οὗτος πατὴρ τῆς παιδός; εἰ γὰρ ὤφελεν.
ε μακρολόγος θεὸς
τοὺς ἀκούοντας λάβηι
γὰρ ὡς πειρωμένους
τὸ πρῶτον ὃν τρόπον
καὶ τὸ δεύτερον πάλιν
ταιουδε καὶ τὰς αἰτίας
καὶ τὰς ἀποδείξεις, ἐξ ἀνάγκης γίνεται
μυριάκις ἀγκωνισαμένοις, ῥῆσιν λέγειν
μακρὰν ὀχληράν, ἐκδιδάσκοντας σαφῶς
κἀκτιθεμένους καθʼ ἕκαστον, ὧν εὖ οἶδʼ ὅτι
οὐθεὶς μεμάθηκεν οὐθέν, ἀλλὰ τοῦθʼ ὁρᾶι
καὶ ἄπεισιν· ὑμᾶς δʼ ἐξ ἀνάγκης βούλομαι
πᾶν κατανοῆσαι, καὶ θεοῦ τι, νὴ Δία,
ἄξιον ἐνεγκεῖν αὐτός, ἀλλʼ ὄντως θεοῦ·
πρέπει Διονύσωι γάρ τι πιστεύειν ἐμοί. —
… ἐγένοντο Σωσθένης καὶ Δημέας·
ὄντες δʼ ἀδελφοὶ δύο ποτʼ εἰς τὰς ἐχομένας
γυναῖκʼ ἔγημαν οἰκίας καὶ γίνεται
παῖς τῶι μὲν αὐτῶν, θυγάτριον δὲ θατέρωι.
ἔπειτʼ ἀποδημία τις ἀμφοτέροις ἅμα
εἰς τὴν Ἀσίαν ἐκεῖ τε περὶ τῶν σωμάτων
κίνδυνος, εἱρχθέντος γὰρ αὐτῶν θατέρου
καὶ προστάτην σχόντος τινʼ ἄδικον ἅτερος
ἔσπευδε τὴν σωτηρίαν· ἔπειθʼ ὁ μὲν
φεύγει λαθών, ὁ δʼ ἐκεῖνον ἐκκλέψαι δοκῶν
δεῖται διὰ τοῦτο, καὶ γέγονεν ἑκκαίδεκα
ἅπαν τὸ μῆκος τῆς ἀποδημίας ἔτη.
τί δʼ ἔδει, τίς ἂν φήσειεν, ἀμφοτέροις ἅμα
ἐτῶν τοσούτων, καὶ τί τἀναγκαῖον ἦν ...
...]ην̣ δ̣η̣π̣[...
...]. μὰ τὸν Δ̣[ία ...
...].ν [τ]άχιστα φεύ[ξομαι]
...]σχολὴν μὲν̣ ἐ̣[...
...]α̣ις εἶ̣μ̣ι̣ ταύτην̣ [...
ἐ]γ̣ χάρακι κοὐχὶ κ[ατὰ] π̣ό̣δ̣α̣
...ο]υ̣σ̣ιν, ἡνίκʼ ἂν συμβῆι π̣ό̣τ̣ο̣[ς]
α]ὐλ[ητ]ρίδʼ ἡμεῖν [ἀ]γάγετε.
...]η̣ βαλανεῖόν ἐστί που
... ἔγ]νωκας εἶναι παντα[χοῦ]
...].ος πάνθʼ ἑαυτῶι περιαγ̣[...
...]..ται πρῶτον εὐθὺς εἷς ὄνος.
[ἂν γάρ] τις ἀπολειφθέντος ἀνακράγῃ τόπου
[«ὄνος πρ]οσέρχετʼ», εὐθὺς ἄλλος ἀνέκραγεν,
[ἔπειτα δʼ ἕ]τερος πάλιν «ὄνος προσέρχεται»
[κᾆτʼ αὖθις] ἄ̣λ̣λ̣ο̣ς̣ «τὸ βαλανεῖόν ἐστʼ ὄνος».
[σὲ δʼ εἰ] πότος τις ἢ θυσία τις γ[ί]νεται,
[ἐγὼ ο]ἶδʼ ἐρεῖν «μουσουργὸν ἡμεῖν ἀγάγετε».
...]..ζει, δεῖ δʼ ὑπάρχειν εὐτρεπῆ
...]νας. — ἀηδίας λέγει[ς].
