eul_wid: ivq-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Sympotic Fragments of Alexis by Alexis the Comic Poet

The Sympotic Fragments of Alexis represent a compilation of excerpts from the lost comedies of Alexis, a central and prolific figure of Middle Comedy. Numbering nearly a thousand verses, these fragments are preserved not in a direct manuscript tradition but through quotation by later authors, most extensively by Athenaeus in his Deipnosophistae. The collection thematically unites passages that depict the symposium, the quintessential Greek drinking party, offering a vivid window into its associated culture. The content ranges from elaborate, often humorous descriptions of food, drink, and gluttony to sharp social satire directed at character types like parasites, boastful cooks, and philosophers who populate the convivial scene. The fragments also include parody of mythological figures and contemporary intellectual ideas, while their plots frequently involve domestic and romantic intrigue, thereby illustrating the transitional role of Middle Comedy in shaping the conventions of later New Comedy.

The transmission of Alexis’s work is entirely indirect. His comedies survive only in fragments scattered principally throughout Athenaeus’s expansive work from the 2nd or 3rd century CE, with additional passages found in the anthology of Stobaeus and various lexicographical sources. The modern categorization of these excerpts as "sympotic" isolates those passages concerned with banquet culture from the broader fragmentary corpus. The work of Alexis is central to both literary and social history. His comedies mark a decisive shift away from the political satire of Old Comedy toward a focus on social types and situation comedy, directly influencing the development of New Comedy; tradition holds he was the uncle and possible tutor of Menander. Beyond the theatre, these fragments serve as a resource for understanding the social rituals, gastronomy, and everyday life of the Hellenistic symposium.

ΑΓΚΥΛΙΩΝ.
Λέγεις περὶ ὧν οὐκ οἶσθα, συγγενῶς τρέχων
Πλάτωνι, καὶ γνώσει λίτρον καὶ κρόμμυον.
ΑΓΩΝΙΣ Η ΙΠΠΙΣΚΟΣ.
Ὦ μῆτερ, ἱκετεύω σε, μὴ ʼπίσειέ μοι
τὸν Μισγόλαν· οὐ γὰρ κιθαρῳδός εἰμʼ ἐγώ.
Ἀπήντων τῷ ξένῳ
εἰς τὴν κατάλυσιν, ἠσόνην αἴθων ἀνήρ,
τοῖς παισί τʼ εἶπα, δύο γὰρ ἦγον οἴκοθεν,
τἀκπώματʼ εἰς τὸ φανερὸν ἐκνενιτρωμένα
θεῖναι. κύαθος δʼ ἦν ἀργυροῦς, τἀκπώματα
ἦγεν δύο δραχμάς, κυμβίον δὲ τέτταρας,
ψυκτηρίδιον δὲ δέκʼ ὀβολούς, Φιλιππίδου
λεπτότερον.
Ὁ τρίτος οὗτος δʼ ἔχει
σύκων κυλιστὸν στέφανον· ἀλλʼ ἔχαιρε καί
ζῶν τοῖς τοιούτοις.
Μεστὴν ἀκράτου θηρίκλειον ἔσπασεν
κοίλην ὑπερθύουσαν.
ΑΔΕΛΦΟΙ.
Ἐγὼ δέδωκα γάρ τι ταύταις; εἰπέ μοι.
Β. οὐκ ἀλλʼ ἀπέδωκας, ἐνέχυρον δήπου λαβών.
ΑΙΠΟΛΟΙ.
ΑΙΣΩΠΟΣ.
Κομψόν γε τοῦτʼ ἐστὶν παρʼ ὑμῖν, ὦ Σόλων,
ἐν ταῖς Ἀθήναις, δεξιῶς θʼ εὑρημένον.
Σ. τὸ ποῖον; Α. ἐν τοῖς συμποσίοις οὐ πίνετε
ἄκρατον. Σ. οὐ γὰρ ῥᾴδιον· πωλοῦσι γάρ
ἐν ταῖς ἁμάξαις εὐθέως κεκραμένον,
οὐχ ἵνα τι κερδαίνωσι, τῶν δʼ ὠνουμένων
προνοούμενοι τοῦ τὰς κεφαλὰς ὑγιεῖς ἔχειν
ἐκ κραιπάλης. τοῦτʼ ἔσθʼ, ὁρᾷς, Ἑλληνικός
πότος, μετρίοισι χρωμένους ποτηρίοις
λαλεῖν τι καὶ ληρεῖν πρὸς αὑτοὺς ἡδέως·
τὸ μὲν γὰρ ἕτερον λουτρόν ἐστιν, οὐ πότος,
ψυκτῆρι πίνειν καὶ κάδοις· θάνατος μὲν οὖν.
ΑΙΧΜΑΛΩΤΟΣ.
ΑΛΕΙΠΤΡΙΑ.
ΑΜΦΩΤΙΣ.
Ὀνοκόπος
τῶν τοὺς ἀλετῶνας τῶνδε κοπτόντων ὄνους.
ΑΜΠΕΛΟΥΡΓΟΣ.
ΑΝΤΕΙΑ.
ΑΠΟΒΑΤΗΣ.
Χορόνικος ὁ ποιητὴς ὁδί.
Β. τίνων ποιητὴς ᾀσμάτων; Α. σεμνῶν πάνυ.
Β. τί πρὸς τὸν Ἀργᾶν οὗτος; Α. ἡμέρας δρόμῳ
κρείττων.
ΑΠΕΓΛΑΥΚΩΜΕΝΟΣ.
Α. Παρʼ ἐμοῦ δʼ, ἐὰν μὴ καθʼ ἓν ἕκαστον πάντα δῷς,
χαλκοῦ μέρος δωδέκατον οὐκ ἂν ἀπολάβοις.
Β. δίκαιος ὁ λόγος. Α. ἀβάκιον, ψῆφον· λέγε.
Β. ἔστʼ ὠμοτάριχος πέντε χαλκῶν. Α. λέγʼ ἕτερον.
Β. μῦς ἑπτὰ χαλκῶν. Α. οὐδὲν ἀσεβεῖς οὐδέπω
λέγε. Β. τῶν ἐχίνων ὀβολός. Α. ἁγνεύεις ἔτι.
Β. ἆρʼ ἦν μετὰ ταῦθʼ ἡ ῥάφανος ἣν ἐβοᾶτε; Α. ναί·
χρηστὴ γὰρ ἦν. Β. ἔδωκα ταύτης δύʼ ὀβολούς.
Α. τί γὰρ ἐβοῶμεν; Β. τὸ κύβιον τριωβόλου.
Α. ὀνεῖν κεχειρῶν γε οὐκ ἐπράξατʼ οὐδὲ ἕν.
Β. οὐκ οἶσθας ὦ μακάριε τὴν ἀγοράν, ὅτι
κατεδηδόκασι τὰ λάχανʼ αἱ τρωξαλλίδες.
