Aristophanes of Athens Frogs in Greek
Frogs is a comedy by the Athenian playwright Aristophanes, first performed in 405 BCE at the Lenaean festival, where it won first prize. Written in verse, the play exemplifies the structure and satirical spirit of Old Comedy. Its plot follows the god Dionysus, who, despairing at the state of Athenian tragedy following the death of Euripides, descends to the Underworld to retrieve the poet. His journey, comically undertaken with his cowardly slave Xanthias, features a memorable encounter with a chorus of frogs during the crossing of the infernal lake. The play's central and lengthier portion consists of a formal debate, or agon, between the deceased tragedians Aeschylus and Euripides, who contend for the title of supreme poet and the privilege of returning to the world of the living. After a contest that parodies and critiques their respective literary styles and moral philosophies, Dionysus ultimately selects Aeschylus to accompany him back to Athens.
Produced during the final, desperate year of the Peloponnesian War, Frogs transcends mere literary parody. Its unusual concluding plea for civic reconciliation and its symbolic choice of the traditional, morally robust Aeschylus over the modern, sophistic Euripides are widely interpreted as Aristophanes's direct intervention in Athens's political crisis, advocating for wisdom and unity to save the city. Preserved in full through the medieval manuscript tradition, the play remains a vital historical document and is celebrated as one of the earliest and most influential works of literary criticism in the Western canon.
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 1 | Εἴπω τι τῶν εἰωθότων, ὦ δέσποτα, ἐφ’ οἷς ἀεὶ γελῶσιν οἱ θεώμενοι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 3 | Νὴ τὸν Δί’ ὅ τι βούλει γε, πλὴν «Πιέζομαι.» Τοῦτο δὲ φύλαξαι· πάνυ γάρ ἐστ’ ἤδη χολή. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 5 | Μηδ’ ἕτερον ἀστεῖόν τι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 5 | Πλήν γ’ «Ὡς θλίβομαι.» |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 5 | Τί δαί; Τὸ πάνυ γέλοιον εἴπω; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 6 | Νὴ Δία θαρρῶν γε· μόνον ἐκεῖν’ ὅπως μὴ ’ρεῖς— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 7 | Τὸ τί; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 7 | μεταβαλλόμενος τἀνάφορον ὅτι χεζητιᾷς. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 7 | Μηδ’ ὅτι τοσοῦτον ἄχθος ἐπ’ ἐμαυτῷ φέρων, |
| 10 | εἰ μὴ καθαιρήσει τις, ἀποπαρδήσομαι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 10 | Μὴ δῆθ’, ἱκετεύω, πλήν γ’ ὅταν μέλλω ’ξεμεῖν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 10 | Τί δῆτ’ ἔδει με ταῦτα τὰ σκεύη φέρειν, εἴπερ ποήσω μηδὲν ὧνπερ Φρυνίχοις εἴωθε ποιεῖν καὶ Λύκισι κἀμειψίαις |
| 15 | σκεύη φέρους’ ἑκάστοτ’ ἐν κωμῳδίᾳ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 15 | Μή νυν ποήσῃς· ὡς ἐγὼ θεώμενος, ὅταν τι τούτων τῶν σοφισμάτων ἴδω, πλεῖν ἢ ’νιαυτῷ πρεσβύτερος ἀπέρχομαι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 15 | Ὦ τρισκακοδαίμων ἄρ’ ὁ τράχηλος οὑτοσί, |
| 20 | ὅτι θλίβεται μέν, τὸ δὲ γέλοιον οὐκ ἐρεῖ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 20 | Εἶτ’ οὐχ ὕβρις ταῦτ’ ἐστὶ καὶ πολλὴ τρυφή, ὅτ’ ἐγὼ μὲν ὢν Διόνυσος, υἱὸς Σταμνίου, αὐτὸς βαδίζω καὶ πονῶ, τοῦτον δ’ ὀχῶ, ἵνα μὴ ταλαιπωροῖτο μηδ’ ἄχθος φέροι; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 25 | Οὐ γὰρ φέρω ’γώ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 25 | Πῶς φέρεις γὰρ ὅς γ’ ὀχεῖ; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 25 | Φέρων γε ταυτί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 26 | Τίνα τρόπον; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 26 | Βαρέως πάνυ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 26 | Οὔκουν τὸ βάρος τοῦθ’ ὃ σὺ φέρεις ὄνος φέρει; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 26 | Οὐ δῆθ’ ὅ γ’ ἔχω ’γὼ καὶ φέρω, μὰ τὸν Δί’ οὔ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 26 | Πῶς γὰρ φέρεις, ὅς γ’ αὐτὸς ὑφ’ ἑτέρου φέρει; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 30 | Οὐκ οἶδ’· ὁ δ’ ὦμος οὑτοσὶ πιέζεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 30 | Σὺ δ’ οὖν ἐπειδὴ τὸν ὄνον οὐ φῄς ς’ ὠφελεῖν, ἐν τῷ μέρει σὺ τὸν ὄνον ἀράμενος φέρε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 30 | Οἴμοι κακοδαίμων· τί γὰρ ἐγὼ οὐκ ἐναυμάχουν; Ἦ τἄν σε κωκύειν ἂν ἐκέλευον μακρά. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 35 | Κατάβα, πανοῦργε. Καὶ γὰρ ἐγγὺς τῆς θύρας ἤδη βαδίζων εἰμὶ τῆσδ’, οἷ πρῶτά με ἔδει τραπέσθαι. Παιδίον, παῖ, ἠμί, παῖ. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 38 | Τίς τὴν θύραν ἐπάταξεν; Ὡς κενταυρικῶς |
| 38 | ἐνήλαθ’ ὅστις. Εἰπέ μοι, τουτὶ τί ἦν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 40 | Ὁ παῖς. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 40 | Τί ἐστιν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 40 | Οὐκ ἐνεθυμήθης; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 40 | Τὸ τί; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 40 | Ὡς σφόδρα μ’ ἔδεισε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 41 | Νὴ Δία, μὴ μαίνοιό γε. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 41 | Οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν. Καίτοι δάκνω γ’ ἐμαυτόν· ἀλλ’ ὅμως γελῶ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 41 | Ὦ δαιμόνιε, πρόσελθε· δέομαι γάρ τί σου. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 45 | Ἀλλ’ οὐχ οἷός τ’ εἴμ’ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων ὁρῶν λεοντῆν ἐπὶ κροκωτῷ κειμένην. Τίς ὁ νοῦς; Τί κόθορνος καὶ ῥόπαλον ξυνηλθέτην; Ποῖ γῆς ἀπεδήμεις; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 48 | Ἐπεβάτευον Κλεισθένει. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 48 | Κἀναυμάχησας; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 49 | Καὶ κατεδύσαμέν γε ναῦς |
| 49 | τῶν πολεμίων ἢ δώδεκ’ ἢ τρεισκαίδεκα. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 49 | Σφώ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 51 | Νὴ τὸν Ἀπόλλω. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 51 | Κᾆτ’ ἔγωγ’ ἐξηγρόμην. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 51 | Καὶ δῆτ’ ἐπὶ τῆς νεὼς ἀναγιγνώσκοντί μοι τὴν Ἀνδρομέδαν πρὸς ἐμαυτὸν ἐξαίφνης πόθος τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 55 | Πόθος; πόσος τις; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 55 | Σμικρός, ἡλίκος Μόλων. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 55 | Γυναικός; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 56 | Οὐ δῆτ’. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 56 | Ἀλλὰ παιδός; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 56 | Οὐδαμῶς. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 56 | Ἀλλ’ ἀνδρός; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 57 | Ἀπαπαῖ. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 57 | Ξυνεγένου τῷ Κλεισθένει; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 57 | Μὴ σκῶπτέ μ’, ὦδέλφ’· οὐ γὰρ ἀλλ’ ἔχω κακῶς· τοιοῦτος ἵμερός με διαλυμαίνεται. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 60 | Ποῖός τις, ὦδελφίδιον; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 60 | Οὐκ ἔχω φράσαι. Ὅμως γε μέντοι σοι δι’ αἰνιγμῶν ἐρῶ. Ἤδη ποτ’ ἐπεθύμησας ἐξαίφνης ἔτνους; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 60 | Ἔτνους; Βαβαιάξ, μυριάκις γ’ ἐν τῷ βίῳ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 60 | Ἆρ’ ἐκδιδάσκω τὸ σαφὲς ἢ πέρα φράσω; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 65 | Μὴ δῆτα περὶ ἔτνους γε· πάνυ γὰρ μανθάνω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 65 | Τοιουτοσὶ τοίνυν με δαρδάπτει πόθος Εὐριπίδου. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 67 | Καὶ ταῦτα τοῦ τεθνηκότος; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 67 | Κοὐδείς γέ μ’ ἂν πείσειεν ἀνθρώπων τὸ μὴ οὐκ ἐλθεῖν ἐπ’ ἐκεῖνον. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 69 | Πότερον εἰς Ἅιδου κάτω; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 70 | Καὶ νὴ Δί’ εἴ τί γ’ ἔστιν ἔτι κατωτέρω. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 70 | Τί βουλόμενος; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 71 | Δέομαι ποητοῦ δεξιοῦ. Οἱ μὲν γὰρ οὐκέτ’ εἰσίν, οἱ δ’ ὄντες κακοί. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 71 | Τί δ’; Οὐκ Ἰοφῶν ζῇ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 73 | Τοῦτο γάρ τοι καὶ μόνον ἔτ’ ἐστὶ λοιπὸν ἀγαθόν, εἰ καὶ τοῦτ’ ἄρα· |
| 75 | οὐ γὰρ σάφ’ οἶδ’ οὐδ’ αὐτὸ τοῦθ’ ὅπως ἔχει. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 75 | Εἶτ’ οὐ Σοφοκλέα πρότερον ἀντ’ Εὐριπίδου μέλλεις ἀνάγειν, εἴπερ 〈γ’〉 ἐκεῖθεν δεῖ ς’ ἄγειν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 75 | Οὔ, πρίν γ’ ἂν Ἰοφῶντ’, ἀπολαβὼν αὐτὸν μόνον, ἄνευ Σοφοκλέους ὅ τι ποεῖ κωδωνίσω. |
| 80 | Κἄλλως ὁ μέν γ’ Εὐριπίδης πανοῦργος ὢν κἂν ξυναποδρᾶναι δεῦρ’ ἐπιχειρήσειέ μοι· ὁ δ’ εὔκολος μὲν ἐνθάδ’, εὔκολος δ’ ἐκεῖ. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 80 | Ἀγάθων δὲ ποῦ ’στιν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 83 | Ἀπολιπών μ’ ἀποίχεται, ἀγαθὸς ποητὴς καὶ ποθεινὸς τοῖς φίλοις. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 85 | Ποῖ γῆς ὁ τλήμων; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 85 | Ἐς μακάρων εὐωχίαν. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 85 | Ὁ δὲ Ξενοκλέης; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 86 | Ἐξόλοιτο νὴ Δία. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 86 | Πυθάγγελος δέ; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 87 | Περὶ ἐμοῦ δ’ οὐδεὶς λόγος ἐπιτριβομένου τὸν ὦμον οὑτωσὶ σφόδρα. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 87 | Οὔκουν ἕτερ’ ἔστ’ ἐνταῦθα μειρακύλλια |
| 90 | τραγῳδίας ποιοῦντα πλεῖν ἢ μυρία, Εὐριπίδου πλεῖν ἢ σταδίῳ λαλίστερα; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 90 | Ἐπιφυλλίδες ταῦτ’ ἐστὶ καὶ στωμύλματα, χελιδόνων μουσεῖα, λωβηταὶ τέχνης, ἃ φροῦδα θᾶττον, ἢν μόνον χορὸν λάβῃ, |
| 95 | ἅπαξ προσουρήσαντα τῇ τραγῳδίᾳ. Γόνιμον δὲ ποιητὴν ἂν οὐχ εὕροις ἔτι ζητῶν ἄν, ὅστις ῥῆμα γενναῖον λάκοι. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 95 | Πῶς γόνιμον; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 98 | Ὡδὶ γόνιμον, ὅστις φθέγξεται |
| 98 | τοιουτονί τι παρακεκινδυνευμένον, |
| 98 | «αἰθέρα Διὸς δωμάτιον,» ἢ «χρόνου πόδα,» ἢ «φρένα μὲν οὐκ ἐθέλουσαν ὀμόσαι καθ’ ἱερῶν, γλῶτταν δ’ ἐπιορκήσασαν ἰδίᾳ τῆς φρενός.» |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 98 | Σὲ δὲ ταῦτ’ ἀρέσκει; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 103 | Μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 103 | Ἦ μὴν κόβαλά γ’ ἐστίν, ὡς καὶ σοὶ δοκεῖ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 105 | Μὴ τὸν ἐμὸν οἴκει νοῦν· ἔχεις γὰρ οἰκίαν. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 105 | Καὶ μὴν ἀτεχνῶς γε παμπόνηρα φαίνεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 105 | Δειπνεῖν με δίδασκε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 107 | Περὶ ἐμοῦ δ’ οὐδεὶς λόγος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 107 | Ἀλλ’ ὧνπερ ἕνεκα τήνδε τὴν σκευὴν ἔχων ἦλθον κατὰ σὴν μίμησιν, ἵνα μοι τοὺς ξένους |
| 110 | τοὺς σοὺς φράσειας, εἰ δεοίμην, οἷσι σὺ ἐχρῶ τόθ’, ἡνίκ’ ἦλθες ἐπὶ τὸν Κέρβερον, τούτους φράσον μοι, λιμένας, ἀρτοπώλια, πορνεῖ’, ἀναπαύλας, ἐκτροπάς, κρήνας, ὁδούς, πόλεις, διαίτας, πανδοκευτρίας, ὅπου |
| 115 | κόρεις ὀλίγιστοι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 115 | Περὶ ἐμοῦ δ’ οὐδεὶς λόγος. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 115 | Ὦ σχέτλιε, τολμήσεις γὰρ ἰέναι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 116 | Καὶ σύ γε μηδὲν ἔτι πρὸς ταῦτ’, ἀλλὰ φράζε τῶν ὁδῶν ὅπῃ τάχιστ’ ἀφιξόμεθ’ εἰς Ἅιδου κάτω· καὶ μήτε θερμὴν μήτ’ ἄγαν ψυχρὰν φράσῃς. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 120 | Φέρε δή, τίν’ αὐτῶν σοι φράσω πρώτην; τίνα; |
| 120 | Μία μὲν γὰρ ἔστιν ἀπὸ κάλω καὶ θρανίου, κρεμάσαντι σαυτόν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 122 | Παῦε, πνιγηρὰν λέγεις. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 122 | Ἀλλ’ ἔστιν ἀτραπὸς ξύντομος τετριμμένη, ἡ διὰ θυείας. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 124 | Ἆρα κώνειον λέγεις; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 125 | Μάλιστά γε. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 125 | Ψυχράν γε καὶ δυσχείμερον· εὐθὺς γὰρ ἀποπήγνυσι τἀντικνήμια. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 125 | Βούλει ταχεῖαν καὶ κατάντη σοι φράσω; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 125 | Νὴ τὸν Δί’, ὡς ὄντος γε μὴ βαδιστικοῦ. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 125 | Καθέρπυσόν νυν εἰς Κεραμεικόν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 129 | Κᾆτα τί; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 130 | Ἀναβὰς ἐπὶ τὸν πύργον τὸν ὑψηλόν— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 130 | Τί δρῶ; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 130 | ἀφιεμένην τὴν λαμπάδ’ ἐντεῦθεν θεῶ, κἄπειτ’ ἐπειδὰν φῶσιν οἱ θεώμενοι «εἷνται,» τόθ’ εἷναι καὶ σὺ σαυτόν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 133 | Ποῖ; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 133 | Κάτω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 133 | Ἀλλ’ ἀπολέσαιμ’ ἂν ἐγκεφάλου θρίω δύο. |
