ δελεάζω ἤγουν πλανῶ |
| δ 583 | Δόξα · τιμή, ἔπαινος, ὑπόληψις, φήμη καὶ γνῶσισ |
| δ 584 | Δοξούμενοι ·. ἐκ τοῦ δοξέω δοξῶ καὶ οὐχὶ δοξόω δοξῶ. ἡ γὰρ σύνθεσις ἐδήλωσεν τὴν ἀκρίβειαν· κεν ο δοξῶ γὰρ κεν ο δοξήσω καὶ οὐ κενοδοξώσω. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ δόξα, τοῦτο ἐκ τοῦ δοχῶ, τοῦτο ἐκ τοῦ δέχω, τὸ λαμβάνω |
| δ 585 | Δορά · παρότι ἐκ τοῦ δέους τοῦ θηρὸς ἐκδάρη· παντὸς γὰρ θηρίου τὸ ἔκδαρμα δορὰ λέγεται παρὰ τὸ εἶναι αὐτὸν φοβερόν· δέος γὰρ ὁ φόβος ἐστίν |
| ο 419 | ορίαλλος · τὸ γυναικεῖον αἰδοῖον. Ἀριστοφάνης αἱ γυναῖκες τὸν δορίαλλον φράγνυνται“. παρὰ τὸ δέρειν, τὸ τυπτόμενον ἢ τὸ τιλλόμενον τὰς τρίχας καὶ οἱονεὶ ἐκδερόμενον· οὕτως γὰρ πάλαι ἐψίλουν, ὡς δῆλον ἐκ τοῦ παρὰ Ἀριστοφάνει ἡβυλλιῶσαι κἄρτιον παρατετιλμέναι“ |
| δ 586 | Δόρπον · τὸ καθ’ ἡμᾶς δεῖπνον. τρισὶ δὲ τροφαῖς ἐχρῶντο, καὶ τὴν μὲν πρώτην ἐκάλουν ἄριστον, ἣν ἐλάμβανον πρωΐας σχεδὸν ἔτι σκοτίας οὔσης· καὶ ὠνομάσθη ἄριστον ἢ παρὰ τὸ λαμβάνοντας αὐτοὺς εἰς ἀριστείαν ἀπέρχεσθαι ἢ ἀπὸ τοῦ προσφέρεσθαι ταύτην πρώτην τὴν τροφήν, παρὰ τὸ ἄειρε ὠνομασμένης τῆς λέξεως Ζ μή μοι οἶνον ἄειρε μελίφρονα, πότνια μήτηρ“. τὴν δὲ δ ευ τέρ α ν δεῖπνον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμενον ἄριστον, καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον δείπονον, μεθ’ ὃ δεῖ πονεῖν, ὅπερ ἐστὶν ἐνεργεῖν· λαμβάνοντες γὰρ ταύτην τὴν τροφὴν πάλιν περὶ τὰ πολεμικὰ ἔργα ἐπόν ουν. τὴν δὲ τρίτην δόρπον, τὸ καθ’ ἡμᾶς λεγόμεν ον δεῖ πνον καὶ ἔστι κατὰ τὸ ἔτυμον δαύερπον, ὅταν εἰς τὸ δαύειν πορευώμεθα, ὅπερ ἐστὶ κοιμᾶσθαι. Αἰσχύλος δὲ καὶ τῆς τ άξεως καὶ τῶν ὀνομάτων μάρτυς ἐστὶ λέγων ἄριστα δεῖπνα δόρπα αἱρεῖσθαι“ |
| δ 587 | Δόρπος · ἡ περὶ τὴν ἑσπέραν ἑστίασις· παρὰ τὸ ἕρπειν ἡμᾶς εἰς τὸ δαύειν, ὅ ἐστι κοιμᾶσθαι |
| δ 588 | Δόρυ · δρύον ἂν εἴη παρὰ τὴν δρῦν, οἷον δρύϊνον. οὕτως εὗρον ἐν Ὑπομνήματι Θέωνος εἰς τὴν Ὀδύσσειαν |
| ε 844 | ἐκ τοῦ δί δωμι δ ώσω, δέ δωκα δέδομαι, δότειρα |
| δ 589 | Δότης · δότου |
| δ 590 | Δοτική · παρὰ τὸ δῶ δώσω δοτική, ἡ τὰς δόσεις παρέχουσα καὶ τὰ ἀποστελλόμενα |
| δ 591 | Δοῦλος · πάντοτε δελεάζω ν |
| δ 592 | Δοῦλος · παρὰ τὸ δέω, τὸ δεσμεύω· ἢ παρὰ τὸ δύη, ὃ σημαίνει τὴν κακοπάθειαν, ὁ ἐν κακοπαθείᾳ ὤν |
| δ 593 | Δοῦλος · πόθεν παρήχθη; ἀπὸ τῆς κακοπαθείας, δύηλός τις ὤν, καὶ συγκοπῇ καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ο δοῦλος, ὁ κακοπαθῶν ἐν τῷ δουλεύειν |
| δ 594 | Δοῦπος · ὁ ἦχος, ὁ δέος ἐμποιῶν, ἤγουν φόβον· ἢ ὁ δέους ἔχων ὄπα, ἤγουν φωνήν. καὶ εἰς τὸ Ἐρίγδουπος. ζήτει |
| δ 595 | Δοχή · ἡ δεξίωσις. ἐξ οὗ καὶ ἐδεξιοῦτο“ τὸ ἐδέχετο |
| δ 596 | Δοχμώ Μ · ζήτει |
| δ 597 | Δοχμώ Μ · πλαγίω |
| δ 598 | Δράγμα · πληθυντικῶς δὲ λέγεται τὰ δράγματα· σημαίνει τοὺς στάχυας, ὅσους δύναται ὁ θεριστὴς τῇ ἀριστερᾷ περιλαβεῖν θερίζων. εἴρηται παρὰ τὸ δράξασθαι, τὸ σημαῖνον τὸ λαμβάνειν. οὕτως καὶ δραγμὴ καλεῖται τὸ πλῆθος τῶν κερμάτων ἢ τῶν ὀβολῶν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 599 | Δράγματα · παρὰ τὸ δράσσω δράξω δέδραχα δέδραγμαι δράγμα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 600 | Δράκων · παρὰ τὸ δέρκω, τὸ βλέπω, ἐξ οὗ καὶ δέργματα, τὰ βλέμματα |
| δ 601 | Δρὰξ ἀλεύρου · χειρὸς ἡ κράτησις. καὶ εἰς τὸ Ποστημόριον |
| δ 602 | Δραπέτης · παρὰ τὸ δρῶ, τὸ σημαῖνον τὸ ὑπηρετῶ, καὶ τὸ πετῶ ῥῆμα δραπέτης, ὅτι οἱ φεύγοντες τὴν δεσποτικὴν ὑπηρεσίαν ὑπὲρ τοῦ μὴ ληφθῆναι ὡς οἷοί τέ εἰσι τάχει χρῶνται. Φιλόξενος ἐν δευτέρῳ τῶν Περὶ μονοσυλλάβων ῥημάτων |
| η 290 | ἡ δραχμή. ἡ δὲ δραχμὴ σταθμός ἐστιν ὀβολῶν ἕξ, ἢ εἶδος μέτρου ἀν τὶ νομίσματος. αἱ δὲ ἑκατὸν δραχμαὶ ποιοῦσι μνᾶν μίαν. δραχμὴ δέ ἐστιν ἡ ἔχου σα γράμματα τρία |
| δ 603 | Δραχμή · σταθμὸς ὡρισμένος ἢ τὸ συνάθροισμα τῶν ἓξ ὀβολῶν. παρὰ τὸ δέδραγμαι δραγμή· τὸ παλαιὸν γὰρ τῶν ἀνθρώπω ν ὀβολοῖς κεχρη μένων ἀν τὶ νομίσματος ὅσον τῇ χειρὶ δραξαμένους δυνατὸν ἦν περιλαβεῖν, τούτους δραχμὰς ἐκάλουν παρὰ τὸ δράξασθαι |
| δ 604 | Δρέπανον · ἐκ τοῦ δρέπω |
| δ 605 | Δρομαίως · τὰ εἰς ως ἐπιρρήματα καὶ διὰ τοῦ ο καὶ διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφονται. δρομαῖος ἐπὶ ἑνικοῦ μικρόν, ὡς τὸ δρομαῖος ἔθει ὁ Θύαμισ“· δρομαίως δὲ ἐπὶ πληθυντικοῦ μέγα, ὡς τὸ οἱ δὲ πολέμιοι πρὸς τὸ τεῖχος δρομαίωσ ᾔεσαν“ |
| δ 606 | Δρομεύς · δρομέως· ὁ ἡνίοχος |
| δ 607 | Δρόσοσ ·. ἢ παρὰ τὸ δρῶ τὸ πράττω καὶ τὸ σῶον, ἡ σώους δρῶσα τοὺς καρπούς |
| δ 608 | Δρόσος · κατὰ παράλειψιν τοῦ ι · δίοσις ἡ ὑπὸ Διὸς ὑομένη, δίοσός τις οὖσα, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ συγκοπῇ τοῦ ι δρόσος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 609 | Δρυμός · παρὰ τὸ δρῦς δρυός καὶ τοῦτο ἐκ τοῦ δέρω, τὸ ἐκδέρω· οἱ γὰρ παλαιοὶ πᾶν δένδρον δρῦν ἐκάλουν |
| δ 610 | Δρύφακτος · θρύβακτος· τὸ ἀπὸ σανίδων σύμπηγμα |
| δ 611 | Δρυφάς · δρυφάδος· ἀμυχή, ξέσις. παρὰ τὸ δρυφῶ, ὃ σημαίνει τὸ ἀποξέω. τοῦ Δρῶ τὰ σημαινόμενα ζήτει εἰς τοὺς Ἐπιμερισμοὺς εἰς τὸ Δράξασθε |
| δ 612 | Δρωπακίζω · συνάγω τρυγῶ· δρωπὰ γὰρ τὰ δρέπανα |
| δ 613 | Δυάς · παρὰ τὸ διϊέναι καὶ διαπορεύεσθαι· πρώτη γὰρ ἡ δυὰς διεχώρισεν ἑαυτὴν ἀπὸ τῆς μονάδος. τῆς γὰρ μονάδος ἕνωσιν δηλούσης ἡ δυὰς διαχωρισμὸν δηλοῖ, διὸ καὶ τόλμαν αὐτὴν οἱ Πυθαγόρειοι καλοῦσιν, ὡς τολμήσασαν ἐκστῆναι τῆς μονάδος, καὶ ἀποφράδα, ὡς ἐπὶ κακῷ λαμβανομένην. διὸ καὶ οἱ Ῥωμαῖοι τὸν δύο ἀποστρεφόμενοι κατὰ ἀντίφρασιν αὐτὸν ὀνομάζουσιν σεκοῦνδον, ὃ σημαίνει τὸ αἴσιον, ὡς ἀπαίσιον αὐτὸν ὄντα. ζήτει |
| δ 614 | Δυάς · παρὰ τὸ συνδεδέσθαι ἄλλῳ ἀριθ μῷ τῷ ἑνί· τὸ γὰρ ἓν ἀπολελυμένον ἐστί, παρὰ τὴν ἕσιν καὶ ἄφεσιν |
| δ 615 | Δύη · ἡ κακοπάθεια· εἰσδύεται γὰρ εἰς τὸν παθόντα |
| δ 616 | Δύναμαι · πολλὰ σημαίνει· ζήτει |
| ι 324 | ἰσχὺς διαφέρει· ἡ μὲν γὰρ δύ ναμ ις καὶ ἀπὸ ἐπιστήμης γίνεται καὶ μανίας καὶ θυμοῦ, ἡ δὲ ἰσχὺς ἀπὸ φύ σε ως καὶ εὐτροφίας τῶν σωμάτων. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 617 | Δύναμις · παρὰ τὸ δύω, τὸ ὑπεισέρχομαι, δύαμις καὶ δύναμις |
| δ 618 | Δυναστείαις · ἡ εὐθεῖα δυναστεία· παρὰ τὸ δυναστεύω· τοῦτο παρὰ τὸ δυνάστης· τοῦτο παρὰ τὸ δύνημι |
| δ 619 | Δύο · ἐπίρρημα ἀριθμητικόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ συν δε δέσθαι ἑτέρῳ ἀριθ μ ῷ |
| δ 620 | δεύτερος διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ δύο ἐπὶ προσώπων τάσσεται, οἷον δύο ἦσαν οἱ Διόσκουροι“, τὸ δὲ δεύτερος ἐπὶ τάξεως |
| δ 621 | Δυοῖν · ἐπὶ γενικῆς καὶ δοτικῆς |
| δ 622 | Δυρράχιον · παρὰ τὴν ῥαχίαν |
| δ 623 | Δυρράχιον · πόλις Ἠπείρου ἡ ὕστερον κληθεῖσα Ἐπίδαμνος, πάλιν δ’ ἔτι νῦν καλουμένη Δυρράχιον, ὅτι κατὰ τὸν τόπον προεχούσης ἄκρας γεωλόφου τὸ κῦμα προσπίπτον καὶ σχιζόμενον ῥαχίαν π οιεῖ μεγάλην· ὅθεν διὰ τὴν ῥαχίαν καὶ τὸ δύσορμον Δυρράχιον ὠνόμασαν τὸν τόπον |
| δ 624 | Δύσις · δύσεως· ἡ ἑσπέριος γῆ· παρὰ τὸ δύνειν τὸν ἥλιον ἐν αὐτῇ, ὅ ἐστι κρύπτεσθαι |
| δ 625 | Δύσις · τὴν ἑσπέραν σημαίνει· παρὰ τὸ δύο εἴρηται |
| δ 626 | Δύσις · παρὰ τὸν δύο εἴρηται ἀριθμόν, καὶ γὰρ τὸ φῶς περὶ αὐτὴν τῷ σκότει συνδυάζεται |
| δ 627 | Δυσκάθαρτος · ὁ ἀκάθαρτος. ἀντὶ τοῦ α γὰρ τὸ δύς μόριον |
| δ 628 | Δύσκολος · ὁ δυσάρεστος· παρὰ τὸ κολλῶ δύσ κολος, ὁ δυσχερῶς τινι ἑνούμενος, ἀπὸ τῆς συνδεούσησ καὶ ἑνούσης κόλλης. καὶ ἄλλως· δύσκολος οἱονεὶ δύσκολλός τις ὤν, ὁ δυσχερῶσ τινι κολλώμενος καὶ συναπτόμενος, ὥσπερ ἐκ τοῦ ἐναντίου κόλαξ, κόλλαξ τις ὢν καὶ συνάπτεσθαι σπουδάζων |
| δ 629 | Δυσμενής · ἐχθρός. καὶ δυσμένεια ἡ ἔχθρα |
| δ 630 | Δυσμή · παρὰ τὸ δέω δεσμός καὶ δύο δυσμή, ὅτε συνδεῖται τῷ φωτὶ τὸ σκότος καὶ συνάπτεται |
| δ 631 | Δύσμηνις · βαρύθυμος, ὀργίλος, μνησίκακος |
| α 2254 | ἀπειθοῦς διαφέρει· δυσ πει θὴς μὲν γάρ ἐστιν ὃς δυσχερῶς δέχεται τὸν πιστικὸν λόγον, ἀπειθὴς δὲ ὃς ἀποκρούεται καὶ οὐχ οἷός τέ ἐστι πείθεσθαι |
| δ 632 | Δυσσεβής · ὁ ἀσεβής |
| δ 633 | Δύστηνος · ὁ δυστυχής· παρὰ τὸ στένω καὶ τὸ δύς ἐπίρρημα καὶ ἐν ἐκτάσει δύστηνος καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς · ὁ ἀεὶ κακῶς στένων. τὸ δ’ αὐτὸ καὶ ἄστηνος, τοῦ α ἐπίτασιν σημαίνοντος |
| δ 634 | Δυσφορώτατος · παρὰ τὸ δύς καὶ τὸ φορά, ὃ σημαίνει τὸ βάρος |
| δ 635 | Δυσχερές · τὸ δυσκόλως ὑπὸ τῶν χειρῶν ἐργαζόμενον, ὡς τὸ εὐκόλωσ εὐχειρές |
| δ 636 | Δυσωδία · ἐκ τοῦ ὄζω. δυσοδία δέ |
| δ 637 | Δυσωπῶ · παρὰ τὸ δύς ἐπίρρημα, ὃ σημαίνει τὸ πολύ, καὶ τὸ ὀπῶ, τὸ βλέπω· ὁ τὸ πρόσωπον βλέπων καὶ παρακαλῶν. γράφεται δὲ τὸ ω μέγα κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω · ὦπα γὰρ ὁ ὀφθαλμὸς διὰ τοῦ ω μεγάλου |
| δ 638 | Δύω Α · Ἀττικῶς, διὸ καὶ μέγα τὸ ω. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ διϊέναι· μόνη γὰρ πρῶτον διΐσταται ἀπὸ τῆς μονάδος, ὅθεν οἱ Πυθαγορικοὶ τόλμαν αὐτὴν εἶπον |
| δ 639 | Δύω · πολλὰ σημαίνει τὸ ῥῆμα. σημαίνει καὶ τὸ ἐνδύσασθαι ἱμάτιον, Ὅμηρος Ρ ὄφρ’ ἂν ἐγὼ δύω κλυτὰ τεύχεα Πηλεΐωνοσ“· ἀπὸ τοῦ δέω, τὸ δεσμῶ, ὡς χέω χύω, καὶ ἐν συνθέσει ἐνδύω ἔνδυσις· δοκεῖ γὰρ δεδέσθαι τῇ ἐσθῆτι |
| δ 640 | Δύω · σημαίνει τὸν ἀριθμὸν εἷς δύο καὶ τὸ ἐνδύσασθαι ἱμάτιον |
| δ 641 | Δύω · τὸ τοῦ ἀριθμοῦ ὄνομα παρὰ τὸ δῶ, τὸ δεσμῶ, ἵν’ ᾖ ὁ ἐκ συνδέσεως πρῶτος ἀριθμὸς πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῆς μονάδος. τὸ Δύω σημαίνει γ· τὸ ἐνδύσασθαι ἱμάτιον, τὸ εἰσελθεῖν καὶ δύο ἀνθρώπους |
| δ 642 | Δῴη σοι · ἔστι δίδωμι, ἡ μετοχὴ δούς δόντος, τὸ εὐκτικὸν δοίην καὶ ἐπ’ αὐξήσει τοῦ ο εἰς ω μέγα δῴην, καὶ μένει τὸ ι προσγεγραμμένον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 643 | Δώματι · ἡ εὐθεῖα δῶμα· παρὰ τὸ δομῶ δομήσω, δόμημα καὶ ἐκβολῇ τοῦ μ δόημα καὶ δῶμα, τοῦ μακροῦ εἰς μακρὸν τραπέντος |
| δ 644 | Δῶος · ὁ σπλήν |
| δ 645 | Δωρίς · Δωρίδος· ἡ Πελοπόννησος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| δ 646 | Δῶρον · παρὰ τὸ δίδωμι δώσω δῶρον |
| δ 647 | Δῶρον · παρὰ τὸ δῶ, δῶόν τι ὄν, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ρ δῶρον, τὸ διδόμενον |
| δ 648 | Δωρῶ · τὸ παρέχω. καὶ δῶρα τὰ διδόμενα |
| δ 649 | Δὼς ἀγαθή · ἀπὸ τοῦ δώσω. δόσ δότε· μετάδος ἐνδεεῖ ἄρτον“, μὴ δῶτε τὸ.“ |
| δ 650 | Δωτίνη · ἡ δωρεά· Ὅμηρος ι δώῃ δωτίνην, ἥ τε ξείνων δόσις ἐστί“· παρὰ τὸν δώσω μέλλοντα δωσίνη, καὶ κατὰ τροπὴν τοῦ ς εἰς τὸ τ δωτίνη. Ἀλέξανδρος δὲ σύνθετον εἶναι τὴν λέξιν παρὰ τὸ τὴν δόσιν τίνειν, ἵν’ ᾖ ἡ ἀποτινομένη δόσις |
| δ 651 | Δώτωρ · δώτορος. καὶ δοτήρ δοτῆρος. Ε τὸ Ε θαυμάσαιμι ἂν τῆς ὀνομασίας· τήν τε γὰρ ἐπέκτασιν καὶ τὸ κυκλοτερὲς τοῦ αἰῶνος ἐν τῷ ἰδίῳ τύπῳ δηλοῖ· ἐπέκτασιν μὲν τὴν εἰς μέσον μακρὰν ἔχον, κυκλωτερὲς δὲ τὸ περὶ τὴν μακρὰν πέριξ, ὅτι τοῦ ὄντος αἰῶνος μιμεῖται τὰ πέριξ |
| ε 845 | Ἔα Α · ἐνεργητικοῦ παρατακτικοῦ καὶ προστακτικοῦ ἐνεστῶτος· ἀπὸ τοῦ ἐῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| ε 846 | Ἑά · τὰ ἀγαθά· τὰ εἰς ἄνεσιν καὶ διάχυσιν ἡμᾶς φέροντα |
| ε 847 | Ἑαδότα · παρὰ τὸ ἥδω, τὸ εὐφραίν ομαι, ὁ μέλλων ἥσ ω, ὁ παρακείμενος ἧκα, ὁ μέσοσ ἧδα καὶ διαλύσει ἕαδα καὶ ἡ μετοχὴ ἑαδό τα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 848 | Ἐὰν μὴ προανατάξωμαι · ὑποτακτική· τὸ θέμα προανατάσσω |
| ε 849 | Ἑανόν Ε · νῦν πέπλον παρὰ τὸ ἕννυσθαι· ὅταν δὲ εἴπῃ Σ ἑανοῦ κασσιτέροιο“, τοῦ εὐχύτου καὶ ἁπαλοῦ λέγει |
| ε 850 | Ἔαρ · παρὰ τὸ ἔω, τὸ πέμπω· ἐν ᾧ οἱ καρποὶ πέμπονται. ἐτυμολογεῖται δὲ παρὰ τὸ ἐὰ ὀρούειν |
| ε 851 | Ἔαρ · τὸ ε ψιλόν, καὶ πάντα τὰ τοιαῦτα· στέαρ φρέαρ κέαρ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 852 | Ἑαυτῇ · παρὰ τὸ ἐμέ σέ ἕ καὶ τὸ αὐτῇ γίνεται ἑαυτῇ. δασύνεται, ἐπειδὴ ἀναλαμβάνει τοῦ προαρκτικοῦ φωνήεντος τὸ πν εῦμα |
| α 2255 | ἀλλήλους διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ ἑαυτούς ἐπὶ τῶν καθ’ ἑαυτοὺς λεγομένων τάσσεται, οἷον Αἴας ὁ Τελαμώνιος καὶ Μενοικεὺς ὁ Κρέοντος ἑαυτοὺς ἀπέκτειναν“, τουτέστιν ἑκάτερος ἑαυτόν· τὸ δὲ ἀλλήλους ἐπὶ τῶν συμπεπλεγμένων, οἷον Ἐτεροκλῆς καὶ Πολυνείκης ἀλλήλους ἀπέκτειναν“, τουτέστιν ὁ ἕτερος τὸν ἕτερον |
| ε 853 | Ἑάων · ὁ Ἡρωδιανὸς ἑόσ ὁ ἀγαθὸς· θ θεοὶ δωτῆρες ἑάων.“ |
| ε 854 | Ἔβαλον · ἀορίστου δευτέρου· ἐκ τοῦ βάλλω |
| ε 855 | Ἔβαν · ἀορίστου δευτέρου τῶν εἰς μι · ἀπὸ τοῦ βίβημι κατὰ συγκοπὴν καὶ συστολὴν κατὰ Δωρι εῖ ς καὶ Αἰολεῖσ |
| ε 856 | Ἔβαψεν μὲν ὁ βαφεύς |
| ε 857 | ἐβάψατο δὲ ὁ ἐκδ ύσ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 858 | Ἐβλήθην · ἐκ τοῦ βάλλω βαλῶ, ὁ μ έλλων βλήσω, ὁ ἀόριστος παθητικὸς ἐβλήθην |
| ε 859 | Ἐγγαστρίμυθος · ἡ ἐκ τῆς γαστρὸς μαντευομένη |
| ε 860 | Ἔγγιον · τὸ ἐγγύς, διὰ τοῦ ι ἐκ τοῦ ἐγγίζω· ἔγγειον δέ, τὸ ἔχον γῆν, διφθόγγῳ, ὡς εὔγειον μεσόγειον· καὶ ἔγγυον καὶ ἐχέγγυον, τὸ ἀσφαλές, διὰ τοῦ υ |
| ε 861 | Ἔγγονα · διὰ τῶν δύο γγ σημαίνει τὰ τέκνα τῶν τέκνων· ὅτε δὲ διὰ τοῦ κ γράφεται ἔκγονα, τὰ ἴδια τέκνα |
| ε 862 | Ἔγγραπτον · παρὰ τὸ γράπτω ἔγγραπτον· τοῦτο παρὰ τὸ γράφω |
| ε 863 | Ἐγγυαλίξαι Α · τὸ εἰς τὸ κοῖλον τῆς χειρὸς δοῦναι· γυῖα γὰρ λέγονται αἱ χεῖρες καὶ οἱ πόδες |
| ε 864 | Ἐγγύη · εἴρηται τὸ εἰς ἑαυτὴν περιάγειν καὶ λαμβάνειν ἢ σῶμα ἢ πρᾶγμα τὸ ἀπιστούμενον |
| ε 865 | Ἔγγυος · ἀνάδοχος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 866 | Ἐγγύς · ἐπίρρημα τοπικόν· γίνεται δὲ παρὰ τὸ γῆ καὶ τὴν ἔν πρόθεσιν, ἣ σημαίνει τὸν πλησίον· ὁ πλησιαίτερος γῆς |
| ε 867 | Ἐγγύς · τὸ ἐπίρρημα παρὰ τὴν ἔν πρόθεσιν καὶ τὸ γύη, ἣν γῆν καλοῦμεν, ἐγγύς· ὡς ἂν εἴποι τις, ἐν γῇ, ἧς οὐδὲν τῶν ἄλλων στοιχείων πλησιαίτερον ἀνθρώπῳ χερσαίῳ ὄντι |
| ε 868 | Ἔγγων · εἰσπνήλης |
| ρ 119 | ρον · οἷον ἔ γειρον τὸν λίθον“. ἔγειραι δὲ ἀντὶ τοῦ ἐγέρθητι |
| ε 869 | Ἔγκατα · ἀπὸ τοῦ ἐγκατέχειν τὴν τροφήν· λέγει δὲ τὸ ἧπαρ καὶ τὸν σπλῆνα καὶ τὰ περὶ τὸν πλεύμονα. ἔντερον δὲ οὐκ ἔγκατον· τὸ δὲ ἔντερον οἷον ἕτερον καὶ οὐχ ὅμοιον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 870 | Ἔγκατα · παρὰ τὸ ἔνδοθεν κατέχειν τὴν τροφήν |
| ε 871 | Ἔγκατα · παρὰ τὸ ἔσω κεῖσθαι. μετοχή· τὸ θέμα ἵζω, ὃ σημαίνει τὸ καθέζομαι |
| ε 872 | Ἔγκεαρ · ἔμβρυον |
| ε 873 | Ἐγκέλαδοσ ·. ἢ ἀπὸ τοῦ κελαδῶ τοῦ σημαίνοντος τὸ μελῳδῶ |
| ε 874 | Ἐγκέφαλοσ ·. διαφέρει δὲ μυελοῦ. ζήτει |
| ε 875 | Ἐγκέφαλος · παρὰ τὸ ἐγκεῖσθαι τῇ κεφαλῇ καὶ τῷ κάρᾳ. ἢ ἔγκρανον, οἷον ἐγκράνιος, διὰ τὸ ἐγκεῖσθαι ἰδιώτερον τῷ κρανίῳ. Ὠρίωνος |
| ε 876 | Ἐγκέφαλος · παρὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἔσωθεν τῆς κεφαλῆς καὶ ἅμα τῇ κεφαλῇ |
| ε 877 | Ἐγκόμβωμα · ὁ δεσμὸς τῶν χειρίδων, ὁ λεγόμενος ὑπὸ Ἀθηναίων ὄχθοιβος, ὑπὸ δὲ ἄλλων κοσύμβη. εἴρηται δὲ παρὰ τὸν κόμβον· κόμβος γὰρ ὁ ὑψηλὸς τόπος, ἀφ’ οὗ καὶ τὸ κομπάζειν τινὲς λέγουσι |
| ε 878 | Ἐγκονεῖν · σπεύδειν· οἱ γὰρ σπεύδοντες κονιορτοῦνται τὰ γυμνὰ τοῦ σώματος |
| ε 879 | Ἐγκονεῖν · τὸ σπεύδειν· ἀπὸ τῶν κόνιν ἐγειρόντων ἐν τῷ σπεύδειν |
| ε 880 | ἐγκρόταφος · ὁ ἀντικέφαλος |
| ε 881 | Ἔγκτηνες · οἱ Βοιωτοὶ οὕτως ὠνομάζοντο, ὥσπερ καὶ Ὕαντες, διὰ τὸ κτηνώδεις εἶναι καὶ χοιρώδεις |
| ε 882 | Ἐγκύκλιον · τὸ ἁπανταχοῦ καθολικόν |
| ε 883 | Ἐγκυτί · παρὰ τὸ κύτος |
| ε 884 | Ἐγκώμιον · λόγος μεμπτικός, ἐνίοτε καὶ ἐπαινετικός |
| ε 885 | Ἐγκώμιον · τὸ ἐν κώμαις ᾀδόμενον· κῶμαι δὲ τὰ τοῦ δήμου συστήματα |
| ε 886 | Ἔγνωκα · ἐκ τοῦ γνῶμι, ὁ μέλλων γνώσω, ἔγνωκα |
| ε 887 | Ἐγόγγυσαν · ἐκ τοῦ γρύζω τὸ γογγύζω |
| ε 888 | Ἔγρετο · ἔγρω καὶ τὸ παθητικὸν ἔγρομαι καὶ ὁ παρατατικὸς ἐγρόμην ἔγρου Β ἔγρετο δ’ ἐξ ὕπνου, θείη δέ μιν“ |
| ε 889 | Ἐγχέασα εἰς κέρας · πρὸ γὰρ τοῦ εὑρεθῆναι αὐτὴν τὴν τῶν ποτηρίων χρῆσιν εἰς κέρας ἔπινον οἱ παλαιοί |
| ε 890 | Ἔγχει · καὶ Ὅμηρος Δ ἔγχει ὀρεξάσθω“, τῷ δόρατι πληγείτ ω |
| ε 891 | Ἐγχειρίδιον · σημαίνει καὶ βιβλίον μικρὸν καὶ ξίφος· παρὰ γὰρ τὴν χειρί δοτικήν, ἢ παρὰ τὴν ἔγχει καὶ τὸ ἴδιον, οἱονεὶ τὸ ἴδιον τοῦ ἔγχους, κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ρ. ἰστέον δὲ ὅτι αἱ ἀπὸ δοτικῶν τῶν εἰς ος οὐδετέρων συντιθέμεναι λέξεις κατὰ μέρος τοῦτον τὸν τρόπον γίνονται· ἐὰν ἐπιφέρηται φωνῆεν ἢ ἓν ἁπλοῦν σύμφωνον, φυλάττεται ἡ ει οἷον ὀρείαυλος, ὁ ἐν τ οῖς ὄρεσι διατρίβων, ὀρειγε νής, ὁ ἐν τῷ ὄρει γεννηθείς, Ὠρεί θυια κατ’ ἐπέκτασιν τοῦ ο εἰ ς ω · σεσημείωται τὸ ὀρ ίγανον· ἐὰν δὲ σύμφωνα δύο, ι ὀριβρεμέτησ |
| ε 892 | Ἐγχειρίδιον · ἢ παρὰ τὸ ἐν χειρὶ εἶναι, τὸ διὰ χειρὸς ἐχόμενον, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τῶν ἐκπεμπομένων βελῶν |
| υ 135 | υς · ὄνομα ἰχθύος· παρὰ τὴν ἰλ ύν· ἐν ταύ τῃ γὰρ λέγουσι τὸν ἰχθῦν ἔχεσθαι καὶ κρ ατεῖσθαι τοῦτον. Ἀρι στοφάνης Ἱππεῦσιν ὅ περ γὰρ οἱ τὰς ἐγχέλεις θηρ ώμενοι πεπόνθασιν· ἂν μὲν ἡ λίμνη καταστῇ, λαμ βάνουσιν οὐδέν· ἐὰν δὲ ἄνω τε καὶ κάτω τὸν βόρβορον κινῶσιν, αἴρουσι· καὶ σὺ λαμβάνεις, ἢν τὴν πόλιν ταράττῃσ.“ |
| ε 893 | Ἐγχεσιμώρων Β · περὶ τὰ ἔγχη μεμορηκότ ων, πολεμικ ῶν |
| ε 894 | Ἐγχέσπαλος · πολεμικός, γενναῖος· παρὰ τὸ πάλλειν καὶ σείειν τὸ δόρυ |
| ε 895 | Ἐγώ · ἀντωνυμία πρωτότυπος πρώτου προσώπου τῶν ἑνικῶν πτώσεως εὐθείας |
| ε 896 | Ἑδανῷ Ξ · ἡδεῖ, ὅ ἐστιν εὐώδει, εὐόσμῳ. δασύνεται τὸ ἑδανός. παρὰ τὸ ἥδω ἡδανός ἦν καὶ κατὰ μεταβολὴν ἑδανός· τὰ γὰρ διὰ τοῦ ανος ῥηματικὰ βραχεῖ αν θέλουσιν ἔχειν τ ὴν ἄρχουσαν, οἷον τραγανός πἀγανός πιθανός |
| ε 897 | Ἔδαφος · ἡ καλὴ γῆ· ἢ παρὰ τὸ ἔδω, τὸ ἐσθ ίω ἡ ἐσθιομένη καὶ θρυπτομένη· ἢ παρὰ τὸ ἡ δύ· πάντα γὰρ τὰ ἐξ αὐτῆς ἥ διστα |
| ε 898 | Ἔδει · εἰς τὸ Δεῖπνος καὶ Χρή |
| ε 899 | Ἐδειλίασαν · παρὰ τὸ δειλιῶ· τοῦτο παρὰ τὸ δειλός |