[— ........].ν δʼ ἔχοντες ἀξιοῦτε ἐρᾶν
...]τ̣α̣.......α̣ρ..ας καὶ θ̣εῖν μό[νον].
...]ε̣ν̣..[ ἄ]λλʼ οὐθέν. — ὦ μαστιγία. —
[— .....].ϲ. — ὑπομένω σε δήπουθεν πάλα[ι]
[σὺ δὲ βδελυρεύ]ῃ πρός με καὶ σπαθᾷς ἔχων
...]υ̣νθ̣ο̣ν̣...ς σ̣ὺ πρώτιστος βίον
...]τ̣α̣λ̣ου μὰ τὸν Δίʼ οὐκ ὄνους ἄγων
...].ντ̣αι̣ καὶ βαλανεῖα καὶ τρυφήν·
[— ....].ος δυστυχὲς θωράκιον
...].... τοῦ δεσπότου
...]....μὴν κακοῦ
...].... κ̣αὶ τὴν ἁμίδʼ ἀνῇ.
ν̣ό̣[μι]ζ̣ε̣ α̣λ̣ι̣....τ̣ρ̣έχ̣ε̣ιν Ὀλύμπια.
ἐὰ̣ν̣ δ̣ι̣α̣φύ̣γ̣[ῃ]ς, εὐτυχὴς ἄνθρωπος εἶ. —
ὦ Ἡράκλεις, τί ποτʼ ἐ[σ]τὶ τὸ γεγενημένον; —
νῦν οἶδʼ ἀκριβῶς, διότι τῆς οἰκουμένης
ἱερὰ σαφῶς αὕτη ʼστὶν ἡ χώρα μόνη
κἀνθάδε κατ[ο]ικήσασι πάντες οἱ θεοί,
καὶ νῦν ἔτʼ εἰσὶ καὶ γεγόνασιν ἐνθάδε. —
Στρόβιλε. — ΣΤΡ. Ἄπολλον καὶ θεοί, τοῦ πνεύματος.
παῖ δυστυχὲς Στρόβιλε. — Σ. τίς κέ[κλη]κ̣έ̣ μ̣[ε; —
ἐγώ. — Σ. σὺ δʼ εἶ τίς, ὦ κράτιστε τῶν̣ θ̣[εῶ]ν̣; —
ὡς εἰς καλ̣[όν] ϲ̣ʼ ἑ̣όρα̣[κ]α̣. — Σ. τίς̣ [...
σω̣σ...
[.]λ̣α̣της̣ μ̣ε̣..[.] π̣ά̣ν̣τα μετ̣ε.....τεκεῖν̣
σκοπεῖν, προ̣σιέν̣αι π̣ᾶ̣σ̣ι πε̣..λ̣η̣...ε̣..
εἰ̣ δ̣υν̣α̣τόν ἐστι τῆς κόρης αὐτῶ̣ι̣ τυχεῖν̣,
ὅ̣τ̣ι̣ τῆς ἀν̣οίας μεσ̣τ̣ὸς ἦν τη̣...ν.
ἐπόησα, ἅ μοι προσέταττεν. εὗρον οἰκίαν.
ἀδύνατον ἦν̣ ......[..
αὐτὴν νομαρχ̣[
ἐν ζηλοτυπί[αι τ̣ρ̣.[
ε]ὐθὺς συλλαβῆς μιᾶς. — Β. τί; Α. πῦρ.
]. ὄ̣ν̣ο̣μά τ̣ι τοῦτο; — Β. πῦρ. — Α. ἀκήκοα·
]π̣ε νίκαις ἀγαθὸς εἰ[ς] τὴν Ἑλλάδα
ε]ὐ̣λ̣ογῆσαι πα̣..α̣υσ̣ε̣δεν..[
].ϲ̣ μικρὸς φ̣ο..ρ ἐφοδι̣[
]να̣λλ̣ε̣δ̣.α̣ου̣. π̣οτεν̣[
πτέρυξ χιτωνίσκου γυναικείου διπλῆς
… πτ … ρσωμ, ἡνίκʼ ἐξεπέμπομεν
ξένην σε τὴν τότʼ ουσαν τέκνα
ἔνεστιν, ἀλλὰ τῶι βεβαμμένωι
μετέχουσα χρώματος φύσιν
δους, τοὐμ μέσωι δὲ πορφύρας.
