eul_wid: brw-ak
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Encomia by Bacchylides of Ceos

The Encomia are a collection of choral lyric poems by the fifth-century BCE Greek poet Bacchylides of Ceos. Composed in a literary Doric dialect, these works functioned as praise poems for elite patrons, celebrating athletic victories, personal achievements, and other occasions of honour, often intended for performance at symposia or public festivals. They are distinguished from formal victory odes by their broader scope of subject matter, honoring a wider range of human accomplishments. The poems adhere to the traditional lyric structure of triads—strophe, antistrophe, and epode—and characteristically employ extended mythological narratives to exemplify the virtues and fortunes of the patron being celebrated.

The text survives only in fragments, with forty-eight pieces reconstructed from papyrus discoveries and quotations in later ancient authors. The most substantial recovery came from the Papyrus Harris, found in Egypt in 1896, which preserved large portions of Bacchylides' corpus. Scholars regard these poems as significant artifacts of the Classical patronage system, through which tyrants and aristocrats commissioned poetry to cement their social standing and secure immortal renown. A contemporary and rival of Pindar, Bacchylides wrote for powerful figures across the Greek world, weaving themes of divine favour, mortal limitation, and the pursuit of enduring fame into his polished and narrative-driven verse.

ΕΓΚΩΜΙΑ
…
… ονκι …
… χολ …
… τοι …
…
…
... [ ]εσκο[ ]
[ ]
[ ]ου
[ ]
[ ... ]λ̣ει
καθημένη
… υο … π … μας
… καὶ ὑπέρμορʼ ἄχθεται πατρί,
ἱκετεύει δὲ κα …
χθονίας τάλαινʼ Ἀρὰς ὀ-
ξύτερόν νιν τελέσαι
γῆρας καὶ κατάρατον ν
μούνην ἔνδον ἔχων
λευκαὶ δʼ ἐν κεφαλῇ τρίχες.
Ἄρεος χρυσολόφου παῖ …
δα λέγουσι χαλκομίτραν
τανυπέπλοιο κόρης
Εὐεανὸν θρασύχειρα καὶ μιαιφόνον
Μαρπήσσης καλυκώπιδος
τοιοῦτον πατέρʼ ἔμμενʼ· ἀλλά νιν χρόνος
ἐδάμασσε κρατερά τʼ ἔκ-
δικος οὐ θέλοντʼ ἀνάγκη.
… ελίου
… εν Ποσειδαωνίας
ἵππους ας ἐλαύ-
νων Ἴδας Ἀφάρῃτος ὄλβιον τέκος.
Ἐθέλουσαν δὲ κόρην ἥρ-
πασεν εὐέθειραν ἥρως·
… του
καλλικρηδέμνου θεᾶς
ὠκὺς ἄγγελος
… αν εὖτʼ
ἔμολεν
…
… ιουν …
… νον-
… πόσιν
…
… καπ …
σ …
ε … δ … ίνα …
πατέρʼ ἡ μαινόλις ἀκροιʼ
ἀπο … ν κατ …
θυγατ … νο …
Μαρπησσ … ς· ὑπ …
ξανθ … σαισ …
ἐμ … τνο …
π … και …
μο …
δο …
χέσ …
σει …
…
δρα … α σ …
… αν χαρι
ΑΛΕΞΑΝΔΡΩΙ ΑΜΥΝΤΑ
Ὦ βάρβιτε, μηκέτι πάσσαλον φυλάσσων
ἑπτάτονον λιγυρὰν κάππαυε γᾶρυν·
δεῦρʼ ἐς ἐμὰς χέρας· ὁρμαίνω τι πέμπειν
χρύσεον Μουσᾶν Ἀλεξάνδρῳ πτερὸν
καὶ συμποσίαισιν ἄγαλμʼ ἐν εἰκάδεσσιν,
εὖτε νέων ἁπαλὸν γλυκεῖʼ ἀνάγκα
σευομενᾶν κυλίκων θάλπησι θυμόν,
Κυπριδός τʼ ἐλπὶς διαιθύσσῃ φρένας,
ἀμμειγνυμένα Διονυσίοισι δώροις·
ἀνδράσι δʼ ὑψοτάτω πέμπει μερίμνας·
