eul_wid: dvq-ab
ἈποσπάσματαOn Rhetorical Style and Governance
Thrasymachus of Chalcedon On Rhetorical Style and Governance PDF
| 1 (tit) | 〈ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ〉 [2 Sauppe O. A. II 162] DIONYS. Demosth. 3 [p. 132, 3 Raderm. —Usen.] τρίτη λέξις ἦν ἡ μεικτή τε καὶ σύνθετος ἐκ τούτων τῶν δυεῖν [αὐστηρὰ und λιτή]· ἣν ὁ μὲν πρῶτος ἁρμοσάμενος καὶ καταστήσας εἰς τὸν νῦν ὑπάρχοντα κόσμον, εἴτε Θ. ὁ Καλχηδόνιος ἦν, ὡς οἴεται Θεόφραστος [π. λέξ. fr. 4 Schmidt], εἴτε ἄλλος τις, οὐκ ἔχω λέγειν. οἱ δ’ ἐκδεξάμενοι καὶ ἀναθρέψαντες καὶ οὐ πολὺ ἀποσχόντες τοῦ τελειῶσαι ῥητόρων μὲν Ἰσοκράτης ὁ Ἀθηναῖος ἐγένετο, φιλοσόφων δὲ Πλάτων ὁ Σωκρατικός· τούτων γὰρ ἀμήχανον εὑρεῖν τῶν ἀνδρῶν ἑτέρους τινὰς ἔξω Δημοσθένους ἢ τἀναγκαῖα καὶ χρήσιμα κρεῖττον ἀσκήσαντας ἢ τὴν καλλιλογίαν καὶ τὰς ἐπιθέτους κατασκευὰς βέλτιον ἀποδειξαμένους. ἡ μὲν οὖν Θρασυμάχου λέξις, εἰ δὴ πηγή τις ἦν ὄντως τῆς μεσότητος, αὐτὴν τὴν προαίρεσιν ἔοικεν ἔχειν σπουδῆς ἀξίαν· κέκραται γὰρ εὖ πως καὶ αὐτὸ τὸ χρήσιμον εἴληφεν ἑκατέρας. δυνάμει δ’ ὡς οὐκ ἴσηι 〈τῆι〉 βουλήσει κέχρηται, παράδειγμα ἐξ ἑνὸς τῶν δημηγορικῶν λόγων τόδε· ‘ ἐβουλόμην μέ ν , ὦ Ἀθηναῖο ι , μετασχεῖν ἐκείνου τοῦ χρόνου τοῦ παλαιοῦ [ καὶ τῶν πραγμάτω ν] , ἡνίκα σιωπᾶν ἀπέχρη τοῖς νεωτέροισ ι , τῶν τε πραγμάτων οὐκ ἀναγκαζόντων ἀγορεύειν καὶ τῶν πρεσβυτέρων ὀρθῶς τὴν πόλιν ἐπιτροπευόντω ν · ἐπειδὴ δ ’ εἰς τοσοῦτον ἡμᾶς ἀνέθετο χρόνον ὁ δαίμω ν , ὥστε 〈ἑτέρων μὲν ἀρχόντων〉 τῆς πόλεως ἀκούει ν , τὰς δὲ συμφορὰς 〈πάσχειν〉 αὐτού ς , καὶ τούτων τὰ μέγιστα μ ὴ , θεῶν ἔργα εἶναι μηδὲ τῆς τύχη ς , ἀλλὰ τῶν ἐπιμεληθέντω ν , ἀνάγκη δὴ λέγει ν · ἢ γὰρ ἀναίσθητος ἢ καρτερώτατός ἐστι ν , ὅστις ἐξαμαρτάνειν ἑαυτὸν ἔτι παρέξει τοῖς βουλομένοις καὶ τῆς ἑτέρων ἐπιβουλῆς τε καὶ κακίας αὐτὸς ὑποσχήσει τὰς αἰτία ς . ἅλις γὰρ ἡμῖν ὁ παρελθὼν χρόνος καὶ ἀντὶ μὲν εἰρήνης ἐν πολέμωι γενέσθαι καὶ διὰ κινδύνων 〈ἐλθεῖν〉 εἰς τόνδε τὸν χρόνο ν , τὴν μὲν παρελθοῦσαν ἡμέραν ἀγαπῶσ ι , τὴν