ἤδη καὐτὸς ἐμβλέπω σε, παῖ,
ηται καιρός· ὡς παρʼ ἐλπίδας
ημι λαμπαδηφόρου
ντος ὑπεραγωνιῶν.
τι, μῆτερ, ἀλλὰ τί
τος, ὃ νομίζω καλεῖν
εκτον χρόνον.
ἐλπίσασά τε
η τύχη
σύμβολον
ημα, παῖ
γαμουμένη
ἀλλὰ γνωρίσηι
λλων τέκνα
παρʼ ἐλπίδας φανεὶς
λαβεῖν
ἴωμεν εἴσω δεῦρο
ἄνερ, ἐνθάδʼ ἐστὶ
ἡμῖν τε ποιήσειν ἕτοιμος
ἔφη προελθὼν ἐχθὲς εἰς ομ …
ὁ Μοσχίων ἀδελφὸς ἐμός ἐστιν, πάτερ;
ἀδελφός· ἀλλὰ δεῦρο προς
ἡμᾶς γὰρ ἔνδον προσδ
ΧΟΡΟΥ ἐμοὶ τί σὺ σπουδαῖον
ὥστʼ ἄξιον ταύτης
ἣν κεκόμικάς με δεόμενος
ἀεί τι μικρὸν ἔτι προελθεῖν
ἄξιον ἀκριβῶς ἴσθι γίνεσθαι
τίς εἰμι μὰ τὸν Ἥφαιστον
σπουδαῖον ἂν δέξηι μ
λαλοῦντα γάρ σε θηρίον
πρὸς τὸν τελώνην λιθιν
σπασάμενον εὐθὺς ημ
ἐξ ὅτουπερ ἐγενόμην
ὡικότριψ Δρόμων
εὐεργέτην
ὁ Διόνυσος ἀπολέσαι
ιες οὐδʼ ἁπλοῦν φρενῶν
ην ἀνείρηκάς με νῦν
τʼ ἐπυθόμην, ὅτι
τὸ παιδίον χάριν
ν φιλανθρώπων κακῶς
ὡς ολ … τι τὴν μὲν παρθένον
νῦν οἶδεν ἐνδεέστερον
τρίτον τʼ ἐρῶντα
λέγοντα τούτους τοὺς λόγους ἐμοι·
ἐμοὶ δὲ καὶ τούτωι τί πρᾶγμʼ ἐστιν;
μὴ τοῦτον ἡμῖν τὸν τρόπον λαλῆι,
τολμητέον γάρ ἐστιν· ἀλλʼ εἰ …
τούτων ἀληθὲς ὁ θεράπων τι
ἅπασιν ἡμῖν τοῖς πολίταις ἡ κ
οὐκ ἀλλοτρία. πρῶτον μὲν αὐτ … ν
ὦ μῆτερ, εἶτα καὶ τὰ πολλὰ ἀκήκοα
τούτου λέγοντος ἄρτι πρὸς τὸν δεσπότην,
ὁ δὲ κόκκινος γενόμενος ὑπανεδύετο
κοὐ παντελῶς ἦν βδελυρός· οὐ σφόδρʼ ἤρεσεν
πᾶσιν δέ, μοιχώδης δὲ μᾶλλον κατεφάνη
μέγʼ ἐγκραγόντος …
δὲ τοῦτον εἷς θʼ ἡμῶν γενόμενος ἔβλεπεν
εἰς τὴν κόρην ἐλάλει τε τοῖς ἐγγύς· σὺ δὲ—
ων ἀπολεσάντων παιδίον
ἐκδόντων τρέφειν ἢ τὸν τόπον
γεγραμμένων ἄλλως ἐκεῖ
ον ποτʼ ἐστὶν οὕτω μαρτυρεῖν
τοιοῦτον ἄν τις εὕροι πολλαχοῦ
ἐν ἄστει, τοῦ δὲ Ἐλευσίς ἐστι καὶ
πανήγυρίς που· τίς νοήσει πρὸς θεῶν
πεῖται δῆμος εἷς τις; οὐ ταχὺ
ἀφελκύσαις ἄν· εἰ δὲ περιμενῶ
ἔτι λέγοντος ἑσπέρα
τί γὰρ πλέον τ̣ό̣[δʼ ἐ]ψ̣όφ̣ηκεν ἡ θύρα;
ἐξέρχεταί τι̣ς̣. τὴν [σ]πυρίδα ταύτην, ἐν [ἧι]
ἐνταῦθα τοὺς̣ ἄ̣ρ̣τ̣ους ἐκόμισας, ἀπόφερε
[ἀπόδ]ο̣ς τε τῶι χ̣ρή̣σ̣αντι τῶι Νουμηνίω[ι·
[...] δ̣ὲ τα̣..ωι̣ δεῦρʼ ἀναστρέψας πάλιν.
