eul_wid: ios-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments on Cooks and Courtesans by Posidippus of Cassandreia the Comic Poet

Fragments on Cooks and Courtesans is a modern descriptive title for a collection of ninety-three fragmentary passages attributed to the Hellenistic comic poet Posidippus of Cassandreia. These excerpts are preserved not as a continuous play but as quotations within later authors, primarily by the antiquarian Athenaeus in his Deipnosophistae. The fragments thematically illustrate details of daily life, focusing on the professional roles of cooks and courtesans, and were likely drawn from multiple comedies by Posidippus. The collected passages reflect the concerns of New Comedy, offering comic commentary on Hellenistic social life. Key topics include the boastful, technical expertise of professional cooks, the lifestyles and sympotic roles of courtesans, and the broader culture of banquets, luxury, and contemporary manners in Athens. No complete play by Posidippus survives. The fragments exist through indirect transmission, chiefly in Athenaeus’s work, with others appearing in later lexicographical sources. The standard critical edition is found in Greek Comic Poets, Volume VII. As a poet of New Comedy, Posidippus was part of a tradition that influenced Roman comedy. His enduring significance lies in his value as a source for social history. Through the preservation by Athenaeus, these fragments provide concrete evidence for Hellenistic gastronomy, sympotic culture, and social customs, making them essential for historians of both Greek comedy and daily life.

ΑΝΑΒΛΕΠΩΝ
ἐγὼ μάγειρον λαμβάνων ἀκήκοα
τὰ τῶν μαγείρων πάντα καθʼ ἑκάστου κακά.
ἀντεργολαβοῦντες ἔλεγον ὁ μὲν ὡς οὐκ ἔχει
ῥῖνα κριτικὴν πρὸς τοὔψον, ὁ δʼ ὅτι τὸ στόμα
πονηρόν, ὁ δὲ τὴν γλῶτταν εἰς ἀσχήμονας
ἐπιθυμίας . . . . . . . . . . . . ἔνιά τε τῶν ἡδυσμάτων,
κάθαλος, κάτοξος, χναυστικός, προσκαυστικός,
καπνὸν οὐ φέρων, πῦρ οὐ φέρων. ἐκ τοῦ πυρὸς
εἰς τὰς μαχαίρας ἦλθον· ὧν εἷς οὑτοσὶ
διὰ τῶν μαχαιρῶν τοῦ πυρός τʼ ἐλήλυθεν.
ΑΠΟΚΛΗΙΟΜΕΝΗ
ταυτὶ μὲν οὖν τοιαῦτα· συμβαίνει δέ τι
νῦν μοι διακονοῦντι παρὰ τῷ δεσπότῃ
ἀστεῖον· οὐχ ἁλώσομʼ ἐκφέρων κρέας.
ἑψητὸν ἀγοράζειν τινά
ὦ Λακιάδαι
τηγανίζεσθαι
ΑΡΣΙΝΟΗ
βοῦς ἕβδομος
ΓΑΛΑΤΗΣ
κόρακι κλῄεθʼ ἡ θύρα.
ΔΗΜΟΤΑΙ
νεανισκεύεται
ΕΠΙΣΤΑΘΜΟΣ
σκηνάς, ὄχους,
ῥίσκους, ἀορτάς, τάχανα, λαμπήνας, ὄνους.
ΕΡΜΑΦΡΟΔΙΤΟΣ
υἱὸν τρέφει πᾶς κἂν πένης τις ὢν τύχῃ,
θυγατέρα δʼ ἐκτίθησι κἂν ᾖ πλούσιος.
ΕΦΕΣΙΑ
Φρύνη πρὸ ἡμῶν γέγονεν ἐπιφανεστάτη
πολὺ τῶν ἑταιρῶν· καὶ γὰρ εἰ νεωτέρα
τῶν τότε χρόνων εἶ, τόν γʼ ἀγῶνʼ ἀκήκοας.
βλάπτειν δοκοῦσα τοὺς βίους μείζους βλάβας
τὴν ἡλιαίαν εἷλε περὶ τοῦ σώματος,
καὶ τῶν δικαστῶν καθʼ ἕνα δεξιουμένη
μετὰ δακρύων διέσωσε τὴν ψυχὴν μόλις.
ΚΩΔΩΝ
τὸν παῖδʼ ἄνω σπεύδοντα πρὸς τὸ τελώνιον
ΛΟΚΡΙΔΕΣ
ὥρα περαίνειν· ἐγχέλεια, καράβους,
κόγχας, ἐχίνους προσφάτους, μηκώνια,
πίνας, τραχήλους, μύας.
ΜΕΤΑΦΕΡΟΜΕΝΟΙ
ὥστʼ ἐν ἡμέραις δέκα
εἶναι δοκεῖν Ζήνωνος ἐγκρατέστερον.
κυβίων
Κύπριον
ΜΥΡΜΗΞ
ὧν τοῖς θεοῖς ἄνθρωπος εὔχεται τυχεῖν
τῆς εὐθανασίας κρεῖττον οὐδὲν εὔχεται.
οὕτω τι πολύπουν ἐστὶν ἡ λύπη κακόν.
ΟΜΟΙΟΙ
ἔργον γε λύπην ἐκφυγεῖν, ἡ δʼ ἡμέρα
ἀεί τι καινὸν εἰς τὸ φροντίζειν φέρει.
ΠΑΙΔΙΟΝ
τὸ ἑφθοπώλιον
ΠΟΡΝΟΒΟΣΚΟΣ
ὁ μὴ πεπλευκὼς οὐδὲν ἑόρακεν κακόν·
τῶν μονομαχούντων ἐσμὲν ἀθλιώτεροι.
