Hymnic Collection Anonymous Hymn 3 To Apollo in Greek

Name: Hymn 3 To Apollo
Author: Hymnic Collection Anonymous

Period: Κλασική Classical

Dialect: Ἐπική Epic (Homeric)

Domain: Ποίησις Poetry

Format: Ἔμμετρος Verse

The Hymn to Apollo, designated as Hymn 3 in the collection of Homeric Hymns, is a brief, forty-line invocation composed in dactylic hexameter. While ancient tradition ascribed these hymns to Homer, modern scholarship identifies them as the anonymous compositions of rhapsodes, likely dating from the seventh or sixth century BCE. The poem functions as a concise celebration of Apollo's essential divine powers. It addresses the god with his characteristic epithets, including lord of the silver bow, the far-shooter, and master of the golden-lyre, while also acknowledging his prophetic authority. Such hymns were typically performed as preludes, or prooimia, to longer recitations of epic poetry, serving both to honor the deity and to invoke his patronage for the ensuing performance. Preserved in full within the medieval manuscript tradition of the Homeric Hymns, this work stands as a complete and archetypal example of early Greek hymnic poetry, effectively distilling the primary spheres of influence associated with a major Olympian god.

Hymnic Collection Anonymous Hymn 3 To Apollo in Greek in PDF

Hymnic Collection Anonymous Hymn 3 To Apollo in Greek in MD

1	Μνήσομαι οὐδὲ λάθωμαι Ἀπόλλωνος ἑκάτοιο,
2	ὅν τε θεοὶ κατὰ δῶμα Διὸς τρομέουσιν ἰόντα·
3	καί ῥά τ’ ἀναΐσσουσιν ἐπὶ σχεδὸν ἐρχομένοιο
4	πάντες ἀφ’ ἑδράων, ὅτε φαίδιμα τόξα τιταίνει.
5	Λητὼ δ’ οἴη μίμνε παραὶ Διὶ τερπικεραύνῳ,
6	ἥ ῥα βιόν τ’ ἐχάλασσε καὶ ἐκλήϊσε φαρέτρην,
7	καί οἱ ἀπ’ ἰφθίμων ὤμων χείρεσσιν ἑλοῦσα
8	τόξον ἀνεκρέμασε πρὸς κίονα πατρὸς ἑοῖο
9	πασσάλου ἐκ χρυσέου· τὸν δ’ εἰς θρόνον εἷσεν ἄγουσα.
10	τῷ δ’ ἄρα νέκταρ ἔδωκε πατὴρ δέπαϊ χρυσείῳ
11	δεικνύμενος φίλον υἱόν, ἔπειτα δὲ δαίμονες ἄλλοι
12	ἔνθα καθίζουσιν· χαίρει δέ τε πότνια Λητώ,
13	οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτεν.
14	χαῖρε μάκαιρ’ ὦ Λητοῖ, ἐπεὶ τέκες ἀγλαὰ τέκνα
15	Ἀπόλλωνά τ’ ἄνακτα καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν,
16	τὴν μὲν ἐν Ὀρτυγίῃ, τὸν δὲ κραναῇ ἐνὶ Δήλῳ,
17	κεκλιμένη πρὸς μακρὸν ὄρος καὶ Κύνθιον ὄχθον,
18	ἀγχοτάτω φοίνικος ὑπ’ Ἰνωποῖο ῥεέθροις.
19	[para]Πῶς τάρ ς’ ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα;
20	πάντῃ γάρ τοι, Φοῖβε, νομὸς βεβλήαται ᾠδῆς,
21	ἠμὲν ἀν’ ἤπειρον πορτιτρόφον ἠδ’ ἀνὰ νήσους.
22	πᾶσαι δὲ σκοπιαί τοι ἅδον καὶ πρώονες ἄκροι
23	ὑψηλῶν ὀρέων ποταμοί θ’ ἅλα δὲ προρέοντες,
24	ἀκταί τ’ εἰς ἅλα κεκλιμέναι λιμένες τε θαλάσσης.
25	ἦ ὥς σε πρῶτον Λητὼ τέκε χάρμα βροτοῖσι,
26	κλινθεῖσα πρὸς Κύνθου ὄρος κραναῇ ἐνὶ νήσῳ
27	Δήλῳ ἐν ἀμφιρύτῃ; ἑκάτερθε δὲ κῦμα κελαινὸν
28	ἐξῄει χέρσον δὲ λιγυπνοίοις ἀνέμοισιν·
29	ἔνθεν ἀπορνύμενος πᾶσι θνητοῖσιν ἀνάσσεις.
30	ὅσσους Κρήτη τ’ ἐντὸς ἔχει καὶ δῆμος Ἀθηνῶν
31	νῆσός τ’ Αἰγίνη ναυσικλειτή τ’ Εὔβοια
32	Αἰγαί τ’ Εἰρεσίαι τε καὶ ἀγχιάλη Πεπάρηθος
33	Θρηΐκιός τ’ Ἀθόως καὶ Πηλίου ἄκρα κάρηνα
34	Θρηϊκίη τε Σάμος Ἴδης τ’ ὄρεα σκιόεντα
35	Σκῦρος καὶ Φώκαια καὶ Αὐτοκάνης ὄρος αἰπὺ
36	Ἴμβρος τ’ εὐκτιμένη καὶ Λῆμνος ἀμιχθαλόεσσα
37	Λέσβος τ’ ἠγαθέη Μάκαρος ἕδος Αἰολίωνος
38	καὶ Χίος, ἣ νήσων λιπαρωτάτη εἰν ἁλὶ κεῖται,
39	παιπαλόεις τε Μίμας καὶ Κωρύκου ἄκρα κάρηνα
40	καὶ Κλάρος αἰγλήεσσα καὶ Αἰσαγέης ὄρος αἰπὺ
41	καὶ Σάμος ὑδρηλὴ Μυκάλης τ’ αἰπεινὰ κάρηνα
42	Μίλητός τε Κόως τε, πόλις Μερόπων ἀνθρώπων,
43	καὶ Κνίδος αἰπεινὴ καὶ Κάρπαθος ἠνεμόεσσα
44	Νάξος τ’ ἠδὲ Πάρος Ῥήναιά τε πετρήεσσα,
45	τόσσον ἔπ’ ὠδίνουσα Ἑκηβόλον ἵκετο Λητώ,
46	εἴ τίς οἱ γαιέων υἱεῖ θέλοι οἰκία θέσθαι.
47	αἱ δὲ μάλ’ ἐτρόμεον καὶ ἐδείδισαν, οὐδέ τις ἔτλη
48	Φοῖβον δέξασθαι καὶ πιοτέρη περ ἐοῦσα
49	πρίν γ’ ὅτε δή ῥ’ ἐπὶ Δήλου ἐβήσετο πότνια Λητώ,
50	καί μιν ἀνειρομένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
51	[para]Δῆλ’ εἰ γάρ κ’ ἐθέλοις ἕδος ἔμμεναι υἷος ἐμοῖο
52	Φοίβου Ἀπόλλωνος, θέσθαι τ’ ἔνι πίονα νηόν·
53	ἄλλος δ’ οὔ τις σεῖό ποθ’ ἅψεται, οὐδέ σε λήσει,
54	οὐδ’ εὔβων σέ γ’ ἔσεσθαι ὀΐομαι οὔτ’ εὔμηλον,
55	οὐδὲ τρύγην οἴσεις, οὔτ’ ἂρ φυτὰ μυρία φύσεις.
56	αἰ δέ κ’ Ἀπόλλωνος ἑκαέργου νηὸν ἔχησθα,
57	ἄνθρωποί τοι πάντες ἀγινήσους’ ἑκατόμβας
58	ἐνθάδ’ ἀγειρόμενοι, κνίση δέ τοι ἄσπετος αἰεὶ
59	δημοῦ ἀναΐξει, βοσκήσεις θ’ οἵ κέ ς’ ἔχωσι
60	χειρὸς ἀπ’ ἀλλοτρίης, ἐπεὶ οὔ τοι πῖαρ ὑπ’ οὖδας.
