eul_wid: gyk-aa
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments on Aretē and Heimarmenē by Elegiac Fragments on Aretē and Heimarmenē

Fragments on aretē and heimarmenē is a modern compilation of fifty-nine fragmentary passages of elegiac poetry, unified by their thematic focus on the concepts of human excellence and cosmic order. The verses are not derived from a single, continuous poem but are excerpts preserved through quotation in later prose authors, most notably the Stoic philosopher Chrysippus and the anthologist Stobaeus. As a collection of gnomic poetry, it employs the elegiac couplet to deliver concise, authoritative statements on ethics and the cosmos. The content addresses the core preoccupations of early Greek wisdom literature, exploring the primacy of aretē, and the complex relationship between divine justice, human agency, and predetermined outcomes.

The work survives exclusively through this secondary transmission, having been cited by Chrysippus to provide poetic support for Stoic philosophical doctrines and later anthologized by Stobaeus. This mode of preservation ensured its survival within the stream of philosophical discourse rather than as an independent literary text. The fragments are historically instructive primarily for their demonstrable influence on Hellenistic philosophy, particularly Stoicism, which adopted them as venerable poetic antecedents for its own teachings. Today, they are studied both as examples of pre-philosophical Greek ethical thought and for their critical role in understanding the Stoic reception and reinterpretation of earlier poetic tradition.

παῖδες Ἀρίστωνος, κλεινοῦ θεῖον γένος ἀνδρός.
αὐτὰρ ἀνὴρ ἀγαθὸς τοτὲ μὲν κακός, ἄλλοτε δʼ ἐσθλός.
ἐσθλοὶ μὲν γὰρ ἁπλῶς, παντοδαπῶς δὲ κακοί.
πολλὰς δὴ φιλίας ἀπροσηγορία διέλυσεν.
οὐκέτι γιγνώσκουσιν Ἀθηναῖοι Μεγαρῆας.
ἔγχει καὶ Κήδωνι διάκονε, μηδʼ ἐπιλήθου,
εἰ χρὴ τοῖς ἀγαθοῖς ἀνδράσιν οἰνοχοεῖν.
Λὶψ ἄνεμος ταχὺ μὲν νεφέλας, ταχὺ δʼ αἴθρια ποιεῖ·
Ἀργέστῃ δʼ ἀνέμῳ πᾶσʼ ἕπεται νεφέλη.
οὔ μοι ἔτʼ εὐκελάδων ὕμνων μέλει οὐδʼ ἔτι μολπῆς,
ἐσθλὸς ἐὼν ἄλλου κρείττονος ἀντέτυχεν·
κοῦραι ἐλαφρὰ ποδῶν ἴχνιʼ ἀειράμεναι.
ἐν δὲ διχοστασίῃ καὶ ὁ πάγκακος ἔλλαχε τιμῆς.
τοιάδε θνητοῖσι κακὰ κακῶν ἀμφί τε Κῆρες
εἰλεῦνται, κενεὴ δʼ ἔκδυσις οὐδʼ ἀθέρι—;
ἦν θεός· ἢ κρέσσων δέ τι ὀνησόμεθα.
ὀλίγης ἐστὶ διδασκαλίας,
ἔς τε μέσον πεδίον Στενυκλήριον ἔς τʼ ὄρος ἄκρον
εἵπετʼ Ἀριστομένης τοῖς Λακεδαιμονίοις.
ἀνδρὶ μὲν αὐλητῆρι θεοὶ νόον οὐκ ἐνέφυσαν,
ἀλλʼ ἅμα τῷ φυσῆν χὠ νόος ἐκπέταται.
ἡμεῖς δʼ εἰς Ἕλλης πόντον ἀπεπλέομεν.
Ζεὺς πάντων αὐτὸς φάρμακα μοῦνος ἔχει.
οὐκ ἔστιν μείζων βάσανος χρόνου οὐδενὸς ἔργου,
ὃς καὶ ὑπὸ στέρνοις ἀνδρὸς ἔδειξε νόον.
ὤφελεν ὡς ἀφανὴς οὕτω φανερώτατος εἶναι
καιρός· ὃς αὐξάνεται πλεῖστον ἀπʼ εὐλαβίης.