| 135 | Οὐκ ἂν βαδίσαιμι τὴν ὁδὸν ταύτην. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 135 | Τί δαί; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 135 | Ἥνπερ σὺ τότε κατῆλθες. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 136 | Ἀλλ’ ὁ πλοῦς πολύς. Εὐθὺς γὰρ ἐπὶ λίμνην μεγάλην ἥξεις πάνυ ἄβυσσον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 138 | Εἶτα πῶς γε περαιωθήσομαι; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 138 | Ἐν πλοιαρίῳ τυννουτῳί ς’ ἀνὴρ γέρων |
| 140 | ναύτης διάξει δύ’ ὀβολὼ μισθὸν λαβών. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 140 | Φεῦ. |
| 141 | Ὡς μέγα δύνασθον πανταχοῦ τὼ δύ’ ὀβολώ. Πῶς ἠλθέτην κἀκεῖσε; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 142 | Θησεὺς ἤγαγεν. Μετὰ ταῦτ’ ὄφεις καὶ θηρί’ ὄψει μυρία δεινότατα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 144 | Μή μ’ ἔκπληττε μηδὲ δειμάτου· |
| 145 | οὐ γάρ μ’ ἀποτρέψεις. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 145 | Εἶτα βόρβορον πολὺν καὶ σκῶρ ἀείνων· ἐν δὲ τούτῳ κειμένους, εἴ που ξένον τις ἠδίκησε πώποτε, ἢ παῖδα κινῶν τἀργύριον ὑφείλετο, ἢ μητέρ’ ἠλόησεν, ἢ πατρὸς γνάθον |
| 145 | ἐπάταξεν, ἢ ’πίορκον ὅρκον ὤμοσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 152 | Νὴ τοὺς θεοὺς ἐχρῆν γε πρὸς τούτοισι κεἰ τὴν πυρρίχην τις ἔμαθε τὴν Κινησίου, |
| 151 | ἢ Μορσίμου τις ῥῆσιν ἐξεγράψατο. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 154 | Ἐντεῦθεν αὐλῶν τίς σε περίεισιν πνοή, |
| 155 | ὄψει τε φῶς κάλλιστον ὥσπερ ἐνθάδε, καὶ μυρρινῶνας καὶ θιάσους εὐδαίμονας ἀνδρῶν γυναικῶν καὶ κρότον χειρῶν πολύν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 155 | Οὗτοι δὲ δὴ τίνες εἰσίν; |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 158 | Οἱ μεμυημένοι— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 158 | Νὴ τὸν Δί’ ἐγὼ γοῦν ὄνος ἄγω μυστήρια. |
| 160 | Ἀτὰρ οὐ καθέξω ταῦτα τὸν πλείω χρόνον. |
| ΗΡΑΚΛΗΣ | |
| 160 | οἵ σοι φράσους’ ἁπαξάπανθ’ ὧν ἂν δέῃ. Οὗτοι γὰρ ἐγγύτατα παρ’ αὐτὴν τὴν ὁδὸν ἐπὶ ταῖσι τοῦ Πλούτωνος οἰκοῦσιν θύραις. Καὶ χαῖρε πόλλ’, ὦδελφέ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 164 | Νὴ Δία καὶ σύ γε |
| 165 | ὑγίαινε. Σὺ δὲ τὰ στρώματ’ αὖθις λάμβανε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 165 | Πρὶν καὶ καταθέσθαι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 166 | Καὶ ταχέως μέντοι πάνυ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 166 | Μὴ δῆθ’, ἱκετεύω ς’, ἀλλὰ μίσθωσαί τινα τῶν ἐκφερομένων, ὅστις ἐπὶ τοῦτ’ ἔρχεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 166 | Ἐὰν δὲ μηὕρω; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 169 | Τότ’ ἔμ’ ἄγειν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 169 | Καλῶς λέγεις. |
| 170 | Καὶ γάρ τιν’ ἐκφέρουσι τουτονὶ νεκρόν. Οὗτος, σὲ λέγω μέντοι, σὲ τὸν τεθνηκότα. Ἄνθρωπε, βούλει σκευάρι’ εἰς Ἅιδου φέρειν; |
| ΝΕΚΡΟΣ | |
| 173 | Πός’ ἄττα; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 173 | Ταυτί. |
| ΝΕΚΡΟΣ | |
| 173 | Δύο δραχμὰς μισθὸν τελεῖς; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 173 | Μὰ Δί’, ἀλλ’ ἔλαττον. |
| ΝΕΚΡΟΣ | |
| 174 | Ὑπάγεθ’ ὑμεῖς τῆς ὁδοῦ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 175 | Ἀνάμεινον, ὦ δαιμόνι’, ἐὰν ξυμβῶ τί σοι. |
| ΝΕΚΡΟΣ | |
| 175 | Εἰ μὴ καταθήσεις δύο δραχμάς, μὴ διαλέγου. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 175 | Λάβ’ ἐννέ’ ὀβολούς. |
| ΝΕΚΡΟΣ | |
| 177 | Ἀναβιοίην νυν πάλιν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 177 | Ὡς σεμνὸς ὁ κατάρατος. Οὐκ οἰμώξεται; Ἐγὼ βαδιοῦμαι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 179 | Χρηστὸς εἶ καὶ γεννάδας. |
| 180 | Χωρῶμεν ἐπὶ τὸ πλοῖον. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 180 | Ὠόπ, παραβαλοῦ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 180 | Τουτὶ τί ἐστι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 181 | Τοῦτο; λίμνη νὴ Δία αὕτη ’στὶν ἣν ἔφραζε, καὶ πλοῖόν γ’ ὁρῶ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 181 | Νὴ τὸν Ποσειδῶ κἄστι γ’ ὁ Χάρων οὑτοσί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 181 | Χαῖρ’, ὦ Χάρων, χαῖρ’, ὦ Χάρων, χαῖρ’, ὦ Χάρων. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 185 | Τίς εἰς ἀναπαύλας ἐκ κακῶν καὶ πραγμάτων; Τίς εἰς τὸ Λήθης πεδίον, ἢ ’ς Ὀνουπόκας, ἢ ’ς Κερβερίους, ἢ ’ς κόρακας, ἢ ’πὶ Ταίναρον; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 185 | Ἐγώ. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 188 | Ταχέως ἔμβαινέ που. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 188 | Σχήσειν δοκεῖς ἐς κόρακας ὄντως; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 189 | Ναὶ μὰ Δία σοῦ γ’ οὕνεκα. |
| 190 | Εἴσβαινε δή. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 190 | Παῖ, δεῦρο. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 190 | Δοῦλον οὐκ ἄγω, εἰ μὴ νεναυμάχηκε τὴν περὶ τῶν κρεῶν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 190 | Μὰ τὸν Δί’ οὐ γὰρ ἀλλ’ ἔτυχον ὀφθαλμιῶν. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 190 | Οὔκουν περιθρέξει δῆτα τὴν λίμνην κύκλῳ; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 190 | Ποῦ δῆτ’ ἀναμενῶ; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 194 | Παρὰ τὸν Αὑαίνου λίθον, |
| 195 | ἐπὶ ταῖς ἀναπαύλαις. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 195 | Μανθάνεις; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 195 | Πάνυ μανθάνω. Οἴμοι κακοδαίμων, τῷ ξυνέτυχον ἐξιών; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 195 | Κάθιζ’ ἐπὶ κώπην. Εἴ τις ἔτι πλεῖ, σπευδέτω. Οὗτος, τί ποιεῖς; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 198 | Ὅ τι ποιῶ; Τί δ’ ἄλλο γ’ ἢ ἵζω ’πὶ κώπην, οὗπερ ἐκέλευές με σύ; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 198 | Οὔκουν καθεδεῖ δῆτ’ ἐνθαδί, γάστρων; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 198 | Ἰδού. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 198 | Οὔκουν προβαλεῖ τὼ χεῖρε κἀκτενεῖς; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 201 | Ἰδού. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 201 | Οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων, ἀλλ’ ἀντιβὰς ἐλᾷς προθύμως. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 203 | Κᾆτα πῶς δυνήσομαι ἄπειρος, ἀθαλάττευτος, ἀσαλαμίνιος |
| 205 | ὢν εἶτ’ ἐλαύνειν; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 205 | Ῥᾷστ’· ἀκούσει γὰρ μέλη κάλλιστ’, ἐπειδὰν ἐμβάλῃς ἅπαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 206 | Τίνων; |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 206 | Βατράχων κύκνων θαυμαστά. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 207 | Κατακέλευε δή. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 207 | Ὠοπόπ, ὠοπόπ. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 209 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ, |
| 210 | βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. Λιμναῖα κρηνῶν τέκνα, ξύναυλον ὕμνων βοὰν φθεγξώμεθ’, εὔγηρυν ἐμὰν ἀοιδάν, κοαξ κοαξ, |
| 215 | ἣν ἀμφὶ Νυσήιον Διὸς Διώνυσον ἐν Λίμναισιν ἰαχήσαμεν, ἡνίχ’ ὁ κραιπαλόκωμος |
| 218 | τοῖς ἱεροῖσι Χύτροισι χωρεῖ κατ’ ἐμὸν τέμενος λαῶν ὄχλος. |
| 220 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 220 | Ἐγὼ δέ γ’ ἀλγεῖν ἄρχομαι τὸν ὄρρον, ὦ κοαξ κοαξ. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 220 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 220 | Ὑμῖν δ’ ἴσως οὐδὲν μέλει. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 225 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 225 | Ἀλλ’ ἐξόλοισθ’ αὐτῷ κοα ξ· οὐδὲν γάρ ἐστ’ ἀλλ’ ἢ κοα ξ. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 225 | Εἰκότως γ’, ὦ πολλὰ πράττων. Ἐμὲ γὰρ ἔστερξαν εὔλυροί τε Μοῦσαι |
| 230 | καὶ κεροβάτας Πάν, ὁ καλαμόφθογγα παίζων· |
| 231-232 | προσεπιτέρπεται δ’ ὁ φορμικτὰς Ἀπόλλων, |
| 233 | ἕνεκα δόνακος, ὃν ὑπολύριον ἔνυδρον ἐν λίμναις τρέφω. |
| 235 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 235 | Ἐγὼ δὲ φλυκταίνας γ’ ἔχω, χὠ πρωκτὸς ἰδίει πάλαι, κᾆτ’ αὐτίκ’ ἐκκύψας ἐρεῖ— |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 235 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 240 | Ἀλλ’, ὦ φιλῳδὸν γένος, παύσασθε. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 241 | Μᾶλλον μὲν οὖν φθεγξόμεσθ’, εἰ δή ποτ’ εὐ‐ ηλίοις ἐν ἁμέραισιν ἡλάμεσθα διὰ κυπείρου |
| 245 | καὶ φλέω, χαίροντες ᾠδῆς |
| 245 | πολυκολύμβοισι μέλεσιν ἢ Διὸς φεύγοντες ὄμβρον ἔνυδρον ἐν βυθῷ χορείαν αἰόλαν ἐφθεγξάμεσθα πομφολυγοπαφλάσμασιν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 245 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. Τουτὶ παρ’ ὑμῶν λαμβάνω. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 245 | Δεινὰ τἄρα πεισόμεσθα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 253-254 | Δεινότερα δ’ ἔγωγ’, ἐλαύνων |
| 255 | εἰ διαρραγήσομαι. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 255 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 255 | Οἰμώζετ’· οὐ γάρ μοι μέλει. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 255 | Ἀλλὰ μὴν κεκραξόμεσθά γ’ ὁπόσον ἡ φάρυξ ἂν ἡμῶν |
| 260 | χανδάνῃ δι’ ἡμέρας— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 260 | Βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. Τούτῳ γὰρ οὐ νικήσετε. |
| ΒΑΤΡΑΧΟΙ | |
| 260 | Οὐδὲ μὴν ἡμᾶς σὺ πάντως. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 260 | Οὐδὲ μὴν ὑμεῖς γ’ ἐμέ. |
| 265 | Οὐδέποτε· κεκράξομαι γὰρ |
| 265 | κἄν με δῇ δι’ ἡμέρας, ἕως ἂν ὑμῶν ἐπικρατήσω τῷ κοα ξ, βρεκεκεκεξ κοαξ κοαξ. Ἔμελλον ἄρα παύσειν ποθ’ ὑμᾶς τοῦ κοα ξ. |
| ΧΑΡΩΝ | |
| 265 | Ὢ παῦε, παῦε, παραβαλοῦ τὼ κωπίω. |
| 270 | Ἔκβαιν’, ἀπόδος τὸν ναῦλον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 270 | Ἔχε δὴ τὠβολώ. Ὁ Ξανθίας. Ποῦ Ξανθίας; Ἤ, Ξανθία. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 270 | Ἰαῦ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 272 | Βάδιζε δεῦρο. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 272 | Χαῖρ’, ὦ δέσποτα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 272 | Τί ἐστι τἀνταυθοῖ; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 273 | Σκότος καὶ βόρβορος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 273 | Κατεῖδες οὖν που τοὺς πατραλοίας αὐτόθι |
| 275 | καὶ τοὺς ἐπιόρκους, οὓς ἔλεγεν ἡμῖν; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 275 | Σὺ δ’ οὔ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 275 | Νὴ τὸν Ποσειδῶ ’γωγε, καὶ νυνί γ’ ὁρῶ. Ἄγε δή, τί δρῶμεν; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 277 | Προϊέναι βέλτιστα νῷν, ὡς οὗτος ὁ τόπος ἐστὶν οὗ τὰ θηρία τὰ δείν’ ἔφασκ’ ἐκεῖνος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 279 | Ὡς οἰμώξεται. |
| 280 | Ἠλαζονεύεθ’ ἵνα φοβηθείην ἐγώ, εἰδώς με μάχιμον ὄντα, φιλοτιμούμενος. Οὐδὲν γὰρ οὕτω γαῦρόν ἐσθ’ ὡς Ἡρακλῆς. Ἐγὼ δέ γ’ εὐξαίμην ἂν ἐντυχεῖν τινι λαβεῖν τ’ ἀγώνισμ’ ἄξιόν τι τῆς ὁδοῦ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 285 | Νὴ τὸν Δία· καὶ μὴν αἰσθάνομαι ψόφου τινός. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 285 | Ποῦ ποῦ ’στιν; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 286 | Ἐξόπισθεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 286 | Ἐξόπισθ’ ἴθι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 286 | Ἀλλ’ ἔστιν ἐν τῷ πρόσθε. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 287 | Πρόσθε νυν ἴθι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 287 | Καὶ μὴν ὁρῶ νὴ τὸν Δία θηρίον μέγα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 287 | Ποῖόν τι; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 289 | Δεινόν. Παντοδαπὸν γοῦν γίγνεται· |
| 290 | τοτὲ μέν γε βοῦς, νυνὶ δ’ ὀρεύς, τοτὲ δ’ αὖ γυνὴ ὡραιοτάτη τις. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 291 | Ποῦ ’στι; Φέρ’ ἐπ’ αὐτὴν ἴω. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 291 | Ἀλλ’ οὐκέτ’ αὖ γυνή ’στιν, ἀλλ’ ἤδη κύων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 291 | Ἔμπουσα τοίνυν ἐστί. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 293 | Πυρὶ γοῦν λάμπεται ἅπαν τὸ πρόσωπον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 294 | Καὶ σκέλος χαλκοῦν ἔχει; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 295 | Νὴ τὸν Ποσειδῶ, καὶ βολίτινον θἄτερον, σάφ’ ἴσθι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 296 | Ποῖ δῆτ’ ἂν τραποίμην; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 296 | Ποῖ δ’ ἐγώ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 296 | Ἱερεῦ, διαφύλαξόν μ’, ἵν’ ὦ σοι ξυμπότης. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 296 | Ἀπολούμεθ’, ὦναξ Ἡράκλεις. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 298 | Οὐ μὴ καλεῖς μ’, ὦνθρωφ’, ἱκετεύω, μηδὲ κατερεῖς τοὔνομα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 298 | Διόνυσε τοίνυν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 298 | Τοῦτ’ ἔθ’ ἧττον θἀτέρου. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 298 | Ἴθ’ ᾗπερ ἔρχει. Δεῦρο δεῦρ’, ὦ δέσποτα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 298 | Τί δ’ ἐστί; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 302 | Θάρρει· πάντ’ ἀγαθὰ πεπράγαμεν, ἔξεστί θ’ ὥσπερ Ἡγέλοχος ἡμῖν λέγειν· «Ἐκ κυμάτων γὰρ αὖθις αὖ γαλῆν ὁρῶ.» |