61	[para]Ὣς φάτο· χαῖρε δὲ Δῆλος, ἀμειβομένη δὲ προσηύδα·
62	Λητοῖ κυδίστη θύγατερ μεγάλου Κοίοιο,
63	ἀσπασίη κεν ἐγώ γε γονὴν ἑκάτοιο ἄνακτος
64	δεξαίμην· αἰνῶς γὰρ ἐτήτυμόν εἰμι δυσηχὴς
65	ἀνδράσιν, ὧδε δέ κεν περιτιμήεσσα γενοίμην.
66	ἀλλὰ τόδε τρομέω Λητοῖ ἔπος, οὐδέ σε κεύσω·
67	λίην γάρ τινά φασιν ἀτάσθαλον Ἀπόλλωνα
68	ἔσσεσθαι, μέγα δὲ πρυτανευσέμεν ἀθανάτοισι
69	καὶ θνητοῖσι βροτοῖσιν ἐπὶ ζείδωρον ἄρουραν.
70	τῷ ῥ’ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμὸν
71	μὴ ὁπότ’ ἂν τὸ πρῶτον ἴδῃ φάος ἠελίοιο
72	νῆσον ἀτιμήσας, ἐπεὶ ἦ κραναήπεδός εἰμι,
73	ποσσὶ καταστρέψας ὤσῃ ἁλὸς ἐν πελάγεσσιν.
74	ἔνθ’ ἐμὲ μὲν μέγα κῦμα κατὰ κρατὸς ἅλις αἰεὶ
75	κλύσσει, ὁ δ’ ἄλλην γαῖαν ἀφίξεται ἥ κεν ἅδῃ οἱ
76	τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα·
77	πουλύποδες δ’ ἐν ἐμοὶ θαλάμας φῶκαί τε μέλαιναι
78	οἰκία ποιήσονται ἀκηδέα χήτεϊ λαῶν·
79	ἀλλ’ εἴ μοι τλαίης γε θεὰ μέγαν ὅρκον ὀμόσσαι,
80	ἐνθάδε μιν πρῶτον τεύξειν περικαλλέα νηὸν
81	ἔμμεναι ἀνθρώπων χρηστήριον, αὐτὰρ ἔπειτα
82	πάντας ἐπ’ ἀνθρώπους, ἐπεὶ ἦ πολυώνυμος ἔσται.
83	[para]Ὣς ἄρ’ ἔφη· Λητὼ δὲ θεῶν μέγαν ὅρκον ὄμοσσεν·
84	ἴστω νῦν τάδε γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν
85	καὶ τὸ κατειβόμενον Στυγὸς ὕδωρ, ὅς τε μέγιστος
86	ὅρκος δεινότατός τε πέλει μακάρεσσι θεοῖσιν·
87	ἦ μὴν Φοίβου τῇδε θυώδης ἔσσεται αἰεὶ
88	βωμὸς καὶ τέμενος, τίσει δέ σέ γ’ ἔξοχα πάντων.
89	[para]Αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ὄμοσέν τε τελεύτησέν τε τὸν ὅρκον,
90	Δῆλος μὲν μάλα χαῖρε γόνῳ ἑκάτοιο ἄνακτος,
91	Λητὼ δ’ ἐννῆμάρ τε καὶ ἐννέα νύκτας ἀέλπτοις
92	ὠδίνεσσι πέπαρτο. θεαὶ δ’ ἔσαν ἔνδοθι πᾶσαι
93	ὅσσαι ἄρισται ἔσαν, Διώνη τε Ῥείη τε
94	Ἰχναίη τε Θέμις καὶ ἀγάστονος Ἀμφιτρίτη,
95	ἄλλαι τ’ ἀθάναται, νόσφιν λευκωλένου Ἥρης·
96	ἧστο γὰρ ἐν μεγάροισι Διὸς νεφεληγερέταο.
97	μούνη δ’ οὐκ ἐπέπυστο μογοστόκος Εἰλείθυια·
98	ἧστο γὰρ ἄκρῳ Ὀλύμπῳ ὑπὸ χρυσέοισι νέφεσσιν
99	Ἥρης φραδμοσύνῃς λευκωλένου, ἥ μιν ἔρυκε
100	ζηλοσύνῃ ὅ τ’ ἄρ’ υἱὸν ἀμύμονά τε κρατερόν τε
101	Λητὼ τέξεσθαι καλλιπλόκαμος τότ’ ἔμελλεν.
102	[para]Αἱ δ’ Ἶριν προὔπεμψαν ἐϋκτιμένης ἀπὸ νήσου
103	ἀξέμεν Εἰλείθυιαν, ὑποσχόμεναι μέγαν ὅρμον
104	χρυσείοισι λίνοισιν ἐερμένον ἐννεάπηχυν·
105	νόσφιν δ’ ἤνωγον καλέειν λευκωλένου Ἥρης
106	μή μιν ἔπειτ’ ἐπέεσσιν ἀποστρέψειεν ἰοῦσαν.
107	αὐτὰρ ἐπεὶ τό γ’ ἄκουσε ποδήνεμος ὠκέα Ἶρις
108	βῆ ῥα θέειν, ταχέως δὲ διήνυσε πᾶν τὸ μεσηγύ.
109	αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἵκανε θεῶν ἕδος αἰπὺν Ὄλυμπον
110	αὐτίκ’ ἄρ’ Εἰλείθυιαν ἀπὸ μεγάροιο θύραζε
111	ἐκπροκαλεσσαμένη ἔπεα πτερόεντα προσηύδα
112	πάντα μάλ’ ὡς ἐπέτελλον Ὀλύμπια δώματ’ ἔχουσαι.
113	τῇ δ’ ἄρα θυμὸν ἔπειθεν ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι,
114	βὰν δὲ ποσὶ τρήρωσι πελειάσιν ἴθμαθ’ ὁμοῖαι.
115	εὖτ’ ἐπὶ Δήλου ἔβαινε μογοστόκος Εἰλείθυια,
116	τὴν τότε δὴ τόκος εἷλε, μενοίνησεν δὲ τεκέσθαι.
117	ἀμφὶ δὲ φοίνικι βάλε πήχεε, γοῦνα δ’ ἔρεισε
118	λειμῶνι μαλακῷ, μείδησε δὲ γαῖ’ ὑπένερθεν·
119	ἐκ δ’ ἔθορε πρὸ φόως δέ, θεαὶ δ’ ὀλόλυξαν ἅπασαι.
120	ἔνθα σὲ ἤϊε Φοῖβε θεαὶ λόον ὕδατι καλῷ
121	ἁγνῶς καὶ καθαρῶς, σπάρξαν δ’ ἐν φάρεϊ λευκῷ
122	λεπτῷ νηγατέῳ· περὶ δὲ χρύσεον στρόφον ἧκαν.
123	οὐδ’ ἄρ’ Ἀπόλλωνα χρυσάορα θήσατο μήτηρ,
124	ἀλλὰ Θέμις νέκταρ τε καὶ ἀμβροσίην ἐρατεινὴν
125	ἀθανάτῃσιν χερσὶν ἐπήρξατο· χαῖρε δὲ Λητὼ
126	οὕνεκα τοξοφόρον καὶ καρτερὸν υἱὸν ἔτικτεν.
127	[para]Αὐτὰρ ἐπεὶ δὴ Φοῖβε κατέβρως ἄμβροτον εἶδαρ,
128	οὔ σέ γ’ ἔπειτ’ ἴσχον χρύσεοι στρόφοι ἀσπαίροντα,
129	οὐδ’ ἔτι δεσμά ς’ ἔρυκε, λύοντο δὲ πείρατα πάντα.