| ε 900 | Ἔδεται · παρὰ τὸ ἔ δω τὸ ἐσθίω, ἔδομαι ἔδῃ ἔ δεται |
| ε 901 | Ἐδητύς · ἐδητύος· καὶ ἐδετύς ἐδετύος· ἡ εὐωχί α |
| ε 902 | Ἕδνα · οἱονεὶ ἕδρα, τὰ εἰς τὴν ἕδραν τῆς νύμφης διδόμενα ὑπὸ τοῦ μνηστῆροσ |
| ε 903 | Ἕδνον · ἤ τοι παρὰ τὸ ἥδω ἥδ ανόν ἐστι καὶ ἀποβολῇ τοῦ α ἧ δνον καὶ ἕδνον· ἥδον ται γὰρ τούτοις αἱ γ αμούμεναι · ἢ παρὰ τὸ ἕ ζω ἕδω καὶ ἕδομαι ἕδονον καὶ ἕδνον, παρὰ τὸ αἴτιον εἶναι τοῦ παρέζεσθαι καὶ παραμένειν τὴν νύμφην τῷ νυμφίῳ |
| ε 904 | Ἐδοκίμασαν · ἐκ τοῦ δοκιμάζω· τοῦτο παρὰ τὸ δόκιμος· τοῦτο παρὰ τὸ δοκῶ δοκήσω δόκιμοσ, ὡς φρονῶ φρονήσω φρόνιμος. τὸ κι ι. διὰ τί; τὰ διὰ τοῦ ιμος διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ε 905 | Ἕδος · τὸ ἔδαφος |
| ε 906 | Ἕδρα · εἴρηται παρὰ τὸ ἕζω· ἡ καθέδρα. σημαίνει δὲ δύο· τὴν ξύλινον καθέδραν· εἴτε τις τύχοι, καὶ τὸν ἀφεδρῶνα τοῦ ἀνθρώπου. ζήτει καὶ εἰς τὸ Ἀφεδρών |
| η 291 | ή · ἔδω, ἔδη, διπλασιασμῷ ἐδηδή καὶ ἐδωδή κατὰ τροπὴν τοῦ η εἰς ω |
| ε 907 | εἱστιακότες ἤσθιον · τὰ ἀπὸ ἐνεστώτων ἢ μελλόντων κατὰ πρόσληψιν συλλαβῆς γινόμενα διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφεται, οἷον ζῶ ζωή, φῶ φωνή, ἔδω ἐδωδή. ἐκ τοῦ ἔδω, τὸ ἐσθίω, ὁ μέλλων ἐδήσω, ἔδηκα καὶ τὸ Ἀττικὸν ἐδήδοκα |
| ε 908 | Ἐδώδιμον · ἐκ τοῦ ἔδω ἐδωδή καὶ ἐδώδιμον |
| ε 909 | Ἑδώλια · ἐπὶ τῶν ναυτικῶν καθεδρῶν· παρὰ γὰρ τὸ ἕζω. κυρίως τὰ τῆς νηὸς ζυγά. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 910 | Ἐδώμ · ἔστιν ὄνομα, καὶ σημαίνει τὴν θερμασίαν |
| ε 911 | Ἐέλδωρ · ἐκ τοῦ θέλω δέλω, ἐδέλω, καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἐέλδωρ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 912 | Ἐζήλωσα · ἐκ τοῦ ζηλῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ ζῆλος· τοῦτο παρὰ τὸ ζέειν ὅλω ς |
| ε 913 | ἐκ τοῦ ζηλ ῶ · τοῦτο παρὰ τὸ ζῆ λ οσ. Διαφέρει Φ θόνοσ καὶ Ζῆλος. ζήτει εἰς τὸ ζ στ οιχεῖον |
| ω 120 | Ω γ · ἤρεσκ εν · παρὰ τὸ ἁνδάν ω ὁ παρατατικὸς ἥνδανον καὶ τὸ τρίτον πρόσωπον ἥν δ ανε καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἑήνδανεν |
| ε 914 | Ἐθάς · φίλος, συνήθης· ἐκ τοῦ ἔθος ἐθάς |
| ε 915 | Ἔθειρα · ἐκ τοῦ ἔθω· ἡ θρίξ, ἡ ἐπιμελουμένη. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐξ ἔθους εἴρεσθαι τουτέστι πλέ κεσθαι |
| ε 916 | Ἐθείρῃσιν · θριξίν |
| μ 387 | μοί · ἐθελουσίως ἔζ ων καὶ κατὰ βούλησιν ἀπέλαυ ον τ ῶν γινο μένων. ἐθ ελη μοὶ ἥσυχοι“, ἡσύχως καὶ ἑκουσίᾳ γνώμῃ |
| ε 917 | Ἐθελουσίως · ἑκου σίωσ · παρὰ τὸ θέ λω |
| ε 918 | Ἔθνος · ἀπὸ τοῦ ἔθους καὶ τῆς συνηθείας |
| ε 919 | Ἔθος · παρὰ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι, ἐξ οὗ καὶ ἔθνος· ἑκάστῳ γὰρ ἔθνει ἴδιον ἔθος ἕπεται |
| ε 920 | Εἶ · μετὰ δευτέρου προσώπου δίφθογγον, ὡς τὸ σὺ εἶ ὁ βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ“· μετὰ δὲ τρίτου προσώπου η ὡς τὸ ὁποῖα δὲ ᾖ τὰ τῶν ἀνθρώπων πράγματα, ἀνάγκη καὶ τὸ φρόνημα ἔχειν“. εἰ δέ καὶ εἰ μέν οἱ σύνδεσμοι. ἰδέ |
| ε 921 | Εἴ · ὁ συναπτικὸς σύνδεσμος διὰ τῆς ει · αἴ γὰρ λέγουσιν οἱ Δωριεῖς καὶ ἔθος ἔχουσι τὸ ε εἰς α τρέπειν· τρέχω τράχω, Ἄρτεμις Ἄρταμις· οὕτως εἴ αἴ |
| ο 420 | ὁ ἔνυλος καὶ βοτανώδης τόπος· εἴρηται δὲ εἱαμ ενή, οἱονεὶ ῥειαμενή τις οὖσα, ὁ καταρρεόμενος τόπος, κατὰ ἀφαίρ εσιν τοῦ ρ. ἢ γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἥμενοσ ἡμενή, ὁ ὁμαλὸς τόποσ, ὡσ δ εξάμενοσ δεξαμενή, ἀκεσσάμενος Ἀκε σσ αμεναί· εἶτα κατὰ διάλυσιν τοῦ η εἰς ε καὶ α ἑαμενή, ὡς ἥλ ω ἑάλω, ἤ νασσ εν ἐ ά νασσεν, καὶ πλείστοις ἐά νασσ ε λαοῖσ“ Ἀλκαῖος καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ι εἱ αμε νή. ἢ παρὰ τὴν ἕσιν τ ῶν βοταν ῶν αὐτομά τως, ἢ ἐξ οὗ ἵενται αἱ νομαί. Γεωργίου |
| η 292 | ή · ὁ κά θυ γρ ος τ ό πος· παρὰ γὰρ τὸ ῥεῖν ῥεια μ έν η καὶ κατὰ ἀποβολὴν εἱαμενή. ἢ παρὰ τὴν ἕσιν, τὴν ἀν άδοσιν, ἑσαμενή καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ ἀποβολῇ τοῦ ς εἱαμενή |
| ε 922 | Εἶαρ · ἐκ τοῦ ἔαρ |
| ε 923 | Εἶαρ · τὸ αἷμα· παρὰ τὸ ῥόδον, ὅτι φοινικοῦν· καὶ Πίνδαρος φοινικέασ τὰς Ὥρας ἐκάλεσε· πολὺ γὰρ τὸ ῥόδον τ ῷ ἔαρ ι, καὶ τὸ πολὺ δὲ ῥόδον ἔαρ καλοῦμεν |
| ε 924 | Εἴασκεν ·. τὸ δὲ ι ἀπεβλήθη, ἐπειδὴ τὰ τοιαῦτα ἀποβά λλουσι τὴν ἐν ἀρχαῖς κλιτικὴν ἔκτασιν, οἷον ἔτυπτον ἔτυπτες ἔτυπτε τύ πτεσκε, ἦγον ἦγες ἦγε ἄγεσκε |
| β 409 | βει · διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἐκ τοῦ λείβω κατὰ πλ εονασμὸν τοῦ λ καὶ ἀποβολῇ τοῦ λ εἴβω καὶ τὸ τρίτον εἴβει. διὰ τί δὲ τὸ λείβω διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται ἐν τῷ λ στοιχείῳ μαθησόμεθα |
| ε 925 | Εἴγε · τὸ εἴ ἄρθρον συντακτικὸν καὶ τὸ γέ σύνδεσμος παρασυναπτικός |
| ε 926 | Εἰ δ’ ἄγε νῦν Π · φέρε νῦν ἄρτι |
| ε 927 | Εἰδείην · εὐκτικόν |
| ε 928 | Εἰδεχθής · ἐκ τοῦ εἶδος καὶ τοῦ ἔχθος, ὃ σημαίνει τὸ μῖσος. Γεωργίου |
| ε 929 | Εἶδος· διὰ τῆς |
| ε 930 | ἐπειδὴ ἀντιπαράκειται αὐτῷ τὸ οἶδα. καὶ λοιπὸν ἐκ τοῦ εἴδω εἶδος. τινὲς δὲ λέγουσι διὰ τοῦ ι ὡς ἀπὸ τοῦ ἰδεῖν ἀπαρεμφάτου· οὐ καλῶς δὲ λέγουσιν. ἰστέον δὲ ὅτι τὸ εἶδος σημαίνει τὴν μορφήν |
| ε 931 | Εἶδος · τὸ ἀπὸ τοῦ γένους διαιρεθέν |
| ε 932 | Εἶδος · τὸ εἰδοποιοῦν τὴν ὕ λην· τὸ ει δίφθογγον. λέγει δὲ Ὦρος |
| ε 933 | Εἴδυια · κύριον. εἰδ υῖα ἡ μετοχή |
| ε 934 | Εἰδυλίς · ἐπιστήμων, εἰδυῖα· Καλλίμαχος ὤκουσον ὀφθαλμο ὶ γὰρ ἀ π ευ θέ εσ ὅσσ ον ἀ κου ὴ εἰδ υλίσ “. παρὰ τὸ εἴδω, τὸ γινώσκω· εἴδ ω ε ἴδ υ λ ο ς εἰδύ λη εἶτα παρωνύμως εἰ δ υλ ίσ |
| ε 935 | Εἴδω · τὸ βλέπω· εἴδω τὸ γινώσκω· εἴδω τὸ ὁμοιῶ, Γ εἰδομένη γαλόῳ“· εἴδω τὸ φ αίνω καὶ δοκῶ, Α τὸ δέ τοι κὴρ εἴδεται εἶναι“· εἴδω τὸ ὁρμῶ καὶ πηδῶ, Μ εἴσατο γὰρ νηῶν“, θ εἴσατο Λῆμνον“· εἵδω τὸ σκοτίζω, ἐκ τοῦ ἕδος. ἔστι καὶ εἰδῶ ῥῆμα περισπώμενον, οὗ ὁ μέλλων εἰδήσω καὶ ἐν παραγωγῇ εἰδήμων. εἴδω τὸ βαρύτονον, ἐξ οὗ καὶ εἴσω καὶ ἴδμων· ἔστι δὲ ὁ ἔμπειρος |
| ε 936 | Εἴδωλα · αἱ ε ἰς τὸ ἰδεῖν μόνον εἰκ όνεσ οὐ μέντοι καὶ εἰς ἄλ λην αἴ σθησιν |
| ε 937 | Εἰδωλολατρεία · παρὰ τὸ εἴδωλον καὶ τὸ λατρεία. εἴδωλον δὲ παρὰ τὸ εἴδω, τὸ ὁμοιῶ, καὶ τὸ ὅλον· ὅλον μὲν ὁμοιούμενον ἀνθρώπῳ χωρὶς τῆς ψυχῆς |
| λ 284 | λ · εἰ μὲν ἀπὸ τοῦ εἰ δεῖν διὰ μόνου τοῦ ι γραπτέον, εἰ δὲ ἀπὸ τοῦ εἶδος, προσλήψ εται τὸ ε |
| ο 421 | ὁμοίωμα διαφέρει· τὸ μὲν γὰρ εἴδωλον οὐδεμίαν ὑπόστασιν ἔχει, τὸ δὲ ὁμοίωμά τινός ἐστιν ἴνδαλμα καὶ ἀπείκασμα· ἐπειδὴ Ἕλλ ηνες ἀνα πλάττουσι τὰς οὐχ ὑφεστώσας μορφάς, Σφίγγας Τρίτωνας καὶ Κενταύρους, εἴδωλα λέγοντες τὰ τῶν οὐχ ὑφε στώτων μιμήματα, ὁμοι ώματα δὲ τὰ τῶν ὑφεστώτων εἰκάσματα, οἷον ἡλίου σελήνης ἄστρων ἀνθρώπων θη ρίων ἑρπετῶν, ὡσαύτως καὶ ζωδίων |
| ε 938 | Εἴδωλον ·. τί διαφέρει εἴδωλον καὶ δείκηλον; διαφέρει οὐ κατὰ τὴν σημασίαν ἀλλὰ κατὰ τὴν φωνήν. γίνεται δὲ. καὶ τὸ δείκηλον ὁμοίως παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκηλον καὶ δεί κ ηλ ον τὸ ἄ γαλμα. Γεωργίου |
| ε 939 | Εἴθε · παρὰ τ ὸ εἴ, ὅπερ ὡς εἴ ρηται, διὰ τῆς ει διφθόγγου, πλεονασμῷ τῆσ θε συ λλαβῆς. ἰστέον δὲ ὅτι τὸ εἴθε πολιτικώτερον τοῦ αἴθε Δωρικῶσ |
| ε 940 | Εἰκάδιος · ὄνομα κύριον· ἔστιν δὲ παρὰ τὸ εἰκάς. εἰκὰς δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται παρὰ τὸ εἴκοσιν. Εἰκάδιος δὲ ἐκλήθη, ἐπειδὴ ἐν τῇ εἰκάδι τοῦ μηνὸς ἐγεννήθη |
| ε 941 | Εἰκαῖος · μ ω ρός |
| ε 942 | Εἴκελος · διὰ τῆσ ει · ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄγ ω ἄγελος καὶ ἄγγελος, οὕτωσ καὶ ἀπὸ τοῦ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, εἴκελος. ἐν μὲν τῇ ἁπλότητι διὰ τῆς ει γράφεται οἷον Ξ εἴκελος ἀστεροπῇ“, διὰ τοῦ ι δὲ οἷον Δ ἡ δ’ ἀνδρὶ ἰκέλη Τρώων κατεδύσαθ’ ὅμιλον“· ἐν δὲ τῇ συνθέσει μόνον διὰ τῆς ει οἷον θεοείκελος πανείκελος ἀνδρείκελος |
| ε 943 | Εἰκός · εἰκό το ς· σημαίνει ἡ λέξις τὸ εὔλογον, τὸ ἀκ όλου θον, τὸ δίκ αιον, τὸ π ρ έπ ον, τὸ ἀρ κοῦ ν, τὸ ἀληθέσ |
| ε 944 | Εἰκός · τὸ ἀκόλουθον καὶ πρέπον· εἰκὸς τὸ ἐνί οτε καὶ συμβαῖνον ἢ τὸ μὴ πάντως ὄν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 945 | Εἰκοστός · παρὰ τὸ εἴκειν ταῖς δύο δεκάσιν. ὀξύνεται. διὰ τί; ζήτει |
| ε 946 | Εἰκότως · τὸ ἀληθῶς, τὸ πρ επόντωσ. Εὐλογίου τὸ Ἐΐκτην ἀπὸ τοῦ εἴκω, ὅ ἐστιν ὁμοιῶ, ὁ παρατατικὸς εἶκον, ὁ παρακείμενος εἶκα, ὁ ὑπερσυντέλικος εἴκειν εἴκεις εἴκει, δυϊκῶς εἴκετον εἰκέτην καὶ ἀναλύσει τῆς ει διφθόγγου καὶ συγκοπῇ τοῦ ε ἐΐκτην |
| ε 947 | Εἰκών ·. τὰ δὲ ἔχοντα τὸ ο ἀ ν τιπαρακεί μενον ἔχουσι τὸ ε ἐγκ είμενον, οἷον λείβ ω λοιβ ή, ἀ γείρω ἀγο ρά, εἴ κω οἶκος· οὕτως καὶ εἴ κω ἔοι κα |
| ε 948 | Εἰκών · παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ. ζήτει |
| ε 949 | Εἰκώσ ·. εἰκώς δὲ καὶ εἰκός τὸ ὁμοίωμα καὶ ἐοικώς καὶ ἐοικός |
| ε 950 | Εἰλαπίνη · εἰλαδὸν θοίνη. ζήτει |
| ε 951 | Εἰλαπίνη · ἡ εὐωχία· ἀπὸ τοῦ δαψιλῶς δαπανᾶν. λάπτειν γὰρ τὸ ἐκκενοῦν, ἀφ’ οὗ καὶ λαγόνες· ἐκκεκενωμέναι γάρ εἰσιν· ὡς πλευραὶ ἀπὸ τοῦ πληροῦσθαι. Γεωργίου |
| ε 952 | Εἰλαπίνη · σημαίνει δὲ τὴν εὐωχίαν. διὰ τῆς ει · ἐλλαπίνη γὰρ οἱ Αἰολεῖς |
| ε 953 | Εἰλαπίνη · ἡ μεγάλη εὐωχία, ἐν ᾗ κατὰ εἴλας καὶ συστροφὰς εὐωχοῦνται. Γεωργίου Εἶλαρ · ἐκ τοῦ εἰλῶ· σημαίνει δὲ τὸ κατακλείω· τοῦτο παρὰ τὸ ἕλος πλεονασμῷ τοῦ ι |
| ι 325 | ἶλαρ · τὸ ὀχύρωμα καὶ τὸ ἕρκος· ἐκ τοῦ εἱλεῖν |
| ε 954 | Εἰλείθυια · ἀπὸ τοῦ κατὰ τὴν εἴλησιν τῆς πορείας θύειν, ὅ ἐστι μεθ’ ὁρμῆς θύνειν. οἱ δὲ ἡ εἰς ἔλευσιν ἄγουσα τὰ βρέφη |
| ε 955 | Εἰλείθυια · ὄνομα θεᾶς τῶν τικτουσῶν γυναικῶν ἔφορος. ἔστι καὶ ἑορτή |
| ε 956 | Εἰλειθυίας Τ · τὰς ὠ δίνας μετωνυμικῶς, ὡς Ἄρην τὸν σίδηρον. Γεωργίου |
| ε 957 | Εἰλεόν · σημαίνει τὴν μαγειρικὴν τράπεζαν· παρὰ γὰρ τὸ ἔλαιος γέγονεν ἐλεός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἰλεόσ |
| ε 958 | εἰληφώς · παρὰ τὸ λαβεῖν |
| ε 959 | Εἰλιγγιῶ ·. ὁ μὲν ἴλιγγος τὸ ὄνομα διὰ τοῦ ι τὸ δὲ ῥῆμα δίφθογγον |
| π 704 | παρὰ τὸ κρίνω καὶ τὸ ἕλη. καὶ ὤ φειλεν τρέψαι τὸ η εἰς ο ἢ φυλάξαι αὐτό· τὰ γὰρ εἰς η θηλυκὰ τρέπουσι τὸ η εἰς ο · τιμή Τιμόθεος, νύμφη νυμφοστόλος· ἢ φυλάξαι, οἷον γῆ γ ηπόνος, βουλή βουληφόρος, βοή βοη θός. ἔστιν οὖν εἰπεῖν ὅτι εἰλοκρινής καὶ τροπῇ τοῦ ο εἰς ι εἰλικρινήσ. Ὁμήρου |
| ε 960 | Εἰλιπόδεσσι · εἰλίποδας τὰς βοῦς, ὅτι ἑλίσσουσι τοὺς πόδας κατὰ τὴν πορείαν |
| ε 961 | Εἰλίπους. διὰ τῆς ει ἡ ἄρχουσα· παρὰ γὰρ τὸ εἰλῶ εἰλήσω ἢ παρὰ τὸ εἰλίσσω. ἡ δὲ δευτέρα συλλαβὴ διὰ τοῦ ι · τὰ εἰς ω λήγοντα τρισύλλαβα. Γεωργίου |
| ε 962 | Εἰλίπους · παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλήσω. Γεωργίου |
| ε 963 | Εἶλκον · διὰ τῆς ει · ἕλκω γὰρ ὁ ἐνεστώσ. Γεωργίου |
| ε 964 | Εἴλυμα · τὸ σκέπασμα· διὰ τῆς ει · παρὰ τὸ εἰλῶ εἰλύω εἰλύσω καὶ ἐξ αὐτοῦ εἴλυμα |
| ε 965 | Εἰλυφάζω · τὴν φλόγα συστρέφω καὶ τὸ σείω τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τινάσσω. Γεωργίου |
| ε 966 | Εἰλῶ · διὰ τῆς ει · ἀνεφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἑλίσσω καὶ ἐν τῷ ἐλλεδανός, ὃ σημαίνει τὸν δεσμόν |
| σ 444 | στρεφ ό μ ενοσ |
| ε 967 | Εἴλως · εἵλωτος· ὁ μισθωτός, ὁ δοῦλος· παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω ἕλως καὶ εἵλως. ἰστέον δὲ ὅτι παρὰ Λακεδαιμονίοις εἵλωτες λέγονται οἱ ἐπὶ μισθῷ δουλεύοντες ἐλεύθεροι, οἱ αὐτοὶ δὲ παρὰ Ἀθηναίοις θῆτες λέγονται, παρὰ Ἀργείοις γυμνῆτες, παρὰ Θεσσαλοῖς πενέσται, παρὰ Κρησὶ πελάται, παρὰ Σικυωνίοις κορυνηφόροι, παρὰ δὲ Συρακουσίοις καλλικύριοι |
| ε 968 | Εἵλως · εἵλωτος· πῶς μακρᾷ παραληγόμενον διὰ τοῦ τος κλίνεται; ἕλως γὰρ ἕλωτος ἦν καὶ ὡς βραχείᾳ παραληγόμενον διὰ τοῦ τος ἐκλίθη. εἵλωτες δέ εἰσιν οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσσηνιακήν |
| ε 969 | Εἵλωσ ·. εἵλωτες δὲ καὶ οἱ δοῦλοι παρὰ Ἀθηναίοις· ἀπὸ τοῦ ἕλως ἕλωτος πλεονασμῷ τοῦ ι |
| ε 970 | Εἱλωτεύειν · δουλεύειν. Γεωργίου |
| ε 971 | Εἷμα · ἔμμα γάρ φασιν οἱ Αἰολεῖς |
| ε 972 | Εἷμα · παρὰ τὸ ἕω ῥῆμα, τὸ ἐνδύομαι, οὗ ὁ μέλλων ἕσω καὶ ἐσής καὶ πλεονασμῷ τοῦ θ ἐσθής, τὸ ἱμάτιον |
| ε 973 | Εἵμαρται · μείρω, μερῶ, μέμαρκα, μέμαρται καὶ ἀποβολῇ τοῦ μ καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ι εἵμαρται. Γεωργίου |
| ε 974 | Εἱμένοι · διὰ τῆς ει · σημαίνει δὲ τὸ ἐνδεδυμένος· ἐκ γὰρ τοῦ ἔμμενοι γέγονε καὶ ἀμφιέμμενοί φασιν οἱ Αἰολεῖσ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου Ὁμήρου |
| ε 975 | Εἶμι Α · χρόνου ἐνεστῶτος τῶν εἰς μι καὶ σημαίνει τὸ πορεύομαι· τούτου τὸ πρῶτον πρόσωπον τῶν πληθυντικῶν ἴμεν καὶ τὸ προστακτικὸν ἴθι, τὸ πορεύου. καὶ τὰ λοιπὰ δῆλα |
| ε 976 | Εἰμί · μέρος λόγου ῥηματικὸν καταλήξεως τῶν εἰς μι ἐγκλίσεως ὁριστικῆς, διαθέσεως ἐνεργητικῆς, εἴδους παραγώγου, σχήματος ἁπλοῦ, ἀριθμοῦ ἑνικοῦ, πρώτου προσώπου τῶν ἑνικῶν, χρόνου ἐνεστῶτος, συζυγίας πρώτης τῶν εἰς μι |
| ε 977 | Εἰμί · τὸ ὑπάρχω τὸ δεύτερον εἶ, τὸ τρίτον ἐστί· τὸ ὑποτακτικὸν ὦ ᾖς ᾖ ὦμεν ἦτε ὦσιν, ὁ παρατατικὸσ ἤμην ἦσθα, ἦν ὁ δεύτερος ἀόριστος |
| ε 978 | Εἶν · τὸ μέγα μέτρον ἐστὶν οἴνου ξεστῶν ιη· τὸ δὲ ἅγιον οἴνου ξεστῶν θ |
| ε 979 | Εἶναι ·. ἰστέον δὲ ὅτι ἐπὶ τῶν εἰς ναι ἀπαρεμφάτων τοῦ ἀορίστου εἰώθασιν οἱ Δωριεῖς ἐπεντιθέναι τὴν με συλλαβήν, καὶ ἂν μὲν ὦσι δύο φωνήεντα, τὸ ἓν ἀποβάλλουσιν, οἷον δοῦναι δόμεναι, θεῖναι θέ μεναι, βῆναι βήμε ναι |
| ε 980 | Εἰνάτηρ · παρὰ τὸ εὐνή εὐνάτηρ καὶ εἰνάτηρ, ἡ σύννυμφος, καὶ Αἰολικῶς τροπῇ τῆς ει εἰς η ἠνάτηρ, ὡς χείρ χήρ. ἄμεινον δὲ παρὰ τὸν ἕνα ἀριθμὸν ἑνάτηρ καὶ εἰνάτηρ, ἡ ἡνωμένη διὰ τῆς ἐπιγ αμ ίας καὶ εἰς συ γγένειαν ἀχθεῖσα. Γεωργίου |
| ε 981 | Εἰνάτηρ· παρὰ τὸ εὐνή εὐνάτηρ καὶ εἰνάτηρ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι |
| ε 982 | Εἵνεκα τοῦ οὕνεκα διαφέρει· τὸ μὲν οὕνεκα σημαίνει τὸ διότι Γ οὕνεκα καλ ὸν εἶδοσ“, τὸ δὲ εἵνεκα τὸ χάριν σημαίνει |
| ε 983 | Εἴπατε · καὶ εἰπέ καὶ εἶπον καὶ εἴπῃς. εἶπον τὸ προστακτικόν, ὡς τὸ εἶπον τῇ ψυχῇ μου· σωτηρία σού εἰμι ἐγώ“· τὸ γὰρ ἐγὼ εἶπα διὰ τοῦ α. ἡ δὲ μετοχὴ ὁ εἰπών, οἷον ὁ θεὸς ὁ εἰπών“. τί εἴπομεν;“ τὸ πο μικρόν· τὸ δὲ συμβουλευτικὸν μέγα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 984 | Εἰπάτω · τὸ θέμα ἔπω, τὸ λέγω, ὁ ἀόριστος εἶπα, τὸ δεύτερον εἶπες, τὸ τρίτον εἶπε, καὶ τὸ προστακτικὸν εἶπον ὡς τύψον, καὶ τὸ τρίτον εἰπάτω. καὶ ὤφειλεν εἶναι εἰπέτω· ἀλλ’ ἐπεὶ πανταχοῦ ὁ ἀόριστος φιλεῖ διχρόνῳ παραλήγεσθαι |
| ε 985 | Εἶπεν · ἐπὶ δύο· ἐπιλεχθῆναι ἐπὶ πλειόνων |
| ε 986 | Εἴπερ · ἐάνπερ |
| ε 987 | Εἰραφιώτης · ἐπιθετικῶς ὁ Διόνυσος, ὡς ἐν τῷ μηρῷ τοῦ Διὸς ῥαφείς. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἐρέφω· ἐστεφάνωτο γὰρ κισσῷ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐρράφθαι ἐν τῷ μηρῷ τοῦ Διός· ἢ παρὰ τὴν Ἐρέφαν τροφὸν αὐτοῦ γενομένην· ἢ παρὰ τὸ ἐρίφῳ αὐτὸν συνανατραφῆναι |
| ε 988 | Εἴργω ·. ἢ ἐπειδὴ ἀντιπαράκειται τῇ ὀργῇ· ἡ γὰρ ὀργὴ εἴργει τινὰ τοῦ καλῶς βουλεύεσθαι |
| ε 989 | Εἴρερος · ἡ δουλεία· ἡ εἴργ ουσα ἢ ἡ ἔρια ποιοῦσα ἐργ άζ εσθαι |
| ε 990 | Εἴρερος · ἡ δουλεία· παρὰ τὴν ἔραν, τὴν γῆν· ἡ περὶ τὴν γῆν δουλεία. ἢ παρὰ τὸ ἔριον ἔρος καὶ ἐν διπλασιασμῷ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἔρερος καὶ εἴρερος. ἢ παρὰ τὸ τείρω τείρερος καὶ ἀποβολῇ τοῦ τ εἴρερος. ἢ παρὰ τὸ εἴρω τὸ λέγω, εἴρερος διπλασιασμῷ καὶ κατὰ ἀντίφρασιν ὁ παραιρούμενος τὸ λέγειν μετὰ παρρησίας· δεδειπλασίασται δὲ ὡς τρόμος τέτρομος, κραγμός κεκραγ μ ός. ἢ παρὰ τὸ εἴργειν καὶ τὸ εἴρειν εἴργερος, ὁ εἴργων τὸ εἴρειν· δούλων γὰρ οὐκ ἔστι τὸ παρρησιάζεσθαι. ἢ παρὰ τὸ ἔρρειν ἔρρερος καὶ εἴρερος |
| ε 991 | Εἴρερος θ · ἡ δουλεία· παρὰ τὸ ἔρρειν καὶ φθείρεσθαι ἐν αὐτῇ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι καὶ τοῦ ε · ἔρρω καὶ ἔρρος καὶ ἔρερος καὶ εἴρερος. καὶ Ὅμηρος θ εἴρερον εἰσανάγουσα“ |
| ε 992 | Εἴρερος · ἡ δουλεία· παρὰ τὸ τείρειν· ἢ ὅτι τοῦ ἔρειν, τὸ λέ γειν, ἢ εἴργειν, ὅ ἐστι κωλύει. ἢ καὶ ἐπὶ μὲν ἀρρένων παρὰ τὸ ἔραν ἐργάζεσθαι ἐπὶ δὲ θηλειῶν διὰ τὰ ἔρια |
| ε 993 | Εἰρεσία · ἐκ τοῦ ἐρέσσω |
| ε 994 | Εἰρεσιώνη · δάφνη· ἀπὸ τοῦ αἴρεσθαι. ἢ. Γεωργίου |
| ε 995 | Εἰρεσιώνη · πλέγμα ἀπὸ ἐρίων συναναπεπλεγμένον κλάδῳ ἐλαίας, ἅπερ ἐτίθεσαν τῷ Ἀπ όλ λωνι· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἔριον πλεονασμῷ τοῦ ι ἢ ἐκ τοῦ ἐρέφεσθαι, τὸ σκέπεσθαι |
| ε 996 | Εἴρετο · ἔστι παρατατικὸς παθητικὸς τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν, οὗ τὸ θέμα εἴρω, τὸ σημαῖνον τὸ λέγω· ἐντεῦθεν γέγονε καὶ Εἴρων, τὸ κύριον ὄνομα, καὶ μει ράκιον, τὸ ἐπι τήδειον τοῦ λαλ εῖν τρανῶσ |
| ε 997 | Εἴρην · ὄνομα ἡλικίας παρὰ τὸ εἴρειν, τὸ λέγειν· ὁ ἤδη λέγων καὶ δημη γορῶν. καὶ γὰρ τὰς ἐκκλησίας Ὅμηρος εἴρας προσηγόρευσε Σ εἰράων προπάροιθε καθήμενοι“, ἵν’ ᾖ εἴρην ὁ αὐτὸς τῷ μειρακίῳ |
| ε 998 | Εἰρήνη · παρὰ τὸ εἴρω, τὸ λέγω· ἡ πανταχοῦ λαλουμένη. ἢ παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω |
| ε 999 | Εἰρήνη · παρὰ τὸ ἠρεμεῖν τὸν νοῦν |
| ε 1000 | Εἰρηνόδοτος · ὁ τὴν εἰρήνην διδούς |
| ε 1001 | Εἰρηνῶ · τὸ εἰρηνοποιῶ. μεσίτης, ὁ εἰρηνοποιός |
| ε 1002 | Εἱρκτή · φυλακή· ἐκ τοῦ εἵργω, τὸ κωλύω, οὗ ὁ μέλλων εἵρξω καὶ εἱρκτή. Ὁμήρου |
| ε 1003 | Εἰροκόμῳ Γ · ἐρίων ἐπιμελουμένῃ, ἐριουργῷ· εἴρια γὰρ τὰ ἔρια |
| ε 1004 | Εἰροπόκοις Ε · ἐρίων πόκους ἐχούσαις. πόκοι δὲ εἴρηνται παρὰ τὸ πέκειν, ὅ ἐστι ξαίνειν |
| ε 1005 | Εἰρύαται · ἑλκυσμέναι εἰσί |
| ε 1006 | Εἰρυκέναι τὸ ξίφος · ἐκ τοῦ ἐρύω, τὸ ἕλκω |
| ε 1007 | Εἵρω ·. ἀφ’ οὗ καὶ εἱρμός καὶ ὅρμος. τὸ δὲ ὅρμος ἐκ τοῦ εἵρω εἷρμος ἕρμος καὶ ὅρμος κατὰ τροπὴν τοῦ ε εἰς ο · σημαίνει δὲ τὸν περιτραχήλιον κόσμον· ὅθεν καὶ δασύνεται. τὸ Εἴρω σημαίνει δ· εἴρω, τὸ τύπτω, ἐξ οὗ καὶ εἴρ ειν ἐστί, τὸ τύπτειν· εἴρω, τὸ λέγω, ἐξ οὗ καὶ εἰρήνη καὶ εἰρωνεία· εἵρω, τὸ συμπλέκω, ἐξ οὗ καὶ εἱρμός· εἴρω, τὸ κουφίζω, ἐξ οὗ καὶ ἀειρόμενος, ὁ κουφιζόμενος |
