eul_wid: daw-ar
Aristophanes of Athens Peace in Greek
Peace is an ancient Greek comedy by Aristophanes, first performed at the City Dionysia in Athens in 421 BCE, where it won second prize. The play centers on the farmer Trygaeus, who, despairing of the protracted Peloponnesian War, journeys to Mount Olympus on a giant dung beetle. There he discovers that the goddess Peace has been imprisoned in a deep pit. With the aid of a chorus of fellow farmers, he succeeds in hauling her out, along with her two attendants, Harvest and Festival. The latter half of the work is a joyous celebration of peace restored, culminating in a festive wedding. Structured in the traditional manner of Old Comedy, it comprises a prologue, choral odes, agonistic debates, and a concluding revel. The complete text has been preserved through medieval manuscripts dating primarily to the Byzantine period. Written for a war-exhausted Athenian audience on the eve of the Peace of Nicias, a treaty that temporarily suspended hostilities, the play functions as a pointed political satire. It enthusiastically champions the popular longing for peace while savagely mocking warmongers, political leaders, and those who profited from the conflict.
| ΟΙΚΕΤΗΣ Α | |
| 1 | Αἶρ’ αἶρε μᾶζαν ὡς τάχος τῷ κανθάρῳ. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ Β | |
| 2 | Ἰδού. Δὸς αὐτῷ, τῷ κάκιστ’ ἀπολουμένῳ· καὶ μήποτ’ αὐτῆς μᾶζαν ἡδίω φάγοι. |
| 2 | Δὸς μᾶζαν ἑτέραν, ἐξ ὀνίδων πεπλασμένην. |
| 5 | Ἰδοὺ μάλ’ αὖθις. Ποῦ γὰρ ἣν νυνδὴ ’φερες; Οὐ κατέφαγεν; |
| 6 | Μὰ τὸν Δί’, ἀλλ’ ἐξαρπάσας ὅλην ἐνέκαψε περικυλίσας τοῖν ποδοῖν. Ἀλλ’ ὡς τάχιστα τρῖβε πολλὰς καὶ πυκνάς. |
| 6 | Ἄνδρες κοπρολόγοι, προσλάβεσθε πρὸς θεῶν, |
| 10 | εἰ μή με βούλεσθ’ ἀποπνιγέντα περιιδεῖν. |
| 10 | Ἑτέραν ἑτέραν δός, παιδὸς ἡταιρηκότος· τετριμμένης γάρ φησιν ἐπιθυμεῖν. |
| 12 | Ἰδού. Ἑνὸς μέν, ὦνδρες, ἀπολελύσθαι μοι δοκῶ· οὐδεὶς γὰρ ἂν φαίη με μάττοντ’ ἐσθίειν. |
| 15 | Αἰβοῖ· φέρ’ ἄλλην χἀτέραν μοι χἀτέραν, καὶ τρῖβ’ 〈ἔθ’〉 ἑτέρας. |
| 16 | Μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ μὲν οὔ· οὐ γὰρ ἔθ’ οἷός τ’ εἴμ’ ὑπερέχειν τῆς ἀντλίας. |
| 16 | Αὐτὴν ἄρ’ οἴσω συλλαβὼν τὴν ἀντλίαν. |
| 16 | Νὴ τὸν Δί’ ἐς κόρακάς γε, καὶ σαυτόν γε πρός. |
| 20 | Ὑμῶν δέ γ’ εἴ τις οἶδέ μοι κατειπάτω πόθεν ἂν πριαίμην ῥῖνα μὴ τετρημένην. Οὐδὲν γὰρ ἔργον ἦν ἄρ’ ἀθλιώτερον ἢ κανθάρῳ μάττοντα παρέχειν ἐσθίειν. Ὗς μὲν γάρ, ὥσπερ ἂν χέσῃ τις, ἢ κύων |
| 25 | φαύλως ἐρείδει τοῦθ’· ὁ δ’ ὑπὸ φρονήματος βρενθύεταί τε καὶ φαγεῖν οὐκ ἀξιοῖ, ἢν μὴ παραθῶ τρίψας δι’ ἡμέρας ὅλης ὥσπερ γυναικὶ γογγύλην μεμαγμένην. Ἀλλ’ εἰ πέπαυται τῆς ἐδωδῆς σκέψομαι |
| 30 | τῃδὶ παροίξας τῆς θύρας, ἵνα μή μ’ ἴδῃ. Ἔρειδε, μὴ παύσαιο μηδέποτ’ ἐσθίων τέως ἕως σαυτὸν λάθῃς διαρραγείς. Οἷον δὲ κύψας ὁ κατάρατος ἐσθίει, ὥσπερ παλαιστής, παραβαλὼν τοὺς γομφίους, |
| 35 | καὶ ταῦτα τὴν κεφαλήν τε καὶ τὼ χεῖρέ πως ὡδὶ περιάγων, ὥσπερ οἱ τὰ σχοινία τὰ παχέα συμβάλλοντες εἰς τὰς ὁλκάδας. Μιαρὸν τὸ χρῆμα καὶ κάκοσμον καὶ βορόν, χὤτου ποτ’ ἐστὶ δαιμόνων ἡ προσβολὴ |
| 40 | οὐκ οἶδ’. Ἀφροδίτης μὲν γὰρ οὔ μοι φαίνεται, οὐ μὴν Χαρίτων γε. |
| 41 | Τοῦ γάρ ἐστ’; |
| 41 | Οὐκ ἔσθ’ ὅπως τοῦτ’ ἔστι τὸ τέρας οὐ Διὸς Σκαταιβάτου. |
| 41 | Οὐκοῦν ἂν ἤδη τῶν θεατῶν τις λέγοι νεανίας δοκησίσοφος· «Τόδε πρᾶγμα τί; |
| 45 | Ὁ κάνθαρος δὲ πρὸς τί;» Κᾆτ’ αὐτῷ γ’ ἀνὴρ Ἰωνικός τίς φησι παρακαθήμενος· «Δοκέω μέν, ἐς Κλέωνα τοῦτ’ αἰνίσσεται, ὡς κεῖνος ἀναιδέως τὴν σπατίλην ἐσθίει.» Ἀλλ’ εἰσιὼν τῷ κανθάρῳ δώσω πιεῖν. |
| 45 | Ἐγὼ δὲ τὸν λόγον γε τοῖσι παιδίοις καὶ τοῖσιν ἀνδρίοισι καὶ τοῖς ἀνδράσιν καὶ τοῖς ὑπερτάτοισιν ἀνδράσιν φράσω καὶ τοῖς ὑπερηνορέουσιν ἔτι τούτοις μάλα. Ὁ δεσπότης μου μαίνεται καινὸν τρόπον, |
| 55 | οὐχ ὅνπερ ὑμεῖς, ἀλλ’ ἕτερον καινὸν πάνυ. Δι’ ἡμέρας γὰρ εἰς τὸν οὐρανὸν βλέπων ὡδὶ κεχηνὼς λοιδορεῖται τῷ Διὶ καί φησιν· «Ὦ Ζεῦ, τί ποτε βουλεύει ποεῖν; Κατάθου τὸ κόρημα· μὴ ’κκόρει τὴν Ἑλλάδα.» |
| 60 | Ἔα ἔα· σιγήσαθ’, ὡς φωνῆς ἀκούειν μοι δοκῶ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 62 | Ὦ Ζεῦ, τί δρασείεις ποθ’ ἡμῶν τὸν λεών; Λήσεις σεαυτὸν τὰς πόλεις ἐκκοκκίσας. |
| 62 | Τοῦτ’ ἔστι τουτὶ τὸ κακὸν αὔθ’ οὑγὼ ’λεγον· |
| 65 | τὸ γὰρ παράδειγμα τῶν μανιῶν ἀκούετε· ἃ δ’ εἶπε πρῶτον ἡνίκ’ ἤρχεθ’ ἡ χολὴ πεύσεσθ’. Ἔφασκε γὰρ πρὸς αὑτὸν ἂν ταδί· «Πῶς ἄν ποτ’ ἀφικοίμην ἂν εὐθὺ τοῦ Διός;» |
| 65 | Ἔπειτα λεπτὰ κλιμάκια ποιούμενος, |
| 70 | πρὸς ταῦτ’ ἀνηρριχᾶτ’ ἂν εἰς τὸν οὐρανόν, ἕως ξυνετρίβη τῆς κεφαλῆς καταρρυείς. Ἐχθὲς δὲ μετὰ ταῦτ’ ἐκφθαρεὶς οὐκ οἶδ’ ὅποι εἰσήγαγ’ Αἰτναῖον μέγιστον κάνθαρον, κἄπειτα τοῦτον ἱπποκομεῖν μ’ ἠνάγκασεν, |
| 75 | καὐτὸς καταψῶν αὐτὸν ὥσπερ πωλίον· «Ὦ Πηγάσειον,» φησί, «γενναῖον πτερόν, ὅπως πετήσει μ’ εὐθὺ τοῦ Διὸς λαβών.» Ἀλλ’ ὅ τι ποεῖ τῃδὶ διακύψας ὄψομαι. Οἴμοι τάλας· ἴτε δεῦρο δεῦρ’, ὦ γείτονες· |
| 80 | ὁ δεσπότης γάρ μου μετέωρος αἴρεται ἱππηδὸν εἰς τὸν ἀέρ’ ἐπὶ τοῦ κανθάρου. |
| 80 | Ἥσυχος ἥσυχος, ἠρέμα, κάνθων· μή μοι σοβαρὸς χώρει λίαν εὐθὺς ἀπ’ ἀρχῆς, ῥώμῃ πίσυνος, |
| 85 | πρὶν ἂν ἰδίῃς καὶ διαλύσῃς ἄρθρων ἶνας πτερύγων ῥύμῃ. Καὶ μὴ πνεῖ μοι κακόν, ἀντιβολῶ ς’· εἰ δὲ ποήσεις τοῦτο, κατ’ οἴκους αὐτοῦ μεῖνον τοὺς ἡμετέρους. |
| 90 | Ὦ δέσποτ’ ἄναξ, ὡς παραπαίεις. |
| 90 | Σίγα σίγα. |
| 90 | Ποῖ δῆτ’ ἄλλως μετεωροκοπεῖς; |
| 90 | Ὑπὲρ Ἑλλήνων πάντων πέτομαι τόλμημα νέον παλαμησάμενος. |
| 95 | Τί πέτει; Τί μάτην οὐχ ὑγιαίνεις; |
| 95 | Εὐφημεῖν χρὴ καὶ μὴ φλαῦρον μηδὲν γρύζειν, ἀλλ’ ὀλολύζειν· τοῖς τ’ ἀνθρώποισι φράσον σιγᾶν, τούς τε κοπρῶνας καὶ τὰς λαύρας |
| 95 | καιναῖς πλίνθοισιν ἀποικοδομεῖν καὶ τοὺς πρωκτοὺς ἐπικλείειν. |
| 95 | Οὐκ ἔσθ’ ὅπως σιγήσομ’, ἢν μή μοι φράσῃς ὅποι πέτεσθαι διανοεῖ. |
| 103 | Τί δ’ ἄλλο γ’ ἢ ὡς τὸν Δί’ εἰς τὸν οὐρανόν; |
| 104 | Τίνα νοῦν ἔχων; |
| 105 | Ἐρησόμενος ἐκεῖνον Ἑλλήνων πέρι ἁπαξαπάντων ὅ τι ποεῖν βουλεύεται. |
| 105 | Ἐὰν δὲ μή σοι καταγορεύῃ; |
| 107 | Γράψομαι Μήδοισιν αὐτὸν προδιδόναι τὴν Ἑλλάδα. |
| 107 | Μὰ τὸν Διόνυσον οὐδέποτε ζῶντος γ’ ἐμοῦ— |
| 110 | Οὐκ ἔστι παρὰ ταῦτ’ ἄλλ’. |
| 110 | Ἰοὺ ἰοὺ ἰού· ὦ παιδί’, ὁ πατὴρ ἀπολιπὼν ἀπέρχεται ὑμᾶς ἐρήμους εἰς τὸν οὐρανὸν λάθρᾳ. Ἀλλ’ ἀντιβολεῖτε τὸν πατέρ’, ὦ κακοδαίμονα. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 114 | Ὦ πάτερ, ὦ πάτερ, ἆρ’ ἔτυμός γε |
| 115 | δώμασιν ἡμετέροις φάτις ἥκει, ὡς σὺ μετ’ ὀρνίθων προλιπὼν ἐμὲ ἐς κόρακας βαδιεῖ μεταμώνιος; Ἔστι τι τῶνδ’ ἐτύμως; εἴπ’, ὦ πάτερ, εἴ τι φιλεῖς με. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 115 | Δοξάσαι ἔστι, κόραι· τὸ δ’ ἐτήτυμον, ἄχθομαι ὑμῖν, |
| 120 | ἡνίκ’ 〈ἂν〉 αἰτίζητ’ ἄρτον πάππαν με καλοῦσαι, ἔνδον δ’ ἀργυρίου μηδὲ ψακὰς ᾖ πάνυ πάμπαν. Ἢν δ’ ἐγὼ εὖ πράξας ἔλθω πάλιν, ἕξετ’ ἐν ὥρᾳ κολλύραν μεγάλην καὶ κόνδυλον ὄψον ἐπ’ αὐτῇ. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 120 | Καὶ τίς πόρος σοι τῆς ὁδοῦ γενήσεται; |
| 125 | Ναῦς μὲν γὰρ οὐκ ἄξει σε ταύτην τὴν ὁδόν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 125 | Πτηνὸς πορεύσει πῶλος· οὐ ναυσθλώσομαι. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 125 | Τίς δ’ ἡπίνοιά σοὐστὶν ὥστε κάνθαρον ζεύξαντ’ ἐλαύνειν εἰς θεούς, ὦ παππία; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 125 | Ἐν τοῖσιν Αἰσώπου λόγοις ἐξηυρέθη |
| 130 | μόνος πετηνῶν εἰς θεοὺς ἀφιγμένος. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 130 | Ἄπιστον εἶπας μῦθον, ὦ πάτερ πάτερ, ὅπως κάκοσμον ζῷον ἦλθεν εἰς θεούς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 130 | Ἦλθεν κατ’ ἔχθραν αἰετοῦ πάλαι ποτέ, ᾤ’ ἐκκυλίνδων κἀντιτιμωρούμενος. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 135 | Οὐκοῦν ἐχρῆν σε Πηγάσου ζεῦξαι πτερόν, ὅπως ἐφαίνου τοῖς θεοῖς τραγικώτερος. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 135 | Ἀλλ’, ὦ μέλ’, ἄν μοι σιτίων διπλῶν ἔδει· νῦν δ’ ἅττ’ ἂν αὐτὸς καταφάγω τὰ σιτία, τούτοισι τοῖς αὐτοῖσι τοῦτον χορτάσω. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 140 | Τί δ’, ἢν ἐς ὑγρὸν πόντιον πέσῃ βάθος; Πῶς ἐξολισθεῖν πτηνὸς ὢν δυνήσεται; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 140 | Ἐπίτηδες εἶχον πηδάλιον, ᾧ χρήσομαι· τὸ δὲ πλοῖον ἔσται Ναξιουργὴς κάνθαρος. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 140 | Λιμὴν δὲ τίς σε δέξεται φορούμενον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 145 | Ἐν Πειραιεῖ δήπου ’στὶ Κανθάρου λιμήν. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ | |
| 145 | Ἐκεῖνο τήρει, μὴ σφαλεὶς καταρρυῇς |
| 145 | ἐντεῦθεν, εἶτα χωλὸς ὢν Εὐριπίδῃ λόγον παράσχῃς καὶ τραγῳδία γένῃ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 145 | Ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γ’. Ἀλλὰ χαίρετε. |
| 145 | Ὑμεῖς δέ γ’, ὑπὲρ ὧν τοὺς πόνους ἐγὼ πονῶ, μὴ βδεῖτε μηδὲ χέζεθ’ ἡμερῶν τριῶν· ὡς εἰ μετέωρος οὗτος ὢν ὀσφρήσεται, κατωκάρα ῥίψας με βουκολήσεται. Ἀλλ’ ἄγε, Πήγασε, χώρει χαίρων, |
| 155 | χρυσοχάλινον πάταγον ψαλίων διακινήσας φαιδροῖς ὠσίν. Τί ποεῖς, τί ποεῖς; Ποῖ παρακλίνεις τοὺς μυκτῆρας πρὸς τὰς λαύρας; Ἵει σαυτὸν θαρρῶν ἀπὸ γῆς, |
| 160 | κᾆτα δρομαίαν πτέρυγ’ ἐκτείνων ὀρθὸς χώρει Διὸς εἰς αὐλάς, ἀπὸ μὲν κάκκης τὴν ῥῖν’ ἀπέχων, ἀπό θ’ ἡμερίων σίτων πάντων. Ἄνθρωπε, τί δρᾷς, οὗτος ὁ χέζων |
| 165 | ἐν Πειραιεῖ παρὰ ταῖς πόρναις; Ἀπολεῖς μ’, ἀπολεῖς. Οὐ κατορύξεις κἀπιφορήσεις τῆς γῆς πολλήν, κἀπιφυτεύσεις ἕρπυλλον ἄνω καὶ μύρον ἐπιχεῖς; Ὡς ἤν τι πεσὼν |
| 170 | ἐνθένδε πάθω, τοὐμοῦ θανάτου πέντε τάλανθ’ ἡ πόλις ἡ Χίων διὰ τὸν σὸν πρωκτὸν ὀφλήσει. Οἴμ’ ὡς δέδοικα, κοὐκέτι σκώπτων λέγω. Ὦ μηχανοποιέ, πρόσεχε τὸν νοῦν, ὡς ἐμὲ |
| 175 | ἤδη στρέφει τι πνεῦμα περὶ τὸν ὀμφαλόν, κεἰ μὴ φυλάξεις, χορτάσω τὸν κάνθαρον. Ἀτὰρ ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν ἐμοὶ δοκῶ· καὶ δὴ καθορῶ τὴν οἰκίαν τὴν τοῦ Διός. Τίς ἐν Διὸς θύραισιν; Οὐκ ἀνοίξετε; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 180 | Πόθεν βροτοῦ με προσέβαλ’; Ὦναξ Ἡράκλεις, τουτὶ τί ἐστι τὸ κακόν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 181 | Ἱπποκάνθαρος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 181 | Ὦ μιαρὲ καὶ τόλμηρε κἀναίσχυντε σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, πῶς δεῦρ’ ἀνῆλθες, ὦ μιαρῶν μιαρώτατε; |
| 185 | Τί σοί ποτ’ ἔστ’ ὄνομ’; Οὐκ ἐρεῖς; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 185 | Μιαρώτατος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 185 | Ποδαπὸς τὸ γένος δ’ εἶ; φράζε μοι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 186 | Μιαρώτατος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 186 | Πατὴρ δέ σοι τίς ἐστιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 187 | Ἐμοί; Μιαρώτατος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 187 | Οὔτοι μὰ τὴν Γῆν ἔσθ’ ὅπως οὐκ ἀποθανεῖ, εἰ μὴ κατερεῖς μοι τοὔνομ’ ὅ τι ποτ’ ἐστί σοι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 190 | Τρυγαῖος Ἀθμονεύς, ἀμπελουργὸς δεξιός, οὐ συκοφάντης οὐδ’ ἐραστὴς πραγμάτων. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 190 | Ἥκεις δὲ κατὰ τί; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 192 | Τὰ κρέα ταυτί σοι φέρων. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 192 | Ὦ δειλακρίων, πῶς ἦλθες; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 193 | Ὦ γλίσχρων, ὁρᾷς ὡς οὐκέτ’ εἶναί σοι δοκῶ μιαρώτατος; |