[...] τί λέγετε; — τί̣ δʼ ἂν ἔχοιμεν ἄλλο πλὴν
[...]ε̣π̣..[.]μ̣εν ἀποτρέχειν ταύτας με δεῖ
[...]α̣τα.[......]μωμ μὲν οὐδὲγ κωλύει.
οὔτ̣ο̣[ι] δ̣ʼ ἔτ̣ʼ ο̣[ἶ]δ̣α π̣ῶ[ς] δυνήσετʼ ἀπιέναι. —
πῶς̣ [...]. ἀ[π]ῆλθε̣ν; — η[....]ς̣ ἐπίσχετε. —
ὦ τᾶν̣ [..].[...].νω̣ λα̣.ειν [τα]ύτην ἐγ̣ὼ
πρῶτ[ον ....] ἐκ πολεμίωμ φεύγετε
τὸ δη[.....]α̣. — ταῦτα πρᾶτ̣θʼ ἁ̣τ̣.δ̣ε[.]. —
οὐκ ἔ[στι....]λως. — εἶτα πῶς αυ[.]...[.]αι. —
τυχο[ν....]ς̣ δʼ οὔ τι λήψομʼ αν.[..]μ̣ι
[......]ο̣ δ̣[ε]ῦρʼ αὐτὴν α[...]
[......].[.] γ̣ρ̣αῦν. — τὴν τήμερον
[......].σ̣με.[..]κ̣ι̣[.] ἡμέραν
[......].ι̣π̣α.ς̣ ἐπ[ο]οῦμεν ἂν
.ο[....]ν̣..α̣ τῆς τήμερον.
εἰς αὔριον δʼ ἤδη πολέμιος γίνομαι.
[γ]ένοιτο δʼ εἰρή̣νη ποτʼ, ὦ Ζεῦ δέσποτα,
[δι]άλυσις .[..].[...].[....]ε̣ πραγμάτων. —
ἦ γὰρ νομίζε̣ι̣σ̣[...]λ̣ι̣ς̣ [..]υ̣λαι;
π̣ρέ̣σ̣βεις [...]σ̣α[..]λου[....] πέμπομεν
τὰ τ̣ρ̣ι̣μ̣ε.[.]...ησε...[...]
τὸ χ̣ρ̣υσίον δ̣ὲ̣ [λ]άμβανε. — οὐ τ̣.[......]
ἐμοί γε. — ἀρ̣ι̣θη̣σον ἐν τοσούτ̣[ωι δʼ εἰσ]ι̣ὼ̣ν
πρὸς τὴγ γυναῖκα βούλομʼ εἶπ̣αι̣ [τ]ὴν ἐμὴν
εἰς τὴν ὁδόν γ̣ʼ ἔ̣τʼ αὐτὰ ταναγκαι, ὅπως
ὑμῖμ παρ[όντ]ων ἔνδοθεν συνσκ[ε]υάσηι. —
ἔχομεν ἅ̣π̣α̣ν̣τα. — Ἄπολλον ὡς ἄγροικος εἶ.
συσκευα[σ]άτω πέραινε· παύομαι λέγων.
νὴ τὴν Ἀθήν[η]γ καὶ θεοὺς ἀγωνιῶ
οὐκ οἶ[δʼ ὅ]πως [νῦ]ν̣ αὐτὸς ἐπὶ τῶι πράγματι
Ἑλλη[ν..] β̣ε̣.[..] φ̣αίνεταί τις τοὺς τρόπους
ὁ Δημέα[ς ἄ]ν[θρω]πος, ἀλλὰ τῆι τύχηι
οὐθ̣ὲν δια̣[φέρειν] φαίνε[θʼ] ὃμ̣ π̣[ο]εῖ κακῶς. —
γύναι, τί βούλ̣[ει ...]εμβ[...]ητα γε
ν̣ῦ̣μ πρῶ̣το̣[ν .....]ο̣ι̣κ[.... π]αιδίον
κλάεις π̣ερ[..]λυ̣σ̣[.]τ̣[... π]ροίεσαι;
ἔξω φέρετ̣[ε] αὐτὸ δεῦ[ρό μοι ʼπὶ] τὰς θύρας.