| ε 1008 | Εἴρω · τὸ συμπλέκω, διὰ τῆς ει διφθόγγου, διότι ἀνεφάνη τὸ ε καὶ ἐν τῷ εἱρ μόσ. ὁμοίως καὶ εἴρ ω τὸ λέγω, διὰ τῆς ει καὶ αὐτό· κ αὶ γὰρ ἀνεφάνη τὸ ε ἐν τῷ ἐρῶ μέλλοντι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1009 | Εἰς αὔραν · εἴσ πρόθεσις, αὔ ρα ὄνομα· γίνεται παρὰ τὸ α ὔω, τὸ πνέω· νῦν δὲ σημαίνει τὴν γα λήνην |
| ε 1010 | Εἷς · διὰ τῆς ει διφθόγγου τὸ ὄνομα· τὰ γὰρ εἰς εις ἔχοντα οὐδέτερον εἰς εν διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον χαρίεις χαρίεν, ἀστερόεις ἀστερόεν. οὕτως οὖν καὶ εἷς ἕν |
| ε 1011 | Εἷσ · διὰ τί τὸ εἷς περισπᾶται καὶ οὐκ ὀξύνεται; ἵνα μὴ ἀνα δέξη ται παρασχηματισμὸν οὐδετέρου. καὶ διὰ τί οὐ βαρύνεται; ἐπειδὴ οὐδὲν μονοσ ύλλαβον κατ’ ἰδίαν βαρύνεται. διφο ρεῖται δὲ τὸ εἷς· διὰ τῆς ει διφθόγγου καὶ διὰ τοῦ η παρὰ Δωριεῦσιν, ὡς τὸ χαρίεις χαρίης |
| ε 1012 | Εἷς · παρὰ τὴν ἕσιν καὶ ἄφεσιν τοῦ μεμονωμένου ἀριθμοῦ, ἢ παρὰ τὸ . τὸ ἀπολελυμένον καὶ μεμονωμένον |
| ε 1013 | Εἷς · περισπᾶται διότι μονοσύλλαβόν ἐστι· τὰ δὲ μονοσύλλαβα ἢ ὀξύνονται ἢ περισπῶνται |
| ε 1014 | Εἵς · ἡ μετοχὴ διὰ τῆς ει διφθόγγου· ἐξ ἧς τὸ ἀφείς ἀφέντος· τὰ γὰρ εἰς εις ἔχοντα τὴν γενικὴν διὰ τοῦ εντος ἐκφερομένην διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον τυφθείς τυφθέντος, νυγείς νυγέντος, τυπείς τυπέντοσ · οὕτως καὶ εἵς ἕντος καὶ ἀφείς ἀφέντοσ |
| ε 1015 | Εἵς · διὰ τῆς ει · δεῖ γινώσκειν ὅτι τὸ εἵς ἡ μετοχή, ἐξ οὗ τὸ ἀφείς ἀφέντος, διὰ τῆς ει γράφεται· τὰ γὰρ εἰς εις ἔχοντα τὴν γενικὴν διὰ τοῦ εντος διὰ τῆς ει γράφεται, οἷον τυφθείς τυφθέντος, νυγείσ νυγέντος, δαρείς δαρ έντοσ |
| ε 1016 | εἰσεφθάρη, εἰσεπήδ ησεν εἰσῆ λθεν |
| ε 1017 | Εἰσηγητής · διδάσκαλος, πρόξενος· παρὰ τὸ εἰσ άγειν |
| ε 1018 | Εἰσί · ῥῆμα ἀριθμοῦ πληθυντικοῦ, χρόνου ἀορίστου, τρίτου προσώπου, συζυγίας πρώτης τῶν εἰς μι · ἀπὸ τοῦ ἴημι ἴ σι καὶ συγκ οπῇ τοῦ ι καὶ καταβιβάσει |
| ε 1019 | Εἰσίθμη · εἴσοδος· ἀπὸ τοῦ εἰσ ιέναι |
| ε 1020 | Εἰσόκεν · τρία μέρη λόγου εἰσίν· εἴς πρόθεσις, ὅ ἄρθρον ἀναφορικὸν καὶ τοῦ κέ σύνδεσμος. ἔστι δὲ ἐπίρρημα χρόνου δηλωτικόν |
| η 293 | ήκειν · διὰ τῆς ει · περὶ δὲ τῆς ἀρχούσης ὁ λόγος. κατὰ δὲ τὴν λήγουσαν ὥσπερ ὁ ὑπερσυντέλικος ἐνεργητικὸς καὶ ὁ μέσος, οἷον ἐτετύφειν ἐπεποιή κειν ἐγεγρ άφειν ἐν ενο ήκειν ἐλελοίπειν ἐ πε ποι ήκειν καὶ εἴ τι ὅμοιον. κατὰ δὲ τὴν ἄρχουσαν διὰ τῆσ ει ἐπειδὴ ἀπὸ τ οῦ ἕ στ ηκα γέγονεν ἑστήκειν, ὥσπερ καὶ ἀπὸ τοῦ ἔσταλκα ἐ στ άλκειν, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι εἱστήκειν. ἐπλεόνασε δὲ τὸ ι δι’ αἰτίαν τοιαύτην· ἔστιν ὁ ἐνεστὼς ἑστήκω ἑστ ήκεις ἑστήκει, ἐξ οὗ καὶ ἑστήξω ὁ μέλλων καὶ ὁ π οιητής ἑστήξειν δὲ τὸ τεῖχος ἐπαρ ἐπ’ ἀρχαίοισι θεμέθλοισ“· εἰ ἐγίνετο οὖν ὁ ὑπερσυντέλικοσ ἑστήκειν, ἔ με λλ ε συνεμπί πτει ν κατὰ τὸ δεύτερον καὶ τρίτον πρόσωπον τῷ ἐ νεστῶτι · τούτου χάριν προσλαμβάνει τὸ ι ἵνα μὴ συνεμπέσῃ αὐ τῷ |
| ε 1021 | Εἱστιακότες · ἐκ τοῦ ἑστία, ὃ σημαίνει τὴν οἰκίαν |
| ε 1022 | Εἶτα · σύνδεσμος τακτικὸς καὶ ἀριθμητικός |
| θ 279 | θα · διὰ τῆς ει · ἀνε φάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἔθος καὶ ἐν τῷ ἔωθα· οἱ γὰρ Αἰ ολεῖς τὸ εἴωθα ἔωθα λέγουσι. γέγονε δὲ παρὰ τὸ ἔθω τὸ ἐξ ἔθους τι πράττω, ἐξ οὗ τὸ ἔθων, οἷον Ι ἔθων Οἰνῆος ἀλωήν“ |
| θ 280 | θα · ἐκ τοῦ ἔ θω ὁ μέσοσ παρακείμενος εἶθα καὶ πλεονασμῷ τοῦ ω εἴωθα |
| ε 1023 | Ἑκαέργη · ἡ Ἄρτεμις· παρὰ τὸ ἑκ ὰσ εἴργειν· τοξότ ισ γὰρ ἦν |
| ε 1024 | Ἑκάεργος · ὁ Ἀπόλλων, ὁ τοξότης· ὁ ἑκατέρωθεν εἵργων τοὺς πολεμίους· ἢ ἑκάεργος ὁ πόρρωθεν ἐργαζόμενος |
| ε 1025 | Ἐκάη Α · παρὰ τὸ καίω ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔκαον καὶ ἐκάην ὁ παθητικός |
| ε 1026 | Ἐκάθησεν · παρὰ τὸ καθῶ καθήσω ἐκάθησα. ἐκ ά θι σε δὲ ἐκ τοῦ καθίζω· τὸ δὲ καθίζω ἐκ τῆς κατά προθέσεως καὶ τοῦ ἵζω ῥήματος· διὰ τοῦ ι γράφεται |
| ε 1027 | Ἑκάλη · ἡ πρὸς ἑαυτὴν καλοῦσα· ἔχε γὰρ τέγος ἀκλήϊστον“ |
| ε 1028 | Ἐκάπυσσεν Χ · ἐξέπνευσεν· κάπω ἐστὶ ῥῆμα δηλοῦν τὸ πνέω, ἔνθεν καὶ κᾶπος, ὁ κάθυγρος τόπος, καὶ κῆπος |
| ε 1029 | Ἕκαστον ·. διὰ τί διασύνεται; τὸ ε πρὸ τοῦ κ δασύνεται |
| ε 1030 | Ἕκαστος · ὁ καθεῖς, καθ’ ἕνα ἰδίᾳ πάντες |
| ε 1031 | Ἕκαστος · παρὰ τὸ ἑκάς ἕκαστος, ὁ μὴ πέλας, ὁ οἷον κεχωρισμένος καὶ μὴ συλλήβδην ὢν πρὸς ἕτερον· ἐπιμερίζοντες γὰρ τὸ πλῆθός φασιν ἑκάτερος ἕκαστος |
| ε 1032 | Ἕκαστος · ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἐπιμεριζομένου. ποσαχῶς ἐπιμερίζονται τὰ ἐπιμεριζόμενα |
| ε 1033 | Ἑκάστοτε · ἐπίρρημα· παρὰ τὴν ἑκάστου γενικὴν παραγώγως ἑκάστοτε, ὡς ἄλλος ἄλλοτε |
| ε 1034 | ἕκαστος διαφέρει· τὸ μὲν ἑκάτερος ἐπὶ δυοῖν, τὸ δὲ ἕκαστος ἐπὶ πολλῶν |
| ε 1035 | ἕκαστος · τὰ ἐπιμεριζόμενα· παρὰ τὸ ἑκάς συγκριτικῷ τύπῳ ἑκάτερος καὶ ἐν ὑπερθέσει ἕκαστος, ὡς ἡδύτερος ἥδιστος ὠκύτερος ὤκιστος |
| η 294 | ης · ὁ τοξότης· παρὰ τὸ ἑκάς καὶ τὸ βέλος ἑκαβελέτης καὶ τοῦ τη πλεονάσαντος ἑκ ατηβελέτης, ὡς ἔτυμ ον ἐτήτυμον. ἀναπλάττουσι γάρ τι νεσ ὡς ἑκατὸν βέλεσιν τὴν Δελφὺν ὁ Ἀπόλλων ἀπέκτει νεν. οὐκ ἔστιν οὖν παρὰ τὸ ἑκατόν, ἀλλὰ παρὰ τὸ ἑκάς· ὅθεν καὶ ἑκάεργος καὶ ἑκηβόλος, ὃ δὴ καὶ ἑκατηβόλος λέγεται. ἢ ἀκατόβελος παρὰ τὸν ἄκατον |
| ε 1036 | Ἑκάτη ·. ἡ αὐτὴ ἡ Εἰλείθυια, ἐπεὶ γενέσεώς ἐστιν ἔφορος· Ἄρτεμις δέ, ἐπεὶ σύνεστιν ἡμῖν ἀρτεμεῖς καὶ ὑγιεῖς ποιοῦσα |
| ε 1037 | Ἕκατι · τῇ βουλῇ |
| ε 1038 | Ἑκατομβαιών · ἔστι δὲ μὴν παρὰ τοῖς Ἀθηναίοις Κρονίων πρότερον καλούμενος ἀπὸ τῆς γινομένης τῷ Κρόνῳ θυσίας. Ἑκατομβαιὼν δὲ ὠνο μάσθη διὰ τὰς τοῦ Ἀπόλλωνος θυσίας· θύουσι γὰρ αὐτῷ Ἑκατομβοίῳ, τουτέστι πολυτιμήτῳ, μᾶλλον δὲ ἑκατὸν βόας ἐχομένῳ |
| ε 1039 | Ἑκατόμβη · θυσία· τὸ μὲν ἑκατόν σημαίνει τὸ μέγα καὶ πολύ, τὸ δὲ βοιόν τὸ τίμιον, ὡς καὶ ἐπὶ τῶν παρθένων τὸ Σ ἀλφεσίβοιαι“. λέγεται δὲ ἑκατό μβη οὐχ ἡ ἑκατὸν βοῶν ἀλλὰ καὶ ἡ ἐξ ἄλλων ἱερείων· Δ ἀρνῶν εἰ πρωτογόνων ῥέξειν κλειτὴν ἑκατό μβην “ |
| ε 1040 | Ἑκατόμβοιος · οἱ μὲν πολύτιμος καὶ μεγαλότιμος, οἱ δὲ περισσὸς τιμῇ. ἀπὸ τῆς βοός· πρὸς γὰρ τὰς βοῦς τὰ ὤνια ἦν, ὡς ἐπὶ λέβητος Ψ τὸν δὲ δυωδεκάβοιον“. τινὲς δὲ ὅτι ἐν Ἑκατομβαιῶνι μηνὶ πολλὰς θυσίας ἐποίουν Ἀθηναῖοι |
| ε 1041 | Ἑκατόν · ὁ ἀριθμός· παρὰ τὸ ἔχω ἐχατόν καὶ τροπῇ ἑκατόν· ὡς γὰρ οἱ ἐπὶ πέρας ὁδοῦ ἐ ρχόμεν οι, οὕτω καὶ οἱ ἐπὶ πέρας ἀριθμοῦ ἐρχόμενοι ἐπέχονται. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1042 | Ἐκ βαθέων · ἡ εὐθεῖα τὸ βαθύ. πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ βίᾳ θύειν· ἢ παρὰ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ, θ ύσ ω, ἀ ποβ ολῇ τοῦ ω θύς καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀθύς, ἐν ᾧ τις τρέχειν οὐ δύναται, καὶ πλεονασμῷ τοῦ β βα θύ σ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1043 | Ἐκ δεξιῶν · ἐπίρρημα τοπικόν. τὸ ω μέγα. διὰ τί |
| ε 1044 | Ἔκδικος · ὁ ἄδικος, ὁ ἔξω τοῦ δικαίου |
| κ 944 | κεῖ · ἐπίρρημα τοπικόν |
| ε 1045 | ἐκεῖσε διαφέρει· τὸ μὲν ἐκεῖ δηλοῖ τὸ ἐν τόπῳ, τὸ δὲ ἐκεῖσε τὸ εἰς τόπον. οὕτως ἐροῦμεν· ἐκεῖ κατέλαβον αὐτόν“ καὶ ἐκεῖσε πορεύσομαι“ |
| ε 1046 | Ἐκεῖθεν · παρὰ τὸ ἐκεῖνοθεν συγκοπῇ ἐκεῖθεν· τὸ δὲ ἐκεῖθι ἐκ τοῦ ἐκείνοθι, καὶ τὸ ἐκεῖσε ἐκ τοῦ ἐκείνοσε |
| ε 1047 | Ἐκεῖθεν · συγκοπῇ παρὰ τὸ ἐκείνοθεν· οὐδὲν γὰρ τῶν εἰς θεν τῇ ει παραλήγεται διφθόγγῳ |
| ε 1048 | Ἐκεῖνος · ἀντωνυμία παράγωγος τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν πτώσεως εὐθείας· παρὰ τὸ ἑκάς ἐπίρρημα |
| ε 1049 | Ἐκεῖνος · ἡ ἀντωνυμία· παρὰ τὸ ἑκάς ἐπίρρημα, ὃ σημαίνει τὸ πόρρω· τὴν γὰρ πόρρω δεῖξιν σημαίνει. καὶ οἱ Δωριεῖς κῆνος αὐτήν φασι, καὶ τὴν τῆνος ἀντιδιαστέλλοντες διαστέλλοντες αὐτὴν ἐπὶ τῆς πλησίον δείξεως παραλαμβάνουσιν αὐτήν. εὑρίσκεσθαι μέντοι φησὶν Ἀπολλώνιος καὶ τὴν τῆνος ἐπὶ τῆς πόρρω δείξεως |
| ε 1050 | Ἔκηα Α · ἀορίστου πρώτου· ἔστιν ἀόριστος πρῶτος ἔκ αυ σα, ἐκθλίψει τοῦ ς καὶ ἀποβολῇ τοῦ υ ἔκαα, καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἔκηα |
| ε 1051 | Ἔκηα · ἔκαυσα, ἐκβολῇ τοῦ υ καὶ τοῦ ς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς η ἔκηα |
| ο 422 | οὕ τωσ Ἀπόλλων, ὅτι ὁ αὐτὸς ἐστὶ τῷ ἡλίῳ καὶ τὰς ἀκ τῖνασ ἕκαθεν β άλλει, ἢ ὅτι ἑκατὸν βέ λη ἐ παφῆκε τ ῷ Δελ φύ νῃ |
| ε 1052 | Ἕκητι · ἕνεκεν |
| ε 1053 | Ἐκίσσησε ·. ἐκ τοῦ κίττα κιττᾶν λέγουσιν, ὅταν ἐν γαστρὶ ἔχουσα γυνὴ περὶ τὸν δεύτερον καὶ τρίτον μῆνα ὀρέγηται ἀτόπων καὶ δεινῶν, οἷον ὀστράκων ἢ λίθων ἢ ὀμφάκων. γίνεται δὲ ἀπὸ τῶν μοχθηρῶν τῆς μήτρας ἀτμῶν φερομένων ἐπὶ τὸν στόμαχον |
| ε 1054 | Ἐκκαθαριεῖ · καθαρίζω καθαρίσω καθαριῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ καθαρός· τοῦτο ἐκ τῆς κατά προθέσεως καὶ τοῦ θαρρῶ· ὁ γὰρ καθαρὸς καταθαρρεῖ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1055 | Ἐκκενοῦτε · ἐκ τοῦ κενῶ· τοῦτο παρὰ τὸ χέω χενός καὶ κενός. Ὠρίωνος |
| ε 1056 | Ἐκκλησία · διὰ τὸ ἐκκλησιάζεσθαι ἤγουν συνάγεσθαι· ἐκκλησία γὰρ ἡ συναγωγὴ καὶ ἡ βουλὴ τῶν ἀνδρῶν. ἢ διὰ τὸ ἐκλελεγμένον εἰς ἕν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1057 | Ἐκκλησία · ἐκ τοῦ καλῶ καλέσω καλεσία καὶ ἐκκλησία. ἐκκλησία συνόδου διαφέρει· ἐκκλησία μέν ἐστιν, ἐν ᾗ πάντες ἐκεῖσε συνάγονται· σύνοδος δὲ. πόθεν Ἐκκλησία; παρὰ τὸ κλῶ κλήσω κλησία καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐκκλησία |
| ε 1058 | Ἐκκλησιάσας · συνωθήσας, συναγωγὴν ποιήσας. καὶ παρὰ Ἀθηναίοις ἡ ἐκκλησία τὸ ἄθροισμα, παρὰ τὸ πεπυκνῶσθαι τοὺς συνερχομένους ἐν αὐτῇ |
| ε 1059 | Ἐκλογεῖον · ἡ ἐκλογάς |
| ε 1060 | Ἐκμαγεῖον · ἡ φαντασία, φησὶν ὁ Πλάτων διὰ τὸ ἐκμάττεσθαι καὶ ὑποσυλᾶν τὰ εἴδη ἀπὸ τῆς ὕλης |
| ε 1061 | Ἐκμαγεῖον · τὸ ἀντίτυπον |
| ε 1062 | Ἐκ μέσου · ἔξω τοῦ μέσου· ἡ γὰρ ἔξ πρόθεσις τὸ ἔξω δηλοῖ. ὁμοίως καὶ τὸ ἐκποδών |
| ε 1063 | Ἐκόκκυσεν · ζήτει ὄπισθεν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1064 | Ἐκολλήθη · παρὰ τὸ κολλῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· τοῦτο παρὰ τὸ κόλλα· τοῦτο παρὰ τὸ κεκομμένην οὖσαν εἰς οὐλότητα μετελθεῖν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1065 | Ἐκόπασεν · ἀντὶ τοῦ ἔπαυσεν· γίνεται δὲ ἐκ τοῦ κοπάζω. τοῦτο παρὰ τὸ κόπος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1066 | Ἑκουσίως · ἐκ τοῦ ἑκούσιος· τοῦτο παρὰ τὸ ἑκών. διὰ τί ὀξύνεται; ζήτει |
| ε 1067 | Ἔκπλαγος · ὁ καταπληκτικός· παρὰ τὸ πέλαγος· φοβερὸν γάρ |
| ε 1068 | Ἔκπωμα · τὸ ποτήριον· παρὰ τὸ ἐκπιεῖν ἢ διὰ τὴν κοιλότητα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1069 | Ἐκρεμάσαμεν · ἐκ τοῦ κρεμῶ δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. ἔστι δὲ καὶ κρέμημι, ἐξ οὗ καὶ τὸ Ο ἐκ ρέμω ὑψόθεν“. γίνεται δὲ ἐκ τοῦ ἐκρεμάμην ἐκρέμασο, ἀποβολῇ τοῦ ς ἐκρέμαο καὶ κράσει ἐκ ρέμω |
| ε 1070 | Ἔκριζον · ἀπὸ ῥιζῶν τὴν ἁμαρτίαν καταβάλλων· ἐπιρρηματικῶς δέ |
| ε 1071 | Ἐκσκέπτωρ · νοτάριος |
| ε 1072 | Ἐκσκουβίτωρες · τῶν παρεξόδων τοῦ παλατίου ὑπάρχουσι φύλακες |
| ε 1073 | Ἐκ σοῦ · πόθεν γίνεται; ἐκ τῆς ἔκ πρόθεσις καὶ τῆς σοῦ ἀντωνυμίας· σημαίνει δὲ τὸ ἀπὸ τῆς σῆς σαρ κός. ἐξ οὗ δὲ σημαίνει τὸ ἀφ’ οὗ χρόνου. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου ἐκσπασθῆναι · ἐκ τῆς ἔξ προθέσεως καὶ τοῦ σπῶ |
| σ 445 | σις · γίνεται παρὰ τὸ σ τάσις· τοῦτο παρὰ τὸ ἵστημι· τοῦτο παρὰ τὸ στῶ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1074 | Ἐκτίλαι · ἐκ τοῦ τίλλω, ἐπειδὴ κ τίλοσ λέγεται ὁ κριός· καὶ γίνεται ἐκ μεταφορᾶς τοῦ κ ριοῦ καὶ σημαίνει τὸ ξηραίνω. ἢ ἐκ τοῦ τείνω, τὸ τανύω· ὁ γὰρ ξαίνων τείνει |
| ε 1075 | Ἔκτισις · τὰ δύο ιι ι · παρὰ τὴν ἔκ πρόθεσιν |
| ε 1076 | Ἔκτοτε · ζήτει εἰς τὸ Τότε. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1077 | Ἐκ τοῦ κλίτουσ σου · πόσα σημαίνει; γ· τὴν συνέλευσιν καὶ τὴν συνάθρ οισιν, καὶ γίνεται παρὰ τὸ κλῶ, τὸ καλῶ, ὡς τὸ σήμερον τὸ κλῆτος τῶν θείων πατέρων“· καὶ διὰ τοῦ ι τὸ μέ ρ ος τῆς οἰκίας, τὸ καλούμενον πρόσκλιτ ον, ὡς τὸ ἐν τοῖς κλίτεσι τῆς οἰκίας σου“· καὶ τὸν εὐώνυμον τόπον, ὡς τὸ πεσεῖται ἐκ τοῦ κλίτους σου χιλιάσ“. ἔστι δὲ καὶ ἀρσενικὸν διὰ διφθόγγου ὅπερ καὶ ὀξύνεται |
| ε 1078 | Ἔκτρωμα · τὸ ἐκ τῆς μήτρας ἀτελὲς ἐξιὸν ἀμβλωθρίδιον. Χ |
| ε 1079 | Ἐκτύπωμα · ἐκσφράγισμα· ἐκ τοῦ ἐκμάσσω ῥήματος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| η 295 | ἡ ἔξ πρόθεσις μετὰ γενικῆς ἀεί |
| ε 1080 | Ἐκφάντορες · κυρίως λέγονται οἱ τῶν μυστηρίων τὰ ἄρρητα σαφηνίζοντες συμβολικῶς |
| δ 652 | διαφέρει· ἐκώκυσε μὲν τὸ ἐθρήνησεν ἐπὶ ἀνθρώπου, ἐκόκκυσε δὲ ἐπὶ ὀρνέου, ἐξ οὗ καὶ κόκκυξ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1081 | Ἐλατή · παρὰ τὸ ἐλῶ ἐλάσω, ἤλακα, ἤλασμαι, ἤλασται, ἤλαται, ἐλατή. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1082 | Ἐλαττῶ · ἐκ τοῦ ἐλάττων· τοῦ το παρὰ τὸ ἐλαχύς, ἐλαχύτερος, ἐ λαχί ων, ἐλάσσων καὶ ἐλάττων |
| ε 1083 | Ἔλαφοσ ·. ἢ ὅτι τὸ κέρας αὐτοῦ θυμιώμενον ἐλαύνει τοὺς ὄφεις· ἢ διὰ τὴν κουφότητα καὶ τὸ τάχος, ἐλαφρός τις ὤν. ἔλαφος ἀπὸ τοῦ ἕλκειν τοὺς ὄφεις· τάχα δὲ ὅτι ἐλαφρά ἐστιν |
| ε 1084 | Ἔλαφος · ἔλοφός τις οὖσα παρὰ τὸ ἑλεῖν τοὺς ὄφεις· ἢ ὁ ἐν ἕλει τὰς διατριβὰς ἔχων· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλλός, τὸ ἔλαφος, παρήχθη παραγ ώγ ως ἔλ α φος, ὡς κ όρ σ η κό ρ σαφος καὶ ἐν ὑ περβιβασμῷ καὶ τροπῇ τοῦ ς εἰς τ κρό τα φος. οὕτως οὖν ἔλαφοσ |
| ε 1085 | Ἐλεγεῖα · τὸ μέτρον · καὶ ἀρσενικῶς ἔλεγος. ἢ ὅτι ἐπιλέγεται τῷ ἑξαμέτρῳ τὸ πεντάμετρον· ἢ παρὰ τὸν ἔλ εον καὶ τὸν γόον · οἱ δὲ παρὰ τὸ λέγεσθαι ἐπὶ τῶν θανόντων· εἰς ἐπικήδεια γὰρ ἐγράφοντο· Δημολέων δὲ ἐν τῷ Περὶ μέτρων παρὰ τὸ εὖ λέγειν τοὺς τε θνεῶτας ἢ παρὰ τὸν ἔλεγον, τὸν θρῆνον· Δίδυ μ ος δὲ ὅτι διὰ τ οῦ το τῷ ἡ ρώῳ αὐτῷ ἐπῇδον ὡς πεντάμετρον λεγόμενον τῷ ἡρώῳ μιμούμενοι τὴν τ ῶν ἀπο θ ν ησκόντων ἀπόπαυσιν· ἐπὶ γὰρ μόνοις νεκροῖς πάλαι ᾔδετ ο. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου ἐλ εγ μός · παρὰ τὸ ἐλέγχω· τοῦτο παρὰ τὸ ἔλεγχος |
| ε 1086 | Ἔλεγος · καὶ ἐλεγεῖον τὸ τοιόνδε μέτρον καὶ θρῆνος· ὁ τοῖς τε θνεῶσιν ἐπιλεγόμενος· ὑποτάττεται δὲ τῷ ἡρῴῳ. εἴρηται παρὰ τὸ ἒ ἔ σχετλιαστικὸν ἐπίρρημα καὶ τὸ λέγειν |
| ε 1087 | Ἔλεγος · ὁ θρῆνος, διὰ τὸ δι’ αὐτοῦ τοῦ θρήνου εὖ λέγειν τοὺς κατοιχομέ νουσ. εὑρετὴν δὲ τῆς ἐλεγείας οἱ μὲν τὸν Ἀρχίλοχον, οἱ δὲ Μίμνερμον, οἱ δὲ Καλλῖνον παλαιότερον. καὶ πεντάμετρον τῷ ἡρωϊκῷ συνῆπτον οὐχ ὁμόδρομον τῇ τοῦ προτέρου δυνάμει, ἀλλ’ οἷον συ νεκπνέοντα καὶ συναποσβεννύμενον ταῖς τοῦ τελευτήσαντος τύχαισ |
| ε 1088 | Ἔλεγος · ὁ θρῆνος, διὰ τὸ δι’ αὐτοῦ τοῦ θρήνου εὖ λέγειν τοὺς κατοιχομένους. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου · ἀπὸ τοῦ ἐλεῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἔλεος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω |
| ε 1089 | ἐλήφθη · τὸ πρῶτον, τὸ ἐπὶ τῆς ἐλλείψεως, διὰ τοῦ ει · τὸ δεύτερον, τὸ ἐπὶ τῆς καταλήψεως, διὰ τοῦ η |
| ε 1090 | Ἐλεοί · ἢ οἱ ἀπὸ τῆς πιμελῆς ἠλαιωμένοι ἢ οἱ ἐξ ἑλείων ξύλων κατεσκευασμένοι |
| ε 1091 | Ἐλεοῖσι Ι · μαγειρικοῖς τραπεζίοις |
| ο 423 | ον αὐτῶν · ὁ ἔλεος ἀρσενικῶς. ἰστέον ὅτι τὸ Ἔλεον καὶ κρίσιν καὶ τὸ Ἔλεον αὐτῶν ἔμπροσθεν δεῖ γράφεσθαι μικρόν τι |
| κ 945 | κρίσιν · ἡ εὐθεῖα ἔλεος· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω, ἔλος ἔλεος· πέφυκε δὲ τὸ ε πλεονάζειν ἐν τοῖς ὀνόμασιν, οἷον στερός στερεός |
| σ 446 | ς · ὄνομα ποταμοῦ |
| θ 281 | θέρα · παρὰ τὸ ἐλεύθειν οὗπερ ἂν ἐθέλῃ τις |
| ε 1092 | Ἐλευθερία · ἀπὸ τοῦ ἐᾶν ἐλεύθεσθαι, ὅ ἐστιν ἔρχεσθαι, ὅπου βούλεται |
| ε 1093 | Ἐλευσίσ ·. καὶ ἐν Ἐλευσῖνι ἔμεινεν, ὅθεν καὶ ὁ τόπος Ἐλευσίν καὶ ὁ ἀγὼν τὰ Ἐλευσίνια ἀρχαιότατος. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τῶν δικαταλήκτων· ἡ Ἐλευσίς γὰρ καὶ ἡ Ἐλευσίν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1094 | ἐκ τοῦ ἐλεφάντινον· τοῦ το ἐκ τοῦ ἐλέφας |
| ε 1095 | Ἐλέφασ ·. ἢ παρὰ τὸ λευκός γίνεται λεύκας καὶ λέκας, καὶ τροπῇ τοῦ κ εἰς φ λέφας, καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐλέφας· πάνυ γὰρ λευκὸν τὸ ὀστοῦν αὐτοῦ. ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλίσσω ἐλίξω γίνεται ἐλίφας καὶ ἐλέφας, ὁ εἰλιγμένην ἔχων ῥῖνα. ἢ παρὰ τὸ ἐλεφαίρω, τὸ βλάπτω· βλαπτικὸν γὰρ τὸ ζῶον |
| β 410 | Β · παρὰ τὸ ἐλεφαίρεσθαι αὐτὸν καὶ βλάπτειν τοὺς πολεμίους |
| τ 280 | τὸ θερ μόν· π αρὰ γὰρ τὴν ἕλ ην |
| ε 1096 | Ἐληλύθειν · ἐλεύθω, ὁ μέλλων ἐλεύσω, ὁ παρακείμενος ἤλευκα καὶ ἐλήλυκα, ὁ μέσος ἤλευθα καὶ ἐλήλυθα, ὁ ὑπερσυντέλικος ἠλεύθειν καὶ ἐληλύθειν |
| ε 1097 | Ἑλίκη · ἡ ἄρκτος· ἀπὸ τοῦ ἐν ἑαυτῇ εἱλεῖσθαι· περιγράφει γὰρ τὸν ἀρκτικὸν κύκλον |
| ε 1098 | Ἑλίκωπεσ ·. αἱ δὲ δύο ἄρκτοι ἀνὰ ἑπτὰ ἀστέρας ἔχ ου σιν, ἥ τε μεγάλη ἐπὶ τὸν βορρᾶν ἥ τε μικρὰ ἐπὶ τὸν νό τον |
| ε 1099 | Ἑλίκωψ · ὁ μεγαλόφθαλμος, ἢ μελανόφθαλμος, ἢ εὐόφθαλμος καὶ μελανὰς τὰς κόρας τῶν ὀφθαλμῶν ἔχων, ἀφ’ οὗ εὐπρεπής· ἑλικὸν γὰρ κατὰ διάλεκτον τὸ μέλαν. ἢ οἱ ἑλικοειδῶς κινοῦντες τοὺς ὦπας, ἤγουν τοὺς ὀφθαλμούς, εὐειδεῖς |
| ε 1100 | Ἐλινύειν · ἀργεῖν· διὰ τὸ ἐν τῷ αὐτῷ εἰλεῖσθαι. Γεωργίου |
| ε 1101 | Ἐλινύω · τὸ ἡσυχάζω· διὰ τοῦ ι. ζήτει |
| ε 1102 | Ἕλιξ · ἕλικος· τὸ κλῆμα. καὶ ἕλιξ ὁ τῆς ἀμπέλου κλάδος |
| ε 1103 | Ἕλιξ · ἕλικος· τὸ ψέλιον ἤτοι τὸ σχολαρίκιον· ἢ τὸ κλῆμα· ἢ ὁ τῆς ἀμπέλου κλάδος |