| 305 | Ἥμπουσα φρούδη. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 305 | Κατόμοσον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 305 | Νὴ τὸν Δία. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 305 | Καὖθις κατόμοσον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 306 | Νὴ Δί’. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 306 | Ὄμοσον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 306 | Νὴ Δία. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 306 | Οἴμοι τάλας, ὡς ὠχρίας’ αὐτὴν ἰδών. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 306 | Ὁδὶ δὲ δείσας ὑπερεπυρρίασέ σου. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 306 | Οἴμοι, πόθεν μοι τὰ κακὰ ταυτὶ προσέπεσεν; |
| 310 | Τίν’ αἰτιάσομαι θεῶν μ’ ἀπολλύναι; Αἰθέρα Διὸς δωμάτιον ἢ χρόνου πόδα; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 310 | Οὗτος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 312 | Τί ἐστιν; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 312 | Οὐ κατήκουσας; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 312 | Τίνος; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 312 | Αὐλῶν πνοῆς. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 313 | Ἔγωγε, καὶ δᾴδων γέ με αὔρα τις εἰσέπνευσε μυστικωτάτη. |
| 315 | Ἀλλ’ ἠρεμεὶ πτήξαντες ἀκροασώμεθα. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 316 | Ἴακχ’, ὦ Ἴακχε. Ἴακχ’, ὦ Ἴακχε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 316 | Τοῦτ’ ἔστ’ ἐκεῖν’, ὦ δέσποθ’· οἱ μεμυημένοι ἐνταῦθά που παίζουσιν, οὓς ἔφραζε νῷν. |
| 320 | Ἄδουσι γοῦν τὸν Ἴακχον ὅνπερ δι’ ἀγορᾶς. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 320 | Κἀμοὶ δοκοῦσιν. Ἡσυχίαν τοίνυν ἄγειν βέλτιστόν ἐστιν, ὡς ἂν εἰδῶμεν σαφῶς. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 323-324 | Ἴακχ’, ὦ πολυτίμητ’ ἐν ἕδραις ἐνθάδε ναίων, |
| 325 | Ἴακχ’, ὦ Ἴακχε, ἐλθὲ τόνδ’ ἀνὰ λειμῶνα χορεύσων ὁσίους εἰς θιασώτας, πολύκαρπον μὲν τινάσσων περὶ κρατὶ σῷ βρύοντα |
| 330 | στέφανον μύρτων, θρασεῖ δ’ ἐγκατακρούων ποδὶ τὰν ἀκόλαστον φιλοπαίγμονα τιμάν, |
| 333-335 | χαρίτων πλεῖστον ἔχουσαν μέρος, ἁγνήν, ἱερὰν |
| 336 | ὁσίοις μύσταις χορείαν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 336 | Ὦ πότνια πολυτίμητε Δήμητρος κόρη, ὡς ἡδύ μοι προσέπνευσε χοιρείων κρεῶν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 336 | Οὔκουν ἀτρέμ’ ἕξεις, ἤν τι καὶ χορδῆς λάβῃς; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 340 | Ἔγειρε· φλογέας ἐν χερσὶ γὰρ ἥκει τινάσσων, Ἴακχ’, ὦ Ἴακχε, |
| 342-343 | νυκτέρου τελετῆς φωσφόρος ἀστήρ. |
| 344 | Φλογὶ φέγγεται δὲ λειμών· |
| 345 | γόνυ πάλλεται γερόντων· ἀποσείονται δὲ λύπας |
| 347-348 | χρονίους τ’ ἐτῶν παλαιῶν ἐνιαυτοὺς |
| 349-350 | ἱερᾶς ὑπὸ τιμῆς. |
| 351 | Σὺ δὲ λαμπάδι φέγγων προβάδην ἔξαγ’ ἐπ’ ἀνθηρὸν ἕλειον δάπεδον χοροποιόν, μάκαρ, ἥβαν. |
| 353 | Εὐφημεῖν χρὴ κἀξίστασθαι τοῖς ἡμετέροισι χοροῖσιν, |
| 355 | ὅστις ἄπειρος τοιῶνδε λόγων ἢ γνώμην μὴ καθαρεύει, ἢ γενναίων ὄργια Μουσῶν μήτ’ εἶδεν μήτ’ ἐχόρευσεν, μηδὲ Κρατίνου τοῦ ταυροφάγου γλώττης Βακχεῖ’ ἐτελέσθη, ἢ βωμολόχοις ἔπεσιν χαίρει μὴ ’ν καιρῷ τοῦτο ποιοῦσιν, ἢ στάσιν ἐχθρὰν μὴ καταλύει μηδ’ εὔκολός ἐστι πολίταις, |
| 360 | ἀλλ’ ἀνεγείρει καὶ ῥιπίζει κερδῶν ἰδίων ἐπιθυμῶν, ἢ τῆς πόλεως χειμαζομένης ἄρχων καταδωροδοκεῖται, ἢ προδίδωσιν φρούριον ἢ ναῦς, ἢ τἀπόρρητ’ ἀποπέμπει ἐξ Αἰγίνης Θωρυκίων ὢν εἰκοστολόγος κακοδαίμων, ἀσκώματα καὶ λίνα καὶ πίτταν διαπέμπων εἰς Ἐπίδαυρον, |
| 365 | ἢ χρήματα ταῖς τῶν ἀντιπάλων ναυσὶν παρέχειν τινὰ πείθει, ἢ κατατιλᾷ τῶν Ἑκατείων κυκλίοισι χοροῖσιν ὑπᾴδων, ἢ τοὺς μισθοὺς τῶν ποιητῶν ῥήτωρ ὢν εἶτ’ ἀποτρώγει, κωμῳδηθεὶς ἐν ταῖς πατρίοις τελεταῖς ταῖς τοῦ Διονύσου. Τούτοις αὐδῶ καὖθις ἐπαυδῶ καὖθις τὸ τρίτον μάλ’ ἐπαυδῶ |
| 370 | ἐξίστασθαι μύσταισι χοροῖς· ὑμεῖς δ’ ἀνεγείρετε μολπὴν καὶ παννυχίδας τὰς ἡμετέρας αἳ τῇδε πρέπουσιν ἑορτῇ. |
| 371 | Χώρει νυν πᾶς ἀνδρείως εἰς τοὺς εὐανθεῖς κόλπους λειμώνων ἐγκρούων |
| 375 | κἀπισκώπτων |
| 375 | καὶ παίζων καὶ χλευάζων. Ἠρίστηται δ’ ἐξαρκούντως. — Ἀλλ’ ἔμβα χὤπως ἀρεῖς τὴν Σώτειραν γενναίως τῇ φωνῇ μολπάζων, |
| 380 | ἣ τὴν χώραν |
| 380 | σῴζειν φής’ εἰς τὰς ὥρας, κἂν Θωρυκίων μὴ βούληται. |
| 381 | Ἄγε νυν ἑτέραν ὕμνων ἰδέαν τὴν καρποφόρον βασίλειαν, Δήμητρα θεάν, ἐπικοσμοῦντες ζαθέαις μολπαῖς κελαδεῖτε. |
| 383 | Δήμητερ, ἁγνῶν ὀργίων |
| 385 | ἄνασσα, συμπαραστάτει, καὶ σῷζε τὸν σαυτῆς χορόν· καί μ’ ἀσφαλῶς πανήμερον παῖσαί τε καὶ χορεῦσαι. — |
| 388 | Καὶ πολλὰ μὲν γέλοιά μ’ εἰ‐ |
| 390 | πεῖν, πολλὰ δὲ σπουδαῖα, καὶ τῆς σῆς ἑορτῆς ἀξίως παίσαντα καὶ σκώψαντα νι‐ κήσαντα ταινιοῦσθαι. |
| 393 | Ἄγ’ εἶά |
| 395 | νυν καὶ τὸν ὡραῖον θεὸν παρακαλεῖτε δεῦρο ᾠδαῖσι, τὸν ξυνέμπορον τῆσδε τῆς χορείας. |
| 397-398 | Ἴακχε πολυτίμητε, μέλος ἑορτῆς |
| 399 | ἥδιστον εὑρών, δεῦρο συνακολούθει |
| 399 | πρὸς τὴν θεὸν καὶ δεῖξον ὡς ἄνευ πόνου πολλὴν ὁδὸν περαίνεις. Ἴακχε φιλοχορευτά, συμπρόπεμπέ με. — Σὺ γὰρ κατεσχίσω μὲν ἐπὶ γέλωτι |
| 405 | κἀπ’ εὐτελείᾳ τόδε τὸ σανδαλίσκον καὶ τὸ ῥάκος, κἀξηῦρες ὥστ’ ἀζημίους |
| 407 | παίζειν τε καὶ χορεύειν. Ἴακχε φιλοχορευτά, συμπρόπεμπέ με. — Καὶ γὰρ παραβλέψας τι μειρακίσκης |
| 410 | νυνδὴ κατεῖδον καὶ μάλ’ εὐπροσώπου, συμπαιστρίας, χιτωνίου παραρραγέν‐ |
| 412 | τος τιτθίον προκύψαν. Ἴακχε φιλοχορευτά, συμπρόπεμπέ με. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 413 | Ἐγὼ δ’ ἀεί πως φιλακόλου‐ |
| 414 | θός εἰμι καὶ μετ’ αὐτῆς |
| 415 | παίζων χορεύειν βούλομαι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 415 | Κἄγωγε πρός. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 415 | Βούλεσθε δῆτα κοινῇ σκώψωμεν Ἀρχέδημον, ὃς ἑπτέτης ὢν οὐκ ἔφυσε φράτερας; — Νυνὶ δὲ δημαγωγεῖ |
| 420 | ἐν τοῖς ἄνω νεκροῖσι, κἄστιν τὰ πρῶτα τῆς ἐκεῖ μοχθηρίας. — Τὸν Κλεισθένους δ’ ἀκούω ἐν ταῖς ταφαῖσι πρωκτὸν τίλλειν ἑαυτοῦ καὶ σπαράττειν τὰς γνάθους. — |
| 425 | Κἀκόπτετ’ ἐγκεκυφώς, κἄκλαε κἀκεκράγει Σεβῖνον ὅστις ἐστὶν Ἁναφλύστιος. — Καὶ Καλλίαν γέ φασι τοῦτον τὸν Ἱπποκίνου |
| 430 | κύσθου λεοντῆν ναυμαχεῖν ἐνημμένον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 430 | Ἔχοιτ’ ἂν οὖν φράσαι νῷν Πλούτων’ ὅπου ’νθάδ’ οἰκεῖ; Ξένω γάρ ἐσμεν ἀρτίως ἀφιγμένω. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 430 | Μηδὲν μακρὰν ἀπέλθῃς, |
| 435 | μηδ’ αὖθις ἐπανέρῃ με, ἀλλ’ ἴσθ’ ἐπ’ αὐτὴν τὴν θύραν ἀφιγμένος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 435 | Αἴροι’ ἂν αὖθις, ὦ παῖ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 435 | Τουτὶ τί ἦν τὸ πρᾶγμα; Ἀλλ’ ἦ Διὸς Κόρινθος ἐν τοῖς στρώμασιν; |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 440 | Χωρεῖτέ |
| 441-442 | νυν ἱερὸν ἀνὰ κύκλον θεᾶς, ἀνθοφόρον ἀν’ ἄλσος |
| 443 | παίζοντες οἷς μετουσία θεοφιλοῦς ἑορτῆς. |
| 444-445 | Ἐγὼ δὲ σὺν ταῖσιν κόραις εἶμι καὶ γυναιξίν, |
| 446-447 | οὗ παννυχίζουσιν θεᾷ, φέγγος ἱερὸν οἴσων. |
| 448 | Χωρῶμεν εἰς πολυρρόδους λειμῶνας ἀνθεμώδεις, |
| 448 | τὸν ἡμέτερον τρόπον, τὸν καλλιχορώτατον, παίζοντες, ὃν ὄλβιαι Μοῖραι ξυνάγουσιν. — Μόνοις γὰρ ἡμῖν ἥλιος |
| 455 | καὶ φέγγος ἱλαρόν ἐστιν, ὅσοι μεμυήμεθ’ εὐ‐ σεβῆ τε διήγομεν τρόπον περὶ τοὺς ξένους καὶ τοὺς ἰδιώτας. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 460 | Ἄγε δὴ τίνα τρόπον τὴν θύραν κόψω; Τίνα; Πῶς ἐνθάδ’ ἄρα κόπτουσιν οὑπιχώριοι; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 460 | Οὐ μὴ διατρίψεις, ἀλλὰ γεῦσαι τῆς θύρας, καθ’ Ἡρακλέα τὸ σχῆμα καὶ τὸ λῆμ’ ἔχων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 460 | Παῖ παῖ. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 464 | Τίς οὗτος; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 464 | Ἡρακλῆς ὁ καρτερός. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 465 | Ὦ βδελυρὲ κἀναίσχυντε καὶ τολμηρὲ σὺ καὶ μιαρὲ καὶ παμμίαρε καὶ μιαρώτατε, ὃς τὸν κύν’ ἡμῶν ἐξελάσας τὸν Κέρβερον ἀπῇξας ἄγχων κἀποδρὰς ᾤχου λαβών, ὃν ἐγὼ ’φύλαττον. Ἀλλὰ νῦν ἔχει μέσος· |
| 470 | τοία Στυγός σε μελανοκάρδιος πέτρα |
| 470 | Ἀχερόντιός τε σκόπελος αἱματοσταγὴς φρουροῦσι, Κωκυτοῦ τε περίδρομοι κύνες, ἔχιδνά θ’ ἑκατογκέφαλος, ἣ τὰ σπλάγχνα σου διασπαράξει· πλευμόνων τ’ ἀνθάψεται |
| 475 | Ταρτησσία μύραινα, τὼ νεφρὼ δέ σου αὐτοῖσιν ἐντέροισιν ᾑματωμένω διασπάσονται Γοργόνες Τειθράσιαι, ἐφ’ ἃς ἐγὼ δρομαῖον ὁρμήσω πόδα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 475 | Οὗτος, τί δέδρακας; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 479 | Ἐγκέχοδα· κάλει θεόν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 480 | Ὦ καταγέλαστ’, οὔκουν ἀναστήσει ταχὺ πρίν τινά ς’ ἰδεῖν ἀλλότριον; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 481 | Ἀλλ’ ὡρακιῶ. Ἀλλ’ οἶσε πρὸς τὴν καρδίαν μου σπογγιάν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 481 | Ἰδοὺ λαβέ· προσθοῦ. —Ποῦ ’στιν; Ὦ χρυσοῖ θεοί, ἐνταῦθ’ ἔχεις τὴν καρδίαν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 484 | Δείσασα γὰρ |
| 485 | εἰς τὴν κάτω μου κοιλίαν καθείρπυσεν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 485 | Ὦ δειλότατε θεῶν σὺ κἀνθρώπων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 486 | Ἐγώ; Πῶς δειλὸς ὅστις σπογγιὰν ᾔτησά σε; Οὐ τἂν ἕτερός γ’ αὔτ’ εἰργάσατ’ ἀνήρ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 488 | Ἀλλὰ τί; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 488 | Κατέκειτ’ ἂν ὀσφραινόμενος, εἴπερ δειλὸς ἦν· |
| 490 | ἐγὼ δ’ ἀνέστην καὶ προσέτ’ ἀπεψησάμην. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 490 | Ἀνδρεῖά γ’, ὦ Πόσειδον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 491 | Οἶμαι νὴ Δία. Σὺ δ’ οὐκ ἔδεισας τὸν ψόφον τῶν ῥημάτων καὶ τὰς ἀπειλάς; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 493 | Οὐ μὰ Δί’ οὐδ’ ἐφρόντισα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 493 | Ἴθι νυν, ἐπειδὴ ληματίας κἀνδρεῖος εἶ, |
| 495 | σὺ μὲν γενοῦ ’γὼ τὸ ῥόπαλον τουτὶ λαβών καὶ τὴν λεοντῆν, εἴπερ ἀφοβόσπλαγχνος εἶ· ἐγὼ δ’ ἔσομαί σοι σκευοφόρος ἐν τῷ μέρει. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 495 | Φέρε δὴ ταχέως αὔτ’· οὐ γὰρ ἀλλὰ πειστέον. Καὶ βλέψον εἰς τὸν Ἡρακλειοξανθίαν, |
| 495 | εἰ δειλὸς ἔσομαι καὶ κατὰ σὲ τὸ λῆμ’ ἔχων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 495 | Μὰ Δί’ ἀλλ’ ἀληθῶς οὑκ Μελίτης μαστιγίας. Φέρε νυν, ἐγὼ τὰ στρώματ’ αἴρωμαι ταδί. |
| ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ | |
| 503 | Ὦ φίλταθ’ ἥκεις Ἡράκλεις; Δεῦρ’ εἴσιθι. Ἡ γὰρ θεός ς’ ὡς ἐπύθεθ’ ἥκοντ’, εὐθέως |
| 505 | ἔπεττεν ἄρτους, ἧψε κατερικτῶν χύτρας ἔτνους δύ’ ἢ τρεῖς, βοῦν ἀπηνθράκιζ’ ὅλον, πλακοῦντας ὤπτα, κολλάβους. Ἀλλ’ εἴσιθι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 505 | Κάλλιστ’, ἐπαινῶ. |
| ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ | |
| 508 | Μὰ τὸν Ἀπόλλω οὐ μή ς’ ἐγὼ περιόψομἀπελθόντ’, ἐπεί τοι καὶ κρέα |
| 510 | ἀνέβραττεν ὀρνίθεια, καὶ τραγήματα |
| 510 | ἔφρυγε, κᾦνον ἀνεκεράννυ γλυκύτατον. Ἀλλ’ εἴσιθ’ ἅμ’ ἐμοί. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 512 | Πάνυ καλῶς. |
| ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ | |
| 512 | Ληρεῖς ἔχων· οὐ γάρ ς’ ἀφήσω. Καὶ γὰρ αὐλητρίς τέ σοι ἤδη ’νδον ἔσθ’ ὡραιοτάτη κὠρχηστρίδες |
| 515 | ἕτεραι δύ’ ἢ τρεῖς— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 515 | Πῶς λέγεις; Ὀρχηστρίδες; |
| ΘΕΡΑΠΑΙΝΑ | |
| 515 | ἡβυλλιῶσαι κἄρτι παρατετιλμέναι. Ἀλλ’ εἴσιθ’, ὡς ὁ μάγειρος ἤδη τὰ τεμάχη ἔμελλ’ ἀφαιρεῖν χἠ τράπεζ’ εἰσῄρετο. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 515 | Ἴθι νυν, φράσον πρώτιστα ταῖς ὀρχηστρίσιν |
| 520 | ταῖς ἔνδον οὔσαις αὐτὸς ὅτι εἰσέρχομαι. Ὁ παῖς, ἀκολούθει δεῦρο τὰ σκεύη φέρων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 520 | Ἐπίσχες, οὗτος. Οὔ τί που σπουδὴν ποεῖ, ὁτιή σε παίζων Ἡρακλέα ’νεσκεύασα; Οὐ μὴ φλυαρήσεις ἔχων, ὦ Ξανθία, |
| 525 | ἀλλ’ ἀράμενος οἴσεις πάλιν τὰ στρώματα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 525 | Τί δ’ ἐστίν; Οὔ τί πού μ’ ἀφελέσθαι διανοεῖ ἅδωκας αὐτός; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 527 | Οὐ τάχ’, ἀλλ’ ἤδη ποιῶ. Κατάθου τὸ δέρμα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 528 | Ταῦτ’ ἐγὼ μαρτύρομαι καὶ τοῖς θεοῖσιν ἐπιτρέπω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 529 | Ποίοις θεοῖς; |
| 530 | Τὸ δὲ προσδοκῆσαί ς’ οὐκ ἀνόητον καὶ κενὸν |
| 530 | ὡς δοῦλος ὢν καὶ θνητὸς Ἁλκμήνης ἔσει; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 530 | Ἀμέλει, καλῶς· ἔχ’ αὔτ’. Ἴσως γάρ τοί ποτε ἐμοῦ δεηθείης ἄν, εἰ θεὸς θέλοι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 533 | Ταῦτα μὲν πρὸς ἀνδρός ἐστι |
| 535 | νοῦν ἔχοντος καὶ φρένας καὶ |
| 535 | πολλὰ περιπεπλευκότος, μετακυλίνδειν αὑτὸν ἀεὶ |
| 536 | πρὸς τὸν εὖ πράττοντα τοῖχον μᾶλλον ἢ γεγραμμένην |
| 537 | εἰκόν’ ἑστάναι, λαβόνθ’ ἓν σχῆμα· τὸ δὲ μεταστρέφεσθαι πρὸς τὸ μαλθακώτερον |
| 540 | δεξιοῦ πρὸς ἀνδρός ἐστι |