τὸν ἡμέτε[ρομ] μὲμ πα̣.[......]ου γραῦς ἔχει.
ἧττον, ὦ δέσποινα, σὲ
ε τὸμ πατέρα δὲ τουτονὶ
ντα τὸν τῶγ γεγονότων
ν ὡς ἔοικε πραγμάτων
γος ἐστὶν ἢ μάτην
τουτονὶ μὲν οὖν ὁρῶ
ν. χαῖρε πολλὰ Φαίδιμε
γʼ ἀκούσας ὅτι πάρει
εὐθύς. Φαίδιμος οὐ μή μοι πρόσει
διὰ τί; Φαίδιμος τοῦτʼ ἤρου με καὶ
κως με προσβλέπειν; Δοῦλος ἐγώ.
σαυτὸν εἶδες ο … μητυχη
τοῖς θεοῖς δέ. Δοῦλος μανθάνων
τίνος κελεύσαντος … Δοῦλος … υτος ἂν
ἠνάγκασας τοιαῦτα ποιῶν. Γέρων Ἡράκλεις,
τί με πεποίηκας, θύγατερ· ἄρτι μανθάνω
τὸ πρᾶγμα· ἐκεῖ νῦν ἐστιν, ὡς ἔοικε. Δοῦλος ἐκεῖ.
οἷον πεποίηκας, θύγατερ· οὐκ ἂν ὠιόμην,
θύγατερ· τί ταῦτα, θύγατερ· αραρ … ν.
ὡς οὐκ ἀπήντων οὐδαμοῦ τῶι Φαιδίμωι·
αὐτὸς μεμένηκεν, δεῦρʼ ἀναστρέψας πάλιν.
μὴ πολὺ διημάρτηκα τὸν Χαιρέστρατον
εἰς λιμένα πέμψας. Νικήρατος ἡμέτερος οὗτος φίλος
διαδ … τ … μετὰ τὸν οἰκεῖον πάλιν
τε καὶ τινα δεῖ τρόπον
Νικήρατος χαῖρε ἑταῖρε φίλτατε,
περίβαλέ μʼ ἱκετεύω. Φαίδιμος τί χρὴ νυνὶ ποιεῖν;
ἡ μὲν συνήθεια, ἡ φιλία, … διὰ χρόνου
ἠγάπηκε καὶ … γηνν …
τι μήν γε δὴ
ἑταιρείαν ἁπλῶς
τε τῶι
ποτε
γὰρ ἀπόδειξις φίλων
γεγονέναι
ν. Φαίδιμος ὑπερηκόντισας
τοῖς πεπραγμένοις
ὑπερεπιτηδείως διάκεισαι. Νικήρατος τί σὺ λέγεις;
ἐμοῦ πρόνοιαν εἶχες; Νικήρατος οἴομαί γε δή.
ἀνδρειοτέρους, νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, νενόμικα
ὅσοι δύνανται τοῖς φίλοις ἀντιβλέπειν
ἀδικοῦντες ἢ τοὺς τοῖς πολεμίοις μαχομένους.
τοῖς μέγ γε κοινὸς ὁ φόβος ἐστὶ καὶ καλὸν
ὑπολαμβάνουσι πρᾶγμα ποιεῖν ἑκάτεροι,
τούτοις δʼ ὅπως ποτʼ ἐπιτρέπει τὸ συνειδέναι
αὑτοῖσι θαρρεῖν πολλάκις τεθαύμακα.
πρὸς δὴ τί τοῦτʼ εἴρηκας; Φαίδιμος ὦ τάλας ἐγώ,
ὅσον διημάρτηκα τοῦ ζῆν· τοῦ βίου
τί γάρ ἐστιν ἡμῖν τῶν φίλων μεῖζον ἀγαθόν;
εἰ τοῦτο μήτʼ ἔγνωκα μήτʼ ἐπίσταμαι
ὡς δεῖ θεωρεῖν, ἀλλὰ λανθάνουσί με
οἱ μὲν ἐπιβουλεύοντες, … ως φίλοι
ὄντες, τί τὸ ζῆν ὄφελος … ις;
τί δʼ ἔστιν ὃ λελύπηκέ σε; Φαίδιμος ἤρου τοῦτό με;
ἔγωγε καὶ τεθαύμακα οὐ μετρίως ϲʼ ὁρῶν
συντεινόμενον πρὸς ἐμαυτόν. Φαίδιμος … πε μοι,
ἐρῶντα τῆς γυναικὸς ἀνακοινοῦν … πᾶν
πρὸς σαυτὸν οὐθὲν τῶν ἐμαυτοῦ πραγμάτων
κρύπτοντα. Νικήρατος πάντʼ οὐκ … περίμενε.