| ε 1104 | Ἕλιξ · τὸ τῆς ἀμπέλου νευρῶδες ἔκφυμα, ᾧ ἐπιλαμβάνεται τῆς χάρακος ἡ ἄμπελος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1105 | Ἑλίξεις · παρὰ τὸ ἑλίσσω |
| ε 1106 | Ἕλκος · ἀπὸ τοῦ μετὰ τρῶσιν ἕλκεσθαι τὸ σῶμα |
| ε 1107 | Ἕλκος · παρὰ τὸ συνέλκεσθαι τῷ δέρματι |
| ε 1108 | Ἑλκῶ · ἥλκουν, ἐξ οὗ καὶ ἡλκωμένος διὰ τοῦ η. πόθεν Ἕλλη ν; παρὰ τὸ Ἑλλ άς, ὃ σημαίνει τὴν πόλιν. Ἑλλὰ ς δὲ εἴρη ται ἀπὸ Ἕλλου τιν ὸς βασιλ εύσ αντος ἐν αὐτ ῇ |
| ε 1109 | Ἕλλην · τὸ ἐθνικόν· παρὰ τὸ ἄλλος ἄλλην καὶ Ἕλλην· πλεῖον γὰρ τῶν ἄλλων ἐθνῶν ἀλλήλους φιλοῦσι ἢ διακέκρινται |
| ε 1110 | Ἑλλήσποντος · ἡ ἐν τοῖς στενοῖς θάλασσα παρακειμένη τῇ Τροίᾳ, οὕτω προσαγορευθεῖσα ἀπὸ Ἕλλης τῆς Φρίξου θυγατρὸς τῷ ἐκεῖσε πελάγει διαρριφείσης |
| ο 424 | ὁ διείργων τ ὴν Θρᾴ κην καὶ τὴν Τ ρωάδα πορ θμὸς ἢ ποταμ όσ · Ἑλλήσποντος δὲ εἴρηται ἀπὸ τοῦ ἐκεῖσε ποντισθῆναι Ἕλλην τὴν Φρίξου μὲν ἀδελφὴν Ἀθ ά μ αν τος δὲ θυγα τέρα ἢ, ὡς ἕτεροι, τοῦ Ξ ούθου |
| ε 1111 | Ἐλλόβια · τὰ ἐνώτια, ἅ ἐστι σχολαρίκια. λοβὸς γὰρ τὸ ὠτίον |
| λ 285 | λός · ὁ ἔλαφοσ |
| ε 1112 | Ἔλλοψ · ἔλλοπος· ὁ ἰχθὺς ὁ ἐλλει πόμενοσ τῇ ὀ πὶ ἤγουν τῇ ἀνθρωπίνῃ φωνῇ |
| ε 1113 | Ἑλλώτια · ἑορτὴ Ἀθηνᾶς· ἀπὸ τοῦ ἕλους Μαραθῶνος. Ὁμήρου |
| ε 1114 | Ἑλοῦσα · ἔστι μετοχὴ θηλυκὴ ἀορίστ ου δευτέρου · τὸ θέμα αὐτῆς ἕλω· ἡ λα βο μένη |
| ε 1115 | Ἐλπίς · ἑλκίς τίς ἐστιν, ἀπὸ τοῦ παρέλκειν ἡμ ᾶσ τῷ χρόνῳ· ἢ ἀπὸ τοῦ ἐλλείπειν τι τῷ ἐλπ ίζοντι ἐλλειπίς τίς ἐστι, καὶ συγκοπῇ ἐλπίς |
| ε 1116 | Ἐλπίς · ἡ τὰ ἐλλείποντα προσαναπληροῦσα· ἢ ἡ εἰς ὑπόνοιαν ἡμᾶς ἀγαθὴν ἕλκουσα, ἑλκίς τις οὖσα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1117 | Ἐλυμήνατο · ἐκ τοῦ λυμαίνω· τοῦτο ἐκ τοῦ λύμη. διαφέρει λύμη καὶ λήμη καὶ λοιμική, ὅτι ἡ μὲν λύμη φθορά τις ἐστιν ἐπὶ ψυχῶν διαβαίνουσα· σημαίνει δὲ καὶ τὴν ἀκαθαρ σί αν· καὶ γίνεται παρὰ τὸ λύω λύσω λύμη, καὶ λύματα, καὶ Ὅμηρος Α εἰς ἅλα λύματ’ ἔβαλλον“. ἡ δὲ λήμη λευκόν ἐστι καὶ ὑγρὸν κατὰ τῶν ὀφθαλμῶν συνιστάμενον· γίνεται δὲ παρὰ τὸ λάω, τὸ βλέπω, καὶ τὴν μή ἀπαγόρευσιν· καὶ γὰρ κωλύει τοῦ βλέπειν· ἢ παρὰ τὸ λήθω, τὸ λανθάνω, λήμη· τοὺς γὰρ λημῶντας καὶ μὴ βλέποντας παρερχόμεθα. ἡ δὲ λοιμικὴ νόσος τίς ἐστι φθ αρτικὴ σωμάτων, παρὰ τὸ λοιμός γινομένη. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1118 | Ἐλυτρώσω · ἐκ τοῦ λυτρῶ· τοῦτο παρὰ τὸ λύτρον· τοῦτο παρὰ τὸ λυτήριον εἶναί τινος πράγματοσ |
| ε 1119 | Ἕλωρ · ἕλκυ σμα ἄγρευμα, ἀνεύρημα· ἐσχημ άτισται δὲ παρὰ τὸ ἑλεῖν |
| β 411 | βαδόν Ο · διὰ τὸ εἰς ν αῦ ν ἐμβῆναι |
| ε 1120 | Ἔμβολος · ὁ ἐμβαίνων λαός |
| ε 1121 | Ἐμβριμώμενος · ἐπιτιμῶν· δεῖ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἀπὸ μεταφορᾶς ἐστιν ἡ λέξις τῶν μασωμένων χαλινὸν ἵππων δι’ ἀγανάκτησιν τοῦ βάρους. κεῖται ἡ λέξις ἐν τῷ Εὐριπίδῃ |
| ε 1122 | Ἔμβρυον · παιδίον τὸ ἐντὸς βροτοῦ ὄν, τουτέστιν ἐν τῇ γαστρὶ τῆς γυναικὸς ἔτι διάπλασμα |
| ε 1123 | ἐμοῖο διαφέρει· ἐμ εῖο μὲν γάρ ἐστιν ἀσύναρθρον, καὶ Ὅμηροσ ρ ἐμεῖο δὲ σύνθεο μῦ θον“ Ἑλληνικώ τατά φ ησι · τὸ δὲ ἐμοῖο σύναρθρον, οἷον τοῦ ἐμοῦ. καὶ Ω μνῆσαι πατρὸσ ἑοῖο, θεοῖς ἐπιεί κε λ’ Ἀχιλλεῦ“ ἀντὶ τοῦ σοῦ πατρόσ. ζήτει ἔμπροσθεν τὸ Ἐμεῖο. Ὁμήρου |
| ε 1124 | Ἐμεῖο Α · δεῖ γινώσκειν ὅτι τὸ ἐμεῖό ἐστιν ἀντωνυμία ὀνόματος καὶ σημαίνει τὸ ἐμοῦ· γράφεται δὲ διὰ τῆς ει διφθόγγου. ἔστι δὲ ὁ ἐμός ἡ γενικὴ ἐμοῦ σοῦ οὗ. αὗται αἱ γενικαὶ καὶ γίνονται κατὰ διάλυσιν ἐμέο σέο ἕο· ἐπειδὴ δὲ αἱ διαλυόμεναι γενικαὶ οὐδέποτε τὰ δύο φω νήεντα ἔχουσι μακρὰ ἢ βραχέα, ἀλλὰ τὸ μὲν ἓν μακρὸν τὸ δὲ ἕτερον βραχὺ ἢ τὸ ἓν βραχὺ καὶ τὸ ἕτερον μακρόν, οἷον Ἀτρείδεω Πηλείδεω Ὠκεανοῖο ποταμοῖο, ἐπλεόνασεν τὸ ι ποιητικῶς καὶ ἐγένετο ἐμεῖο σεῖο εἷο |
| ε 1125 | Ἐμεῖο ·. Ὅμηρος Φ ἐμῇς ἐν χερσίν“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1126 | Ἐμετεωρίσθησαν · ἐκ τοῦ μετεωρίζω |
| ε 1127 | ετος · ἐκ τοῦ ἕω, τὸ πέ μπω. Γεωργίου |
| ε 1128 | Ἐμίχθην · τινὲς δὲ διὰ τῆς ει γράφουσι βιαζόμενοι τὴν παράδοσιν· διὰ τοῦ ι δὲ γράφεται, ἐπειδὴ μέμιγά ἐστιν ὁ μέσος παρακείμενος. εἰ δὲ ἐγράφην διὰ τῆς ει ὤφειλεν ὁ μέσος παρακείμενος διὰ τῆς οι εἶναι, οἷον μέμοιγα· ἐὰν γὰρ εὑρεθῇ τὸ ε ἐν δισυλλάβῳ μέλλοντι ἢ μόνον ἢ μετὰ τοῦ ι τότε γὰρ τρέπει αὐτὸ εἰς τὸ ο ὁ μέσος παρακείμενος, οἷον λείβω λείψω λέλοιβα, λείπω λείψω λέλοιπα, πείθω πείσω πέποιθα. εἰ οὖν τὸ μίσγω μίξω διὰ τῆς ει ἦν, μέμοιγα εἶχεν εἶναι ὁ μέσος παρακείμενος. ἀλλὰ μὴν μέμιγά ἐστι· δηλονότι καὶ τὸ μίσγω μίξω διὰ τοῦ ι |
| μ 388 | μανουήλ · τὸ ἥμ ισυ Συριστί ἐστι, καὶ τὸ ἥμισυ Ἑβρα ϊστί · τὸ γὰρ ἐμμά Συριστ ὶ ἑρμηνεύ εται μεθ’ ἡμῶν, τὸ δὲ νου ήλ ἑρμηνεύεται Ἑβρα ϊστὶ θεός. Ὁμήρου |
| ε 1129 | Ἔμμορε Α · ἔστι μέσου παρακειμένου τρίτου προσώπου τῶν ἑνικῶν· ἀπὸ θέματος τοῦ μείρω τοῦ σημαίνοντος τὸ μερίζω, ἀφ’ οὗ καὶ μέρος, ὁ μέλλων μερῶ, ὁ μέσος παρακείμενος μέμορα, τὸ τρίτον μέμορε καὶ καθ’ ὑπερβιβασμὸν ἔμμορε |
| ε 1130 | Ἐμόγησα Α · ἔκαμον· παρὰ τὸ μόγος βαρύτονον γέγονε μογός ὀξύτονον· ἐκ τούτου ῥῆμα μογῶ, ὁ μέλλων μογήσω, ὁ ἀόριστος ἐμόγησα· πρώτης συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| ε 1131 | Ἐμπαγῶ · ὑποτακτικόν· ἐκ τοῦ πήσσω πήξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπαγον, ἐπάγην ὁ παθητικός, ἡ μετοχὴ παγείς παγέντος, καὶ τὸ ὑποτακτικὸν ἐὰν παγῶ |
| ε 1132 | Ἐμπαθής · ὁ σαρκικός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1133 | Ἔμπαιγμα · ἐκ τοῦ πάϊς πάϊδος παΐζω, καὶ κατὰ κρᾶσιν παίζω καὶ ἐμπαίζω, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἔμπαιγμα |
| ε 1134 | ἑδραῖα, βέβαια καὶ ἀσφαλῆ, ἐν γῇ ἐρηρεισμένα· πέδ ον γὰρ ἡ γῆ |
| ε 1135 | Ἔμπλην · πλησίον, ἐγγύς· παρὰ τὸ πέλω ῥῆμα τὸ δηλοῦν τὸ πλησιάζω, καὶ κατὰ συγκοπὴν πλῶ |
| ε 1136 | Ἐμπολήσομεν · ἐκεῖθεν ἡ ἐμπολὴ καὶ τὸ ἐμπόλημα, ἡ συναγ ωγὴ τοῦ κέρματος. ἐμπολᾶν δὲ τὸ ῥῆμά ἐστι δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων |
| ε 1137 | Ἔμπορος β · ἀλλοτρίας νεὼς ἐπιβά τησ μὴ ἔχων ἰδίαν ναῦν. ἔμπορος δὲ ὁ ναύλου πλέων ἐπ’ ἀλλοτρίας νεώς |
| ε 1138 | Ἔμπορος · ὁ διὰ παντὸς τοῦ βίου τὴν πορείαν ποιούμενος ἔκδημος |
| ε 1139 | Ἔμπορος · σημαίνει τὸν πραγματευτήν· καὶ ὁ τόπος, ἐν ᾧ ἡ πραγμα τεία ἐστίν, ἐμπορεῖον λέγεται |
| ε 1140 | Ἔμπουσα · φ άσμα Ἑκατήσιον· ἐκ τοῦ ἕνα πόδα ἔχειν, ἢ παρὰ τὸ ἐμ ποδίζειν ὄν ου σκέλος τὸ ἕτ ερον ἔχου σαν |
| ε 1141 | Ἐμπρησμός · παρὰ τὸ πρήθω, τὸ καίω |
| ε 1142 | Ἔμπυον · τὸ ἕλκος. ἄπυος, ὁ δίχα ἕλκους. πῦον, καὶ χίμεθλον |
| ε 1143 | Ἕν · κατὰ μίμησιν, ὡς τὸ ἅπαξ |
| ε 1144 | Ἐναβρύνεται · ἐντρυφᾷ, ἐγκαυχᾶται· ἁβρὸς γὰρ ὁ τρυφερός |
| ε 1145 | Ἐναίρειν · ὅ ἐστι φονεύειν. τὸν Ἄρην Διὸς εἶναι καὶ παρέπεσθαι αὐτῷ τὴν Ἐνυώ, ὡς Ἀθηνᾷ τὴν Νίκην, ὡς Ἀρτέμιδι τὴν Ἑκάτην. Δημήτριος δὲ τροφὸν Ἄρεός φησιν Ἐνυώ, Σιμμίας δὲ θυγατέρα αὐτοῦ, οἱ δὲ Διὸς καὶ Ἐνυοῦς γενέσθαι τὸν Ἄρεα |
| ε 1146 | Ἐναλίγκιος · ὁ ὅμοιος· παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ. ζήτει |
| ε 1147 | Ἐναλλάξ · παρὰ τὸ ἐναλλάξω ῥῆμα, ὡς παρὰ τὸ ἐπιμίξω ἐπιμίξ |
| ε 1148 | Ἔναρα Ζ . τὰ ἀπὸ πολέμου λάφυρα · ἐναρίζειν γάρ ἐστι τὸ φονεύειν, καὶ διὰ τοῦτο καὶ οἱ νεκροὶ ἔνεροι |
| ε 1149 | Ἐνάργεια · ἡ λόγων μὲν λευκότης καὶ φαινότης· ἐνέργεια δὲ ἡ ἐν τοῖς λόγοις ταχυτής |
| ε 1150 | Ἐναργέστατος · καὶ ἐναργῶς, τὸ φανερῶς· παρὰ τὸ ἀργός τὸ σημαῖνον τὸν λευκόν καὶ κα θαρόν, ἐξ οὗ καὶ φανερόν, γίνεται ἐναργής μετὰ τῆς ἔν προθέσεως, καὶ ἐναργῶς ἐπίρρημα· ἐκ τούτου καὶ ἐνάργεια, ἡ φανε ρότησ |
| ε 1151 | Ἐναργής · φανερός· παρὰ τὸ ἀργόσ τὸ σημαῖνον τὸν λευκόν γίνεται ἐναργής καὶ ἐνάργεια, ἡ φανερότης,. φανερὸν καὶ |
| ε 1152 | Ἔναυλον · οὐ πρὸ πολλοῦ μνημονευόμενον, ἔστι ἐνηχούμενον· οἱονεὶ π αρὰ τὸ αὐλεῖν |
| ε 1153 | Ἔναυλος · ποταμὸς διὰ στενοῦ ῥέων. καὶ ἔναυλα μνημονεύματα |
| ε 1154 | Ἔν γε δή · τὸ ἔν πρόθεσις, τὸ γὲ δή σύνδεσμοι |
| ε 1155 | Ἑνδέκατος · ἐκ τοῦ εἷς ἑνός τὸ οὐδέτερον ἕν, καὶ μετὰ τοῦ δέκα ἀριθμοῦ γίνεται ἑνδέκατος |
| ε 1156 | Ἐνδελέχεια · ἡ συνέχεια |
| ε 1157 | Ἐνδήμῳ · παρὰ τὸ εἶναι ἐν τῷ δήμῳ. ἐνδημῶ δὲ |
| ε 1158 | Ἔνδινα Ψ · τὰ ἔντερα· ἢ ἔνινά τινα ὄντα, τὰ ἐντὸς τῶν ἰνῶν |
| ε 1159 | Ἔνδινα Ψ · τὰ ἔντερα· ἔνινά τινα ὄντα |
| ε 1160 | Ἐνδίνοισιν · ἐγράφη ἔμπροσθεν εἰς τὸ Ἐντόσθια |
| ε 1161 | Ἐνδίνοισι · τοῖς ἐντοσθίοις μέλεσι· παρὰ τὴν ἔνδινος εὐθεῖαν |
| ε 1162 | Ἐνδίνοισιν · ἐν τοῖς ἐγκάτοις. ἔστι δίνη, ἡ συστρ οφή καὶ οὐδέτερον τὸ δῖνος τ οῦ δίνους τοῖς δίν εσι καὶ κατὰ τροπὴν καὶ πλεονασμὸν δίν οισιν · ἢ τὸ δῖνον τοῦ δί νου τοῖς δίνοις καὶ δίν οι σιν |
| ε 1163 | Ἐνδίνων Ψ · σημαίνει δὲ τὰ ἐντόσθια σπλάγχνα, καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι ὅτι τὰ διὰ τοῦ ινος προπαροξύτονα διὰ τοῦ ι γράφεται, χωρὶς εἰ μὴ ὦσιν ἀπὸ ἁπλοῦ ἔχοντα τὴν ει δίφθογγον, οἷον ξύλινος κόφινος δρύϊνος λίθινος ἀνθρώπινος μαρμάρινος· οὕτως οὖν καὶ ἔνδινος διὰ τοῦ ι καὶ ἐκεῖθεν ἔνδινοι καὶ ἐνδίνων. ἔστι δὲ παρὰ τὸ ἔνδον |
| ε 1164 | Ἐνδίνων · τῶν ἐντέρων τῶν ἐντός, ὡς Δίδυμος μαρτυρεῖ. Ψ ψαύσῃ δ’ ἐνδίνων“. καὶ ἔστι παρὰ τὸ ἔνδον ὄντων |
| ε 1165 | Ἐνδοιάζειν · ἀπὸ τοῦ δύο ἀριθμοῦ εἴρηται, ὃ καὶ διὰ τῆς οι διφθόγγου γράφεται· οἱονεὶ παρὰ τὸ ἐν δύο γνώμαις ἀμφιβάλλειν ὁποτέρα κρείσσ ων |
| ε 1166 | Ἔνδον ·. Σοφοκλῆς τὴν διαφορὰν συγχεῖ· φησὶ γοῦν ἐν Τραχινίαις γυναῖκες, αἵ τ’ ἔ σ ω στέγ ησ αἵ τ’ ἐκτόσ“, δέον εἰ πεῖν αἵ τε ἔνδ ον γυναῖκεσ “· καὶ Εὐριπίδης καὶ τὸν γέροντα τήν τ’ ἔσω γραῖαν δρόμων“, ἀντὶ τοῦ ἔνδον· Εὔβουλος ὁ τῆς νέας κωμῳδίας ποιητὴς ἐν Καλαθηφόρ οισ ὅπ ως δὲ πεύσεσθ’ εἴτε τισ γέρ ων ἔσ ω “, δέο ν εἰ πεῖν ἔνδον “ |
| ε 1167 | ἐπίδοξον διαφέρει· ἔνδοξον σημαίνει τὸ ἐπίσημον, ἐπίδοξον δὲ τὸ προσδόκιμον. ἄμφω δὲ ἀπὸ τῆς δόξης εἴρηνται, τὸ μὲν ἀπὸ τοῦ ἐν δόξῃ καὶ περιφανείᾳ εἶναι, τὸ δὲ ἀπὸ τοῦ καραδοκεῖν καὶ προσδοκᾶν καὶ διὰ δόξης ἔχειν τὸ μέλλον ὡς ἥξει |
| ε 1168 | ἐπίδοξος διαφέρει· ἔνδοξος μὲν γάρ ἐστιν ὁ ἐπίσημος, ἐπίδοξος δὲ ὁ ἐλπιζόμενος καὶ προσδοκώμενος |
| ν 192 | νέγκατε · ζήτει εἰς τοὺσ Ἐπιμερισμούς |
| ε 1169 | Ἐνεγκοῦσαν · μητέρα ἢ πατρίδα |
| ε 1170 | Ἐνεῖκαι ·. διὰ τῆς ει. καὶ ὥσπερ ἀπὸ τοῦ αἰεί γίνεται αἰέν τροπῇ τοῦ ι εἰς ν οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ ἤνεικα γίνεται ἤνεγκα. διὰ τοῦ γ δὲ γράφεται, ἐπειδὴ ἐπιφέρεται τὸ κ · τὸ δὲ ν ἐπιφερομένου τοῦ γ ἢ κ ἢ χ ἢ ξ ἐν μιᾷ λέξει τρέπεται εἰς γ ο ἷον συγγένεια συγξηρᾶναι ἐγκέφ αλοσ ἔγχος. πρόσκειται ἐν μιᾷ λέξει“ διὰ τὸ ἐν χειρί |
| ε 1171 | είκασθαι · ἐνεγκεῖν |
| κ 946 | κα · ἐκ τοῦ ἕνεκεν. τὸ Ἕνεκα ἐπὶ ἐχθροῦ, τὸ χάριν ἐπὶ φίλων, οἷον Ὀδυσσεὺς ἐστράτευσεν εἰς Ἴλιον Ἀγαμέμνονος χάριν“. ζήτει. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1172 | Ἕνεκα · σύνδεσμος αἰτιολογικός. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1173 | Ἐνεκαυχήσαντο · ἐκ τοῦ καυχῶ καυχήσω· τοῦτο παρὰ τὸ καῦχος· τοῦτο παρὰ τὸ αὐχήν· τοῦτο παρὰ τὸ αὔω, τὸ ξηραίνω, αὐήν καὶ αὐχήν· τοῦτο παρὰ τὸ ὕω, τὸ βρέχω, καὶ μετὰ τοῦ στερητικοῦ α ἀΰω, τὸ οὐ βρέχω, καὶ κατὰ κρᾶσιν αὔω |
| ε 1174 | Ἐνεός · ὁ ἄφωνος· ἀπὸ τοῦ τὴν ἰωὴν παρ’ ἑαυτῷ ἔχειν |
| ε 1175 | Ἐνέπω · λέ γω ἀπαγ γέ λλω |
| ε 1176 | Ἐνέργεια · παρὰ τὸ ἐνεργεῖν τι ἢ πράττειν |
| ε 1177 | Ἐνέργεια · λέγεται διὰ τὸ ἐν ἔργοις ἰέναι ἤγουν φαίνεσθαι |
| ν 193 | νεροι · οἱ ν εκροί· παρὰ τὴν ἔραν, ἥ ἐστι γῆ· ἔν θεν τὸ πί πτω ἔραζε |
| ε 1178 | Ἐνερόχρωτεσ ·. ἔνθεν καὶ τὸ πίπτειν ἔραζε, τουτέστιν εἰς τὴν γῆν |
| ε 1179 | Ἔνερσεν · συνέπλεξεν |
| ε 1180 | Ἔνεστι · τὸ πλῆρες ἔνι ἐστί. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1181 | Ἐνεφράγην · ἐκ τοῦ φράσσω φράξω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔφραγον, καὶ ὁ παθητικὸς ἐφράγην |
| ε 1182 | Ἐνηής · ὁ πρᾶος καὶ ἡδύς· παρὰ τὸ αἰνῶ καὶ τὸν αἰνήσω μέλλοντα |
| ε 1183 | Ἐνῄκισεν · ἐμάστιξεν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1184 | Ἐν ἡμίσει · ἔν πρόθεσις, ἡμίσει ὄνομα πτώσεως δοτικῆς· ἡ εὐθεῖα τὸ ἥμι συ, τοῦ ἡμίσεος, τῷ ἡμίσεϊ καὶ ἡμίσει· τοῦτο παρὰ τὸ ἥμισυς· τοῦτο παρὰ τὸ ἅμα καὶ τὸ ἴσος, ἁμάϊσυς ἅμισυσ καὶ ἥμισυς καὶ ἥ μισυ |
| ε 1185 | Ἔνθα · καὶ ὅπου |
| ε 1186 | Ἐνθαδί. τὸ λεῖπον τοῦ ἐνθαδί. ἄλλως δέ· διὰ τοῦ ι ἐπειδὴ κα τ’ ἐπέκτασίν ἐστιν. αἱ δὲ ἐπεκτάσεις οὐ γίνονται διὰ τῆς ει διφθόγγου, οἷον ἐκεῖνος ἐκεινοσί, νῦν νυνί, οὗτος οὑτο σί· οὕτως καὶ ἐνθάδε ἐνθαδί. τὸ δὲ οἱονεί καὶ ὡσ περεί διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται· οὐ γὰρ ἀντίκεινται ἡμῖν, ἐπειδὴ οὔκ εἰσι κατ’ ἐπέκτασιν, ἀλλὰ διάφορα μέρη λόγου εἰσί. τὸ μὲν γὰρ οἱονεί δύο μέρη λόγου· ἔστι γὰρ τὸ οἷον ὄνομα καὶ τὸ εἴ συναπτικὸς σύνδεσμος. τὸ δὲ ὡσπερεί τρία μέρη λόγου· τὸ γὰρ ὥς ἐπίρρημα παρα βολῆς, τὸ δὲ πέρ σύνδεσμος παραπληρωματικός, τὸ δὲ εἴ σύνδεσμος συναπτικός. ἰστ έον δὲ ὅτι, ὥς φησιν ὁ τεχνικός , ἔθοσ ἔχουσιν αἱ λέξεις αἱ εἰς σύμ φωνον λήγουσαι δέχεσθαι ἐπέκτα σιν τὴν διὰ τοῦ ι οἷον νυνί δευρί· αἱ δὲ εἰς φω νῆεν λήγουσαι λέξεις ἢ τὸ φω νῆεν τρέπουσιν εἰς ι οἷον ἐν θάδε ἐνθ αδί, ἢ τὸ ι προσλαμβάνουσι κατὰ διάστασιν, οἷον αὕτη αὑτηΐ το ύτου τουτο υΐ |
| ε 1187 | Ἔνθους · κατὰ συναλοιφήν· ὁ ἐνθεαζόμενος. ἔνθεος ἔνθους |
| ε 1188 | Ἐνιαυτός · ὅτι ἐν ἑαυτῷ πάντα ἔχει |
| ε 1189 | Ἐνιαυτός · παρὰ τὸ ἐν ἑαυτῷ διειληφέναι τοὺς καιροὺς καὶ τροπάς |
| ε 1190 | Ἐνιαυτός · ποίου εἴδους τῶν ὑποπεπτωκότων τῷ ὀνόματι; ἐπιμεριζομένου. ἡ κλητική; οὐκ ἔχει. διὰ τί; ἡ γὰρ κλητικὴ αὐτὴ πρὸς παρόν ἐστι πρόσωπον |
| ε 1191 | Ἐνιπεύσ ·. καὶ γὰρ οὗτος ὁ πο ταμὸς ἄ γριός ἐστι καὶ ἀπειλοῦντι ἔ οικεν. Γεωργίου Ἐνιπή· διὰ τοῦ ι · ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐνίπτω γέγονε. τὰ εἰς πτω λήγοντα ἀποστρέφονται τὴν ει δίφθογγον, οἷον ῥίπτω λίπτ ω· σημαίνει δὲ τὸ ἐπιθυμῶ· οὕτως οὖν καὶ ἐνίπτω· χωρὶς τοῦ φιλαλείπτω καὶ ἐρείπτω, ἐξ οὗ τὸ ἀν ηρείπτ ω ὅ ἐστι τὸ ἁρπάζω |
| ε 1192 | Ἐνιπή · ἡ ἐπίπληξις καὶ ἡ λοιδορία καὶ ἡ διὰ λόγων ἀτι μί α· ἐκ τοῦ ἐ νί πτω |
| ε 1193 | ἐγκεκρατημένον· ἐκ τοῦ ἴσχω. Σελεύκου |
| ε 1194 | Ἐννέα · ἀπὸ τοῦ ἐνδεῖν εἰς τὸν τῶν δέκα ἀριθμόν |
| ε 1195 | Ἐννεάς · ἐννεὰς λέγεται παρὰ τὸ ἓν νέον· αὕτη γὰρ πολυπλασιαζομένη ἐπὶ τοὺς ἑξῆς ἀπὸ μονάδος ἀριθμ οὺσ ἕνα νέον ἀριθμὸν φέρει λήγοντα κατὰ ὕφεσιν μι ᾶς μονάδος ἀπὸ τοῦ ἐννέα ἄχρι τῆς μονάδος, οἷον ἅπαξ θ ἐννέα, δὶς θ ιη τρὶς θ κζ, τετράκις θ λ, πεν τάκ ισ θ με, ἑξάκις θ νδ, ἑπτάκις θ ξγ ὀκτάκις θ οβ, ἐννάκις θ πα. ὅρα οὖν πῶς ὁ ἔνατος πολυπλασιαζόμενος κατὰ πρόσβασιν ἀφαίρεσιν πάσχει μιᾶς μονάδος· θ δὶς ιη, θ τρὶς κζ, θ τετράκις λ, ἐννέα πεντάκις με, θ ἑξάκις νδ, θ ἑπτάκις ξγ, θ ὀκτάκις οβ, θ ἐννάκις πα |
| ε 1196 | Ἐννεάς · παρὰ τὸ ἓν νέον· αὕτη γὰρ πολυπλασιαζομένη ἐπὶ τοὺς ἑξῆς ἀπὸ μονάδος ἀριθμοὺς ἕνα νέον ἀριθμὸν φέρει λήγοντα κατὰ ὕφεσιν μονάδος ἀπὸ ἐννέα ἄχρι τῆς μονάδος |
| ε 1197 | Ἐνοπή · κραυγή, φωνή· εἴρηται δὲ παρὰ τὸ ἐνέπειν, ὅ ἐστι λέγειν. ἐνωπὴ δὲ ἡ πρόσοψις |
| ε 1198 | Ἐνοσίχθων · ὁ τὴν γῆν κινῶν Ποσειδῶν· ἔνοσις γὰρ ἡ κίνησις λέγεται. δοκοῦσι γὰρ οἱ σεισμοὶ ἐξ αὐτοῦ εἶναι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1199 | Ἐνταῦθα · ἐπίρρημα τοπικόν |
| ε 1200 | Ἔντεα ·. οἷον σκεπαστήριά τινα ὄντα. λέγεται δὲ καὶ τὰ πρὸς τὴν εὐωχίαν σκεύη ἔντεα, ὡς ἐκεῖ μνηστῆρες η ἀπεκόσμεον ἔντεα δαιτόσ“ |
| τ 281 | τὸ εἶδος κα τ ὰ Ἀρ ιστ ο τέλην |
| ε 1201 | Ἔντερα · παρὰ τὸ ἐντὸς ἀρηρέναι |
| ε 1202 | Ἐντεριῶναι · καὶ θριδακῖναι |
| ε 1203 | Ἐντεριώνη · τὸ ἐντὸς καὶ εἶδος βοτάνης. ὁ φλοιὸς τοῦ δένδρου |
| ε 1204 | Ἔντευξις · ἡ ἐντυχία καὶ ἡ παράκλησις· ἐκ τοῦ τεύχω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐντυγχάνω· δύο γὰρ σημαίνει ἡ λέξις, τὸ κατασκευάζω καὶ τὸ ἐντυγχάνω. καὶ εἰς τὸ Ἐτύχθη καὶ Τέτυκται |
| ε 1205 | Ἐν τῇ ἐκστάσει μου · ἡ εὐθεῖα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1206 | Ἐν τοῖς κλίτεσι · ἡ εὐθεῖα τὸ κλίτος· σημαίνει δὲ τὴν γω νί αν· παρὰ τὸ κλίνειν |
| ε 1207 | Ἔντομα · τὰ τοῖς κατοιχομένοις θυ όμενα· ἐντέμνεται γὰρ τού των ὁ τρ άχηλος. τὰ δὲ τοῖς οὐρανίοις θεοῖς ἀνακλᾶται |
| ε 1208 | Ἐνυάλιοσ · ὁ Ἄρης ἢ ὁ πο λε μι στὴς ἢ ὁ πολεμι κὸ ς ἢ ὁ π όλεμος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου Ἔ ν ὕμνοις · ἔν πρόθεσις, ὕμνοις δοτικὴ τῶν ἀρσενικῶν πληθυντικῶν. πόθεν γίνεται ὕμνος; παρὰ τὸ ὑπομ ένειν. ἐγράφη εἰς τὸ Ὕμνος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1209 | Ἐνύσταξαν · τὸ θέμα νυστάζω· τοῦτο παρὰ τὸ νευστάζω· τοῦτο παρὰ τὸ νεύω. τί διαφέρει τὸ κινεῖν καὶ νευστάζειν; τῇ μὲν φωνῇ διαφέρει, τῷ δὲ σημαινομένῳ οὐδαμῶς· ἴσον γάρ ἐστι καὶ τὸ κινεῖν καὶ τὸ νευστάζειν, καὶ Ὅμηρος Υ νευστάζων κόρυθι βριαρῇ“ καὶ τὸ νευστάζων κάραν Ἰούδασ“ |
| ε 1210 | Ἔνυστρον · ζήτει |
| ν 194 | νυώ · ὁ πόλεμος· παρὰ τὸ ἐναΰειν, ὅ ἐστι βοᾶν |
| ε 1211 | Ἐνυώ · παρὰ τὸ ἐναΰειν, ὃ σημαίνει τὸ ἐμφωνεῖν. τινὲς δὲ παρὰ τὸ ἔνω, ὅ ἐστι φονεύω, ἔνθεν καὶ αὐτοέντης· παρ’ αὐτὸ δὲ καὶ ὁ Ἐνυάλιος |
| ε 1212 | Ἕνωσις · διὰ τὸ εἰς ἓν συνωθεῖσθαι τὰ πράγματα |
| ε 1213 | Ἕξ · διὰ τὸ ἔξωθεν εἶ ναι τῶν πέντε |
| ε 1214 | Ἐξαίρετος · εὐειδ ήσ καλό σ πρόκ ριτοσ λίαν ἐπίλεκτος |
| ε 1215 | Ἐξαιρέτως · πλεί ω πάντων. Νικήτου |
| ε 1216 | Ἐξαιρουμένους · τὸ θέμα ἐξαιρῶ ἐξαιροῦμαι |
| ε 1217 | Ἐξαίσιον · παρὰ τὸ καθῆκον γε νό μενον μέγα, ἢ οὐκ ἀ γ αθόν |
| ε 1218 | Ἐξαίσιον · ποτὲ μὲν δηλοῖ τὸ μέγα ποτὲ δὲ τὸ ἄδικον, τὸ ἔξω τοῦ πρέποντος |
| ε 1219 | Ἐξαίσιον · τὸ ἄδι κον τὸ ἔξω τῆς αἴσης ἤγουν μοίρας, καὶ τὸ μέγα |
| α 2256 | αίφνης · ἐκ τοῦ φαίνω ἀφανής, καὶ ἐξ αὐτοῦ ἄ φνης καὶ ἐξαίφνης |