Α. διὰ τοῦτο τὸ τάριχος τέθεικας διπλασίου;
Β. ὁ ταριχοπώλης ἐστίν· ἐλθὼν πυνθάνου.
γόγγρος δέκʼ ὀβολῶν. Α. οὐχὶ πολλοῦ. λέγʼ ἕτερον.
Β. τὸν ὀπτὸν ἰχθὺν ἐπριάμην δραχμῆς. Α. παπαῖ.
ὥσπερ πυρετὸς ἀνῆκεν, εἶτʼ ἐν ἐπιτέλει·
Β. πρόσθες τὸν οἶνον, ὃν μεθυόντων προσέλαβον
ὑμῶν, χόας τρεῖς, δέκʼ ὀβολῶν ὁ χούς.
Τοὺς μὲν στρατηγοὺς τὰς ὀφρῦς ἐπὰν ἴδω
ἀνεσπακότας, δεινὸν μὲν ἡγοῦμαι ποιεῖν,
οὐ πάνυ τι θαυμάζω δὲ προτετιμημένους
ὑπὸ τῆς πόλεως μεῖζόν τι τῶν ἄλλων φρονεῖν.
τοὺς δʼ ἰχθυοπώλας τοὺς κάκιστʼ ἀπολουμένους
ἐπὰν ἴδω κάτω βλέποντας, τὰς δʼ ὀφρῦς
ἔχοντας ἐπάνω τῆς κορυφῆς, ἀποπνίγομαι.
ἐὰν δʼ ἐρωτήσῃς, πόσου τοὺς κεστρέας
πωλεῖς δύʼ ὄντας; δέκʼ ὀβολῶν, φησίν. βαρύ·
ὀκτὼ λάβοις ἄν; —εἴπερ ὠνεῖ τὸν ἕτερον. —
ὦ τᾶν λαβὲ καὶ μὴ παῖζε. —τοσουδί. παράτρεχε. —
ταῦτʼ οὐχὶ πικρότερʼ ἐστὶν αὐτῆς τῆς χολῆς;
Καὶ γὰρ ἑψητοί τινες
παρῆσαν ἡμῖν δαιδάλεοί πως. …
Τῶν οὖν κορακίνων πεῖραν οὐχὶ λαμβάνεις;
οὐδὲ τριχίδων, οὐδʼ οἷον ἑψητῶν τινῶν;
ΑΠΟΚΟΠΤΟΜΕΝΟΣ.
Λέγεται γὰρ λόγος
ὑπὸ τῶν σοφιστῶν, μὴ πέτεσθαι τὸν θεόν
τὸν Ἔρωτα, τοὺς δʼ ἐρῶντας· αἰτίαν δʼ ἔχειν
ἐκεῖνον ἄλλως, ἠγνοηκότας δὲ τοὺς
γραφεῖς ἔχοντα πτέρυγας αὐτὸν ζωγραφεῖν.
Οὐ συμποσίαρχος ἦν γὰρ ἀλλὰ δήμιος
ὁ Χαιρέας, κυάθους προπίνων εἴκοσιν.
ΑΡΧΙΛΟΧΟΣ.
Ὦ τὴν εὐτειχῆ ναίων Πάρον, ὄλβιε πρέσβυ,
ἣ κάλλιστα φέρει χώρα δύο τῶν συναπασῶν,
κόσμον μὲν μακάρεσσι λίθον, θνητοῖς δὲ πλακοῦντας.
ΑΣΚΛΗΠΙΟΚΛΕΙΔΗΣ.
Οὕτως δʼ ὀψοποιεῖν εὐφυῶς
περὶ τὴν Σικελίαν αὐτὸς ἔμαθον, ὥστε τοὺς
δειπνοῦντας εἰς τὰ βατάνιʼ ἐμβαλεῖν ποιῶ
ἐνίοτε τοὺς ὀδόντας ὑπὸ τῆς ἡδονῆς.
ΑΣΩΤΟΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ.
Τί ταῦτα ληρεῖς, φληναφῶν ἄνω κάτω
Λύκειον, Ἀκαδήμειαν, Ὠιδείου πύλας,
λήρους σοφιστῶν; οὐδὲ ἓν τούτων καλόν.
πίνωμεν, ἐμπίνωμεν, ὦ Σίκων, Σίκων,
χαίρωμεν, ἕως ἔνεστι τὴν ψυχὴν τρέφειν.
τύρβαζε, Μανῆ. γαστρὸς οὐδὲν ἥδιον.
αὕτη πατήρ σοι καὶ πάλιν μήτηρ μόνη.
ἀρεταὶ δὲ πρεσβεῖαί τε καὶ στρατηγίαι
κόμποι κενοὶ ψοφοῦσιν ἀντʼ ὀνειράτων.
ψύξει σε δαίμων τῷ πεπρωμένῳ χρόνῳ·
ἕξεις δʼ ὅσʼ ἂν φάγῃς τε καὶ πίῃς μόνα·
σποδὸς δὲ τἄλλα, Περικλέης, Κόδρος, Κίμων.
ΑΤΑΛΑΝΤΗ.
ΑΤΘΙΣ.
Ὁ πρῶτος εἰπὼν ὅτι σοφιστὴς οὐδὲ εἷς
ἔμψυχον οὐδὲν ἐσθίει, σοφός τις ἦν.
ἐγὼ γὰρ ἥκω νῦν ἀγοράσας οὐδὲ ἕν
ἔμψυχον. ἰχθῦς ἐπριάμην τεθνηκότας
μεγάλους· κρεάδιʼ ἀρνός ἐστι πίονος
οὐ ζῶντος· οὐχ οἷόν τε γάρ. τί ἄλλο; καί
ἡπάτιον ὀπτὸν προσέλαβον. τούτων ἐάν
δείξῃ τις ἢ φωνήν τι ἢ ψυχὴν ἔχον,
ἀδικεῖν ὁμολογῶ καὶ παραβαίνειν τὸν νόμον.
Πῶς ἐπινεφεῖ τὸ πρῶτον ὁ Ζεὺς ἡσυχῆ,
ἔπειτα μᾶλλον μᾶλλον.
ΑΧΑΙΣ.
Ὅτι πάντα τὰ ζητούμενʼ ἐξευρίσκεται,
ἂν μὴ προαποστῇς μηδὲ τὸν πόνον φύγῃς·
ὅπου γὰρ εὑρήκασιν ἄνθρωποί τινες
μέρος τι τῶν θείων τοσούτῳ τῷ τόπῳ
ἀπέχοντες, ἄστρων ἐπιτολάς, δύσεις, τροπάς,
ἔκλειψιν ἡλίου, τί τῶν κοινῶν κάτω
καὶ συγγενικῶν δύναιτʼ ἂν ἄνθρωπον φυγεῖν;
Τὴν ἀγκύλην τῆς ἐμβάδος
οὐ καλῶς ἔσφιγξας αὖ λυθεῖσαν.