130	αὐτίκα δ’ ἀθανάτῃσι μετηύδα Φοῖβος Ἀπόλλων·
131	[para]εἴη μοι κίθαρίς τε φίλη καὶ καμπύλα τόξα,
132	χρήσω δ’ ἀνθρώποισι Διὸς νημερτέα βουλήν.
133	[para]Ὣς εἰπὼν ἐβίβασκεν ἀπὸ χθονὸς εὐρυοδείης
134	Φοῖβος ἀκερσεκόμης ἑκατηβόλος· αἱ δ’ ἄρα πᾶσαι
135	θάμβεον ἀθάναται, χρυσῷ δ’ ἄρα Δῆλος ἅπασα
136	Ͻ βεβρίθει καθορῶσα Διὸς Λητοῦς τε γενέθλην,
137	Ͻ γηθοσύνῃ ὅτι μιν θεὸς εἵλετο οἰκία θέσθαι
138	Ͻ νήσων ἠπείρου τε, φίλησε δὲ κηρόθι μᾶλλον.
139	• ἤνθης’ ὡς ὅτε τε ῥίον οὔρεος ἄνθεσιν ὕλης.
140	Αὐτὸς δ’ ἀργυρότοξε ἄναξ ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον,
141	ἄλλοτε μέν τ’ ἐπὶ Κύνθου ἐβήσαο παιπαλόεντος,
142	ἄλλοτε δ’ ἂν νήσους τε καὶ ἀνέρας ἠλάσκαζες.
143	πολλοί τοι νηοί τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα,
144	πᾶσαι δὲ σκοπιαί τε φίλαι καὶ πρώονες ἄκροι
145	ὑψηλῶν ὀρέων, ποταμοί θ’ ἅλα δὲ προρέοντες·
146	ἀλλὰ σὺ Δήλῳ Φοῖβε μάλιστ’ ἐπιτέρπεαι ἦτορ,
147	ἔνθα τοι ἑλκεχίτωνες Ἰάονες ἠγερέθονται
148	αὐτοῖς σὺν παίδεσσι καὶ αἰδοίῃς ἀλόχοισιν.
149	οἱ δέ σε πυγμαχίῃ τε καὶ ὀρχηθμῷ καὶ ἀοιδῇ
150	μνησάμενοι τέρπουσιν ὅταν στήσωνται ἀγῶνα.
151	φαίη κ’ ἀθανάτους καὶ ἀγήρως ἔμμεναι αἰεὶ
152	ὃς τότ’ ἐπαντιάσει’ ὅτ’ Ἰάονες ἀθρόοι εἶεν·
153	πάντων γάρ κεν ἴδοιτο χάριν, τέρψαιτο δὲ θυμὸν
154	ἄνδρας τ’ εἰσορόων καλλιζώνους τε γυναῖκας
155	νῆάς τ’ ὠκείας ἠδ’ αὐτῶν κτήματα πολλά.
156	πρὸς δὲ τόδε μέγα θαῦμα, ὅου κλέος οὔποτ’ ὀλεῖται,
157	κοῦραι Δηλιάδες Ἑκατηβελέταο θεράπναι·
158	αἵ τ’ ἐπεὶ ἂρ πρῶτον μὲν Ἀπόλλων’ ὑμνήσωσιν,
159	αὖτις δ’ αὖ Λητώ τε καὶ Ἄρτεμιν ἰοχέαιραν,
160	μνησάμεναι ἀνδρῶν τε παλαιῶν ἠδὲ γυναικῶν
161	ὕμνον ἀείδουσιν, θέλγουσι δὲ φῦλ’ ἀνθρώπων.
162	πάντων δ’ ἀνθρώπων φωνὰς καὶ κρεμβαλιαστὺν
163	μιμεῖσθ’ ἴσασιν· φαίη δέ κεν αὐτὸς ἕκαστος
164	φθέγγεσθ’· οὕτω σφιν καλὴ συνάρηρεν ἀοιδή.
165	ἀλλ’ ἄγεθ’ ἱλήκοι μὲν Ἀπόλλων Ἀρτέμιδι ξύν,
166	χαίρετε δ’ ὑμεῖς πᾶσαι· ἐμεῖο δὲ καὶ μετόπισθε
167	μνήσασθ’, ὁππότε κέν τις ἐπιχθονίων ἀνθρώπων
168	ἐνθάδ’ ἀνείρηται ξεῖνος ταλαπείριος ἐλθών·
169	ὦ κοῦραι, τίς δ’ ὔμμιν ἀνὴρ ἥδιστος ἀοιδῶν
170	ἐνθάδε πωλεῖται, καὶ τέῳ τέρπεσθε μάλιστα;
171	ὑμεῖς δ’ εὖ μάλα πᾶσαι ὑποκρίνασθ’ ἀμφ’ ἡμέων·
172	τυφλὸς ἀνήρ, οἰκεῖ δὲ Χίῳ ἔνι παιπαλοέσσῃ,
173	τοῦ πᾶσαι μετόπισθεν ἀριστεύουσιν ἀοιδαί.
174	ἡμεῖς δ’ ὑμέτερον κλέος οἴσομεν ὅσσον ἐπ’ αἶαν
175	ἀνθρώπων στρεφόμεσθα πόλεις εὖ ναιεταώσας·
176	οἱ δ’ ἐπὶ δὴ πείσονται, ἐπεὶ καὶ ἐτήτυμόν ἐστιν.
177	αὐτὰρ ἐγὼν οὐ λήξω ἑκηβόλον Ἀπόλλωνα
178	ὑμνέων ἀργυρότοξον ὃν ἠΰκομος τέκε Λητώ.
179	ὦ ἄνα, καὶ Λυκίην καὶ Μῃονίην ἐρατεινὴν
180	καὶ Μίλητον ἔχεις ἔναλον πόλιν ἱμερόεσσαν,
181	αὐτὸς δ’ αὖ Δήλοιο περικλύστου μέγ’ ἀνάσσεις.
182	εἶσι δὲ φορμίζων Λητοῦς ἐρικυδέος υἱὸς
183	φόρμιγγι γλαφυρῇ πρὸς Πυθὼ πετρήεσσαν,
184	ἄμβροτα εἵματ’ ἔχων τεθυωμένα· τοῖο δὲ φόρμιγξ
185	χρυσέου ὑπὸ πλήκτρου καναχὴν ἔχει ἱμερόεσσαν.
186	ἔνθεν δὲ πρὸς Ὄλυμπον ἀπὸ χθονὸς ὥς τε νόημα
187	εἶσι Διὸς πρὸς δῶμα θεῶν μεθ’ ὁμήγυριν ἄλλων·
188	αὐτίκα δ’ ἀθανάτοισι μέλει κίθαρις καὶ ἀοιδή.
189	Μοῦσαι μέν θ’ ἅμα πᾶσαι ἀμειβόμεναι ὀπὶ καλῇ
190	ὑμνεῦσίν ῥα θεῶν δῶρ’ ἄμβροτα ἠδ’ ἀνθρώπων
191	τλημοσύνας, ὅς’ ἔχοντες ὑπ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι
192	ζώους’ ἀφραδέες καὶ ἀμήχανοι, οὐδὲ δύνανται
193	εὑρέμεναι θανάτοιό τ’ ἄκος καὶ γήραος ἄλκαρ·
194	αὐτὰρ ἐϋπλόκαμοι Χάριτες καὶ ἐΰφρονες Ὧραι
195	Ἁρμονίη θ’ Ἥβη τε Διὸς θυγάτηρ τ’ Ἀφροδίτη
196	ὀρχεῦντ’ ἀλλήλων ἐπὶ καρπῷ χεῖρας ἔχουσαι·
197	τῇσι μὲν οὔτ’ αἰσχρὴ μεταμέλπεται οὔτ’ ἐλάχεια,
198	ἀλλὰ μάλα μεγάλη τε ἰδεῖν καὶ εἶδος ἀγητὴ
199	Ἄρτεμις ἰοχέαιρα ὁμότροφος Ἀπόλλωνι.