| ε 1220 | Ἐξακεύμενον · ἐξιώμενον· παρὰ τὸ ἀκέω ῥῆμα. κατὰ τὸν παρατατικὸν Ἰωνικῶς ἀπὸ τοῦ αὐτοῦ ἤρξατο στοιχείου |
| ε 1221 | Ἐξαλαπάξαι · εἰς τὸ Ἀλαπάζοντα |
| ε 1222 | Ἐξαλαπάξαι Α · πορ θ ῆσαι. παρὰ τὸν λ ά παθον· ἔστι βοτάνη κενωτική, καθαρτικὴ γαστρός, καὶ γίνεται παρὰ τὸ λα ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ πάθος, παρὰ τὸ λίαν ἄποθεν ἡμῶν ποιεῖν τὰ πάθη. ἐκ τούτου γίνεται λαπάζω καὶ πλεονασμῷ τοῦ α ἀλαπάζω καὶ ἐξαλαπάξαι |
| ε 1223 | Ἐξαμείβεο · παράλλαξον, ἀποδίδου |
| ε 1224 | Ἐξανθήσουσιν · ἐκ τοῦ ἀνθῶ· τοῦτο παρὰ τὸ ἄνθος· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἄνω θέειν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1225 | Ἐξάπινα · ἐκ τοῦ ἄφν ω ἄφινα καὶ ἄπινα · τὸ δὲ ἄφνω ἐκ τοῦ ἀφανής, ἀφανῶς καὶ κατὰ συ γκοπὴν ἄφνω καὶ ἐξ αίφνησ ἐξ αὐ τ οῦ καὶ διὰ τῆς αι διφθόγγου. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1226 | Ἐξάπινα · ἐπίρρημα· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἀφανής ἄφινα καὶ ἄπινα |
| ε 1227 | Ἐξαπιναίως · ἐκ τοῦ ἐξάπινα, ὃ σημαίνει τὸ εὐθέως |
| ε 1228 | Ἐξαρτῶ · τὸ κρεμῶ· καὶ ἐξαρτήσαντες, τὸ κρεμάσαντες· ἐξ οὗ καὶ ἐξάρτια τὰ βαστάζοντα σχοινία τὴν ὀθόνην τοῦ πλοίου. καὶ ἐξαρτίζω, τὸ τελειῶ, καὶ ἐξαρτίσαντες, τὸ τελειώσαντες, ἐξ οὗ καὶ ἄρτιον, τὸ τέλειον |
| ε 1229 | Ἑξάς · οἱονεὶ ἐξισάς· παρὰ τὸ ἐξισοῦσθαι τοῖς οἰκείοις μέρεσιν· εἴρηται γὰρ ὅτι ὁ ἓξ τέλειός ἐστι, διότι ἴσος ἐστὶ πᾶσι τοῖς ἑαυτοῦ μέρεσι· τὸ ἥμισυ γ, τὸ τρίτον β καὶ τὸ ἕκτον α συντεθέντα τὸν ἓξ ἀποτελεῖ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1230 | Ἐξεῖρψε σκνίψ · ἐκ τοῦ ἕρπω ἕρψω εἷρψα εἷρψε. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1231 | Ἐξελοῦ με · παρὰ τὸ ἕλω, τὸ λαμβάνω, ὁ μέλλων ἑλῶ, ὁ δεύτερος ἀόριστος εἷλον καὶ ὁ μέσος ἀόριστος εἱλόμην καὶ τὸ προστακτικὸν ἑλοῦ καὶ ἐξελοῦ. Ὁμήρου |
| ε 1232 | Ἐξ Ἐρέβευς Θ · ἐκ τοῦ Ἐρέβους, ὅ ἐστι τοῦ σκότους· ἔστι δὲ ὁ πρὸ τοῦ Ταρτάρου τόπος. καὶ εἰς τὸ Ἔρεβος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1233 | Ἐξερευνησάτω · τὸ θέμα ἐξερευνῶ· γίνεται παρὰ τὴν ἔρευναν· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐρευνῶ, ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐρωτῶ, καὶ τὸ εὐνή, ὃ σημαίνει τὴν διατριβήν· καὶ γὰρ ὁ ἐρευνῶν ἐπὶ πολὺ ἐρωτῶν ἐνδιατρίβει |
| ε 1234 | Ἐξ ἐρημέων · ἐξ ἐρήμων· Ἰωνικῶς, ὥσπερ αὐτῶν αὐτέων. εἰ δὲ διὰ τῆς αι γράφεται τὸ με ἔστι κτητικόν |
| ε 1235 | Ἐξ ἔρον ἕντο · ζήτει. Ὁμήρου |
| ε 1236 | Ἐξ ἔρον ἕντο Α · ἔστι πτώσεως αἰτιατικῆς· κλίνεται δὲ οὕτως, ὁ ἔρος τοῦ ἔρου. τὸ δὲ ἕντο σημαίνει τὸ ἐξέβαλον τὸν τῆς τροφῆς ἔρωτα, ὅ ἐστιν ἐκορέσθησαν. τὸ δὲ ἕντο γέγονεν ἀπὸ τοῦ ἵημι, ὁ μέλλων ἥσω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἦν, ὁ μέσος ἕμην ἕμ εθα ἕσθ ε ἕν το. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1237 | Ἐξετινάχθην · ἐκ τοῦ τινάσσω· τοῦ το ἐκ τοῦ ἰνάσσω· τοῦτο παρὰ τὸ ἴς ἰνός. οὐ γάρ ἐστιν ἀπὸ τοῦ τείνω |
| ε 1238 | Ἑξήκοντα · ἐκ τοῦ ἕξ γέγονε ἑξάκις, καὶ ἐκ τοῦ ἑξάκις ἑξήκοντα Δωρικῶς τοῦ α εἰς η τραπέντος |
| ε 1239 | Ἐξήλειψα · ἠφάνισα |
| ε 1240 | Ἐξηρεύξατο · ζήτει |
| ε 1241 | Ἐξίτηλον · τὸ ἐκβεβηκὸς καὶ ἀλλοῖον, ὅθεν καὶ ὤκειλεν |
| ε 1242 | Ἐξίτηλος · ἐκ τοῦ ἴημι, τὸ πορεύομαι, ἐν πλεονασμῷ τοῦ τ καὶ ἀποβολῇ τῆς μι συλλαβῆς καὶ προσθέσει τοῦ λος γίνεται ἐξίτηλος. ἢ ἐκ τοῦ ἔξωθεν τοῦ θάλλειν ἐξίθηλος, καὶ τροπῇ τοῦ θ εἰς τ ἐξίτηλος. σημαίνει δὲ τὸν ἀμαυρὸν καὶ ἀφανῆ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1243 | Ἐξιχνίασας · ἐκ τοῦ ἐξιχνιάζω· τοῦτο ἐκ τῆς ἔξ προθέσεως καὶ τοῦ ἰχνιάζω· τοῦτο παρὰ τὸ ἴχνος· τοῦτο παρὰ τὸ ἱκνοῦμαι |
| ε 1244 | Ἐξκέπτωρ · νοτάριος |
| ε 1245 | Ἐξκούβιτος · ἐξ οὗ ἡ ζωή· βῖτα γὰρ ἡ ζωή |
| ο 425 | ουσᾶτος · παρῃ τη μένος· ἔστι δὲ ῥῆμα συλλογιστικόν |
| ε 1246 | Ἐξόδιον · οἱονεὶ ἐξόβιον, ἔξω παρερχόμενον τοῦ βίου |
| ε 1247 | Ἔξοδος · διὰ τὸ εἶναι ἔξω τῆς ὁδοῦ, ἤγουν ἔξω τοῦ βίου |
| ε 1248 | Ἐξοιστρημένου · ἠρεθισμένου ἐν κακοῖς· παρὰ τὸ οἰστρῶ ῥῆμα τὸ σημαῖνον τὸ ἐρεθίζω, ἔνθεν καὶ οἶστρος |
| ε 1249 | Ἐξολοθρεύσει · ἐκ τῆς ἔξ προθέσεως καὶ τοῦ ὀλοθρεύω· τοῦτο παρὰ τὸ ὄλεθρος· τοῦτο παρὰ τὸ ὅλως θραύειν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1250 | Ἐξολοθρεύω · ἐκ τῆς ἔξ προθέσεως καὶ τοῦ ὄλεθρος· τοῦτο παρὰ τὸ ὅλος καὶ τὸ θραύω |
| ε 1251 | Ἐξοστρακισθείη · ἐξορισθ είη· τὸ παλαιὸν γάρ, φησίν, ἐν ὀστράκῳ αἱ ἐξορίαι γραφόμεναι τοῖς ὑπεροριζομένοις ἐδίδοντο, ὅθεν καὶ ὀστρακίδ ης ὁ ἔξορος ἤκουεν |
| ε 1252 | Ἐξουδένωμα · ἔστι δείς καὶ μετὰ τῆς οὔ ἀρνήσεως οὐδείς, ἐξ αὐτοῦ παράγωγον οὐδενῶ οὐδενώσω οὐδένωκα οὐδένωμαι, καὶ ἐξ αὐτοῦ ῥηματικὸν ὄνομα ἐξουδένωμα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1253 | Ἐξουδένωται · ἐκ τοῦ οὐδείς οὐδενός γίνεται ῥῆμα περισπώμενον οὐδενῶ οὐδενώσω οὐδένωκα οὐδένωμαι οὐδένωται καὶ ἐξουδένωται |
| ε 1254 | Ἐξουθένημα · ἔστιν εἷς καὶ σημαίνει τὸν ἀριθμόν, καὶ μετὰ τῆς οὔ ἀρνήσεως καὶ τοῦ τέ συνδέσμου γίνεται οὐτεείς, καὶ ἐν συγκοπῇ οὐτείς· καὶ κλίνεται οὐτείς οὐτενός, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ γίνεται οὐθενός· καὶ γίνεται ῥῆμα ἐξ αὐτοῦ παράγωγον οὐθενῶ οὐθενήσω, ὁ παθητικὸς παρακείμενος οὐθένημαι, οὐθένημα καὶ ἡ ἔξ ἐξουθένημα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1255 | Ἐξουθενῶ · ἐκ τῆς οὔ ἀρνήσεως καὶ τοῦ τέ συνδέσμου καὶ τοῦ εἷς ἑνός γίνεται οὐτενῶ, καὶ τροπῇ τοῦ ψιλοῦ εἰς δασὺ οὐθενῶ καὶ ἐξουθενῶ. οὐδὲν καὶ οὐθὲν διαφέρει. εἰς τὸ ο στοιχεῖον |
| ε 1256 | Ἔξοχος · παρὰ τὸ ἐξέχω ἔξοχος καὶ οὐδέτερον ἔξοχον καὶ ἔξοχα καὶ ἀποβολῇ τῆς ἔξ ὄχα, ἔνθεν τὸ ὄχ’ ἄριστοσ“, ὡσ κατ αι γί σ αἰ γίς, εὐηνορέα ἠνορέα. οὕτως Ἡρωδιανόσ |
| ε 1257 | Ἐξπλωράτωρες · κατάσκοποι |
| ε 1258 | Ἐξσκουλκεῦσαι · παρακροάσασθαι |
| ε 1259 | Ἐξῴδηκεν · οἰδῶ, οἰδήσω, ᾤδηκα |
| ε 1260 | Ἐξώκειλα · ὀκέλλω, ὁ μέλλων ὀκελῶ, ὁ ἀόριστος ὤκειλα καὶ μετὰ τῆς ἔξ προθέσεως ἐξώκειλα |
| ε 1261 | Ἐξωμίς · Ἀττικὸν τὸ λεξείδιον· σημαίνει δὲ χιτῶνα ἐλευθέριον οὐκ ἐπισκεπάζοντα τοὺς βραχίονας |
| ε 1262 | Ἐξώρουσεν · ἐξώρμησεν· παρὰ τὸ ὄρω ῥῆμα τὸ σημαῖνον τὸ ὁρμῶ. πόθεν τὸ Ἐξώρουσεν; ἀπὸ τοῦ ὀρούω ὀρούσω, ὁ ἀόριστος ὤρουσα ὤρουσας ὤρουσεν καὶ ἐξώρουσεν |
| ε 1263 | Ἐξωτέρω · ἔξω ἐξ ωτέρω |
| ε 1264 | Ἐοικώς Α · παρὰ τὸ εἴκω, τὸ ὁμοιῶ, ἢ εἴδω γίνεται ὁ παρακείμενος οἶκα, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ ε ἔοικα, καὶ μετοχὴ ἐοικώς. πόθεν τὸ Ἔοργα; ἀπὸ τοῦ ῥέζω ῥέξω, ἔρρογα ὁ μέσος παρακείμενος, καὶ ἐν ὑπερβιβασμῷ ἔοργα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1265 | Ἑορτάζω · ἐκ τοῦ ἑορτή· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ |
| ε 1266 | Ἑορτάζω · ἑώρταζον |
| ε 1267 | Ἑορτάζω · τὸ ορ μικρόν. ἑώρταζον δὲ τὸ ωρ μέγα |
| ε 1268 | Ἑορτή · ἀπὸ τοῦ ἑόν τοῦ σημαίνοντος τὸ ἀγαθόν καὶ τοῦ ὄρω τοῦ σημαίνοντος τὸ ἐγείρομαι· ἑορτή γὰρ ἀπὸ τοῦ εἰς τὸ ἀγαθὸν ἡμᾶς ἐγείρειν |
| ε 1269 | Ἑορτή · παρὰ τὸ ἑόν, ὃ σημαίνει τὸ ἀγαθόν, καὶ τὸ ὀρούω, τὸ ὁρμῶ· καὶ Ὅμηρος θ θεοὶ δωτῆρες ἑάων“ |
| ε 1270 | Ἑορτή · παρὰ τὸ ἐρᾶν αὐτῆς· ἢ παρὰ τὸ ἔρωτι παρωνύμως ἐρωτή καὶ ἑορτή. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1271 | Ἐπάγην · ἐκ τοῦ πήσσω, τὸ πηγνύω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔπαγον καὶ ὁ παθητικὸς ἐπάγην |
| ε 1272 | Ἐπαγωγὴ ἀπαγωγῆς διαφέρει· ζήτει |
| ε 1273 | Ἐπαίνει · ἐγκλίσεως προστακτικῆς· τὸ θέμα ἐπαινέω ἐπαινῶ, ὁ παρατατικὸς ἐπῄνεον ἐπῄνουν, τὸ τρίτον ἐπῄνεε ἐπῄνει, τὸ προστακτικὸν ἐπαίνεε ἐπαίνει |
| ε 1274 | Ἔπαινος · ἐκ τῆς ἐπί προθέσεως καὶ τοῦ αἶνος |
| ε 1275 | Ἔπαινος · ἐπὶ βραχύ· ἐγκώμιον ἐπὶ πολύ |
| ε 1276 | Ἐπαινῶ · λέγω· ἐπαινῶ, συγκατατίθεμαι |
| ο 426 | οἱ κυνηγέται· ἀπὸ τοῦ ἐπάγειν τοὺς κύνας. ἐντεῦθεν καὶ ἡ ναῦς ἡ γαλέα ἐπακτρία καὶ ἐπακτροκέλλης ἐν συνθέσει |
| ε 1277 | Ἔπαλξις · ἐφ’ ᾗ βεβηκότες τῇ ἀλκῇ χρώμεθα |
| ξ 46 | ξις · ἐφ’ ἧς ἀλέγουσι τοὺς ἐπιό ντας. Γεωργίου |
| ε 1278 | Ἐπαλξίτης · λίθος ὁ ὢν ἐπάνω τῆς ἐπάλξεως· γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τοῦ Ἀσκα λωνί τησ |
| α 2257 | ανιτέον · ἐκ τοῦ εἶ μι, τὸ πορεύομαι, τὸ δεύτερον. ἰτέον καὶ ἐπα νι τέον |
| ε 1279 | Ἐπαρήγων · ζήτει |
| ο 427 | ο · ἐκ τοῦ παρρησιάζω· τοῦτο παρὰ τὸ παρρησία· τοῦτο παρὰ τὸ ῥῆσις, ῥη σί α καὶ παρρησία, οἱονεὶ παντορησία τις οὖσα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| π 705 | παυλις · ἐκ τοῦ αὐλή· τοῦτο ἐκ τοῦ αὐλίζω |
| ε 1280 | Ἐπαυτοφῶρος · ὁ φανερός, ἢ ὁ πόρνος φανερῶς καταληφθεὶς ὑπεύθυνος γενόμενος ἢ καταφανής· σημαίνει δὲ δύο, τὸν κλέψαντα καὶ τὸν πορνεύσαντα καὶ κρατηθέντα |
| ε 1281 | Ἐπαυτοφώρῳ · σημαίνει τὸν ἐπὶ τῇ αὐτῇ τῇ κλοπῇ καταληφθέντα |
| ε 1282 | ἐκ τοῦ ἐπιβλ έπω · τοῦτο παρὰ τὸ βάλλειν τοὺς ὦπας. Γεωργίου |
| ε 1283 | Ἐπεί · διὰ τῆς ει · ἀπὸ γὰρ τοῦ εἴ συνδέσμου γέγονεν καὶ τῆς ἐπί προθέσεως. ἱστέον δὲ ὅτι, ἡνίκα τὸ ἐπεί χρονικόν ἐστιν, ἔστιν ἐπίρρημα, οἷον α πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίησ“ ἀντὶ τοῦ ἀφ’ οὗ καὶ πάλιν Γ αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθ εν “ ἀντὶ τοῦ ὅταν· ἡνίκα δὲ καὶ αἰτιολογικῶς παραλαμβάνεται, σύνδεσμός ἐστιν οἷον ἐπεὶ ἡμέρα ἐστὶ φῶς ἐστιν“ |
| ε 1284 | Ἐπεί · ἐπίρρημα χρονικὸν ἀντὶ τοῦ ἀφ’ οὗ |
| ε 1285 | Ἐπεί · σύνδεσμος παρασυναπτικὸς δηλῶν τὸ ἐπειδή. Γεωργίου |
| ε 1286 | Ἐπείγω · διὰ τῆς ει · ἀντιπαράκειται γὰρ αὐτῷ τὸ οἴγω |
| ε 1287 | Ἐπειγωλή · ἡ ἔπειξις. Γεωργίου |
| ε 1288 | Ἐπειός · τὰ διὰ τοῦ ειος κύρια ὀξύτονα τρισύλλαβα διὰ τῆς ει γράφεται, οἷον Πηνειός Ὀλμειός |
| ε 1289 | Ἔπειραν Α · σημαίνει τὸ ἐπερόν ησαν · ἔστι τὸ θέμα αὐτοῦ πείρω, ὁ μέλλων περῶ |
| ε 1290 | Ἔπειτα · ἔστιν εἶτα, μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπίειτα, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἔπειτα |
| ε 1291 | Ἔπειτα · τῇ ἐπί τὸ εἶτα προσετέθη· ἡ ἐπί πρόθεσις· λο ιπὸν γέγονεν ἐπίειτα, καὶ κατὰ κρᾶσιν ἔπειτα καὶ ἐτελέσθη σύνδεσμος |
| ε 1292 | Ἐπέραστος · ἐράσμιος, πολυπόθητος, πάνυ ἀγαπώμενος· ἐρᾶν γὰρ τὸ ἐπιθυμεῖν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1293 | Ἐπερρίφην · οἱ μὲν ἐκ τοῦ ῥίπτω ῥίψω ἔρριφα ἔρριμμαι ἐρρίφ θ ην καὶ ἀποβολῇ τοῦ θ ἐρρίφην· οἱ δὲ ἀπὸ τοῦ ἔρριφον δευτέρου ἀορίστου καὶ τὸ παθητικὸν ἐρρίφην |
| ε 1294 | Ἐπεσβόλος · ὁ λοίδορος, ὁ τοῖς ἔπεσι βάλλων |
| ε 1295 | Ἐπεσβόλος · ὁ φλύαρος καὶ λοίδορος, ὁ διὰ τῶν ἐπῶν λωβῶν, τουτέστιν ὑβρίζων, ἐπεσλῶβος καὶ κατὰ ἐναλλαγὴν ἐπεσβόλος |
| ε 1296 | Ἐπεσκεμμένοι · σκέπτω ῥῆμα |
| ε 1297 | Ἐπεσπῶντο · ἐπισπῶμαι, τὸ δέχομαι· ἐκ τοῦ ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1298 | Ἐπεστηρίχθην · ἐκ τοῦ στηρίζω στηρίξω ἐστήριχα ἐστήριγμαι ἐστηρίχθην. τὸ δὲ στηρίζω ἐκ τοῦ ἵστημι στήσω |
| ε 1299 | Ἐπέτειον · ἐκ τοῦ ἔτος ἔτειον καὶ ἐ πέ τει ον |
| ε 1300 | Ἐπέτειος · ἐπὶ τοῦ νῦν ἔτους· ἐπέτος γὰρ δεῖ λέγειν τὸν ἐνεστῶτα καιρόν· οὐχὶ διὰ τοῦ φ ἀλλὰ διὰ τοῦ π ὥς φησι Πίνδαρος καὶ Δημοσθένης |
| ε 1301 | Ἐπήβολος · ὁ ἐπιτυγχάνων ἢ ἐπιτυχεῖν μέλλων· βολεῖν γὰρ τὸ ἐπιτυγχάνειν |
| ν 195 | νίδες ε · αἱ πλατεῖ αι σαν ί δες, οἷον ἐπιτενεῖς οὖσαι, κρόκης τάξιν ἐπέχουσαι. ἔστι δὲ παρὰ τὸ ἐνέγκω ῥῆμα καὶ ἤν ε γκον, Ε ἀλλ ά μ’ ὑ πή νεγ καν τα χέες πόδεσ“· παρὰ τὸ ἐνέγκω ποδηνεκέσ“ ἐστιν· ἐνέγκω οὖν ἐνεγκίς καὶ ἐπενεγκίς καὶ ἐπηνεγκίς τροπῇ τοῦ ε εἰς η τὸ παρατεταμένον καὶ δ ιελ ηλυθὸς καὶ μα κρὸν ξύλον· ὑπερ θέσει καὶ μεταθέσει τοῦ ν καὶ τοῦ ε ἐπηγκενίς, ἡ μακρὰ σανίς |
| ε 1302 | Ἐπήγω · βαστῶ. ἐπείγω δὲ |
| η 296 | ηλυγάζοντες · ἐκ τοῦ ἠλύγη, ὃ σημαίνει τὴν σκό τωσιν |
| ε 1303 | Ἐπηλυδῶντες · ῥῆμα ἐπηλυδῶ· ἐκ τοῦ ἐλεύθω γίνεται ἤλυσις καὶ ἐπήλυσις, ταχήλυσις, προσήλυσις· ἔπιλυς δὲ ὁ ἔχων ἰλύν |
| ε 1304 | Ἔπηλυς · παρὰ τὴν ἐπί πρόθεσιν καὶ τὸ ἠλύθω ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ ἔρχομαι ἀπὸ ξένης, ἐπίηλυς καὶ ἔπηλυς, ὁ ξένος. καὶ εἰς τὸ Νέηλυς |
| ε 1305 | Ἐπ’ ἤματι · ἐν ἡμέρᾳ |
| ε 1306 | Ἐπήν · ἐπειδάν ἢ προσῆν |
| ε 1307 | Ἐπήρεια · κυρίως ἡ ἐν τῷ πολέμῳ καταδρομή· Ἄρης γὰρ ὁ πόλεμος· καὶ ἡ ἐμπειρία· λέγεται καὶ ἡ ζημία |
| ε 1308 | Ἐπήτης · ὁ λόγιος· παρὰ τὸ ἔπω ἔπης καὶ ἐπήτης |
| ε 1309 | Ἐπητύος φ ·. παρὰ τὸ ἔπος ἐπητύς |
| ε 1310 | Ἐπῆχθαι · ἐκ τοῦ ἄγω |
| ε 1311 | Ἐπίβασιν · βάδισιν |
| ε 1312 | Ἐπιβάτης · ἐπὶ ἅρματος· ἀναβάτης ἐπὶ ἵππου |
| ε 1313 | Ἐπιβιβᾷ · δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων· τὸ θέμα· βιβῶ βιβᾷς βιβᾷ καὶ ἐπιβιβᾷ |
| ε 1314 | Ἐπιβολή · ὁμιλία, συνήθεια, πρόστιμον, ζημία, προ σ θήκη |
| ι 326 | ἶκον · τὸν ἐπίκοινον καὶ ἀμέριστον, ὅταν μὴ μερίσῃ κληρονόμος· κυρίως δὲ ὁ ἐξ ἴσου καταλειφθεὶς δύο τισίν |
| ε 1315 | έζοντο · ἐβαροῦντο, ἐδαμάζοντο. Γεωργίου |
| ε 1316 | Ἐπιείκεια· διὰ τῆς |
| κ 947 | κατὰ τὴν προπαραλήγουσαν καὶ τὴν παραλήγουσαν· παρὰ γὰρ τὸ εἴκω ἐστί, τὸ ὑποχωρῶ· καὶ γὰρ ὁ ἐπιεικὴς εὐχερῶς ὑπ οχωρεῖ. τὸ δὲ εἴκω δέδεικται ὀξύτονον |
| ε 1317 | Ἐπιεικής · οἱ μὲν ἐπεοικώς, οἱ δὲ ἐπιεικτικός |
| ε 1318 | Ἐπίκλοπον · παραλογιστικόν· καὶ γὰρ ὁ κλέπτης παραλογιζόμενος κλέπτει. σημαίνει δὲ καὶ τὸν ἐπιθυμητήν· καὶ γὰρ ὁ κλέπτης ἐπιθυμίᾳ τῶν ἀλλοτρίων τοῦτο πράττει |
| ε 1319 | Ἐπικουρεῖν · ἡ ἐπί πρόθεσις τὸ δέον δηλοῖ· ἐπικουρεῖν, τὸ ποιεῖν τὸ προσῆκον τοῖς κούροις, ὡς καὶ τὸ Δ αἰχμὰς δ’ αἰχμάσσουσι νεώτεροι, οἵ περ ἐμεῖο ὁπλότεροι“. καὶ ὁπλότεροι, οἱ ὅπλα βαστάζειν δυνάμενοι· ἡ γὰρ προβεβηκυῖα ἡλικία τούτου ἀπολέλυται, ὡς παρ’ Ὁμήρῳ Γ γήραϊ δὴ πολέμοιο πεπαυμένοι“. οὕτως Ἀπολλώνιος ἐν τῷ Περὶ προθέσεων |
| ε 1320 | Ἐπικύλλωμα · τὸ μετὰ τὴν τῶν ἄρτων διάρτησιν περισσευόμενον· κόλλιξ γὰρ ὁ ἄρτος, ὅθεν καὶ τὸ ἰατρικὸν κολλύριον· ἀπὸ τοῦ κολοβός. καλοῦσι δὲ κύλληστιν τὸν ὑποξίζοντα ἄρτον Αἰγύπτιοι |
| ε 1321 | Ἐπικυνεῖν · ἔστι τὸ ἐπὶ τοῦ στόματος φιλεῖν. λέγειν δὲ ἐπὶ κύλων κάλλιον· κύλοι γὰρ τὰ βλέφαρα, ὅθεν καὶ κυλοιδιᾶν λέγεται τὸ ἐπῆρθαι τοὺς ὀφθαλμούς, ἀπὸ τοῦ ἐπὶ πολὺ καθεύδοντας οἰδεῖν τοὺς ὀφθαλμούς. καὶ Χρύσιππος γράφει· Κυλλήνιος Ἑρμῆς, ἐπειδὴ ἡ ῥάβδος αὐτοῦ ω «ἀνδρῶν ὄμματα θέλγει»· Φαίακες δὲ θύουσιν αὐτῷ ἑσπέρας οὐ διὰ τὸ καθεύδειν, ὡς Ὅμηρος η «ὅτε μνησαίατο κοίτου», οὐχ ὅτι ὀνειροπομπὸς ἦν, ἀλλ’ ὅτι ὕ πνου ἡδέος αἴτιος.“ ὅθεν ἐπισκύνιον τὸ ν περὶ τῶν κύλων τόπον καλοῦμεν |
| ε 1322 | Ἐπιλελῆσθαι · παρὰ τὸ λήθω |
| ε 1323 | Ἐπιλήσῃ · ζήτει |
| ε 1324 | Ἐπιληψία · νόσος· διὰ τὸ ἐπιλαμβάνεσθαι καὶ κρατεῖσθαι αὐτὴν τὰς αἰσθήσεις. ἐκάλεσαν δὲ αὐτὸ τοῦτο ἱερὰν νόσον διὰ τὸ ἱερὸν καὶ τίμιον εἶναι τὸν ἐγκέφαλον· ἄλλοι δὲ Ἡρακλείαν νόσον διὰ τὸ ἰσχυρὸν καὶ δυσμετάθετον τοῦ πάθους |
| ε 1325 | Ἐπιλίζουσιν ς · ἐπιμωκῶσιν, ἐμπαίζουσιν, ἢ τοῖς ὄμμασι διανεύουσιν· ἔνθεν καὶ πτίλλος ὁ πεπονθὼς τοὺς ἴλλους, ὅ ἐστι τοὺς ὀφθαλμούς |
| ε 1326 | Ἐπιλυγίζειν · ἐπικαλύπτειν· οἱ γὰρ Ἀττικοὶ ἠλύγην καλοῦσι τὴν σκοτίαν. τινὲς δὲ ἀπὸ τῶν λύγων· διὰ γὰρ τούτων πλέκοντες σχοίνους πλέκουσιν |
| μ 389 | μαχεία διαφέρει· ἐπιμαχ ία ἐστὶν ἀντὶ τοῦ ἀμύνασθαι εἰσ ὀργὴν καὶ οὐ τὸ αἰδεῖσθαι καὶ ὀκνεῖν· συμμαχεία δὲ τὸ συνασπίζειν πολεμουμένοις |
| ε 1327 | Ἐπιμίξ · παρὰ τὸ μίγω ῥῆμα μίξω μίξ ἐπιμίξ, ὡσ δά κ ω δάξω δάξ ὀδ άξ, ἀ λλ άσσω ἀλλάξω ἀλλάξ ἐναλλάξ. ταῦτα ὡς ἐπιρρ ήματα ὀξύνεται· εἰ γὰρ ἐβαρύνετο, ὡς ὀνόματα ἐκλίνετο |
| ε 1328 | Ἐπιμύω · καμμύω· ἐκ τῆς ἐπί προθέσεως καὶ τὸ μύω. ἐπιμύσας τοὺς ὀφθαλμούσ“ |
| ε 1329 | Ἐπινέμησις · καλεῖται Ἑλληνιστὶ ἡ κατὰ τὸν Σεπτέμβριον μῆνα ἀρχὴ τοῦ ἐνιαυτοῦ διὰ τὸ μερίζεσθαι τοῖς στρατιώταις τὸν φόρον κατὰ τοῦτον τὸν μῆνα· ἐκ τοῦ διανέμεσθαι γὰρ τοῖς ὑπηκόοις τοὺς φόρους τὴν ἐπωνυμίαν ἔσχεν ἡ τοῦ ἐνιαυτοῦ περίοδος ἐπινέμησις |
| ε 1330 | Ἐπιορκεῖν ·. καὶ δηλοῖ τὸ ὑπεράνω τῶν ὅρκων γίνεσθαι καὶ ὑπερβαίνειν αὐτούς |
| ε 1331 | Ἐπίπλους · ἀπὸ τοῦ ἐπιπλεῖν καὶ ἐξεπιπολῆς εἶναι τῶν σαρκῶν. σημαίνει δὲ τὴν τζ ήπ αν τῆς κοιλίασ |
| ε 1332 | Ἐπιρρήδην · παρὰ τὸν ῥήσω μέλλοντα, ὡς τμής τμήσω τμήδην γὰρ τὸ πορεύομαι |
| ε 1333 | Ἐπίρρησις · ὁ ψόγος καὶ ἡ κατηγορία |
| ε 1334 | Ἐπίρρητος μισθός Φ · ζήτει |
| ε 1335 | Ἐπίρροθος Δ · ὁ ἐπιρρωννύων καὶ ἐπι κελεύων· ἀπὸ μεταφορᾶσ τῶν ἐν θήρᾳ κυνῶν ἐπιρρωννυμένων ὑπὸ τῶν θηρ ατῶν, ὅθεν ἐπίρροθος καὶ ἐπιτάρροθος πλεονασμῷ τῆσ ταρ συλλαβῆς. παρὰ τὸ ῥόθος καὶ ῥοθῶ ῥῆμα, τὸ παρορμῶ, ἐπίρροθος, ὁ ἐν τῷ βοηθεῖν καὶ πρόθυμος καὶ παρορμῶν |
| ε 1336 | Ἐπίσιον · διὰ τοῦ ι τὰ δύο· καὶ γὰρ ἀπὸ τοῦ πάσιον τοῦ σημαίνοντος τὸ ξηρὸν γέγονεν ἐπίσιον. καὶ ἄλλως· παρὰ τὸ εἰσιέν αι ἐστίν |
| ε 1337 | Ἐπίσιον · τὰ δύο διὰ τοῦ ι. περὶ δὲ τοῦ τα σία ὁ λ όγος. σημαίνει δὲ τὸ ἐφήβαιον· καὶ γὰρ ἀπὸ τοῦ τὰ σία τοῦ σημαίνοντος τὰ ξηρὰ γέγονεν ἐπίσιον· καὶ γὰρ τὸ ἐφήβαιον ξηρότερόν ἐστι. τινὲς δὲ διὰ τῆς ει γράφοντες λέγουσιν ὅτι παρὰ τὸ εἰσιέναι |
| ε 1338 | Ἐπισκοπή · πρόνοια |
| ε 1339 | Ἐπισκύσαι · σκύζω, τὸ ὀργίζομαι· ἐξ αὐτοῦ σκύσαι καὶ ἐπισκύσαι |
| ε 1340 | Ἐπίσπω · τὸ ἀκολουθῶ, δοτικῇ· ἐπισπῶ δὲ καὶ ἐπισπῶμαι, τὸ ἀπογεύομαι, αἰτιατικῇ |
| ε 1341 | ἐπισκῆψαι διαφέρει · ἐπιστεῖλαι μὲν διὰ γραμμάτων ἐπισκῆψαι δὲ διὰ λόγων. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1342 | Ἐπίστευσα · ἐκ τοῦ πιστεύω· τοῦτο παρὰ τὸ πίστις· τοῦτο παρὰ τὸ ἵστημι τοῦτο παρὰ τὸ πείθω |
| ε 1343 | Ἐπιστήμη · ὡς εἰς ἐπίστασιν ἄγουσα τὸν νοῦν, φησὶν ὁ Πορφύριος ἐν Κρατύλῳ |