ΒΟΣΤΡΥΧΟΣ.
ΒΡΕΤΤΙΑ.
Εἶδές ποτε
πίνουσιν ἀνθρώποις ἀπίους παρακειμένας
ἐν ὕδατι πολλῷ; Β. πολλάκις δήπου. τί οὖν;
Α. οὐκοῦν ἕκαστος ἐκλεγόμενος λαμβάνει
τῶν ἐπινεουσῶν τὴν πεπαιτάτην ἀεί;
Β. δηλονότι.
Τοιοῦτο τὸ ζῆν ἐστιν ὥσπερ οἱ κύβοι·
οὐ ταὔτʼ ἀεὶ πίπτουσιν, οὐδὲ τῷ βίῳ
ταὐτὸν διαμένει σχῆμα, μεταβολὰς δʼ ἔχει.
ΒΩΜΟΣ.
Γυνὴ λινουργὸς περιτυχοῦσʼ ἀφείλετο.
ΓΑΛΑΤΕΙΑ.
Ὁ δεσπότης οὑμὸς περὶ λόγους γάρ ποτε
διέτριψε μειρακίσκος ὢν καὶ φιλοσοφεῖν
ἐπέθετο· Κυρηναῖος ἦν ἐνταῦθά τις,
ὥς φασʼ, Ἀρίστιππος, σοφιστὴς εὐφυής,
μᾶλλον δὲ πρωτεύων ἁπάντων τῶν τότε,
ἀκολασίᾳ τε τῶν γεγονότων διαφέρων.
τούτῳ τάλαντον δοὺς μαθητὴς γίγνεται
ὁ δεσπότης. καὶ τὴν τέχνην μὲν οὐ πάνυ
ἐξέμαθε, τὴν δʼ ἀρτηρίαν συνήρπασεν.
Νάρκην μὲν οὖν, ὥς φασιν, ὠνθυλευμένην
ὀπτᾶν ὅλην.
ΓΡΑΦΗ.
Γεγένηται δʼ, ὡς λέγουσι, κἀν Σάμῳ
τοιοῦθʼ ἕτερον. λιθίνης ἐπεθύμησεν κόρης
ἄνθρωπος ἐγκατέκλεισέ θʼ αὑτὸν τῷ νεῷ.
ΓΥΝΑΙΚΟΚΡΑΤΙΑ.
Ἐνταῦθα περὶ τὴν ἐσχάτην δεῖ κερκίδα
ὑμᾶς καθιζούσας θεωρεῖν ὡς ξένας.
Ὁ δὲ Κίλιξ ὅδʼ Ἱπποκλῆς,
ὁ ζωμοτάριχος ὑποκριτής.
ΔΑΚΤΥΛΙΟΣ.
Εἶτʼ οὐχ ἁπάντων ἐστὶ τὸ μεθύειν κακόν
μέγιστον ἀνθρώποισι καὶ βλαβερώτατον;
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Η ΦΙΛΕΤΑΙΡΟΣ.
Πρότερον μὲν εἰ πνεύσειε βορρᾶς ἢ νότος
ἐν τῇ θαλάττῃ λαμπρός, ἰχθῦς οὐκ ἂν ἦν
οὐδενὶ φαγεῖν· νυνὶ δὲ πρὸς τοῖς πνεύμασιν
τούτοις Φάϋλλος προσγέγονε χειμὼν τρίτος·
ἐπὰν γὰρ ἐκνεφίας καταιγίσας τύχῃ
ἐς τὴν ἀγοράν, τοὔψον πριάμενος οἴχεται
φέρων ἅπαν τὸ ληφθέν, ὥστε γίγνεται
ἐν τοῖς λαχάνοις τὸ λοιπὸν ἡμῖν ἡ μάχη.
Ἀλλʼ αἰσχύνομαι
τὸν Κόρυδον, εἰ δόξω συναριστᾶν τισιν
οὕτω προχείρως· οὐκ ἀπαρνοῦμαι δʼ ὅμως·
οὐδὲ γὰρ ἐκεῖνος, ἂν καλῇ τις.
Ἔπειτα νάρκην ἔλαβον, ἐνθυμούμενος
ὅτι δεῖ γυναικὸς ἐπιφερούσης δακτύλους
ἁπαλούς, ὑπʼ ἀκάνθης μηδὲ ἓν τούτους παθεῖν.
Τοὔψον λαβοῦσαι τοῦτο τἀπεσταλμένον
σκευάζετʼ, εὐωχεῖσθε, προπόσεις πίνετε,
λέπεσθε, ματτυάζετε.
Ὁμοιότατος ἄνθρωπος οἴνῳ τὴν φύσιν
τρόπον τινʼ ἐστί. καὶ γὰρ οἶνον τὸν νέον
πολλή ʼστʼ ἀνάγκη καὶ τὸν ἄνδρʼ ἀποζέσαι
πρώτιστον ἀφυβρίσαι τʼ, ἀπανθήσαντα δέ
σκληρὸν γενέσθαι, παρακμάσαντα δʼ ὧν λέγω
τούτων ἁπάντων, ἀπαρυθέντα τὴν ἄνω
ταύτην ἄνοιαν ἐπιπολάζουσαν, τότε
πότιμον γενέσθαι καὶ καταστῆναι πάλιν,
ἡδύν θʼ ἅπασι τοὐπίλοιπον διατελεῖν.
ΔΙΑΠΛΕΟΥΣΑΙ.
Ἐπιχαιρέκακος εἶ καὶ φθονεῖς τοῖς πλησίον.
ΔΙΔΥΜΟΙ.
Τούτῳ πρόπιθʼ, ἵνα καὐτὸς ἄλλῳ.
Στεφάνων δὲ τουτωνὶ χύδην πεπλεγμένων.
ΔΙΣ ΠΕΝΘΩΝ.
ΔΟΡΚΙΣ Η ΠΟΠΠΥΖΟΥΣΑ.
Τοῖς ἰχθυοπώλαις ἐστὶν ἐψηφισμένον,
ὥς φασι, χαλκῆν Καλλιμέδοντος εἰκόνα
στῆσαι Παναθηναίοισιν ἐν τοῖς ἰχθύσιν,
ἔχουσαν ὀπτὸν κάραβον ἐν τῇ δεξιᾷ,
ὡς αὐτὸν ὄντʼ αὐτοῖσι τῆς τέχνης μόνον
σωτῆρα, τοὺς ἄλλους δὲ πάντας ζημίαν.
Περιστεράς
ἔνδον τρέφων τῶν Σικελικῶν τούτων πάνυ
κομψάς.
Τῆς φιλοτησίας ἐγώ
μεστὰς προπίνω γʼ ἴσον ἴσῳ κεκραμένας.
ΔΡΩΠΙΔΗΣ.
