On Youth and Old AgeἈποσπάσματα
Mimnermus of Colophon On Youth and Old Age PDF
On Youth and Old Age is the conventional modern title for a collection of poetic fragments attributed to the archaic Greek poet Mimnermus of Colophon, who was active in the late seventh century BCE. The work is not a unified composition but a compilation of excerpts preserved by later authors, most notably in the fifth-century CE anthology of Stobaeus. Written in the Ionic dialect and elegiac meter, the surviving verses present a stark and poignant contrast between the vitality of youth and the infirmities of old age. A central, recurring theme is the ephemeral nature of human life, famously encapsulated in a simile comparing the brief flourishing of youth to a sunlit leaf that quickly fades. The poetry advocates for the passionate pursuit of love, beauty, and pleasure during life’s transient prime, while depicting old age as a time of physical decline, social irrelevance, and sorrow. Though the original structure and full extent of Mimnermus’s poetry are lost, his melancholic and hedonistic verses are considered a significant reflection of aristocratic symposium culture in Ionian Greece. His work helped establish a tradition of personal, reflective elegy that exerted a lasting influence on later Greek and Roman poets.
| book 1.1 | τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ |
| book 1.2 | χρυσῆς Ἀφροδίτης; [para]τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι |
| book 1.3 | ταῦτα μέλοι, κρυπταδίη |
| book 1.4 | φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή, [para]οἷ’ ἥβης ἄνθ͜εα͜ γίνεται ἁρπαλέα[ln_5]ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ’ ὀδυνηρὸν ἐπέλθηι [para]γῆρας, ὅ τ’ αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα |
| book 1.5 | τιθεῖ, αἰεί μιν |
| book 1.6 | φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι, [para]οὐδ’ αὐγὰς |
| book 1.7 | προσορῶν τέρπεται ἠελίου, ἀλλ’ ἐχθρὸς μὲν |
| book 1.8 | παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν· |
| book 1 | [ln_10]οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός. |
| book 2.1 | ἡμεῖς δ’, οἷά τε φύλλα φύει |