δ ’ ἐπιοῦσαν δεδιόσ ι , ἀντὶ δ ’ ὁμονοίας εἰς ἔχθραν καὶ ταραχὰς πρὸς ἀλλήλους ἀφικέσθα ι . καὶ τοὺς μὲν ἄλλους τὸ πλῆθος τῶν ἀγαθῶν ὑβρίζειν τε ποιεῖ καὶ στασιάζει ν , ἡμεῖς δὲ μετὰ μὲν τῶν ἀγαθῶν ἐσωφρονοῦμε ν , ἐν δὲ τοῖς κακοῖς ἐμάνημε ν , ἃ τοὺς ἄλλους σωφρονίζειν εἴωθε ν . τί δῆτα μέλλοι τις ἂν 〈ἃ〉 γιγνώσκει εἰπεῖ ν , ὅτωι γε 〈γέγονε〉 λυπεῖσθαι ἐπὶ τοῖς παροῦσι καὶ νομίζειν ἔχειν τι τοιοῦτο ν , ὡς μηδὲν ἔτι τοιοῦτον ἔστα ι ; πρῶτον μὲν οὖν τοὺς διαφερομένους πρὸς ἀλλήλους καὶ τῶν ῥητόρων καὶ τῶν ἄλλων ἀποδείξω γ ’ ἐν τῶι λέγειν πεπονθότας πρὸς ἀλλήλου ς , ὅπερ ἀνάγκη τοὺς ἄνευ γνώμης φιλονικοῦντας πάσχει ν · οἰόμενοι γὰρ ἐναντία λέγειν ἀλλήλοι ς , οὐκ αἰσθάνονται τὰ αὐτὰ πράττοντες οὐδὲ τὸν τῶν ἑτέρων λόγον ἐν τῶι σφετέρωι λόγωι ἐνόντ α . σκέψασθε γὰρ ἐξ ἀρχῆ ς , ἃ ζητοῦσιν ἑκάτερο ι . πρῶτον μὲν ἡ πάτριος πολιτεία ταραχὴν αὐτοῖς παρέχει ῥάιστη γνωσθῆναι καὶ κοινοτάτη τοῖς πολίταις οὖσα πᾶσι ν . ὁπόσα μὲν οὖν ἐπέκεινα τῆς ἡμετέρας γνώμης ἐστί ν , ἀκούειν ἀνάγκη λόγων τῶν παλαιοτέρω ν , ὁπόσα δ ’ αὐτοὶ ἐπεῖδον οἱ πρεσβύτερο ι , ταῦτα δὲ |
| 1 (50) | παρὰ τῶν εἰδότων πυνθάνεσθαι ...‘ τοιαύτη μὲν οὖν τις ἡ Θρασυμάχειος ἑρμηνεία, μέση τοῖν δυεῖν καὶ εὔκρατος καὶ εἰς ἀμφοτέρους τοὺς χαρακτῆρας ἐπίκαιρον ἀφετήριον. |
| 2 (tit) | ΥΠΕΡ ΛΑΡΙΣΑΙΩΝ CLEM. Strom VI 16 [II 435, 16 St.] καὶ μὴν ἐν Τηλέφωι εἰπόντος Εὐριπίδου ‘Ἕλληνες ὄντες βαρβάροις δουλεύσομεν;‘ [fr. 719 N. 2 ] Θ . ἐν τῶι ὑπὲρ Λαρισαίων λέγει· ‘ Ἀρχελάωι δουλεύσομεν Ἕλληνες ὄντες βαρβάρω ι ;‘ |
| tit,3-7a | ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΧΝΗ |
| 3 | SCHOL. ARISTOPH. AV. 880 τὰ αὐτὰ τοῖς Θεοπόμπου καὶ Θ. φησιν ἐν τῆι Μεγάληι τέχνη ι. |
| 4 | ATHEN. X 416 A Θ. δ’ ὁ Χαλκηδόνιος ἔν τινι τῶν προοιμίων τὸν Τιμοκρέοντά φησιν ὡς μέγαν βασιλέα ἀφικόμενον καὶ ξενιζόμενον παρ’ αὐτῶι πολλὰ ἐμφορεῖσθαι. πυθομένου δὲ τοῦ βασιλέως ὅ τι ἀπὸ τούτων ἐργάζοιτο εἶπε Περσῶν ἀναριθμήτους συγκόψειν. καὶ τῆι ὑστεραίαι πολλοὺς καθ’ ἕνα νικήσας μετὰ τοῦτο ἐχειρονόμησε. πυνθανομένου δὲ τὴν πρόφασιν ὑπολείπεσθαι ἔφη τοσαύτας, εἰ προσίοι τις, πληγάς. |