| 540 | καὶ φύσει Θηραμένους. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 540 | Οὐ γὰρ ἂν γέλοιον ἦν, εἰ Ξανθίας μὲν δοῦλος ὢν ἐν |
| 542 | στρώμασιν Μιλησίοις ἀνατετραμμένος κυνῶν ὀρ‐ |
| 543 | χηστρίδ’ εἶτ’ ᾔτησεν ἁμίδ’, ἐ‐ γὼ δὲ πρὸς τοῦτον βλέπων |
| 545 | τοὐρεβίνθου ’δραττόμην, οὗ‐ |
| 545-546 | τος δ’ ἅτ’ ὢν αὐτὸς πανοῦργος |
| 546 | εἶδε, κᾆτ’ ἐκ τῆς γνάθου πὺξ πατάξας μοὐξέκοψε τοῦ χοροῦ τοὺς προσθίους; |
| ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΙΑ Α | |
| 549 | Πλαθάνη, Πλαθάνη, δεῦρ’ ἔλθ’. Ὁ πανοῦργος οὑτοσί, |
| 549 | ὃς εἰς τὸ πανδοκεῖον εἰσελθών ποτε ἑκκαίδεκ’ ἄρτους κατέφαγ’ ἡμῶν— |
| ΠΑΝΔΟΚΕΥΤΡΙΑ Β | |
| 551 | Νὴ Δία, ἐκεῖνος αὐτὸς δῆτα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 552 | Κακὸν ἥκει τινί. |
| 552 | καὶ κρέα γε πρὸς τούτοισιν ἀνάβραστ’ εἴκοσιν ἀνημιωβολιαῖα— |
| 554 | Δώσει τις δίκην. |
| 555 | καὶ τὰ σκόροδα τὰ πολλά. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 555 | Ληρεῖς, ὦ γύναι, κοὐκ οἶσθ’ ὅ τι λέγεις. |
| 556 | Οὐ μὲν οὖν με προσεδόκας, ὁτιὴ κοθόρνους εἶχες, ἂν γνῶναί ς’ ἔτι. Τί δαί; Τὸ πολὺ τάριχος οὐκ εἴρηκά πω. |
| 556 | Μὰ Δί’ οὐδὲ τὸν τυρόν γε τὸν χλωρόν, τάλαν, |
| 560 | ὃν οὗτος αὐτοῖς τοῖς ταλάροις κατήσθιεν. |
| 560 | Κἄπειτ’ ἐπειδὴ τἀργύριον ἐπραττόμην, ἔβλεψεν εἴς με δριμὺ κἀμυκᾶτό γε— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 560 | Τούτου πάνυ τοὔργον· οὗτος ὁ τρόπος πανταχοῦ. |
| 560 | καὶ τὸ ξίφος γ’ ἐσπᾶτο μαίνεσθαι δοκῶν. |
| 565 | Νὴ Δία, τάλαινα. |
| 565 | Νὼ δὲ δεισάσα γέ πω ἐπὶ τὴν κατήλιφ’ εὐθὺς ἀνεπηδήσαμεν· ὁ δ’ ᾤχετ’ ἐξᾴξας γε τὰς ψιάθους λαβών. |
| 565 | Καὶ τοῦτο τούτου τοὔργον. |
| 568 | Ἀλλ’ ἐχρῆν τι δρᾶν. Ἴθι δὴ κάλεσον τὸν προστάτην Κλέωνά μοι— |
| 570 | Σὺ δ’ ἔμοιγ’ ἐάνπερ ἐπιτύχῃς Ὑπέρβολον· |
| 570 | ἵν’ αὐτὸν ἐπιτρίψωμεν. Ὦ μιαρὰ φάρυξ, ὡς ἡδέως ἄν σου λίθῳ τοὺς γομφίους κόπτοιμ’ ἄν, οἷς μου κατέφαγες τὰ φορτία. |
| 570 | Ἐγὼ δέ γ’ εἰς τὸ βάραθρον ἐμβάλοιμί σε. |
| 575 | Ἐγὼ δὲ τὸν λάρυγγ’ ἂν ἐκτέμοιμί σου δρέπανον λαβοῦς’, ᾧ τὰς χόλικας κατέσπασας. |
| 575 | Ἀλλ’ εἶμ’ ἐπὶ τὸν Κλέων’, ὃς αὐτοῦ τήμερον ἐκπηνιεῖται ταῦτα προσκαλούμενος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 575 | Κάκιστ’ ἀπολοίμην, Ξανθίαν εἰ μὴ φιλῶ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 580 | Οἶδ’ οἶδα τὸν νοῦν· παῦε παῦε τοῦ λόγου. Οὐκ ἂν γενοίμην Ἡρακλῆς αὖ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 581 | Μηδαμῶς, ὦ Ξανθίδιον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 582 | Καὶ πῶς ἂν Ἁλκμήνης ἐγὼ υἱὸς γενοίμην δοῦλος ἅμα καὶ θνητὸς ὤν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 582 | Οἶδ’ οἶδ’ ὅτι θυμοῖ, καὶ δικαίως αὐτὸ δρᾷς· |
| 585 | κἂν εἴ με τύπτοις, οὐκ ἂν ἀντείποιμί σοι. Ἀλλ’ ἤν σε τοῦ λοιποῦ ποτ’ ἀφέλωμαι χρόνου, πρόρριζος αὐτός, ἡ γυνή, τὰ παιδία, κάκιστ’ ἀπολοίμην, κἀρχέδημος ὁ γλάμων. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 585 | Δέχομαι τὸν ὅρκον κἀπὶ τούτοις λαμβάνω. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 590 | Νῦν σὸν ἔργον ἔστ’, ἐπειδὴ |
| 590 | τὴν στολὴν εἴληφας ἥνπερ εἶχες, ἐξ ἀρχῆς πάλιν ἀνανεάζειν 〈αὖ τὸ λῆμα〉 |
| 592 | καὶ βλέπειν αὖθις τὸ δεινόν, τοῦ θεοῦ μεμνημένον |
| 593 | ᾧπερ εἰκάζεις σεαυτόν. Ἢν δὲ παραληρῶν ἁλῷς ἢ |
| 595 | κἀκβάλῃς τι μαλθακόν, αὖθις αἴρεσθαί ς’ ἀνάγκη |
| 596 | ’σται πάλιν τὰ στρώματα. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 596 | Οὐ κακῶς, ὦνδρες, παραινεῖτ’, ἀλλὰ καὐτὸς τυγχάνω ταῦτ’ |
| 598 | ἄρτι συννοούμενος. Ὅδε μὲν οὖν, ἢν χρηστὸν ᾖ τι, |
| 598 | ταῦτ’ ἀφαιρεῖσθαι πάλιν πει‐ |
| 598 | ράσεταί μ’ εὖ οἶδ’ ὅτι. Ἀλλ’ ὅμως ἐγὼ παρέξω ’μαυτὸν ἀνδρεῖον τὸ λῆμα |
| 602 | καὶ βλέποντ’ ὀρίγανον. Δεῖν δ’ ἔοικεν, ὡς ἀκούω τῆς θύρας καὶ δὴ ψόφον. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 605 | Ξυνδεῖτε ταχέως τουτονὶ τὸν κυνοκλόπον, ἵνα δῷ δίκην· ἁνύετον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 606 | Ἥκει τῳ κακόν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 606 | Οὐκ ἐς κόρακας; Μὴ πρόσιτον. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 607 | Εἶἑν, καὶ μάχει; Ὁ Διτύλας χὠ Σκεβλύας χὠ Παρδόκας, χωρεῖτε δευρὶ καὶ μάχεσθε τουτῳί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 610 | Εἶτ’ οὐχὶ δεινὰ ταῦτα, τύπτειν τουτονὶ κλέπτοντα πρὸς τἀλλότρια; |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 611 | Μἀλλ’ ὑπερφυᾶ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 611 | Σχέτλια μὲν οὖν καὶ δεινά. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 612 | Καὶ μὴν νὴ Δία, εἰ πώποτ’ ἦλθον δεῦρ’, ἐθέλω τεθνηκέναι, ἢ ’κλεψα τῶν σῶν ἄξιόν τι καὶ τριχός. |
| 615 | Καί σοι ποήσω πρᾶγμα γενναῖον πάνυ· βασάνιζε γὰρ τὸν παῖδα τουτονὶ λαβών, κἄν ποτέ μ’ ἕλῃς ἀδικοῦντ’, ἀπόκτεινόν μ’ ἄγων. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 615 | Καὶ πῶς βασανίσω; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 618 | Πάντα τρόπον· ἐν κλίμακι δήσας, κρεμάσας, ὑστριχίδι μαστιγῶν, δέρων, |
| 620 | στρεβλῶν, ἔτι δ’ εἰς τὰς ῥῖνας ὄξος ἐγχέων, πλίνθους ἐπιτιθείς, πάντα τἄλλα, πλὴν πράσῳ μὴ τύπτε τοῦτον μηδὲ γητείῳ νέῳ. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 620 | Δίκαιος ὁ λόγος· κἄν τι πηρώσω γέ σοι τὸν παῖδα τύπτων, τἀργύριόν σοι κείσεται. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 625 | Μὴ δῆτ’ ἔμοιγ’. Οὕτω δὲ βασάνιζ’ ἀπαγαγών. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 625 | Αὐτοῦ μὲν οὖν, ἵνα σοι κατ’ ὀφθαλμοὺς λέγῃ. Κατάθου σὺ τὰ σκεύη ταχέως, χὤπως ἐρεῖς ἐνταῦθα μηδὲν ψεῦδος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 628 | Ἀγορεύω τινὶ ἐμὲ μὴ βασανίζειν ἀθάνατον ὄντ’· εἰ δὲ μή, |
| 630 | αὐτὸς σεαυτὸν αἰτιῶ. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 630 | Λέγεις δὲ τί; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 630 | Ἀθάνατος εἶναί φημι, Διόνυσος Διός, τοῦτον δὲ δοῦλον. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 632 | Ταῦτ’ ἀκούεις; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 632 | Φήμ’ ἐγώ. Καὶ πολύ γε μᾶλλόν ἐστι μαστιγωτέος· εἴπερ θεὸς γάρ ἐστιν, οὐκ αἰσθήσεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 635 | Τί δῆτ’, ἐπειδὴ καὶ σὺ φῂς εἶναι θεός, οὐ καὶ σὺ τύπτει τὰς ἴσας πληγὰς ἐμοί; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 635 | Δίκαιος ὁ λόγος· χὠπότερόν γ’ ἂν νῷν ἴδῃς κλαύσαντα πρότερον ἢ προτιμήσαντά τι τυπτόμενον, εἶναι τοῦτον ἡγοῦ μὴ θεόν. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 640 | Οὐκ ἔσθ’ ὅπως οὐκ εἶ σὺ γεννάδας ἀνήρ· χωρεῖς γὰρ εἰς τὸ δίκαιον. Ἀποδύεσθε δή. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 640 | Πῶς οὖν βασανιεῖς νὼ δικαίως; |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 642 | Ῥᾳδίως· πληγὴν παρὰ πληγὴν ἑκάτερον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 643 | Καλῶς λέγεις. |
| 643 | Ἰδού· σκόπει νυν ἤν μ’ ὑποκινήσαντ’ ἴδῃς. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 645 | Ἤδη ’πάταξά ς’; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 645 | Οὐ μὰ Δί’ οὐδαμοῖ δοκεῖς. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 645 | Ἀλλ’ εἶμ’ ἐπὶ τονδὶ καὶ πατάξω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 646 | Πηνίκα; |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 646 | Καὶ δὴ ’πάταξα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 647 | Κᾆτα πῶς οὐκ ἔπταρον; |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 647 | Οὐκ οἶδα· τουδὶ δ’ αὖθις ἀποπειράσομαι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 647 | Οὔκουν ἁνύσεις; Ἰατταταῖ. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 649 | Τί τἀτταταῖ; |
| 649 | Μῶν ὠδυνήθης; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 649 | Οὐ μὰ Δί’ ἀλλ’ ἐφρόντισα ὁπόθ’ Ἡράκλεια τἀν Διομείοις γίγνεται. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 649 | Ἅνθρωπος ἱερός. Δεῦρο πάλιν βαδιστέον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 649 | Ἰοὺ ἰού. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 653 | Τί ἐστιν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 653 | Ἱππέας ὁρῶ. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 653 | Τί δῆτα κλάεις; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 654 | Κρομμύων ὀσφραίνομαι. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 655 | Ἐπεὶ προτιμᾷς γ’ οὐδέν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 655 | Οὐδέν μοι μέλει. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 655 | Βαδιστέον τἄρ’ ἐστὶν ἐπὶ τονδὶ πάλιν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 655 | Οἴμοι. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 657 | Τί ἐστι; |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 657 | Τὴν ἄκανθαν ἔξελε. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 657 | Τί τὸ πρᾶγμα τουτί; Δεῦρο πάλιν βαδιστέον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 657 | Ἄπολλον, —ὅς που Δῆλον ἢ Πυθῶν’ ἔχεις. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 660 | Ἤλγησεν· οὐκ ἤκουσας; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 660 | Οὐκ ἔγωγ’, ἐπεὶ ἴαμβον Ἱππώνακτος ἀνεμιμνῃσκόμην. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 660 | Οὐδὲν ποεῖς γάρ· ἀλλὰ τὰς λαγόνας σπόδει. |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 660 | Μὰ τὸν Δί’, ἀλλ’ ἤδη πάρεχε τὴν γαστέρα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 660 | Πόσειδον, — |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 664 | Ἤλγησέν τις. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 664 | ἁλὸς ἐν βένθεσιν |
| 665-667 | ὃς Αἰγαίου πρωνὸς ἢ γλαυκᾶς μέδεις— |
| ΑΙΑΚΟΣ | |
| 668 | Οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι ’γὼ μαθεῖν ὁπότερος ὑμῶν ἐστι θεός. Ἀλλ’ εἴσιτον· |
| 670 | ὁ δεσπότης γὰρ αὐτὸς ὑμᾶς γνώσεται χἠ Φερρέφατθ’, ἅτ’ ὄντε κἀκείνω θεώ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 670 | Ὀρθῶς λέγεις· ἐβουλόμην δ’ ἂν τοῦτό σε πρότερον νοῆσαι, πρὶν ἐμὲ τὰς πληγὰς λαβεῖν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 673 | Μοῦσα, χορῶν ἱερῶν ἐπίβηθι καὶ ἔλθ’ ἐπὶ τέρψιν |
| 675 | ἀοιδᾶς ἐμᾶς, τὸν πολὺν ὀψομένη λαῶν ὄχλον, οὗ σοφίαι μυρίαι κάθηνται |
| 678-679 | φιλοτιμότεραι Κλεοφῶντος, ἐφ’ οὗ δὴ |
| 680 | χείλεσιν ἀμφιλάλοις δεινὸν ἐπιβρέμεται |
| 680 | Θρηικία χελιδὼν ἐπὶ βάρβαρον ἑζομένη πέταλον· |
| 683-684 | τρύζει δ’ ἐπίκλαυτον ἀηδόνιον νόμον, ὡς ἀπολεῖται, |
| 685 | κἂν ἴσαι γένωνται. |
| 685 | Τὸν ἱερὸν χορὸν δίκαιόν ἐστι χρηστὰ τῇ πόλει ξυμπαραινεῖν καὶ διδάσκειν. Πρῶτον οὖν ἡμῖν δοκεῖ ἐξισῶσαι τοὺς πολίτας κἀφελεῖν τὰ δείματα. Κεἴ τις ἥμαρτε σφαλείς τι Φρυνίχου παλαίσμασιν, |
| 690 | ἐγγενέσθαι φημὶ χρῆναι τοῖς ὀλισθοῦσιν τότε αἰτίαν ἐκθεῖσι λῦσαι τὰς πρότερον ἁμαρτίας. Εἶτ’ ἄτιμόν φημι χρῆναι μηδέν’ εἶν’ ἐν τῇ πόλει. Καὶ γὰρ αἰσχρόν ἐστι τοὺς μὲν ναυμαχήσαντας μίαν καὶ Πλαταιᾶς εὐθὺς εἶναι κἀντὶ δούλων δεσπότας. |
| 695 | Κοὐδὲ ταῦτ’ ἔγωγ’ ἔχοιμ’ ἂν μὴ οὐ καλῶς φάσκειν ἔχειν, ἀλλ’ ἐπαινῶ· μόνα γὰρ αὐτὰ νοῦν ἔχοντ’ ἐδράσατε. Πρὸς δὲ τούτοις εἰκὸς ὑμᾶς, οἳ μεθ’ ὑμῶν πολλὰ δὴ χοἰ πατέρες ἐναυμάχησαν καὶ προσήκουσιν γένει τὴν μίαν ταύτην παρεῖναι ξυμφορὰν αἰτουμένοις. |
| 695 | Ἀλλὰ τῆς ὀργῆς ἀνέντες, ὦ σοφώτατοι φύσει, πάντας ἀνθρώπους ἑκόντες ξυγγενεῖς κτησώμεθα κἀπιτίμους καὶ πολίτας, ὅστις ἂν ξυνναυμαχῇ. Εἰ δὲ ταῦτ’ ὀγκωσόμεσθα κἀποσεμνυνούμεθα, τὴν πόλιν καὶ ταῦτ’ ἔχοντες κυμάτων ἐν ἀγκάλαις, |
| 705 | ὑστέρῳ χρόνῳ ποτ’ αὖθις εὖ φρονεῖν οὐ δόξομεν. |
| 705 | Εἰ δ’ ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος ἢ τρόπον ὅστις ἔτ’ οἰμώξεται, |
| 705 | οὐ πολὺν οὐδ’ ὁ πίθηκος οὗτος ὁ νῦν ἐνοχλῶν, Κλειγένης ὁ μικρός, |
| 710 | ὁ πονηρότατος βαλανεὺς ὁπόσοι κρα‐ |
| 710-711 | τοῦσι κυκησίτεφροι ψευδολίτρου τε κονί‐ |
| 712 | ας καὶ Κιμωλίας γῆς, |
| 713-714 | χρόνον ἐνδιατρίψει· ἰδὼν δὲ τάδ’ οὐκ |
| 715-716 | εἰρηνικὸς ἔσθ’, ἵνα μή ποτε κἀποδυθῇ μεθύων ἄ‐ |
| 717 | νευ ξύλου βαδίζων. |
| 717 | Πολλάκις γ’ ἡμῖν ἔδοξεν ἡ πόλις πεπονθέναι ταὐτὸν εἴς τε τῶν πολιτῶν τοὺς καλούς τε κἀγαθοὺς |
| 720 | εἴς τε τἀρχαῖον νόμισμα καὶ τὸ καινὸν χρυσίον. Οὔτε γὰρ τούτοισιν οὖσιν οὐ κεκιβδηλευμένοις, ἀλλὰ καλλίστοις ἁπάντων, ὡς δοκεῖ, νομισμάτων καὶ μόνοις ὀρθῶς κοπεῖσι καὶ κεκωδωνισμένοις ἔν τε τοῖς Ἕλλησι καὶ τοῖς βαρβάροισι πανταχοῦ |
| 725 | χρώμεθ’ οὐδέν, ἀλλὰ τούτοις τοῖς πονηροῖς χαλκίοις χθές τε καὶ πρώην κοπεῖσι τῷ κακίστῳ κόμματι. Τῶν πολιτῶν θ’ οὓς μὲν ἴσμεν εὐγενεῖς καὶ σώφρονας ἄνδρας ὄντας καὶ δικαίους καὶ καλούς τε κἀγαθοὺς καὶ τραφέντας ἐν παλαίστραις καὶ χοροῖς καὶ μουσικῇ, |
| 730 | προυσελοῦμεν, τοῖς δὲ χαλκοῖς καὶ ξένοις καὶ πυρρίαις καὶ πονηροῖς κἀκ πονηρῶν εἰς ἅπαντα χρώμεθα ὑστάτοις ἀφιγμένοισιν, οἷσιν ἡ πόλις πρὸ τοῦ οὐδὲ φαρμακοῖσιν εἰκῇ ῥᾳδίως ἐχρήσατ’ ἄν. |
| 730 | Ἀλλὰ καὶ νῦν, ὦνόητοι, μεταβαλόντες τοὺς τρόπους |
| 735 | χρῆσθε τοῖς χρηστοῖσιν αὖθις· καὶ κατορθώσασι γὰρ εὔλογον, κἄν τι σφαλῆτ’, ἐξ ἀξίου γοῦν τοῦ ξύλου, ἤν τι καὶ πάσχητε, πάσχειν τοῖς σοφοῖς δοκήσετε. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 738 | Νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα, γεννάδας ἀνὴρ ὁ δεσπότης σου. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 739 | Πῶς γὰρ οὐχὶ γεννάδας, |