Εἰσῆλθεν ἡʼταίρα φέρουσα τὸν γλυκύν
ἐν ἀργυρῷ ποτηρίῳ πετάχνῳ τινί,
ἀστειοτάτῳ τὴν ὄψιν, οὔτε τρυβλίῳ
οὔτε φιάλῃ, μετεῖχε δʼ ἀμφοῖν τοῖν ῥυθμοῖν.
ΕΙΣ ΤΟ ΦΡΕΑΡ.
Νυνί τέ μοι
ὁ δεσπότης προὔπεμψεν οἴνου κεράμιον
τῶν ἔνδοθεν κομιοῦντʼ ἐκεῖθεν. Β. μανθάνω·
ἐπιδόσιμον παρὰ τἄλλα τοῦτʼ ἔσται. Α. φιλῶ
αἰσθητικὴν γραῦν.
Τοῖς ἄρτοις ὅσας
ἱστᾶσι παγίδας οἱ ταλαίπωροι βροτοί.
ΕΙΣΟΙΚΙΖΟΜΕΝΟΣ.
Οὐ γὰρ ἐμυρίζετʼ ἐξ ἀλαβάστου, πρᾶγμά τι
γιγνόμενον ἀεί, κρονικόν, ἀλλὰ τέτταρας
περιστερὰς ἀφῆκεν ἀποβεβαμμένας
εἰς οὐχὶ ταὐτὸν μὰ Δία τὴν αὐτὴν μύρον,
ἰδίῳ δʼ ἑκάστην. πετόμεναι δʼ αὗται κύκλῳ
ἔρραινον ἡμῶν θαἱμάτια καὶ στρώματα.
μή μοι φθονήσητʼ, ἄνδρες Ἑλλήνων ἄκροι,
ἠλειφόμην ὑόμενος ἰρίνῳ μύρῳ.
ΕΚΠΩΜΑΤΟΠΟΙΟΣ.
Ἀεὶ φιλόμυρον πᾶν τὸ Σάρδεων γένος.
ΕΛΕΝΗ.
Ὡς ὅστις αὐτῆς τῆς ἀκμῆς τῶν σωμάτων
ἐρᾷ, τὸν ἄλλον δʼ οὐδὲ γιγνώσκει λόγον,
τῆς ἡδονῆς ἔστʼ, οὐχὶ τῶν φίλων φίλος,
ἀδικεῖ τε τὸν Ἔρωτʼ ἐμφανῶς θνητὸς θεόν,
ἄπιστον αὐτὸν πᾶσι τοῖς ἄλλοις ποιῶν.
ΕΛΕΝΗΣ ΑΡΠΑΓΗ.
Ἀκόλαστός ἐστι, τὴν δὲ πολιὰν οὐκ ἐντρέπεται.
ΕΛΕΝΗΣ ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ.
Ῥόαν γὰρ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτῶν.
ΕΛΛΗΝΙΣ.
Ἀεὶ δὲ καὶ ζῶντʼ ἐστὶ καὶ τεθνηκότα
τἀν τῇ θαλάττῃ πολέμιʼ ἡμῖν θηρία.
ἂν ἀνατραπῇ γὰρ πλοῖον, εἶθʼ, ὡς γίγνεται,
ληφθῇ νέων τις, καταπεπώκασʼ εὐθέως·
αὐτοί τʼ ἐπὰν ληφθῶσιν ὑπὸ τῶν ἁλιέων,
τεθνεῶτες ἐπιτρίβουσι τοὺς ὠνουμένους.
τῆς οὐσίας γάρ εἰσιν ἡμῶν ὤνιοι,
ὁ πριάμενός τε πτωχὸς εὐθὺς ἀποτρέχει.
ΕΠΙΔΑΥΡΙΟΣ.
Τοὺς Χαιρεφίλου δʼ υἱεῖς Ἀθηναίους, ὅτι
εἰσήγαγεν τάριχος, οὓς καὶ Τιμοκλῆς
ἰδὼν ἐπὶ τῶν ἵππων δύο σκόμβρους ἔφη
ἐν τοῖς σατύροις εἶναι.
ΕΠΙΚΛΗΡΟΣ.
Ὅστις ἀγοράζει πτωχὸς ὢν ὄψον πολύ,
ἀπορούμενός τε τἄλλα πρὸς τοῦτʼ εὐπορεῖ,
τῆς νυκτὸς οὗτος τοὺς ἀπαντῶντας ποιεῖ
γυμνοὺς ἅπαντας. εἶτʼ ἐπάν τις ἐκδυθῇ,
τηρεῖν ἕωθεν εὐθὺς ἐν τοῖς ἰχθύσιν·
ὃν ἂν δʼ ἴδῃ πρῶτον πένητα καὶ νέον
παρὰ Μικίωνος ἐγχέλεις ὠνούμενον,
ἀπάγειν λαβόμενον εἰς τὸ δεσμωτήριον.
Ἀλλʼ ἔγωγʼ, ὦ παῖ, δίδωμι, καὶ ποιήσω πάνθʼ ὅσα
οὗτος αἰτεῖται παρʼ ἡμῶν.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ.
ΕΠΙΤΡΟΠΟΣ.
Πολὺς γὰρ οἶνος πόλλʼ ἁμαρτάνειν ποιεῖ.
ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΙΣ.
Γόγγρου δʼ ὁμοῦ σωρευτὰ πιμελῆς μέλη
ὑπεργέμοντα.
ΕΡΕΤΡΙΚΟΣ.
Τευθίδες, σπίναι, βατίς, δῆμος, ἀφύαι,
κρεάδιʼ, ἐντερίδιʼ· ἀλλὰ τὰς μὲν τευθίδας,
τὰ πτερύγιʼ αὐτῶν συντεμών, στεατίου
μικρὸν παραμίξας, περιπάσας ἡδύσμασιν
λεπτοῖσι χλωροῖς, ὠνθύλευσα.
ΕΡΙΘΟΙ. Η ΕΙΣ ΤΟ ΦΡΕΑΡ.
ΗΣΙΟΝΗ.
Γενόμενος δʼ ἔννους μόλις
ᾔτησε κύλικα, καὶ λαβὼν ἑξῆς πυκνάς
ἕλκει καταντλεῖ, κατά τε τὴν παροιμίαν
ἀεί ποτʼ εὖ μὲν ἀσκὸς εὖ δὲ θύλακος
ἄνθρωπός ἐστι.
Ὡς εἶδε τὴν τράπεζαν ἀνθρώπους δύο
φέροντας εἴσω ποικίλων παροψίδων
κόσμου βρύουσαν, οὐκέτʼ εἰς ἐμὲ βλέπων—
ΘΕΟΦΟΡΗΤΟΣ.