| 195 | Ἴθι νυν κάλεσόν μοι τὸν Δί’. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 195 | Ἰὴ ἰὴ ἰή, |
| 195 | ὅτ’ οὐδὲ μέλλεις ἐγγὺς εἶναι τῶν θεῶν· φροῦδοι γάρ· ἐχθές εἰσιν ἐξῳκισμένοι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 195 | Ποῖ γῆς; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 198 | Ἰδοὺ γῆς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 198 | Ἀλλὰ ποῖ; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 198 | Πόρρω πάνυ, ὑπ’ αὐτὸν ἀτεχνῶς τοὐρανοῦ τὸν κύτταρον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 198 | Πῶς οὖν σὺ δῆτ’ ἐνταῦθα κατελείφθης μόνος; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 198 | Τὰ λοιπὰ τηρῶ σκευάρια τὰ τῶν θεῶν, χυτρίδια καὶ σανίδια κἀμφορείδια. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 198 | Ἐξῳκίσαντο δ’ οἱ θεοὶ τίνος οὕνεκα; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 198 | Ἕλλησιν ὀργισθέντες. Εἶτ’ ἐνταῦθα μὲν |
| 205 | ἵν’ ἦσαν αὐτοὶ τὸν Πόλεμον κατῴκισαν, ὑμᾶς παραδόντες δρᾶν ἀτεχνῶς ὅ τι βούλεται· αὐτοὶ δ’ ἀνῳκίσανθ’ ὅπως ἀνωτάτω, ἵνα μὴ βλέποιεν μαχομένους ὑμᾶς ἔτι μηδ’ ἀντιβολούντων μηδὲν αἰσθανοίατο. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 210 | Τοῦ δ’ εἵνεχ’ ἡμᾶς ταῦτ’ ἔδρασαν; εἰπέ μοι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 210 | Ὁτιὴ πολεμεῖν ᾑρεῖσθ’ ἐκείνων πολλάκις σπονδὰς ποιούντων· κεἰ μὲν οἱ Λακωνικοὶ ὑπερβάλοιντο μικρόν, ἔλεγον ἂν ταδί· «Ναὶ τὼ σιώ, νῦν Ὡττικίων δωσεῖ δίκαν.» |
| 215 | Εἰ δ’ αὖ τι πράξαιτ’ ἀγαθόν, Ἁττικωνικοί, κἄλθοιεν οἱ Λάκωνες εἰρήνης πέρι, ἐλέγετ’ ἂν ὑμεῖς εὐθύς· «Ἐξαπατώμεθα, |
| 215 | νὴ τὴν Ἀθηνᾶν. —Νὴ Δί’, οὐχὶ πειστέον. — Ἥξουσι καὖθις, ἢν ἔχωμεν τὴν Πύλον.» |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 220 | Ὁ γοῦν χαρακτὴρ ἡμεδαπὸς τῶν ῥημάτων. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 220 | Ὧν οὕνεκ’ οὐκ οἶδ’ εἴ ποτ’ Εἰρήνην ἔτι τὸ λοιπὸν ὄψεσθ’. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 222 | Ἀλλὰ ποῖ γὰρ οἴχεται; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 222 | Ὁ Πόλεμος αὐτὴν ἐνέβαλ’ εἰς ἄντρον βαθύ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 222 | Εἰς ποῖον; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 224 | Εἰς τουτὶ τὸ κάτω. Κἄπειθ’ ὁρᾷς |
| 225 | ὅσους ἄνωθεν ἐπεφόρησε τῶν λίθων, ἵνα μὴ λάβητε μηδέποτ’ αὐτήν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 226 | Εἰπέ μοι, ἡμᾶς δὲ δὴ τί δρᾶν παρασκευάζεται; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 226 | Οὐκ οἶδα πλὴν ἕν, ὅτι θυείαν ἑσπέρας ὑπερφυᾶ τὸ μέγεθος εἰσηνέγκατο. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 230 | Τί δῆτα ταύτῃ τῇ θυείᾳ χρήσεται; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 230 | Τρίβειν ἐν αὐτῇ τὰς πόλεις βουλεύεται. Ἀλλ’ εἶμι· καὶ γὰρ ἐξιέναι, γνώμην ἐμήν, μέλλει· θορυβεῖ γοῦν ἔνδοθεν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 233 | Οἴμοι δείλαιος. Φέρ’ αὐτὸν ἀποδρῶ· καὶ γὰρ ὥσπερ ᾐσθόμην |
| 235 | καὐτὸς θυείας φθέγμα πολεμιστηρίας. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 236 | Ἰὼ βροτοὶ βροτοὶ βροτοὶ πολυτλήμονες, ὡς αὐτίκα μάλα τὰς γνάθους ἀλγήσετε. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 236 | Ὦναξ Ἄπολλον, τῆς θυείας τοῦ πλάτους· ὅσον κακόν· καὶ τοῦ Πολέμου τοῦ βλέμματος. |
| 240 | Ἆρ’ οὗτός ἐστ’ ἐκεῖνος ὃν καὶ φεύγομεν, ὁ δεινός, ὁ ταλαύρινος, ὁ κατὰ τοῖν σκελοῖν; |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 240 | Ἰὼ Πρασιαὶ τρισάθλιαι καὶ πεντάκις καὶ πολλοδεκάκις, ὡς ἀπολεῖσθε τήμερον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 240 | Τουτὶ μέν, ἄνδρες, οὐδὲν ἡμῖν πρᾶγμά πω· |
| 245 | τὸ γὰρ κακὸν τοῦτ’ ἐστὶ τῆς Λακωνικῆς. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 245 | Ἰὼ Μέγαρα Μέγαρ’, ὡς ἐπιτρίψεσθ’ αὐτίκα ἁπαξάπαντα καταμεμυττωτευμένα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 245 | Βαβαὶ βαβαιάξ, ὡς μεγάλα καὶ δριμέα τοῖσι Μεγαρεῦσιν ἐνέβαλεν τὰ κλαύματα. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 245 | Ἰὼ Σικελία, καὶ σὺ δ’ ὡς ἀπόλλυσαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 245 | Οἵα πόλις τάλαινα διακναισθήσεται. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 245 | Φέρ’ ἐπιχέω καὶ τὸ μέλι τουτὶ τἀττικόν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 245 | Οὗτος, παραινῶ σοι μέλιτι χρῆσθἀτέρῳ. Τετρώβολον τοῦτ’ ἐστί· φείδου τἀττικοῦ. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 255 | Παῖ παῖ Κυδοιμέ. |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 255 | Τί με καλεῖς; |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 255 | Κλαύσει μακρά. Ἕστηκας ἀργός; οὑτοσί σοι κόνδυλος. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 255 | Ὡς δριμύς. |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 257 | Οἴμοι 〈μοι〉 τάλας, ὦ δέσποτα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 257 | Μῶν τῶν σκορόδων ἐνέβαλεν εἰς τὸν κόνδυλον; |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 257 | Οἴσεις ἀλετρίβανον τρέχων; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 259 | Ἀλλ’, ὦ μέλε, |
| 260 | οὐκ ἔστιν ἡμῖν· ἐχθὲς εἰσῳκίσμεθα. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 260 | Οὔκουν παρ’ Ἀθηναίων μεταθρέξει ταχὺ 〈πάνυ〉; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 260 | Ἔγωγε νὴ Δί’· εἰ δὲ μή γε, κλαύσομαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 260 | Ἄγε δή, τί δρῶμεν, ὦ πόνηρ’ ἀνθρώπια; Ὁρᾶτε τὸν κίνδυνον ἡμῖν ὡς μέγας· |
| 265 | εἴπερ γὰρ ἥξει τὸν ἀλετρίβανον φέρων, τούτῳ ταράξει τὰς πόλεις καθήμενος. Ἀλλ’ ὦ Διόνυς’, ἀπόλοιτο καὶ μὴ ’λθοι φέρων. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 265 | Οὗτος. |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 268 | Τί ἐστιν; |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 268 | Οὐ φέρεις; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 268 | Τὸ δεῖνα γάρ, ἀπόλωλ’ Ἀθηναίοισιν ἁλετρίβανος, |
| 270 | ὁ βυρσοπώλης, ὃς ἐκύκα τὴν Ἑλλάδα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 270 | Εὖ γ’, ὦ πότνια δέσποιν’ Ἀθηναία, ποιῶν ἀπόλωλ’ ἐκεῖνος κἀν δέοντι τῇ πόλει, εἰ πρίν γε τὸν μυττωτὸν ἡμῖν ἐγχέαι. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 270 | Οὔκουν ἕτερον δῆτ’ ἐκ Λακεδαίμονος μέτει |
| 275 | ἁνύσας τι; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 275 | Ταῦτ’, ὦ δέσποθ’. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 275 | Ἧκέ νυν ταχύ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 275 | Ὦνδρες, τι πεισόμεσθα; Νῦν ἀγὼν μέγας. Ἀλλ’ εἴ τις ὑμῶν ἐν Σαμοθρᾴκῃ τυγχάνει μεμυημένος, νῦν ἐστιν εὔξασθαι καλὸν ἀποστραφῆναι τοῦ μετιόντος τὼ πόδε. |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 280 | Οἴμοι τάλας, οἴμοι γε κἄτ’ οἴμοι μάλα. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 280 | Τί ἐστι; Μῶν οὐκ αὖ φέρεις; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 281 | Ἀπόλωλε γὰρ |
| 281 | καὶ τοῖς Λακεδαιμονίοισιν ἁλετρίβανος. |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 281 | Πῶς, ὦ πανοῦργ’; |
| ΚΥΔΟΙΜΟΣ | |
| 283 | Εἰς τἀπὶ Θρᾴκης χωρία χρήσαντες ἑτέροις αὐτὸν εἶτ’ ἀπώλεσαν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 285 | Εὖ γ’, εὖ γε ποιήσαντες, ὦ Διοσκόρω. Ἴσως ἂν εὖ γένοιτο· θαρρεῖτ’, ὦ βροτοί |
| ΠΟΛΕΜΟΣ | |
| 285 | Ἀπόφερε τὰ σκεύη λαβὼν ταυτὶ πάλιν· ἐγὼ δὲ δοίδυκ’ εἰσιὼν ποήσομαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 285 | Νῦν, τοῦτ’ ἐκεῖν’, ἥκει τὸ Δάτιδος μέλος. |
| 290 | ὃ δεφόμενός ποτ’ ᾖδε τῆς μεσημβρίας· «Ὡς ἥδομαι καὶ χαίρομαι κεὐφραίνομαι.» Νῦν ἐστιν ἡμῖν, ὦνδρες Ἕλληνες, καλὸν ἀπαλλαγεῖσι πραγμάτων τε καὶ μαχῶν ἐξελκύσαι τὴν πᾶσιν Εἰρήνην φίλην, |
| 295 | πρὶν ἕτερον αὖ δοίδυκα κωλῦσαί τινα. Ἀλλ’, ὦ γεωργοὶ κἄμποροι καὶ τέκτονες καὶ δημιουργοὶ καὶ μέτοικοι καὶ ξένοι καὶ νησιῶται, δεῦρ’ ἴτ’, ὦ πάντες λεῴ, ὡς τάχιστ’ ἄμας λαβόντες καὶ μοχλοὺς καὶ σχοινία· |
| 295 | νῦν γὰρ ἡμῖν ἁρπάσαι πάρεστιν ἀγαθοῦ δαίμονος. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 301 | Δεῦρο πᾶς χώρει προθύμως εὐθὺ τῆς σωτηρίας. Ὦ Πανέλληνες, βοηθήσωμεν, εἴπερ πώποτε, τάξεων ἀπαλλαγέντες καὶ κακῶν φοινικίδων· ἡμέρα γὰρ ἐξέλαμψεν ἥδε μισολάμαχος. |
| 305 | Πρὸς τάδ’ ἡμῖν, εἴ τι χρὴ δρᾶν, φράζε κἀρχιτεκτόνει· οὐ γὰρ ἔσθ’ ὅπως ἀπειπεῖν ἂν δοκῶ μοι τήμερον, |
| 305 | πρὶν μοχλοῖς καὶ μηχαναῖσιν εἰς τὸ φῶς ἀνελκύσαι τὴν θεῶν πασῶν μεγίστην καὶ φιλαμπελωτάτην. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 305 | Οὐ σιωπήσεσθ’, ὅπως μὴ περιχαρεῖς τῷ πράγματι |
| 310 | τὸν Πόλεμον ἐκζωπυρήσετ’ ἔνδοθεν κεκραγότες; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 310 | Ἀλλ’ ἀκούσαντες τοιούτου χαίρομεν κηρύγματος· οὐ γὰρ ἦν ἔχοντας ἥκειν σιτί’ ἡμερῶν τριῶν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 310 | Εὐλαβεῖσθέ νυν ἐκεῖνον τὸν κάτωθεν Κέρβερον, μὴ παφλάζων 〈καὶ〉 κεκραγὼς ὥσπερ ἡνίκ’ ἐνθάδ’ ἦν, |
| 315 | ἐμποδὼν ἡμῖν γένηται τὴν θεὸν μὴ ’ξελκύσαι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 315 | Οὔτι καὶ νῦν ἔστιν αὐτὴν ὅστις ἐξαιρήσεται, ἢν ἅπαξ εἰς χεῖρας ἔλθῃ τὰς ἐμάς. Ἰοῦ ἰοῦ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 315 | Ἐξολεῖτέ μ’, ὦνδρες, εἰ μὴ τῆς βοῆς ἀνήσετε· ἐκδραμὼν γὰρ πάντα ταυτὶ συνταράξει τοῖν ποδοῖν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 320 | Ὡς κυκάτω καὶ πατείτω πάντα καὶ ταραττέτω· οὐ γὰρ ἂν χαίροντες ἡμεῖς τήμερον παυσαίμεθ’ ἄν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 320 | Τί τὸ κακόν; Τί πάσχετ’, ὦνδρες; Μηδαμῶς, πρὸς τῶν θεῶν, πρᾶγμα κάλλιστον διαφθείρητε διὰ τὰ σχήματα. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 320 | Ἀλλ’ ἔγωγ’ οὐ σχηματίζειν βούλομ’, ἀλλ’ ὑφ’ ἡδονῆς |
| 325 | οὐκ ἐμοῦ κινοῦντος αὐτὼ τὼ σκέλει χορεύετον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 325 | Μή τι καὶ νυνί γ’ ἔτ’, ἀλλὰ παῦε παῦ’ ὀρχούμενος. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 325 | Ἢν ἰδού, καὶ δὴ πέπαυμαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 327 | Φῄς γε, παύει δ’ οὐδέπω. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 327 | Ἓν μὲν οὖν τουτί μ’ ἔασον ἑλκύσαι, καὶ μηκέτι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 327 | Τοῦτό νυν, καὶ μηκέτ’ ἄλλο μηδὲν ὀρχήσησθέ τι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 330 | Οὐκ ἂν ὀρχησαίμεθ’, εἴπερ ὠφελήσαιμέν τί σε. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 330 | Ἀλλ’, ὁρᾶτ’, οὔπω πέπαυσθε. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 331 | Τουτογὶ νὴ τὸν Δία |