| 5 | ARISTOT. Rhet. Γ 1. 1404a 13 ἐγκεχειρήκασιν δὲ ἐπ’ ὀλίγον περὶ αὐτῆς [τῆς ὑποκριτικῆς] εἰπεῖν τινες, οἷον Θ. ἐν τοῖς Ἐλέοι ς. |
| 6 | PLATO Phaedr. 267 c τῶν γε μὴν οἰκτρογόων ἐπὶ γῆρας καὶ πενίαν ἑλκομένων λόγων κεκρατηκέναι τέχνηι μοι φαίνεται τὸ τοῦ Χαλκηδονίου σθένος. ὀργίσαι τε αὖ πολλοὺς ἅμα δεινὸς ἁνὴρ γέγονε καὶ πάλιν ὠργισμένοις ἐπάιδων κηλεῖ ν, ὡς ἔφη· διαβάλλειν τε καὶ ἀπολύσασθαι διαβολὰς ὅθεν δὴ κράτιστος. HERMIAS Z. d. St. p. 239, 18 Couvreur ὁ γὰρ Χαλκηδόνιος, τουτέστιν ὁ Θ., ταῦτα ἐδίδαξεν, ὡς δεῖ εἰς οἶκτον ἐγεῖραι τὸν δικαστὴν καὶ ἐπισπᾶσθαι ἔλεον, γῆρας, πενίαν, τέκνα ἀποδυρόμενον καὶ τὰ ὅμοια. |
| 6a | —de rep. 338c φημὶ .. ἐγὼ εἶναι τὸ δίκαιον οὐκ ἄλλο τι ἢ τὸ τοῦ κρείττονος ξυμφέρο ν. |
| 7 | PLUT. Quaest. conv. I 2, 3 p. 616 D δεῖ καθάπερ ὑπόθεσιν μελετῶντα συγκριτικὴν τοὺς Ἀριστοτέλους Τόπους [Γ 1ff.] ἢ τοὺς Θρασυμάχου Ὑπερβάλλοντας ἔχειν προχείρους οὐδὲν τῶν χρησίμων διαπραττόμενον, ἀλλὰ τὴν κενὴν δόξαν ἐκ τῆς ἀγορᾶς καὶ τῶν θεάτρων εἰς τὰ συμπόσια μετάγοντα. |
| 7a | PHILODEM. Rhet. II 49 [Suppl. ed. Sudhaus Lps. 1895 S. 42ff.] καὶ Μητρόδωρος [fr. 20ff. A. Körte Jahrb. f. cl. Phil. Suppl. 17 (1880) 548] δὲ ἐν τῶι πρώτωι Περὶ ποιημάτων ἱκανῶς ἔοικεν παρεμφαίνειν τὸ τὴν σοφιστικὴν ῥητορικὴν τέχνην ὑπάρχειν ... εἰπ〈εῖν〉 μὲν ἐ〈ν π〉λήθει πε〈ρὶ τ〉ῶν πλήθ〈ει〉 χρησίμων ἱκαν〈όν, τ〉ὴν δὲ Θρασυμάχου τέ〉χνην ἢ ἄ〈λλου〉 ὁτο〈υδήποτ’〉 αὐτῶν οὐ μ〈αθό〉ντας ... Θρασύμαχον καὶ ἄλλους οὐκ ὀλίγους τῶν δοκούντων τὰς τοιαύτας ἔχειν λόγων πολιτικῶν ἢ ῥητορικῶν οὐθ〈έν, ὧ〉ν φ〈α〉σιν ἔχειν τὰς τέχνας, συντελοῦντας. |
| 8 | HERMIAS z. Plat. Phaedr. p. 239, 21 Couvr. [zu σθένος p. 267c s. B 6] ἔγραψεν [ Thr.] ἐν λόγωι ἑαυτοῦ τοιοῦτόν τι, ὅτι οἱ θεοὶ οὐχ ὁρῶσι τὰ ἀνθρώπιν α · οὐ γὰρ ἂν τὸ μέγιστον τῶν ἐν ἀνθρώποις ἀγαθῶν παρεῖδον τὴν δικαιοσύνη ν · ὁρῶμεν γὰρ τοὺς ἀνθρώπους ταύτηι μὴ χρωμένου ς. |