Οἶμαί γʼ ἐπιτιμᾶν τῶν ἀπαντώντων τινάς
ἡμῖν, ὅτι τηνικαῦτα μεθύων περιπατῶ·
ποῖος γάρ ἐστι φανός, ὦ πρὸς τῶν θεῶν,
τοιοῦτος οἷος ὁ γλυκύτατος ἥλιος.
Λαλῶ Πτολεμαίῳ, γογγυλίδος ὀπτῶν τόμους.
ΘΕΣΠΡΩΤΟΙ.
Ἑρμῆ θεῶν προπομπὲ καὶ Φιλιππίδου
κληροῦχε, νυκτός τʼ ὄμμα τῆς μελαμπέπλου.
ΘΗΒΑΙΟΙ.
Ἔστιν δὲ ποδαπὸς τὸ γένος οὗτος; Β. πλούσιος.
τούτους δὲ πάντες φασὶν εὐγενεστάτους
εἶναι· πένητας δʼ εὐπατρίδας οὐδεὶς ὁρᾷ.
ΘΗΤΕΥΟΝΤΕΣ.
Ὅρκος βέβαιός ἐστιν ἂν νεύσω μόνον.
ΘΡΑΣΩΝ.
Σοῦ δʼ ἐγὼ λαλιστέραν
οὐπώποτʼ εἶδον οὔτε κερκώπην, γύναι,
οὐ κίτταν, οὐκ ἀνδόνʼ, οὔτε τρυγόνʼ, οὐ
τέττιγα.
ΙΑΣΙΣ.
ΙΠΠΕΥΣ.
Τοῦτʼ ἔστιν Ἀκαδήμεια, τοῦτο Ξενοκράτης;
πόλλʼ ἀγαθὰ δοῖεν οἱ θεοὶ Δημητρίῳ
καὶ τοῖς νομοθέταις, διότι τοὺς τὰς τῶν λόγων,
ὥς φασι, δυνάμεις παραδιδόντας τοῖς νέοις
ἐς κόρακας ἔρρειν φασὶν ἐκ τῆς Ἀττικῆς.
Καὶ θηρίκλειός τις κύλιξ, στέφανον κύκλῳ
ἔχουσα χρυσοῦν· οὐ γὰρ ἐπίτηκτόν τινα.
Τά τε κυμβία
ἆρʼ ἦν πρόσωπʼ ἔχοντα χρυσᾶ παρθένων;
Β. νὴ τὸν Δίʼ ἦν γάρ. Α. ὦ τάλαινʼ ἐγὼ κακῶν.
ΙΠΠΙΣΚΟΣ.
ΙΣΟΣΤΑΣΙΟΝ.
Πρῶτα μὲν γὰρ πρὸς τὸ κέρδος καὶ τὸ συλᾶν τοὺς πέλας
πάντα τἄλλʼ αὐταῖς πάρεργα γίγνεται· ῥάπτουσι δέ
πᾶσιν ἐπιβουλάς· ἐπειδὰν δʼ εὐπορήσωσίν ποτε,
ἀνέλαβον καινὰς ἑταίρας, πρωτοπείρους τῆς τέχνης.
εὐθὺς ἀναπλάττουσι ταύτας, ὥστε μήτε τοὺς τρόπους
μήτε τὰς ὄψεις ὁμοίας διατελεῖν οὔσας ἔτι.
τυγχάνει μικρά τις οὖσα, φελλὸς ἐν ταῖς βαυκίσιν
ἐγκεκάττυται· μακρά τις, διάβαθρον λεπτὸν φορεῖ
τήν τε κεφαλὴν ἐπὶ τὸν ὦμον καταβαλοῦσʼ ἐξέρχεται·
τοῦτο τοῦ μήκους ἀφεῖλεν. οὐκ ἔχει τις ἰσχία,
ὑπενέδυσʼ ἐρραμμένʼ αὐτήν, ὥστε τὴν εὐπυγίαν
ἀναβοᾶν τοὺς εἰσιδόντας. κοιλίαν ἁδρὰν ἔχει,
στηθίʼ ἔστʼ αὐταῖσι τούτων ὧν ἔχουσʼ οἱ κωμικοί·
ὀρθὰ προσθεῖσαι τοιαῦτα τοὔνδυτον τῆς κοιλίας
ὡσπερεὶ κοντοῖσι τούτοις εἰς τὸ πρόσθʼ ἀπήγαγον.
τὰς ὀφρῦς πυρρὰς ἔχει τις, ζωγραφοῦσιν ἀσβόλῳ.
συμβέβηκʼ εἶναι μέλαιναν, κατέπλασε ψιμυθίῳ.
λευκόχρως λίαν τίς ἐστι, παιδέρωτʼ ἐντρίβεται.
καλὸν ἔχει τοῦ σώματός τι, τοῦτο γυμνὸν δείκνυται.
εὐφυεῖς ὀδόντας ἔσχεν, ἐξ ἀνάγκης δεῖ γελᾶν,
ἵνα θεωρῶσʼ οἱ παρόντες τὸ στόμʼ ὡς κομψὸν φορεῖ.
ἂν δὲ μὴ χαίρῃ γελῶσα, διατελεῖ τὴν ἡμέραν
ἔνδον, ὥσπερ τοῖς μαγείροις ἃ παράκειθʼ ἑκάστοτε,
ἡνίκʼ ἂν πωλῶσιν αἰγῶν κρανία, ξυλήφιον
μυρρίνης ἔχουσα λεπτὸν ὀρθὸν ἐν τοῖς χείλεσιν,
ὥστε τῷ χρόνῳ σέσηρεν, ἄν τε βούλητʼ ἄν τε μή.
ὄψεις διὰ τούτων σκευοποιοῦσι τῶν τεχνῶν.
Ἀπὸ συμβολῶν ἔπινον, ὀρχεῖσθαι μόνον
βλέποντες, ἄλλο δʼ οὐδέν, ὄψων ὀνόματα
καὶ σιτίων ἔχοντες, Ὄψων, Κάραβος,
καὶ Κωβιός, Σεμίδαλις.
ΚΑΛΑΣΙΡΙΣ.
Ποῖ δή μʼ ἄγεις διὰ τῶν κύκλων;
ΚΑΤΑΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ.
ΚΑΥΝΙΟΙ.
Ἐν τῷ βαλανείῳ μήτε πῦρ ταῖς ἐσχάραις
ἐνὸν κεκλεισμένον τε τἀλειπτήριον.
ΚΗΡΥΤΤΟΜΕΝΟΣ.
Ὥστʼ ἐξελὼν ἐκ τοῦ λυχνούχου τὸν λύχνον
μικροῦ κατακαύσας ἔλαθʼ ἑαυτόν, ὑπὸ μάλης
τῇ γαστρὶ μᾶλλον τοῦ δέοντος προσαγαγών.
ΚΙΘΑΡΩΙΔΟΣ.
ΚΛΕΟΒΟΥΛΙΝΗ.
ΚΝΙΔΙΑ.