| 331 | τὸ σκέλος ῥίψαντες ἤδη λήγομεν τὸ δεξιόν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 331 | Ἐπιδίδωμι τοῦτό γ’ ὑμῖν, ὥστε μὴ λυπεῖν ἔτι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 331 | Ἀλλὰ καὶ τἀριστερόν τοί μ’ ἔστ’ ἀναγκαίως ἔχον. |
| 335 | Ἥδομαι γὰρ καὶ γέγηθα καὶ πέπορδα καὶ γελῶ μᾶλλον ἢ τὸ γῆρας ἐκδὺς ἐκφυγὼν τὴν ἀσπίδα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 335 | Μή τι καὶ νυνί γε χαίρετ’· οὐ γὰρ ἴστε πω σαφῶς· ἀλλ’ ὅταν λάβωμεν αὐτήν, τηνικαῦτα χαίρετε καὶ βοᾶτε καὶ γελᾶτ’· ἤ‐ |
| 340 | δη γὰρ ἐξέσται τόθ’ ὑμῖν πλεῖν, μένειν, κινεῖν, καθεύδειν, εἰς πανηγύρεις θεωρεῖν, ἑστιᾶσθαι, κοτταβίζειν, συβαριάζειν, |
| 345 | ἰοῦ ἰοῦ κεκραγέναι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 345 | Εἰ γὰρ ἐκγένοιτ’ ἰδεῖν ταύτην με τὴν ἡμέραν [ποτέ]. Πολλὰ γὰρ ἀνεσχόμην πράγματά τε καὶ στιβάδας |
| 348 | ἃς ἔλαχε Φορμίων· κοὐκέτ’ ἄν μ’ εὕροις δικαστὴν δριμὺν οὐδὲ δύσκολον— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 348 | οὐδὲ τοὺς τρόπους γε δήπου σκληρὸν ὥσπερ καὶ πρὸ τοῦ, |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 350-351 | ἀλλ’ ἁπαλὸν ἄν μ’ ἴδοις |
| 352 | καὶ πολὺ νεώτερον ἀπ‐ |
| 352 | αλλαγέντα πραγμάτων. Καὶ γὰρ ἱκανὸν χρόνον ἀπ‐ ολλύμεθα καὶ κατατε‐ |
| 355 | τρίμμεθα πλανώμενοι |
| 356-357 | εἰς Λύκειον κἀκ Λυκείου σὺν δόρει σὺν ἀσπίδι. |
| 358 | Ἀλλ’ ὅ τι μάλιστα χαρι‐ |
| 358 | ούμεθα ποιοῦντες, ἄγε, φράζε· σὲ γὰρ αὐτοκράτορ’ |
| 360 | εἵλετ’ ἀγαθή τις ἡμῖν τύχη. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 360 | Φέρε δὴ κατίδω πῇ τοὺς λίθους ἀφέλξομεν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 360 | Ὦ μιαρὲ καὶ τόλμηρε, τί ποεῖν διανοεῖ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 360 | Οὐδὲν πονηρόν, ἀλλ’ ὅπερ καὶ Κιλλικῶν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 360 | Ἀπόλωλας, ὦ κακόδαιμον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 364 | Οὐκοῦν, ἢν λάχω· |
| 365 | Ἑρμῆς γὰρ ὢν κλήρῳ ποήσεις οἶδ’ ὅτι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 365 | Ἀπόλωλας, ἐξόλωλας. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 366 | Εἰς τίν’ ἡμέραν; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 366 | Εἰς αὐτίκα μάλ’. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 367 | Ἀλλ’ οὐδὲν ἠμπόληκά πω, οὔτ’ ἄλφιτ’ οὔτε τυρόν, ὡς ἀπολούμενος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 367 | Καὶ μὴν ἐπιτέτριψαί γε. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 369 | Κᾆτα τῷ τρόπῳ |
| 370 | οὐκ ᾐσθόμην ἀγαθὸν τοσουτονὶ λαβών; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 370 | Ἆρ’ οἶσθα θάνατον ὅτι προεῖφ’ ὁ Ζεὺς ὃς ἂν ταύτην ἀνορύττων εὑρεθῇ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 372 | Νῦν ἆρά με ἅπας’ ἀνάγκη ’στ’ ἀποθανεῖν; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 373 | Εὖ ἴσθ’ ὅτι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 373 | Εἰς χοιρίδιόν μοί νυν δάνεισον τρεῖς δραχμάς· |
| 375 | δεῖ γὰρ μυηθῆναί με πρὶν τεθνηκέναι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 375 | Ὦ Ζεῦ κεραυνοβρόντα— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 376 | Μή, πρὸς τῶν θεῶν, ἡμῶν κατείπῃς, ἀντιβολῶ σε, δέσποτα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 376 | Οὐκ ἂν σιωπήσαιμι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 378 | Ναί, πρὸς τῶν κρεῶν, ἁγὼ προθύμως σοι φέρων ἀφικόμην. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 380 | Ἀλλ’, ὦ μέλ’, ὑπὸ τοῦ Διὸς ἀμαλδυνθήσομαι, εἰ μὴ τετορήσω ταῦτα καὶ λακήσομαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 380 | Μή νυν λακῄσῃς, λίσσομαί ς’, Ὦρμῄδιον. Εἰπέ μοι, τί πάσχετ’, ὦνδρες; Ἕστατ’ ἐκπεπληγμένοι. Ὦ πόνηροι, μὴ σιωπᾶτ’· εἰ δὲ μή, λακήσεται. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 385 | Μηδαμῶς, ὦ δέσποθ’ Ἑρμῆ, μηδαμῶς, μηδαμῶς, εἴ τι κεχαρισμένον |
| 386 | χοιρίδιον οἶσθα παρ’ ἐ‐ |
| 386-387 | μοῦ 〈γε〉 κατεδηδοκώς, |
| 388 | τοῦτο μὴ φαῦλον νόμιζ’ ἐν τῷδε τῷ πράγματι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 388 | Οὐκ ἀκούεις οἷα θωπεύουσί ς’, ὦναξ δέσποτα; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 390 | Μὴ γένῃ παλίγκοτος |
| 390 | ἀντιβολοῦσιν ἡμῖν, ὥστε τήνδε μὴ λαβεῖν· ἀλλὰ χάρις’, ὦ φιλαν‐ θρωπότατε καὶ μεγαλο‐ δωρότατε δαιμόνων, |
| 395 | εἴ τι Πεισάνδρου βδελύττει τοὺς λόφους καὶ τὰς ὀφρῦς. Καί σε θυσίαισιν ἱε‐ ραῖσι προσόδοις τε μεγά‐ λαισι διὰ παντός, ὦ δέσποτ’, ἀγαλοῦμεν ἡμεῖς ἀεί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 399 | Ἴθ’, ἀντιβολῶ ς’, ἐλέησον αὐτῶν τὴν ὄπα, |
| 399 | ἐπεί σε καὶ τιμῶσι μᾶλλον ἢ πρὸ τοῦ. Κλέπται τε γὰρ νῦν μᾶλλόν εἰσιν ἢ πρὸ τοῦ. Καί σοι φράσω τι πρᾶγμα δεινὸν καὶ μέγα, ὃ τοῖς θεοῖς ἅπασιν ἐπιβουλεύεται. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 405 | Ἴθι δή, κάτειπ’· ἴσως γὰρ ἂν πείσαις ἐμέ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 405 | Ἡ γὰρ Σελήνη χὠ πανοῦργος Ἥλιος ὑμῖν ἐπιβουλεύοντε πολὺν ἤδη χρόνον τοῖς βαρβάροισι προδίδοτον τὴν Ἑλλάδα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 405 | Ἵνα δὴ τί τοῦτο δρᾶτον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 409 | Ὁτιὴ νὴ Δία |
| 410 | ἡμεῖς μὲν ὑμῖν θύομεν, τούτοισι δὲ οἱ βάρβαροι θύουσι, διὰ τοῦτ’ εἰκότως βούλοιντ’ ἂν ἡμᾶς πάντας ἐξολωλέναι, ἵνα τὰς τελετὰς λάβοιεν αὐτοὶ τῶν θεῶν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 410 | Ταῦτ’ ἄρα πάλαι τῶν ἡμερῶν παρεκλέπτετον |
| 415 | καὶ τοῦ κύκλου παρέτρωγον ὑφ’ ἁρματωλίας. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 415 | Ναὶ μὰ Δία. Πρὸς ταῦτ’, ὦ φίλ’ Ἑρμῆ, ξύλλαβε ἡμῖν προθύμως, τήνδε καὶ ξυνανέλκυσον. Καὶ σοὶ τὰ μεγάλ’ ἡμεῖς Παναθήναι’ ἄξομεν πάσας τε τὰς ἄλλας τελετὰς τὰς τῶν θεῶν, |
| 420 | Μυστήρι’ Ἑρμῇ, Διπολίει’, Ἀδώνια· ἅλλαι τέ σοι πόλεις πεπαυμέναι κακῶν Ἀλεξικάκῳ θύσουσιν Ἑρμῇ πανταχοῦ. |
| 420 | Χἄτερ’ ἔτι πόλλ’ ἕξεις ἀγαθά. Πρῶτον δέ σοι δῶρον δίδωμι τήνδ’, ἵνα σπένδειν ἔχῃς. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 425 | Οἴμ’ ὡς ἐλεήμων εἴμ’ ἀεὶ τῶν χρυσίδων. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 425 | Ὑμέτερον ἐντεῦθεν ἔργον, ὦνδρες. Ἀλλὰ ταῖς ἄμαις εἰσιόντες ὡς τάχιστα τοὺς λίθους ἀφέλκετε. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 425 | Ταῦτα δράσομεν· σὺ δ’ ἡμῖν, ὦ θεῶν σοφώτατε, ἅττα χρὴ ποεῖν ἐφεστὼς φράζε δημιουργικῶς· |
| 430 | τἄλλα δ’ εὑρήσεις ὑπουργεῖν ὄντας ἡμᾶς οὐ κακούς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 430 | Ἄγε δή, σὺ ταχέως ὕπεχε τὴν φιάλην, ὅπως ἔργῳ ’φιαλοῦμεν εὐξάμενοι τοῖσιν θεοῖς. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 430 | Σπονδὴ σπονδή· εὐφημεῖτε εὐφημεῖτε. |
| 435 | Σπένδοντες εὐχόμεσθα τὴν νῦν ἡμέραν Ἕλλησιν ἄρξαι πᾶσι πολλῶν κἀγαθῶν, χὤστις προθύμως ξυλλάβοι τῶν σχοινίων, τοῦτον τὸν ἄνδρα μὴ λαβεῖν ποτ’ ἀσπίδα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 435 | Μὰ Δί’, ἀλλ’ ἐν εἰρήνῃ διαγαγεῖν τὸν βίον, |
| 440 | ἔχονθ’ ἑταίραν καὶ σκαλεύοντ’ ἄνθρακας. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 440 | Ὅστις δὲ πόλεμον μᾶλλον εἶναι βούλεται, μηδέποτε παύσασθ’ αὐτόν, ὦ Διόνυς’ ἄναξ, — |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 440 | ἐκ τῶν 〈γ’〉 ὀλεκράνων ἀκίδας ἐξαιρούμενον. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 440 | Κεἴ τις ἐπιθυμῶν ταξιαρχεῖν σοὶ φθονεῖ |
| 445 | εἰς φῶς ἀνελθεῖν, ὦ πότνι’, ἐν ταῖσιν μάχαις— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 445 | πάσχοι γε τοιαῦθ’ οἷάπερ Κλεώνυμος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 445 | Κεἴ τις δορυξὸς ἢ κάπηλος ἀσπίδων, ἵν’ ἐμπολᾷ βέλτιον, ἐπιθυμεῖ μαχῶν, — |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 445 | ληφθείς 〈γ’〉 ὑπὸ λῃστῶν ἐσθίοι κριθὰς μόνας. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 445 | Κεἴ τις στρατηγεῖν βουλόμενος μὴ ξυλλάβοι ἢ δοῦλος αὐτομολεῖν παρεσκευασμένος, — |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 445 | ἐπὶ τοῦ τροχοῦ γ’ ἕλκοιτο μαστιγούμενος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 445 | Ἡμῖν δ’ ἀγαθὰ γένοιτ’. Ἰὴ παιών, ἰή. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 445 | Ἄφελε τὸ παίει ν, ἀλλ’ ἰὴ μόνον λέγε. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 455 | Ἰὴ ἰὴ τοίνυν, ἰὴ μόνον λέγω. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 455 | Ἑρμῇ, Χάρισιν, Ὥραισιν, Ἀφροδίτῃ, Πόθῳ. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 455 | Ἄρει δὲ μή. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 457 | Μή. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 457 | Μηδ’ Ἐνυαλίῳ γε. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 457 | Μή. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 457 | Ὑπότεινε δὴ πᾶς καὶ κάταγε τοῖσιν κάλῳς. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 458 | Ὢ εἶα |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 460 | Εἶα μάλα. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 460 | Ὢ εἶα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 460 | Εἶα ἔτι μάλα. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 460 | Ὢ εἶα, ὢ εἶα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 460 | Ἀλλ’ οὐχ ἕλκους’ ἅνδρες ὁμοίως. |
| 465 | Οὐ ξυλλήψεσθ’; Οἷ’ ὀγκύλλεσθ’· οἰμώξεσθ’, οἱ Βοιωτοί. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 465 | Εἶά νυν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 465 | Εἶα ὤ. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 465 | 〈Ἀλλ’〉 ἄγετε ξυνανέλκετε καὶ σφώ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 470 | Οὔκουν ἕλκω κἀξαρτῶμαι κἀπεμπίπτω καὶ σπουδάζω; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 470 | Πῶς οὖν οὐ χωρεῖ τοὔργον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 470 | Ὦ Λάμαχ’, ἀδικεῖς ἐμποδὼν καθήμενος. Οὐδὲν δεόμεθ’, ὦνθρωπε, τῆς σῆς μορμόνος. |
| 475 | Οὐδ’ οἵδε γ’ εἷλκον οὐδὲν Ἁργεῖοι πάλαι ἀλλ’ ἢ κατεγέλων τῶν ταλαιπωρουμένων, καὶ ταῦτα διχόθεν μισθοφοροῦντες ἄλφιτα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 475 | Ἀλλ’ οἱ Λάκωνες, ὦγάθ’, ἕλκους’ ἀνδρικῶς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 475 | Ἆρ’ οἶσθ’ ὅσοι γ’ αὐτῶν ἔχονται τοῦ ξύλου, |
| 480 | μόνοι προθυμοῦντ’· ἀλλ’ ὁ χαλκεὺς οὐκ ἐᾷ. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 480 | Οὐδ’ οἱ Μεγαρῆς δρῶς’ οὐδέν· ἕλκουσιν δ’ ὅμως γλισχρότατα σαρκάζοντες ὥσπερ κυνίδια— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 480 | ὑπὸ τοῦ γε λιμοῦ νὴ Δί’ ἐξολωλότες. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 480 | Οὐδὲν ποιοῦμεν, ὦνδρες. Ἀλλ’ ὁμοθυμαδὸν |