| book 2.2 | πολυάνθεμος ὥρη [para]͜ἔα͜ρος, ὅτ’ αἶψ’ αὐγῆις αὔξεται ἠελίου, τοῖς ἴκελοι πήχυιον ἐπὶ χρόνον ἄνθεσιν ἥβης [para]τερπόμεθα, πρὸς θ͜εῶ͜ν εἰδότες οὔτε κακὸν[ln_5]οὔτ’ ἀγαθόν· Κῆρες δὲ παρεστήκασι μέλαιναι, [para]ἡ μὲν ἔχουσα τέλος γήραος ἀργαλέου, ἡ δ’ ἑτέρη θανάτοιο· μίνυνθα δὲ γίνεται ἥβης [para]καρπός, ὅσον τ’ ἐπὶ γῆν κίδναται ἠέλιος. αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τοῦτο τέλος |
| book 2.3 | παραμείψεται ὥρης,[ln_10]αὐτίκα δὴ τεθνάναι βέλτιον ἢ βίοτος· πολλὰ γὰρ ἐν θυμῶι κακὰ γίνεται· ἄλλοτε οἶκος [para]τρυχοῦται, πενίης δ’ ἔργ’ ὀδυνηρὰ πέλει· ἄλλος δ’ αὖ παίδων ἐπιδεύεται, ὧν |
| book 2.4 | τε μάλιστα [para]ἱμείρων κατὰ γῆς ἔρχεται εἰς Ἀΐδην· |
| book 2 | [ln_15]ἄλλος νοῦσον ἔχει θυμοφθόρον· οὐδέ τίς ἐστιν [para]ἀνθρώπων ὧι Ζεὺς μὴ κακὰ πολλὰ διδοῖ. |
| book 3.1 | τὸ πρὶν ἐὼν κάλλιστος, ἐπὴν |
| book 3.2 | παραμείψεται ὥρη, [para]οὐδὲ πατὴρ |
| book 3.3 | παισὶν τίμιος οὔτε φίλος. |
| book 4 | Τιθωνῶι μὲν ἔδωκεν ἔχειν κακὸν ἄφθιτον 〈 〉 [para]γῆρας, ὃ καὶ θανάτου ῥίγιον ἀργαλέου. |
| book 5.1 | αὐτίκα μοι κατὰ μὲν |
| book 5.2 | χροιὴν ῥέει ἄσπετος ἱδρώς, [para]πτοιῶμαι δ’ ἐσορῶν ἄνθος ὁμηλικίης |
| book 5.3 | τερπνὸν ὁμῶς καὶ καλόν· ἐπὶ πλέον ὤφελεν εἶναι· [para]ἀλλ’ ὀλιγοχρόνιον γίνεται ὥσπερ ὄναρ[ln_5]ἥβη |
| book 5.4 | τιμήεσσα· τὸ δ’ ἀργαλέον καὶ ἄμορφον [para]γῆρας ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτίχ’ ὑπερκρέμαται, ἐχθρὸν ὁμῶς καὶ ἄτιμον, ὅ τ’ ἄγνωστον |
| book 5.5 | τιθεῖ ἄνδρα, [para]βλάπτει δ’ ὀφθαλμοὺς καὶ νόον ἀμφιχυθέν. |
| book 6.1 | αἲ γὰρ ἄτερ νούσων |
| book 6.2 | τε καὶ ἀργαλέων μελεδων͜έω͜ν ἑξηκονταέτη μοῖρα κίχοι θανάτου, |
| book 7.1 | σὴν αὐτοῦ φρένα τέρπε· δυσηλεγέων δὲ πολιτ͜έω͜ν [para]ἄλλός τίς |
| book 7.2 | σε κακῶς, ἄλλος ἄμεινον ἐρεῖ. |
| book 8.1 | ἀληθείη δὲ παρέστω |
| book 8.2 | σοὶ καὶ ἐμοί, πάντων |
| book 8.3 | χρῆμα δικαιότατον. |
| book 9.1 | Αἰπὺ 〈 〉 τε Πύλον Νηλήϊον ἄστυ λιπόντες [para]ἱμερτὴν Ἀσίην νηυσὶν ἀφικόμεθα, ἐς δ’ ἐρατὴν Κολοφῶνα βίην ὑπέροπλον ἔχοντες [para]ἑζόμεθ’, ἀργαλέης ὕβριος ἡγεμόνες·[ln_5]κεῖθεν †διαστήεντος ἀπορνύμενοι |
| book 9.2 | ποταμοῖο θ͜εῶ͜ν βουλῆι |
| book 9.3 | Σμύρνην εἵλομεν Αἰολίδα. |
| book 11.1 | οὐδέ κοτ’ ἂν μέγα κῶας ἀνήγαγεν αὐτὸς Ἰήσων [para]ἐξ Αἴης |
| book 11.2 | τελέσας ἀλγινόεσσαν ὁδόν, ὑβριστῆι |
| book 11.3 | Πελίηι |
| book 11.4 | τελέων |
| book 11.5 | χαλεπῆρες ἄεθλον, [para]οὐδ’ ἂν ἐπ’ Ὠκεανοῦ καλὸν ἵκοντο ῥόον. |