Διόδωρος οὑπίτριπτος ἐν ἔτεσιν δύο
σφαῖραν ἀπέδειξε τὴν πατρῴαν οὐσίαν·
οὕτως ἰταμῶς ἅπαντα κατεμασήσατο.
ΚΟΝΙΑΤΗΣ.
Κυμβία,
φιάλαι, τραγέλαφοι, κύλικες.
ΚΟΥΡΙΣ.
Καὶ γὰρ ἐπὶ κῶμον … ἀνθρώπων ὁρῶ
πλῆθος προσιόν, ὡς τῶν καλῶν τε κἀγαθῶν
ἐνθάδε συνόντων· μὴ γένοιτό μοι μόνῳ
νύκτωρ ἀπαντῆσαι καλῶς πεπραγόσιν
ὑμῖν περὶ τὸν βαλλισμόν· οὐ γὰρ ἄν ποτε
θοἱμάτιον ἀπενέγκαιμι μὴ φύσας πτερά.
Ὁ μὲν οὖν ἐμὸς υἱός, οἷον ὑμεῖς ἀρτίως
εἴδετε, τοιοῦτος γέγονεν, Οἰνοπίων τις ἤ
Μάρων τις ἢ Κάπηλος ἢ καὶ Τιμοκλῆς.
μεθύει γὰρ οὐδὲν ἧττον· ὁ δʼ ἕτερος—τί ἄν
τύχοιμʼ ὀνομάσας; βῶλος, ἄροτρον, γηγενής
ἅνθρωπος.
ΚΡΑΤΕΥΑΣ Η ΦΑΡΜΑΚΟΠΩΛΗΣ.
Πρῶτον μὲν οὖν ὄστρεια παρὰ Νηρεῖ τινα
ἰδὼν γέροντα φῦκος ἠμφιεσμένα
ἔλαβον ἐχίνους τʼ· ἔστι γὰρ προοίμιον
δείπνου χαριέντως ταῦτα πεπρυτανευμένου.
τούτων δʼ ἀπολυθείς, κειμένων ἰχθυδίων
μικρῶν, τρεμόντων τῷ δέει τί πείσεται,
θαρρεῖν κελεύσας ἕνεκʼ ἐμοῦ ταῦτʼ, οὐδὲ ἕν
φήσας ἀδικήσειν, ἐπριάμην γλαῦκον μέγαν.
ἔπειτα νάρκην ἔλαβον, ἐνθυμούμενος
ὅτι δεῖ γυναικὸς ἐπιφερούσης δακτύλους
ἁπαλοὺς ὑπʼ ἀκάνθης μηδὲ ἓν τούτων παθεῖν.
ἐπὶ τὸ τάγηνον φυκίδας, ψήττας τινάς,
καρῖδα, φύκην, κωβιόν, πέρκην, σπάρον,
ἐποίησά τʼ αὐτὸ ποικιλώτερον ταὧ.
κρεάδιʼ ἄττα, ποδάρια, ῥύγχη τινά,
ὠτάριʼ ὕειʼ, ἡπάτιον ἐγκεκαλυμμένον·
αἰσχύνεται γὰρ πελιτνὸν ὂν τῷ χρώματι.
τούτοις μάγειρος οὐ πρόσεισʼ, οὐκ ὄψεται.
οἰμώξεται γὰρ νὴ Δίʼ· ἀλλʼ ἐγὼ σοφῶς
ταῦτʼ οἰκονομήσω καὶ γλαφυρῶς καὶ ποικίλως
οὕτω, ποιῶ γὰρ τοὖψον αὐτός, ὥστε τοὺς
δειπνοῦντας εἰς τὰ λοπάδιʼ ἐμβάλλειν ποιῶ
ἐνίοτε τοὺς ὀδόντας ὑπὸ τῆς ἡδονῆς.
τὰς σκευασίας πάντων δὲ καὶ τὰς σκευάσεις
τούτων ἕτοιμός εἰμι δεικνύειν, λέγειν,
προῖκα προδιδάσκειν, ἂν θέλῃ τις μανθάνειν.
Τῷ Καλλιμέδοντι γὰρ θεραπεύω τὰς κόρας
ἤδη τετάρτην ἡμέραν. Β. ἦσαν κόραι
θυγατέρες αὐτῷ; Α. τὰς μὲν οὖν τῶν ὀμμάτων,
ἃς οὐδʼ ὁ Μελάμπους, ὃς μόνος τὰς Προιτίδας
ἔπαυσε μαινομένας, καταστήσειεν ἄν.
Παῖ τὴν μεγάλην δός, ἐπιχέας
φιλίας κυάθους μὲν τῶν παρόντων τέτταρας,
τοὺς τρεῖς δʼ ἔρωτος προσαποδώσεις ὕστερον
ἕνʼ Ἀντιγόνου τοῦ βασιλέως νίκης καλῶς,
καὶ τοῦ νεανίσκου κύαθον Δημητρίου.
φέρε τὸν τρίτον …
Φίλας Ἀφροδίτης· χαίρετʼ ἄνδρες συμπόται,
ὅσων ἀγαθῶν τὴν κύλικα μεστὴν πίομαι.
Εἶθʼ ὁρῶ τὸν Ἑρμαΐσκον τῶν ἁδρῶν τούτων τινά
κάνθαρον καταστρέφοντα, πλησίον δὲ κείμενον
στρώματά τε καὶ γύλιον αὐτοῦ.
Καὶ Καλλιμέδων μετʼ Ὀρφέως ὁ Κάραβος.
Στεφάνους τε πολλοὺς κρεμαμένους μελιλωτίνους.
ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ.
Δύʼ ἐστί, Ναυσίνικε, παρασίτων γένη·
ἓν μὲν τὸ κοινὸν καὶ κεκωμῳδημένον,
οἱ μέλανες ἡμεῖς. Ν. θάτερον ζητῶ γένος.
Α. σατράπας παρασίτους καὶ στρατηγοὺς ἐπιφανεῖς,
σεμνοπαράσιτον ἐκ μέσου καλούμενον,
ὑποκρινόμενον εὖ τοῖς βίοις, ὀφρῦς ἔχον
χιλιοταλάντους ἀνακυλῖόν τʼ οὐσίας.
νοεῖς σὺ τὸ γένος καὶ τὸ πρᾶγμα; Ν. καὶ μάλα.
Α. τούτων δʼ ἑκατέρου τῶν γενῶν ὁ μὲν τύπος
τῆς ἐργασίας εἷς ἐστι, κολακείας ἀγών.
ὥσπερ ἐπὶ τῶν βίων δὲ τοὺς μὲν ἡ τύχη
ἡμῶν μεγάλοις προσένειμε τοὺς δʼ ἐλάττοσιν·
εἶθʼ οἱ μὲν εὐποροῦμεν οἱ δʼ ἀλύομεν.