| 485 | ἅπασιν ἡμῖν αὖθις ἀντιληπτέον. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 485 | Ὢ εἶα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 485 | Εἶα μάλα. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 485 | Ὢ εἶα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 485 | Εἶα, νὴ Δία. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 490 | Μικρόν γε κινοῦμεν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 490 | Οὔκουν δεινὸν 〈κἄτοπον, ἡμῶν〉 τοὺς μὲν τείνειν, τοὺς δ’ ἀντισπᾶν; Πληγὰς λήψεσθ’, Ἁργεῖοι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 490 | Εἶά νυν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 495 | Εἶα ὤ. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 495 | Ὡς κακόνοι τινές εἰσιν ἐν ἡμῖν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 495 | Ὑμεῖς μὲν γοῦν οἱ κιττῶντες τῆς εἰρήνης σπᾶτ’ ἀνδρείως. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 495 | Ἀλλ’ εἴς’ οἳ κωλύουσιν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 495 | Ἄνδρες Μεγαρῆς, οὐκ ἐς κόρακας ἐρρήσετε; Μισεῖ γὰρ ὑμᾶς ἡ θεὸς μεμνημένη· πρῶτοι γὰρ αὐτὴν τοῖς σκορόδοις ἠλείψατε. Καὶ τοῖς Ἀθηναίοισι παύσασθαι λέγω ἐντεῦθεν ἐχομένοις ὅθεν νῦν ἕλκετε· |
| 505 | οὐδὲν γὰρ ἄλλο δρᾶτε πλὴν δικάζετε. Ἀλλ’ εἴπερ ἐπιθυμεῖτε τήνδ’ ἐξελκύσαι, πρὸς τὴν θάλατταν ὀλίγον ὑποχωρήσατε. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 505 | Ἄγ’, ὦνδρες, αὐτοὶ δὴ μόνοι λαβώμεθ’ οἱ γεωργοί. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 505 | Χωρεῖ γέ τοι τὸ πρᾶγμα πολλῷ μᾶλλον, ὦνδρες, ὑμῖν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 510 | Χωρεῖν τὸ πρᾶγμά φησιν· ἀλλὰ πᾶς ἀνὴρ προθυμοῦ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 510 | Οἵ τοι γεωργοὶ τοὔργον ἐξέλκουσι, κἄλλος οὐδείς. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 511 | Ἄγε νυν, ἄγε πᾶς. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 511 | Καὶ μὴν ὁμοῦ ’στιν ἤδη. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 511 | Μή νυν ἀνῶμεν, ἀλλ’ ἐπεν‐ |
| 515 | τείνωμεν ἀνδρικώτερον. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 515 | Ἤδη ’στὶ τοῦτ’ ἐκεῖνο. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 515 | Ὢ εἶά νυν, ὢ εἶα πᾶς. Ὢ εἶα εἶα εἶά 〈νυν〉. Ὢ εἶα εἶα εἶα πᾶς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 520 | Ὦ πότνια βοτρυόδωρε, τί προσείπω ς’ ἔπος; Πόθεν ἂν λάβοιμι ῥῆμα μυριάμφορον ὅτῳ προσείπω ς’; Οὐ γὰρ εἶχον οἴκοθεν. Ὦ χαῖρ’, Ὀπώρα, καὶ σὺ δ’, ὦ Θεωρία· οἷον δ’ ἔχεις τὸ πρόσωπον, ὦ Θεωρία· |
| 525 | οἷον δὲ πνεῖς, ὡς ἡδὺ κατὰ τῆς καρδίας, γλυκύτατον, ὥσπερ ἀστρατείας καὶ μύρου. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 525 | Μῶν οὖν ὅμοιον καὶ γυλιοῦ στρατιωτικοῦ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 525 | Ἀπέπτυς’ ἐχθροῦ φωτὸς ἔχθιστον πλέκος. Τοῦ μὲν γὰρ ὄζει κρομμυοξυρεγμίας, |
| 530 | ταύτης δ’ ὀπώρας, ὑποδοχῆς, Διονυσίων, αὐλῶν, τραγῳδῶν, Σοφοκλέους μελῶν, κιχλῶν, ἐπυλλίων Εὐριπίδου— |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 532 | Κλαύσἄρα σὺ |
| 532 | ταύτης καταψευδόμενος· οὐ γὰρ ἥδεται αὕτη ποητῇ ῥηματίων δικανικῶν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 535 | κιττοῦ, τρυγοίπου, προβατίων βληχωμένων, κόλπου γυναικῶν διατρεχουσῶν εἰς ἀγρόν, δούλης μεθυούσης, ἀνατετραμμένου χοῶς, ἄλλων τε πολλῶν κἀγαθῶν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 538 | Ἴθι νυν, ἄθρει οἷον πρὸς ἀλλήλας λαλοῦσιν αἱ πόλεις |
| 540 | διαλλαγεῖσαι καὶ γελῶσιν ἄσμεναι— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 540 | καὶ ταῦτα δαιμονίως ὑπωπιασμέναι ἁπαξάπασαι καὶ κυάθους προσκείμεναι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 540 | Καὶ τῶνδε τοίνυν τῶν θεωμένων σκόπει τὰ πρόσωφ’, ἵνα γνῷς τὰς τέχνας. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 544 | Αἰβοῖ τάλας. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 545 | Ἐκεινονὶ γοῦν τὸν λοφοποιὸν οὐχ ὁρᾷς τίλλονθ’ ἑαυτόν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 546 | Ὁ δέ γε τὰς σμινύας ποιῶν κατέπαρδεν ἄρτι τοῦ ξιφουργοῦ ’κεινουί. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 546 | Ὁ δὲ δρεπανουργὸς οὐχ ὁρᾷς ὡς ἥδεται; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 546 | Καὶ τὸν δορυξὸν οἷον ἐσκιμάλισεν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 546 | Ἴθι νυν, ἄνειπε τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 546 | Ἀκούετε λεῴ· τοὺς γεωργοὺς ἀπιέναι τὰ γεωργικὰ σκεύη λαβόντας εἰς ἀγρὸν ὡς τάχιστ’ ἄνευ δορατίου καὶ ξίφους κἀκοντίου· ὡς ἅπαντ’ ἤδη ’στὶ μεστὰ τἀνθάδ’ εἰρήνης σαπρᾶς. |
| 555 | Ἀλλὰ πᾶς χώρει πρὸς ἔργον εἰς ἀγρὸν παιωνίσας. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 555 | Ὦ ποθεινὴ τοῖς δικαίοις καὶ γεωργοῖς ἡμέρα, ἄσμενός 〈σ’〉 ἰδὼν προσειπεῖν βούλομαι τὰς ἀμπέλους, τάς τε συκᾶς ἃς ἐγὼ ’φύτευον ὢν νεώτερος ἀσπάσασθαι θυμὸς ἡμῖν ἐστι πολλοστῷ χρόνῳ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 560 | Νῦν μὲν οὖν, ὦνδρες, προσευξώμεσθα πρῶτον τῇ θεῷ, ἥπερ ἡμῶν τοὺς λόφους ἀφεῖλε καὶ τὰς Γοργόνας· εἶθ’ ὅπως λιταργιοῦμεν οἴκαδ’ εἰς τὰ χωρία, ἐμπολήσαντές τι χρηστὸν εἰς ἀγρὸν ταρίχιον. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 560 | Ὦ Πόσειδον, ὡς καλὸν τὸ στῖφος αὐτῶν φαίνεται |
| 565 | καὶ πυκνὸν καὶ γοργὸν ὥσπερ μᾶζα καὶ πανδαισία. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 565 | Νὴ Δί’, ἡ γὰρ σφῦρα λαμπρὸν ἦν ἄρ’ ἐξωπλισμένη, αἵ τε θρίνακες διαστίλβουσι πρὸς τὸν ἥλιον. Ἦ καλῶς αὐτῶν ἀπαλλάξειεν ἂν μετόρχιον. Ὥστ’ ἔγωγ’ ἤδη ’πιθυμῶ καὐτὸς ἐλθεῖν εἰς ἀγρὸν |
| 570 | καὶ τριαινοῦν τῇ δικέλλῃ διὰ χρόνου τὸ γῄδιον. Ἀλλ’ ἀναμνησθέντες, ὦνδρες, τῆς διαίτης τῆς παλαιᾶς, ἣν παρεῖχ’ αὕτη ποθ’ ἡμῖν, τῶν τε παλασίων ἐκείνων |
| 575 | τῶν τε σύκων, τῶν τε μύρτων, τῆς τρυγός τε τῆς γλυκείας τῆς ἰωνιᾶς τε τῆς πρὸς τῷ φρέατι, τῶν τ’ ἐλαῶν, ὧν ποθοῦμεν, |
| 580 | ἀντὶ τούτων τήνδε νυνὶ τὴν θεὸν προσείπατε. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 581 | Χαῖρε, χαῖρ’, ὡς ἀσμένοισιν ἦλθες, ὦ φιλτάτη· |
| 581 | σῷ γὰρ ἐδάμην πόθῳ, δαιμόνια βουλόμενος |
| 585 | εἰς ἀγρὸν ἀνερπύσαι. |
| 586-587 | Ἦσθα γὰρ μέγιστον ἡμῖν κέρδος, ὦ ποθουμένη, |
| 588 | πᾶσιν ὁπόσοι γεωργι‐ κὸν βίον ἐτρίβομεν· μό‐ |
| 590 | νη γὰρ ἡμᾶς ὠφέλεις. |
| 591-592 | Πολλὰ γὰρ ἐπάσχομεν |
| 593 | πρίν ποτ’ ἐπὶ σοῦ γλυκέα κἀδάπανα καὶ φίλα. |
| 595 | Τοῖς ἀγροίκοισιν γὰρ ἦσθα χῖδρα καὶ σωτηρία. |
| 596-597 | Ὥστε σὲ τά τ’ ἀμπέλια |
| 598 | καὶ τὰ νέα συκίδια τἄλλα θ’ ὁπός’ ἐστὶ φυτὰ |
| 598 | προσγελάσεται λαβόντ’ ἄσμενα. |
| 598 | Ἀλλὰ ποῦ ποτ’ ἦν ἀφ’ ἡμῶν τὸν πολὺν τοῦτον χρόνον ἥδε, τοῦθ’ ἡμᾶς δίδαξον, ὦ θεῶν εὐνούστατε. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 598 | Ὦ σοφώτατοι γεωργοί, τἀμὰ δὴ ξυνίετε ῥήματ’, εἰ βούλεσθ’ ἀκοῦσαι τήνδ’ ὅπως ἀπώλετο. |
| 605 | Πρῶτα μέν γ’ ἄτης ὑπῆρξε Φειδίας πράξας κακῶς. εἶτα Περικλέης φοβηθεὶς μὴ μετάσχοι τῆς τύχης, τὰς φύσεις ὑμῶν δεδοικὼς καὶ τὸν αὐτοδὰξ τρόπον, πρὶν παθεῖν τι δεινὸν αὐτός, ἐξέφλεξε τὴν πόλιν ᾗ ’μβαλὼν σπινθῆρα μικρὸν Μεγαρικοῦ ψηφίσματος |
| 610 | ἐξεφύσησεν τοσοῦτον πόλεμον ὥστε τῷ καπνῷ πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι, τούς τ’ ἐκεῖ τούς τ’ ἐνθάδε. |
| 610 | Ὡς δ’ ἅπαξ τὸ πρῶτον ἄκους’ ἐψόφησεν ἄμπελος καὶ πίθος πληγεὶς ὑπ’ ὀργῆς ἀντελάκτισεν πίθῳ, οὐκέτ’ ἦν οὐδεὶς ὁ παύσων, ἥδε δ’ ἠφανίζετο. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 615 | Ταῦτα τοίνυν μὰ τὸν Ἀπόλλω ’γὼ ’πεπύσμην οὐδενός, οὐδ’ ὅπως αὐτῇ προσήκοι Φειδίας ἠκηκόη. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 615 | Οὐδ’ ἔγωγε, πλήν γε νυνί. Ταῦτ’ ἄρ’ εὐπρόσωπος ἦν, οὖσα συγγενὴς ἐκείνου. Πολλά γ’ ἡμᾶς λανθάνει. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 615 | Κᾆτ’ ἐπειδὴ ’γνωσαν ὑμᾶς αἱ πόλεις ὧν ἤρχετε |
| 620 | ἠγριωμένους ἐπ’ ἀλλήλοισι καὶ σεσηρότας, πάντ’ ἐμηχανῶντ’ ἐφ’ ὑμῖν τοὺς φόρους φοβούμεναι, κἀνέπειθον τῶν Λακώνων τοὺς μεγίστους χρήμασιν. Οἱ δ’ ἅτ’ ὄντες αἰσχροκερδεῖς καὶ διειρωνόξενοι τήνδ’ ἀπορρίψαντες αἰσχρῶς τὸν Πόλεμον ἀνήρπασαν· |
| 625 | κᾆτα τἀκείνων γε κέρδη τοῖς γεωργοῖς ἦν κακά· αἱ γὰρ ἐνθένδ’ αὖ τριήρεις ἀντιτιμωρούμεναι οὐδὲν αἰτίων ἂν ἀνδρῶν τὰς κράδας κατήσθιον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 625 | Ἐν δίκῃ μὲν οὖν, ἐπεί τοι τὴν κορώνεών γέ μου ἐξέκοψαν, ἣν ἐγὼ ’φύτευσα κἀξεθρεψάμην. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 630 | Νὴ Δί’, ὦ μέλ’, ἐν δίκῃ 〈γε〉 δῆτ’, ἐπεὶ κἀμοῦ λίθον ἐμβαλόντες ἑξμέδιμνον κυψέλην ἀπώλεσαν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 630 | Κἀνθάδ’ ὡς ἐκ τῶν ἀγρῶν ξυνῆλθεν οὑργάτης λεώς, τὸν τρόπον πωλούμενος τὸν αὐτὸν οὐκ ἐμάνθανεν, ἀλλ’ ἅτ’ ὢν ἄνευ γιγάρτων καὶ φιλῶν τὰς ἰσχάδας |
| 635 | ἔβλεπεν πρὸς τοὺς λέγοντας· οἱ δὲ γιγνώσκοντες εὖ |
| 635 | τοὺς πένητας ἀσθενοῦντας κἀποροῦντας ἀλφίτων, τήνδε μὲν δικροῖς ἐώθουν τὴν θεὸν κεκράγμασιν, πολλάκις φανεῖσαν αὐτὴν τῆσδε τῆς χώρας πόθῳ, τῶν δὲ συμμάχων ἔσειον τοὺς παχεῖς καὶ πλουσίους, |
| 640 | αἰτίαν ἂν προστιθέντες, ὡς φρονοῖ τὰ Βρασίδο υ. Εἶτ’ ἂν ὑμεῖς τοῦτον ὥσπερ κυνίδι’ ἐσπαράττετε· ἡ πόλις γὰρ ὠχριῶσα κἀν φόβῳ καθημένη, ἅττα διαβάλοι τις αὐτῇ, ταῦτ’ ἂν ἥδιστ’ ἤσθιεν. Οἱ δὲ τὰς πληγὰς ὁρῶντες ἃς ἐτύπτονθ’, οἱ ξένοι, |
| 645 | χρυσίῳ τῶν ταῦτα ποιούντων ἐβύνουν τὸ στόμα, ὥστ’ ἐκείνους μὲν ποῆσαι πλουσίους, ἡ δ’ Ἑλλὰς αὖ ἐξερημωθεῖς’ ἂν ὑμᾶς ἔλαθε. Ταῦτα δ’ ἦν ὁ δρῶν βυρσοπώλης. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 648 | Παῦε παῦ’, ὦ δέσποθ’ Ἑρμῆ, μὴ λέγε, ἀλλ’ ἔα τὸν ἄνδρ’ ἐκεῖνον οὗπέρ ἐστ’ εἶναι κάτω· |
| 648 | οὐ γὰρ ἡμέτερος ἔτ’ ἔστ’ ἐκεῖνος ἁνήρ, ἀλλὰ σός. Ἅττ’ ἂν οὖν λέγῃς ἐκεῖνον, κεἰ πανοῦργος ἦν, ὅτ’ ἔζη, καὶ λάλος καὶ συκοφάντης καὶ κύκηθρον καὶ τάρακτρον, |
| 655 | ταῦθ’ ἁπαξάπαντα νυνὶ τοὺς σεαυτοῦ λοιδορεῖς. Ἀλλ’ ὅ τι σιωπᾷς, ὦ πότνια, κάτειπέ μοι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 655 | Ἀλλ’ οὐκ ἂν εἴποι πρός γε τοὺς θεωμένους· ὀργὴν γὰρ αὐτοῖς ὧν ἔπαθε πολλὴν ἔχει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 660 | Ἡ δ’ ἀλλὰ πρὸς σὲ μικρὸν εἰπάτω μόνον. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 660 | Εἴφ’ ὅ τι νοεῖς αὐτοῖσι πρὸς ἔμ’, ὦ φιλτάτη. Ἴθ’ ὦ γυναικῶν μισοπορπακιστάτη. Εἶἑν· ἀκούω. Ταῦτ’ ἐπικαλεῖς; Μανθάνω. Ἀκούσαθ’, ὑμεῖς, ὧν ἕνεκα μομφὴν ἔχει. |
| 665 | Ἐλθοῦσά φησιν αὐτομάτη μετὰ τἀν Πύλῳ σπονδῶν φέρουσα τῇ πόλει κίστην πλέαν ἀποχειροτονηθῆναι τρὶς ἐν τἠκκλησίᾳ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 665 | Ἡμάρτομεν ταῦτ’· ἀλλὰ συγγνώμην ἔχε· ὁ νοῦς γὰρ ἡμῶν ἦν τότ’ ἐν τοῖς σκύτεσιν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 670 | Ἴθι νυν, ἄκουσον οἷον ἄρτι μ’ ἤρετο· ὅστις κακόνους αὐτῇ μάλιστ’ ἦν ἐνθάδε, χὤστις φίλος κἄσπευδεν εἶναι μὴ μάχας. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 670 | Εὐνούστατος μὲν ἦν μακρῷ Κλεώνυμος. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 670 | Ποῖός τις οὖν εἶναι δοκεῖ τὰ πολεμικὰ |
| 675 | ὁ Κλεώνυμος; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 675 | Ψυχήν γ’ ἄριστος, πλήν γ’ ὅτι οὐκ ἦν ἄρ’ οὗπέρ φησιν εἶναι τοῦ πατρός. Εἰ γάρ ποτ’ ἐξέλθοι στρατιώτης, εὐθέως ἀποβολιμαῖος τῶν ὅπλων ἐγίγνετο. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 675 | Ἔτι νυν ἄκουσον οἷον ἄρτι μ’ ἤρετο· |