αὐτίκα μὲν πολίων κράδεμνα λύει,
πᾶσι δʼ ἀνθρώποις μοναρχήσειν δοκεῖ·
χρυσῷ δʼ ἐλέφαντί τε μαρμαίρουσιν οἶκοι,
πυροφόροι δὲ κατʼ αἰγλάεντα πόντον
νᾶες ἄγουσιν ἀπʼ Αἰγύπτου μέγιστον
πλοῦτον· ὣς πίνοντος ὁρμαίνει κέαρ.
Ὦ παῖ μεγαλ … υ Ἀμύντα
… εουπ … ον …
… λάχον· τί γὰρ ἀνθρώποισι μεῖζον
κέρδος ἢ θυμῷ χαρίζεσθαι καλὰ
… φρονο … ρά … κα …
επερ … μ …
… φης σκότος· ὀλβ …
οὔτις ἀνθρώπων διαισ …
αἰῶνος· ἴσας δʼ ὁ τυχὼν …
… ς … αταιτοσα …
… ε … ον θέμεθλ
θυ … ποτε τρω …
θα … αν ζαθεο …
μν … ατε δη κα …
ἡμίθεοι … π …
… νσυνβ … ηκιτ … ου …
[ ]ς ὅταν μ[ ]κλ.[ ]
[ ]ὰς οἴνῳ[ ]οχὰ[ ]
[ ]ι· τί γὰρ̣ [ ἐ]κκα[ ]
…
δο̣..[ ]
στεφαναφο̣[ρ]
τότε νέων ὁμοφ[ ]
δʼ εὐλύρᾳ τε Φοί[βῳ]
…
… νουσα …
… τʼ ἂγ …
… νεια …
… ντερ …
… οεσσα …
… ιν·
… μᾶς
[ ]ς̣
[ ]εχε[ ]
[ ].ν̣α̣[ ]
[ ]ην
[ ]
ΙΕΡΩΝΙ ΣΥΡΑΚΟΣΙΩΙ
Μήπω λιγυαχέα
βάρβιτον· μέλλω πολυ
ἄνθεμον Μουσᾶν Ἱέρωνι ξαν-
θαῖσιν ἵπποις
ἱμερόεν τελέσας καὶ
συμπόταις ἄνδρεσσι πέμπειν
Αἴτναν ἐς ἐύκτιτον, εἰ καὶ
πρόσθεν ὑμνήσας τὸν
ποσσὶ λαιψηροῖς Φερένικον ἐπʼ Ἀλφει-
ῷ τε νίκαν
ἀνδρὶ χαριζόμενος ει
… εανθυ …
… ἐμοὶ τότε κοῦραι …
… ὅσσοι Διὸς πάγχρυσον
… μοις τίθεσαν μ …
… ερειπε …
… ς ἐπιχθονίων …
… ω τὸ μὴ δειλῷ … υναι …
τέχναι γε μέν εἰσιν ἅπασαι
μυρίαι· σὺν θεῷ δὲ θαρσήσας
… νʼ ἀνθρώπων ἕ … λεύ-
κιππος Ἀὼς
τόσσον ἐφʼ ἁλικίᾳ φέγ-
γος κατʼ ἀνθρώπους φέρουσα
…
χαριτεσεν· … σ
ταιπ … ον φυ …
… θεόπομπον ἔμελπον
… ητεσ … οῦτοι τ …
… ιαπ … σιως φ …
… ον·
… εται ι … ις
καὶ φύσιν … τὰλ …
[ ]ε χαίταν ἐξ[ ]μο̣[ ]
[π]ολυχρ̣[υσ ]α̣ν ϊ-
μ̣φ[ ]
[ ]γιαμ[ ]
[ ]τ̣αι
[ ].ν
[ ]
[ ]
[ ]
οὐδ[ ].ω̣π̣[ ].ε.[.]...γ̣ις
..ι.[...]οσ̣εν[ ]
[.].τ.[...]..δα[......]..[ ]
…
[ ].τρ..[ ]
[ ]βομα[ ]
[–]επησή[ ]
[–]πομ[ ]
[–]ῶνοσ[ ]
[ ]θρ[ ]
[χά]λκεον[ ]
[ ]μέλαν[ ]
[ ]α̣νδʼ αἶσα.[ ]
[ π]άνδωρος αθαν[ ]
[ ]ηϊταν λέλογχε·
[κερ]αυνοβίας ὕπατος[ ]
[ ]αλλʼ ἀπʼ Ὀλύμπου
[ ]ο̣μάχαν
[Σαρ]π̣ηδόνα πυροφόρ[ ]
[ ].οις
[ὑ]ψόθεν εὐει-
δὴς ἄλοχος .[⏑⏑––]
λοισθίαν ὥρμασεν Οἰν[––⏑–(–)]
οὐδὲ τλαπενθὴς Νιόβα[⏑⏑–(–)]
τᾶς ὤλεσαν Λατοῦς α.[ ]
παῖδες δέκα τʼ ἠϊθέους δ[ ]
κο〈ύ〉ρας τανυάκεσιν ἰοῖς· τα[ ]
εἰσιδὼν ὑψίζυγος οὐραν[ ]
Ζεὺς ἐλέησεν ἀνακέστ[οις] ἄχεσιν, θῆ-
κέν τέ νιν ὀκριόεντ[α]
λᾶαν ἄμπαυσέν τε δυστλάτ[ ]
[ ].ενον· χρυσοπλόκ[ ]
[ ]αν φάτιν εἰπαρα.[ ]
[ ]ἀνθρώπ[ο]υς ὁμι̣[ ]
[ ]ε.σι μὲν ἀθαν[ατ]
[ ]αι τλευτάν·
[ἀ]ενάῳ Σιμόε[ν]τι πε[ ]
[ ]..[..]ε̣ϊ χαλκῷ.
[ ]
[ ]ι̣ χρόνος
[ ]νει φρένʼ αἰσ̣ιο[ ]
[ ].ι θυμὸν α.[ ]
[ ]α̣λλ̣οῖα̣ί..[ ]
[ ].α[ ]
[ ]...
.. ζ[ ]
.[ ]
κ[ ]
ε[ ]
τ[ ]
.[ ]
π[ ]
π[ ]
[ ]
σα.[ ]
κ.[ ]
ν[ ]
..
…
… ορίδε …
… αϊδᾶ·
…
[ ].φ.[ ]
[ ]χεῖσ̣[ ]
[ ]μᾶσ̣[ ]
[ ]παρ[.]εν[ ]
[ ]εὔβουλο[ ]
[ ]τοσουκ̣[ ]
[ ]μέ̣ν̣[ ]
..
ου.[ ]
οὐδ̣[ ]
δʼ ὡφ[ ]
δημ[ ]
τωπ.[ ]
ἱμερτ[ ]
χλιδῆ[ ]
μαλ.[ ]
λεύκα[ ]
ηθοσε.[ ]
ἔρωτιδ̣[ ]
ἥ σεξ[ ]
Οὐ βοῶν πάρεστι σώματʼ, οὔτε χρυσός,
οὔτε πορφύρεοι τάπητες,
ἀλλὰ θυμὸς εὐμενής,
Μοῦσά τε γλυκεῖα, καὶ Βοιωτίοισιν
ἐν σκύφοισιν οἶνος ἡδύς.