200	ἐν δ’ αὖ τῇσιν Ἄρης καὶ ἐΰσκοπος Ἀργειφόντης
201	παίζους’· αὐτὰρ ὁ Φοῖβος Ἀπόλλων ἐγκιθαρίζει
202	καλὰ καὶ ὕψι βιβάς, αἴγλη δέ μιν ἀμφιφαείνει
203	μαρμαρυγαί τε ποδῶν καὶ ἐϋκλώστοιο χιτῶνος.
204	οἱ δ’ ἐπιτέρπονται θυμὸν μέγαν εἰσορόωντες
205	Λητώ τε χρυσοπλόκαμος καὶ μητίετα Ζεὺς
206	υἷα φίλον παίζοντα μετ’ ἀθανάτοισι θεοῖσι.
207	πῶς τ’ ἄρ ς’ ὑμνήσω πάντως εὔυμνον ἐόντα;
208	ἠέ ς’ ἐνὶ μνηστῇσιν ἀείδω καὶ φιλότητι
209	ὅππως μνωόμενος ἔκιες Ἀζαντίδα κούρην
210	Ἴσχυ’ ἅμ’ ἀντιθέῳ Ἐλατιονίδῃ εὐίππῳ;
211	ἢ ἅμα Φόρβαντι Τριοπέῳ γένος, ἢ ἅμ’ Ἐρευθεῖ;
212	ἢ ἅμα Λευκίππῳ καὶ Λευκίπποιο δάμαρτι
213	πεζός, ὁ δ’ ἵπποισιν; οὐ μὴν Τρίοπός γ’ ἐνέλειπεν.
214	ἢ ὡς τὸ πρῶτον χρηστήριον ἀνθρώποισι
215	ζητεύων κατὰ γαῖαν ἔβης ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον;
216	Πιερίην μὲν πρῶτον ἀπ’ Οὐλύμποιο κατῆλθες·
217	Λέκτον τ’ ἠμαθόεντα παρέστιχες ἠδ’ Αἰνιῆνας
218	καὶ διὰ Περραιβούς· τάχα δ’ εἰς Ἰαωλκὸν ἵκανες,
219	Κηναίου τ’ ἐπέβης ναυσικλείτης Εὐβοίης·
220	στῆς δ’ ἐπὶ Ληλάντῳ πεδίῳ, τό τοι οὐχ ἅδε θυμῷ
221	τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα.
222	ἔνθεν δ’ Εὔριπον διαβὰς ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον
223	βῆς ἀν’ ὄρος ζάθεον χλωρόν· τάχα δ’ ἷξες ἀπ’ αὐτοῦ
224	ἐς Μυκαλησσὸν ἰὼν καὶ Τευμησσὸν λεχεποίην.
225	Θήβης δ’ εἰσαφίκανες ἕδος καταειμένον ὕλῃ·
226	οὐ γάρ πώ τις ἔναιε βροτῶν ἱερῇ ἐνὶ Θήβῃ,
227	οὐδ’ ἄρα πω τότε γ’ ἦσαν ἀταρπιτοὶ οὐδὲ κέλευθοι
228	Θήβης ἂμ πεδίον πυρηφόρον, ἀλλ’ ἔχεν ὕλη.
229	ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον,
230	Ὀγχηστὸν δ’ ἷξες Ποσιδήϊον ἀγλαὸν ἄλσος·
231	ἔνθα νεοδμὴς πῶλος ἀναπνέει ἀχθόμενός περ
232	ἕλκων ἅρματα καλά, χαμαὶ δ’ ἐλατὴρ ἀγαθός περ
233	ἐκ δίφροιο θορὼν ὁδὸν ἔρχεται· οἱ δὲ τέως μὲν
234	κείν’ ὄχεα κροτέουσιν ἀνακτορίην ἀφιέντες.
235	εἰ δέ κεν ἅρματ’ ἀγῇσιν ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι,
236	ἵππους μὲν κομέουσι, τὰ δὲ κλίναντες ἐῶσιν·
237	ὣς γὰρ τὰ πρώτισθ’ ὁσίη γένεθ’· οἱ δὲ ἄνακτι
238	εὔχονται, δίφρον δὲ θεοῦ τότε μοῖρα φυλάσσει.
239	ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον·
240	Κηφισὸν δ’ ἄρ’ ἔπειτα κιχήσαο καλλιρέεθρον,
241	ὅς τε Λιλαίηθεν προχέει καλλίρροον ὕδωρ·
242	τὸν διαβὰς Ἑκάεργε καὶ Ὠκαλέην πολύπυργον
243	ἔνθεν ἄρ’ εἰς Ἁλίαρτον ἀφίκεο ποιήεντα.
244	βῆς δ’ ἐπὶ Τελφούσης· τόθι τοι ἅδε χῶρος ἀπήμων
245	τεύξασθαι νηόν τε καὶ ἄλσεα δενδρήεντα.
246	στῆς δὲ μάλ’ ἄγχ’ αὐτῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπες·
247	[para]Τελφοῦς’ ἐνθάδε δὴ φρονέω περικαλλέα νηὸν
248	ἀνθρώπων τεῦξαι χρηστήριον, οἵ τέ μοι αἰεὶ
249	ἐνθάδ’ ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,
250	ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν
251	ἠδ’ ὅσοι Εὐρώπην τε καὶ ἀμφιρύτους κάτα νήσους,
252	χρησόμενοι· τοῖσιν δέ τ’ ἐγὼ νημερτέα βουλὴν
253	πᾶσι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῷ.
254	[para]Ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοῖβος Ἀπόλλων
255	εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές· ἡ δὲ ἰδοῦσα
256	Τελφοῦσα κραδίην ἐχολώσατο εἶπέ τε μῦθον·
257	[para]Φοῖβε ἄναξ ἑκάεργε ἔπος τί τοι ἐν φρεσὶ θήσω,
258	ἐνθάδ’ ἐπεὶ φρονέεις τεῦξαι περικαλλέα νηὸν
259	ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον, οἱ δέ τοι αἰεὶ
260	ἐνθάδ’ ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας·
261	ἀλλ’ ἔκ τοι ἐρέω, σὺ δ’ ἐνὶ φρεσὶ βάλλεο σῇσι·
262	πημανέει ς’ αἰεὶ κτύπος ἵππων ὠκειάων
263	ἀρδόμενοί τ’ οὐρῆες ἐμῶν ἱερῶν ἀπὸ πηγέων·
264	ἔνθα τις ἀνθρώπων βουλήσεται εἰσοράασθαι
265	ἅρματά τ’ εὐποίητα καὶ ὠκυπόδων κτύπον ἵππων
266	ἢ νηόν τε μέγαν καὶ κτήματα πόλλ’ ἐνεόντα.
267	ἀλλ’ εἰ δή τι πίθοιο, σὺ δὲ κρείσσων καὶ ἀρείων
268	ἐσσὶ ἄναξ ἐμέθεν, σεῦ δὲ σθένος ἐστὶ μέγιστον·
269	ἐν Κρίσῃ ποίησαι ὑπὸ πτυχὶ Παρνησοῖο.
270	ἔνθ’ οὔθ’ ἅρματα καλὰ δονήσεται, οὔτε τοι ἵππων
271	ὠκυπόδων κτύπος ἔσται ἐΰδμητον περὶ βωμόν.
272	ἀλλά τοι ὣς προσάγοιεν Ἰηπαιήονι δῶρα
273	ἀνθρώπων κλυτὰ φῦλα, σὺ δὲ φρένας ἀμφιγεγηθὼς
274	δέξαι’ ἱερὰ καλὰ περικτιόνων ἀνθρώπων.