περίμενε; ταύτην τοῦ πατρός μʼ ἀποστερεῖν
μέλλοντος, ἠξιωκότος δʼ αὐτὴν γαμεῖν;
διαμαρτάνεις. Φαίδιμος πῶς οὐκ ἔμελλεν λαμβάνειν
αὐτήν; Νικήρατος ἄκουσον, ὦ μακάριε. Φαίδιμος ἀκήκοα.
οὐκ οἶσθας. Φαίδιμος οἶδα πάντα. Νικήρατος πρὶν μαθεῖν; τίνα
τρόπον; Φαίδιμος κατηγόρηκέ μοι τὰ πράγματα
ἀλλότριον ἡμῖν ὄντα σε. Νικήρατος ὦ τᾶν Φαίδιμε,
ἐπʼ ἀριστέρʼ εἴληφας τὸ πρᾶγμα· μανθάνω
σχεδὸγ γὰρ ἐξ ὧν πρός με τὴν ὑποψίαν
ἔχεις· διὰ τὸ δʼ ἐρᾶν σε συγγνώμην τινὰ
ὅμως δίδωμι καίπερ ἀγνοούμενος.
πείσεις με ἀκοῦσαι τὸ παράδοξον τι ποτʼ ἐρεῖς;
οὐκ ὠιχόμην εἰς λιμένα· ἀπαντήσας με γὰρ
σύμπλους ἀνέστρεψέν τις εἰπὼν ὅτι πάλιν
ἀπελήλυθεν δεῦρο ἀπὸ σαω … ϲ ὥστε μή—
τίς οὗτος; ὦ Νικήρατε, καὶ μὴν Φαίδιμος
αὐτός γʼ ἔοικε· χαῖρε πολλὰ Φαίδιμε,
νὴ καὶ σύ γʼ ὦ χ … α … ι … ρ … ε … ω … τ … ι … μ … σεις φιλ … ιν
χειμάζομαι γὰρ οὐ μετρίως ὑπὸ τοῦδʼ ἐγώ.
τί δʼ ἔστιν οὐ δήπουθεν ἠγνόηκʼ ἔτι.
οὐκ ἠξίουν, Χαιρέστρατε, ὄντα μοι φίλον
ὥς φησι— Χαιρέας παῦσαι. μηθὲν εἴπηις πρὸς θεῶν,
Φαίδιμε. Φαίδιμος τί δʼ ἔστι; Χαιρέας μεταμ
εὖ ἴσθι. Φαίδιμος βουλοίμην ἄν· ἐμὲ μὲν ῥάιδιον
ἔσται μεταθέσθαι γάρ, μαθόντα δʼ οὑτοσί—
οὐκ ἂν ἐπιτρέψαιμʼ οὐθὲν εἰπεῖν σοι παρὼν
ἄτοπον, συνειδὼς τὰ περὶ τούτων πράγματα.
εἰ γὰρ τοιοῦτοι τρεῖς γένοιντό σοι φίλοι,
οὐκ ἔσθʼ ὅ τι οὐ πράξαις ἂν ἕνεκα πίστεως.
ἀλλʼ ἐκποδὼν ἡμῖν γενοῦ, Νικήρατε,
ἵνα μὴ παρόντος σου ποιῶμαι τὸν λόγον.
εἰσέρχομαι· καὶ σὺ μετʼ ἐμοῦ γ …
Ἔρως Ἀφροδίτης υἱὸς ἐπιεικὴς νέος
νέος ἐπιεικὴς υἱὸς Ἀφροδίτης Ἔρως
ἐλήλυθα ἀγγελῶν τοιοῦτο πρᾶγμά τι
πρᾶγμά τι τοιοῦτον ἀγγελῶν ἐλήλυθα
κατὰ τὴν Ἰωνίαν πάλαι γεγενημένον
γεγενημένον πάλαι κατὰ τὴν Ἰωίαν.