| δ 653 | διὰ τὸ ἐν πλά τει τηρεῖν τὸν τόπον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1344 | Ἐπίστρεψον · ἐκ τοῦ ἐπιστρέφ ω ἐπέστρεφα, ἐπέστραμμ αι ἐπεστράφην. ἰστέ ον δὲ ὅτι ὁ παθητικὸς ἀόριστος ἀεὶ φυλάττει τὴν παραλήγουσαν τοῦ παθητικοῦ π αρακειμένου πλὴν τῶν παρὰ τὸ αἱρῶ περισπώμενον, ὡς εἴρηται |
| ε 1345 | Ἐπιτάφιος λόγος · ὁ ἐπάνω τοῦ τάφου λεγόμενος ἐγκωμιαστικὸς παρ’ αὐτῇ τῇ ταφῇ |
| ε 1346 | Ἐπιτήδειος · ἔστι ῥῆμα δέω, ὃ σημαίνει τὸ φοβοῦμαι, ἐξ οὗ γέγονεν ὄνομα ῥηματικὸν δέος, ἐξ οὗ ἀδεής, ὁ μὴ φοβούμενος· καὶ ἐκ τοῦ ἀδεής γέγονεν ἄδεια καὶ ἄδειος, καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ τ τάδειος, καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιτάδειος, καὶ ἐκτάσει τοῦ α εἰς η ἐπιτήδειος |
| ε 1347 | Ἐπιτήδειος · εὔκαιρος, ἀγαθός, δεξιός καὶ συνήθης. ἐπιτηδείως, εὐκαίρως. ἐπι τή δεια πρέποντα. ἐπ ιτηδεύει, ποιεῖ, τεχνάζ εται. ἐξεπίτηδες, ἐπιτηδευμένως ἢ ἑκουσίως. ἔστι δὲ τοῦτο τὸ ὄνομα τριγενές, ὁ ἐπιτήδειος ἡ ἐπιτηδεία τὸ ἐπιτή δειον |
| ε 1348 | Ἐπιτηδείῳ εἰπεῖν · ἱκανῷ |
| ε 1349 | Ἐπιτηδής · ἔστιν ἔτης, ὃ σημαίνει τὸν συνήθη, ἀπὸ τοῦ ἔθος γεγενημένον· ἐτητής ἐν παραγωγῇ καὶ ἐτηδής, καὶ ἐν συνθέσει ἐπι ετηδής, καὶ ἀποβολῇ τοῦ ε ἐπιτηδής, καὶ ἐπιτήδειος ἐξ αὐτοῦ. ἢ παρὰ τὸ ἥδω, τὸ τέρπω καὶ εὐφραίνω, ῥηματικὸν ἡδής καὶ μετὰ τῆς ἐπί προθέσεως ἐπιηδής καὶ προσθέσει τοῦ τ ἐπιτηδής καὶ ἐπιτήδειος ἀπ’ αὐτοῦ |
| ε 1350 | Ἐπιτηδής · ὁ ἐπιτηδευτής· σημαίνει καὶ τὸν ἄφοβον |
| ε 1351 | ἐπίτιμον διαφέρει· ἐπιτίμιον μὲν γὰρ ἡ ζημία, ἐπίτιμον δὲ τὸ τῆς τιμῆς μετέχον· ὥστε οὐ δεῖ λέγειν ἐξέτι σε τὸ ἐπίτιμον“, ἀλ λὰ τὸ ἐπιτίμιον |
| ε 1352 | Ἐπιτίμιον · τὸ ἐπὶ τιμῇ ὂν ἢ ὑπάρχον. ἢ παρὰ τὸ καταργεῖν ἤτοι κρα τεῖν καὶ δεσμ εῖν |
| ε 1353 | Ἐπιτοαυτό · ἐπίρρημα τοπικὸν ἢ ἀθροίσεως καὶ συλλήψεως· ἐπί πρόθεσις, τό ἄρθρον, αὐτό ἀντωνυμία οὐδετέρα |
| τ 282 | τολή · φαῦσις, ἀνατολή ἄστρου |
| ε 1354 | Ἐπίτροπος · χηρωστής. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1355 | Ἐπὶ τῶν ποταμῶν · ποταμός παρὰ τὸ πότιμον ὕδωρ ἔχειν. ἡ ἐπί πρόθεσις μετὰ γενικῆς καὶ δοτικῆς καὶ αἰτιατικῆς συντάσσεται |
| ε 1356 | Ἐπιωγαί ε · οἱ συγκλεισμοί· ἀπὸ τοῦ ἐποῖξαι, ὅ ἐστι συγκλεῖσαι, ἐπιωγή, ἡ σκέπη |
| ε 1357 | ἐκ τοῦ ἰωγή, ὁ ὑψηλὸς τόπος, λέγεται |
| κ 948 | κατεπλάγην διαφέρει· ἐπλήγην ἐπὶ σώματος, ἐπλάγην καὶ κατεπ λάγην ἐπὶ ψυχῆσ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1358 | Ἐπλήσθημεν · ἀπὸ τοῦ πλήθω· τὸ πρῶτον πρόσωπον ἐπλήσθην. διαφέρει τὸ ἐπλήσθη τοῦ ἐπλειστηρίασεν· τὸ μὲν γὰρ ἐπλήσθη ἀπὸ τοῦ πλήθω, τὸ δὲ πλειστηριῶ ἀπὸ τοῦ πλειστήριος. τοῦτο παρὰ τὸ πλεῖστος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1359 | Ἐπολυώρησας · ἐκ τοῦ πολύ καὶ τοῦ ὠρῶ, τὸ φυλάσσω, γίνεται πολυωρῶ πολυωρήσω |
| ε 1360 | Ἐποπτεία · καὶ ἐποψειασμός |
| κ 949 | κυρίως μὲν τὸ ἑξ άμετρον· ἀπὸ τοῦ ἔπ ει ν ὅ ἐστι λέγειν |
| ε 1361 | Ἑπταπέκτιος · ἡ βαθεῖαν ἔχουσα κόμην, ἡ δ υ ναμένη ἑπτάκις τμ ηθῆναι · πέξαι γὰρ τὸ κεῖραι ἢ κτενίσαι |
| ε 1362 | Ἑπτάσ · οἱονεὶ σεπτάς, παρὰ τὸ σεβάσμιον καὶ τίμιον· ὁ γὰρ ἑπτὰ ἀριθμὸς τίμιός ἐστιν, ὅθεν καὶ ἑπτὰ ἡμέ ραι τῆς ἑβδομάδος καὶ ἑπτὰ οὐρανοὶ καὶ ἑπτὰ οἱ λεγόμενοι πλανῆτες καὶ ἑπτὰ φωνήεντα. ζήτει |
| ε 1363 | ἐπίσπω · τὸ ἀκολουθῶ. εἷπον παρατατικός |
| ε 1364 | Ἐπώνυμον ἐπιθέτου διαφέρει· ὅτι τὸ μὲν ἐπίθετον ἐπὶ ψόγου κεῖται πολλάκις, τὸ δὲ ἐπώνυμον ἐπ’ ἐγκωμίου |
| ε 1365 | Ἐπώνυμον · παρὰ τὴν ἐπί πρόθεσιν καὶ τὸ ὄνομα γίνεται ἐπιόνυμον καὶ ἐπώνυμον. σημαίνει δὲ ὄνομα ἔχον δύο ὀνόματα, ἓν κύριον καὶ ἓν ἐπίθετον, οἱονεὶ τὸ ἐκ τοῦ συμβεβηκότος καλούμενον |
| η 297 | ἡ γῆ· ἐκ τοῦ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ |
| ε 1366 | Ἔραν · τὴν γῆν· ὅτι ἐνερρίζωται. ἢ οὕτω καλοῦσιν παρὰ τὸ ἐρίσαι, τὸ περὶ ἴσης γῆς φιλονεικῆσαι, καὶ Ὅμηρος Μ ὥ τ’ ὀλίγῳ ἐνὶ χώρῳ ἐρίζητον περὶ ἴσησ“ |
| ε 1367 | Ἐρᾶν ·. Ὅμηρος Ξ ὡς σεο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ“· πρὸς τὴν Ἥραν φησὶν ὁ Ζεὺς παροῦσαν. ἐπὶ δὲ τοῦ ἀπόντος λ ἀλλά με σός τε πόθος σά τε μήδεα, φαίδιμ’ Ὀδυσσεῦ, σή τ’ ἀγανοφροσύνη μελιηδέα θυμὸν ἀπηύρα“ |
| ε 1368 | Ἐρᾶν · πρῶτον ἐπὶ τῆς γῆς ἐρρέθη, ἀφ’ οὗ ἔρα, ἡ γῆ, καὶ ἐρωῆσαι, τὸ τῆς γῆς ὑποχωρῆσαι. καὶ εἰς τὸ Ἐρωήσει |
| ε 1369 | Ἔρανος · ἀπὸ τοῦ συνερᾶν καὶ ἐπιθυμεῖν συνεισφέρειν τι τοῖς φίλοις καὶ εὐωχεῖσθαι |
| η 298 | ἡ ἐκ πολλῶν εἰς ἓν συνα γ ομένη εὐω χί α |
| ε 1370 | Ἐρασῖνοσ ·. διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τοῦ Ἐρυθῖνος. Γεωργίου |
| ε 1371 | Ἐρατεινός · διὰ τῆς ει διφθόγγου πρῶτ ον μὲν ὅτι ἐρατ ενν όσ λέγ ουσιν οἱ Αἰολεῖς, ὥσπερ ποθ εινόσ πο θενν ός, δεύτερον δὲ τῷ λόγ ῳ τῶν εἰσ νο σ ὀ ξυτόνων τῶν εἰρημένων ἐν τῷ Αἰπεινόσ |
| ρ 120 | ργω · σημαίνει δύο· τὸ κωλύω, ὃ καὶ εἵργω λέγεται, ἐξ οὗ καὶ εἱρκτή· καὶ ἔργω, τὸ παχύνω, ἐξ οὗ καὶ ἔρξαι, τὸ παχῦναι |
| ε 1372 | Ἕρδω · σημαίνει β· τὸ ποτίζω, οὗ ὁ μέλλων ἕρσω, ἐξ οὗ ἕρσαι αἱ δρόσοι, αἱ ἐν τῷ ἕρσει τῆς γῆς ἀντὶ τοῦ ἐν τῇ δρόσῳ καὶ πιότητι· καὶ ἔρδω, τὸ πράττω, ὅπερ γέγονε παρὰ τὸ ῥέζω, ὥσπερ Ὅμηρος Δ ἔρξον ὅπως ἐθέλεισ“ |
| ε 1373 | Ἐρεβοδιφῶ · τὸ Χάος ζητῶ |
| σ 447 | σκότος· ὁ πρὸ τ οῦ Ταρτάρ ου τόπος |
| ε 1374 | Ἐρεείνω · τὸ λέγω, ὡς φαείνω, τὸ λάμπω· ἐρεείνω, τὸ ἐρωτῶ, παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω· μέλλοντα οὐκ ἔχουσιν, ἀλλ’ ἄχρι τοῦ παρατατικοῦ κλίνονται. Γεωργίου |
| ε 1375 | Ἐρείκω · τὸ σχίζω· διὰ τῆς ει ἐφάνη γὰρ τὸ ε ἐν τῷ ἐρέχθω |
| ε 1376 | Ἐρεμβούς δ · τοὺς Τρωγλοδύτας· παρὰ τὸ εἰς τὴν ἔραν δύνειν. οἱ δὲ τοὺς Ἰνδούς· παρὰ τὸ Ἔρεβος· μέλανες γάρ. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1377 | Ἐρεύγεται · ἐκ τοῦ ἐρεύγω· τοῦτο παρὰ τὸ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· ἢ παρὰ τὸ ἐρεύθω, τὸ βλάπτω. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1378 | Ἐρευνῶ · ἐκ τοῦ ἔρευνα. καὶ εἰς τὸ Ἐξερευνῶ |
| ε 1379 | Ἐρεχθεύς η · ὁ καὶ Ἐριχθόνιος· ἀπὸ τοῦ ἐσπάρθαι εἰς τὴν ἔραν, ὅ ἐστι τὴν γῆν |
| ε 1380 | Ἐρημαῖοσ ·. διὰ τοῦ ι γράφεται, χωρὶς τῶν παρὰ τὸ σῆμα καὶ φήμη καὶ σχῆμα συγκειμένων, ὡς ἔχει τὸ εὔσημος εὔφημος βλάσφημος εὔσχημος, καὶ τοῦ ἔρημος. τὸ μαι δίφθογγον· τὰ γὰρ διὰ τοῦ αιος ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς πρὸ μιᾶς ἔχοντα τὸν τόνον διὰ τῆς αι διφθόγγου γράφεται, οἷον ἀγοραῖος Ἀθηναῖος κορυφαῖος Ἀριδαῖος, οἷς ὅμοιον καὶ τὸ ὑμέναιος κατὰ γραφὴν καὶ οὐχὶ κατὰ τόνον. οὕτως καὶ ἐρημαῖος |
| ε 1381 | Ἐρηρεισμένον · ἐρείδω, τὸ ἐπιστηρίζω, ὁ μέλλων ἐρείσω, ὁ παρακείμενος ἤρεικα |
| ε 1382 | Ἐρητύω · ἐκ τοῦ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν, ἐρατ ύω καὶ ἐρητύω |
| ε 1383 | Ἐριβώλακι Α · παρὰ τὸ βῶλος καὶ τὸ ἐρί τὸ ἐπιτατικὸν μόριον |
| ε 1384 | Ἐρίγδουπος · ὁ μεγάλους ψόφους ποιῶν διὰ τῶν βροντῶν, ἢ ὁ μεγαλόηχος διὰ τὰς βροντάς· γίνεται δὲ παρὰ τὸ ἐρί ἐπιτατικὸν μόριον καὶ τὸ δουπῶ ῥῆμα, ὃ σημαίνει τὸ κτυπῶ· πλεονάζει δὲ τὸ γ |
| ε 1385 | Ἐρίζειν · κυρίως τὸ περὶ τῆς γῆς διαφέρεσθαι· ἀπὸ τῆς ἔρας, ὅθεν καὶ ἔριθοι, οἱ θερισταί. αἱ δὲ ἔριθοι ἀπὸ τῶν ἐρίων. ἢ φιλόνεικοι, ἀπὸ τῆς ἔριδος |
| ε 1386 | Ἐριθεία · ἡ μισθοφορία ἤτοι ἡ τῆς γερδίας δουλεία· καὶ ἐριθία ὁ ζῆλος |
| ε 1387 | Ἔριθος · ὁ ἐργάτης, ὁ τὴν γῆν μισθοῦ ἐργα ζόμενος· κυρίως δὲ καὶ ἐπὶ γυναικῶν ἂν λέγοιτο τῶν τὰ ἔρια ἐργ αζομένων. Γεωργίου |
| ε 1388 | Ἔριθος · σημαίνει τὸν ἐρ γ άτην καὶ τὴν γυ ναῖκα τὴν ἐργαζο μένην τὰ ἔ ρια. καὶ ἡν ίκα μὲν σημαίνει τὸν ἐργάτην, γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔρα, ὃ σημαίνει τὴν γῆν· γέγονεν ἔραθος καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ι ἔριθος. ἡνίκα δὲ σημαίνει τὴν γυναῖκα τὴν τὰ ἔρια ἐργαζομένην, γίνεται ἀπὸ τοῦ ἔριον ἔριθος. ἰστέον δὲ ὅτι φησὶν ὁ Ὦρος ὅμοιον εἶναι κατὰ τὴν γραφὴν καὶ τὸ λέκι θος· σημαίνει δὲ τὸν κρόκ ον τοῦ ὠοῦ. τὸ δὲ ἔριθος ὁ τεχνικὸς Ἀλεξίων διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφει, ἡ δὲ παράδοσις διὰ τοῦ ι |
| ε 1389 | Ἐρικυδέα · ζήτει |
| ε 1390 | Ἐρινεόν · σῦκον· ἀπὸ τοῦ Ἐρινεοῦ τῆς Θετταλί ασ ὅπου πρῶτον ὤφθη |
| ε 1391 | Ἐρινύες · παρὰ τὸ ἐρευνᾶν. οἱ δὲ παρὰ τὴν ἔριν, ὅτι δυσμενεῖς ἕως τέλος εἰσίν. οἱ δὲ παρὰ τὴν ἔραν· γηγενεῖς γάρ εἰσιν ὡς καὶ οἱ Γίγαντες· λέγονται γὰρ παρὰ τὸν τῆς γῆς σταλαγμὸν γεγενῆσθαι, ὡς Ἡσίοδος ὅσσαι γὰρ ῥαθάμιγγες ἀπέσσυθεν αἱματόεσσαι, πάσας δέξατο Γαῖα· περιπλομένων δ’ ἐνιαυτῶν γείνατ’ Ἐρινῦς τε κρατερὰς μεγάλους τε Γίγαντασ“. Ὁμήρου |
| ε 1392 | Ἐρινύες Ι · χθόνιοι δαίμονες τιμωροὶ τῶν πατρικῶν ἀσεβημάτων, ὧν τὰ ὀνόματα Ἀλεκτώ Τισιφόνη Μέγαιρα· εἴρηνται δὲ παρὰ τὸ ἐκ τῆς ἔρας, ὅ ἐστι τῆς γῆς, εἶναι. Σελεύκου |
| ε 1393 | Ἔριον · ὅτι τῷ ἔαρι κείρονται τὰ πρόβατα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1394 | Ἔριον · παρὰ τὸ εἶρος· καὶ Ὅμηρος, δ ἰοδνεφὲς εἶρος ἔχουσα“· τοῦτο παρὰ τὸ εἴρω, τὸ συμπλέκω, ἢ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ |
| ε 1395 | Ἔριον · τὸ ρι ι. διφορεῖται. δηλοῖ δὲ τὸ παρὰ τοῖς ἀρχαίοις λεγόμενον εἴριον |
| ε 1396 | Ἐριούνιος · ὁ μεγαλωφελής· ὀνῆσαι γὰρ τὸ ὠφελῆσαι. οἱ δὲ χθόνιον ἀπὸ τῆς ἔρας |
| ε 1397 | Ἐριπεῖν · τὸ ἐπὶ τῆς ἔρας πεσεῖν. ταύτῃ δὲ καὶ ἐρίπια λέγεται καὶ ἤρια τὰ τῆς γῆς χώματα, καὶ ὁ Ο Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων“ ἤγουν κρατῶν τῶν ἐν τῇ ἔρᾳ νεκρῶν |
| ε 1398 | Ἐρίπναι · οἱ σηραγγώδεις καὶ παρατεταμένοι τόποι, δι’ ὧν μεγάλαι πνοαὶ εἰσδύνουσιν. Γεωργίου |
| ι 327 | ἰστέον δὲ ὅτι ὁ Δίδυμος τὸ ἐρίπω καὶ ἐρίπια, ὃ σημαίνει τοὺς πεπτωκότας τόπους, ἔλεγεν γράφεσθαι διὰ τοῦ ι ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἐρίπνη εἰσίν, ὅπερ σημαίνει τὴν μεγάλως περιπνε ο μένην. τὸ δὲ ἐρίνπη διὰ τοῦ ι ἐπειδὴ παρὰ τὸ ἐρί ἐστίν· τὸ δὲ ἐρί ἐπιτατικὸν ἐπίρρημα. ὁ δὲ Φιλόξενος λέγει, ὥς φησιν ὁ τεχνικός ὅτι ἐρίπω διὰ τοῦ ι ὤφειλεν, ὡς καὶ ὁ Δίδυμός φησιν. εἰπὼν δὲ ὤφειλεν“ ἐδήλωσεν οὐ διὰ τοῦ ι γράφεσθαι, ἀλλὰ διὰ τῆς ει. ἔστι δὲ παρὰ τὸ ἔρα τὸ σημαῖνον τὴν γῆν ἐράπτω καὶ ἐρέπτω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ι ἐρείπτω καὶ κατὰ ἀποβολὴν τοῦ τ ἐρείπω. ἰστέον δὲ ὅτι τὸ ἐρείπω καὶ ἐνεργητικὸν σημαίνει καὶ παθητικόν |
| ε 1399 | Ἐρίπω · ῥῆμα· σημαίνει δύο· τὸ πίπτω, ὡς τὸ ἤριπε δ’ ὡς ὅτε τις δρῦς ἢ ἀχερωΐσ“· σημαίνει καὶ τὸ καταβάλλω, Ο ῥεῖ’ ὄχθας καπέτοιο βαθείης ποσσὶν ἐρείπων“ |
| ε 1400 | Ἔρις · ἔριδος· ἡ διὰ λόγων φιλονεικία καὶ ἡ ἐπὶ τῷ τρέχειν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1401 | Ἐρισταί · ἐκ τοῦ ἐρίζω· ἡ εὐθεῖα ἐριστήσ καὶ οἱ ἐρισταί |
| ε 1402 | Ἔριφοσ ·. σημαίνει δὲ δύο· τὸ ἐρίφιον τῶν αἰγῶν καὶ τὸν ἀστέρα |
| ε 1403 | Ἔριφος · ὁ μικρὸς αἴξ· παρὰ τὸ ἔαρ καὶ τὸ φῶ ῥῆμα, τὸ φαίνω, ὁ ἐν τῷ ἔαρι φαινόμενος· ὁ οὖν πρόϊμος χίμαρος, ὁ ἐν χειμῶνι τεχθείς· ἐάριφος καὶ ἔριφος κατὰ συγκοπήν, ὡς τὸ ἄργυφος, τοῦ φῶ ἐγκειμένου |
| ε 1404 | Ἐριχθόνιος · ὁ Ἑρμῆς· συντέθειται ἡ λέξις· ὥσπερ γὰρ λέγομεν φθινόπωρον καὶ μετόπωρον καὶ πάλιν φθινομετόπωρον καὶ ὡς συνομήλικες, οὕτως Ἐριούνιος Ἑρμῆς καὶ χθόνιος Ἑρμῆς καὶ Ἐριχθόνιος |
| ε 1405 | Ἐριχθόνιος · ὅτι ἡ Ἀθηνᾶ ἐρίῳ τὸν θορὸν Ἡφαίστου ἀποκαταμάξασα ἔρριψεν. οἱ δέ, ὅτι ἔρις ἦν Ἡφαίστου καὶ Ἀθηνᾶς, ὅθεν ἡ γονὴ προσεχύθη. οἱ δέ, ὅτι ἔρρηξε τὴν γῆν ὁ θορός· ἔστι δὲ τῆς γῆς παῖς |
| ε 1406 | Ἕρμαιον · τὸ κοινῶς λεγόμενον εὕρημα· ἀπὸ τοῦ Ἑρμῆς ἕρμαιος καὶ τὸ οὐδέτερον ἕρμαιον |
| ε 1407 | Ἑρμαῖος λόφος π · τόπου ὄνομα· εἰώθεισαν γὰρ οἱ παλαιοὶ σωροὺς ἐκ λίθων ποιεῖν, οὓς ἐκάλουν ἑρμαῖα |
| ε 1408 | Ἑρμηνεία. εἴρηται δὲ παρὰ τὸ Ἑρμῆς |
| ε 1409 | Ἑρμηνεύς · παρὰ τὸ Ἑρμῆς, ὃ σημαίνει τὸν τοῦ λόγου ἔφορον· τοῦτο παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ λέγω |
| ε 1410 | Ἑρμῆς · ὄνομα κύριον· παιδευτὴς λόγων |
| ε 1411 | Ἑρμῆς · ὅτι μέγιστόν ἐστιν πρὸς τὸν βίον ἕρμα· περιποιεῖ γὰρ πλοῦτον. ζήτει |
| ο 428 | ὅτι μέγιστόν ἐστιν ἕρμα τῶν περὶ τ ὸν βίον· περιποιεῖ γὰρ πλοῦτον· διά τε τοῦτο καὶ τὰ ἀπὸ τῆς τύχης ἀγα θὰ καὶ τὰ κέρδη ἕρμαια καλεῖται. ἢ παρὰ τὴν ἑρμηνείαν τὴν διὰ τοῦ λόγου τῶν ψυχικ ῶν διανοιῶν καὶ λό γω ν, ἧς ἐστιν εὑρετ ής |
| ν 196 | νες · ο ἱ κλινόποδες, οἱονεὶ ἕρματα ὄντες. τάχα δὲ καὶ τετράγωνα ἦσαν. ἢ εὕρημα· ἀπὸ τῆς ἑρμηνείας γὰρ εὑρήθη ἡ οἴκησισ ὅθεν κοινὸς Ἑρ μῆσ κ οινὴ εὕρεσις |
| ε 1412 | Ἑρμίς · ὁ ποὺς τῆς κλίνης· ἀπὸ τοῦ ἐνείρεσθαι τῷ ἐνηλάτῳ. ἢ παρὰ τὸ Ἑρμᾶς ἔχειν· ο ἱ ζ ω γράφοι μὲν γὰρ ἔγραφον τὸν Ἑρμῆν ἐν ταῖς κλίναις ὡς ἔφορον ὀνείρων, ἵνα ἀγ αθοὺς ὀνείρους πέμπῃ. Γεωργίου |
| ε 1413 | Ἑρμίς · σημαίνει κραβάττου πόδα· καὶ γράφεται διὰ τοῦ ι ἐπειδὴ τὰ εἰς ις δικατάληκτα διὰ τοῦ ι γράφεται, οἷον Ἐλευσίς Ἐλευσίν. οὕτως καὶ ἑρμίς ἑρμίν διὰ τοῦ ι. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1414 | Ἑρμωνιείμ · τὸ μω μέγα, τὸ νι ι τὸ ειμ δίφθογγον. τὰ εἰς ειμ λήγοντα ὀνόματα βάρβαρά τε καὶ ἐθνικὰ ὀξύνεται καὶ διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον Ἑρμωνιείμ Ἐλιακείμ Ἰωακείμ Σενναχηρείμ, πλὴν τοῦ Βενιαμίν |
| ε 1415 | Ἐρόμενος · ἐρωτῶν. ἐρώμενος δὲ ἐπιθυμῶν. ἐρείομεν ἐρωτῶμεν |
| ε 1416 | Ἔρον · τὸν ἔρωτα· αἰτιατική. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1417 | Ἑρπετά · παρὰ τὸ ἕρπω ἑρπετήσω ἑρπητόν καὶ ἑρπετ όν. Ὠρίωνος |
| ε 1418 | Ἑρπετόν · διὰ τὸ ἕρπειν, ἤγουν σύρεσθαι· ἢ παρὰ τὸ σύρεσθαι πάνυ |
| ε 1419 | Ἑρπετόν · παρὰ τὸ ἐριπεῖν, τὸ καταπεσεῖν· τὸ μὴ ὀρθὸν περιπατοῦν· κυρίως γὰρ λέγεται ἐπὶ τῶν συρογάστρων ζώων |
| ε 1420 | Ἕρπυλος · παρὰ τὸ ἕρπειν ἐν τῷ αὐξάνεσθαι |
| ε 1421 | Ἐρρέθη · πόθεν; ἀπὸ τοῦ ῥῶ |
| ε 1422 | Ἕρσαι · δρόσοι· παρὰ τὸ ἄρσαι, ὅ ἐστι ποτίσαι |
| ρ 121 | ρσήεις · ὁ ἐν ὕδατι πεπνιγμένος· ἀπὸ τοῦ εἴρ γ ειν καὶ ἐπέχειν τῶν ἀναπνοῶν, ὅθεν καὶ εἱρκτή ἀπὸ τοῦ ἕρκος εἶναι |
| ε 1423 | ἐρίμυκος · ὁ φωνητικός. Γεωργίου |
| ε 1424 | Ἐρυθῖνοι · ὄνομα πόλεως· διὰ τοῦ ι. κανών· τὰ διὰ τοῦ ινος πρὸ μιᾶς τὸν τόνον ἔχοντα, μ ὴ ἔχοντα ἀπὸ πλεονασμοῦ τοῦ ι διὰ τοῦ ι γράφεται καὶ προπερισπᾶται, οἷον Σαβῖνος Μαρτῖνος Ἐρυθῖνος καὶ ἐκεῖθεν Ἐρυθῖνοι. τὸ δὲ καρκίνος παροξύτονον |
| ε 1425 | Ἔρυμα · τεῖχος πρὸς φυλακὴν πόλεων πεποιημένον |
| ε 1426 | Ἐρύμανθος · ὄρος Ἀρκαδίας καὶ ποταμός, ἔνθα ὁ Ἐρυμάνθιος κάπρος. ἐν τούτοις δὲ λέων οὐ γίνεται |
| ε 1427 | Ἐρυμνὸς τόπος · ἰσχυρός |
| ε 1428 | Ἐρυμνὸς τόπος · ἰσχυρὸς καὶ σκοτεινός |
| ε 1429 | Ἐρυσίβη · Δημήτηρ παρὰ Γοργονίοις· ἔστι δὲ πρὸς τῷ Ἕρμῳ ποταμῷ. καλοῦσι δὲ οὕτω τὴν τοῖς στάχυσιν ἐπανθοῦσαν ὠ χρίαν καὶ συγκονοῦσαν τοὺς κ αρ πούς, ἥν τινες αἰθαλίδα καλοῦ σι |
| ε 1430 | Ἐρυσίβη · τὸ ἐκ τοῦ ἀέρος ἐπιγινόμενον φθαρτικὸν τῶν καρπῶν· ἀερυσγίνη τις οὖσα, ἡ ἐκ τοῦ ἀέρος γινομένη. ἢ παρὰ τὸ ἐρύειν καὶ σίνεσθαι, ἡ ἐπισκηπτομένη νόσος. τῶν καρπῶν. Ὁμήρου |
| ε 1431 | Ἔρχεσθον Α · ἀπέρχεσθε· δυϊκῶς |
| ε 1432 | Ἐρῶ · σημαίνει τὸ ἐρωτῶ καὶ συντάσσεται αἰτιατικῇ, ἐξ οὗ ἠρόμην καὶ ἠρώτων· σημαίνει καὶ τὸ λαλήσω καὶ συντάσσεται δοτικῇ· τὸ ἐπιθυμῶ καὶ συντάσσεται γενικῇ· ἔρρω δέ, τὸ φθείρω, μετὰ αἰτιατικῆς. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1433 | Ἐρῶ · σημαίνει γ· τὸ λέγω, ὡς τὸ ἄλλο δέ τοι ἐρέω“, καὶ τὸ ἐρωτῶ, Η πάντων γὰρ Ἀργείων ἐρέων γενεήν τε τόκον τε“, καὶ τὸ ζητῶ, ὡς τὸ φ στὰς ἐρέων Ὀδυσσῆϊ συνήντετο“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1434 | Ἐρῳδιός · παρὰ τὸ ἕλος ἐλωδιός καὶ ἐρῳδιός· ἔστι δὲ ὄρνεον, φιλεῖ δὲ τοῖς ἑλώδεσι τόποις διατρίβειν |
| ε 1435 | Ἐρώεις · ὁ ὑποχωρῶν. καὶ ἐρόεις, ὁ ποθῶν |
| ε 1436 | Ἐρωή · ἡ ὁρμή· ἔστι δὲ παρὰ τὸν ῥῶ ἐνεστῶτα πλεονασμῷ τοῦ ε |
| ε 1437 | Ἐρωή · ἡ ὑπο χώρησις. καὶ ἐ ρωή, ἡ ἐπιθυμία. Ὁμήρου |
| ε 1438 | Ἐρωήσει Α · δεῖ γινώσκειν ὅτι τὸ ἐρωήσει σημαίνει τὸ περιρρυήσεται τῷ δόρατι. ἔστι μέλλοντος πρώτου συζυγίας πρώτης τῶν περισπωμένων ἐρωῶ ἐρωήσω |
| π 706 | πόθος διαφέρει· ἔρως μὲν γὰρ τῶν παρόντων, πόθος δὲ τῶν ἀπόντων. Ὠρίωνος |
| ε 1439 | Ἔρως · παρὰ τὸ ἐρᾶσθαι, ἤγουν ἐπιθυμεῖν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1440 | Ἐσάπησαν · ἐκ τοῦ σή πω σήψω, ὁ δεύτερος ἀόριστος ἔσαπον, ἐσάπην ὁ παθητικός, ἐσάπησαν τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν. τὸ δὲ σήπω παρὰ τὸ σή ς, ὃ σημαίνει τὸν σκώληκα καὶ κλίνεται σητός· τοῦτο παρὰ τὸ σῶ. τὸ κινῶ, ὁ μέλλων σήσω, ἀποβολῇ τοῦ ω σήσ |
| ε 1441 | Ἐσθής · τὸ ἱμάτιον· παρὰ τὸ ἕω, τὸ ἐνδύομαι |
| ε 1442 | ἐσθής · τὸ ε ψιλὸν διὰ τὴν ἐπιφορὰν τῶν συμφώνων. σεσημείωται τὸ αἰσθάνομαι |
| ε 1443 | Ἐσθλά · τὰ ἀγαθά, εἰς ἃ θέλει τις ἐλθεῖν |
| ε 1444 | Ἔσθος · τὸ ἱμάτιον· παρὰ τὸν ἕσω μέλλοντα. παρὰ δὲ τὸ ἔσθος ἐσθής. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ι 328 | ισεν · ἐκ τοῦ καρπός καρπίζω καὶ σκορπίζω· ἐκ μεταφορᾶς τοῦ σίτου εἴρηται. καὶ τί μετέχει; ἐπειδὴ ὁ γεωργὸς ἐκ τοῦ κόλπου σκορπίζει τὰ σπέρματα |
| ε 1445 | Ἐσμέν · ῥῆμα πληθυντικὸν πρώτου προσώπου. τῶν ἑνικῶν ἀριθμοῦ ἑνικοῦ συζυγίας πρώτης τῶν εἰς μι χρόνου ἀορίστου προστακτικόν |
| ε 1446 | Ἑσμός · κυρίως ἐπὶ τοῦ σμήνους τῶν μελισσῶν· παρὰ τὸ τὴν ἕσιν ὁμοῦ ποιεῖν καὶ μὴ διεστάναι ἀπ’ ἀλλήλων, διὸ καὶ Ὅμηροσ Β με λισσάων ἁδινάων “, παρὰ τὸ ἅδην καὶ ἀθρόως πέτεσθαι ἤτοι ἀγεληστί, διὸ καὶ τὸ Β βοτρυδὸν δὲ πέτονται“. οὕτω Βησαντῖνος . καταχρηστικῶς δὲ καὶ τὸ πλῆθος. ἑσμὸς δὲ ὑπὸ Ταναγραί ων καὶ ἡ γεννῶσα καλεῖται. καὶ εἰς τὸ Ἐσσήν |
| ε 1447 | Ἑσμός · σημαίνει πληθύν, ὄχλον, συναθροισμόν, ὁδόν, δεσμόν |
| ε 1448 | Ἑσμός · τὸ πλῆθος τῶν μελισσῶν· παρὰ τὸ ἕπεσθαι ἀλλήλαις. ἢ παρὰ τὴν ἕσιν· ὡς γὰρ τίθημι θήσω θ εσμόσ δίδημι δήσω δεσμός, οὕτως ἵημι ἥσω ἑσμός |