275	Ὣς εἰποῦς’ Ἑκάτου πέπιθε φρένας, ὄφρα οἱ αὐτῇ
276	Τελφούσῃ κλέος εἴη ἐπὶ χθονὶ μηδ’ Ἑκάτοιο.
277	ἔνθεν δὲ προτέρω ἔκιες ἑκατηβόλ’ Ἄπολλον,
278	ἷξες δ’ ἐς Φλεγύων ἀνδρῶν πόλιν ὑβριστάων,
279	οἳ Διὸς οὐκ ἀλέγοντες ἐπὶ χθονὶ ναιετάασκον
280	ἐν καλῇ βήσσῃ Κηφισίδος ἐγγύθι λίμνης.
281	ἔνθεν καρπαλίμως προσέβης πρὸς δειράδα θύων,
282	ἵκεο δ’ ἐς Κρίσην ὑπὸ Παρνησὸν νιφόεντα
283	κνημὸν πρὸς ζέφυρον τετραμμένον, αὐτὰρ ὕπερθεν
284	πέτρη ἐπικρέμαται, κοίλη δ’ ὑποδέδρομε βῆσσα
285	τρηχεῖ’· ἔνθα ἄναξ τεκμήρατο Φοῖβος Ἀπόλλων
286	νηὸν ποιήσασθαι ἐπήρατον εἶπέ τε μῦθον·
287	[para]ἐνθάδε δὴ φρονέω τεύξειν περικαλλέα νηὸν
288	ἔμμεναι ἀνθρώποις χρηστήριον οἵ τέ μοι αἰεὶ
289	ἐνθάδ’ ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,
290	ἠμὲν ὅσοι Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσιν,
291	ἠδ’ ὅσοι Εὐρώπην τε καὶ ἀμφιρύτους κατὰ νήσους,
292	χρησόμενοι· τοῖσιν δ’ ἄρ’ ἐγὼ νημερτέα βουλὴν
293	πᾶσι θεμιστεύοιμι χρέων ἐνὶ πίονι νηῷ.
294	[para]Ὣς εἰπὼν διέθηκε θεμείλια Φοῖβος Ἀπόλλων
295	εὐρέα καὶ μάλα μακρὰ διηνεκές· αὐτὰρ ἐπ’ αὐτοῖς
296	λάϊνον οὐδὸν ἔθηκε Τροφώνιος ἠδ’ Ἀγαμήδης
297	υἱέες Ἐργίνου, φίλοι ἀθανάτοισι θεοῖσιν·
298	ἀμφὶ δὲ νηὸν ἔνασσαν ἀθέσφατα φῦλ’ ἀνθρώπων
299	κτιστοῖσιν λάεσσιν ἀοίδιμον ἔμμεναι αἰεί.
300	ἀγχοῦ δὲ κρήνη καλλίρροος ἔνθα δράκαιναν
301	κτεῖνεν ἄναξ Διὸς υἱὸς ἀπὸ κρατεροῖο βιοῖο
302	ζατρεφέα μεγάλην τέρας ἄγριον, ἣ κακὰ πολλὰ
303	ἀνθρώπους ἔρδεσκεν ἐπὶ χθονί, πολλὰ μὲν αὐτοὺς
304	πολλὰ δὲ μῆλα ταναύποδ’ ἐπεὶ πέλε πῆμα δαφοινόν.
305	καί ποτε δεξαμένη χρυσοθρόνου ἔτρεφεν Ἥρης
306	δεινόν τ’ ἀργαλέον τε Τυφάονα πῆμα βροτοῖσιν,
307	ὅν ποτ’ ἄρ’ Ἥρη ἔτικτε χολωσαμένη Διὶ πατρὶ
308	ἡνίκ’ ἄρα Κρονίδης ἐρικυδέα γείνατ’ Ἀθήνην
309	ἐν κορυφῇ· ἡ δ’ αἶψα χολώσατο πότνια Ἥρη
310	ἠδὲ καὶ ἀγρομένοισι μετ’ ἀθανάτοισιν ἔειπε·
311	[para]κέκλυτέ μευ πάντες τε θεοὶ πᾶσαί τε θέαιναι,
312	ὡς ἔμ’ ἀτιμάζειν ἄρχει νεφεληγερέτα Ζεὺς
313	πρῶτος, ἐπεί μ’ ἄλοχον ποιήσατο κέδν’ εἰδυῖαν·
314	καὶ νῦν νόσφιν ἐμεῖο τέκε γλαυκῶπιν Ἀθήνην,
315	ἣ πᾶσιν μακάρεσσι μεταπρέπει ἀθανάτοισιν·
316	αὐτὰρ ὅ γ’ ἠπεδανὸς γέγονεν μετὰ πᾶσι θεοῖσι
317	παῖς ἐμὸς Ἥφαιστος ῥικνὸς πόδας ὃν τέκον αὐτὴ
318	ῥίψ’ ἀνὰ χερσὶν ἑλοῦσα καὶ ἔμβαλον εὐρέϊ πόντῳ·
319	ἀλλά ἑ Νηρῆος θυγάτηρ Θέτις ἀργυρόπεζα
320	δέξατο καὶ μετὰ ᾗσι κασιγνήτῃσι κόμισσεν·
321	ὡς ὄφελ’ ἄλλο θεοῖσι χαρίσσασθαι μακάρεσσι.
322	σχέτλιε ποικιλομῆτα τί νῦν μητίσεαι ἄλλο;
323	πῶς ἔτλης οἶος τεκέειν γλαυκώπιδ’ Ἀθήνην;
324	οὐκ ἂν ἐγὼ τεκόμην; καὶ σὴ κεκλημένη ἔμπης
325	ἦα ῥ’ ἐν ἀθανάτοισιν οἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσι.
326	φράζεο νῦν μή τοί τι κακὸν μητίσομ’ ὀπίσσω·
327	καὶ νῦν μέν τοι ἐγὼ τεχνήσομαι ὥς κε γένηται
328	παῖς ἐμὸς ὅς κε θεοῖσι μεταπρέποι ἀθανάτοισιν,
329	οὔτε σὸν αἰσχύνας’ ἱερὸν λέχος οὔτ’ ἐμὸν αὐτῆς,
330	οὐδέ τοι εἰς εὐνὴν πωλήσομαι, ἀλλ’ ἀπὸ σεῖο
331	τηλόθεν οὖσα θεοῖσι μετέσσομαι ἀθανάτοισιν.
332	[para]Ὣς εἰποῦς’ ἀπονόσφι θεῶν κίε χωομένη περ.
333	αὐτίκ’ ἔπειτ’ ἠρᾶτο βοῶπις πότνια Ἥρη,
334	χειρὶ καταπρηνεῖ δ’ ἔλασε χθόνα καὶ φάτο μῦθον·
335	κέκλυτε νῦν μοι γαῖα καὶ οὐρανὸς εὐρὺς ὕπερθεν,
336	Τιτῆνές τε θεοὶ τοὶ ὑπὸ χθονὶ ναιετάοντες
337	Τάρταρον ἀμφὶ μέγαν, τῶν ἐξ ἄνδρες τε θεοί τε·
338	αὐτοὶ νῦν μευ πάντες ἀκούσατε καὶ δότε παῖδα
339	νόσφι Διός, μηδέν τι βίην ἐπιδευέα κείνου·
340	ἀλλ’ ὅ γε φέρτερος ἔστω ὅσον Κρόνου εὐρύοπα Ζεύς.
341	Ὣς ἄρα φωνήσας’ ἵμασε χθόνα χειρὶ παχείῃ·
342	κινήθη δ’ ἄρα γαῖα φερέσβιος, ἡ δὲ ἰδοῦσα
343	τέρπετο ὃν κατὰ θυμόν, ὀΐετο γὰρ τελέεσθαι.