ἆρά γε διδάσκω, Ναυσίνικʼ; Ν. οὐκ ἀστόχως·
ἀλλʼ ἄν σʼ ἐπαινῶ μᾶλλον, αἰτήσεις μέ τι.
Εἰσέβαινον ἰσχάδες,
τὸ παράσημον τῶν Ἀθηνῶν, καὶ θύμου δέσμαι τινές.
ΚΥΒΕΥΤΑΙ.
Ἠριστηκότων
σχεδόν τι δʼ ἡμῶν ἐξ ἀκροκωλίου τινός.
ΚΥΚΝΟΣ.
Φαιδρὸς δὲ κρατὴρ θηρίκλειος ἐν μέσῳ
ἕστηκε, λευκοῦ νέκταρος παλαιγενοῦς
πλήρης, ἀφρίζων· ὃν λαβὼν ἐγὼ κενόν
τρίψας, ποιήσας λαμπρόν, ἀσφαλῆ βάσιν
στήσας, συνάψας καρπίμοις κισσοῦ κλάδοις
ἔστεψα.
ΚΥΠΡΙΟΣ.
Ἔπειτα πῶς ἦλθες; Β. μόλις
ὀπτωμένους κατέλαβον. Α. ἐξόλοιʼ. ἀτάρ
πόσους φέρεις; Β. ἑκκαίδεκʼ. Α. οἶσε δεῦρό μοι.
λευκοὺς μὲν ὀκτώ, τῶν δὲ φαιῶν τοὺς ἴσους.
Τὸν δʼ αὐτόπυρον ἄρτον ἀρτίως φαγών.
ΛΑΜΠΑΣ.
Καταφαγεῖν
αὐτὸς τοσοῦτʼ ἀργύριον. οὐδʼ εἰ γάλα λαγοῦ
εἶχον μὰ τὴν γῆν καὶ ταὧς, κατήσθιον.
ΛΕΒΗΣ.
Καὶ τί δεῖ
λέγειν ἔθʼ ἡμᾶς τοὺς τὰ σῦχʼ ἑκάστοτε
ἐν τοῖς συρίχοις πωλοῦντας; οἳ κάτωθε μέν
τὰ σκληρὰ καὶ μοχθηρὰ τῶν σύκων ἀεί
τιθέασιν, ἐπιπολῆς δὲ πέπονα καὶ καλά.
εἶθʼ ὁ μὲν ἔδωκεν ὡς τοιαῦτʼ ὠνούμενος
τιμήν, ὁ δʼ ἐγκάψας τὸ κέρμʼ εἰς τὴν γνάθον
ἐρίνʼ ἀπέδοτο σῦκα πωλεῖν ὀμνύων.
Καὶ μὴ προφάσεις ἐνταῦθά μοι, μηδʼ «οὐκ ἔχω.»
Β. ἀλλὰ λέγʼ ὅτου δεῖ. λήψομαι γὰρ πάντʼ ἐγώ.
Α. ὀρθῶς. τὸ πρῶτον μὲν λάβʼ ἐλθὼν σήσαμα.
Β. ἀλλʼ ἔστιν ἔνδον. Α. ἀσταφίδα κεκομμένην,
μάραθρον, ἄνηθον, νᾶπυ, καυλόν, σίλφιον,
κορίαννον αὖον, ῥοῦν, κύμινον, κάππαριν,
ὀρίγανον, γήτειον, ἄνισον, θύμον,
σφάκον, σίραιον, σέσελι, πήγανον, πράσον.
Οὐ γέγονε κρείττων νομοθέτης τοῦ πλουσίου
Ἀριστονίκου. τίθησι γὰρ νυνὶ νόμον,
τῶν ἰχθυοπωλῶν ὅστις ἂν πωλῶν τινί
ἰχθὺν ὑποτιμήσας ἀποδῶτʼ ἐλάττονος
ἧς εἶπε τιμῆς, εἰς τὸ δεσμωτήριον
εὐθὺς ἀπάγεσθαι τοῦτον, ἵνα δεδοικότες
τῆς ἀξίας ἀγαπῶσιν, ἢ τῆς ἑσπέρας
σαπροὺς ἅπαντας ἀποφέρωσιν οἴκαδε.
κἀνταῦθα καὶ γραῦς καὶ γέρων καὶ παιδίον
πεμφθεὶς ἅπαντες ἀγοράσουσι κατὰ τρόπον. …
Οὐ γέγονε μετὰ Σόλωνα κρείττων οὐδὲ εἷς
Ἀριστονίκου νομοθέτης· τά τʼ ἄλλα γάρ
νενομοθέτηκε πολλὰ καὶ παντοῖα δή,
νυνί τε καινὸν εἰσφέρει νόμον τινά
χρυσοῦν, τὸ μὴ πωλεῖν καθημένους ἔτι
τοὺς ἰχθυοπώλας, διὰ τέλους δʼ ἑστηκότας·
εἶτʼ εἰς νέωτά φησι γράψειν κρεμαμένους·
καὶ θᾶττον ἀποπέμψουσι τοὺς ὠνουμένους,
ἀπὸ μηχανῆς πωλοῦντες ὥσπερ οἱ θεοί.
Ἧψέ μοι δοκεῖ
πνικτόν τι ὄψον δελφάκειον. Β. ἡδύ γε.
Α. ἔπειτα προσκέκαυκε. Β. μηδὲν φροντίσῃς.
ἰάσιμον γὰρ τὸ πάθος ἐστί. Α. τῷ τρόπῳ;
Β. ὄξος λαβὼν ἢν εἰς λεκάνην τίνʼ ἐγχέας
ψυχρόν, ξυνίης; εἶτα θερμὴν τὴν χύτραν
εἰς τοὔξος ἐνθῇς· διάπυρος γὰρ οὖσʼ ἔτι
ἕλξει διʼ αὑτῆς νοτίδα, καὶ ζυμουμένη
ὥσπερ κίσηρις λήψεται διεξόδους
σομφάς, διʼ ὧν τὴν ὑγρασίαν ἐκδέξεται·
τὰ κρεάδιʼ ἔσται τʼ οὐκ ἀπεξηραμμένα,
ἔγχυλα δʼ ἀτρεμεὶ καὶ δροσώδη τὴν σχέσιν.
Α. Ἄπολλον, ὡς ἰατρικῶς. ὦ Γλαυκία,
ταυτὶ ποιήσω. Β. καὶ παρατίθει γʼ αὐτά, παῖ,
ὅταν παρατιθῇς, μανθάνεις; ἐψυγμένα.
ἀτμὸς γὰρ οὕτως οὐχὶ προσπηδήσεται
ταῖς ῥισίν, ἀλλʼ ἄνω μάλʼ εἶσι καταφυγών.
Α. πολλῷ γʼ ἀμείνων, ὡς ἔοικας, ἦσθʼ ἄρα
λογογράφος ἢ μάγειρος. ὃ λέγεις οὐ λέγεις,
τέχνην δʼ ὀνειδίζεις.