κόρην νεανίσκος νέαν Τροιζηνίαν
Τροιζηνίαν νέαν νεανίσκος κόρην
ἐπρίατο ἐρασθεὶς εὔπορος πωλουμένην
πωλουμένην εὔπορος ἐρασθεὶς ἐπρίατο.
Τροιζήνιος γεγενημένος κατὰ τοὺς νόμους,
κατὰ τοὺς νόμους γεγενημένος Τροιζήνιος,
ἔχων γυναῖκα κατεβίω· τὸ τέρμα ἔχεις.
ἔχεις τὸ τέρμα· κατεβίω γυναῖκα ἔχων.
ἱερὸς ὁ δῆμος· ἡ λέγουσʼ ἐγὼ Κύπρις
ἐν τῶι τόπωι δὴ τῶιδε διʼ ἐμοῦ πρᾶγμά τι
γεγονός, διʼ ἧς ἅπαντα γίνεται καλά,
ἥκω φράσουσα δεῦρο· τοῦ δὲ μὴ δοκεῖν
ἡμᾶς ἀγυμνάστως ἔχειμ ποιητικῆς,
ἅμα μὲν τὸ πρᾶγμα ἐροῦμεν, ἅμα δὲ
χρησόμεθα. τῶν ἐπῶγ γὰρ ὧμ μέλλομεν ἐρεῖν
ἕκαστον ἀπὸ τῶγ γραμμάτων ῥ
ἃ δὲ νόμωι στοιχεῖα προσαγορεύομεν,
ἓν ἀφʼ ἑνὸς ἑξῆς κατὰ φύσιν γεγραμμένα
ἀκόλουθα καὶ σύμφωνα. διατριβὴν δὲ μὴ
ἔχωμεν, ἀπὸ τοῦ δʼ ἄλφα πρῶτον ἄρξομαι.
αὑτῶν ἑταῖροι φῶς τ …
τινὲς μισθωσάμενοι
ἠκούσατε
Χαιρέστρ̣α̣τ̣[ε
σ̣σ̣ο̣.ι̣.ς ὅμως δ̣[ὲ
αὐτὸς ἔτʼ ἐρῶ σοι τ̣[
ΧΟΡΟ[Υ. ἅπ̣ας τ[ὰ] μὲ̣ν οἰκε[ῖα
καὶ τῆι προϋπαρχο[ύσηι
κ]α̣θὰ σὺ λέγεις̣ [...
πρὸς τῶν θεῶν[
π̣ροπετῶς ἐπιο̣[
ο̣ἷ̣ς τʼ αὐτ̣ὸς [ρ̣μ̣
ὑπολαμβα̣[ν
οὐκ εὐθὺς ὑπ̣[
]σ̣ο̣ι δὲ μᾶλλ[ον
οἵους προσήκ̣[ει
ἀγωνιῶ πῶς π̣[
νὴ τὸν Δία τὸν̣ Σ̣ω̣τ̣ῆρα̣[
εἴ ϲʼ ἀποδε[.]οικ[..
ταυτ[
μὴ καὶ … αυθα. — ὅμως δʼ α
τῶν π … μένων γὰρ ἡμε
υποτ … υ μειράκιον ενθε
ἐρῶν … μʼ εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλ
πρόφασιν … μικρὰν τὸ μὲν τουτ
φράσαι γάρ· ἄπαγε Κρονικὸν ἀρχαίου τρόπου,
ἵνα χρηστὸν εἴπῃ τις χολῇ φιλοδέσποτος
ἐμέ τ … τὸ πλουτεῖν ἡδύ, τἄλλα δʼ ἔστʼ ι
ἐκ μὲν ταπεινῶν καὶ παραδόξων η
ὑπερβολή τις, ἀλλʼ ἐλεύθερόν με δεῖ
πρῶτον γενέσθαι καὶ τυχόν, νὴ τὸν Δία,
τὸ νῦν με τῶν ἐνταῦθʼ ἀμελῆσαι πραγμάτων
ἀρχὴ γένοιτʼ ἄν, πεύσεται γὰρ αὐτίκα
ἐλθὼν ὁ τρόφιμος. πρῶτον ἡ παῖς π
] ἐβίνησʼ ἐρεῖς. — ὦ Ἡράκλεις,
]ως αὐτὸν οἴσειν προσδοκᾷς
]ἢ τίνας λόγους μετὰ ταῦτʼ ἐρεῖν; —
]ον ταῦτα καὶ φυλαρχίας
]α̣ι νῦν τʼ ἀδόξω[ς] ἄρʼ ἐφάνη
]ερα σοι συνοικίζων τότε
] εἰπών, ὅτι καλῶς̣ μ̣ὲν εἶχʼ ἴσως
] τῆς ἐκ παλαιοῦ γενομένης
] τῶν τε δοξάντων τ̣ότε
]τως ἐβουλεύσω καλῶς
φ]ανήσεθʼ ἕτερο[ς] ἄξιος
]ι̣κος δὲ προὔλαβες μέρος
]ἴσως. — ἐμαυτόν̣. — ἴσθʼ ὅτι
]ο̣ὗτος ποσάκις ἐπὶ τὴν οἰκίαν
]ν οἵ̣ τε τούτου γνώριμοι
] ἔδ̣ει συνελθεῖν· οὐκ ἔδει
]ω̣ς ταῦτα· καὶ παραπ̣είσετα̣ι̣
] οὐδὲν αἰσχυνεῖ· λέγων
αἰσ]χυνεῖ γὰρ ἔσται τʼ οὐ φα̣σ̣[.]ν̣
] τ̣ῶν ἐγκαλούντων οὑτ̣ο̣[...]ν
]υσι̣ν̣ προσκαθήμενοι
]ες κύκλῳ.