344	ἐκ τούτου δὴ ἔπειτα τελεσφόρον εἰς ἐνιαυτὸν
345	οὔτε ποτ’ εἰς εὐνὴν Διὸς ἤλυθε μητιόεντος,
346	οὔτε ποτ’ εἰς θῶκον πολυδαίδαλον ὡς τὸ πάρος περ
347	αὐτῷ ἐφεζομένη πυκινὰς φραζέσκετο βουλάς·
348	ἀλλ’ ἥ γ’ ἐν νηοῖσι πολυλλίστοισι μένουσα
349	τέρπετο οἷς ἱεροῖσι βοῶπις πότνια Ἥρη.
350	ἀλλ’ ὅτε δὴ μῆνές τε καὶ ἡμέραι ἐξετελεῦντο
351	ἂψ περιτελλομένου ἔτεος καὶ ἐπήλυθον ὧραι,
352	ἡ δ’ ἔτεκ’ οὔτε θεοῖς ἐναλίγκιον οὔτε βροτοῖσι
353	δεινόν τ’ ἀργαλέον τε Τυφάονα πῆμα βροτοῖσιν.
354	αὐτίκα τόνδε λαβοῦσα βοῶπις πότνια Ἥρη
355	δῶκεν ἔπειτα φέρουσα κακῷ κακόν, ἡ δ’ ὑπέδεκτο·
356	ὃς κακὰ πόλλ’ ἔρδεσκε κατὰ κλυτὰ φῦλ’ ἀνθρώπων.
357	ὃς τῇ γ’ ἀντιάσειε, φέρεσκέ μιν αἴσιμον ἦμαρ
358	πρίν γέ οἱ ἰὸν ἐφῆκεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων
359	καρτερόν· ἡ δ’ ὀδύνῃσιν ἐρεχθομένη χαλεπῇσι
360	κεῖτο μέγ’ ἀσθμαίνουσα κυλινδομένη κατὰ χῶρον.
361	θεσπεσίη δ’ ἐνοπὴ γένετ’ ἄσπετος, ἡ δὲ καθ’ ὕλην
362	πυκνὰ μάλ’ ἔνθα καὶ ἔνθα ἑλίσσετο, λεῖπε δὲ θυμὸν
363	φοινὸν ἀποπνείους’, ὁ δ’ ἐπηύξατο Φοῖβος Ἀπόλλων·
364	[para]ἐνταυθοῖ νῦν πύθευ ἐπὶ χθονὶ βωτιανείρῃ,
365	οὐδὲ σύ γε ζωοῖσι κακὸν δήλημα βροτοῖσιν
366	ἔσσεαι, οἳ γαίης πολυφόρβου καρπὸν ἔδοντες
367	ἐνθάδ’ ἀγινήσουσι τεληέσσας ἑκατόμβας,
368	οὐδέ τί τοι θάνατόν γε δυσηλεγέ’ οὔτε Τυφωεὺς
369	ἀρκέσει οὔτε Χίμαιρα δυσώνυμος, ἀλλὰ σέ γ’ αὐτοῦ
370	πύσει γαῖα μέλαινα καὶ ἠλέκτωρ Ὑπερίων.
371	Ὣς φάτ’ ἐπευχόμενος, τὴν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψε.
372	τὴν δ’ αὐτοῦ κατέπυς’ ἱερὸν μένος Ἠελίοιο·
373	ἐξ οὗ νῦν Πυθὼ κικλήσκεται, οἱ δὲ ἄνακτα
374	Πύθειον καλέουσιν ἐπώνυμον οὕνεκα κεῖθι
375	αὐτοῦ πῦσε πέλωρ μένος ὀξέος Ἠελίοιο.
376	Καὶ τότ’ ἄρ’ ἔγνω ᾗσιν ἐνὶ φρεσὶ Φοῖβος Ἀπόλλων
377	οὕνεκά μιν κρήνη καλλίρροος ἐξαπάφησε·
378	βῆ δ’ ἐπὶ Τελφούσῃ κοχολωμένος, αἶψα δ’ ἵκανε·
379	στῆ δὲ μάλ’ ἄγχ’ αὐτῆς καί μιν πρὸς μῦθον ἔειπε·
380	[para]Τελφοῦς’, οὐκ ἄρ’ ἔμελλες ἐμὸν νόον ἐξαπαφοῦσα
381	χῶρον ἔχους’ ἐρατὸν προρέειν καλλίρροον ὕδωρ.
382	ἐνθάδε δὴ καὶ ἐμὸν κλέος ἔσσεται, οὐδὲ σὸν οἴης.
383	[para]Ἦ καὶ ἐπὶ ῥίον ὦσεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων
384	πέτρῃσι προχυτῇσιν, ἀπέκρυψεν δὲ ῥέεθρα,
385	καὶ βωμὸν ποιήσατ’ ἐν ἄλσεϊ δενδρήεντι
386	ἄγχι μάλα κρήνης καλλιρρόου· ἔνθα δ’ ἄνακτι
387	πάντες ἐπίκλησιν Τελφουσίῳ εὐχετόωνται
388	οὕνεκα Τελφούσης ἱερῆς ᾔσχυνε ῥέεθρα.
389	[para]Καὶ τότε δὴ κατὰ θυμὸν ἐφράζετο Φοῖβος Ἀπόλλων
390	οὕς τινας ἀνθρώπους ὀργιόνας εἰσαγάγοιτο
391	οἳ θεραπεύσονται Πυθοῖ ἔνι πετρηέσσῃ·
392	ταῦτ’ ἄρα ὁρμαίνων ἐνόης’ ἐπὶ οἴνοπι πόντῳ
393	νῆα θοήν· ἐν δ’ ἄνδρες ἔσαν πολέες τε καὶ ἐσθλοί,
394	Κρῆτες ἀπὸ Κνωσοῦ Μινωΐου, οἵ ῥά τ’ ἄνακτι
395	ἱερά τε ῥέζουσι καὶ ἀγγέλλουσι θέμιστας
396	Φοίβου Ἀπόλλωνος χρυσαόρου, ὅττι κεν εἴπῃ
397	χρείων ἐκ δάφνης γυάλων ὕπο Παρνησοῖο.
398	οἱ μὲν ἐπὶ πρῆξιν καὶ χρήματα νηῒ μελαίνῃ
399	ἐς Πύλον ἠμαθόεντα Πυλοιγενέας τ’ ἀνθρώπους
400	ἔπλεον· αὐτὰρ ὁ τοῖσι συνήνετο Φοῖβος Ἀπόλλων·
401	ἐν πόντῳ δ’ ἐπόρουσε δέμας δελφῖνι ἐοικὼς
402	νηῒ θοῇ, καὶ κεῖτο πέλωρ μέγα τε δεινόν τε·
403	τῶν δ’ ὅς τις κατὰ θυμὸν ἐπιφράσσαιτο νοῆσαι
404	πάντος’ ἀνασσείασκε, τίνασσε δὲ νήϊα δοῦρα.
405	οἱ δ’ ἀκέων ἐνὶ νηῒ καθήατο δειμαίνοντες,
406	οὐδ’ οἵ γ’ ὅπλ’ ἔλυον κοίλην ἀνὰ νῆα μέλαιναν,
407	οὐδ’ ἔλυον λαῖφος νηὸς κυανοπρώροιο·
408	ἀλλ’ ὡς τὰ πρώτιστα κατεστήσαντο βοεῦσιν
409	ὣς ἔπλεον· κραιπνὸς δὲ νότος κατόπισθεν ἔγειρε
410	νῆα θοήν· πρῶτον δὲ παρημείβοντο Μάλειαν,
411	πὰρ δὲ Λακωνίδα γαῖαν ἁλιστέφανον πτολίεθρον
412	ἷξον καὶ χῶρον τερψιμβρότου Ἠελίοιο
413	Ταίναρον, ἔνθα τε μῆλα βαθύτριχα βόσκεται αἰεὶ
414	Ἠελίοιο ἄνακτος, ἔχει δ’ ἐπιτερπέα χῶρον.
