The Anonymous Old Comedies are a collection of thirty-one fragmentary passages from otherwise lost plays of Old Comedy, the dominant form of Athenian comedy in the fifth century BCE. These fragments, classified as adespota or works of unknown authorship, do not constitute a single play but are quotations preserved by later Greek and Roman authors, such as Athenaeus and various lexicographers, as well as on papyri recovered from Egypt. The standard edition of this material is Greek Comic Poets (PCG), Volume VIII. The surviving lines reflect the genre's hallmark characteristics, including political and personal satire of contemporary Athenian figures, social commentary on daily life and law, parody of mythology and tragic conventions, and comedy derived from food, drink, and bodily functions. Although the complete plays are lost, these fragments offer evidence for the language, performance conventions, and social history of Classical Athens. The genre of Old Comedy itself was profoundly influential, shaping the development of later Greek comedy and, through Roman adaptation, the broader European comic tradition.
δέσποτα Πλούτων μελανοπτερύγων—
τουτὶ δεινόν· πυρροπτερύγων
αὐτὸ ποίησον.
σκανδικοπώλην
ἄγε δἀνδρείως ὥσπερ πύκτης ἀφίδρωσον καὶ πιτύλευσον
τὴν ῥῆσιν ὅλην καὶ κίνησον τὸ θέατρον.
]ι̣σʼ ἢ μὴ ʼμνβάλω·
]ἐξ ὑπτίας
]..ινων̣
]τι δὴ μαθὼν
ἐκ]λ̣έ̣γειν
]οτι
]
]οτ̣ας̣
].τ̣άτων
τοσο]υτουῒ χρόνου·
] χρόνος
] Βυζαντίου
]ι̣α̣ πόλις
]τ̣ος ἦρξʼ ἐγώ·
]λλ..ι̣ου·
]οῦντά̣ σε·
]ι̣ μάρτυρας
]νιεῖ
ἐφη]μερῶ
]τ̣[ε]ῖ̣σθαί μʼ αὐτίκα
δεῖ τὴν γραφὴ[ν
ἀλλʼ ἐκκαλῶ γο[
ὃν ἐγὼ φιλῶ μ[
ὃς καίπερ ὄντα[
παῖ παῖ· τ̣ο[
....]ο̣[....
. . . . . .
ὑβριζόμεναι. — Β. μὰ Δίʼ ἀλλʼ ἐγὼ
ἢν νοῦν ἔχωμεν, σκεψόμεθα ὅπως
μηδὲν πλέον τούτου σθένωσιν
τί οὖν γένοιτʼ ἄν; Β. ἔχʼ, ἀπόκριναί μοι τόδε·
τί ἐστι τοῦθʼ ὃ λέγουσι τὰς
παίζειν ἐχούσας, ἀντιβολῶ, τὸ;
φλυαρία καὶ λῆρος ὕβρεως ἔκγονος …
κἄλλως ὄνειδος καὶ κατάγελως.
τούτωι γὰρ ὥσπερ τοῖσιν ᾠοῖς χρηστέον
τοῖς ἀνεμιαίοις, ὅτι νεοττίʼ οὐκ ἔνι.
εὐχὴ δὲ καὶ τοῦτʼ ἔστιν· ευ
ἐς τοῦτο χρήσει· καὶ πονο
καὶ μὴν λέγεταί γʼ ὥς ἐσθʼ ὅμοιον
ἀληθινῷ καὶ τοῦτο. — Α. νὴ Δίʼ, ὦ φίλη …
ὥσπερ σελήνη γʼ ἡλίῳ· τὴν μὲν χρόαν
ἰδεῖν ὅμοιόν ἐστι, θάλπει δʼ οὐδαμῶς·
οὐκ ἄξιον γάρ ἐστι. Α. διὰ τοὐπὸν
φέρʼ, εἰ δὲ τοῖς θεράπουσι κοινωσαίμεθα
τὸ πρᾶγμα, τί ἂν εἴη; λάθραι τεπια
ἐγὼ μὲν οὔτε πιότερον αὐτῆς.
κυσόχωλοσ—ἐγκυσόχωλος
θῦσαι
ἐκ Δελφῶν δʼ ἔχων
ἥκει τι κακὸν ἄφωνον.
μετέωρον αἴρουσʼ αἱ πτέρυγες τὴν ναῦν,
ἕως ἂν ἐμπέσωσιν εἰς τὸν οὐρανόν.
καὶ τριβώνιον πονηρὸν οἷον ἐνριγισκάνειν.
χεζητιᾷ
εἰς τοὺς βαθεῖς πώγωνας ὁ χρόνος βλέπων.
αὗται λαλοῦσαι τὸν
τρύχουσι πολλοῖς τ
κακουμέναις γὰρ ν
ὑπὸ μητρυῶν τε καὶ
οὐκ ἦλθʼ ἀρήξων, ἀλλὰ
νῦν οὖν ἄποινα τ
κατὰ τὴν Μελανίππην
ἀλλὰ ξεστῶν ετ
ε[....]ο̣.[....]χ[...] δὲ Σοφοκλ[έα] λαβών,
πα[ρʼ Αἰ]σχύλου ν̣[...]ρ ὅσον ..[.].εσθʼ, ὅλον
Εὐριπίδην, πρὸς τοισίδʼ ἐμβαλεῖν ἅλας,
μ[εμ]νημένος δʼ ὅπως ἅλας καὶ μὴ λάλας.
οὐχὶ τοῦτον τὸν τρόπον,
ἀλλʼ οὐδὲ τῇ πονηρίᾳ προσχρώμεθα,
ὅτε τῳ μάλισθʼ ὅσʼ ἂν λέγῃ πιστεύομεν
λέγοντες οὐ πονήρʼ, ἁπαλοῖς δὲ χρώμενοι,
κἄπειτα τῆς ἐκκλησίας κατηγορεῖ
ἕκαστος ἡμῶν, ἧς ἕκαστος αὐτὸς ἦν.