| 740 | ὅστις γε πίνειν οἶδε καὶ βινεῖν μόνον; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 740 | Τὸ δὲ μὴ πατάξαι ς’ ἐξελεγχθέντ’ ἄντικρυς, ὅτι δοῦλος ὢν ἔφασκες εἶναι δεσπότης. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 740 | Ὤιμωξε μέντἄν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 743 | Τοῦτο μέντοι δουλικὸν εὐθὺς πεπόηκας, ὅπερ ἐγὼ χαίρω ποιῶν. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 745 | Χαίρεις, ἱκετεύω; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 745 | Μἀλλ’ ἐποπτεύειν δοκῶ, ὅταν καταράσωμαι λάθρᾳ τῷ δεσπότῃ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 745 | Τί δὲ τονθορύζων, ἡνίκ’ ἂν πληγὰς λαβὼν πολλὰς ἀπίῃς θύραζε; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 748 | Καὶ τοῦθ’ ἥδομαι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 748 | Τί δὲ πολλὰ πράττων; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 749 | Ὡς μὰ Δί’ οὐδὲν οἶδ’ ἐγώ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 749 | Ὁμόγνιε Ζεῦ· καὶ παρακούων δεσποτῶν ἅττ’ ἂν λαλῶσι; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 751 | Μἀλλὰ πλεῖν ἢ μαίνομαι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 751 | Τί δὲ τοῖς θύραζε ταῦτα καταλαλῶν; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 752 | Ἐγώ; μὰ Δί’ ἀλλ’ ὅταν δρῶ τοῦτο, κἀκμιαίνομαι. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 752 | Ὦ Φοῖβ’ Ἄπολλον, ἔμβαλέ μοι τὴν δεξιάν, |
| 755 | καὶ δὸς κύσαι καὐτὸς κύσον, —καί μοι φράσον πρὸς Διός, ὃς ἡμῖν ἐστιν ὁμομαστιγίας, τίς οὗτος οὕνδον ἐστὶ θόρυβος καὶ βοὴ χὠ λοιδορησμός; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 758 | Αἰσχύλου κεὐριπίδου. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 758 | Ἆ. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 759 | Πρᾶγμα, πρᾶγμα μέγα κεκίνηται, μέγα |
| 760 | ἐν τοῖς νεκροῖσι καὶ στάσις πολλὴ πάνυ. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 760 | Ἐκ τοῦ; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 761 | Νόμος τις ἐνθάδ’ ἐστὶ κείμενος ἀπὸ τῶν τεχνῶν, ὅσαι μεγάλαι καὶ δεξιαί, τὸν ἄριστον ὄντα τῶν ἑαυτοῦ συντέχνων σίτησιν αὐτὸν ἐν πρυτανείῳ λαμβάνειν |
| 765 | θρόνον τε τοῦ Πλούτωνος ἑξῆς— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 765 | Μανθάνω. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 765 | ἕως ἀφίκοιτο τὴν τέχνην σοφώτερος ἕτερός τις αὐτοῦ· τότε δὲ παραχωρεῖν ἔδει. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 765 | Τί δῆτα τουτὶ τεθορύβηκεν Αἰσχύλον; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 765 | Ἐκεῖνος εἶχε τὸν τραγῳδικὸν θρόνον, |
| 770 | ὡς ὢν κράτιστος τὴν τέχνην. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 770 | Νυνὶ δὲ τίς; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 770 | Ὅτε δὴ κατῆλθ’ Εὐριπίδης, ἐπεδείκνυτο τοῖς λωποδύταις καὶ τοῖσι βαλλαντιοτόμοις καὶ τοῖσι πατραλοίαισι καὶ τοιχωρύχοις, ὅπερ ἔστ’ ἐν Ἅιδου πλῆθος, οἱ δ’ ἀκροώμενοι |
| 775 | τῶν ἀντιλογιῶν καὶ λυγισμῶν καὶ στροφῶν ὑπερεμάνησαν κἀνόμισαν σοφώτατον· κἄπειτ’ ἐπαρθεὶς ἀντελάβετο τοῦ θρόνου, ἵν’ Αἰσχύλος καθῆστο. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 778 | Κοὐκ ἐβάλλετο; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 778 | Μὰ Δί’, ἀλλ’ ὁ δῆμος ἀνεβόα κρίσιν ποεῖν |
| 780 | ὁπότερος εἴη τὴν τέχνην σοφώτερος. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 780 | Ὁ τῶν πανούργων; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 781 | Νὴ Δί’, οὐράνιόν γ’ ὅσον. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 781 | Μετ’ Αἰσχύλου δ’ οὐκ ἦσαν ἕτεροι σύμμαχοι; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 781 | Ὀλίγον τὸ χρηστόν ἐστιν, ὥσπερ ἐνθάδε. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 781 | Τί δῆθ’ ὁ Πλούτων δρᾶν παρασκευάζεται; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 785 | Ἀγῶνα ποιεῖν αὐτίκα μάλα καὶ κρίσιν κἄλεγχον αὐτοῖν τῆς τέχνης. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 786 | Κἄπειτα πῶς οὐ καὶ Σοφοκλέης ἀντελάβετο τοῦ θρόνου; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 786 | Μὰ Δί’ οὐκ ἐκεῖνος, ἀλλ’ ἔκυσε μὲν Αἰσχύλον, ὅτε δὴ κατῆλθε, κἀνέβαλε τὴν δεξιὰν |
| 790 | κἄνεικος ὑπεχώρησεν αὐτῷ τοῦ θρόνου. Νυνὶ δ’ ἔμελλεν, ὡς ἔφη Κλειδημίδης, ἔφεδρος καθεδεῖσθαι· κἂν μὲν Αἰσχύλος κρατῇ, |
| 790 | ἕξειν κατὰ χώραν· εἰ δὲ μή, περὶ τῆς τέχνης διαγωνιεῖσθ’ ἔφασκε πρός γ’ Εὐριπίδην. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 795 | Τὸ χρῆμ’ ἄρ’ ἔσται; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 795 | Νὴ Δί’ ὀλίγον ὕστερον. Κἀνταῦθα δὴ τὰ δεινὰ κινηθήσεται. Καὶ γὰρ ταλάντῳ μουσικὴ σταθμήσεται— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 795 | Τί δέ; μειαγωγήσουσι τὴν τραγῳδίαν; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 795 | καὶ κανόνας ἐξοίσουσι καὶ πήχεις ἐπῶν |
| 795 | καὶ πλαίσια ξύμπηκτα— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 795 | Πλινθεύσουσι γάρ; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 795 | καὶ διαμέτρους καὶ σφῆνας. Ὁ γὰρ Εὐριπίδης κατ’ ἔπος βασανιεῖν φησι τὰς τραγῳδίας. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 795 | Ἦ που βαρέως οἶμαι τὸν Αἰσχύλον φέρειν. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 795 | Ἔβλεψε γοῦν ταυρηδὸν ἐγκύψας κάτω. |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 805 | Κρινεῖ δὲ δὴ τίς ταῦτα; |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 805 | Τοῦτ’ ἦν δύσκολον· σοφῶν γὰρ ἀνδρῶν ἀπορίαν ηὑρισκέτην. Οὔτε γὰρ Ἀθηναίοισι συνέβαιν’ Αἰσχύλος— |
| ΞΑΝΘΙΑΣ | |
| 805 | Πολλοὺς ἴσως ἐνόμιζε τοὺς τοιχωρύχους. |
| ΟΙΚΕΤΗΣ | |
| 805 | λῆρόν τε τἄλλ’ ἡγεῖτο τοῦ γνῶναι πέρι |
| 810 | φύσεις ποητῶν· εἶτα τῷ σῷ δεσπότῃ ἐπέτρεψαν, ὁτιὴ τῆς τέχνης ἔμπειρος ἦν. Ἀλλ’ εἰσίωμεν· ὡς ὅταν γ’ οἱ δεσπόται ἐσπουδάκωσι, κλαύμαθ’ ἡμῖν γίγνεται. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 813 | Ἦ που δεινὸν ἐριβρεμέτας χόλον ἔνδοθεν ἕξει, |
| 815 | ἡνίκ’ ἂν ὀξύλαλόν περ ἴδῃ θήγοντος ὀδόντα ἀντιτέχνου· τότε δὴ μανίας ὑπὸ δεινῆς ὄμματα στροβήσεται. Ἔσται δ’ ἱππολόφων τε λόγων κορυθαίολα νείκη σκινδαλάμων τε παραξόνια σμιλευματοεργοῦ |
| 820 | φωτὸς ἀμυνομένου φρενοτέκτονος ἀνδρὸς ῥήμαθ’ ἱπποβάμονα. Φρίξας δ’ αὐτοκόμου λοφιᾶς λασιαύχενα χαίταν, δεινὸν ἐπισκύνιον ξυνάγων, βρυχώμενος ἥσει ῥήματα γομφοπαγῆ, πινακηδὸν ἀποσπῶν |
| 825 | γηγενεῖ φυσήματι. Ἔνθεν δὴ στοματουργός, ἐπῶν βασανίστρια, λίσπη γλῶσς’, ἀνελισσομένη φθονεροὺς κινοῦσα χαλινούς, ῥήματα δαιομένη καταλεπτολογήσει πλευμόνων πολὺν πόνον. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 830 | Οὐκ ἂν μεθείμην τοῦ θρόνου, μὴ νουθέτει· κρείττων γὰρ εἶναί φημι τούτου τὴν τέχνην. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 830 | Αἰσχύλε, τί σιγᾷς; Αἰσθάνει γὰρ τοῦ λόγου. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 830 | Ἀποσεμνυνεῖται πρῶτον, ἅπερ ἑκάστοτε ἐν ταῖς τραγῳδίαισιν ἐτερατεύετο. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 835 | Ὦ δαιμόνι’ ἀνδρῶν, μὴ μεγάλα λίαν λέγε. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 835 | Ἐγᾦδα τοῦτον καὶ διέσκεμμαι πάλαι, |
| 835 | ἄνθρωπον ἀγριοποιόν, αὐθαδόστομον, ἔχοντ’ ἀχάλινον, ἀκρατές, ἀπύλωτον στόμα, ἀπεριλάλητον, κομποφακελορρήμονα. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 840 | Ἄληθες, ὦ παῖ τῆς ἀρουραίας θεοῦ; σὺ δὴ ’μὲ ταῦτ’, ὦ στωμυλιοσυλλεκτάδη καὶ πτωχοποιὲ καὶ ῥακιοσυρραπτάδη; Ἀλλ’ οὔ τι χαίρων αὔτ’ ἐρεῖς. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 843 | Παῦ’, Αἰσχύλε, καὶ μὴ πρὸς ὀργὴν σπλάγχνα θερμήνῃς κότῳ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 845 | Οὐ δῆτα, πρίν γ’ ἂν τοῦτον ἀποφήνω σαφῶς τὸν χωλοποιὸν οἷος ὢν θρασύνεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 845 | Ἄρν’ ἄρνα μέλανα, παῖδες, ἐξενέγκατε· τυφὼς γὰρ ἐκβαίνειν παρασκευάζεται. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 845 | Ὦ Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονῳδίας, |
| 845 | γάμους δ’ ἀνοσίους εἰσφέρων εἰς τὴν τέχνην, — |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 845 | Ἐπίσχες οὗτος, ὦ πολυτίμητ’ Αἰσχύλε. Ἀπὸ τῶν χαλαζῶν δ’, ὦ πόνηρ’ Εὐριπίδη, ἄναγε σεαυτὸν ἐκποδών, εἰ σωφρονεῖς, ἵνα μὴ κεφαλαίῳ τὸν κρόταφόν σου ῥήματι |
| 855 | θενὼν ὑπ’ ὀργῆς ἐκχέῃ τὸν Τήλεφον. Σὺ δὲ μὴ πρὸς ὀργήν, Αἰσχύλ’, ἀλλὰ πραόνως ἔλεγχ’, ἐλέγχου· λοιδορεῖσθαι δ’ οὐ πρέπει ἄνδρας ποητὰς ὥσπερ ἀρτοπώλιδας· σὺ δ’ εὐθὺς ὥσπερ πρῖνος ἐμπρησθεὶς βοᾷς. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 860 | Ἕτοιμός εἰμ’ ἔγωγε, κοὐκ ἀναδύομαι, δάκνειν, δάκνεσθαι πρότερος, εἰ τούτῳ δοκεῖ, τἄπη, τὰ μέλη, τὰ νεῦρα τῆς τραγῳδίας, καὶ νὴ Δία τὸν Πηλέα γε καὶ τὸν Αἴολον καὶ τὸν Μελέαγρον κἄτι μάλα τὸν Τήλεφον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 865 | Σὺ δὲ 〈δὴ〉 τί βουλεύει ποεῖν; λέγ’, Αἰσχύλε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 865 | Ἐβουλόμην μὲν οὐκ ἐρίζειν ἐνθάδε· οὐκ ἐξ ἴσου γάρ ἐστιν ἁγὼν νῷν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 867 | Τί δαί; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 867 | Ὅτι ἡ πόησις οὐχὶ συντέθνηκέ μοι, τούτῳ δὲ συντέθνηκεν, ὥσθ’ ἕξει λέγειν. |
| 870 | Ὅμως δ’ ἐπειδή σοι δοκεῖ, δρᾶν ταῦτα χρή. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 870 | Ἴθι νυν λιβανωτὸν δεῦρό τις καὶ πῦρ δότω, ὅπως ἂν εὔξωμαι πρὸ τῶν σοφισμάτων ἀγῶνα κρῖναι τόνδε μουσικώτατα· ὑμεῖς δὲ ταῖς Μούσαις τι μέλος ὑπᾴσατε. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 875 | Ὦ Διὸς ἐννέα παρθένοι, ἁγναὶ Μοῦσαι, λεπτολόγους ξυνετὰς φρένας αἳ καθορᾶτε ἀνδρῶν γνωμοτύπων, ὅταν εἰς ἔριν ὀξυμερίμνοις ἔλθωσι στρεβλοῖσι παλαίσμασιν ἀντιλογοῦντες, ἔλθετ’ ἐποψόμεναι δύναμιν |
| 880 | δεινοτάτοιν στομάτοιν πορίσασθαι ῥήματα καὶ παραπρίσματ’ ἐπῶν. |
| 882-884 | Νῦν γὰρ ἀγὼν σοφίας ὁ μέγας χωρεῖ πρὸς ἔργον ἤδη. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 885 | Εὔχεσθε δὴ καὶ σφώ τι πρὶν τἄπη λέγειν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 885 | Δήμητερ ἡ θρέψασα τὴν ἐμὴν φρένα, εἶναί με τῶν σῶν ἄξιον μυστηρίων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 885 | Ἐπίθες λαβὼν δὴ καὶ σὺ λιβανωτόν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 888 | Καλῶς· ἕτεροι γάρ εἰσιν οἷσιν εὔχομαι θεοῖς. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 890 | Ἴδιοί τινες σου, κόμμα καινόν; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 890 | Καὶ μάλα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 890 | Ἴθι δὴ προσεύχου τοῖσιν ἰδιώταις θεοῖς. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 890 | Αἰθήρ, ἐμὸν βόσκημα, καὶ γλώττης στρόφιγξ καὶ ξύνεσι καὶ μυκτῆρες ὀσφραντήριοι, ὀρθῶς μ’ ἐλέγχειν ὧν ἂν ἅπτωμαι λόγων. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 895 | Καὶ μὴν ἡμεῖς ἐπιθυμοῦμεν παρὰ σοφοῖν ἀνδροῖν ἀκοῦσαι, τίνα λόγων ἔπιτε δαΐαν ὁδόν. Γλῶσσα μὲν γὰρ ἠγρίωται, λῆμα δ’ οὐκ ἄτολμον ἀμφοῖν, |
| 899 | οὐδ’ ἀκίνητοι φρένες. |
| 899 | Προσδοκᾶν οὖν εἰκός ἐστι τὸν μὲν ἀστεῖόν τι λέξειν |
| 901 | καὶ κατερρινημένον, τὸν δ’ ἀνασπῶντ’ αὐτοπρέμνοις τοῖς λόγοισιν ἐμπεσόντα |
| 901 | συσκεδᾶν πολλὰς ἀλινδήθρας ἐπῶν. |
| 905 | Ἀλλ’ ὡς τάχιστα χρὴ λέγειν· οὕτω δ’ ὅπως ἐρεῖτον ἀστεῖα καὶ μήτ’ εἰκόνας μήθ’ οἷ’ ἂν ἄλλος εἴποι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 905 | Καὶ μὴν ἐμαυτὸν μέν γε, τὴν πόησιν οἷός εἰμι, ἐν τοῖσιν ὑστάτοις φράσω· τοῦτον δὲ πρῶτ’ ἐλέγξω, ὡς ἦν ἀλαζὼν καὶ φέναξ οἵοις τε τοὺς θεατὰς |
| 910 | ἐξηπάτα μώρους λαβὼν παρὰ Φρυνίχῳ τραφέντας. Πρώτιστα μὲν γὰρ ἕνα τιν’ ἂν καθῖσεν ἐγκαλύψας, Ἀχιλλέα τιν’ ἢ Νιόβην, τὸ πρόσωπον οὐχὶ δεικνύς, πρόσχημα τῆς τραγῳδίας, γρύζοντας οὐδὲ τουτί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 910 | Μὰ τὸν Δί’ οὐ δῆθ’. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 914 | Ὁ δὲ χορός γ’ ἤρειδεν ὁρμαθοὺς ἂν |
| 915 | μελῶν ἐφεξῆς τέτταρας ξυνεχῶς ἄν· οἱ δ’ ἐσίγων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 915 | Ἐγὼ δ’ ἔχαιρον τῇ σιωπῇ, καί με τοῦτ’ ἔτερπεν οὐχ ἧττον ἢ νῦν οἱ λαλοῦντες. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 917 | Ἠλίθιος γὰρ ἦσθα, σάφ’ ἴσθι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 918 | Κἀμαυτῷ δοκῶ. Τί δὲ ταῦτ’ ἔδρας’ ὁ δεῖνα; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 918 | Ὑπ’ ἀλαζονείας, ἵν’ ὁ θεατὴς προσδοκῶν καθῇτο, |
| 920 | ὁπόθ’ ἡ Νιόβη τι φθέγξεται· τὸ δρᾶμα δ’ ἂν διῄει. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 920 | Ὦ παμπόνηρος, οἷ’ ἄρ’ ἐφενακιζόμην ὑπ’ αὐτοῦ. Τί σκορδινᾷ καὶ δυσφορεῖς; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 922 | Ὅτι αὐτὸν ἐξελέγχω. Κἄπειτ’ ἐπειδὴ ταῦτα ληρήσειε καὶ τὸ δρᾶμα ἤδη μεσοίη, ῥήματ’ ἂν βόεια δώδεκ’ εἶπεν, |
| 925 | ὀφρῦς ἔχοντα καὶ λόφους, δείν’ ἄττα μορμορωπά, ἄγνωτα τοῖς θεωμένοις. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 926 | Οἴμοι τάλας. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 926 | Σιώπα. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 926 | Σαφὲς δ’ ἂν εἶπεν οὐδὲ ἕν— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 927 | Μὴ πρῖε τοὺς ὀδόντας. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 927 | ἀλλ’ ἢ Σκαμάνδρους ἢ τάφρους ἢ ’π’ ἀσπίδων ἐπόντας γρυπαιέτους χαλκηλάτους καὶ ῥήμαθ’ ἱππόκρημνα, |
