« … ας ἡ βασιλεία εἰς ταύτην καὶ τὸν συνοικήσοντα αὐτῇ μετέρχεται, διόπερ οὕτω χρὴ βουλεύσασθαι νῦν ἡμᾶς ὡς μὴ μεταγνῶναί ποτε δύνασθαι. ἔχομεν δὲ εἰς σκέψιν χρόνον ἡμερῶν τριάκοντα ἃς εἰς τοῦτο παρʼ αὐτῶν … πλεῖον.» ταῦτʼ ἀκουρουσαν. οὗτοι μὲν ἦσαν πρὸς τῷ περὶ αὐτῶν βουλεύεσθαι· ταχέως δὲ διεφοίτησε ἀνὰ τὴν πόλιν ἅπασαν … φας φήμη καὶ οὐθεὶς ἄλλο οὐδὲν ἐλάλει ἢ περὶ τοῦ γάμου. πάντες δὲ ἤχθοντο λογιζόμενοι τὸ περὶ τῆς ἀπειλῆς αὐτῶν ἀπαίδευτον καὶ μάλιστα ὅσοι δύνατοι τῶν πολιτῶν ὑπάρχοντες καὶ αὐτοὶ πολιτεύεσθαι τὴν Χιόνην ἔμελλον μνηστεύεσθαι. οὐ μέντοι γε αὐτῶν τις ἐτόλμα μετʼ ἐκείνους αἰτεῖν τὴν κόρην. ἡ δὲ Χιόνη παρὰ τῆς μητρὸς μαθοῦσα ταῦτα οὐκ ετ …
«Μεγαμήδης τε προσδόκιμός ἐστιν, ἡμεῖς δὲ μέχρι νῦν πάντα κάλων κινοῦντες, ὡς εἰπεῖν, οὐδὲν ἐπὶ σωτηρίαν νενοήκαμεν. αἰτίαν δʼ οὐδεμίαν παρέσχηκέ σοι Μεγαμήδης ἵνα ἀπολίπῃς αὐτόν. ὥστε διαλογίζου τι δραστέον ἡμῖν. ἐγὼ μὲν γὰρ ἀπορῶ.» ἡ δὲ Χιόνη, «οὐδʼ ἐγὼ μέν,» φησιν, «εἰς σωτηρίαν τι εὑρίσκω. ἓν δὲ τοῦτό σοι λέγω, εἰ μὴ δυνάμεθα ζῆν μετʼ ἀλλήλων, προστάξαντες τουτω … ἐπωδυνω … τὸ γὰρ τελευταῖον ἡμῖν ἀπολείπεται. χρὴ δὲ οὐδὲν καὶ ὅπως εὐσχημόνως γενηθῇ σκοπεῖν· λεληθότας γὰρ ἡμῖν το