]εναύσομαι
]τιν. — ἀλλʼ ὅμως
]σ̣τατης ξένη̣ς
[ἔ]στιν τι παιδισκάριον α̣[
[ὁ] δʼ ἑταῖρος οἷος· ἀνατετρα̣[
[ο]ὐδʼ ἂν θεῶν σώσειε νυ̣[
[σ]ώσουσιν. — εἶἑν· καταλ[
[ν]ῦν οὐ πεσόντα δασ̣μ̣[
[ἀ]νανδρία γὰρ τοῦτό̣ γ̣ε .[
[..], πρότερον ἐγχε[ι]ρε[
[μ]ὴ τὸν τυχόντʼ ε[ἶ]ναι· τ̣[
[αὐλ]ητριδίου γὰρ συμπο[
ἐ̣μβουκολῆσαι δεσπο[τ
ἔστιν νεωνήτου· μεμ[
ἅπαξ ποτʼ ἢ δίς· ταῦτα δ[
δεόμενα φροντίδοσ[
[..]ους τις ἀντισ.[..]ε[
[ἔπ]αινον εὑρὼν ἢ πλ[
δ̣ι̣α̣σωστέον τὸν τρόφ[ιμον
[συ]ντάξομαι ταῦθʼ η̣ν[
στεφανοῦσθε. ἑτοιμα[
τὸ μῆκος ἐξ ἀγροῦ με[
ὑ̣μ̣ῖν· πέραινε μο[
[ἐπ]ιθυμία· καὶ δεῦρο τ̣[
[π]α̣[ι]δάριον ἐπὶ τὸν [
ἀγ̣ωνιῶν γὰρ καὶ δεδ[
μ̣ὴ ταὐτὸ πάλιν ουτο[
ἀδελφὸς οἴχηται τ̣[.]τ.[
ἐν ταῖς τριόδοις σοι προσγελῶσʼ αὐλητρίδες.
τοὺς ἀστυνόμους τίνες εἰσὶ πυνθάνῃ, Φιλοῖ;
τοὺς πτεροκοποῦντας τὴν ἐλευθερίαν λέγεις;
οὐκ οὐσίαν νενόμικας εἶναι, Πάμφιλε,
ἤν τῳ γένηται χρήματʼ, ἀλλʼ ἐξουσίαν.
ἐνταῦθʼ ὁ μὲν πένητος … εφο … ε.
. . . . . . . . . . . . . . .
]εν τὰ τοιν[
]θων οἷός ἐστι νυμφίωι
] ἡμεῖς μὲν ἤδη το[..]ορε
]αλλα που τάχιστʼ ἰδεῖν
]ντιως ἐκείνωι, Δημέα,
]είας ὅτι διὰ τριῶν μόλις
]τι καὶ χασμωμένωι
] τὸν στρατηγὸν νὴ Δία
]εις ἄλλην, ἔστι γὰρ
]ικον εἰς ὑπερβολὴν
]ναιος οὗτος ῥαιδίως
] ταῦτα τοιγαροῦν συ. μεν
]τροκαι μεγιε..ς ἔχεις
]υωμένη με. οὐκ ἐχ[