415	οἱ μὲν ἄρ’ ἔνθ’ ἔθελον νῆα σχεῖν ἠδ’ ἀποβάντες
416	φράσσασθαι μέγα θαῦμα καὶ ὀφθαλμοῖσιν ἰδέσθαι
417	εἰ μενέει νηὸς γλαφυρῆς δαπέδοισι πέλωρον,
418	ἢ εἰς οἶδμ’ ἅλιον πολυΐχθυον ἀμφὶς ὀρούσει·
419	ἀλλ’ οὐ πηδαλίοισιν ἐπείθετο νηῦς εὐεργής,
420	ἀλλὰ παρὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἔχουσα
421	ἤϊ’ ὁδόν, πνοιῇ δὲ ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων
422	ῥηϊδίως ἴθυν’· ἡ δὲ πρήσσουσα κέλευθον
423	Ἀρήνην ἵκανε καὶ Ἀργυφέην ἐρατεινὴν
424	καὶ Θρύον Ἀλφειοῖο πόρον καὶ ἐΰκτιτον Αἶπυ
425	καὶ Πύλον ἠμαθόεντα Πυλοιγενέας τ’ ἀνθρώπους·
426	βῆ δὲ παρὰ Κρουνοὺς καὶ Χαλκίδα καὶ παρὰ Δύμην
427	ἠδὲ παρ’ Ἤλιδα δῖαν ὅθι κρατέουσιν Ἐπειοί·
428	εὔτε Φερὰς ἐπέβαλλεν ἀγαλλομένη Διὸς οὔρῳ
429	καί σφιν ὑπὲκ νεφέων Ἰθάκης τ’ ὄρος αἰπὺ πέφαντο,
430	Δουλίχιόν τε Σάμη τε καὶ ὑλήεσσα Ζάκυνθος.
431	ἀλλ’ ὅτε δὴ Πελοπόννησον παρενίσατο πᾶσαν,
432	καὶ δὴ ἐπὶ Κρίσης κατεφαίνετο κόλπος ἀπείρων
433	ὅς τε διὲκ Πελοπόννησον πίειραν ἐέργει,
434	ἦλθ’ ἄνεμος ζέφυρος μέγας αἴθριος ἐκ Διὸς αἴσης
435	λάβρος ἐπαιγίζων ἐξ αἰθέρος, ὄφρα τάχιστα
436	νηῦς ἀνύσειε θέουσα θαλάσσης ἁλμυρὸν ὕδωρ.
437	ἄψορροι δὴ ἔπειτα πρὸς ἠῶ τ’ ἠέλιόν τε
438	ἔπλεον, ἡγεμόνευε δ’ ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
439	ἷξον δ’ ἐς Κρίσην εὐδείελον ἀμπελόεσσαν
440	ἐς λιμέν’, ἡ δ’ ἀμάθοισιν ἐχρίμψατο ποντοπόρος νηῦς.
441	ἔνθ’ ἐκ νηὸς ὄρουσεν ἄναξ ἑκάεργος Ἀπόλλων
442	ἀστέρι εἰδόμενος μέσῳ ἤματι· τοῦ δ’ ἀπὸ πολλαὶ
443	σπινθαρίδες πωτῶντο, σέλας δ’ εἰς οὐρανὸν ἷκεν·
444	ἐς δ’ ἄδυτον κατέδυσε διὰ τριπόδων ἐριτίμων.
445	ἔνθ’ ἄρ’ ὅ γε φλόγα δαῖε πιφαυσκόμενος τὰ ἃ κῆλα,
446	πᾶσαν δὲ Κρίσην κάτεχεν σέλας· αἱ δ’ ὀλόλυξαν
447	Κρισαίων ἄλοχοι καλλίζωνοί τε θύγατρες
448	Φοίβου ὑπὸ ῥιπῆς· μέγα γὰρ δέος ἔμβαλ’ ἑκάστῳ.
449	ἔνθεν δ’ αὖτ’ ἐπὶ νῆα νόημ’ ὣς ἆλτο πέτεσθαι
450	ἀνέρι εἰδόμενος αἰζηῷ τε κρατερῷ τε
451	πρωθήβῃ, χαίτῃς εἰλυμένος εὐρέας ὤμους·
452	καί σφεας φωνήσας ἔπεα πτερόεντα προσηύδα·
453	[para]ὦ ξεῖνοι τίνες ἐστέ; πόθεν πλεῖθ’ ὑγρὰ κέλευθα;
454	ἤ τι κατὰ πρῆξιν, ἦ μαψιδίως ἀλάλησθε
455	οἷά τε ληϊστῆρες ὑπεὶρ ἅλα, τοί τ’ ἀλόωνται
456	ψυχὰς παρθέμενοι κακὸν ἀλλοδαποῖσι φέροντες;
457	τίφθ’ οὕτως ἧσθον τετιηότες, οὐδ’ ἐπὶ γαῖαν
458	ἔκβητ’, οὐδὲ καθ’ ὅπλα μελαίνης νηὸς ἔθεσθε;
459	αὕτη μέν γε δίκη πέλει ἀνδρῶν ἀλφηστάων
460	ὁππόταν ἐκ πόντοιο ποτὶ χθονὶ νηῒ μελαίνῃ
461	ἔλθωσιν καμάτῳ ἀδηκότες, αὐτίκα δέ σφεας
462	σίτοιο γλυκεροῖο περὶ φρένας ἵμερος αἱρεῖ.
463	[para]Ὣς φάτο καί σφιν θάρσος ἐνὶ στήθεσσιν ἔθηκε.
464	τὸν καὶ ἀμειβόμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
465	[para]ξεῖν’, ἐπεὶ οὐ μὲν γάρ τι καταθνητοῖσιν ἔοικας,
466	οὐ δέμας οὐδὲ φυήν, ἀλλ’ ἀθανάτοισι θεοῖσιν,
467	οὖλέ τε καὶ μέγα χαῖρε, θεοὶ δέ τοι ὄλβια δοῖεν.
468	καί μοι τοῦτ’ ἀγόρευσον ἐτήτυμον ὄφρ’ εὖ εἰδῶ·
469	τίς δῆμος; τίς γαῖα; τίνες βροτοὶ ἐγγεγάασιν;
470	ἄλλῃ γὰρ φρονέοντες ἐπεπλέομεν μέγα λαῖτμα
471	εἰς Πύλον ἐκ Κρήτης, ἔνθεν γένος εὐχόμεθ’ εἶναι·
472	νῦν δ’ ὧδε ξὺν νηῒ κατήλθομεν οὔ τι ἑκόντες
473	νόστου ἱέμενοι ἄλλην ὁδὸν ἄλλα κέλευθα·
474	ἀλλά τις ἀθανάτων δεῦρ’ ἤγαγεν οὐκ ἐθέλοντας.
475	[para]Τοὺς δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη ἑκάεργος Ἀπόλλων·
476	ξεῖνοι, τοὶ Κνωσὸν πολυδένδρεον ἀμφινέμεσθε
477	τὸ πρίν, ἀτὰρ νῦν οὐκ ἔθ’ ὑπότροποι αὖθις ἔσεσθε
478	ἔς τε πόλιν ἐρατὴν καὶ δώματα καλὰ ἕκαστος
479	ἔς τε φίλας ἀλόχους, ἀλλ’ ἐνθάδε πίονα νηὸν
480	ἕξετ’ ἐμὸν πολλοῖσι τετιμένον ἀνθρώποισιν·
481	εἰμὶ δ’ ἐγὼ Διὸς υἱός, Ἀπόλλων δ’ εὔχομαι εἶναι,
482	ὑμέας δ’ ἤγαγον ἐνθάδ’ ὑπὲρ μέγα λαῖτμα θαλάσσης
483	οὔ τι κακὰ φρονέων, ἀλλ’ ἐνθάδε πίονα νηὸν
484	ἕξετ’ ἐμὸν πᾶσιν μάλα τίμιον ἀνθρώποισι,
485	βουλάς τ’ ἀθανάτων εἰδήσετε, τῶν ἰότητι
486	αἰεὶ τιμήσεσθε διαμπερὲς ἤματα πάντα.