| 680 | ὅστις κρατεῖ νῦν τοῦ λίθου τοῦ ’ν τῇ πυκνί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 680 | Ὑπέρβολος νῦν τοῦτ’ ἔχει τὸ χωρίον. Αὕτη, τί ποιεῖς; Τὴν κεφαλὴν ποῖ περιάγεις; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 680 | Ἀποστρέφεται τὸν δῆμον ἀχθεσθεῖς’ ὅτι οὕτω πονηρὸν προστάτην ἐπεγράψατο. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 685 | Ἀλλ’ οὐκέτ’ αὐτῷ χρησόμεθ’ οὐδέν, ἀλλὰ νῦν ἀπορῶν ὁ δῆμος ἐπιτρόπου καὶ γυμνὸς ὢν τοῦτον τέως τὸν ἄνδρα περιεζώσατο. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 685 | Πῶς οὖν ξυνοίσει ταῦτ’ ἐρωτᾷ τῇ πόλει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 685 | Εὐβουλότεροι γενησόμεθα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 689 | Τρόπῳ τίνι; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 690 | Ὅτι τυγχάνει λυχνοποιὸς ὤν. Πρὸ τοῦ μὲν οὖν ἐψηλαφῶμεν ἐν σκότῳ τὰ πράγματα, νυνὶ δ’ ἅπαντα πρὸς λύχνον βουλεύσομεν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 690 | Ὢ ὤ, |
| 693 | οἷά μ’ ἐκέλευσεν ἀναπυθέσθαι σου. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 693 | Τὸ τί; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 693 | Πάμπολλα, καὶ τἀρχαῖ’ ἃ κατέλιπεν τότε· |
| 695 | Πρῶτον δ’ ὅ τι πράττει Σοφοκλέης ἀνήρετο. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 695 | Εὐδαιμονεῖ· πάσχει δὲ θαυμαστόν. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 696 | Τὸ τί; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 696 | Ἐκ τοῦ Σοφοκλέους γίγνεται Σιμωνίδης. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 696 | Σιμωνίδης; πῶς; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 698 | Ὅτι γέρων ὢν καὶ σαπρὸς κέρδους ἕκατι κἂν ἐπὶ ῥιπὸς πλέοι. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 698 | Τί δαὶ Κρατῖνος ὁ σοφός; Ἔστιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 698 | Ἀπέθανεν, ὅθ’ οἱ Λάκωνες ἐνέβαλον. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 701 | Τί παθών; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 701 | Ὅ τι; ὡρακιάσας· οὐ γὰρ ἐξηνέσχετο ἰδὼν πίθον καταγνύμενον οἴνου πλέων. Χἄτερα πός’ ἄττ’ οἴει γεγενῆσθ’ ἐν τῇ πόλει; |
| 705 | Ὥστ’ οὐδέποτ, ὦ δέσποιν’, ἀφησόμεσθά σου. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 705 | Ἴθι νυν, ἐπὶ τούτοις τὴν Ὀπώραν λάμβανε |
| 705 | γυναῖκα σαυτῷ τήνδε· κᾆτ’ ἐν τοῖς ἀγροῖς ταύτῃ ξυνοικῶν ἐκποιοῦ σαυτῷ βότρυς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 705 | Ὦ φιλτάτη, δεῦρ’ ἐλθὲ καὶ δός μοι κύσαι. |
| 710 | Ἆρ’ ἂν βλαβῆναι διὰ χρόνου τί σοι δοκῶ, ὦ δέσποθ’ Ἑρμῆ, τῆς Ὀπώρας κατελάσας; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 710 | Οὔκ, εἴ γε κυκεῶν’ ἐπιπίοις βληχωνίαν. Ἀλλ’ ὡς τάχιστα τήνδε τὴν Θεωρίαν ἀπάγαγε τῇ βουλῇ λαβών, ἧσπέρ ποτ’ ἦν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 715 | Ὦ μακαρία βουλὴ σὺ τῆς Θεωρίας, ὅσον ῥοφήσεις ζωμὸν ἡμερῶν τριῶν, ὅσας δὲ κατέδει χόλικας ἑφθὰς καὶ κρέα. Ἀλλ’, ὦ φίλ’ Ἑρμῆ, χαῖρε πολλά. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 718 | Καὶ σύ γε, ὦνθρωπε, χαίρων ἄπιθι καὶ μέμνησό μου. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 720 | Ὦ κάνθαρ’, οἴκαδ’ οἴκαδ’ ἀποπετώμεθα. |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 720 | Οὐκ ἐνθάδ’, ὦ τᾶν, ἐστι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 721 | Ποῖ γὰρ οἴχεται; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 721 | Ὑφ’ ἅρματ’ ἐλθὼν Ζηνὸς ἀστραπηφορεῖ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 721 | Πόθεν οὖν ὁ τλήμων ἐνθάδ’ ἕξει σιτία; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 721 | Τὴν τοῦ Γανυμήδους ἀμβροσίαν σιτήσεται. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 725 | Πῶς δῆτ’ ἐγὼ καταβήσομαι; |
| ΕΡΜΗΣ | |
| 725 | Θάρρει, καλῶς· τῃδὶ παρ’ αὐτὴν τὴν θεόν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 726 | Δεῦρ’, ὦ κόρα, ἕπεσθον ἅμ’ ἐμοὶ θᾶττον, ὡς πολλοὶ πάνυ ποθοῦντες ὑμᾶς ἀναμένους’ ἐστυκότες. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 726 | Ἀλλ’ ἴθι χαίρων· ἡμεῖς δὲ τέως τάδε τὰ σκεύη παραδόντες |
| 730 | τοῖς ἀκολούθοις δῶμεν σῴζειν, ὡς εἰώθασι μάλιστα περὶ τὰς σκηνὰς πλεῖστοι κλέπται κυπτάζειν καὶ κακοποιεῖν. Ἀλλὰ φυλάττετε ταῦτ’ ἀνδρείως· ἡμεῖς δ’ αὖ τοῖσι θεαταῖς ἣν ἔχομεν ὁδὸν λόγων εἴπωμεν ὅσα τε νοῦς ἔχει. |
| 733 | Χρῆν μὲν τύπτειν τοὺς ῥαβδούχους, εἴ τις κωμῳδοποητὴς |
| 735 | αὑτὸν ἐπῄνει πρὸς τὸ θέατρον παραβὰς ἐν τοῖς ἀναπαίστοις. Εἰ δ’ οὖν εἰκός τινα τιμῆσαι, θύγατερ Διός, ὅστις ἄριστος κωμῳδοδιδάσκαλος ἀνθρώπων καὶ κλεινότατος γεγένηται, ἄξιος εἶναί φης’ εὐλογίας μεγάλης ὁ διδάσκαλος ἡμῶν. Πρῶτον μὲν γὰρ τοὺς ἀντιπάλους μόνος ἀνθρώπων κατέπαυσεν |
| 740 | εἰς τὰ ῥάκια σκώπτοντας ἀεὶ καὶ τοῖς φθειρσὶν πολεμοῦντας· τούς θ’ Ἡρακλέας τοὺς μάττοντας καὶ τοὺς πεινῶντας ἐκείνους [τοὺς φεύγοντας κἀξαπατῶντας καὶ τυπτομένους ἐπίτηδες,] ἐξήλας’ ἀτιμώσας πρῶτος, καὶ τοὺς δούλους παρέλυσεν οὓς ἐξῆγον κλάοντας ἀεί, καὶ τούτους οὕνεκα τουδί, |
| 745 | ἵν’ ὁ σύνδουλος σκώψας αὐτοῦ τὰς πληγὰς εἶτ’ ἀνέροιτο· «Ὦ κακόδαιμον, τί τὸ δέρμ’ ἔπαθες; Μῶν ὑστριχὶς εἰσέβαλέν σοι εἰς τὰς πλευρὰς πολλῇ στρατιᾷ κἀδενδροτόμησε τὸ νῶτον;» Τοιαῦτ’ ἀφελὼν κακὰ καὶ φόρτον καὶ βωμολοχεύματ’ ἀγεννῆ ἐπόησε τέχνην μεγάλην ἡμῖν κἀπύργως’ οἰκοδομήσας |
| 745 | ἔπεσιν μεγάλοις καὶ διανοίαις καὶ σκώμμασιν οὐκ ἀγοραίοις, οὐκ ἰδιώτας ἀνθρωπίσκους κωμῳδῶν οὐδὲ γυναῖκας, ἀλλ’ Ἡρακλέους ὀργήν τιν’ ἔχων τοῖσι μεγίστοις ἐπεχείρει, διαβὰς βυρσῶν ὀσμὰς δεινὰς κἀπειλὰς βορβοροθύμους. Καὶ πρῶτον μὲν μάχομαι πάντων αὐτῷ τῷ καρχαρόδοντι, |
| 755 | οὗ δεινόταται μὲν ἀπ’ ὀφθαλμῶν Κύννης ἀκτῖνες ἔλαμπον, ἑκατὸν δὲ κύκλῳ κεφαλαὶ κολάκων οἰμωξομένων ἐλιχμῶντο περὶ τὴν κεφαλήν, φωνὴν δ’ εἶχεν χαράδρας ὄλεθρον τετοκυίας, φώκης δ’ ὀσμήν, Λαμίας 〈δ’〉 ὄρχεις ἀπλύτους, πρωκτὸν δὲ καμήλου. Τοιοῦτον ἰδὼν τέρας οὐ κατέδεις’, ἀλλ’ ὑπὲρ ὑμῶν πολεμίζων |
| 760 | ἀντεῖχον ἀεὶ καὶ τῶν ἄλλων νήσων. Ὧν εἵνεκα νυνὶ ἀποδοῦναί μοι τὴν χάριν ὑμᾶς εἰκὸς καὶ μνήμονας εἶναι. Καὶ γὰρ πρότερον πράξας κατὰ νοῦν οὐχὶ παλαίστρας περινοστῶν παῖδας ἐπείρων, ἀλλ’ ἀράμενος τὴν σκευὴν εὐθὺς ἐχώρουν, παῦρ’ ἀνιάσας, πόλλ’ εὐφράνας, πάντα παρασχὼν τὰ δέοντα. |
| 765 | Πρὸς ταῦτα χρεὼν εἶναι μετ’ ἐμοῦ καὶ τοὺς ἄνδρας καὶ τοὺς παῖδας· καὶ τοῖς φαλακροῖσι παραινοῦμεν ξυσπουδάζειν περὶ τῆς νίκης. Πᾶς γάρ τις ἐρεῖ νικῶντος ἐμοῦ |
| 770 | κἀπὶ τραπέζῃ καὶ ξυμποσίοις· «Φέρε τῷ φαλακρῷ, δὸς τῷ φαλακρῷ τῶν τρωγαλίων, καὶ μἀφαίρει |
| 772 | γενναιοτάτου τῶν ποιητῶν ἀνδρὸς τὸ μέτωπον ἔχοντος». |
| 773 | Μοῦσα, σὺ μὲν πολέμους ἀπ‐ |
| 774 | ωσαμένη μετ’ ἐμοῦ |
| 775 | τοῦ φίλου χόρευσον, κλείουσα θεῶν τε γάμους ἀνδρῶν τε δαῖτας |
| 778-779 | καὶ θαλίας μακάρων· σοὶ |
| 780 | γὰρ τάδ’ ἐξ ἀρχῆς μέλει. |
| 781-782 | Ἢν δέ σε Καρκίνος ἐλθὼν |
| 783-784 | ἀντιβολῇ μετὰ τῶν παίδων χορεῦσαι, |
| 785 | μήθ’ ὑπάκουε μήτ’ ἔλ‐ θῃς συνέριθος αὐτοῖς, ἀλλὰ νόμιζε πάντας |
| 788-789 | ὄρτυγας οἰκογενεῖς, γυλιαύχενας ὀρχηστὰς |
| 790-791 | νανοφυεῖς, σφυράδων ἀποκνήσματα, μηχανοδίφας. |
| 792-793 | Καὶ γὰρ ἔφασχ’ ὁ πατὴρ ὃ παρ’ ἐλπίδας |
| 794 | εἶχε τὸ δρᾶμα γαλῆν τῆς |
| 795 | ἑσπέρας ἀπάγξαι. |
| 795 | Τοιάδε χρὴ Χαρίτων δα‐ μώματα καλλικόμων τὸν σοφὸν ποητὴν ὑμνεῖν, ὅταν ἠρινὰ μὲν |
| 795 | φωνῇ χελιδὼν ἑζομένη κελαδῇ, χο‐ ρὸν δὲ μὴ ’χῃ Μόρσιμος |
| 803-804 | μηδὲ Μελάνθιος, οὗ δὴ |
| 805-806 | πικροτάτην ὄπα γηρύσαντος ἤκους’, |
| 807 | ἡνίκα τῶν τραγῳδῶν τὸν χορὸν εἶχον ἁδελ‐ φός τε καὶ αὐτός, ἄμφω |
| 810-811 | Γοργόνες ὀψοφάγοι, βατιδοσκόποι Ἅρπυιαι, |
| 812-813 | γραοσόβαι μιαροί, τραγομάσχαλοι ἰχθυολῦμαι· |
| 814-815 | ὧν καταχρεμψαμένη μέγα καὶ πλατὺ |
| 816 | Μοῦσα θεὰ μετ’ ἐμοῦ ξύμ‐ παιζε τὴν ἑορτήν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 819 | Ὡς χαλεπὸν ἐλθεῖν ἦν ἄρ’ εὐθὺ τῶν θεῶν. |
| 820 | Ἔγωγέ τοι πεπόνηκα κομιδῇ τὼ σκέλει. Μικροὶ δ’ ὁρᾶν ἄνωθεν ἦστ’. Ἔμοιγέ τοι ἀπὸ τοὐρανοῦ ’φαίνεσθε κακοήθεις πάνυ, ἐντευθενὶ δὲ πολύ τι κακοηθέστεροι. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 820 | Ὦ δέσποθ’, ἥκεις; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 824 | Ὡς ἐγὼ ’πυθόμην τινός. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 825 | Τί δ’ ἔπαθες; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 825 | Ἤλγουν τὼ σκέλει μακρὰν ὁδὸν διεληλυθώς. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 826 | Ἴθι νυν, κάτειπέ μοι— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 826 | Τὸ τί; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 826 | Ἄλλον τιν’ εἶδες ἄνδρα κατὰ τὸν ἀέρα πλανώμενον πλὴν σαυτόν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 828 | Οὔκ, εἰ μή γέ που ψυχὰς δύ’ ἢ τρεῖς διθυραμβοδιδασκάλων. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 830 | Τί δ’ ἔδρων; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 830 | Ξυνελέγοντ’ ἀναβολὰς ποτώμεναι τὰς ἐνδιαεριαυρονηχέτους τινάς. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 830 | Οὐκ ἦν ἄρ’ οὐδ’ ἃ λέγουσι, κατὰ τὸν ἀέρα ὡς ἀστέρες γιγνόμεθ’, ὅταν τις ἀποθάνῃ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 830 | Μάλιστα. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 834 | Καὶ τίς ἐστιν ἀστὴρ νῦν ἐκεῖ |
| 835 | Ἴων ὁ Χῖος; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 835 | Ὅνπερ ἐπόησεν πάλαι ἐνθάδε τὸν Ἀοῖόν ποθ’· ὡς δ’ ἦλθ’, εὐθέως Ἀοῖον αὐτὸν πάντες ἐκάλουν ἀστέρα. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 835 | Τίνες γάρ εἰς’ οἱ διατρέχοντες ἀστέρες, |
| 835 | οἳ καόμενοι θέουσιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 839 | Ἀπὸ δείπνου τινὲς |
| 840 | τῶν πλουσίων οὗτοι βαδίζους’ ἀστέρων ἰπνοὺς ἔχοντες, ἐν δὲ τοῖς ἰπνοῖσι πῦρ. Ἀλλ’ εἴσαγ’ ὡς τάχιστα ταυτηνὶ λαβών, καὶ τὴν πύελον κατάκλυζε καὶ θέρμαιν’ ὕδωρ, στόρνυ τ’ ἐμοὶ καὶ τῇδε κουρίδιον λέχος. |
| 845 | Καὶ ταῦτα δράσας ἧκε δεῦρ’ αὖθις πάλιν· ἐγὼ δ’ ἀποδώσω τήνδε τῇ βουλῇ τέως. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 845 | Πόθεν δ’ ἔλαβες ταύτας σύ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 847 | Πόθεν; ἐκ τοὐρανοῦ. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 847 | Οὐκ ἂν ἔτι δοίην τῶν θεῶν τριώβολον, εἰ πορνοβοσκοῦς’ ὥσπερ ἡμεῖς οἱ βροτοί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 847 | Οὔκ, ἀλλὰ κἀκεῖ ζῶσιν ἀπὸ τούτων τινές. Ἄγε νυν ἴωμεν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 851 | Εἰπέ μοι, δῶ καταφαγεῖν ταύτῃ τι; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 852 | Μηδέν· οὐ γὰρ ἐθελήσει φαγεῖν οὔτ’ ἄρτον οὔτε μᾶζαν, εἰωθυῖ’ ἀεὶ παρὰ τοῖς θεοῖσιν ἀμβροσίαν λείχειν ἄνω. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 855 | Λείχειν ἄρ’ αὐτῇ κἀνθάδε σκευαστέον. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 855 | Εὐδαιμονικῶς γ’ ὁ πρε‐ σβύτης, ὅσα γ’ ὧδ’ ἰδεῖν, τὰ νῦν τάδε πράττει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 855 | Τί δῆτ’, ἐπειδὰν νυμφίον μ’ ὁρᾶτε λαμπρὸν ὄντα; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 860 | Ζηλωτὸς ἔσει, γέρον, αὖθις νέος ὢν πάλιν, μύρῳ κατάλειπτος. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 860 | Οἶμαι. Τί δῆθ’, ὅταν ξυνὼν τῶν τιτθίων ἔχωμαι; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 860 | Εὐδαιμονέστερος φανεῖ τῶν Καρκίνου στροβίλων. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 865 | Οὔκουν δικαίως; ὅστις εἰς |