| book 11a.1 | Αἰήταο πόλιν, τόθι τ’ ὠκέος Ἠελίοιο [para]ἀκτῖνες |
| book 11a.2 | χρυς͜έω͜ι κείαται ἐν θαλάμωι Ὠκεανοῦ παρὰ χεῖλος, ἵν’ ὤιχετο θεῖος Ἰήσων. |
| book 12.1 | Ἠέλιος μὲν γὰρ ἔλαχεν πόνον ἤματα πάντα, [para]οὐδέ ποτ’ ἄμπαυσις γίνεται οὐδεμία ἵπποισίν |
| book 12.2 | τε καὶ αὐτῶι, ἐπεὶ ῥοδοδάκτυλος Ἠὼς [para]Ὠκεανὸν |
| book 12.3 | προλιποῦς’ οὐρανὸν εἰσαναβῆι.[ln_5]τὸν μὲν γὰρ διὰ κῦμα φέρει |
| book 12.4 | πολυήρατος εὐνή, [para]ποικίλη, Ἡφαίστου |
| book 12.5 | χερσὶν ἐληλαμένη, χρυσοῦ τιμήεντος, ὑπόπτερος, ἄκρον ἐφ’ ὕδωρ [para]εὕδονθ’ ἁρπαλέως χώρου ἀφ’ Ἑσπερίδων γαῖαν ἐς Αἰθιόπων, ἵνα δὴ θοὸν ἅρμα καὶ ἵπποι[ln_10]ἑστᾶς’, ὄφρ’ Ἠὼς ἠριγένεια μόληι· ἔνθ’ ἐπέβη ἑτέρων ὀχέων Ὑπερίονος υἱός. |
| book 13a.1 | ὣς οἳ πὰρ βασιλῆος, ἐπε[ί ῥ’] ἐ[ν]εδέξατο μῦθο̣ν̣, [para]ἤ[ϊξ]α̣ν κοίληι[ς ἀ]σπίσι |
| book 13a.2 | φραξάμενοι. |
| book 14.1 | οὐ μὲν δὴ κείνου γε μένος καὶ ἀγήνορα θυμὸν [para]τοῖον ἐμ͜έο͜ προτέρων |
| book 14.2 | πεύθομαι, οἵ μιν ἴδον Λυδῶν ἱππομάχων |
| book 14.3 | πυκινὰς κλονέοντα φάλαγγας [para]Ἕρμιον ἂμ |
| book 14.4 | πεδίον, φῶτα |
| book 14.5 | φερεμμελίην·[ln_5]τοῦ μὲν ἄρ’ οὔ ποτε πάμπαν ἐμέμψατο |
| book 14.6 | Παλλὰς Ἀθήνη [para]δριμὺ μένος κραδίης, εὖθ’ ὅ γ’ ἀνὰ προμάχους |
| book 14.7 | σεύαιθ’ αἱματόεν〈τος ἐν〉 ὑσμίνηι |
| book 14.8 | πολέμοιο, [para]πικρὰ βιαζόμενος δυσμενέων βέλεα· οὐ γάρ |
| book 14.9 | τις κείνου δηίων ἔτ’ ἀμεινότερος φὼς[ln_10]ἔσκεν ἐποίχεσθαι |
| book 14.10 | φυλόπιδος κρατερῆς ἔργον, ὅτ’ αὐγῆισιν φέρετ’ ὠκέος ἠελίοιο |
| book 15.1 | καί μιν ἐπ’ ἀνθρώπους βάξις ἔχει |
| book 15.2 | χαλεπή. |
| book 16 | ἀργαλέης αἰεὶ βάξιος ἱέμενοι. |
| book 17.1 | Παίονας ἄνδρας ἄγων, ἵνα |
| book 17.2 | τε κλειτὸν γένος ἵππων. |
| book 22.1 | Τροιζηνίας δὲ τραῦμα |
| book 22.2 | φοιτάδος |
| book 22.3 | πλάνης ἔσται κακῶν |
| book 22.4 | τε πημάτων |
| book 22.5 | παραίτιον, ὅταν θρασεῖα θουρὰς οἰστρήσῃ κύων |
| book 22.6 | πρὸς λέκτρα· τύμβος δ’ αὐτὸν ἐκσώσει μόρου[ln_5]Ὁπλοσμίας, σφαγαῖσιν ηὐτρεπισμένον. κολοσσοβάμων δ’ ἐν |
| book 22.7 | πτυχαῖσιν Αὐσόνων κτλ. |
| book 24 | οἷα δὴ φιλοῦσιν {οἱ} ἰατροὶ λέγειν τὰ φαῦλα μείζω καὶ τὰ δείν’ ὑπὲρ φόβον, πυργοῦντες αὑτούς. |
| book 25.1 | δεινοὶ γὰρ ἀνδρὶ πάντες ἐσμὲν εὐκλεεῖ ζῶντι |
| book 25.2 | φθονῆσαι, κατθανόντα δ’ αἰνέσαι. |
| book 26 | ὦ Ζεῦ πολυτίμητ’, ὡς καλαὶ νῷν αἱ γυναῖ |