487	ἀλλ’ ἄγεθ’ ὡς ἂν ἐγὼ εἴπω πείθεσθε τάχιστα·
488	ἱστία μὲν πρῶτον κάθετον λύσαντε βοείας,
489	νῆα δ’ ἔπειτα θοὴν ἀν’ ἐπ’ ἠπείρου ἐρύσασθε,
490	ἐκ δὲ κτήμαθ’ ἕλεσθε καὶ ἔντεα νηὸς ἐΐσης,
491	καὶ βωμὸν ποιήσατ’ ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης,
492	πῦρ ἐπικαίοντες ἐπί τ’ ἄλφιτα λευκὰ θύοντες·
493	εὔχεσθαι δὴ ἔπειτα παριστάμενοι περὶ βωμόν.
494	ὡς μὲν ἐγὼ τὸ πρῶτον ἐν ἠεροειδέϊ πόντῳ
495	εἰδόμενος δελφῖνι θοῆς ἐπὶ νηὸς ὄρουσα,
496	ὣς ἐμοὶ εὔχεσθαι δελφινίῳ· αὐτὰρ ὁ βωμὸς
497	αὐτὸς δέλφειος καὶ ἐπόψιος ἔσσεται αἰεί.
498	δειπνῆσαί τ’ ἄρ’ ἔπειτα θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃ,
499	καὶ σπεῖσαι μακάρεσσι θεοῖς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.
500	αὐτὰρ ἐπὴν σίτοιο μελίφρονος ἐξ ἔρον ἧσθε,
501	ἔρχεσθαί θ’ ἅμ’ ἐμοὶ καὶ ἰηπαιήον’ ἀείδειν
502	εἰς ὅ κε χῶρον ἵκησθον ἵν’ ἕξετε πίονα νηόν.
503	[para]Ὣς ἔφαθ’· οἱ δ’ ἄρα τοῦ μάλα μὲν κλύον ἠδ’ ἐπίθοντο.
504	ἱστία μὲν πρῶτον κάθεσαν, λῦσαν δὲ βοείας,
505	ἱστὸν δ’ ἱστοδόκῃ πέλασαν προτόνοισιν ὑφέντες,
506	ἐκ δὲ καὶ αὐτοὶ βαῖνον ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης,
507	ἐκ δ’ ἁλὸς ἤπειρον δὲ θοὴν ἀνὰ νῆ’ ἐρύσαντο
508	ὑψοῦ ἐπὶ ψαμάθοις, παρὰ δ’ ἕρματα μακρὰ τάνυσσαν,
509	καὶ βωμὸν ποίησαν ἐπὶ ῥηγμῖνι θαλάσσης·
510	πῦρ δ’ ἐπικαίοντες ἐπί τ’ ἄλφιτα λευκὰ θύοντες
511	εὔχονθ’ ὡς ἐκέλευε παριστάμενοι περὶ βωμόν.
512	δόρπον ἔπειθ’ εἵλοντο θοῇ παρὰ νηῒ μελαίνῃ,
513	καὶ σπεῖσαν μακάρεσσι θεοῖς οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν.
514	αὐτὰρ ἐπεὶ πόσιος καὶ ἐδητύος ἐξ ἔρον ἕντο
515	βάν ῥ’ ἴμεν· ἦρχε δ’ ἄρα σφιν ἄναξ Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων
516	φόρμιγγ’ ἐν χείρεσσιν ἔχων ἐρατὸν κιθαρίζων
517	καλὰ καὶ ὕψι βιβάς· οἱ δὲ ῥήσσοντες ἕποντο
518	Κρῆτες πρὸς Πυθὼ καὶ ἰηπαιήον’ ἄειδον,
519	οἷοί τε Κρητῶν παιήονες οἷσί τε Μοῦσα
520	ἐν στήθεσσιν ἔθηκε θεὰ μελίγηρυν ἀοιδήν.
521	ἄκμητοι δὲ λόφον προσέβαν ποσίν, αἶψα δ’ ἵκοντο
522	Παρνησὸν καὶ χῶρον ἐπήρατον ἔνθ’ ἄρ’ ἔμελλεν
523	οἰκήσειν πολλοῖσι τετιμένος ἀνθρώποισι·
524	δεῖξε δ’ ἄγων ἄδυτον ζάθεον καὶ πίονα νηόν.
525	τῶν δ’ ὠρίνετο θυμὸς ἐνὶ στήθεσσι φίλοισι·
526	τὸν καὶ ἀνειρόμενος Κρητῶν ἀγὸς ἀντίον ηὔδα·
527	[para]ὦ ἄν’ ἐπεὶ δὴ τῆλε φίλων καὶ πατρίδος αἴης
528	ἤγαγες· οὕτω που τῷ σῷ φίλον ἔπλετο θυμῷ·
529	πῶς καὶ νῦν βιόμεσθα; τό σε φράζεσθαι ἄνωγμεν.
530	οὔτε τρυγηφόρος ἥδε γ’ ἐπήρατος οὔτ’ εὐλείμων,
531	ὥς τ’ ἀπό τ’ εὖ ζώειν καὶ ἅμ’ ἀνθρώποισιν ὀπηδεῖν.
532	[para]Τοὺς δ’ ἐπιμειδήσας προσέφη Διὸς υἱὸς Ἀπόλλων·
533	νήπιοι ἄνθρωποι δυστλήμονες οἳ μελεδῶνας
534	βούλεσθ’ ἀργαλέους τε πόνους καὶ στείνεα θυμῷ·
535	ῥηΐδιον ἔπος ὔμμ’ ἐρέω καὶ ἐπὶ φρεσὶ θήσω.
536	δεξιτερῇ μάλ’ ἕκαστος ἔχων ἐν χειρὶ μάχαιραν
537	σφάζειν αἰεὶ μῆλα· τὰ δ’ ἄφθονα πάντα παρέσται,
538	ὅσσα ἐμοί κ’ ἀγάγωσι περικλυτὰ φῦλ’ ἀνθρώπων·
539	νηὸν δὲ προφύλαχθε, δέδεχθε δὲ φῦλ’ ἀνθρώπων
540	ἐνθάδ’ ἀγειρομένων καὶ ἐμὴν ἰθύν τε μάλιστα
541	ἠέ τι τηΰσιον ἔπος ἔσσεται ἠέ τι ἔργον,
542	ὕβρις θ’, ἣ θέμις ἐστὶ καταθνητῶν ἀνθρώπων,
543	ἄλλοι ἔπειθ’ ὑμῖν σημάντορες ἄνδρες ἔσονται,
544	τῶν ὑπ’ ἀναγκαίῃ δεδμήσεσθ’ ἤματα πάντα.
545	εἴρηταί τοι πάντα, σὺ δὲ φρεσὶ σῇσι φύλαξαι.
546	Καὶ σὺ μὲν οὕτω χαῖρε Διὸς καὶ Λητοῦς υἱέ·
547	αὐτὰρ ἐγὼ καὶ σεῖο καὶ ἄλλης μνήσομ’ ἀοιδῆς.

Hymnic Collection Anonymous Hymn 3 To Apollo in Greek

Other Works by Hymnic Collection Anonymous

More Poetry Works