Hymn 7 To DionysusὝμνος εἰς Διόνυσον
Hymnic Collection Anonymous Hymn 7 To Dionysus PDF
"Hymn 7 to Dionysus" is an ancient Greek narrative poem belonging to the collection known as the Homeric Hymns. Composed in the epic dactylic hexameter, it dates from the archaic period, likely the seventh or sixth century BCE, and is the work of an anonymous poet rather than Homer himself. The hymn recounts the dramatic episode in which the god Dionysus, son of Semele, is abducted by Tyrrhenian pirates. Mistaking his youthful and handsome appearance for that of a mortal prince, the pirates seize him and attempt to bind him with ropes aboard their ship. Their efforts prove futile as the bonds fall away, and Dionysus, smiling, begins to manifest his divine power. Miracles ensue: fragrant wine streams across the deck, a vine heavy with grapes and ivy sprout rapidly to entwine the mast and rigging, and the god himself transforms into a lion and creates a phantom bear. Stricken with terror, the impious pirates leap into the sea and are metamorphosed into dolphins. The helmsman alone, who had recognized the divine presence and pleaded for the god's release, is spared and receives the blessing of Dionysus.
The hymn, which survives complete in fifty-nine lines, exemplifies the ritual function of such compositions, which were likely performed as preludes to longer epic recitations to invoke a deity's presence and favor. It artfully illustrates the core themes of Dionysian worship, emphasizing the god's association with wine, ecstasy, metamorphosis, and the potent duality of his nature—he is a source of ecstatic blessing for his devotees but delivers terrifying punishment to those who deny his divinity. The narrative serves as a potent lesson on the necessity of recognizing the divine and the dire consequences of hubris. This particular myth enjoyed widespread popularity in antiquity and was a frequent subject in Greek vase painting. The text has been preserved through medieval manuscripts and is transmitted as an integral part of the Homeric Hymns corpus.