τόλμʼ ἀεὶ κἄν τι τρηχὺ νέμωσι θεοί.
ἡ νεότης ἀσύφηλος ἀεὶ θνητοῖσι τέτυκται·
εἰ δὲ δίκην βλάπτοι, πουλὺ χερειοτέρη.
τὸν φρουρὸν φρουρεῖν χρή, τὸν ἐρῶντα δʼ ἐρᾶν.
χαίρετε συμπόται ἄνδρες ὁμ … · ἐξ ἀγαθοῦ γὰρ
ἀρξάμενος τελέω τὸν λόγον εἰς ἀγαθόν.
χρὴ δʼ, ὅταν εἰς τοιοῦτο συνέλθωμεν φίλοι ἄνδρες
πρᾶγμα, γελᾶν παίζειν χρησαμένους ἀρετῇ,
ἥδεσθαί τε συνόντας, ἐς ἀλλήλους τε φλυαρεῖν
καὶ σκώπτειν τοιαῦθʼ οἷα γέλωτα φέρειν.
ἡ δὲ σπουδὴ ἑπέσθω, ἀκούωμέν τε λεγόντων
ἐν μέρει· ἥδʼ ἀρετὴ συμποσίου πέλεται.
τοῦ δὲ ποταρχοῦντος πειθώμεθα· ταῦτα γάρ ἐστιν
ἔργʼ ἀνδρῶν ἀγαθῶν, εὐλογίαν τε φέρειν.
[ ]. οὐδʼ ὑ̣περ[
[ ]..[....]μενος · [
]οὐ̣ δύναμαι, ψυχ̣ή, π̣εφυλαγ̣μένος εἶναι ὀπηδός·
χ̣ρυσῶπιν δὲ Δίκην ἅζομαι ἀχνύ̣με̣νος,
]ἐξ̣ οὗ τὰ πρώτιστ̣α̣ νεοτρεφέω̣ν ἀπὸ μηρῶν[
]ἡμετέρης εἶδον̣ τέρματα παι̣δ̣εΐης,
]κυ̣ά̣νεον δʼ ἐλεφαντίνεόν τʼ ἀνεμίσγετο φέ̣γγος[,
.....] δʼ ἐκ νιφάδων [.........₍. ]ἰδεῖν.
ἀλλʼ ]αἰδὼ̣ς ἤρυκε, νέου δ.[..].ι [ ] ὕβριν
[ ] ἐπέβη[ ]νοι·
[ ]οφύλλοις
[ ←? ἀκροπόλοις]
[ ]ι̣ηι
[].ο̣ιο θαλάσσης
[ ].ουσαπορον·
[]μενος ἔνθα περανα̣[
[ ]
[ ]οιμι κελευθο[
[ ]τηλε̣φανῶν[
[ ]υμνον ἱκοίμην[
εσ̣[....]ευα.[
κα[ ]εχε.[
ο̣.[
ὄφ̣ρ̣α.ε̣.[.]χ̣[
λείπει δʼ ἐκ β.[
καί κενεπ̣[
κεκλιμένο̣ς̣ λευκ[
χαίτη[..]ν χαριε̣[
.[ ]εὐανθέ͜α πλεξαμεν[– στέφανον·
μο[ ]δʼ ἱμερόεντα λίγυν .[
ἀρτι̣επέ[͜α] νωμῶν γλῶσσαν α[
…
τῶνδε .[
εὔπομ.[
. ]α νῆσον λ̣[
. ]δην ξα[
. ]ω̣ν χεῖρα[
. ]ντοσ̣α[
. ]ων ἱμερο[
. ].δος εν[
. ]..φ̣[
…
ἢ πίτυν ἐν βήσσῃσι
ὑλοτόμοι τάμνωσι
πολλὸν δʼ ἤρῶσ …
. ]ο̣ς λαὸν̣[
. ]Πατρόκλουσ̣.[
. ]δά̣μασσεν εδ̣[
. ]Ἀπόλλωνος χειρὶ[
. ]υ̣σαπε̣[
. ]ς̣ παιδὶ[
. ]οιο κα.[
. ]τ̣ερμακ[