| 865 | ὄχημα κανθάρου ’πιβὰς ἔσωσα τοὺς Ἕλληνας, ὥστ’ |
| 866 | ἐν τοῖς ἀγροῖς ἅπαντας ὄντας ἀσφαλῶς |
| 867 | κινεῖν τε καὶ καθεύδειν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 867 | Ἡ παῖς λέλουται καὶ τὰ τῆς πυγῆς καλά· ὁ πλακοῦς πέπεπται, σησαμῆ ξυμπλάττεται, |
| 870 | καὶ τἄλλ’ ἁπαξάπαντα· τοῦ πέους δὲ δεῖ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 870 | Ἴθι νυν ἀποδῶμεν τήνδε τὴν Θεωρίαν ἁνύσαντε τῇ βουλῇ. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 872 | Τίς αὑτηί; Τί φῄς; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 872 | Αὑτὴ Θεωρία ’στίν, ἣν ἡμεῖς ποτε ἐπαίομεν Βραυρωνάδ’ ὑποπεπωκότες, |
| 875 | σάφ’ ἴσθι, κἀλήφθη γε μόλις. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 875 | Ὦ δέσποτα, ὅσην ἔχει τὴν πρωκτοπεντετηρίδα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 875 | Εἶἑν· τίς ἐσθ’ ὑμῶν δίκαιος, τίς ποτε; Τίς διαφυλάξει τήνδε τῇ βουλῇ λαβών; Οὗτος, τί περιγράφεις; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 879 | Τὸ δεῖν’, εἰς Ἴσθμια |
| 880 | σκηνὴν ἐμαυτοῦ τῷ πέει καταλαμβάνω. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 880 | Οὔπω λέγεθ’ ὑμεῖς τίς ὁ φυλάξων; Δεῦρο σύ· καταθήσομαι γὰρ αὐτὸς εἰς μέσους 〈σ’〉 ἄγων. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 880 | Ἐκεινοσὶ νεύει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 883 | Τίς; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 883 | Ὅστις; Ἀριφράδης, ἄγειν παρ’ αὐτὸν ἀντιβολῶν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 884 | Ἀλλ’, ὦ μέλε, |
| 885 | τὸν ζωμὸν αὐτῆς προσπεσὼν ἐκλάψεται. Ἄγε δὴ σὺ κατάθου πρῶτα τὰ σκεύη χαμαί. Βουλή, πρυτάνεις, ὁρᾶτε τὴν Θεωρίαν. Σκέψασθ’ ὅς’ ὑμῖν ἀγαθὰ παραδώσω φέρων, ὥστ’· εὐθέως ἄραντας ὑμᾶς τὼ σκέλει |
| 890 | ταύτης μετεώρω κᾆτ’ ἀγαγεῖν ἀνάρρυσιν. Τουτὶ δ’ ὁρᾶτε τοὐπτάνιον. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 891 | Οἴμ’ ὡς καλόν. Διὰ ταῦτα καὶ κεκάπνικεν ἆρ’· ἐνταῦθα γὰρ πρὸ τοῦ πολέμου τὰ λάσανα τῇ βουλῇ ποτ’ ἦν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 891 | Ἔπειτ’ ἀγῶνά γ’ εὐθὺς ἐξέσται ποεῖν |
| 895 | ταύτην ἔχουσιν αὔριον καλὸν πάνυ, |
| 896a | [ἐπὶ γῆς παλαίειν, τετραποδηδὸν ἑστάναι,] |
| 896b | πλαγίαν καταβάλλειν, εἰς γόνατα κῦβδ’ ἱστάναι, |
| 897 | καὶ παγκράτιόν γ’ ὑπαλειψαμένοις νεανικῶς παίειν, ὀρύττειν, πὺξ ὁμοῦ καὶ τῷ πέει· τρίτῃ δὲ μετὰ ταῦθ’ ἱπποδρομίαν ἄξετε, |
| 897 | ἵνα δὴ κέλης κέλητα παρακελητιεῖ, ἅρματα δ’ ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἀνατετραμμένα φυσῶντα καὶ πνέοντα προσκινήσεται· ἕτεροι δὲ κείσονταί γ’ ἀπεψωλημένοι |
| 897 | περὶ ταῖσι καμπαῖς ἡνίοχοι πεπτωκότες. |
| 905 | Ἀλλ’, ὦ πρυτάνεις, δέχεσθε τὴν Θεωρίαν. Θέας’ ὡς προθύμως ὁ πρύτανις παρεδέξατο. Ἀλλ’ οὐκ ἄν, εἴ τι προῖκα προσαγαγεῖν ς’ ἔδει, ἀλλ’ ηὗρον ἄν ς’ ὑπέχοντα τὴν ἐκεχειρίαν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 910 | Ἦ χρηστὸς ἀνὴρ πολί‐ της ἐστὶν ἅπασιν ὅσ‐ |
| 911 | τις γ’ ἐστὶ τοιοῦτος. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 911 | Ὅταν τρυγᾶτ’, εἴσεσθε πολλῷ μᾶλλον οἷός εἰμι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 911 | Καὶ νῦν σύ γε δῆλος εἶ· σωτὴρ γὰρ ἅπασιν ἀν‐ |
| 915 | θρώποις γεγένησαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 915 | Φήσεις 〈γ’〉, ἐπειδὰν ἐκπίῃς οἴνου νέου λεπαστήν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 915 | Καὶ πλήν γε τῶν θεῶν ἀεί ς’ ἡγησόμεσθα πρῶτον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 915 | Πολλῶν γὰρ ὑμῖν ἄξιος Τρυγαῖος Ἁθμονεὺς ἐγώ, |
| 920 | δεινῶν ἀπαλλάξας πόνων |
| 920 | τὸν δημότην ὅμιλον, καὶ τὸν γεωργικὸν λεὼν |
| 921 | Ὑπέρβολόν τε παύσας. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 921 | Ἄγε δή, τί νῷν ἐντευθενὶ ποητέον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 921 | Τί δ’ ἄλλο γ’ ἢ ταύτην χύτραις ἱδρυτέον; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 921 | Χύτραισιν, ὥσπερ μεμφόμενον Ἑρμῄδιον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 925 | Τί δαὶ δοκεῖ; Βούλεσθε λαρινῷ βοΐ; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 925 | Βοΐ; μηδαμῶς, ἵνα μὴ βοηθεῖν ποι δέῃ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 925 | Ἀλλ’ ὑὶ παχείᾳ καὶ μεγάλῃ; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 927 | Μὴ μή. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 927 | Τιή; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 927 | Ἵνα μὴ γένηται Θεογένους ὑηνία. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 927 | Τῷ δαὶ δοκεῖ σοι δῆτα τῶν λοιπῶν; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 929 | Ὀί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 930 | Ὀί; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 930 | Ναὶ μὰ Δί’. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 930 | Ἀλλὰ τοῦτό γ’ ἔστ’ Ἰωνικὸν τὸ ῥῆμ’. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 931 | Ἐπίτηδές γ’, ἵν’ 〈ὅταν〉 ἐν τἠκκλησίᾳ ὡς χρὴ πολεμεῖν λέγῃ τις, οἱ καθήμενοι ὑπὸ τοῦ δέους λέγως’ Ἰωνικῶς· Ὀὶ— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 931 | Εὖ τοι λέγεις. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 934 | καὶ τἄλλα γ’ ὦσιν ἤπιοι. |
| 935 | Ὥστ’ ἐσόμεθ’ ἀλλήλοισιν ἀμνοὶ τοὺς τρόπους καὶ τοῖσι συμμάχοισι πρᾳότεροι πολύ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 935 | Ἴθι νυν, ἄγ’ ὡς τάχιστα τὸ πρόβατον λαβών· ἐγὼ δὲ ποριῶ βωμὸν ἐφ’ ὅτου θύσομεν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 938 | Ὡς πάνθ’ ὅς’ ἂν θεὸς θέλῃ χἠ τύχη, κατορθοῖ. |
| 940 | Χωρεῖ κατὰ νοῦν, ἕτερον δ’ ἑτέρῳ τούτων κατὰ καιρὸν ἀπαντᾷ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 940 | Ὡς ταῦτα δῆλά γ’ ἔσθ’· ὁ γὰρ βωμὸς θύρασι καὶ δή. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 940 | 〈Ἄγ’〉 ἐπείγετέ νυν ἐν ὅσῳ σοβαρὰ θεόθεν κατέχει πολέμου μετάτροπος |
| 945 | αὔρα· νῦν γὰρ δαίμων φανερῶς |
| 945 | εἰς ἀγαθὰ μεταβιβάζει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 945 | Τὸ κανοῦν πάρεστ’ ὀλὰς ἔχον καὶ στέμμα καὶ μάχαιραν, καὶ πῦρ γε τουτί, κοὐδὲν ἴσχει πλὴν τὸ πρόβατον ὑμᾶς. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 945 | Οὔκουν ἁμιλλήσεσθον; ὡς ἢν Χαῖρις ὑμᾶς ἴδῃ, πρόσεισιν αὐλήσων ἄκλη‐ τος, κᾆτα τοῦτ’ εὖ οἶδ’ ὅτι φυσῶντι καὶ πονουμένῳ |
| 955 | προσδώσετε δήπου. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 955 | Ἄγε δή, τὸ κανοῦν λαβὼν σὺ καὶ τὴν χέρνιβα περίιθι τὸν βωμὸν ταχέως ἐπιδέξια. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 955 | Ἰδού. Λέγοις ἂν ἄλλο· περιελήλυθα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 955 | Φέρε δή, τὸ δαλίον τόδ’ ἐμβάψω λαβών. |
| 960 | Σείου σὺ ταχέως· σὺ δὲ πρότεινε τῶν ὀλῶν, καὐτός τε χερνίπτου παραδοὺς ταύτην ἐμοί, καὶ τοῖς θεαταῖς ῥῖπτε τῶν κριθῶν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 962 | Ἰδού. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 962 | Ἔδωκας ἤδη; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 963 | Νὴ τὸν Ἑρμῆν, ὥστε γε τούτων ὅσοιπέρ εἰσι τῶν θεωμένων |
| 965 | οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὅστις οὐ κριθὴν ἔχει. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 965 | Οὐχ αἱ γυναῖκές γ’ ἔλαβον. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 966 | Ἀλλ’ εἰς ἑσπέραν δώσουσιν αὐταῖς ἅνδρες. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 967 | Ἀλλ’ εὐχώμεθα. Τίς τῇδε; Ποῦ ποτ’ εἰσὶ πολλοὶ κἀγαθοί; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 967 | Τοισδὶ φέρε δῶ· πολλοὶ γάρ εἰσι κἀγαθοί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 970 | Τούτους ἀγαθοὺς ἐνόμισας; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 970 | Οὐ γάρ, οἵτινες |
| 970 | ἡμῶν καταχεόντων ὕδωρ τοσουτονὶ εἰς ταὐτὸ τοῦθ’ ἑστᾶς’ ἰόντες χωρίον; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 970 | Ἀλλ’ ὡς τάχιστ’ εὐχώμεθ’. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 973 | Εὐχώμεσθα δή. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 973 | Ὦ σεμνοτάτη βασίλεια θεά, |
| 975 | πότνι’ Εἰρήνη, δέσποινα χορῶν, δέσποινα γάμων, δέξαι θυσίαν τὴν ἡμετέραν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 975 | Δέξαι δῆτ’, ὦ πολυτιμήτη, νὴ Δία, καὶ μὴ ποίει γ’ ἅπερ αἱ |
| 980 | μοιχευόμεναι δρῶσι γυναῖκες. Καὶ γὰρ ἐκεῖναι παρακλίνασαι τῆς αὐλείας παρακύπτουσιν· κἄν τις προσέχῃ τὸν νοῦν αὐταῖς ἀναχωροῦσιν· |
| 985 | κᾆτ’ ἢν ἀπίῃ, παρακύπτουσιν. Τούτων σὺ πόει μηδὲν ἔθ’ ἡμῖν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 985 | Μὰ Δί’, ἀλλ’ ἀπόφηνον ὅλην σαυτὴν γενναιοπρεπῶς τοῖσιν ἐρασταῖς ἡμῖν, οἵ σου τρυχόμεθ’ ἤδη |
| 990 | τρία καὶ δέκ’ ἔτη· λῦσον δὲ μάχας καὶ κορκορυγάς, ἵνα Λυσιμάχην σε καλῶμεν· παῦσον δ’ ἡμῶν τὰς ὑπονοίας τὰς περικόμψους, |
| 995 | αἷς στωμυλλόμεθ’ εἰς ἀλλήλους· μεῖξον δ’ ἡμᾶς τοὺς Ἕλληνας |
| 996 | πάλιν ἐξ ἀρχῆς φιλίας χυλῷ καὶ συγγνώμῃ |
| 996 | τινὶ πρᾳοτέρᾳ κέρασον τὸν νοῦν· καὶ τὴν ἀγορὰν ἡμῖν ἀγαθῶν |
| 996 | ἐμπλησθῆναι, ’κ Μεγάρων σκορόδων, σικύων πρῴων, μήλων, ῥοιῶν, δούλοισι χλανισκιδίων μικρῶν· κἀκ Βοιωτῶν γε φέροντας ἰδεῖν χῆνας, νήττας, φάττας, τροχίλους· |
| 1005 | καὶ Κωπᾴδων ἐλθεῖν σπυρίδας, καὶ περὶ ταύτας ἡμᾶς ἁθρόους ὀψωνοῦντας τυρβάζεσθαι Μορύχῳ, Τελέᾳ, Γλαυκέτῃ, ἄλλοις τένθαις πολλοῖς· κᾆτα Μελάνθιον |
| 1010 | ἥκειν ὕστερον εἰς τὴν ἀγοράν, τὰς δὲ πεπρᾶσθαι, τὸν δ’ ὀτοτύζειν, εἶτα μονῳδεῖν ἐκ Μηδείας· «Ὀλόμαν, ὀλόμαν ἀποχηρωθεὶς τᾶς ἐν τεύτλοισι λοχευομένας·» |
| 1015 | τοὺς δ’ ἀνθρώπους ἐπιχαίρειν. Ταῦτ’, ὦ πολυτίμητ’, εὐχομένοις ἡμῖν δίδου. Λαβὲ τὴν μάχαιραν· εἶθ’ ὅπως μαγειρικῶς σφάξεις τὸν οἶν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1018 | Ἀλλ’ οὐ θέμις. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1018 | Τιὴ τί δή; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1018 | Οὐχ ἥδεται δήπουθεν Εἰρήνη σφαγαῖς, |
| 1020 | οὐδ’ αἱματοῦται βωμός. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1020 | Ἀλλ’ εἴσω φέρων θύσας τὰ μηρί’ ἐξελὼν δεῦρ’ ἔκφερε, χοὔτω τὸ πρόβατον τῷ χορηγῷ σῴζεται. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1020 | Σὲ δὴ θύρασιν 〈ἐνθαδὶ〉 χρὴ μένοντα τοίνυν σχίζας δευρὶ τιθέναι ταχέως |