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ
ἐβάδιζες ἔξω τῶν πυλῶν μάγειρος ὤν;
Β. ἐντὸς πυλῶν γὰρ ἂν μένων ἄδειπνος ἦν.
Α. πότερʼ οὖν ἀφεῖσαι; Β. κατʼ ἀγορὰν ἐργάζομαι·
ἐπρίατο γάρ τις ὁμότεχνός με γνώριμος.
ἔνδοθι προνομεύειν ὄρμενα
ΦΙΛΟΠΑΤΩΡ
ἐθισμός
ΧΟΡΕΥΟΥΣΑΙ
μαθητὰ Λεύκων οἵ τε συνδιάκονοι
ὑμεῖς· ἅπας γάρ ἐστιν οἰκεῖος τόπος
ὑπὲρ τέχνης λαλεῖν τι· τῶν ἡδυσμάτων
πάντων κράτιστόν ἐστιν ἐν μαγειρικῇ
ἀλαζονεία· τὸ καθʼ ὅλου δὲ τῶν τεχνῶν
ὄψει σχεδόν τι τοῦθʼ ἡγούμενον.
ξεναγὸς οὗτος, ὅστις ἂν θώρακʼ ἔχῃ
φολιδωτὸν ἢ δράκοντα σεσιδηρωμένον,
ἐφάνη Βριάρεως, ἂν τύχῃ δʼ ἐστὶν λαγώς.
ὁ μάγειρος ἂν μὲν ὑποδιακόνους ἔχων
πρὸς τὸν ἰδιώτην καὶ μαθητὰς εἰσίῃ,
κυμινοπρίστας πάντας ἢ λιμοὺς καλῶν,
ἔπτηξʼ ἕκαστος εὐθύς. ἂν δʼ ἀληθινὸν
σαυτὸν παραβάλλῃς, καὶ προσεκδαρεὶς ἄπει.
ὅπερ οὖν ὑπεθέμην, τῷ κενῷ χώραν δίδου.
καὶ τὰ στόματα γίνωσκε τῶν κεκλημένων·
ὥσπερ γὰρ εἰς τἀμπόρια, τῆς τέχνης πέρας
τοῦτʼ ἔστιν, ἂν εὖ προσδράμῃς πρὸς τὸ στόμα.
διακονοῦμεν νῦν γάμους. τὸ θῦμα βοῦς,
ὁ διδοὺς ἐπιφανής, ἐπιφανὴς ὁ λαμβάνων.
τούτων γυναῖκες ἱέρειαι τῇ θεᾷ θεοί,
κορύβαντες, αὐλοί, παννυχίδες, ἀναστροφή·
ἱππόδρομος οὗτός ἐστί σοι μαγειρικῆς.
μέμνησο καὶ σὺ τοῦτο.
ΑΔΗΛΩΝ ΔΡΑΜΑΤΩΝ
ἰδιώτης μέγας
αὐτοῖς ὁ Σεύθης. οἶσθα δʼ, ὦ βέλτισθʼ, ὅτι
ἀγαθοῦ στρατηγοῦ διαφέρειν οὐδὲν δοκεῖ.
οἱ πολέμιοι πάρεισιν· ὁ βαθὺς τῇ φύσει
στρατηγὸς ἕστηκεν, τὸ πρᾶγμʼ ἐδέξατο.
πολέμιός ἐστι πᾶς ὁ συμπίνων ὄχλος.
κινεῖ γὰρ ἁθρόος οὗτος· εἰσελήλυθεν
ἐκ πέντε καὶ δέχʼ ἡμερῶν προηλπικὼς
τὸ δεῖπνον, ὁρμῆς μεστός, ἐκλελυμένος,
τηρῶν πότʼ ἐπὶ τὰς χεῖρας οἴσει τις. νόει
ὄχλου τοιούτου ῥαχίαν ἠθροισμένην.
Ἑλλὰς μέν ἐστι μία, πόλεις δὲ πλείονες·
σὺ μὲν ἀττικίζεις, ἡνίκʼ ἂν φωνὴν λέγῃς
αὐτοῦ τινές, οἱ δʼ Ἕλληνες ἑλληνίζομεν.
τί προσδιατρίβων συλλαβαῖς καὶ γράμμασιν
τὴν εὐτραπελίαν εἰς ἀηδίαν ἄγεις;
ναοὶ δύʼ εἰσὶ καὶ στοά, καὶ τοὔνομα,
καὶ τὸ βαλανεῖον, καὶ τὸ Σαράβου κλέος,
τὸ πολὺ μὲν ἀκτή, τοῖς δʼ Ἐλευθερίοις πόλις.
οὐδεὶς ἀλύπως τὸν βίον διήγαγεν
ἄνθρωπος ὤν, οὐδὲ μέχρι τοῦ τέλους πάλιν
ἔμεινεν εὐτυχῶν.
τὴν χλανίδα πάντες, ὡς ἔοικεν, οὐκ ἐμὲ
προσηγόρευον· οὐδὲ εἷς νῦν μοι λαλεῖ.
διὰ τὴν τέχνην μὲν γνωρίμους ἐκτησάμην
πολλούς, διὰ τὸν τρόπον δὲ τοὺς πλείστους φίλους.
οὐκ ἔργον ἐστὶν εὖ λέγειν, ἀλλʼ εὖ φρονεῖν·
πολλοὶ γὰρ εὖ λέγοντες οὐκ ἔχουσι νοῦν.
διψηρός, ἄτοπος ὁ μυρίνης ὁ τίμιος.
προσέκοψε τῷ ἀνθρώπῳ
τὸ τῆς ἐλαίας δένδρον
ὀνυχιστήρια λεπτά
ἄθετος
αὐθέκαστος
ἡ ἔπηλις
ἐπίχαρμα
κακοπρόσωπος
κύφωνες