| 930 | ἃ ξυμβαλεῖν οὐ ῥᾴδι’ ἦν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 930 | Νὴ τοὺς θεούς, ἐγὼ γοῦν ἤδη ποτ’ ἐν μακρῷ χρόνῳ νυκτὸς διηγρύπνησα τὸν ξουθὸν ἱππαλεκτρυόνα ζητῶν τίς ἐστιν ὄρνις. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 930 | Σημεῖον ἐν ταῖς ναυσίν, ὦμαθέστατ’, ἐνεγέγραπτο. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 930 | Ἐγὼ δὲ τὸν Φιλοξένου γ’ ᾤμην Ἔρυξιν εἶναι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 935 | Εἶτ’ ἐν τραγῳδίαις ἐχρῆν κἀλεκτρυόνα ποῆσαι; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 935 | Σὺ δ’, ὦ θεοῖσιν ἐχθρέ, ποῖ’ ἄττ’ ἐστὶν ἅττ’ ἐποίεις; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 935 | Οὐχ ἱππαλεκτρυόνας μὰ Δί’ οὐδὲ τραγελάφους, ἅπερ σύ, ἃν τοῖσι παραπετάσμασιν τοῖς Μηδικοῖς γράφουσιν· ἀλλ’ ὡς παρέλαβον τὴν τέχνην παρὰ σοῦ τὸ πρῶτον εὐθὺς |
| 940 | οἰδοῦσαν ὑπὸ κομπασμάτων καὶ ῥημάτων ἐπαχθῶν, ἴσχνανα μὲν πρώτιστον αὐτὴν καὶ τὸ βάρος ἀφεῖλον ἐπυλλίοις καὶ περιπάτοις καὶ τευτλίοισι λευκοῖς, χυλὸν διδοὺς στωμυλμάτων ἀπὸ βιβλίων ἀπηθῶν· εἶτ’ ἀνέτρεφον μονῳδίαις Κηφισοφῶντα μειγνύς. |
| 945 | Εἶτ’ οὐκ ἐλήρουν ὅ τι τύχοιμ’ οὐδ’ ἐμπεσὼν ἔφυρον, ἀλλ’ οὑξιὼν πρώτιστα μέν μοι τὸ γένος εἶπ’ ἂν εὐθὺς τοῦ δράματος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 947 | Κρεῖττον γὰρ ἦν σοι νὴ Δί’ ἢ τὸ σαυτοῦ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 947 | Ἔπειτ’ ἀπὸ τῶν πρώτων ἐπῶν οὐδὲν παρῆκ’ ἂν ἀργόν, ἀλλ’ ἔλεγεν ἡ γυνή τέ μοι χὠ δοῦλος οὐδὲν ἧττον, |
| 947 | χὠ δεσπότης χἠ παρθένος χἠ γραῦς ἄν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 947 | Εἶτα δῆτα οὐκ ἀποθανεῖν σε ταῦτ’ ἐχρῆν τολμῶντα; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 951 | Μὰ τὸν Ἀπόλλω· δημοκρατικὸν γὰρ αὔτ’ ἔδρων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 952 | Τοῦτο μὲν ἔασον, ὦ τᾶν. Οὐ σοὶ γάρ ἐστι περίπατος κάλλιστα περί γε τούτου. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 952 | Ἔπειτα τουτουσὶ λαλεῖν ἐδίδαξα— |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 954 | Φημὶ κἀγώ. |
| 955 | Ὡς πρὶν διδάξαι γ’ ὤφελες μέσος διαρραγῆναι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 955 | λεπτῶν τε κανόνων εἰσβολὰς ἐπῶν τε γωνιασμούς, νοεῖν, ὁρᾶν, ξυνιέναι, στρέφειν ἐρᾶν, τεχνάζειν, κάχ’ ὑποτοπεῖσθαι, περινοεῖν ἅπαντα— |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 958 | Φημὶ κἀγώ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 958 | οἰκεῖα πράγματ’ εἰσάγων, οἷς χρώμεθ’, οἷς ξύνεσμεν, |
| 960 | ἐξ ὧν γ’ ἂν ἐξηλεγχόμην· ξυνειδότες γὰρ οὗτοι ἤλεγχον ἄν μου τὴν τέχνην· ἀλλ’ οὐκ ἐκομπολάκουν ἀπὸ τοῦ φρονεῖν ἀποσπάσας, οὐδ’ ἐξέπληττον αὐτούς, Κύκνους ποιῶν καὶ Μέμνονας κωδωνοφαλαροπώλους. Γνώσει δὲ τοὺς τούτου τε κἀμοὺς ἑκατέρου μαθητάς. |
| 965 | Τουτουμενὶ Φορμίσιος Μεγαίνετός θ’ ὁ Μανῆς, σαλπιγγολογχυπηνάδαι, σαρκασμοπιτυοκάμπται, οὑμοὶ δὲ Κλειτοφῶν τε καὶ Θηραμένης ὁ κομψός. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 965 | Θηραμένης; σοφός γ’ ἀνὴρ καὶ δεινὸς εἰς τὰ πάντα, ὃς ἢν κακοῖς που περιπέσῃ καὶ πλησίον παραστῇ, |
| 970 | πέπτωκεν ἔξω τῶν κακῶν, οὐ χεῖος, ἀλλὰ Κεῖος. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 970 | Τοιαῦτα μέντοὐγὼ φρονεῖν τούτοισιν εἰσηγησάμην, λογισμὸν ἐνθεὶς τῇ τέχνῃ καὶ σκέψιν, ὥστ’ ἤδη νοεῖν |
| 975 | ἅπαντα καὶ διειδέναι τά τ’ ἄλλα καὶ τὰς οἰκίας οἰκεῖν ἄμεινον ἢ πρὸ τοῦ κἀνασκοπεῖν· «Πῶς τοῦτ’ ἔχει; Ποῦ μοι τοδί; Τίς τοῦτ’ ἔλαβε;» |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 980 | Νὴ τοὺς θεούς, νῦν γοῦν Ἀθη‐ ναίων ἅπας τις εἰσιὼν κέκραγε πρὸς τοὺς οἰκέτας ζητεῖ τε· «Ποῦ ’στιν ἡ χύτρα; Τίς τὴν κεφαλὴν ἀπεδήδοκεν |
| 985 | τῆς μαινίδος; Τὸ τρύβλιον τὸ περυσινὸν τέθνηκέ μοι; Ποῦ τὸ σκόροδον τὸ χθιζινόν; Τίς τῆς ἐλάας παρέτραγεν;» |
| 985 | Τέως δ’ ἀβελτερώτατοι |
| 990 | κεχηνότες μαμμάκυθοι, μελιτίδαι καθῆντο. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 991 | Τάδε μὲν λεύσσεις, φαίδιμ’ Ἀχιλλεῦ· σὺ δὲ τί, φέρε, πρὸς ταῦτα λέξεις; Μόνον ὅπως μή ς’ ὁ θυμὸς ἁρπάσας |
| 995 | ἐκτὸς οἴσει τῶν ἐλαῶν· δεινὰ γὰρ κατηγόρηκεν. Ἀλλ’ ὅπως, ὦ γεννάδα, μὴ πρὸς ὀργὴν ἀντιλέξεις, ἀλλὰ συστείλας ἄκροισι |
| 995 | χρώμενος τοῖς ἱστίοις, εἶτα μᾶλλον μᾶλλον ἄξεις καὶ φυλάξεις, ἡνίκ’ ἂν τὸ πνεῦμα λεῖον καὶ καθεστηκὸς λάβῃς. |
| 1003 | Ἀλλ’ ὦ πρῶτος τῶν Ἑλλήνων πυργώσας ῥήματα σεμνὰ |
| 1005 | καὶ κοσμήσας τραγικὸν λῆρον, θαρρῶν τὸν κρουνὸν ἀφίει. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1005 | Θυμοῦμαι μὲν τῇ ξυντυχίᾳ, καί μου τὰ σπλάγχν’ ἀγανακτεῖ, εἰ πρὸς τοῦτον δεῖ μ’ ἀντιλέγειν· ἵνα μὴ φάσκῃ δ’ ἀπορεῖν με, — ἀπόκριναί μοι, τίνος οὕνεκα χρὴ θαυμάζειν ἄνδρα ποητήν; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1005 | Δεξιότητος καὶ νουθεσίας, ὅτι βελτίους τε ποιοῦμεν |
| 1010 | τοὺς ἀνθρώπους ἐν ταῖς πόλεσιν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1010 | Ταῦτ’ οὖν εἰ μὴ πεπόηκας, ἀλλ’ ἐκ χρηστῶν καὶ γενναίων μοχθηροτάτους ἀπέδειξας, τί παθεῖν φήσεις ἄξιος εἶναι; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1012 | Τεθνάναι· μὴ τοῦτον ἐρώτα. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1012 | Σκέψαι τοίνυν οἵους αὐτοὺς παρ’ ἐμοῦ παρεδέξατο πρῶτον, εἰ γενναίους καὶ τετραπήχεις, καὶ μὴ διαδρασιπολίτας, |
| 1015 | μηδ’ ἀγοραίους μηδὲ κοβάλους, ὥσπερ νῦν, μηδὲ πανούργους, ἀλλὰ πνέοντας δόρυ καὶ λόγχας καὶ λευκολόφους τρυφαλείας καὶ πήληκας καὶ κνημῖδας καὶ θυμοὺς ἑπταβοείους. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1015 | Καὶ δὴ χωρεῖ τουτὶ τὸ κακόν· κρανοποιῶν αὖ μ’ ἐπιτρίψει. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1015 | Καὶ τί σὺ δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεδίδαξας; |
| 1020 | Αἰσχύλε, λέξον, μηδ’ αὐθάδως σεμνυνόμενος χαλέπαινε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1020 | Δρᾶμα ποήσας Ἄρεως μεστόν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1021 | Ποῖον; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1021 | Τοὺς Ἕπ τ ’ ἐπὶ Θήβα ς· ὃ θεασάμενος πᾶς ἄν τις ἀνὴρ ἠράσθη δάιος εἶναι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1021 | Τουτὶ μέν σοι κακὸν εἴργασται· Θηβαίους γὰρ πεπόηκας ἀνδρειοτέρους εἰς τὸν πόλεμον· καὶ τούτου γ’ οὕνεκα τύπτου. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1025 | Ἀλλ’ ὑμῖν αὔτ’ ἐξῆν ἀσκεῖν, ἀλλ’ οὐκ ἐπὶ τοῦτ’ ἐτράπεσθε. Εἶτα διδάξας Πέρσας μετὰ τοῦτ’ ἐπιθυμεῖν ἐξεδίδαξα νικᾶν ἀεὶ τοὺς ἀντιπάλους, κοσμήσας ἔργον ἄριστον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1025 | Ἐχάρην γοῦν, ἡνίκ’ ἐκώκυσας περὶ Δαρείου τεθνεῶτος, ὁ χορὸς δ’ εὐθὺς τὼ χεῖρ’ ὡδὶ συγκρούσας εἶπεν· «Ἰαυοῖ.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1030 | Ταῦτα γὰρ ἄνδρας χρὴ ποιητὰς ἀσκεῖν. Σκέψαι γὰρ ἀπ’ ἀρχῆς ὡς ὠφέλιμοι τῶν ποιητῶν οἱ γενναῖοι γεγένηνται. Ὀρφεὺς μὲν γὰρ τελετάς θ’ ἡμῖν κατέδειξε φόνων τ’ ἀπέχεσθαι, Μουσαῖος δ’ ἐξακέσεις τε νόσων καὶ χρησμούς, Ἡσίοδος δὲ |
| 1030 | γῆς ἐργασίας, καρπῶν ὥρας, ἀρότους· ὁ δὲ θεῖος Ὅμηρος |
| 1035 | ἀπὸ τοῦ τιμὴν καὶ κλέος ἔσχεν πλὴν τοῦδ’ ὅτι χρήστ’ ἐδίδαξεν, τάξεις, ἀρετάς, ὁπλίσεις ἀνδρῶν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1036 | Καὶ μὴν οὐ Παντακλέα γε ἐδίδαξεν ὅμως τὸν σκαιότατον. Πρώην γοῦν, ἡνίκ’ ἔπεμπεν, τὸ κράνος πρῶτον περιδησάμενος τὸν λόφον ἤμελλ’ ἐπιδήσειν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1036 | Ἀλλ’ ἄλλους τοι πολλοὺς ἀγαθούς, ὧν ἦν καὶ Λάμαχος ἥρως· |
| 1040-1041 | ὅθεν ἡμὴ φρὴν ἀπομαξαμένη πολλὰς ἀρετὰς ἐπόησεν, |
| 1041 | Πατρόκλων, Τεύκρων θυμολεόντων, ἵν’ ἐπαίροιμ’ ἄνδρα πολίτην ἀντεκτείνειν αὑτὸν τούτοις, ὁπόταν σάλπιγγος ἀκούσῃ. Ἀλλ’ οὐ μὰ Δί’ οὐ Φαίδρας ἐποίουν πόρνας οὐδὲ Σθενεβοίας, οὐδ’ οἶδ’ οὐδεὶς ἥντιν’ ἐρῶσαν πώποτ’ ἐποίησα γυναῖκα. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1045 | Μὰ Δί’, οὐδὲ γὰρ ἦν τῆς Ἀφροδίτης οὐδέν σοι. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1045 | Μηδέ γ’ ἐπείη· ἀλλ’ ἐπὶ σοί τοι καὶ τοῖς σοῖσιν πολλὴ πολλοῦ ’πικαθῆτο, ὥστε γε καὐτόν σε κατ’ οὖν ἔβαλεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1047 | Νὴ τὸν Δία τοῦτό γέ τοι δή. Ἃ γὰρ εἰς τὰς ἀλλοτρίας ἐπόεις, αὐτὸς τούτοισιν ἐπλήγης. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1047 | Καὶ τί βλάπτους’, ὦ σχέτλι’ ἀνδρῶν, τὴν πόλιν ἁμαὶ Σθενέβοιαι; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1047 | Ὅτι γενναίας καὶ γενναίων ἀνδρῶν ἀλόχους ἀνέπεισας κώνεια πίνειν αἰσχυνθείσας διὰ τοὺς σοὺς Βελλεροφόντας. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1047 | Πότερον δ’ οὐκ ὄντα λόγον τοῦτον περὶ τῆς Φαίδρας ξυνέθηκα; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1047 | Μὰ Δί’, ἀλλ’ ὄντ’· ἀλλ’ ἀποκρύπτειν χρὴ τὸ πονηρὸν τόν γε ποητήν, καὶ μὴ παράγειν μηδὲ διδάσκειν. Τοῖς μὲν γὰρ παιδαρίοισιν |
| 1055 | ἐστὶ διδάσκαλος ὅστις φράζει, τοῖσιν δ’ ἡβῶσι ποηταί. Πάνυ δὴ δεῖ χρηστὰ λέγειν ἡμᾶς. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1056 | Ἢν οὖν σὺ λέγῃς Λυκαβηττοὺς καὶ Παρνασσῶν ἡμῖν μεγέθη, τοῦτ’ ἐστὶ τὸ χρηστὰ διδάσκειν, ὃν χρῆν φράζειν ἀνθρωπείως; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1058 | Ἀλλ’, ὦ κακόδαιμον, ἀνάγκη μεγάλων γνωμῶν καὶ διανοιῶν ἴσα καὶ τὰ ῥήματα τίκτειν. |
| 1060 | Κἄλλως εἰκὸς τοὺς ἡμιθέους τοῖς ῥήμασι μείζοσι χρῆσθαι· καὶ γὰρ τοῖς ἱματίοις ἡμῶν χρῶνται πολὺ σεμνοτέροισιν. Ἁμοῦ χρηστῶς καταδείξαντος διελυμήνω σύ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1062 | Τί δράσας; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1062 | Πρῶτον μὲν τοὺς βασιλεύοντας ῥάκι’ ἀμπισχών, ἵν’ ἐλεινοὶ τοῖς ἀνθρώποις φαίνοιντ’ εἶναι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1064 | Τοῦτ’ οὖν ἔβλαψα τί δράσας; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1065 | Οὔκουν ἐθέλει γε τριηραρχεῖν πλουτῶν οὐδεὶς διὰ ταῦτα, ἀλλὰ ῥακίοις περιειλάμενος κλάει καὶ φησὶ πένεσθαι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1065 | Νὴ τὴν Δήμητρα χιτῶνά γ’ ἔχων οὔλων ἐρίων ὑπένερθεν. Κἂν ταῦτα λέγων ἐξαπατήσῃ, περὶ τοὺς ἰχθῦς ἀνέκυψεν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1065 | Εἶτ’ αὖ λαλιὰν ἐπιτηδεῦσαι καὶ στωμυλίαν ἐδίδαξας, |
| 1070 | ἣ ’ξεκένωσεν τάς τε παλαίστρας καὶ τὰς πυγὰς ἐνέτριψεν τῶν μειρακίων στωμυλλομένων, καὶ τοὺς Παράλους ἀνέπεισεν ἀνταγορεύειν τοῖς ἄρχουσιν. Καίτοι τότε γ’, ἡνίκ’ ἐγὼ ’ζων, οὐκ ἠπίσταντ’ ἀλλ’ ἢ μᾶζαν καλέσαι καὶ «Ῥυππαπαῖ» εἰπεῖν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1070 | Νὴ τὸν Ἀπόλλω, καὶ προσπαρδεῖν γ’ εἰς τὸ στόμα τῷ θαλάμακι, |
| 1075 | καὶ μινθῶσαι τὸν ξύσσιτον κἀκβάς τινα λωποδυτῆσαι· |
| 1075 | νῦν δ’ ἀντιλέγει κοὐκέτ’ ἐλαύνει· πλεῖ δευρὶ καὖθις ἐκεῖσε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1075 | Ποίων δὲ κακῶν οὐκ αἴτιός ἐστ’; |
| 1078-1079 | Οὐ προαγωγοὺς κατέδειξ’ οὗτος, |
| 1080 | καὶ τικτούσας ἐν τοῖς ἱεροῖς, καὶ μειγνυμένας τοῖσιν ἀδελφοῖς, καὶ φασκούσας οὐ ζῆν τὸ ζῆν; Κᾆτ’ ἐκ τούτων ἡ πόλις ἡμῶν ὑπογραμματέων ἀνεμεστώθη |
| 1085 | καὶ βωμολόχων δημοπιθήκων ἐξαπατώντων τὸν δῆμον ἀεί, λαμπάδα δ’ οὐδεὶς οἷός τε φέρειν ὑπ’ ἀγυμνασίας ἔτι νυνί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1085 | Μὰ Δί’ οὐ δῆθ’, ὥστε γ’ ἀφαυάνθην |
| 1090 | Παναθηναίοισι γελῶν, ὅτε δὴ βραδὺς ἄνθρωπός τις ἔθει κύψας λευκός, πίων, ὑπολειπόμενος καὶ δεινὰ ποιῶν· κᾆθ’ οἱ Κεραμῆς ἐν ταῖσι πύλαις παίους’ αὐτοῦ |
| 1095 | γαστέρα, πλευράς, λαγόνας, πυγήν, ὁ δὲ τυπτόμενος ταῖσι πλατείαις ὑποπερδόμενος φυσῶν τὴν λαμπάδ’ ἔφευγεν. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1098 | Μέγα τὸ πρᾶγμα, πολὺ τὸ νεῖκος, ἁδρὸς ὁ πόλεμος ἔρχεται. |
| 1098 | Χαλεπὸν οὖν ἔργον διαιρεῖν, ὅταν ὁ μὲν τείνῃ βιαίως, ὁ δ’ ἐπαναστρέφειν δύνηται κἀπερείδεσθαι τορῶς. Ἀλλὰ μὴ ’ν ταὐτῷ κάθησθον· εἰσβολαὶ γάρ εἰσι πολλαὶ χἄτεραι σοφισμάτων. |
| 1105 | Ὅ τι περ οὖν ἔχετον ἐρίζειν, λέγετον, ἔπιτον, ἀνὰ 〈δὲ〉 δέρετον τά τε παλαιὰ καὶ τὰ καινά, κἀποκινδυνεύετον λεπτόν τι καὶ σοφὸν λέγειν |
| 1108 | Εἰ δὲ τοῦτο καταφοβεῖσθον, μή τις ἀμαθία προσῇ |
| 1110 | τοῖς θεωμένοισιν, ὡς τὰ λεπτὰ μὴ γνῶναι λεγόντοιν, μηδὲν ὀρρωδεῖτε τοῦθ’· ὡς οὐκέθ’ οὕτω ταῦτ’ ἔχει. Ἐστρατευμένοι γάρ εἰσι, βιβλίον τ’ ἔχων ἕκαστος μανθάνει τὰ δεξιά· |
| 1115 | αἱ φύσεις τ’ ἄλλως κράτισται, νῦν δὲ καὶ παρηκόνηνται. Μηδὲν οὖν δείσητον, ἀλλὰ πάντ’ ἐπέξιτον, θεατῶν γ’ οὕνεχ’, ὡς ὄντων σοφῶν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1118 | Καὶ μὴν ἐπ’ αὐτοὺς τοὺς προλόγους σοι τρέψομαι, |
| 1120 | ὅπως τὸ πρῶτον τῆς τραγῳδίας μέρος πρώτιστον αὐτοῦ βασανιῶ τοῦ δεξιοῦ. Ἀσαφὴς γὰρ ἦν ἐν τῇ φράσει τῶν πραγμάτων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1120 | Καὶ ποῖον αὐτοῦ βασανιεῖς; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1123 | Πολλοὺς πάνυ. Πρῶτον δέ μοι τὸν ἐξ Ὀρεστείας λέγε. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1125 | Ἄγε δὴ σιώπα πᾶς ἀνήρ. Λέγ’, Αἰσχύλε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1125 | «Ἑρμῆ χθόνιε, πατρῷ’ ἐποπτεύων κράτη σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τ’ αἰτουμένῳ. Ἥκω γὰρ εἰς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι» — |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1125 | Τούτων ἔχεις ψέγειν τι; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1129 | Πλεῖν ἢ δώδεκα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1130 | Ἀλλ’ οὐδὲ πάντα ταῦτά γ’ ἔστ’ ἀλλ’ ἢ τρία. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1130 | Ἔχει δ’ ἕκαστον εἴκοσίν γ’ ἁμαρτίας. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1130 | Αἰσχύλε, παραινῶ σοι σιωπᾶν· εἰ δὲ μή, πρὸς τρισὶν ἰαμβείοισι προσοφείλων φανεῖ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1130 | Ἐγὼ σιωπῶ τῷδ’; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1134 | Ἐὰν πείθῃ γ’ ἐμοί. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1135 | Εὐθὺς γὰρ ἡμάρτηκεν οὐράνιον ὅσον. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1135 | Ὁρᾷς ὅτι ληρεῖς. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1136 | Ἀλλ’ ὀλίγον γέ μοι μέλει. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1136 | Πῶς φῄς μ’ ἁμαρτεῖν; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1137 | Αὖθις ἐξ ἀρχῆς λέγε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1137 | «Ἑρμῆ χθόνιε, πατρῷ’ ἐποπτεύων κράτη.» |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1137 | Οὔκουν Ὀρέστης τοῦτ’ ἐπὶ τῷ τύμβῳ λέγει |