| 1025 | τά τε πρόσφορα πάντ’ ἐπὶ τούτοις. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1025 | Οὔκουν δοκῶ σοι μαντικῶς τὸ φρύγανον τίθεσθαι; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1025 | Πῶς δ’ οὐχί; Τί γάρ σε πέφευγ’ ὅσα χρὴ σοφὸν ἄνδρα; Τί δ’ οὐ σὺ φρονεῖς ὁπόσα χρε‐ |
| 1029-1030 | ών ἐστιν τόν 〈γε〉 σοφῇ δόκιμον |
| 1030 | φρενὶ πορίμῳ τε τόλμῃ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1030 | Ἡ σχίζα γοῦν ἐνημμένη τὸν Στιλβίδην πιέζει. |
| 1032-1033 | Καὶ τὴν τράπεζαν οἴσομαι, καὶ παιδὸς οὐ δεήσει. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1034 | Τίς οὖν ἂν οὐκ ἐπαινέσει‐ |
| 1034 | εν ἄνδρα τοιοῦτον, ὅσ‐ |
| 1035 | τις πόλλ’ ἀνατλὰς ἔσω‐ σε τὴν ἱερὰν πόλιν; ὥστ’ οὐχὶ μὴ παύσει ποτ’ ὢν ζηλωτὸς ἅπασιν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1035 | Ταυτὶ δέδραται. Τίθεσο τὼ μηρὼ λαβών· |
| 1040 | ἐγὼ δ’ ἐπὶ σπλάγχν’ εἶμι καὶ θυλήματα. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1040 | Ἐμοὶ μελήσει ταῦτά γ’· |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1041 | Ἀλλ’ ἥκειν ἐχρῆν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1041 | Ἰδού, πάρειμι. Μῶν ἐπισχεῖν σοι δοκῶ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1041 | Ὄπτα καλῶς νυν αὐτά· καὶ γὰρ οὑτοσὶ προσέρχεται δάφνῃ τις ἐστεφανωμένος. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1045 | Τίς ἄρα ποτ’ ἐστίν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1045 | Ὡς ἀλαζὼν φαίνεται. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1045 | Μάντις τίς ἐστιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1046 | Οὐ μὰ Δί’, ἀλλ’ Ἱεροκλέης οὗτός γέ πού ’σθ’ ὁ χρησμολόγος οὑξ Ὠρεοῦ. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1046 | Τί ποτ’ ἄρα λέξει; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1048 | Δῆλός ἐσθ’ οὗτός γ’ ὅτι ἐναντιώσεταί τι ταῖς διαλλαγαῖς. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1048 | Οὔκ, ἀλλὰ κατὰ τὴν κνῖσαν εἰσελήλυθεν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1048 | Μή νυν ὁρᾶν δοκῶμεν αὐτόν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1051 | Εὖ λέγεις. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1052 | Τίς ἡ θυσία ποθ’ αὑτηὶ καὶ τῷ θεῶν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1052 | Ὄπτα σὺ σιγῇ κἄπαγ’ ἀπὸ τῆς ὀσφύος. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1052 | Ὅτῳ δὲ θύετ’ οὐ φράσεθ’; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1054 | Ἡ κέρκος ποεῖ |
| 1055 | καλῶς. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1055 | Καλῶς δῆτ’, ὦ πότνι’ Εἰρήνη φίλη. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1055 | Ἄγε νυν ἀπάρχου κᾆτα δὸς τἀπάργματα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1055 | Ὀπτᾶν ἄμεινον πρῶτον. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1057 | Ἀλλὰ ταυταγὶ ἤδη ’στὶν ὀπτά. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1058 | Πολλὰ πράττεις, ὅστις εἶ. Κατάτεμνε. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1059 | Ποῦ τράπεζα; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1059 | Τὴν σπονδὴν φέρε. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1060 | Ἡ γλῶττα χωρὶς τέμνεται. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1060 | Μεμνήμεθα. Ἀλλ’ οἶσθ’ ὃ δρᾶσον; |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1061 | Ἢν φράσῃς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1061 | Μὴ διαλέγου νῷν μηδέν· Εἰρήνῃ γὰρ ἱερὰ θύομεν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1061 | Ὦ μέλεοι θνητοὶ καὶ νήπιοι— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1063 | Ἐς κεφαλὴν σοί. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1063 | οἵτινες ἀφραδίῃσι θεῶν νόον οὐκ ἀίοντες |
| 1065 | συνθήκας πεπόησθ’ ἄνδρες χαροποῖσι πιθήκοις— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1065 | Αἰβοιβοῖ. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1066 | Τί γελᾷς; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1066 | Ἥσθην χαροποῖσι πιθήκοις. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1066 | καὶ κέπφοι τρήρωνες ἀλωπεκιδεῦσι πέπεισθε, ὧν δόλιαι ψυχαί, δόλιαι φρένες. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1068 | Εἴθε σου εἶναι ὤφελεν, ὦλαζών, οὑτωσὶ θερμὸς ὁ πλεύμων. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1070 | Εἰ γὰρ μὴ νύμφαι γε θεαὶ Βάκιν ἐξαπάτασκον, μηδὲ Βάκις θνητούς, μηδ’ αὖ νύμφαι Βάκιν αὐτὸν— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1070 | Ἐξώλης ἀπόλοι’, εἰ μὴ παύσαιο βακίζων. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1070 | οὔπω θέσφατον ἦν Εἰρήνης δέσμ’ ἀναλῦσαι, ἀλλὰ τόδε πρότερον— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1074 | Τοῖς ἁλσί γε παστέα ταυτί. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1075 | Οὐ γάρ πω τοῦτ’ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν, |
| 1076a | φυλόπιδος λῆξαι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1076b | Καὶ πῶς, ὦ κατάρατε, λύκος ποτ’ ἂν οἶν ὑμεναιοῖ; |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1077 | Ἕως ἡ σφονδύλη φεύγουσα πονηρότατον βδεῖ, χἠ κώδων ἀκαλανθὶς ἐπειγομένη τυφλὰ τίκτει, τουτάκις οὔπω χρῆν τὴν εἰρήνην πεποῆσθαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1080 | Ἀλλὰ τί χρῆν ἡμᾶς; Οὐ παύσασθαι πολεμοῦντας; Ἢ διακαυνιάσαι πότεροι κλαυσούμεθα μεῖζον, ἐξὸν σπεισαμένοις κοινῇ τῆς Ἑλλάδος ἄρχειν; |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1080 | Οὔποτε ποιήσεις τὸν καρκίνον ὀρθὰ βαδίζειν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1080 | Οὔποτε δειπνήσεις ἔτι τοῦ λοιποῦ ’ν πρυτανείῳ, |
| 1085 | οὐδ’ ἐπὶ τῷ πραχθέντι ποήσεις ὕστερον οὐδέν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1085 | Οὐδέποτ’ ἂν θείης λεῖον τὸν τρηχὺν ἐχῖνον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1085 | Ἆρα φενακίζων ποτ’ Ἀθηναίους ἔτι παύσει; |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1085 | Ποῖον γὰρ κατὰ χρησμὸν ἐκαύσατε μῆρα θεοῖσιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1085 | Ὅνπερ κάλλιστον δήπου πεπόηκεν Ὅμηρος· |
| 1090 | «Ὣς οἱ μὲν νέφος ἐχθρὸν ἀπωσάμενοι πολέμοιο Εἰρήνην εἵλοντο καὶ ἱδρύσανθ’ ἱερείῳ. Αὐτὰρ ἐπεὶ κατὰ μῆρ’ ἐκάη καὶ σπλάγχν’ ἐπάσαντο, ἔσπενδον δεπάεσσιν, ἐγὼ δ’ ὁδὸν ἡγεμόνευον·» χρησμολόγῳ δ’ οὐδεὶς ἐδίδου κώθωνα φαεινόν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1095 | Οὐ μετέχω τούτων· οὐ γὰρ ταῦτ’ εἶπε Σίβυλλα. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1095 | Ἀλλ’ ὁ σοφός τοι νὴ Δί’ Ὅμηρος δεξιὸν εἶπεν· «Ἀφρήτωρ, ἀθέμιστος, ἀνέστιός ἐστιν ἐκεῖνος, ὃς πολέμου ἔραται ἐπιδημίου ὀκρυόεντος.» |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1095 | Φράζεο δή, μή πώς σε δόλῳ φρένας ἐξαπατήσας |
| 1095 | ἰκτῖνος μάρψῃ— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1095 | Τουτὶ μέντοι σὺ φυλάττου, ὡς οὗτος φοβερὸς τοῖς σπλάγχνοις ἐστὶν ὁ χρησμός. Ἔγχει δὴ σπονδὴν καὶ τῶν σπλάγχνων φέρε δευρί. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1095 | Ἀλλ’ εἰ ταῦτα δοκεῖ, κἀγὼ ’μαυτῷ βαλανεύσω. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1095 | Σπονδὴ σπονδή. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1105 | Ἔγχει δὴ κἀμοὶ καὶ σπλάγχνων μοῖραν ὄρεξον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1105 | Ἀλλ’ οὔπω τοῦτ’ ἐστὶ φίλον μακάρεσσι θεοῖσιν· |
| 1105 | ἀλλὰ τόδε πρότερον, σπένδειν ἡμᾶς, σὲ δ’ ἀπελθεῖν. Ὦ πότνι’ Εἰρήνη, παράμεινον τὸν βίον ἡμῖν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1105 | Πρόσφερε τὴν γλῶτταν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1109 | Σὺ δὲ τὴν σαυτοῦ γ’ ἀπένεγκε. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1110 | Σπονδή. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1110 | Καὶ ταυτὶ μετὰ τῆς σπονδῆς λαβὲ θᾶττον. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1110 | Οὐδεὶς προσδώσει μοι σπλάγχνων; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1111 | Οὐ γὰρ οἷόν τε ἡμῖν προσδιδόναι, πρίν κεν λύκος οἶν ὑμεναιοῖ. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1111 | Ναὶ πρὸς τῶν γονάτων. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1113 | Ἄλλως, ὦ τᾶν, ἱκετεύεις· οὐ γὰρ ποιήσεις λεῖον τὸν τρηχὺν ἐχῖνον. |
| 1115 | Ἄγε δή, θεαταί, δεῦρο συσπλαγχνεύετε μετὰ νῷν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1116 | Τί δὲ δὴ ’γώ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1116 | Τὴν Σίβυλλαν ἔσθιε. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1116 | Οὔτοι μὰ τὴν Γῆν ταῦτα κατέδεσθον μόνω, ἀλλ’ ἁρπάσομαι σφῷν αὐτά· κεῖται δ’ ἐν μέσῳ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1116 | Ὢ παῖε παῖε τὸν Βάκιν. |
| ΙΕΡΟΚΛΗΣ | |
| 1119 | Μαρτύρομαι. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1120 | Κἄγωγ’, ὅτι τένθης εἶ σὺ κἀλαζὼν ἀνήρ. Παῖ’ αὐτὸν ἐπέχων τῷ ξύλῳ, τὸν ἀλαζόνα. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 1120 | Σὺ μὲν οὖν· ἐγὼ δὲ τουτονὶ τῶν κῳδίων, ἁλάμβαν’ αὐτὸς ἐξαπατῶν, ἐκβολβιῶ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1120 | Οὐ καταβαλεῖς τὰ κῴδι’, ὦ θυηπόλε; |
| 1125 | Ἤκουσας; Ὁ κόραξ οἷος ἦλθ’ ἐξ Ὠρεοῦ. Οὐκ ἀποπετήσει θᾶττον εἰς Ἐλύμνιον; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1126 | Ἥδομαί γ’ ἥδομαι κράνους ἀπηλλαγμένος τυροῦ τε καὶ κρομμύων. |
| 1130 | Οὐ γὰρ φιληδῶ μάχαις, ἀλλὰ πρὸς πῦρ διέλ‐ κων μετ’ ἀνδρῶν ἑταί‐ |
| 1132 | ρων φίλων, ἐκκέας, τῶν ξύλων ἅττ’ ἂν ᾖ δανότατα τοῦ θέρους |
| 1135 | ἐκπεπρεμνισμένα κἀνθρακίζων τοὐρεβίνθου τήν τε φηγὸν ἐμπυρεύων, χἄμα τὴν Θρᾷτταν κυνῶν τῆς γυναικὸς λουμένης. |
| 1140 | Οὐ γὰρ ἔσθ’ ἥδιον ἢ τυχεῖν μὲν ἤδη ’σπαρμένα, τὸν θεὸν δ’ ἐπιψακάζειν, καί τιν’ εἰπεῖν γείτονα· «Εἰπέ μοι, τί τηνικαῦτα δρῶμεν, ὦ Κωμαρχίδη;» — «Ἐμπιεῖν ἔμοιγ’ ἀρέσκει τοῦ θεοῦ δρῶντος καλῶς. Ἀλλὰ φαῦσον τῶν φασήλων, ὦ γύναι, τρεῖς χοίνικας, |
| 1145 | τῶν τε πυρῶν μεῖξον αὐτοῖς, τῶν τε σύκων ἔξελε, τόν τε Μανῆν ἡ Σύρα βωστρησάτω ’κ τοῦ χωρίου. Οὐ γὰρ οἷόν τ’ ἐστὶ πάντως οἰναρίζειν τήμερον οὐδὲ τυντλάζειν, ἐπειδὴ παρδακὸν τὸ χωρίον.» — «Κἀξ ἐμοῦ δ’ ἐνεγκάτω τις τὴν κίχλην καὶ τὼ σπίνω· |
| 1145 | ἦν δὲ καὶ πυός τις ἔνδον καὶ λαγῷα τέτταρα, εἴ τι μὴ ’ξήνεγκεν αὐτῶν ἡ γαλῆ τῆς ἑσπέρας· |
| 1145 | ἐψόφει γοῦν ἔνδον οὐκ οἶδ’ ἅττα κἀκυδοιδόπα· ὧν ἔνεγκ’, ὦ παῖ, τρί’ ἡμῖν, ἓν δὲ δοῦναι τῷ πατρί· μυρρίνας τ’ αἴτησον ἐξ Αἰσχινάδου τῶν καρπίμων· |
| 1155 | χἄμα τῆς αὐτῆς ὁδοῦ Χαρινάδην τις βωσάτω, ὡς ἂν ἐμπίῃ μεθ’ ἡμῶν, εὖ ποιοῦντος κὠφελοῦντος τοῦ θεοῦ τἀρώματα.» |
| 1158 | Ἡνίκ’ ἂν δ’ ἀχέτας |
| 1160 | ᾄδῃ τὸν ἡδὺν νόμον, διασκοπῶν ἥδομαι τὰς Λημνίας ἀμπέλους, εἰ πεπαίνουσιν ἤ‐ δη—τὸ γὰρ φῖτυ πρῷ‐ |
| 1165 | ον φύσει—τόν τε φή‐ |
| 1165 | ληχ’ ὁρῶν οἰδάνοντ’· εἶθ’ ὁπόταν ᾖ πέπων, ἐσθίω κἀπέχω χἄμα φήμ’· «Ὧραι φίλαι·» καὶ τοῦ θύμου τρίβων κυκῶμαι· |
| 1170 | κᾆτα γίγνομαι παχὺς τηνικαῦτα τοῦ θέρους μᾶλλον ἢ θεοῖσιν ἐχθρὸν ταξίαρχον προσβλέπων τρεῖς λόφους ἔχοντα καὶ φοινικίδ’ ὀξεῖαν πάνυ, ἣν ἐκεῖνός φησιν εἶναι βάμμα Σαρδιανικόν· |