| ε 1449 | Ἐς νέωτα · ἐκ τοῦ ἤεωσ καὶ τοῦ ἄγω, τὸ λάμπω |
| ε 1450 | Ἔσο μὲν καθὸ γίνου. ἔσω δὲ |
| ε 1451 | Ἔσοπτρον · ἐκ τῆς εἴσ προθέσεως καὶ τοῦ ὄπτω, τὸ βλέπω. Σελεύκου. Ἑσπέρα· ἀπὸ τοῦ ἔσω περᾶν πάντα τὰ ζῶα καὶ καθεύδειν, καὶ Σαπφώ ἕσπερε, πάντα φέρων, ὅσα φαίνολις ἐσκέδας’ αὔωσ“. οἱ δὲ ὅτι εἰς πέρας ἐλήλυθεν ἡ ἡμέρα, ἢ ὅτι ἕπεται τῇ τοῦ ἡλίου αὐγῇ |
| ε 1452 | Ἑσπέρα · ἀπὸ τοῦ πέρας εἶναι τῆς ἕσω, τουτέστι τῆς ἡμέρας· ἢ ἀπὸ τοῦ ἔσω ἡμᾶς περᾶν. Σαπφώ φησιν. ζήτει |
| ε 1453 | Ἑσπέρα · παρὰ τὸ ἔσω φέρειν, ἐσωφέρα τις οὖσα καὶ ἑσπέρα· ἢ παρὰ τὸ ἔσω περᾶν |
| ε 1454 | Ἑσπέρα · τῆς ἑῴας πλήρωμα |
| ο 429 | ὀψὲ διαφέρει· ἑσπέρασ μὲν γάρ ἐστι δυομένου τοῦ ἡλίου, ὀψὲ δὲ βραδέως καὶ μεθ’ ὅντινα οὖν χρόνον. διὰ τοῦτο καὶ προστιθέασιν ὀψὲ τῆς ἡμέρας |
| ε 1455 | Ἕσπερος · εἴτε ὁ καιρὸς εἴτε ὁ ἀστήρ· παρὰ τὸ ἔσω ποιεῖν περᾶν τὰ ζῶα καὶ ἀναπαύεσθαι· ἢ ὁ τὸ πέρας τῆς ἕω φέρων |
| ε 1456 | Ἕσπερος · ὁ ἀστήρ, ἐξ οὗ καὶ ἡ ἑσπέρα. ἀρσενικῶς |
| ε 1457 | Ἑσπόμεθα · ἔστιν ἐνεστῶτος παθητικοῦ· τὸ θέμα ἕπω, τὸ ἀκολουθῶ, καὶ ὁ παθητικὸς ἕπομαι, καὶ τὸ πρῶτον τῶν πληθυντικῶν ἑπόμεθα καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς ἑσπόμεθα |
| ε 1458 | Ἐσσήν · ὁ βασιλεύς· ἀπὸ μεταφορᾶς τοῦ μελισσῶν βασιλέως, ὃς εἴρηται ἐσσὴν ἀπὸ τοῦ ἔσω ἐνέζεσθαι ἀεί. Ἰωνικὴ δέ ἐστιν ἡ λέξις καὶ σημαίνει τὸν πρόβουλον παρὰ τὸ ἕζεσθαι, ἵν’ ᾖ ἑζὴν καὶ ἐσσήν, ὁ προκαθή μενοσ · ἢ ὄσσην, ὁ ὀσσεύων καὶ περισκοπῶν τὰ τῆς πόλεως· ἢ ὁ κτίστης, παρὰ τὸ ἕσσα καὶ ἵδρυσα, ὅθεν Ὅμηρος ζ εἷσεν δὲ Σχερίῃ, ἑκὰς ἀνδρῶν ἀλφ ηστάων“· ἢ ὁ ἡσσῶν τοὺς ὑπ’ αὐτὸν ἀρχομένους καὶ ἥττονας ποιῶν· ἢ ὁ ἥττονας ἔχων τοὺς ὑφ’ ἑαυτὸν καὶ συστολῇ τοῦ η εἰς ε ἐσσήν |
| ε 1459 | Ἐσσήν · ὁ βασιλεύς· παρὰ τὸ ὄσσειν, ὁ βλέπων πάντας |
| ε 1460 | Ἐσσί · ζήτει |
| ε 1461 | Ἔσσυται Α · ἔστι παθητικοῦ παρακειμένου τῶν εἰς μι · ἔστι γὰρ τὸ ῥῆμα αὐτοῦ σῶ, τὸ σημαῖνον τὸ ὁρμῶ· ἐκ τούτου παράγωγον σύω καὶ ἐκ τοῦ σύω σῦμι, ὁ μέλλων σύσω, ὁ παρακείμενος σέσυκα, ὁ παθητικὸς σέσυμαι καὶ τὸ τρίτον σέσυται καὶ ἐν ὑπερθέσει τοῦ ε ἔσσυται. πάλιν ἐκ τοῦ σῶ γίνεται παράγωγον σεύω, ὁ ἐνεστὼς παθητικὸς σεύομαι καὶ τὸ τρίτον τῶν πληθυντικῶν Γ σεύονται ταχέες τε κύνες θαλεροί τ’ αἰζηοί“ |
| ε 1462 | Ἔσται διαφέρει τοῦ γενήσεται · τὸ μὲν γὰρ ἐπὶ τοῦ ὑπάρχοντος, ὡς ἔσται γέρων ὅδε“· τὸ δὲ ἐπὶ τοῦ μὴ ὄντος, ὡς γενήσεται παῖσ“ |
| ε 1463 | Ἔσται τοῦ γενήσεται διαφέρει· ἔσται μὲν γὰρ τὰ καὶ νῦν ὄντα, γενήσεται δὲ τὰ γενέσεως τευξόμενα, οἷον ὁ νέος πρεσβύτης ἔσται· τῷ δ’ ἀτέκνῳ παῖδες γενήσονται“ |
| ε 1464 | ἕστηκα διαφέρει· ἕστηκα μὲν ἐγώ, ἕστακα δὲ σέ |
| ε 1465 | Ἑστία · ἡ θεός· παρὰ τὸ εἵσασθαι, ὅ ἐστι ἱδρύσασθαι· αὕτη γὰρ πρῶτον οἶκον συνέστησεν. ἢ ὅτι πανταχοῦ ἵδρυται καὶ τιμᾶται. ἢ ὅτι τὰ ἀγάλματα αὐτῆς ἱδρύοντο καθήμενα, παρὰ τὸ ἧσθαι. ἢ παρὰ τὸ ἑστάναι, ὅ ἐστιν ἐν ἐνὶ τόπῳ ἱδρῦσθαι· καὶ τοὺς οἴκους γὰρ πάλαι ἑστίας ἐκάλουν, Ὅμηρος ξ ἑστίη τ’ Ὀδυσσῆος ἀμύμονος.“ καὶ ἡ εὐωχία δὲ ἑστία λέγεται διὰ τὸ συνέχειν καὶ ἱδρύειν τὰ σώματα πάντα. ἀπὸ μὲν τοῦ ἵζω ἱστία, ἀπὸ δὲ τοῦ ἕζω ἑστία |
| ε 1466 | Ἑστία · πολλὰ σημαίνει· τὴν οἰκίαν, τὸ πῦρ καὶ τὸν τόπον, ὅπου τὸ πῦρ, καὶ τὴν πυρὰν καὶ τὸν βωμὸν καὶ τὸν κυτρόπουν καὶ πυροστάτην |
| δ 654 | δαιτυμὼν διαφέρει· ἑστιάτωρ μὲν γὰρ ὁ ὑποδοχεύς, δαιτυμόνες δὲ οἱ ἑστιώμ ενοι |
| ε 1467 | Ἐστόν Α · ἔστι δυ ϊκὸν ἐστόν ἐστόν |
| ε 1468 | Ἐστόρεσεν γ · ἔστρωσεν, γαλήνην ἐποίησεν. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1469 | Ἔστω · ἐκ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, γίνεται παράγωγον εἰμί, καὶ τὸ προστακτικὸν ἔθι, τὸ τρίτον ἔτω καὶ πλεονασμῷ τοῦ ς ἔστω, καὶ ὤφειλε τρα πῆ ναι τὸ ε εἰς ι · λέγει γὰρ ὁ κανών ὅτι τὸ ε ἡνίκα πλεονάσῃ σύμφωνον τρέπεται εἰς ι οἷον τέκω τίκτω· ἀλλ’ ἵ να μ ὴ συνεμ πέσῃ τῷ ἴστω, τὸ γινω σκέ τω |
| ε 1470 | Ἕστωρ · ἕστορος· πάσσαλος |
| ε 1471 | Ἐσχάρα · καὶ ὅπου ὀπτῶ σιν |
| ε 1472 | Ἐσχατιά · ἢ ὁ ἀγρὸς ἢ τὸ ἔσχατον τοῦ ἀγροῦ |
| ε 1473 | Ἑταιρεία · ἡ τάξις ἡ πολιτική· ἑταιρία δὲ ἡ φιλία |
| ε 1474 | Ἑταῖροι · οἱ σύμπλοοι καὶ συνναῦται |
| ε 1475 | Ἑταῖροσ · σημαίνει τρία· τὸν ἴδιον, τὸν φίλον καὶ τὸν ἀλλότριον. καὶ τὰ μὲν δύο διὰ τῆς αι τὸ δὲ ἓν διὰ τοῦ ε |
| ε 1476 | Ἕταρος · ὁ φίλος |
| ε 1477 | Ἐτεκτήνατο · τεκταίνω, τὸ κατασκευάζω, ὁ μέλλων τεκτανῶ· ζήτει κανόνα· ὁ ἀόριστος ἐτέκτανα καὶ Ἰωνικῶς ἐτέκτηνα, ὁ μέσος ἀόριστος ἐτεκτην άμην ἐτεκτήνα το · Ε ὃς Ἀλεξάν δρῳ ἐτεκτήνατο“ |
| ε 1478 | Ἐτεόν · τὸ ἀληθές· ἀπὸ τοῦ εἰμί ὁ μέλλων ἔσω καὶ ἔσομαι, καὶ ὡς θήσω θετός, οὕτως ἔσω ἐτός καὶ πλεονασμῷ τοῦ ε ἐτεός· τὸ γὰρ ἀληθὲς ὑπάρχον ἐστὶ καὶ πεπηγός |
| α 2258 | ἄλλος διαφέρει· ἕτερος μὲν γὰρ ἐπὶ δύο, ἄλλος δὲ ἐπὶ πολλῶν |
| μ 390 | μονόφθαλμος διαφέρει· ἑτερόφθαλμος μὲν γάρ ἐστιν ὁ κατὰ περίπτωσιν πηρωθεὶς τὸν ἕτερον τῶν ὀφθαλμῶν, μονόφθαλμος δὲ ὁ μόνον ὀφθαλμὸν ἔχων, ὡς ὁ Κύκλωψ |
| ε 1479 | Ἔτης · ὁ πολίτης· ἀπὸ τοῦ ἔθους ἢ τῆς συνηθείας, ὅθεν καὶ ἑταῖρος παρῆκται, ὡς καὶ ξένος ὁ ἐκτὸς ἑνότητος ὤν. Ἡσιόδου Ἐτησίαι· μετὰ πεντήκοντα ἡμέρας τῆς τροπῆς τοῦ θέρους πνέουσιν οἱ ἐτήσιοι ἄνεμοι, ὅτε ὁ ἥλιος ᾖ ἐν λέοντι. Ἕλληνες δὲ ὅτε ἐν καρκίνῳ τὸν ἥλιόν φασιν εἶναι, Αἰγύπτιοι δὲ ἐν κριῷ |
| ε 1480 | Ἔτνος · τὸ ἐρ ειχθὲν καὶ συγκοπ ὲν καὶ ἑψηθὲν ὄσπριον· ἀπὸ τοῦ ἐρείκω, τὸ σχίζω. Ὁμήρου |
| ε 1481 | Ἑτοιμάσατε Α · παρὰ τὸ ἕτοιμος. τοῦτο δὲ ἡνίκα δηλοῖ τὸ ἡτοιμασμένον, διὰ διφθόγγου γράφεται καὶ δασύνεται· ἡνίκα δὲ τὸ ἀληθές, ψιλοῦται καὶ διὰ τοῦ υ γράφεται, οἷον δ ψεύσομαι ἦ ἔτυμον ἐρέω; κέλεται δέ με θυμόσ“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1482 | Ἑτοίμη · ἐκ τοῦ ἕτοιμος· τοῦτο ἐκ τοῦ οἶμα καὶ τὸ ἔθω, τὸ ἐξ ἔθους τι διαπράττομαι, ἔθοιμος καὶ ἕτοιμος. διαφέρει οἶμα καὶ οἴμη· οἶμα μὲν σημαίνει τὸ ὅρμ ημα καὶ Ὅμηρος Π οἶμα λέοντος ἔχων“, τὸ δὲ οἴμη σημαίνει τὴν ᾠδήν. Πόθεν |
| ε 1483 | ἔτυμον ἀπὸ τοῦ ἔω, τὸ ὑπάρχω, γίνεται ἔτυον καὶ πλεονασμῷ τοῦ μ ἔτυμον. Ὁμήρου |
| ε 1484 | Ἐτώσιον ἄχθος ἀρούρης Σ · μάταιον βάρος τῆς ἠροτριασμένης γῆς |
| ε 1485 | Ἐτώσιον · τὸ μάταιον· ἐκ τοῦ ἀήτης ἀητῶν ἀητώσιον καὶ ἀφαιρέσει τοῦ α ἠτώσιον καὶ ἐν συστολῇ ἐτώσιον |
| ε 1486 | Ἐτώσιος · ἀήτης, ὁ ἄνεμος, ἀητῶν ἡ πληθυντικὴ γενική, ἀποβολῇ λοιπὸν τοῦ α καὶ τροπῇ τοῦ η εἰς ε ἐτῶν καὶ ἐτώσιος. γίνεται δὲ παραγωγὴ ἀπὸ γενικῆς πληθυντικῆς διὰ τοῦ ιος οἷον ἀνέμων ἀνεμώλιος· ἡ δὲ Ἑλίκη καὶ πληθυντικῶς λέγεται, ὡς Θῆβαι, ἔνθεν Υ Ἑλικώνιον ἀμφὶ ἄνακτα“. ὁ δὲ Φιλόξενος καὶ Τρύφων φασίν· ἐτός, ὁ ἀληθής, ὅθεν ἐτεός καὶ ἐτώσιος κατὰ ἀντίφρασιν ὁ μάταιος, ὥσπερ τὸ πλησίον, τὸ ἐγγύς, κατὰ ἀντίφρασιν γίνεται πλήν, τὸ χωριστικὸν ἐπίρρημα, οἷον «πλὴν Ἀπολλωνίου, πλὴν Διδύμου» ἀντὶ τοῦ χωρίσ“. ὁ δὲ Ἡρωδιανὸς συγκατατίθεται πρώτῃ ἐτυμολογίᾳ οὕτως λέγων τὸ παρ’ Ὁμήρῳ Γ ἐτώσιόν τινες οἴονται παρὰ τὸ ἐτῶν ἐτώσιος· ἀλλὰ μάχεται ὁ νοῦς. οἱ δὲ οὕτως· ἀητῶν ἀητώσιος, συστολῇ ἀετώσιον παρ’ Ἰβύκῳ · τοῦτο ἀφαιρέσει ἐτώσιον. ἢ οὕτως· ἐτός ἄετος ἀέτων ἀετώσιος, ὁ μὴ ἀληθὴς ἀλλὰ μάταιοσ“ |
| ε 1487 | Εὖ · ἐπίρρημα μεσότητος, ἐπιτάσεως καὶ στερήσεως |
| ε 1488 | Εὖ · ὃ σημαίνει τὸ καλῶς, Α εὖ δ’ οἴκαδ’ ἱκέσθαι“, παρὰ τὸ ἐύς ὄνομα, Ψ θεράπων ἐὺς Ἰδομενῆοσ“· ὡς γὰρ ἀπὸ τοῦ ταχύς ἐπίρρημα ταχύ καὶ ὄνομα τὸ ταχὺ παιδίον“, εὐρύς εὐρύ, ὡς τὸ Ε εὐρὺ ῥέειν Πυλίων διὰ γαίησ“, οὕτως καὶ ἐΰς ἐΰ καὶ ἐν συναιρέσει εὖ. καὶ ὤφειλεν κατὰ τὸν λόγον τῆς συναιρέσεως ὀξύνεσθαι, ὅτι ἡ βαρεῖα καὶ ἡ ὀξεῖα εἰς ὀξεῖαν καὶ οὐχὶ εἰς περισπωμένην μεθίσταται· περιεσπάσθη δὲ κατὰ τοῦτον τὸν λόγον οὐχ ὑγιῶς· δοκεῖ δὲ περισπᾶσθαι, καθότι πᾶσα δίφθογγος μετὰ τοῦ υ ἐπὶ τέλους κειμένη ἐφ’ ἑαυτῆς ἔχουσα τὸν τόνον περισπᾶται. σεσημείωται τρία, τὸ ἰδού ἰού οὔ |
| ε 1489 | Εὐαγγέλιον · ἀγαθῆς ἀγγελίας δῶρον |
| ε 1490 | Εὔἁδεν · ἤρεσεν· τὴν πρώτην συλλαβὴν ψιλωτέον, τὴν δευτέραν δασυντέον |
| ε 1491 | Εὔαδεν · ἤρεσκεν· ἐκ τοῦ ἥδω ὁ δεύτερος ἀόριστος ἅδον ἅδες ἅδε πλεονασμῷ τοῦ ε κατ’ ἀρχήν. ἢ παρὰ τὸ ἧδον ἧδες ἧδε διαλύσει τοῦ η εἰς ε καὶ α. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1492 | Εὐαρεστήσω · ἐκ τοῦ εὐάρεστος· τοῦτο παρὰ τὸ ἀρῶ ἀρέσω ἀρεστός καὶ εὐάρεστος· τοῦτο παρὰ τὴν ἀράν, ὃ σημαίνει τὴν εὐχήν. πόσα σημαίνει ἀρά β· τὴν εὐχήν, ὡς τὸ Ο ἀράων ἀΐων“, καὶ τὴν βλάβην, Σ ἐμεῖο δὲ δῆσεν ἀρῆς ἀλ κτῆρα γενέσθαι“ |
| ε 1493 | Εὐαρεστῶ · ἐκ τοῦ ἀρετῶ γίνεται κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ς. τοῦτο παρὰ τὸ ἀρετή· τοῦτο δὲ παρὰ τὸ ἐρῶ, τὸ ἐπιθυμῶ, ἐρατή καὶ ὑπερβιβασμῷ ἀρετή |
| ε 1494 | Εὔβοια · νῆσος |
| ε 1495 | Εὔβοια · νῆσος ἀπαντικρὺ τῆς Ἀττικῆς. Σελεύκου |
| ε 1496 | Εὔβοια · ὅτι λευκοὺς καὶ καλοὺς βοῦς ἔχει. Ὅμηρος δὲ Ἄβαντας αὐτοὺς καλεῖ Β ὡς καὶ τοὺς ἐξ Ἰλίου οὐκ Ἰλιεῖς ἀλλὰ Τρῶας, καὶ τοὺς ἐκ Ζελείας Τρῶας Β |
| ε 1497 | Εὐβοϊκὸν νόμισμα · ἐπειδὴ Φείδων ὁ Ἀργείων βασιλεὺς ἐν Εὐβοίᾳ χωρίῳ τοῦ Ἄργους πρῶτον ἔκοψεν χρυσοῦν νόμισμα· ὠνόμασε δὲ τὸ χωρίον ἀπὸ Εὐβοίας τροφοῦ τῆς Ἥρας |
| ε 1498 | Εὐδαιμονῶ · σημαίνει τὸ καλῶς γινώσκω πάντα, τὸ καλῶς πιστεύω, τὸ καλῶς κατασκευάζω, τὸ καλῶς ζῶ, τὸ εὐτυχῶς, τὸ δαψιλῶς τρέφομαι καὶ πλουσίως· ἐξ οὗ καὶ εὐδαιμονία ἡ εὐτυχία καὶ ὁ πλοῦτος. δεισιδαιμονία δὲ ἡ φοβοθεΐα ἢ τὸ δεδιέναι τοὺς δαίμονας |
| ε 1499 | Εὐδία · συγκοπῇ, εὐοδία τις οὖσα |
| α 2259 | ἄνθινα · ἐκ τοῦ εὐδία εὐδιανός καὶ εὐδιηνός |
| ε 1500 | Ἐΰδμητον · ἐΰτυκτον |
| ε 1501 | Εὐδόκησεν · ἠθέλησεν, ἐπεθύμησεν, ἠράσθη |
| ε 1502 | Εὐδοκία · βούλησις, γνώμη καὶ προαίρεσις |
| ε 1503 | Εὐέκτης · ὁ πλούσιος· ἔστι δὲ ῥηματικὸν κατὰ σύνθεσιν· ἀπὸ γὰρ τοῦ ἔχω ἔκτης, ὡς ψάλλω ψάλτης, τρώγω τρώκτης, καὶ εὐέκτης |
| ε 1504 | Εὐεργεσία · ἐπὶ μεγάλοις. χάρις ἐπὶ μικροῖς |
| ε 1505 | Εὐεστώ · ἡ εὐθηνία· ἢ ὅτι ἀπὸ τοῦ εὖ καὶ τοῦ ἔτους, ἢ ὅτι τὰ πρὸς τροφὴν ἐπιδαψιλεύει τοῖς οἴκοις |
| ε 1506 | Εὔζωμον · παρὰ τὸ εἶναι εὔσωμον. Γεωργίου |
| ε 1507 | Εὐηνίνη Ι · ἡ τοῦ Εὐήνου θυγάτηρ |
| ε 1508 | Εὐθηνία · ἀπὸ τοῦ εὐθύς καὶ τοῦ ἡνίον |
| ε 1509 | Εὐθηνία · παρὰ τὸ εὐθηνός· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ θύνω, τὸ ὁρμῶ, ἢ ἐκ τοῦ θά λλω |
| τ 283 | τὸ ν ἀντὶ τοῦ λ εὐθηλία, ὡς καὶ γαλαθηνόν ἀντὶ τοῦ γαλα θηλόν |
| τ 284 | των · ἐκ τοῦ εὐθηνῶ· τοῦτο ἐκ τοῦ εὐθηνός· τοῦτο ἐκ τοῦ θάλλω, τὸ αὐξάνω |
| ε 1510 | Εὔθυνος · ὁ ὑπεύθυνος |
| ε 1511 | Εὐθύνω · σημαίνει ζ· εὐθύνω τὸ ἐξισῶ καὶ κανονίζω, ἐξ οὗ καὶ εὐθύτης καὶ εὐθύνατε τὴν ὁδὸν κυρίου“ καὶ κατεύθυνον τὴν ὁδόν“ καὶ κατευθυντήρ· εὐθύνω, τὸ ὁμο ιῶ, ἐξ οὗ καὶ εὐθύτης, ἡ ὁμοιότης· εὐθύνω, τὸ ἐλέγχω, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ ἔλεγξις· εὐθύνω, τὸ κρίνω, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ κρίσις· εὐθύνω, τὸ τιμωρῶ, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ τιμωρία· εὐθύνω, τὸ καταδικάζω, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ καταδίκη· εὐθύνω, τὸ ἀπολογοῦμαι, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ ἀπολογία. ἐκ τούτου τοῦ ῥήματος γίνεται ὄνομα μετοχικὸν τριγενὲς ὁ εὐθύνων ἀρσενικόν, θηλυκὸν ἡ εὐθύνουσα, τὸ οὐδέτερον τὸ εὐθῦνον. ἔστι καὶ ἕτερον ῥῆμα περισπώμενον εὐθηνῶ, ὅπερ διὰ τοῦ η γράφεται· ἡ μετοχὴ ὁ εὐθηνῶν ἡ εὐθηνοῦσα τὸ εὐθηνοῦν· σημαίνει δὲ τὸ πλῆθοσ καὶ τὸ β άροσ ἤτοι τὸ καλῶς διακεῖ σθαι |
| ε 1512 | Εὐθύνω · τὸ χρεωστῶ, ἐξ οὗ καὶ εὐθύνη, ἡ ὀφειλή |
| ε 1513 | Εὐθύς · τὸ χρονικόν· εὐθύ δὲ τὸ τοπικόν |
| ε 1514 | Εὐθύς · τὸ χρονικόν· εὐθύ δὲ τὸ τοπικόν. ζήτει τὸ εὐθύς ἔμπροσθεν |
| ε 1515 | εὐθύ · καὶ ὡς ὄνομα καὶ ὡς ἐπίρρημα εὑρίσκεται· παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ θύω, τὸ ὁρμῶ. ταὐτὸν οὖν τὸ θύνω καὶ θύω. παρὰ οὖν τὸ εὖ καὶ τὸ θύω εὐθύω, ὁ μέλλων εὐθύσω, ἀποβολῇ τοῦ ω εὐθύς, ὡς δώσω δώς. τὸ δὲ εὐθύω σημαίνει τὸ καλῶς ὁρμ ῶ τουτέστιν ὀρθῶς, καὶ τὸ εὐθύ τὸ παραχρῆμα καὶ τὸ ταχύ |
| ε 1516 | εὐθέως διαφέρει· εὐθὺς μὲν γάρ ἐστιν ὁ κανών, εὐθὺ δὲ τοῦ γυμνασίου ἀντὶ τοῦ κατ’ εὐθεῖαν τοῦ γυμνασίου ἢ εὐθὺ τὸ κανόνιον, τὸ δὲ εὐθέως ἀντὶ τοῦ χρονικοῦ ἐπιρρήματος. ὁ οὖν ἐναλλάσσων ἁμαρτάνει. τινὲς μέντοι τῶν ἀρχαίων φασὶ καὶ τὸ εὐθύς ἀντὶ τοῦ χρονικοῦ χρῆσθαι. φασὶ γοῦν κατὰ λέξιν· τινὲς δὲ τὸ μὲν εὐθύ λέγουσιν ἐπί τινος εὐθέως, οἷον. ἐὰν μὲν ᾖ θηλυκὸν τὸ ὄνομα, «ἡ εὐθεῖα ὁδός, ἡ εὐθεῖα βακτηρία», ἐὰν δὲ ἄρρεν, «εὐθὺς ὁ κανών», ἐὰν δὲ οὐδέτερον, «εὐθὺ τὸ ξύλον». οἱ δὲ ἀρχαῖοι ἐνίοτε τὸ εὐθύ ἐτίθεσαν τὸ ἐφ’ ὁδοῦ τῆς τ ει νούσης ἐπί τι νοσ τόπου, οἷ ον «εὐθὺ τῆς στο ᾶ ς», «ε ὐθὺ τῶν ἀρ ωμάτων ». τὸ δὲ κατὰ τοὺς χρόνουσ οὐ λέγεται, ἀλλ’ εὐθύς, οἷον «γήμαντος αὐτοῦ δ’ εὐθ ὺς ἔσο μ’ ἐλεύθερ ος» καὶ «ὡ ς τοῦ το δ’ εἶδεν, εὐ θὺς ἦν τἄνω κάτω »“. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1517 | Εὐίλατος · παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ἱλατός· τοῦτο παρὰ τὸ ἵλημι, τὸ συγχωρῶ, ἐξ οὗ καὶ τὸ ἵλαθι θεοφόρε“. ἵλημι ἵλαμαι ἵλαται καὶ ἐξ αὐτοῦ ἱλατός καὶ εὐΐλατος |
| ε 1518 | Εὔκαιρος · ὁ ἐπιτήδειος |
| ε 1519 | Εὔκηλος · ὁ ἥσυχος· ἐκ τοῦ ἑκών, τὸ θέλων. Γεωργίου |
| ε 1520 | Εὐκολίνη · ἡ Ἑκάτη· κατὰ ἀντίφρασιν, οἱονεὶ ἡ μὴ οὖσα εὐχερής· ἔχ ω δὲ τὴν χρῆσιν παρὰ Καλλ ι μάχῳ, οἷον χαῖρε Εὐκολίνη“. γράφεται δὲ διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τοῦ Εὐηνίνη |
| ε 1521 | Εὐλάβεια · παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ λήβω, τὸ λαμβάνω, ἡ τὸ καλὸν λαμβάνουσα. εὐλαβείας εἴδη δύο, αἰδὼς καὶ ἁγνεία· αἰδὼς μὲν εὐ λάβεια ὀρθοῦ λόγου, ἁγνεί α δὲ τῶν περὶ θ εὸν ἁμαρτημά τ ων |
| ε 1522 | Εὐλαβής · ὁ εὖ τῶν πραγμάτων ἐπιλαμβανόμενος· ἢ καὶ ὁ εἰς τὸ λαβ εῖν ἐπιτήδειος, οἷον εὐλαβὴς μάχαι ρα καὶ εὐλαβὴς λίθος· τινὲς δὲ τὸν δειλόν. καὶ δειλὸς μὲν ὁ κακ ὸσ καὶ δείλαιος ὁμοίως, εὐλαβὴς δὲ ὁ εὖ προσλαμβά νων τὸ μ έ λλον, δυσχε ρὴς δὲ ὁ δύσ λη πτος ἀπὸ τῶν χει ρῶν |
| ε 1523 | Εὐλογημένος · κεχαριτωμένοσ. εὐλόγ ησον, κεχα ρίτωσ ον. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1524 | Εὐλογήσαι · ἐγκλίσεως εὐκτικῆς· εἰ γὰρ ἦν ἀπαρέμφατον, προπεριεσπᾶτο ἄν |
| ε 1525 | Εὐλογία · παρὰ τὸ εὐλογῶ· τοῦτο παρὰ τὸ εὔλογος· τοῦτο παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ λόγος. τὸ δὲ εὖ παρὰ τὸ ἐΰς, ὃ σημαίνει τὸν ἀγαθόν, τὸ οὐδέτερον τὸ ἐΰ καὶ κράσει εὖ. τὸ δὲ λόγος παρὰ τὸ λῶ, τὸ θέλω· ἃ γὰρ θέλει τις, ταῦτα καὶ λαλεῖ |
| ε 1526 | Εὔμαιοσ ·. Φιλοίτιος δὲ Ὀδυσσέως δοῦλος ἀπὸ τῆς πρὸς αὐτὸν φιλίας |
| ε 1527 | Εὐμενίδες · αἱ Ἐρινύες, ὅτι πεμφθεῖσαι κατὰ Ἡρακλέους ἐπραΰνθησαν |
| ε 1528 | Εὐνάζω · τὸ κοιτάζω |
| ε 1529 | Εὖ ναιεταώσας Β · καλῶς οἰκουμένας |
| ε 1530 | Εὐνάς Α · τὰς ἀγκύρας· παρὰ τὸ εὐνάζειν καὶ ποιεῖν τὴν ναῦν χαλᾶσθαι εἰς τὸ ὕδωρ καὶ ἵστασθαι. τρία δὲ σημαίνει ἡ λέξις παρὰ τῷ ποιητῇ· τὴν κοίτην, ὡς ὅταν λέγῃ Ι εὐνῇ ἐνὶ μαλακῇ“· τὴν ἄγκυραν, ὡς νῦν Α ἐκ δ’ εὐνὰς ἔβαλον“· τὴν διατριβήν, ὡς τὸ Β ὅθι φασὶ Τυφωέος ἔμμεναι εὐνάσ“ |
| ε 1531 | Εὐνή · κοίτη, μονή, γυνή, ὅθεν εὐνοῦχος |
| ε 1532 | Εὖνις · ἐπιδεής, ὀρφανός, καὶ ἡ γυνή |
| ε 1533 | Εὖνις · ὁ χῆρος καὶ ἔρημος, ὅ ἐστιν εὐναζόμενος. ἢ παρὰ τὸ ἑνός γίνεται εὖνις, ὁ μεμονωμένος |
| ε 1534 | Εὐνοῦχοι · οἱ τὴν εὐνὴν ἔχοντες, ὡς γεοῦχοι. εὐνούχους δὲ Σοφοκλῆς καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς τοὺς εὐν ῆ ς καὶ ὕπνου μὴ μετέχοντας, τουτέστι τηροῦντας· οὐχ ὅπου λαμπάδες εὐνούχοισιν ὄμμασιν“ |
| ε 1535 | Εὐνοῦχος · παρὰ τὸ εὐνὴν ἔχειν καὶ ἐπιμελεῖσθαι· ἔχ ειν γὰρ τὸ φυλάττειν, Ὅ μηρος δ ὅς μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον“. ὁ δὲ εὐνοῦχος παρὰ τὸ εὖ τοῦ νοῦ ἔχειν ἐστερημένον τοῦ μίγεσθαι καὶ τῶν ἀφροδισίων, ἅπερ Ἀθην αῖοι ἀνόητα ἐκάλουν · Ἀριστοφάνης ὕπνου τ’ ἀπέχεσθαι καὶ τῶν ἀνοήτων πάντων“. Γεωργίου |
| ε 1536 | Εὐπάτειρα · διὰ τῆς ει τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ειρα προπαροξυτόνων |
| ε 1537 | Εὐπερίστατον · παρὰ τὸ εὖ καὶ τὸ πέρας, ἀντὶ τοῦ ταχέως τρεπόμενον |
| ε 1538 | Εὐπινής · εὐειδής· πίνος γὰρ τὸ εἶδος |
| ε 1539 | Εὐρεῖα · διὰ τῆς ει · εὕρηται γὰρ καὶ χωρὶς τοῦ ι εὐρέα. ζήτει |
| ε 1540 | Εὐριπίδης · διὰ τοῦ ι · ὁ δὲ λόγος περὶ τῆς ρι συλλαβῆς, ἡ γὰρ πι συλλαβὴ βραχεῖά ἐστι· διὰ τοῦ ι δὲ γράφεται, ἐπειδὴ παρὰ τὸν Εὔριπόν φασι γ εννηθῆναι αὐτόν. Γεωργίου |
| ε 1541 | Εὔριπος · διὰ τοῦ ι παρὰ γὰρ τὸ ῥιπίζω Εὔριπος, οἱονεὶ ὁ εὐχερῶς ῥιπιζόμενος καὶ ἐπιφερόμενος. ἢ παρὰ τὸ εὐρὺ Εὔρυ ποσ καὶ Εὔριποσ τροπῇ τοῦ υ εἰς ι οἱονεὶ ὁ πλατὺς κατὰ ἀντίφρασιν, ὁ μὴ ὢν πλατύς· καὶ γὰρ ὁ Εὔριπος πέλαγος στενόν ἐστι μεταξὺ τῆς Εὐβοίας καὶ τῆς Ἀττικῆς, ὅπερ ἑπτάκις τῆς καθ’ ἡμέραν μεταλλάττει τὴν ἰδίαν κίνησιν. τὰ λοιπὰ ἐγράφη |
| ε 1542 | Εὔριπος · οὕτως λέγεται ὁ πορθμὸς ὁ μεταξὺ τῆς Ἀττικῆς καὶ τῆς Εὐβοίας παρὰ τὸ εὐρίπιστον καὶ ἀβούλευτον ἐκ τοῦ μὴ ἔχειν βάθος ὑδάτων· ἢ πέλαγος στενόν, ἢ τόπος ὑδατώδης μεταξὺ δύο γαιῶν. Πόθεν |
| ε 1543 | Εὔριπος παρὰ τὸ εὐρύ Εὔρυπος καὶ Εὔριποσ κατὰ ἀντίφρασιν καὶ τροπῇ τοῦ υ εἰς τὸ ι ὁ μὴ ὢν εὐρὺς ἀλλὰ στενός |
| ε 1544 | Εὑρίσκω · τὸ ρι ι · διὰ τί; ἐπεὶ τῶν εἰσ σκω ῥημάτων πέφυκε τὸ η τρέπεσθαι εἰς ι πλὴν τοῦ μνήσκω καὶ θνήσκω καὶ ἀλδήσκω καὶ κικλήσκω |
| ε 1545 | Εὗρον · ἀορίστου δευτέρου τρίτου προσώπου τῶν πληθυντικῶν |
| ε 1546 | Εὐρόνοτος · ὅτι μέσος εὔρου καὶ νότου ἐστί |
| ε 1547 | Εὖρος · ἄνεμος· ἀπὸ τοῦ πλάτους πνεῖ τοῦ κύκλου. Σελεύκου |
| ε 1548 | Εὖρος· ὁ ἀπηλιώτης ἄνεμος, ὁ τῆς θερμασίας ποιητικὸσ ἄνεμος· εὐρὼς γὰρ ὁ ἱδρώς. οἱ δέ, ὅτι κατὰ πλάτος τοῦ κόσμου τείνει. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1549 | Εὐρύχωρος · παρὰ τὸ εὐρύ καὶ τὸ χῶρος· τὸ δὲ εὐρύ παρὰ τὸ εὖ μόριον καὶ τὸ ὀρούω, τὸ ὁρμῶ· τὸ δὲ χῶρος παρὰ τὸ χῶ, τὸ χωρῶ |