. ]τ̣ε̣ς ἀο.[
. ]´̣[
χω …
ευ …
… ς· αλ …
… να …
… χας ἵππους
[]αν.[
[]ε̣ν[
[]ωγροι.[
[ ..]...[
… ερθο …
… νκηι …
… εν ῥ …
… υγλ …
… ῃ …
… δδ …
… λε …
. ].εν[
. ]
. ].[
…
… υτε …
. … ν
. … πιηισιν …
. … ατο χαιτ …
νη·
… ψι· τὸν δʼ ὑπὸ ῥῖνας
… ζων απιω
[
λ̣[
ε[
ιπ̣[
ί.[
δ[
… κακη βουλ
…
ὰ …
ἡ …
…
κλύη …
ω …
λ …
ζ̣.[
των[
].[
. ]νοι
. ].θεσι[.].[
όιτω
κα
…
ε
… ενη
… δυπ
… οτε
… λλαιδ …
. … κοντο …
. … εκητι
. …
. … οισιν …
. …
φρα …
τολμ … εμουσα
…
. … ιδης
. …
. … αρ
. … δεξ …
. … εκρι … εις
. … αν ἐν ἀνθρώποις …
[ ].[
[]δ̣ερ.[
[]τ̣εκ.[ ]ν̣τα[
[ ].[
[ ]θεα[
[ ]ρεμ[
[ ]πτο̣[
[ ]ετερη̣[
[ ]κουφ[
θ[ ]πτολε[
το̣λ̣[ ]αρα[
ὄφρʼ ἀπὸ μὲν Μήδων[
καὶ Περσῶν, Δώρου δ[
παισὶ καὶ Ἡρακλέο̣ς̣[
.₍.₎]δʼ ἐπεὶ ἐς πεδίον[
]εἰσ̣ωποὶ δʼ ἔφανεν̣[
[ ]ρεστε[.]ο̣ντ̣[
. ].
. ]
. ]
. ]
. ]ης
.]ω...[
π̣ο̣ντοβο̣α[
πειθωντα[
ὡς ὑπὸ σάλπιγγος[
παισὶν μη[
Φρυξί τ̣ε[
Φοινίκων[
ἠλθ[
. ]ν̣οσ̣[
. ]λ̣ος ατε[
. ].η πολυωνυμ[–
. ]μιν πῆμʼ ἐφύτ̣ευσε[ βροτοῖς
. ]οὐ̣κ ἂν ἔγωγε μ[
. ]τ̣ων φάσγανον[
. ]η̣ν μοι κεχαρισμ̣έν[–
. ]νεην Θεσσαλ̣[
. ]σ̣τος Ἀθηναίησ̣[
. ]ν δῶρον ἐπιστ̣αμεν[–
. ]ἀλκὴν ἐρρύσατο .[
. ]δακρυόεντα βέλε[͜α
. ]η̣ πυρὶ μὲν πολυ[
. ]γ̣ος λάμπετο καιομεν[–
. ]ην τετράφαλον[
. ]τ̣οῖσιν ἔβη ταχύ[
. ]ὲ̣ν γὰρ τοῦτʼ ἔπος α̣[
. ]ισιν ἕνα πρόμον[
. ].ας ἀσπίδας ἀντ[
. ]. τείνῃσι Καρύστι[–
. ]ον χῶρον Ἐρετρ̣ιέων[
. ]ν ἔργον ἐμήσατ̣ο[
. ]πάλων βουσὶν έσ̣[
. ]ης ἐς ἀν̣άκτορον[
. ]δυσμενέων έ[
. ]ο̣υσα μένει̣ δ´̣[
. ]ωνδʼ εἶπε τάδ[
. ]ἐνοπήν θωρή[
. ]ν ἄνδρα Διὶ ξυ̣ν[
. ]ς̣ ἐχέτω δόμο[
. ]ἀνέρα· τὼσφ.[
. ]λ̣ος ἔβη[
. ]τ̣ως ἔφε̣[
. ]ά̣δων.[
. ]ης ἀντ̣[
. ]εμουτ[
. ]άληι σὺν[
. ]έ̣παυσε[
. ]λ̣ης αίτ[