| 1175 | ἢν δέ που δέῃ μάχεσθ’ ἔχοντα τὴν φοινικίδα, τηνικαῦτ’ αὐτὸς βέβαπται βάμμα Κυζικηνικόν· κᾆτα φεύγει πρῶτος ὥσπερ ξουθὸς ἱππαλεκτρυὼν τοὺς λόφους σείων· ἐγὼ δ’ ἕστηκα λινοπτώμενος. Ἡνίκ’ ἂν δ’ οἴκοι γένωνται, δρῶσιν οὐκ ἀνασχετά, |
| 1180 | τοὺς μὲν ἐγγράφοντες ἡμῶν, τοὺς δ’ ἄνω τε καὶ κάτω ἐξαλείφοντες δὶς ἢ τρίς. «Αὔριον δ’ ἔσθ’ ἥξοδος.» Τῷ δὲ σιτί’ οὐκ ἐώνητ’· οὐ γὰρ ᾔδειν ἐξιών· εἶτα προσστὰς πρὸς τὸν ἀνδριάντα τὸν Πανδίονος εἶδεν αὑτόν, κἀπορῶν θεῖ τῷ κακῷ βλέπων ὀπόν. |
| 1185 | Ταῦτα δ’ ἡμᾶς τοὺς ἀγροίκους δρῶσι, τοὺς δ’ ἐξ ἄστεως ἧττον, οἱ θεοῖσιν οὗτοι κἀνδράσιν ῥιψάσπιδες. |
| 1187-1188 | Ὧν ἔτ’ εὐθύνας ἐμοὶ δώσουσιν, ἢν θεὸς θέλῃ. |
| 1189 | Πολλὰ γὰρ δή μ’ ἠδίκησαν, |
| 1189 | ὄντες οἴκοι μὲν λέοντες, |
| 1190 | ἐν μάχῃ δ’ ἀλώπεκες. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1190 | Ἰοὺ ἰού. Ὅσον τὸ χρῆμ’ ἐπὶ δεῖπνον ἦλθ’ εἰς τοὺς γάμους. Ἔχ’, ἀποκάθαιρε τὰς τραπέζας ταυτῃί· πάντως γὰρ οὐδὲν ὄφελός ἐστ’ αὐτῆς ἔτι. |
| 1195 | Ἔπειτ’ ἐπιφόρει τοὺς ἀμύλους καὶ τὰς κίχλας καὶ τῶν λαγῴων πολλὰ καὶ τοὺς κολλάβους. |
| ΔΡΕΠΑΝΟΥΡΓΟΣ | |
| 1197 | Ποῦ ποῦ Τρυγαῖός ἐστιν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1197 | Ἀναβράττω κίχλας. |
| ΔΡΕΠΑΝΟΥΡΓΟΣ | |
| 1197 | Ὦ φίλτατ’, ὦ Τρυγαῖ’, ὅς’ ἡμᾶς τἀγαθὰ δέδρακας εἰρήνην ποήσας· ὡς πρὸ τοῦ |
| 1197 | οὐδεὶς ἐπρίατ’ ἂν δρέπανον οὐδὲ κολλύβου, νυνὶ δὲ πέντε γ’ αὐτὰ δραχμῶν ἐμπολῶ, ὁδὶ δὲ τριδράχμους τοὺς κάδους εἰς τοὺς ἀγρούς. Ἀλλ’, ὦ Τρυγαῖε, τῶν δρεπάνων τε λάμβανε |
| 1197 | κάδων θ’ ὅ τι βούλει προῖκα· καὶ ταυτὶ δέχου· |
| 1205 | ἀφ’ ὧν γὰρ ἀπεδόμεσθα κἀκερδάναμεν τὰ δῶρα ταυτί σοι φέρομεν εἰς τοὺς γάμους. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1205 | Ἴθι νυν, καταθέμενοι παρ’ ἐμοὶ ταῦτ’ εἴσιτε ἐπὶ δεῖπνον ὡς τάχιστα· καὶ γὰρ οὑτοσὶ ὅπλων κάπηλος ἀχθόμενος προσέρχεται. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1210 | Οἴμ’ ὡς προθέλυμνόν μ’, ὦ Τρυγαῖ’, ἀπώλεσας. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1210 | Τί δ’ ἐστίν, ὦ κακόδαιμον; Οὔ τί που λοφᾷς; |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1210 | Ἀπώλεσάς μου τὴν τέχνην καὶ τὸν βίον, καὶ τουτουὶ καὶ τοῦ δορυξοῦ ’κεινουί. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1210 | Τί δῆτα τουτοινὶ καταθῶ σοι τοῖν λόφοιν; |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1215 | Αὐτὸς σὺ τί δίδως; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1215 | Ὅ τι δίδωμ’; αἰσχύνομαι. Ὅμως δ’ ὅτι τὸ σφήκωμ’ ἔχει πόνον πολύν, δοίην ἂν αὐτοῖν ἰσχάδων τρεῖς χοίνικας, ἵν’ ἀποκαθαίρω τὴν τράπεζαν τουτῳί. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1215 | Ἔνεγκε τοίνυν εἰσιὼν τὰς ἰσχάδας· |
| 1220 | κρεῖττον γάρ, ὦ τᾶν, ἐστιν ἢ μηδὲν λαβεῖν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1220 | Ἀπόφερ’ ἀπόφερ’ ἐς κόρακας ἀπὸ τῆς οἰκίας. Τριχορρυεῖτον, οὐδέν ἐστον τὼ λόφω. Οὐκ ἂν πριαίμην οὐδ’ ἂν ἰσχάδος μιᾶς. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1220 | Τί δαὶ δεκάμνῳ τῷδε θώρακος κύτει |
| 1225 | ἐνημμένῳ κάλλιστα χρήσομαι τάλας; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1225 | Οὗτος μὲν οὐ μή σοι ποήσει ζημίαν. Ἀλλ’ αἶρέ μοι τοῦτόν γε τῆς ἰσωνίας· |
| 1225 | ἐναποπατεῖν γάρ ἐστ’ ἐπιτήδειος πάνυ— |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1225 | Παῦσαί μ’ ὑβρίζων τοῖς ἐμοῖσι χρήμασιν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1230 | Ὡδί, παραθέντι τρεῖς λίθους. Οὐ δεξιῶς; |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1230 | Ποίᾳ δ’ ἀποψήσει ποτ’, ὦμαθέστατε; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1230 | Τῃδί, διεὶς τὴν χεῖρα διὰ τῆς θαλαμίας καὶ τῇδ’. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1233 | Ἅμ’ ἀμφοῖν δῆτ’; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1233 | Ἔγωγε νὴ Δία, ἵνα μή γ’ ἁλῶ τρύπημα κλέπτων τῆς νεώς. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1235 | Ἔπειτ’ ἐπὶ δεκάμνῳ χεσεῖ καθήμενος; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1235 | Ἔγωγε νὴ Δί’, ὦπίτριπτ’. Οἴει γὰρ ἂν τὸν πρωκτὸν ἀποδόσθαι με χιλιῶν δραχμῶν; |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1235 | Ἴθι δή, ’ξένεγκε τἀργύριον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1238 | Ἀλλ’, ὦγαθέ, θλίβει τὸν ὄρρον. Ἀπόφερ’, οὐκ ὠνήσομαι. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1240 | Τί δ’ ἆρα τῇ σάλπιγγι τῇδε χρήσομαι, ἣν ἐπριάμην δραχμῶν ποθ’ ἑξήκοντ’ ἐγώ; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1240 | Μόλυβδον εἰς τουτὶ τὸ κοῖλον ἐγχέας ἔπειτ’ ἄνωθεν ῥάβδον ἐνθεὶς ὑπόμακρον, γενήσεταί σοι τῶν κατακτῶν κοττάβων. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1245 | Οἴμοι καταγελᾷς. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1245 | Ἀλλ’ ἕτερον παραινέσω. Τὸν μὲν μόλυβδον, ὥσπερ εἶπον, ἔγχεον, ἐντευθενὶ δὲ σπαρτίοις ἠρτημένην πλάστιγγα πρόσθες, καὐτό σοι γενήσεται τὰ σῦκ’ ἐν ἀγρῷ τοῖς οἰκέταισιν ἱστάναι. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1245 | Ὦ δυσκάθαρτε δαῖμον, ὥς μ’ ἀπώλεσας, ὅτ’ ἀντέδωκα κἀντὶ τῶνδε μνᾶν ποτέ. Καὶ νῦν τί δράσω; Τίς γὰρ αὔτ’ ὠνήσεται; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1245 | Πώλει βαδίζων αὐτὰ τοῖς Αἰγυπτίοις· ἔστιν γὰρ ἐπιτήδεια συρμαίαν μετρεῖν. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1255 | Οἴμ’, ὦ κρανοποί’, ὡς ἀθλίως πεπράγαμεν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1255 | Οὗτος μὲν οὐ πέπονθεν οὐδέν. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1256 | Ἀλλὰ τί ἔτ’ ἐστὶ τοῖσι κράνεσιν ὅ τι τις χρήσεται; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1256 | Ἐὰν τοιαυτασὶ μάθῃ λαβὰς ποεῖν, ἄμεινον ἢ νῦν αὔτ’ ἀποδώσεται πολύ. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1260 | Ἀπίωμεν, ὦ δορυξέ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1260 | Μηδαμῶς γ’, ἐπεὶ τούτῳ γ’ ἐγὼ τὰ δόρατα ταῦτ’ ὠνήσομαι. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1260 | Πόσον δίδως δῆτ’; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1262 | Εἰ διαπρισθείη δίχα, λάβοιμ’ ἂν αὔτ’ εἰς χάρακας ἑκατὸν τῆς δραχμῆς. |
| ΟΠΛΩΝ ΚΑΠΗΛΟΣ | |
| 1262 | Ὑβριζόμεθα. Χωρῶμεν, ὦ τᾶν, ἐκποδών. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1265 | Νὴ τὸν Δί’, ὡς τὰ παιδί’ ἤδη ’ξέρχεται οὐρησόμενα τὰ τῶν ἐπικλήτων δεῦρ’, ἵνα ἅττ’ ᾄσεται προαναβάληταί, μοι δοκεῖ. Ἀλλ’ ὅ τι περ ᾄδειν ἐπινοεῖς, ὦ παιδίον, |
| 1265 | αὐτοῦ παρ’ ἐμὲ στὰν πρότερον ἀναβαλοῦ ’νθαδί. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ Α | |
| 1270 | Νῦν αὖθ’ ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1270 | Παῦσαι ὁπλοτέρους ᾄδων, καὶ ταῦτ’, ὦ τρισκακόδαιμον, εἰρήνης οὔσης· ἀμαθές γ’ εἶ καὶ κατάρατον. |
| 1270 | Οἱ δ’ ὅτε δὴ σχεδὸν ἦσαν ἐπ’ ἀλλήλοισιν ἰόντες, σύν ῥ’ ἔβαλον ῥινούς τε καὶ ἀσπίδας ὀμφαλοέσσας. |
| 1275 | Ἀσπίδας; οὐ παύσει μεμνημένος ἀσπίδος ἡμῖν; |
| 1275 | Ἔνθα δ’ ἅμ’ οἰμωγή τε καὶ εὐχωλὴ πέλεν ἀνδρῶν. |
| 1275 | Ἀνδρῶν οἰμωγή; κλαύσει νὴ τὸν Διόνυσον οἰμωγὰς ᾄδων, καὶ ταύτας ὀμφαλοέσσας. |
| 1275 | Ἀλλὰ τί δῆτ’ ᾄδω; Σὺ γὰρ εἰπέ μοι οἷστισι χαίρεις. |
| 1280 | «Ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα,» καὶ τὰ τοιαυτί· «ἄριστον προτίθεντο καὶ ἅσς’ ἥδιστα πάσασθαι.» |
| 1280 | Ὣς οἱ μὲν δαίνυντο βοῶν κρέα, καὐχένας ἵππων ἔκλυον ἱδρώοντας, ἐπεὶ πολέμου ἐκόρεσθεν. |
| 1280 | Εἶἑν· ἐκόρεσθεν τοῦ πολέμου κᾆτ’ ἤσθιον. |
| 1285 | Ταῦτ’ ᾆδε, ταῦθ’, ὡς ἤσθιον κεκορημένοι. |
| 1285 | Θωρήσσοντ’ ἄρ’ ἔπειτα πεπαυμένοι— |
| 1286 | Ἄσμενοι, οἶμαι. |
| 1286 | πύργων δ’ ἐξεχέοντο, βοὴ δ’ ἄσβεστος ὀρώρει. |
| 1286 | Κάκιστ’ ἀπόλοιο, παιδάριον, αὐταῖς μάχαις· οὐδὲν γὰρ ᾄδεις πλὴν πολέμους. Τοῦ καί ποτ’ εἶ; |
| 1290 | Ἐγώ; |
| 1290 | Σὺ μέντοι νὴ Δί’. |
| 1290 | Υἱὸς Λαμάχου. |
| 1290 | Αἰβοῖ. Ἦ γὰρ ἐγὼ θαύμαζον ἀκούων, εἰ σὺ μὴ εἴης ἀνδρὸς βουλομάχου καὶ κλαυσιμάχου τινὸς υἱός. Ἄπερρε καὶ τοῖς λογχοφόροισιν ᾆδ’ ἰών. |
| 1295 | Ποῦ μοι τὸ τοῦ Κλεωνύμου ’στὶ παιδίον; Ἆισον πρὶν εἰσιέναι τι· σὺ γὰρ εὖ οἶδ’ ὅτι οὐ πράγματ’ ᾄσει· σώφρονος γὰρ εἶ πατρός. |
| ΠΑΙΔΙΟΝ Β | |
| 1298 | Ἀσπίδι μὲν Σαΐων τις ἀγάλλεται, ἣν παρὰ θάμνῳ ἔντος ἀμώμητον κάλλιπον οὐκ ἐθέλων— |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1298 | Εἰπέ μοι, ὦ πόσθων, εἰς τὸν σαυτοῦ πατέρ’ ᾄδεις; |
| 1298 | ψυχὴν δ’ ἐξεσάωσα— |
| 1301 | καταισχυνάς γε τοκῆας. Ἀλλ’ εἰσίωμεν· εὖ γὰρ οἶδ’ ἐγὼ σαφῶς ὅτι ταῦθ’ ὅς’ ᾖσας ἄρτι περὶ τῆς ἀσπίδος οὐ μὴ ’πιλάθῃ ποτ’ ὢν ἐκείνου τοῦ πατρός. |
| 1305 | Ὑμῶν τὸ λοιπὸν ἔργον ἤδη ’νταῦθα τῶν μενόντων φλᾶν ταῦτα πάντα καὶ σποδεῖν, καὶ μὴ κενὰς παρέλκειν Ἀλλ’ ἀνδρικῶς ἐμβάλλετε |
| 1308-1309 | καὶ σμώχετ’ ἀμφοῖν τοῖν γνάθοιν· οὐδὲν γάρ, ὦ πόνηροι, |
| 1310 | λευκῶν ὀδόντων ἔργον ἔστ’, ἢν μή τι καὶ μασῶνται. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1310 | Ἡμῖν μελήσει ταῦτά γ’· εὖ ποεῖς δὲ καὶ σὺ φράζων. Ἀλλ’, ὦ πρὸ τοῦ πεινῶντες, ἐμβάλλεσθε τῶν λαγῴων· |
| 1310 | ὡς οὐχὶ πᾶσαν ἡμέραν πλακοῦσιν ἔστιν ἐντυχεῖν πλανωμένοις ἐρήμοις. |
| 1315 | Πρὸς ταῦτα βρύκετ’ ἢ τάχ’ ὑμῖν φημι μεταμελήσειν. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1315 | Εὐφημεῖν χρὴ καὶ τὴν νύμφην ἔξω τινὰ δεῦρο κομίζειν δᾷδάς τε φέρειν, καὶ πάντα λεὼν συγχαίρειν κἀπικελεύειν. Καὶ τὰ σκεύη πάλιν εἰς τὸν ἀγρὸν νυνὶ χρὴ πάντα κομίζειν ὀρχησαμένους καὶ σπείσαντας καὶ Ὑπέρβολον ἐξελάσαντας, |
| 1320 | κἀπευξαμένους τοῖσι θεοῖσιν διδόναι πλοῦτον τοῖς Ἕλλησιν, κριθάς τε ποεῖν ἡμᾶς πολλὰς πάντας ὁμοίως οἶνόν τε πολύν, σῦκά τε τρώγειν, |
| 1325 | τάς τε γυναῖκας τίκτειν ἡμῖν, καὶ τἀγαθὰ πάνθ’ ὅς’ ἀπωλέσαμεν συλλέξασθαι πάλιν ἐξ ἀρχῆς, λῆξαί τ’ αἴθωνα σίδηρον. Δεῦρ’, ὦ γύναι, εἰς ἀγρόν, |
| 1330 | χὤπως μετ’ ἐμοῦ καλὴ καλῶς κατακείσει. Ὑμήν, Ὑμέναι’ ὤ. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1330 | Ὦ τρισμάκαρ, ὡς δικαί‐ ως τἀγαθὰ νῦν ἔχεις. |
| 1335 | Ὑμήν, Ὑμέναι’ ὤ. |
| 1335 | Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1335 | Τί δράσομεν αὐτήν; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1335 | Τί δράσομεν αὐτήν; |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1335 | Τρυγήσομεν αὐτήν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1340 | Τρυγήσομεν αὐτήν. Ἀλλ’ ἀράμενοι φέρω‐ μεν οἱ προτεταγμένοι τὸν νυμφίον, ὦνδρες. Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. |
| 1345 | Ὑμήν, Ὑμέναι’ ὤ. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1345 | Οἰκήσετε γοῦν καλῶς οὐ πράγματ’ ἔχοντες, ἀλ‐ λὰ συκολογοῦντες. Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. |
| 1345 | Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1345 | Τοῦ μὲν μέγα καὶ παχύ, τῆς δ’ ἡδὺ τὸ σῦκον. |
| ΤΡΥΓΑΙΟΣ | |
| 1345 | Φήσεις γ’ ὅταν ἐσθίῃς οἶνόν τε πίῃς πολύν. |
| 1355 | Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. Ὑμήν, Ὑμέναι’, ὤ. Ὦ χαίρετε χαίρετ’ ἄν‐ δρες· κἂν ξυνέπησθέ μοι, |
| 1355 | πλακοῦντας ἔδεσθε. |