| ο 430 | ὄνομα κύριον· διὰ τῆς ει διφθόγγου τῷ λόγω τῶν διὰ τοῦ εια προ π αροξυτόνων· δεύτερον δέ, ὅτι τὰ διὰ τοῦ εια παρώνυμα θηλυκὰ ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα διὰ τῆς ει διφθόγγου γράφεται, οἷον ἠριγενής ἠριγένεια, ἱππόδασυς ἱπποδάσεια |
| ε 1550 | Εὐρώπη · Ἀσία μὲν ἀπὸ τοῦ ἆσσον εἶναι τοῖς ἀπ’ Εὐρώπην ἰοῦσιν· Εὐρώπη δὲ ἀπὸ τοῦ εὔρους ὠνομάσθη· ἔστι ἡ χώρα τῆς δύσεως |
| ε 1551 | Εὐρώπη · ὄνομα κύριον θυγατρὸς τοῦ Ἀγήνορος, ἀφ’ ἧς ὁ Ἀγήνωρ βασιλεύσας τῆς Θρᾴκης προσηγόρευσεν ἐκείνην τὴν χώραν Εὐρώπην καὶ ἐκεῖνα τὰ μέρη εἰς ὄνομα αὐτῆς Εὐρ ώπια. λέγουσι δὲ ταύτην ὑπέρκαλλον οὖσαν καὶ μεγαλόφθαλμον καὶ διὰ τοῦτο διὰ τοῦ ω μεγάλου γράφουσιν |
| ε 1552 | Εὔρωστος · ἐκ τοῦ ῥῶ, τὸ ὑγιαίνω |
| ε 1553 | Εὐρωτιῶν · ἐκ τοῦ εὐρώς εὐρῶτος |
| ε 1554 | Εὐρωτιῶντα · σαπέντα· ἔστι αὔρα, ἡ νοτίς, καὶ ἐξ αὐτοῦ αὐρώς καὶ τροπῇ τοῦ α εἰς ε εὐρώς εὐρῶτος εὐρωτιῶ καὶ τὸν εὐρωτιῶντα σῖτον“ |
| ε 1555 | Ἐΰς Β · ὁ καλός· κατὰ Αἰολεῖς. πάϊσ“ παῖς, ὁμοίως |
| ε 1556 | Ἐΰς πάϊς · ἰδίωμα Αἰολίδος τὸ ἐΰς καὶ τὸ πάϊς κατὰ διαίρεσιν ἐκφωνούμενα, ἀλλ’ οὐ κατὰ κρᾶσιν· τὸ γὰρ ἐΰς εὔς ἐστι καὶ τὸ πάϊς παῖς, καὶ σημαίνει ὁ ἀγαθὸς παῖς· καὶ τὸ οὐδέτερον ἐΰ καὶ κράσει εὖ |
| ε 1557 | Εὗσαι τὸ χοιριδίον · οἱ οὕτω λέγοντες ἁμαρτάνουσιν· δεῖ γὰρ θῦσαι λέγειν. καὶ παρ’ Ὁμήρῳ εἰ δὲ κακῶς γέγραπται β σιάλους τε εὕοντας ἐν αὐλῇ“. Γεωργίου |
| ε 1558 | Εὐσέβεια · τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ εια προπαροξυτόνων |
| ε 1559 | Εὔσπλαγχνοσ ·. εὔσπλαγχνος. σπλάγχνα δὲ διὰ τὸ πλησίον ἀλλήλων ὑπάρχειν καὶ ἐφάπτεσθαι ἀλλήλων |
| ε 1560 | Εὐστάθεια · ἡ καρτερία καὶ παγ ιότησ |
| ε 1561 | Εὐτελής · τὸ τέλος πολλὰ σημαίνει καὶ τὴν δαπά νην ἀφ’ οὗ τὴν πολυτέλει άν φασιν, καὶ εὐ τελεῖς τινας τοὺς μὴ ἐπὶ πολὺ χαίρον τασ ταῖς δαπάναις καὶ τὸ τελωνικὸν τέλος σύνηθες λέγειν ἐστί. καὶ εἰς τὸ Τέλοσ |
| ε 1562 | Εὐτράπελος · ὁ μετὰ σεμνότητος χαριέντως λέγων· παρὰ τὸ εὖ τρέπεσθαι τὸν λόγον |
| ε 1563 | Εὐφραίνειν · τὸ μετὰ ὠφελείας ψυχαγωγεῖν· τέρπειν δὲ τὸ μετὰ πάσης. πόθεν Εὐφρανθήτω; ἀπὸ τοῦ εὖ μορίου καὶ τοῦ φρήν εὐφραίνω |
| ε 1564 | Εὐχή · παρὰ τὸ εὖ ἔχειν, ἡ τοῦ εὖ ἔχειν αἴτησις ἤγουν καλῶς· τὸ γὰρ εὖ μόριον ἀεὶ καὶ διὰ παντὸς ἀντὶ καλοῦ παραλαμβάνεται, πλὴν τοῦ εὐώνυμος. εὐχὴ δὲ καὶ προσευχὴ διαφέρει· εὐχὴ λέγεται. ζήτει |
| ε 1565 | Εὔχομαι · σημαίνει τρία· τὸ λεγόμενον ἁπλῶς, ὡς τὸ ω εὔχετο δ’ ἐξ Ἰθάκης γένος ἔμμεναι“· τὸ καυχῶμαι, ὡς τὸ Ε ὅς μ’ ἔβαλεν φθάμενος καὶ ἐπεύχεται“· σημαίνει καὶ τὸ εὔχομαι καὶ ἱκετεύω, ὡς τὸ Δ Α εὔχετο δ’ Ἀπόλλωνι ἄνακτι λυκηγενέϊ κλυτοτόξῳ“ |
| ε 1566 | Εὐχωλή · ἐγράφη |
| ε 1567 | Εὐχωλῆς Α · παραγωγῆς ὁ τρόπος· παρὰ τὸ εὔχομαι εὐχωλή, ὥσπερ παύσω παυσωλή, τέρπω τερπωλή. τὸ δὲ ω μέγα κατὰ τὴν παραγωγήν |
| ε 1568 | Εὐωχία · παρὰ τὸ εὖ ἔχειν, ὅτε ἐπὶ τὰς τῶν θεῶν παραγίνονται τιμάς. βέλτιον δὲ ἀπὸ τοῦ τὴν ὀχήν, τουτέστι τὴν τροφήν, ἡμῖν εὖ ἔχειν· καὶ γὰρ ἡ παροχὴ ὅτι πολλὴ ὀχὴ πρόκειται. κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω εὐωχία |
| ε 1569 | Εὐωχία · πολλοὶ προ θέντες εὐωχίασ“· κατ’ ἐπαύξησιν τοῦ ο εἰς ω εὐωχία |
| η 299 | ἡ ἀπὸ τοῦ ἐλάττονος ἐπὶ μ εῖ ζ ον ῦ ἐλάττονος ἐπὶ μ εῖ ζ ον δικαστήριον φυγὴ καὶ μετάθεσις. καλεῖται δὲ καὶ ἔκκλητος παρὰ τὸ ἐκκαλεῖσθαι καὶ παραιτεῖσθαι καὶ φεύγειν τὸ πρῶτον καὶ ἔλαττον δικαστήριον |
| ε 1570 | Ἐφέτης · ὁ δικαστής |
| ε 1571 | Ἐφετμέων Α · τουτέστιν ἐντολῶν· ἔστι γενικὴ τῶν πληθυντικῶν κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε. κλίνεται δὲ οὕτως· ἡ ἐφετμή, τῆς ἐφετμῆς, ἡ γενικὴ τῶν πληθυντικῶν ἐφετμῶν καὶ κατὰ πλεονασμὸν τοῦ ε ἐφετμέων |
| ε 1572 | Ἔφη · ἀπὸ τοῦ φημί· δεύτερος ἀόριστος |
| ε 1573 | Ἐφημέροις · διὰ τὸ εὐμετάβλητον πρὸς τὴν ἑκάστης ἡμέρας κατάστασιν· Ὅμηρος ς τοῖος γὰρ νόος ἐστὶν ἐπιχθονίων ἀνθρώπων, οἷον ἐπ’ ἦμαρ ἄγῃσι πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε“ |
| ε 1574 | Ἑφθός · ὀπτὸν μέν ἐστι τὸ ἀμέσως τῷ πυρὶ ὁμιλοῦν, ἑφθὸν δὲ τὸ μεθ’ ὕδατος ἑψημένον |
| ε 1575 | Ἐφθός · ὀπτὸν μέν ἐστι τὸ ἀμέσως τῷ πυρὶ ὁμιλοῦν, ἑφθὸν δὲ τὸ μεθ’ ὕδατος ἑψημένον |
| ε 1576 | Ἐφίεσθαι · ἐκ τοῦ ἵημι τὸ π αθητικὸν ἵεμαι ἵεσαι ἵεται, τὸ ἀπαρέμφατον ἐφιέσθαι |
| ε 1577 | Ἐφικέσθαι · ἐκ τοῦ ἵκω ἱκέσθαι καὶ ἐφικέσθαι, τὸ καταλαβεῖν, ἐξ οὗ ἐφικτόν καὶ ἀνεφικτόν καὶ δυσεφικτόν |
| ε 1578 | Ἐφόλκιον · πηδ ά λιον· ἀπὸ τοῦ ἐφέλκεσθαι τὴν ναῦν ἢ ἐφέλκεσθαι ὑπὸ τῆς νεώς. Χοιροβοσκοῦ |
| ε 1579 | Ἐφύχθη · ῥῆμα παθητικοῦ ἀορίστου β· ὁ παθητικὸς παρακείμενος πέφευγμαι πέφευκται καὶ πεφευγμένος, καὶ ποιητικῶς πεφυγμένος πεφυγμένοι κατὰ ἄ στ υ “, ἡ τοῦ ἐνεργητικοῦ παρακειμένου μετοχὴ ὁ πεφ ευγώσ τοῦ πεφευγ ότος, ἡ αἰτιατικὴ τὸν πεφευγότα |
| ε 1580 | Ἐχέγγυον · ἡ ἀ σφάλεια, τὸ ἐ γγύημα· ἤ τοι ἔχον ἐγγύην |
| ε 1581 | Ἐχέτλη · τὸ κράτημα τοῦ ἀρότρου· παρὰ τὸ ἔχω, τὸ κρατῶ, καὶ τὸ τλῶ, τὸ βαστάζω |
| ε 1582 | Ἔχης · ἔχης· ἔχητος· ὁ πλούσιος. τινὲς δὲ καὶ εἶ δοσ ὄφεως |
| ε 1583 | Ἐχθές · ὁ Ἀπολλώνιος παρὰ τὸ ἐκτὸς τοῦ χρόνου γεγονὸς κατάστημα ἐκτές, εἶτα τῶν ψιλῶν εἰς δασέα μεταπεσόντων ἐχθές· καθὼς ἔστιν ἐπινοῆσαι καὶ ἐπὶ τοῦ ἔχθοσ· τὸ γὰρ ἀπόβλητον καὶ ἐκτὸς ἡ μῶν τοιοῦτον |
| ι 329 | ιστος · παρὰ τὸ ἔ χ θος |
| ε 1584 | Ἐχθρός · παρὰ τὸ ἔχεσθαι τοῦ θρεῖν ἤτοι συλλαλεῖν· ἢ παρὰ τὸ ἔχεσ θαι ὑπὸ τῆς φθορᾶς. Γεωργίου |
| ε 1585 | Ἐχῖνος · διὰ τοῦ ι τῷ λόγῳ τῶν διὰ τοῦ ινος προπερισπωμένων. τὸ δὲ ἐχῖνος πολλὰ σημαίνει· τὸν θαλάσσιον ἐχῖνον καὶ τὸν χερσαῖον, τὸν λεγόμενον ἀκανθόχοιρον· ἔστι δὲ καὶ εἶδος χύτρας καὶ λέβητος καὶ μέρος γαστρὸς καὶ πόλις. ἢ παρὰ τὸ ἔχειν πολὺν ἐχῖνον, ἢ παρὰ τὸ ἐνέχεσθαι πλησίον ἀλλήλων, ἢ ἐπεὶ |
| ε 1586 | Ἐχῖνος · χερσαῖον ζῶον· καὶ ἡ παροιμία πολλ’ οἶδ’ ἀλώπηξ· ἀλλ’ ἐχῖνος ἓν μέγα“· εἴρηται παρὰ τὸ ἔχειν· ἐν γὰρ τῷ ἀλέξα σθαι τὸν ἐπερχόμενον συνειλούμενον τὸν τῶν ἀκανθῶν περίβολον προβάλλεται ὡ ς ἔρυμα. ἐχῖνος δὲ καὶ ἡ γαστὴρ ὅ ν τε μά λιστα βοῶν ποθέουσιν ἐχῖνο ι “· καὶ αὐτὴ δὲ παρὰ τὸ ἔχειν ἐν αὑτῇ τὴν τροφήν. καὶ ὁ λέ βησ ὁμοίως ἐχῖν ος· Κα λλίμαχος ἄξονται δ’ οὐχ ἵππον ἀέθλιον, οὐ μὲν ἐχῖνον βουδόκον“ ἀντὶ τοῦ λέ βητα. τὸν δὲ θαλάσσιον ὁμοίως ἀπὸ τοῦ ἔχειν ἐν ἑαυτῷ ἀφανῶν τῶν σαρκῶν οὐσῶν· ἢ ἐχῖνος κατὰ ἀντίφρασιν ἀπὸ τοῦ μὴ δύνασθαι ἔχεσθαι διὰ τὰς ἀκάνθας, ὅ ἐστιν ἀκράτητοσ |
| ε 1587 | Ἔχις · ὁ τῶν ἐχιδνῶν ἄρρην |
| ε 1588 | Ἔχματα · κωλύματα, οἱονεὶ ἐχέματα· ἐρείσματα, ἐμφράγματα, στηρίγματα. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1589 | Ἐχόμενα · ἐπίρρημα μεσότητος ἀντὶ τοῦ παραπλησίως· ἐκ τοῦ ἔχω, τὸ πλησιάζω, ἐχόμενα τρίβου σκάνδαλα“. ἔχω σημαίνει ιγ |
| ε 1590 | Ἐχόμενοι · ἀντὶ τοῦ κρατοῦντες |
| ε 1591 | Ἐχόμενος · περιπατῶν ἢ κρατῶν |
| ε 1592 | Ἐχυρόν · διὰ τοῦ ε ψιλοῦ· παρὰ γὰρ τὸ ὀχυρόν |
| ε 1593 | Ἔχω · τὸ κρατῶ καὶ κατέχω, ἐξ οὗ καὶ ἔχειν, τὸ κρατεῖν, καὶ εἴχετο τῆς ὁδοῦ“ ἀντὶ τοῦ ἐκρά τει · ἔχω, τὸ οἰκῶ, ἐξ οὗ καὶ ἔχειν, τὸ οἰκεῖν, καὶ ἔχοντες, οἰκοῦντες· ἔχω, τὸ ἐλαύνω, ἐξ οὗ καὶ ἔχειν, τὸ ἐλαύνειν, καὶ εἴχετο ὁμοίως· ἔχω, τὸ φυλάσσω καὶ φροντίζω, ἐξ οὗ καὶ ἔχου, μεταποιοῦ, φρόντιζε, μιμνήσκου· ἔχω, τὸ γαμῶ, ἐξ οὗ καὶ ἔχειν, τὸ γαμεῖν, καὶ εἴχετο, ἐγαμεῖτο, ὡς καὶ ἐχομένη, γαμουμένη εἴχετο |
| ε 1594 | Ἑψήσω · ἕψιον· ἕψημα |
| ε 1595 | Ἔψια · τὰ ἀπὸ λόγων ἔχοντα παίγνια· οἷον ἔπια, παρὰ τὸ ἔπη. καὶ Φιλέψιος δασυνομένη μὲν φιλοπαίγμων ἐστί, ψιλουμένη δὲ φιλόλογος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1596 | Ἐψώμισεν · ἐκ τοῦ ψωμίζω· τοῦτο παρὰ τὸ ψωμός· τοῦτο παρὰ τὸ ψῶ, τὸ κόπτω, ὁ εἰς μικρὰ κεκομμένος |
| ω 121 | ω · σημαίνει ζ. ζήτει |
| ε 1597 | Ἕω · τὸ καθέζομαι· ζήτει εἰς τὸ ε τοῦ ἀλφαβήτου εἰς τὸ τέλος τοῦ βιβλίου |
| ε 1598 | Ἑωλοκρασία · ὅταν ἐν συμποσίῳ πινόντων ἀνδρῶν καὶ καθευδόντων ἐνίων ἄλλ οι τὴν τρυγίαν περιχέωσιν |
| ε 1599 | Ἕωλον · ἀργόν, ἄπρακτον, χθεσινόν, ἀκάθαρτον |
| ε 1600 | Ἕωλος · ὁ χθεσινός· ἐκ τοῦ ἕως, ὃ σημαίνει τὴν ἡμέραν, καὶ τὸ λύω· ὁ ὑπὸ πολλῶν ἡμερῶν λυθείς |
| ε 1601 | Ἕωλοσ ·. Αἴολος κύριον καὶ αἰόλος ὁ ποικίλος. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1602 | Ἕως οὗ ἀνταποδῷς μοι · τὸ ἕως οὗ μετὰ τῆς οὐ ἀρνήσεως εὑρισκόμενον ὑποτάσσει. Ἐπιμερισμῶν τοῦ Ψαλτηρίου |
| ε 1603 | Ἕως οὗ ἐπιστρέψῃ · ὑποτακτικόν· τὸ ἕως ἐπίρρημα ἀναφορικὸν μετὰ τῆς οὐ ἀρνήσεως εὑρισκόμενον ὑποτάσσει. Ζ |
| θ 282 | θέου · πάνυ θαυμαστοῦ· ζα σημεῖον ἐπιτάσεως· ζάθεος θεῖος ἢ ἄγαν θαυμαστός. ζαθέως ἐπίρρημα |
| ζ 72 | Ζάλη · ἡ ταραχὴ τῆς θαλάσσης ἢ τοῦ ἀέρος· παρὰ τὸ ζα καὶ τὴν ἄελλαν |
| ζ 73 | Ζαχρειῶν Ε · σφοδρῶς πνεόντων. καὶ ζάχρειον τὸ σφοδρόν |
| ζ 74 | Ζαχρήεις · ζαχρήεντος· ὁ βίαιος καὶ σφοδρός |
| ζ 75 | Ζάω · τὸ ζῶ, ἐξ οὗ τὸ προστακτικὸν ζῆ καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ζῆθι |
| ζ 76 | Ζάω · τὸ καθεύδω, οὗ ὁ μέλλων ζάσω, ἀντὶ τοῦ καθευδήσω |
| β 412 | βράζει · ἐπὶ ὕδατος βράζοντος κυρίως. τὸ δὲ ζέειν καὶ ἐπὶ ἀνθρώπου, οἷον ζέοντι πόθῳ“. θερμαίνει ἐπὶ ἡλίου τοῦ θερμαίνοντος πάντα |
| ζ 77 | Ζειαί · αἱ ὄλυραι, αἱ τοῦ ζῆν αἴτιαι, ὡς παρὰ τὸ ζέω ζεαί καὶ ζειαί |
| ζ 78 | Ζειαί · διὰ διφθόγγου· ζεαὶ γάρ. οὕτως λέγονται αἱ κριθαί, ἐπειδὴ αἴτιαι τῆς ζωῆς ἐγένοντο |
| τ 285 | Τριακονταέτης ἐπὶ μὲν τοῦ καιροῦ καὶ τοῦ χρόνου, βαρύνεται. ἐπὶ δὲ τοῦ μετέχοντος τοῦ χρόνου, ὀξύνεται. πενταετὲς παιδίον λέγομεν, καὶ πενταετὴς ἄνθρωπος |
| τ 286 | Τριπλοῦς ἀπὸ συναιρέσεώς ἐστι, ἀπὸ τοῦ διπλόος καὶ τριπλόος, ἀπὸ τοῦ δὶς παρήχθη καὶ τοῦ τρὶς ἐπιῤῥήματος, τὸ δὲ διπλοῦς καὶ τριπλοῦς οὐκ εἰσι σύνθεται, ἀλλ’ ἁπλᾶ. ζήτει |
| τ 287 | Τρισκαίδεκα ἰστέον ὅτι τὸ δισχίλιοι καὶ δισμύριοι, ὡς ἔχοντα τὸ ς, ἐν παραθέσει ἔστι· τὸ γὰρ δὶς καὶ τρὶς ἐν τῇ συνθέσει, ἀποβάλλουσι τὸ ς, οἷον, δίμηνος, δίπηχυς, τρίπηχυς. σεσημείωται τὸ δισθένεες, κρὶ τρίσφυλος, παρὰ Νικάνδρῳ· ἔστι δὲ εἶδος βοτάνης, καὶ τρισόζυος παρ’ Αἰσχύλῳ· καὶ πῶς τὸ τρισκαίδεκα ἐν συνθέσει ἐστι καὶ οὐκ ἀποβάλλει τὸ ς; ὅτι οὐκ ἐγένετο ἀπὸ τρὶς τοῦ ἐπιῤῥήματος ἡ σύνθεσις, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ τρεῖς ὀνόματος, ὡς δηλοῖ ἡ σημασία. καὶ γὰρ τὸ τρὶς ἐπίῤῥημα, τὸ τρισσὸν δηλοῖ, οἷον, τρὶς ἔγραψα, ἀντὶ τοῦ ἐκ τρίτου· εἰ οὖν τὸ τρισκαίδεκα ἀπὸ τοῦ τρὶς ἐπιῤῥήματος συνεθέτη, ἔμελλε δηλοῦν τὸ τρίτας δεκάδας, ὅπερ ἔστι τριάκοντα, ἀλλὰ τοῦτο, τὸ δέκα καὶ τρία σημαίνει |
| τ 288 | Τριστάσας τοὺς παρὰ χεῖρα τοῦ βασιλέως, οἷον τοὺς ἔχοντας τὰς λόγχας ἀνὰ τρεῖς κατὰ χεῖρα |
| τ 289 | Τρίτον ἡμίδραγμον τὰς δύο ἥμισυ δραγμὰς ὀνομάζουσιν οἱ παλαιοί |
| υ 136 | Ὑπομασχάλης τὸ ὄνομα κεῖται παρὰ τοῖς ῥήτορσιν. ὅταν μὲν ἑνικῶς λέγωσιν, οὕτως αὐτὸ πάντες τάσσουσι μετὰ τῆς προθέσεως· ὅταν δὲ πληθυντικῶς οὐ μεγάλας λέγουσιν, ἀλλὰ μασχάλας |
| υ 137 | Ὑπόβολον ὑποκείμενον πρὸς δάνειον καὶ τόκον, Φερεκράτης εἶπεν, οὐχ ὁρᾶς τὴν οἰκίαν τὴν πολυτίωνος κειμένην ὑπόβολον |
| φ 258 | Φύτλη ὡς ζεύγω ζεύγλη, τρώξω τρώγλη, οὕτω φύω, φύσω, φύτλη |
| φ 259 | Φυτόσκαφος καὶ φυτοσκάφος διαφέρει. προπαροξυτόνως, ἡ ὑπὸ τὰ φυτὰ ἐσκαμμένη γῆ, παροξυτόνως δὲ, ὁ τὰ φυτὰ περισκέπτων γεωργός |
| υ 138 | Ὑποβολιμαῖος ὑποβαλλόμενοι, καὶ οἱ ποιηταὶ, ἤτοι ὡς ἐπὶ τῶν χαμαιῤῥίφων παιδίων, ἅπερ ἑαυταῖς ὑποβάλλουσιν αἱ γυναῖκες |
| π 707 | Πρωτότοκος καὶ πρωτοτόκος· τὰ εἰς ος σύνθετα εἰς ἐνεργείαν καὶ εἰς πάθος ἀναλυόμενα δύο τόνους ἐπιδέχονται· καὶ εἰ μὲν εἰς ἐνέργειαν διαλύονται, παροξύνονται· εἰ δὲ εἰς πάθος προπαροξύνονται· οἷον, λιθοβόλος καὶ λιθόβολος, καρατομένος καὶ καρατόμενος, ὑδροφόρος καὶ ὑδρόφορος· καὶ λιθοβόλος μέν ἐστιν, ὁ λίθους βάλλων, λιθόβολος δὲ ὁ βαλλόμενος λίθοις· τὸ οὖν πρωτοτόκος, ἡνίκα μὲν παροξύνεται, εἰς ἐνέργειαν ἀναλύεται, καὶ σημαίνει τὴν ἐν πρώτοις τεκοῦσαν, καί ἐστι μόνου θηλυκοῦ γένους. ἡνίκα δὲ προπαροξύνεται, εἰς πάθος ἀναλύεται, καὶ σημαίνει τὸ πρῶτον τεχθὲν παιδίον, καί ἔστι δύο γενῶν κοινὸν, καὶ γὰρ ὁ πρωτότοκος καὶ ἡ πρωτότοκος, τίκτεται γὰρ καὶ ἀνὴρ καὶ γυνή. τὸ δὲ παροξύτονον, ἐνέργειαν δηλοῦν, μόνον ἔστι θηλυκὸν, κωλύει γὰρ τὸ σημαινόμενον ἀρσενικὸν αὐτὸ εἶναι, οὐ γὰρ τίκτει ἀνήρ. καὶ πάλιν πολύτοκος καὶ πολυτόκος. πολυτόκος μὲν σημαίνει τὸν πολλὰ γεννῶντα, πολύτοκος δὲ ὁ πρὸ πολλῶν γεννώμενος |
| π 708 | Παραστάται ὑπ’ ἑνικῶν καλοῦνται αἱ γόνιμοι φλέβες, καὶ τῇ γεννήσει παρεστῶτες |
| ν 197 | Νεπὼς παρὰ τὸ πῶμι πώσω, ὃ σημαίνει τὸ πίνω, ἀποβολῇ τοῦ ω, καὶ μετὰ τῆς νε στερήσεως, Νέπως· ἄνυδρον γὰρ τὸ ὄρος ἐκεῖνο |
| θ 283 | Θρησκεία παρὰ τὴν τῶν Θρᾳκῶν ἐπιμέλειαν τὴν πρὸς τὸ θεῖον, καὶ τὴν Ὀρφέως ἱερουργίαν· οὗτοι γὰρ ἐξεῦρον τὴν περὶ τὸ θεῖον εὔνοιαν· ἢ παρὰ τὸ τοὺς θεοὺς ἀρέσκεσθαι, ὅ ἐστιν ἐξευμενίζεσθαι |
| η 300 | Ἤγαγον δευτέρου ἀορίστου, ἀπὸ τοῦ ἄγω, ὁ β ἀόριστος ἄγον, καὶ κατ’ ἀναδιπλασιασμὸν ἄγαγον καὶ ἤγαγον. ζήτει |
| κ 950 | Κρόνος ὅτι τὸν κρόνον, φασὶν, ἐκ τοῦ κρᾶν καὶ κιρνᾶν ἕκαστα τῶν γενεθλιωμάτων, καὶ μίξαντα τὸ θηλὺ τῷ ἄῤῥενι. Χρύσιππος δὲ φησὶν, ὅτι καθύγρων ὄντων τῶν ὅλων καὶ ὄμβρων καταφερομένων πολλῶν· τὴν ἔκκρισιν τούτων, κρίνον ὠνομάσθαι. τὰ δὲ περὶ τὴν ἐκτομὴν, ἔνιοι οὔτως ἀναλύουσι· ὅτι τῆς οὐρανοῦ καὶ γῆς μίξεως γινομένης, ἐζωογονεῖτο πολλὰ, εἶτα τοῦ Κρόνου, ἤτοι τοῦ χρόνου ἕκαστα διακρίναντος, καὶ τῶν γεννηθέντων ἐκ τῆς πρὸς ἄλληλα μίξεως ζωογονοῦντα, ἐκτεμεῖσθαι τὸν οὐρανὸν εἴρηται. ἄλλοι δέ φασιν, αὐτὸν Κρόνον εἰρῆσθαι, ὅτι πρῶτος τῶν θεῶν εἰς κρίσιν ἐπέβαλε. νομίζεται δὲ παῖς οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὅτι ἐκ τῆς ἐπιτολῆς τῶν ὑπὸ γῆς καὶ ὑπὲρ γῆν ἄστρων ὁ χρόνος γίνεται· διὰ γὰρ τούτων καὶ ἡμερονύκτιον, καὶ μῆνα, καὶ καιρὸν διορίζομεν. καταπίνειν δὲ λέγεται τὰ τέκνα, ὅτι ὅσα διὰ χρόνου γίνεται, τῷ χρόνῳ πάλιν συνδιαφθείρεται. οὕτως ἔγω Φώτιος ὁ πατριάρχης |
| υ 139 | Ὑφελτρεύουσι σημαίνει δὲ τὸ καλλύνουσι. Λυκόφρων |
| ο 431 | Ὀφιακῶν ὁ παρὰ τὸ φύσει γέγονε φύσικος, μάντις, μαντικὸς, οὕτω καὶ ὄφις, ὀφικὸς, καὶ πλεονασμῷ, τοῦ α, ὀφιακὸς, συνεξέδραμε γὰρ τῷ θηριακός |
| π 709 | Πρασίαι τετραγῶνα τινὰ σχήματα ἐν τῇ γῆ, ἂ ποιοῦσι σχολὴν οἱ κηπωροὶ, οἱονεὶ περασίαι τινὲς οὖσαι, παρὰ τὸ περατοῦσθαι, κατὰ συγκοπὴν πρασίαι |
| π 710 | Πρεσβήϊον πρεσβειῶν ἄριστον, λέγει δὲ τὸ ὑπὲρ τιμῆς διδόμενον δῶρον |
| π 711 | Πραιτώριον παρὰ τὸ πράττω πρατώριον, ὅπου τὰ πραττόμενα ὡροῦνται, ὅ ἐστι φυλάσσονται, καὶ ἐξανύονται. εἶτα πλεονασμῷ τοῦ ἰῶτα |
| σ 448 | Σωρὸς ὀξυτόνως· τὰ εἰς ρος λήγοντα δισύλλαβα, τῷ ω, παραληγόμενα, μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ βαρυτονεῖται. ὦρος, δῶρος, χῶρος, φλῶρος, βῶρος· σεσημείωται τὸ σωρὸς ὀξυνόμενον· τὰ δὲ ὀξύτονα ἐπιθετικά εἰσιν, οἷον χλωρὸς, ψωρὸς, μωρός |
| σ 449 | Σορὸς ἡ τῶν λειψάνων, παρὰ τὸ σεσηρέναι τὰ σώματα ἐν αὐτῇ. ἢ παρὰ τὸ εἴργω τὸ κωλύω, σορὸς ἡ κωλυτική |
| σ 450 | Σῴζω ὥσπερ παρὰ τὸ ἕω, τοῦ σημαίνοντος τὸ καθέζομαι, γίνεται ἕζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ σῶον, ὃ σημαίνει τὸ ὑγιὲς, γίνεται σῴζω· καὶ οὐκ ἔδει ἔχειν τὸ ἰῶτα. ἡ μέντοι παράδοσις ἔχει τὸ ἰῶτα, ἔφοσον ἔχει τὸ ζ· καί ἐστιν εἰπεῖν, ὅτι, ὥσπερ ἀπὸ τοῦ ἄνθρωπος γίνεται ἀνθρωπίζω, καὶ λέπος λεπίζω, οὕτω καὶ ἀπὸ τοῦ σῶος γίνεται σωΐζω, καὶ κατὰ συναίρεσιν σῴζω |
| σ 451 | στὰξ καὶ πλεονασμῷ τοῦ ρ καὶ γ |
| σ 452 | στρὰγξ ἡ ἐπισχεθεῖσα ῥύσις |
| τ 290 | Τοῦ νεήλυδος ὁ κανών· τὰ εἰς υς σύνθετα, εἰ μὲν ἀπὸ ἁπλῶν εἰς υς ληγόντων συντίθενται, τὴν τῶν ἁπλῶν φυλάττουσι κλίσιν, οἷον, βραχὺς, τρίβραχυς, τριβράχεος, ὀφρὺς ὀφρύος, λευκόφρυς, λευκόφρυος. εἰ δὲ ἀπὸ ῥημάτων εἰσὶ συντιθέμενα, διὰ τοῦ δος κλίνεται, οἷον, ἔπηλυς ἐπήλυδος, νέηλυς νεήλυδος, ταῦτα γὰρ οὐκ ἀπὸ ἁπλῶν εἰς υς ληγόντων συντίθενται, ἀλλ’ ἀπὸ τοῦ ἐλεύθω ῥήματος |
| κ 951 | Κρὰς πόθεν γίνεται; παρὰ τὸ κρῶ τὸ τελειῶ. πῶς κλίνεται; τῆς κρατός· τὰ εἰς ας, ὀξύτονα μονοσύλλαβα κύριά εἰσι, καὶ διὰ τοῦ ντ, κλίνεται· οἷον ζὰς ζαντὸς, πρὰς πραντός. τὸ δὲ κρὰς προσηγορικὸν, ὡς διήλλαξε περὶ τὸ σημαινόμενον, διήλλαξε καὶ περὶ τὴν κλίσιν |
| ι 330 | Ἰστέον ὅτι ἐπὶ τῶν ἀρσενικῶν καὶ θηλυκῶν ὀνομάτων, ἡνίκα λήγει ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν εἰς ες, προσθέσει τῆς σι συλλαβῆς ποιεῖ τὴν δοτικὴν τῶν πληθυντικῶν παρὰ τοῖς Ἴωσι καὶ ποιηταῖς. οἷον, Αἴαντες Αἰάντεσσι, γυναῖκες γυναίκεσσιν· ἐπὶ δὲ οὐδετέρων, ἐπειδὴ ου λήγει ἡ εὐθεῖα τῶν πληθυντικῶν εἰς ες, ἀπὸ τῆς γενικῆς γίνεται ἡ δοτικὴ τῶν πληθυντικῶν, κατὰ τροπὴν τοῦ ο εἰς ε, οἷον, στόματος στομάτεσσι, δέπαος, δεπάεσσι |
| α 2260 | Αἱ εἰς φωνῆεν λήγουσαι προθέσεις ἐὰν συντεθῶσι μετ’ ἑτέρας συλλαβῆς, τῆς ἀπὸ τοῦ ρ, ἀρχομένης, πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ, οἷον, ἐπίῤῥημα, ἀνάῤῥησις· ὅσα δὲ μέρη λόγου καθ’ ἑαυτὰ σημαίνει, ταῦτα καὶ ἀπὸ τοῦ ρ, ἀρχόμενα, καὶ λέξεσι συντιθέμενα οὐ πλεονάζει καὶ ἕτερον ρ· οἷον, χρυσορήμων, χρυσόρειθος· ὅσα οὐ σημαίνει, ἀλλὰ συσσημαίνει, ταῦτα συντιθέμενα πλεονάζουσι καὶ ἕτερον ρ, οἷον σύῤῥοια |
| τ 291 | Τῆς γυναικὸς ὁ κανών· τὰ εἰς ξ λήγοντα μονοσύλλαβα, ἢ δισύλλαβα, ἔχοντα πρὸ τοῦ ξ δίφθογγον, ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα, διὰ τοῦ κ, κλίνεται· οἷον, γραὶξ γραικὸς, γλαὺξ γλαυκός· σεσημείωται τὸ αἲξ αἰγὸς διὰ τοῦ γ, κλινόμενον, ἐπειδὴ ἀπὸ φωνήεντος ἤρξατο |
| τ 292 | Τέλος πέφυκε ναὶ ἀληθῶς ῥημάτων Μηνὸς Φευρουαρίου ΙΗ ἡμέρᾳ δ, τῆς ἰνδικτίωνος · ἔτους ωα |