| unit_1 | Ἀμφὶ Διώνυσον Σεμέλης ἐρικυδέος υἱὸν μνήσομαι, ὡς ἐφάνη παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο ἀκτῇ ἐπὶ προβλῆτι νεηνίῃ ἀνδρὶ ἐοικὼς πρωθήβῃ· καλαὶ δὲ περισσείοντο ἔθειραι κυάνεαι, φᾶρος δὲ περὶ στιβαροῖς ἔχεν ὤμοις πορφύρεον· τάχα δ’ ἄνδρες ἐϋσσέλμου ἀπὸ νηὸς ληϊσταὶ προγένοντο θοῶς ἐπὶ οἴνοπα πόντον Τυρσηνοί· τοὺς δ’ ἦγε κακὸς μόρος· οἱ δὲ ἰδόντες νεῦσαν ἐς ἀλλήλους, τάχα δ’ ἔκθορον, αἶψα δ’ ἑλόντες εἷσαν ἐπὶ σφετέρης νηὸς κεχαρημένοι ἦτορ. υἱὸν γάρ μιν ἔφαντο διοτρεφέων βασιλήων εἶναι, καὶ δεσμοῖς ἔθελον δεῖν ἀργαλέοισι. τὸν δ’ οὐκ ἴσχανε δεσμά, λύγοι δ’ ἀπὸ τηλός’ ἔπιπτον χειρῶν ἠδὲ ποδῶν· ὁ δὲ μειδιάων ἐκάθητο ὄμμασι κυανέοισι, κυβερνήτης δὲ νοήσας αὐτίκα οἷς ἑτάροισιν ἐκέκλετο φώνησέν τε· Δαιμόνιοι τίνα τόνδε θεὸν δεσμεύεθ’ ἑλόντες καρτερόν; οὐδὲ φέρειν δύναταί μιν νηῦς εὐεργής. ἢ γὰρ Ζεὺς ὅδε γ’ ἐστὶν ἢ ἀργυρότοξος Ἀπόλλων |
| unit_2 | ἠὲ Ποσειδάων· ἐπεὶ οὐ θνητοῖσι βροτοῖσιν εἴκελος, ἀλλὰ θεοῖς οἳ Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσιν. ἀλλ’ ἄγετ’ αὐτὸν ἀφῶμεν ἐπ’ ἠπείροιο μελαίνης αὐτίκα, μηδ’ ἐπὶ χεῖρας ἰάλλετε μή τι χολωθεὶς ὄρσῃ ἀργαλέους τ’ ἀνέμους καὶ λαίλαπα πολλήν. Ὣς φάτο· τὸν δ’ ἀρχὸς στυγερῷ ἠνίπαπε μύθῳ· δαιμόνι’ οὖρον ὅρα, ἅμα δ’ ἱστίον ἕλκεο νηὸς σύμπανθ’ ὅπλα λαβών· ὅδε δ’ αὖτ’ ἄνδρεσσι μελήσει. ἔλπομαι ἢ Αἴγυπτον ἀφίξεται ἢ ὅ γε Κύπρον ἢ ἐς Ὑπερβορέους ἢ ἑκαστέρω· ἐς δὲ τελευτὴν ἔκ ποτ’ ἐρεῖ αὐτοῦ τε φίλους καὶ κτήματα πάντα οὕς τε κασιγνήτους, ἐπεὶ ἡμῖν ἔμβαλε δαίμων. Ὣς εἰπὼν ἱστόν τε καὶ ἱστίον ἕλκετο νηός. ἔμπνευσεν δ’ ἄνεμος μέσον ἱστίον, ἀμφὶ δ’ ἄρ’ ὅπλα καττάνυσαν· τάχα δέ σφιν ἐφαίνετο θαυματὰ ἔργα. |
| unit_3 | οἶνος μὲν πρώτιστα θοὴν ἀνὰ νῆα μέλαιναν ἡδύποτος κελάρυζ’ εὐώδης, ὤρνυτο δ’ ὀδμὴ ἀμβροσίη· ναύτας δὲ τάφος λάβε πάντας ἰδόντας. αὐτίκα δ’ ἀκρότατον παρὰ ἱστίον ἐξετανύσθη ἄμπελος ἔνθα καὶ ἔνθα, κατεκρημνῶντο δὲ πολλοὶ βότρυες· ἀμφ’ ἱστὸν δὲ μέλας εἱλίσσετο κισσὸς ἄνθεσι τηλεθάων, χαρίεις δ’ ἐπὶ καρπὸς ὀρώρει· πάντες δὲ σκαλμοὶ στεφάνους ἔχον· οἱ δὲ ἰδόντες νῆ’ ἤδη τότ’ ἔπειτα κυβερνήτην ἐκέλευον γῇ πελάαν· ὁ δ’ ἄρα σφι λέων γένετ’ ἔνδοθι νηὸς δεινὸς ἐπ’ ἀκροτάτης, μέγα δ’ ἔβραχεν, ἐν δ’ ἄρα μέσσῃ ἄρκτον ἐποίησεν λασιαύχενα σήματα φαίνων· ἂν δ’ ἔστη μεμαυῖα, λέων δ’ ἐπὶ σέλματος ἄκρου δεινὸν ὑπόδρα ἰδών· οἱ δ’ εἰς πρύμνην ἐφόβηθεν, ἀμφὶ κυβερνήτην δὲ σαόφρονα θυμὸν ἔχοντα ἔσταν ἄρ’ ἐκπληγέντες· ὁ δ’ ἐξαπίνης ἐπορούσας ἀρχὸν ἕλ’, οἱ δὲ θύραζε κακὸν μόρον ἐξαλύοντες πάντες ὁμῶς πήδησαν ἐπεὶ ἴδον εἰς ἅλα δῖαν, δελφῖνες δ’ ἐγένοντο· κυβερνήτην δ’ ἐλεήσας |
| unit_4 | ἔσχεθε καί μιν ἔθηκε πανόλβιον εἶπέ τε μῦθον· Θάρσει † δῖ’ ἑκάτωρ τῷ ἐμῷ κεχαρισμένε θυμῷ· εἰμὶ δ’ ἐγὼ Διόνυσος ἐρίβρομος ὃν τέκε μήτηρ Καδμηῒς Σεμέλη Διὸς ἐν φιλότητι μιγεῖσα. Χαῖρε τέκος Σεμέλης εὐώπιδος· οὐδέ πῃ ἔστι σεῖό γε ληθόμενον γλυκερὴν κοσμῆσαι ἀοιδήν. |