eul_wid: izm-ae
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Epigrams by Rhianus of Crete

The Epigrams of Rhianus of Crete are a collection of short poems composed in Greek elegiac verse during the 3rd century BCE. These poems engage with the conventional themes of Hellenistic epigrammatic poetry, including erotic sentiment, votive dedications, and sepulchral epitaphs. Characterized by a clear and polished style, they reflect the refined literary sensibilities of their era. The work survives not as an independent volume but through its preservation within the later compilation known as the Greek Anthology, where fifty-eight epigrams are attributed to him. While Rhianus was historically more renowned as an epic poet and a scholarly editor of Homeric texts, his surviving epigrams represent a concise and distinct facet of his literary output, demonstrating the versatility expected of poets writing for a sophisticated, literate audience in the Hellenistic period.

ΡΙΑΝΟΥ
Τὸ ῥόπαλον τῷ Πανὶ καὶ ἰοβόλον Πολύαινος
τόξον καὶ κάπρου τούσδε καθᾶψε πόδας
καὶ ταύταν γωρυτὸν ἐπαυχένιόν τε κυνακτὰν
θῆκεν ὀρειάρχᾳ δῶρα συαγρεσίης.
ἀλλʼ, ὦ Πὰν σκοπιῆτα, καὶ εἰς ὀπίσω Πολύαινον
εὔαγρον πέμποις, υἱέα Σημύλεω.
ΡΙΑΝΟΥ
Ἀχρυλίς, ἡ Φρυγίη θαλαμηπόλος, ἡ περὶ πεύκας
πολλάκι τοὺς ἱεροὺς χευαμένη πλοκάμους,
γαλλαίῳ Κυβέλης ὀλολύγματι πολλάκι δοῦσα
τὸν βαρὺν εἰς ἀκοὰς ἦχον ἀπὸ στομάτων,
τάσδε θεῇ χαίτας περὶ δικλίδι θῆκεν ὀρείῃ,
θερμὸν ἐπεὶ λύσσης ὧδʼ ἀνέπαυσε πόδα.
ΡΙΑΝΟΥ
Παῖς Ἀσκληπιάδεω καλῷ καλὸν εἵσατο Φοίβῳ
Γόργος ἀφʼ ἱμερτᾶς τοῦτο γέρας κεφαλᾶς.
Φοῖβε, σὺ δʼ ἵλαος, Δελφίνιε, κοῦρον ἀέξοις
εὔμοιρον λευκὴν ἄχρις ἐφʼ ἡλικίην.
ΖΗΝΟΔΟΤΟΥ, οἱ δὲ ΡΙΑΝΟΥ
Τρηχείην κατʼ ἐμεῦ, ψαφαρὴ κόνι, ῥάμνον ἑλίσσοις
πάντοθεν ἢ σκολιῆς ἄγρια κῶλα βάτου,
ὡς ἐπʼ ἐμοὶ μηδʼ ὄρνις ἐν εἴαρι κοῦφον ἐρείδοι
ἴχνος, ἐρημάζω δʼ ἥσυχα κεκλιμένος.
ἦ γὰρ ὁ μισάνθρωπος, ὁ μηδʼ ἀστοῖσι φιληθεὶς
Τίμων οὐδʼ Ἀίδῃ γνήσιός εἰμι νέκυς.
ΡΙΑΝΟΥ
Ὧραί σοι Χάριτές τε κατὰ γλυκὺ χεῦαν ἔλαιον,
ὦ πυγά· κνώσσειν δʼ οὐδὲ γέροντας ἐᾷς.
λέξον μοι, τίνος ἐσσὶ μάκαιρα τὺ καὶ τίνα παίδων
κοσμεῖς; ἁ πυγὰ δʼ εἶπε· «Μενεκράτεος.»
ΡΙΑΝΟΥ
Ἦ Τροιζὴν ἀγαθὴ κουροτρόφος· οὐκ ἂν ἁμάρτοις
αἰνήσας παίδων οὐδὲ τὸν ὑστάτιον.
τόσσον δʼ Ἐμπεδοκλῆς φανερώτερος, ὅσσον ἐν ἄλλοις
ἄνθεσιν εἰαρινοῖς καλὸν ἔλαμψε ῥόδον.
ΡΙΑΝΟΥ
Οἱ παῖδες λαβύρινθος ἀνέξοδος· ᾗ γὰρ ἂν ὄμμα
ῥίψῃς, ὡς ἰξῷ τοῦτο προσαμπέχεται.
τῇ μὲν γὰρ Θεόδωρος ἄγει ποτὶ πίονα σαρκὸς
ἀκμὴν καὶ γυίων ἄνθος ἀκηράσιον·
τῇ δὲ Φιλοκλῆος χρύσεον ῥέθος, ὃς τὸ καθʼ ὕψος
οὐ μέγας, οὐρανίη δʼ ἀμφιτέθηλε χάρις·
ἢν δʼ ἐπὶ Λεπτίνεω στρέψῃς δέμας, οὐκέτι γυῖα
κινήσεις, ἀλύτῳ δʼ ὡς ἀδάμαντι μένεις
ἴχνια κολληθείς· τοῖον σέλας ὄμμασιν αἴθει
κοῦρος καὶ νεάτους ἐκ κορυφῆς ὄνυχας.
χαίρετε, καλοὶ παῖδες, ἐς ἀκμαίην δὲ μόλοιτε
ἥβην καὶ λευκὴν ἀμφιέσαισθε κόμην.
ΡΙΑΝΟΥ
Ἦ ῥά νύ τοι, Κλεόνικε, διʼ ἀτραπιτοῖο κιόντι
στεινῆς ἤντησαν ταὶ λιπαραὶ Χάριτες·
καί σε ποτὶ ῥοδέῃσιν ἐπηχύναντο χέρεσσιν,
κοῦρε, πεποίησαι δʼ ἡλίκος ἐσσὶ χάρις·
τηλόθι μοι μάλα χαῖρε· πυρὸς δʼ οὐκ ἀσφαλὲς ἆσσον
ἕρπειν αὐηρήν, ἆ φίλος, ἀνθέρικα.
ΩΣ ΡΙΑΝΟΥ
Ἰξῷ Δεξιόνικος ὑπὸ χλωρῇ πλατανίστῳ
κόσσυφον ἀγρεύσας εἷλε κατὰ πτερύγων·
χὠ μὲν ἀναστενάχων ἀπεκώκυεν ἱερὸς ὄρνις.
ἀλλʼ ἐγώ, ὦ φίλʼ Ἔρως καὶ θαλεραὶ Χάριτες,
εἴην καὶ κίχλη καὶ κόσσυφος, ὡς ἂν ἐκείνου
ἐν χερὶ καὶ φθογγὴν καὶ γλυκὺ δάκρυ βάλω.
ΡΙΑΝΟΥ
Ἀγρεύσας τὸν νεβρὸν ἀπώλεσα, χὠ μὲν ἀνατλὰς
μυρία καὶ στήσας δίκτυα καὶ στάλικας
σὺν κενεαῖς χείρεσσιν ἀπέρχομαι· οἱ δʼ ἀμογητὶ
τἀμὰ φέρουσιν, Ἔρως, οἷς σὺ γένοιο βαρύς.