| 1140 | τῷ τοῦ πατρὸς τεθνεῶτος; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1140 | Οὐκ ἄλλως λέγω. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1140 | Πότερ’ οὖν τὸν Ἑρμῆν, ὡς ὁ πατὴρ ἀπώλετο αὐτοῦ βιαίως ἐκ γυναικείας χερὸς δόλοις λαθραίοις, ταῦτ’ ἐποπτεύειν ἔφη; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1140 | Οὐ δῆτ’ ἐκεῖνον, ἀλλὰ τὸν Ἐριούνιον |
| 1145 | Ἑρμῆν χθόνιον προσεῖπε, κἀδήλου λέγων ὁτιὴ πατρῷον τοῦτο κέκτηται γέρας. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1145 | Ἔτι μεῖζον ἐξήμαρτες ἢ ’γὼ ’βουλόμην· εἰ γὰρ πατρῷον τὸ χθόνιον ἔχει γέρας— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1145 | οὕτω γ’ ἂν εἴη πρὸς πατρὸς τυμβωρύχος. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1145 | Διόνυσε, πίνεις οἶνον οὐκ ἀνθοσμίαν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1145 | Λέγ’ ἕτερον αὐτῷ· σὺ δ’ ἐπιτήρει τὸ βλάβος. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1145 | «Σωτὴρ γενοῦ μοι σύμμαχός τ’ αἰτουμένῳ. |
| 1145 | Ἥκω γὰρ εἰς γῆν τήνδε καὶ κατέρχομαι» — |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1145 | Δὶς ταὐτὸν ἡμῖν εἶπεν ὁ σοφὸς Αἰσχύλος. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1155 | Πῶς δίς; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1155 | Σκόπει τὸ ῥῆμ’· ἐγὼ δέ σοι φράσω. «Ἥκω γὰρ εἰς γῆν,» φησί, «καὶ κατέρχομαι»· ἥκειν δὲ ταὐτόν ἐστι τῷ κατέρχομα ι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1155 | Νὴ τὸν Δί’, ὥσπερ γ’ εἴ τις εἴποι γείτονι· «Χρῆσον σὺ μάκτραν, εἰ δὲ βούλει, κάρδοπον.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1160 | Οὐ δῆτα τοῦτό γ’, ὦ κατεστωμυλμένε ἄνθρωπε, ταὔτ’ ἔστ’, ἀλλ’ ἄριστ’ ἐπῶν ἔχον. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1160 | Πῶς δή; Δίδαξον γάρ με καθ’ ὅτι δὴ λέγεις. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1160 | Ἐλθεῖν μὲν εἰς γῆν ἔσθ’ ὅτῳ μετῇ πάτρας· χωρὶς γὰρ ἄλλης συμφορᾶς ἐλήλυθεν· |
| 1165 | φεύγων δ’ ἀνὴρ ἥκει τε καὶ κατέρχετα ι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1165 | Εὖ νὴ τὸν Ἀπόλλω. Τί σὺ λέγεις, Εὐριπίδη; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1165 | Οὔ φημι τὸν Ὀρέστην κατελθεῖν οἴκαδε· λάθρᾳ γὰρ ἦλθεν οὐ πιθὼν τοὺς κυρίους. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1165 | Εὖ νὴ τὸν Ἑρμῆν· ὅ τι λέγεις δ’ οὐ μανθάνω. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1170 | Πέραινε τοίνυν ἕτερον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1170 | Ἴθι πέραινε σύ, Αἰσχύλ’, ἁνύσας· σὺ δ’ εἰς τὸ κακὸν ἀπόβλεπε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1170 | «Τύμβου δ’ ἐπ’ ὄχθῳ τῷδε κηρύσσω πατρὶ κλύειν, ἀκοῦσαι» — |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1173 | Τοῦθ’ ἕτερον αὖθις λέγει, κλύει ν , ἀκοῦσα ι, ταὐτὸν ὂν σαφέστατα. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1175 | Τεθνηκόσιν γὰρ ἔλεγεν, ὦ μόχθηρε σύ, οἷς οὐδὲ τρὶς λέγοντες ἐξικνούμεθα. Σὺ δὲ πῶς ἐποίεις τοὺς προλόγους; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1177 | Ἐγὼ φράσω. Κἄν που δὶς εἴπω ταὐτόν, ἢ στοιβὴν ἴδῃς ἐνοῦσαν ἔξω τοῦ λόγου, κατάπτυσον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1180 | Ἴθι δὴ λέγ’· οὐ γὰρ μοὐστὶν ἀλλ’ ἀκουστέα τῶν σῶν προλόγων τῆς ὀρθότητος τῶν ἐπῶν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1180 | «Ἦν Οἰδίπους τὸ πρῶτον εὐδαίμων ἀνήρ,» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1180 | Μὰ τὸν Δί’ οὐ δῆτ’, ἀλλὰ κακοδαίμων φύσει. Ὅντινά γε, πρὶν φῦναι μέν, Ἁπόλλων ἔφη |
| 1185 | ἀποκτενεῖν τὸν πατέρα, πρὶν καὶ γεγονέναι, πῶς οὗτος ἦν τὸ πρῶτον εὐτυχὴς ἀνήρ; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1185 | «εἶτ’ ἐγένετ’ αὖθις ἀθλιώτατος βροτῶν.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1185 | Μὰ τὸν Δί’ οὐ δῆτ’, οὐ μὲν οὖν ἐπαύσατο. Πῶς γάρ; Ὅτε δὴ πρῶτον μὲν αὐτὸν γενόμενον |
| 1190 | χειμῶνος ὄντος ἐξέθεσαν ἐν ὀστράκῳ, ἵνα μὴ ’κτραφεὶς γένοιτο τοῦ πατρὸς φονεύς· εἶθ’ ὡς Πόλυβον ἤρρησεν οἰδῶν τὼ πόδε· ἔπειτα γραῦν ἔγημεν αὐτὸς ὢν νέος καὶ πρός γε τούτοις τὴν ἑαυτοῦ μητέρα· |
| 1195 | εἶτ’ ἐξετύφλωσεν αὑτόν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1195 | Εὐδαίμων ἄρ’ ἦν, εἰ κἀστρατήγησέν γε μετ’ Ἐρασινίδου. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1195 | Ληρεῖς· ἐγὼ δὲ τοὺς προλόγους καλῶς ποιῶ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1195 | Καὶ μὴν μὰ τὸν Δί’ οὐ κατ’ ἔπος γέ σου κνίσω τὸ ῥῆμ’ ἕκαστον, ἀλλὰ σὺν τοῖσιν θεοῖς |
| 1195 | ἀπὸ ληκυθίου σου τοὺς προλόγους διαφθερῶ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1195 | Ἀπὸ ληκυθίου σὺ τοὺς ἐμούς; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1201 | Ἑνὸς μόνου. |
| 1201 | Ποεῖς γὰρ οὕτως ὥστ’ ἐναρμόζειν ἅπαν, καὶ κῳδάριον καὶ ληκύθιον καὶ θυλάκιον, ἐν τοῖς ἰαμβείοισι. Δείξω δ’ αὐτίκα. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1205 | Ἰδού, σὺ δείξεις; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1205 | Φημί. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1205 | Καὶ δὴ χρὴ λέγειν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1205 | «Αἴγυπτος, ὡς ὁ πλεῖστος ἔσπαρται λόγος, ξὺν παισὶ πεντήκοντα ναυτίλῳ πλάτῃ Ἄργος κατασχών» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1208 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1208 | Τουτὶ τί ἦν τὸ ληκύθιον; Οὐ κλαύσεται; |
| 1210 | Λέγ’ ἕτερον αὐτῷ πρόλογον, ἵνα καὶ γνῶ πάλιν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1210 | «Διόνυσος, ὃς θύρσοισι καὶ νεβρῶν δοραῖς καθαπτὸς ἐν πεύκῃσι Παρνασσὸν κάτα πηδᾷ χορεύων» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1213 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1213 | Οἴμοι πεπλήγμεθ’ αὖθις ὑπὸ τῆς ληκύθου. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1215 | Ἀλλ’ οὐδὲν ἔσται πρᾶγμα· πρὸς γὰρ τουτονὶ τὸν πρόλογον οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον. «Οὐκ ἔστιν ὅστις πάντ’ ἀνὴρ εὐδαιμονεῖ· ἢ γὰρ πεφυκὼς ἐσθλὸς οὐκ ἔχει βίον, ἢ δυσγενὴς ὤν» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1219 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1220 | Εὐριπίδη, — |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1220 | Τί ἐστιν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1220 | Ὑφέσθαι μοι δοκεῖ. Τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτο πνευσεῖται πολύ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1220 | Οὐδ’ ἂν μὰ τὴν Δήμητρα φροντίσαιμί γε· νυνὶ γὰρ αὐτοῦ τοῦτό γ’ ἐκκεκόψεται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1220 | Ἴθι δὴ λέγ’ ἕτερον κἀπέχου τῆς ληκύθου. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1225 | «Σιδώνιόν ποτ’ ἄστυ Κάδμος ἐκλιπὼν Ἀγήνορος παῖς» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1226 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1226 | Ὦ δαιμόνι’ ἀνδρῶν, ἀποπρίω τὴν λήκυθον, ἵνα μὴ διακναίσῃ τοὺς προλόγους ἡμῶν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1228 | Τὸ τί; Ἐγὼ πρίωμαι τῷδ’; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1229 | Ἐὰν πείθῃ γ’ ἐμοί. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1230 | Οὐ δῆτ’, ἐπεὶ πολλοὺς προλόγους ἕξω λέγειν ἵν’ οὗτος οὐχ ἕξει προσάψαι λήκυθον. «Πέλοψ ὁ Ταντάλειος εἰς Πῖσαν μολὼν θοαῖσιν ἵπποις» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1233 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1233 | Ὁρᾷς, προσῆψεν αὖθις αὖ τὴν λήκυθον. |
| 1235 | Ἀλλ’, ὦγάθ’, ἔτι καὶ νῦν ἀπόδος πάσῃ τέχνῃ· λήψει γὰρ ὀβολοῦ πάνυ καλήν τε κἀγαθήν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1235 | Μὰ τὸν Δί’ οὔπω γ’· ἔτι γὰρ εἰσί μοι συχνοί. «Οἰνεύς ποτ’ ἐκ γῆς» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1238 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1238 | Ἔασον εἰπεῖν πρῶθ’ ὅλον με τὸν στίχον. |
| 1240 | «Οἰνεύς ποτ’ ἐκ γῆς πολύμετρον λαβὼν στάχυν θύων ἀπαρχάς» — |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1241 | ληκύθιον ἀπώλεσεν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1241 | Μεταξὺ θύων; Καὶ τίς αὔθ’ ὑφείλετο; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1241 | Ἔασον, ὦ τᾶν· πρὸς τοδὶ γὰρ εἰπάτω. «Ζεύς, ὡς λέλεκται τῆς ἀληθείας ὕπο» — |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1245 | Ἀπολεῖς· ἐρεῖ γὰρ «ληκύθιον ἀπώλεσεν.» Τὸ ληκύθιον γὰρ τοῦτ’ ἐπὶ τοῖς προλόγοισί σου ὥσπερ τὰ σῦκ’ ἐπὶ τοῖσιν ὀφθαλμοῖς ἔφυ. Ἀλλ’ εἰς τὰ μέλη πρὸς τῶν θεῶν αὐτοῦ τραποῦ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1245 | Καὶ μὴν ἔχω γ’ οἷς αὐτὸν ἀποδείξω κακὸν |
| 1245 | μελοποιὸν ὄντα καὶ ποιοῦντα ταὔτ’ ἀεί. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1245 | Τί ποτε πρᾶγμα γενήσεται; Φροντίζειν γὰρ ἔγωγ’ ἔχω, τίν’ ἄρα μέμψιν ἐποίσει ἀνδρὶ τῷ πολὺ πλεῖστα δὴ |
| 1255 | καὶ κάλλιστα μέλη ποή‐ σαντι τῶν μέχρι νυνί. [Θαυμάζω γὰρ ἔγωγ’ ὅπῃ μέμψεταί ποτε τοῦτον τὸν Βακχεῖον ἄνακτα, |
| 1260 | καὶ δέδοιχ’ ὑπὲρ αὐτοῦ.] |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1260 | Πάνυ γε μέλη θαυμαστά· δείξει δὴ τάχα. Εἰς ἓν γὰρ αὐτοῦ πάντα τὰ μέλη ξυντεμῶ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1260 | Καὶ μὴν λογιοῦμαι ταῦτα τῶν ψήφων λαβών. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1260 | Φθιῶτ’ Ἀχιλλεῦ, τί ποτ’ ἀνδροδάικτον ἀκούων |
| 1265 | ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ ἀρωγάν; Ἑρμᾶν μὲν πρόγονον τίομεν γένος οἱ περὶ λίμναν. Ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ ἀρωγάν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1265 | Δύο σοι κόπω, Αἰσχύλε, τούτω. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1269-1270 | Κύδιστ’ Ἀχαιῶν, Ἀτρέως πολυκοίρανε μάνθανέ μου παῖ. |
| 1271 | Ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ ἀρωγάν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1271 | Τρίτος, Αἰσχύλε, σοι κόπος οὗτος. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1273-1274 | Εὐφαμεῖτε. Μελισσονόμοι δόμον Ἀρτέμιδος πέλας οἴγειν. |
| 1275 | Ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ ἀρωγάν; Κύριός εἰμι θροεῖν ὅδιον κράτος αἴσιον ἀνδρῶν. Ἰὴ κόπον οὐ πελάθεις ἐπ’ ἀρωγάν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1275 | Ὦ Ζεῦ βασιλεῦ, τὸ χρῆμα τῶν κόπων ὅσον. Ἐγὼ μὲν οὖν εἰς τὸ βαλανεῖον βούλομαι· |
| 1280 | ὑπὸ τῶν κόπων γὰρ τὼ νεφρὼ βουβωνιῶ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1280 | Μή, πρίν γ’ ἀκούσῃς χἀτέραν στάσιν μελῶν ἐκ τῶν κιθαρῳδικῶν νόμων εἰργασμένην. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1280 | Ἴθι δὴ πέραινε, καὶ κόπον μὴ προστίθει. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1284-1285 | Ὅπως Ἀχαιῶν δίθρονον κράτος, Ἑλλάδος ἥβας, |
| 1286 | τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, Σφίγγα, δυσαμεριᾶν πρύτανιν κύνα, πέμπει, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, |
| 1286 | ξὺν δορὶ καὶ χερὶ πράκτορι θούριος ὄρνις, |
| 1290 | τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, κυρεῖν παρασχὼν ἰταμαῖς κυσὶν ἀεροφοίτοις, τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ, |
| 1293-1294 | τὸ συγκλινές τ’ ἐπ’ Αἴαντι, |
| 1295 | τοφλαττοθρατ τοφλαττοθρατ. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1295 | Τί τὸ φλαττοθρατ τοῦτ’ ἐστίν; Ἐκ Μαραθῶνος ἢ πόθεν συνέλεξας ἱμονιοστρόφου μέλη; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1295 | Ἀλλ’ οὖν ἐγὼ μὲν εἰς τὸ καλὸν ἐκ τοῦ καλοῦ ἤνεγκον αὔθ’, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν Φρυνίχῳ |
| 1295 | λειμῶνα Μουσῶν ἱερὸν ὀφθείην δρέπων· οὗτος δ’ ἀπὸ πάντων μὲν φέρει, πορνῳδιῶν, σκολίων Μελήτου, Καρικῶν αὐλημάτων, θρήνων, χορειῶν. Τάχα δὲ δηλωθήσεται. Ἐνεγκάτω τις τὸ λύριον. Καίτοι τί δεῖ |
| 1305 | λύρας ἐπὶ τοῦτον; Ποῦ ’στιν ἡ τοῖς ὀστράκοις αὕτη κροτοῦσα; Δεῦρο, Μοῦς’ Εὐριπίδου, πρὸς ἥνπερ ἐπιτήδεια τάδ’ ἔστ’ ᾄδειν μέλη. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1305 | Αὕτη ποθ’ ἡ Μοῦς’ οὐκ ἐλεσβίαζεν, οὔ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1305 | Ἀλκυόνες, αἳ παρ’ ἀενάοις θαλάσσης |
| 1310 | κύμασι στωμύλλετε, τέγγουσαι νοτίοις πτερῶν ῥανίσι χρόα δροσιζόμεναι· αἵ θ’ ὑπωρόφιοι κατὰ γωνίας |
| 1310 | εἰειειειειειλίσσετε δακτύλοις φάλαγγες |
| 1315 | ἱστότονα πηνίσματα, κερκίδος ἀοιδοῦ μελέτας, ἵν’ ὁ φίλαυλος ἔπαλλε δελ‐ φὶς πρῴραις κυανεμβόλοις μαντεῖα καὶ σταδίους. |
| 1320 | Οἰνάνθας γάνος ἀμπέλου, βότρυος ἕλικα παυσίπονον. περίβαλλ’, ὦ τέκνον, ὠλένας. Ὁρᾷς τὸν πόδα τοῦτον; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1323 | Ὁρῶ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1323 | Τί δέ; Τοῦτον ὁρᾷς; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1324 | Ὁρῶ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1325 | Τοιαυτὶ μέντοι σὺ ποιῶν τολμᾷς τἀμὰ μέλη ψέγειν, ἀνὰ τὸ δωδεκαμήχανον Κυρήνης μελοποιῶν; Τὰ μὲν μέλη σου ταῦτα· βούλομαι δ’ ἔτι |
| 1330 | τὸν τῶν μονῳδιῶν διεξελθεῖν τρόπον. Ὦ Νυκτὸς κελαινοφαὴς |
| 1331-1332 | ὄρφνα, τίνα μοι δύστανον ὄνει‐ |
| 1332 | ρον πέμπεις ἐξ ἀφανοῦς Ἀίδα προμολῶν, ψυχὰν ἄψυχον ἔχοντα, μελαίνας |
| 1335 | Νυκτὸς παῖδα, φρικώδη δεινὰν ὄ‐ ψιν, μελανονεκυείμονα, φόνια φόνια |
| 1335 | δερκόμενον, μεγάλους ὄνυχας ἔχοντα; Ἀλλά μοι, ἀμφίπολοι, λύχνον ἅψατε κάλπισί τ’ ἐκ ποταμῶν δρόσον ἄρατε, θέρμετε δ’ ὕδωρ, |
| 1340 | ὡς ἂν θεῖον ὄνειρον ἀποκλύσω. Ἰὼ πόντιε δαῖμον, |
| 1341-1342 | τοῦτ’ ἐκεῖν’· ἰὼ ξύνοικοι, |
| 1342 | τάδε τέρα θεάσασθε. Τὸν ἀλεκτρυόνα μου ξυναρπάσασα |
| 1343 | φρούδη Γλύκη. Νύμφαι ὀρεσσίγονοι, |
| 1345 | ὦ Μανία, ξύλλαβε. Ἐγὼ δ’ ἁ τάλαινα |
| 1346 | προσέχους’ ἔτυχον ἐμαυτῆς ἔργοισι, λίνου μεστὸν ἄτρακτον εἰειειλίσσουσα χεροῖν κλωστῆρα ποιοῦς’, ὅπως |
| 1346 | κνεφαῖος εἰς ἀγορὰν φέρους’ ἀποδοίμαν. Ὁ δ’ ἀνέπτατ’ ἀνέπτατ’ ἐξ αἰθέρα |
| 1352 | κουφοτάταις πτερύγων ἀκμαῖς, ἐμοὶ δ’ ἄχε’ ἄχεα κατέλιπε, δάκρυα δάκρυά τ’ ἀπ’ ὀμμάτων |
| 1355 | ἔβαλον ἔβαλον ἁ τλάμων. Ἀλλ’, ὦ Κρῆτες, Ἴδας τέκνα, τὰ τόξα 〈τε〉 λαβόντες ἐπαμύνατε, τὰ κῶλά τ’ ἀμπάλλετε κυκλούμενοι τὴν οἰκίαν. |
| 1355 | Ἅμα δὲ Δίκτυννα παῖς, Ἄρτεμις καλά, |
| 1360 | τὰς κυνίσκας ἔχους’ ἐλθέτω διὰ δόμων πανταχῇ. Σὺ δ’, ὦ Διός, διπύρους ἀνέχου‐ σα λαμπάδας ὀξυτάτας χεροῖν, |
| 1362 | Ἑκάτα, παράφηνον εἰς Γλύκης, ὅπως ἂν εἰσελθοῦσα φωράσω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1362 | Παύσασθον ἤδη τῶν μελῶν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1364 | Κἄμοιγ’ ἅλις. |
| 1365 | Ἐπὶ τὸν σταθμὸν γὰρ αὐτὸν ἀγαγεῖν βούλομαι, ὅπερ ἐξελέγξει τὴν πόησιν νῷν μόνον· τὸ γὰρ βάρος νὼ βασανιεῖ τῶν ῥημάτων. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1365 | Ἴτε δεῦρό νυν, εἴπερ γε δεῖ καὶ τοῦτό με, ἀνδρῶν ποητῶν τυροπωλῆσαι τέχνην. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1370 | Ἐπίπονοί γ’ οἱ δεξιοί. Τόδε γὰρ ἕτερον αὖ τέρας νεοχμόν, ἀτοπίας πλέων, ὃ τίς ἂν ἐπενόησεν ἄλλος; Μὰ τόν, ἐγὼ μὲν οὐκ ἂν εἴ τις |
| 1375 | ἔλεγέ μοι τῶν ἐπιτυχόντων, ἐπιθόμην, ἀλλ’ ᾠόμην ἂν αὐτὸν αὐτὰ ληρεῖν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1375 | Ἴθι δὴ παρίστασθον παρὰ τὼ πλάστιγγ’. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1378 | Ἰδού. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1378 | Καὶ λαβομένω τὸ ῥῆμ’ ἑκάτερος εἴπατον, |
| 1380 | καὶ μὴ μεθῆσθον, πρὶν ἂν ἐγὼ σφῷν κοκκύσω. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1380 | Ἐχόμεθα. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1381 | Τοὔπος νυν λέγετον εἰς τὸν σταθμόν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1381 | «Εἴθ’ ὤφελ’ Ἀργοῦς μὴ διαπτάσθαι σκάφος.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1381 | «Σπερχειὲ ποταμὲ βούνομοί τ’ ἐπιστροφαί.» |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1381 | Κόκκυ. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1384 | Μεθεῖται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1384 | Καὶ πολύ γε κατωτέρω |
| 1385 | χωρεῖ τὸ τοῦδε. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1385 | Καὶ τί ποτ’ ἐστὶ ταἴτιον; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1385 | Ὅ τι; εἰσέθηκε ποταμόν, ἐριοπωλικῶς ὑγρὸν ποήσας τοὔπος ὥσπερ τἄρια, σὺ δ’ εἰσέθηκας τοὔπος ἐπτερωμένον. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1385 | Ἀλλ’ ἕτερον εἰπάτω τι κἀντιστησάτω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1390 | Λάβεσθε τοίνυν αὖθις. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1390 | Ἢν ἰδού. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1390 | Λέγε. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1390 | «Οὐκ ἔστι Πειθοῦς ἱερὸν ἄλλο πλὴν Λόγος.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1390 | «Μόνος θεῶν γὰρ Θάνατος οὐ δώρων ἐρᾷ.» |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1390 | Μέθετε. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ ΚΑΙ ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1393 | Μεθεῖται. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1393 | Καὶ τὸ τοῦδέ γ’ αὖ ῥέπει· θάνατον γὰρ εἰσέθηκε, βαρύτατον κακόν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1395 | Ἐγὼ δὲ πειθώ γ’, ἔπος ἄριστ’ εἰρημένον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1395 | Πειθὼ δὲ κοῦφόν ἐστι καὶ νοῦν οὐκ ἔχον. Ἀλλ’ ἕτερον αὖ ζήτει τι τῶν βαρυστάθμων, ὅ τι σοι καθέλξει, καρτερόν τι καὶ μέγα. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1395 | Φέρε ποῦ τοιοῦτον δῆτα μοὐστί; ποῦ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1399 | Φράσω· |
| 1399 | «Βέβληκ’ Ἀχιλλεὺς δύο κύβω καὶ τέτταρα.» Λέγοιτ’ ἄν, ὡς αὕτη ’στὶ λοιπὴ σφῷν στάσις. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1399 | «Σιδηροβριθές τ’ ἔλαβε δεξιᾷ ξύλον.» |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1399 | «Ἐφ’ ἅρματος γὰρ ἅρμα καὶ νεκρῷ νεκρός.» |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1399 | Ἐξηπάτηκεν αὖ σε καὶ νῦν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1404 | Τῷ τρόπῳ; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1405 | Δύ’ ἅρματ’ εἰσέθηκε καὶ νεκρὼ δύο, οὓς οὐκ ἂν ἄραιντ’ οὐδ’ ἑκατὸν Αἰγύπτιοι. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1405 | Καὶ μηκέτ’ ἔμοιγε κατ’ ἔπος, ἀλλ’ εἰς τὸν σταθμὸν αὐτός, τὰ παιδί’, ἡ γυνή, Κηφισοφῶν, ἐμβὰς καθήσθω, ξυλλαβὼν τὰ βιβλία· |
| 1410 | ἐγὼ δὲ δύ’ ἔπη τῶν ἐμῶν ἐρῶ μόνον— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1410 | Ἅνδρες φίλοι, κἀγὼ μὲν αὐτοὺς οὐ κρινῶ. Οὐ γὰρ δι’ ἔχθρας οὐδετέρῳ γενήσομαι· τὸν μὲν γὰρ ἡγοῦμαι σοφόν, τῷ δ’ ἥδομαι. |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1414 | Οὐδὲν ἄρα πράξεις ὧνπερ ἦλθες οὕνεκα; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1415 | Ἐὰν δὲ κρίνω τὸν ἕτερον; |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1415 | Λαβὼν ἄπει ὁπότερον ἂν κρίνῃς, ἵν’ ἔλθῃς μὴ μάτην. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1415 | Εὐδαιμονοίης. Φέρε, πύθεσθέ μου ταδί. Ἐγὼ κατῆλθον ἐπὶ ποητήν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1418 | Τοῦ χάριν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1418 | Ἵν’ ἡ πόλις σωθεῖσα τοὺς χοροὺς ἄγῃ. |
| 1420 | Ὁπότερος οὖν ἂν τῇ πόλει παραινέσειν μέλλῃ τι χρηστόν, τοῦτον ἄξειν μοι δοκῶ. Πρῶτον μὲν οὖν περὶ Ἀλκιβιάδου τίν’ ἔχετον γνώμην ἑκάτερος; Ἡ πόλις γὰρ δυστοκεῖ. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1420 | Ἔχει δὲ περὶ αὐτοῦ τίνα γνώμην; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1424 | Τίνα; |
| 1425 | Ποθεῖ μέν, ἐχθαίρει δέ, βούλεται δ’ ἔχειν. Ἀλλ’ ὅ τι νοεῖτον εἴπατον τούτου πέρι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1425 | Μισῶ πολίτην, ὅστις ὠφελεῖν πάτραν βραδὺς φανεῖται, μεγάλα δὲ βλάπτειν ταχύς, καὶ πόριμον αὑτῷ, τῇ πόλει δ’ ἀμήχανον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1430 | Εὖ γ’, ὦ Πόσειδον. Σὺ δὲ τίνα γνώμην ἔχεις; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1431a | [Οὐ χρὴ λέοντος σκύμνον ἐν πόλει τρέφειν.] |
| 1431b | Μάλιστα μὲν λέοντα μὴ ’ν πόλει τρέφειν· |
| 1432 | ἢν δ’ ἐκτραφῇ τις, τοῖς τρόποις ὑπηρετεῖν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1432 | Νὴ τὸν Δία τὸν σωτῆρα, δυσκρίτως γ’ ἔχω· ὁ μὲν σοφῶς γὰρ εἶπεν, ὁ δ’ ἕτερος σαφῶς. |
| 1435 | Ἀλλ’ ἔτι μίαν γνώμην ἑκάτερος εἴπατον περὶ τῆς πόλεως ἥντιν’ ἔχετον σωτηρίαν. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1435 | Εἴ τις πτερώσας Κλεόκριτον Κινησίᾳ, αἴροιεν αὖραι πελαγίαν ὑπὲρ πλάκα— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1435 | γέλοιον ἂν φαίνοιτο. Νοῦν δ’ ἔχει τίνα; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1440 | εἰ ναυμαχοῖεν, κᾆτ’ ἔχοντες ὀξίδας ῥαίνοιεν εἰς τὰ βλέφαρα τῶν ἐναντίων. Ἐγὼ μὲν οἶδα καὶ θέλω φράζειν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1442 | Λέγε. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1442 | Ὅταν τὰ νῦν ἄπιστα πίσθ’ ἡγώμεθα, τὰ δ’ ὄντα πίστ’ ἄπιστα— |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1444 | Πῶς; Οὐ μανθάνω. |
| 1445 | Ἀμαθέστερόν πως εἰπὲ καὶ σαφέστερον. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1445 | Εἰ τῶν πολιτῶν οἷσι νῦν πιστεύομεν, τούτοις ἀπιστήσαιμεν, οἷς δ’ οὐ χρώμεθα, τούτοισι χρησαίμεσθα, σωθείημεν ἄν. Εἰ νῦν γε δυστυχοῦμεν ἐν τούτοισι, πῶς |
| 1445 | τἀναντί’ 〈ἂν〉 πράττοντες οὐ σῳζοίμεθ’ ἄν; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1445 | Εὖ γ’, ὦ Παλάμηδες, ὦ σοφωτάτη φύσις. Ταυτὶ πότερ’ αὐτὸς ηὗρες ἢ Κηφισοφῶν; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1445 | Ἐγὼ μόνος· τὰς δ’ ὀξίδας Κηφισοφῶν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1445 | Τί δαὶ σύ; Τί λέγεις; |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1454 | Τὴν πόλιν νῦν μοι φράσον |
| 1455 | πρῶτον τίσι χρῆται· πότερα τοῖς χρηστοῖς; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1455 | Πόθεν; Μισεῖ κάκιστα, τοῖς πονηροῖς δ’ ἥδεται. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1455 | Οὐ δῆτ’ ἐκείνη γ’, ἀλλὰ χρῆται πρὸς βίαν. Πῶς οὖν τις ἂν σώσειε τοιαύτην πόλιν, ᾗ μήτε χλαῖνα μήτε σισύρα ξυμφέρει; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1460 | Εὕρισκε νὴ Δί’, εἴπερ ἀναδύσει πάλιν. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1460 | Ἐκεῖ φράσαιμ’ ἄν, ἐνθαδὶ δ’ οὐ βούλομαι. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1460 | Μὴ δῆτα σύ γ’, ἀλλ’ ἐνθένδ’ ἀνίει τἀγαθά. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1460 | Τὴν γῆν ὅταν νομίσωσι τὴν τῶν πολεμίων εἶναι σφετέραν, τὴν δὲ σφετέραν τῶν πολεμίων, |
| 1465 | πόρον δὲ τὰς ναῦς, ἀπορίαν δὲ τὸν πόρον. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1465 | Εὖ, πλήν γ’ ὁ δικαστὴς αὐτὰ καταπίνει μόνος. |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1465 | Κρίνοις ἄν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1467 | Αὕτη σφῷν κρίσις γενήσεται. Αἱρήσομαι γὰρ ὅνπερ ἡ ψυχὴ θέλει. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1467 | Μεμνημένος νυν τῶν θεῶν οὓς ὤμοσας |
| 1470 | ἦ μὴν ἀπάξειν μ’ οἴκαδ’, αἱροῦ τοὺς φίλους. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1470 | Ἡ γλῶττ’ ὀμώμοκ’, Αἰσχύλον δ’ αἱρήσομαι. |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1470 | Τί δέδρακας, ὦ μιαρώτατ’ ἀνθρώπων; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1472 | Ἐγώ; ἔκρινα νικᾶν Αἰσχύλον. Τιὴ γὰρ οὔ; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1472 | Αἴσχιστον ἔργον προσβλέπεις μ’ εἰργασμένος; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1475 | Τί δ’ αἰσχρόν, ἢν μὴ τοῖς θεωμένοις δοκῇ; |
| ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ | |
| 1475 | Ὦ σχέτλιε, περιόψει με δὴ τεθνηκότα; |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1475 | «Τίς δ’ οἶδεν εἰ τὸ ζῆν μέν ἐστι κατθανεῖν», τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν, τὸ δὲ καθεύδειν κῴδιον; |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1475 | Χωρεῖτε τοίνυν, ὦ Διόνυς’, εἴσω. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1479 | Τί δαί; |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1480 | Ἵνα ξενίσω 〈’γώ〉 σφω πρὶν ἀποπλεῖν. |
| ΔΙΟΝΥΣΟΣ | |
| 1480 | Εὖ λέγεις νὴ τὸν Δί’· οὐ γὰρ ἄχθομαι τῷ πράγματι. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1481 | Μακάριός γ’ ἀνὴρ ἔχων ξύνεσιν ἠκριβωμένην. Πάρα δὲ πολλοῖσιν μαθεῖν. |
| 1485 | Ὅδε γὰρ εὖ φρονεῖν δοκήσας πάλιν ἄπεισιν οἴκαδ’ αὖθις, ἐπ’ ἀγαθῷ μὲν τοῖς πολίταις, ἐπ’ ἀγαθῷ δὲ τοῖς ἑαυτοῦ ξυγγενέσι τε καὶ φίλοισι, |
| 1490 | διὰ τὸ συνετὸς εἶναι. |
| 1490 | Χαρίεν οὖν μὴ Σωκράτει παρακαθήμενον λαλεῖν, ἀποβαλόντα μουσικὴν τά τε μέγιστα παραλιπόντα |
| 1495 | τῆς τραγῳδικῆς τέχνης. Τὸ δ’ ἐπὶ σεμνοῖσιν λόγοισι καὶ σκαριφησμοῖσι λήρων διατριβὴν ἀργὸν ποεῖσθαι, παραφρονοῦντος ἀνδρός. |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1499 | Ἄγε δὴ χαίρων, Αἰσχύλε, χώρει, καὶ σῷζε πόλιν τὴν ἡμετέραν |
| 1499 | γνώμαις ἀγαθαῖς, καὶ παίδευσον τοὺς ἀνοήτους· πολλοὶ δ’ εἰσίν· καὶ δὸς τουτὶ Κλεοφῶντι φέρων |
| 1505 | καὶ τουτὶ τοῖσι πορισταῖς, Μύρμηκί θ’ ὁμοῦ καὶ Νικομάχῳ τόδε δ’ Ἀρχενόμῳ· καὶ φράζ’ αὐτοῖς ταχέως ἥκειν ὡς ἐμὲ δευρὶ καὶ μὴ μέλλειν· κἂν μὴ ταχέως |
| 1510 | ἥκωσιν, ἐγὼ νὴ τὸν Ἀπόλλω |
| 1511-1512 | στίξας αὐτοὺς καὶ ξυμποδίσας |
| 1513 | μετ’ Ἀδειμάντου τοῦ Λευκολόφου κατὰ γῆς ταχέως ἀποπέμψω. |
| ΑΙΣΧΥΛΟΣ | |
| 1515 | Ταῦτα ποήσω· σὺ δὲ τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν παράδος Σοφοκλεῖ τηρεῖν καὶ διασῴζειν, ἢν ἄρ’ ἐγώ ποτε δεῦρ’ ἀφίκωμαι. Τοῦτον γὰρ ἐγὼ σοφίᾳ κρίνω δεύτερον εἶναι. |
| 1520 | Μέμνησο δ’ ὅπως ὁ πανοῦργος ἀνὴρ καὶ ψευδολόγος καὶ βωμολόχος μηδέποτ’ εἰς τὸν θᾶκον τὸν ἐμὸν μηδ’ ἄκων ἐγκαθεδεῖται. |
| ΠΛΟΥΤΩΝ | |
| 1520 | Φαίνετε τοίνυν ὑμεῖς τούτῳ |
| 1525 | λαμπάδας ἱεράς, χἄμα προπέμπετε τοῖσιν τούτου τοῦτον μέλεσιν καὶ μολπαῖσιν κελαδοῦντες. |
| ΧΟΡΟΣ | |
| 1527 | Πρῶτα μὲν εὐοδίαν ἀγαθὴν ἀπιόντι ποητῇ εἰς φάος ὀρνυμένῳ δότε, δαίμονες οἱ κατὰ γαίας, |
| 1530 | τῇ δὲ πόλει μεγάλων ἀγαθῶν ἀγαθὰς ἐπινοίας. Πάγχυ γὰρ ἐκ μεγάλων ἀχέων παυσαίμεθ’ ἂν οὕτως ἀργαλέων τ’ ἐν ὅπλοις ξυνόδων. Κλεοφῶν δὲ μαχέσθω |
| 1530 | κἄλλος ὁ βουλόμενος τούτων πατρίοις ἐν ἀρούραις. |