ΛΕΥΚΑΔΙΑ Η ΔΡΑΠΕΤΑΙ.
Χορδαρίου τόμος ἧκε καὶ περίκομμά τι.
Οἴνου γεραιοῖς χείλεσιν μέγα σκύφος.
Φέρε τὴν σιβύνην καὶ πλατύλογχα.
ΛΕΥΚΗ.
Ἐπίστασαι τὸν σαῦρον ὡς δεῖ σκευάσαι;
Β. ἀλλʼ ἂν διδάσκῃς. Α. ἐξελὼν τὰ βραγχία,
πλύνας, περικόψας τὰς ἀκάνθας τὰς κύκλῳ,
παράσχισον χρηστῶς, διαπτύξας θʼ ὅλον
τῷ σιλφίῳ μάστιξον εὖ τε καὶ καλῶς,
τυρῷ τε σάξον ἁλσί τʼ ἠδʼ ὀριγάνῳ.
ΛΗΜΝΙΑ.
Καὶ μὴν παρῆν ἀνθράκιον ἡμῖν ἐν μέσῳ
σείσων τε κυάμων μεστός.
ΛΙΝΟΣ.
Λίνος Βιβλίον
ἐντεῦθεν ὅ τι βούλει προσελθὼν γὰρ λαβέ,
ἔπειτʼ ἀναγνώσει, πάνυ γε διασκοπῶν
ἀπὸ τῶν ἐπιγραμμάτων ἀτρέμα τε καὶ σχολῇ.
Ὀρφεὺς ἔνεστιν, Ἡσίοδος, τραγῳδία,
Χοιρίλος, Ὅμηρος, Ἐπίχαρμος, συγγράμματα
παντοδαπά. δηλώσεις γὰρ οὕτω τὴν φύσιν,
ἐπὶ τί μάλισθʼ ὥρμησε. Ἡρακλῆς τουτὶ λαμβάνω.
Λίνος δεῖξον τί ἐστι πρῶτον. Ἡρακλῆς ὀψαρτυσία,
ὥς φησι τοὐπίγραμμα. Λίνος φιλόσοφός τις εἶ,
εὔδηλον, ὃς παρεὶς τοσαῦτα γράμματα
Σίμου τέχνην ἔλαβες. Ἡρακλῆς ὁ Σῖμος δʼ ἐστὶ τίς;
Λίνος μάλʼ εὐφυὴς ἄνθρωπος. ἐπὶ τραγῳδίαν
ὥρμηκε νῦν, καὶ τῶν μὲν ὑποκριτῶν πολύ
κράτιστός ἐστιν ὀψοποιός, ὡς δοκεῖ
τοῖς χρωμένοις, τῶν δʼ ὀψοποιῶν ὑποκριτής.
Ἡρακλῆς βούλιμός ἐσθʼ ἅνθρωπος, ὅ τι βούλει λέγε.
πεινῶ γάρ, εὖ τοῦτʼ ἴσθι.
ΛΟΚΡΟΙ.
Αἱ δὲ παῖδες παρέχεον
ἡ μὲν τὸ θερμόν, ἡ δʼ ἑτέρα τὸ μετάκερας.
ΛΥΚΙΣΚΟΣ.
ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΙΖΟΜΕΝΗ.
Εἶτʼ οὐ περίεργόν ἐστιν ἄνθρωπος φυτόν
ὑπεναντιωτάτοις τε πλείστοις χρώμενον;
ἐρῶμεν ἀλλοτρίων, παρορῶμεν συγγενεῖς·
ἔχοντες οὐδὲν εὐποροῦμεν τοῖς πέλας·
ἐράνους φέροντες οὐ φέρομεν ἀλλʼ ἢ κακῶς,
τακτῆς τροφῆς δὲ τῆς καθʼ ἡμέραν πάλιν
γλιχόμεθα μὲν τὴν μᾶζαν ἵνα λευκὴ παρῇ,
ζωμὸν δὲ ταύτῃ μέλανα μηχανώμεθα,
τὸ καλὸν δὲ χρῶμα δευσοποιῷ χρώζομεν.
καὶ χιόνα μὲν πίνειν παρασκευάζομεν,
τὸ δʼ ὄψον ἂν μὴ θερμὸν ᾖ διασύρομεν.
καὶ τὸν μὲν ὀξὺν οἶνον ἐκπυτίζομεν,
ἐπὶ ταῖς ἀβυρτάκαισι δʼ ἐκβακχεύομεν.
οὐκοῦν τὸ πολλοῖς τῶν σοφῶν εἰρημένον,
τὸ μὴ γενέσθαι μὲν κράτιστόν ἐστʼ ἀεί,
ἐπὰν γένηται δʼ ὡς τάχιστʼ ἔχειν τέλος.
Ἐὰν ἐπιχώριος
ἰατρὸς εἴπῃ «τρύβλιον τούτῳ δότε
πτισάνης ἕωθεν», καταφρονοῦμεν εὐθέως·
ἂν δὲ «πτισάναν» καὶ «τρύβλιον», θαυμάζομεν.
καὶ πάλιν ἐὰν μὲν «τευτλίον», παρείδομεν·
ἐὰν δὲ «σεῦτλον», ἀσμένως ἠκούσαμεν·
ὡς οὐ τὸ σεῦτλον ταὐτὸν ὂν τῷ τευτλίῳ.
Εἴ τινας μᾶλλον φιλῶ
ξένους ἑτέρους ὑμῶν, γενοίμην ἔγχελυς,
ἵνα Καλλιμέδων ὁ Κάραβος πρίαιτό με.
Ἥξω φέρουσα συμβολὰς τοίνυν ἅμα.
Β. πῶς συμβολάς; Α. τὰς ταινίας οἱ Χαλκιδεῖς
καὶ τοὺς ἀλαβάστους συμβολὰς καλοῦσι, γραῦ.
Κακῶς ἔχεις· στρουθὶς ἀκαρὴς νὴ τὸν Δίʼ εἶ.
πεφιλιππίδωσαι. Β. μὴ σὺ καινῶς μοι λάλει.
ὅσον οὐ τέθνηκα. Α. τοῦ ταλαιπώρου πάθους.
ΜΑΝΤΕΙΣ.
Ὦ δυστυχεῖς ἡμεῖς μὲν οἱ πεπρακότες
τὴν τοῦ βίου παρρησίαν καὶ τὴν τρυφήν,
γυναιξὶ δοῦλοι ζῶμεν ἀντʼ ἐλευθέρων.
ἔπειτʼ ἔχειν προῖκʼ οὐχὶ τιμὴν φάσκομεν;
πικράν γε καὶ μεστὴν γυναικείας χολῆς.
ἡ τῶν γὰρ ἀνδρῶν ἐστι πρὸς ἐκείνην μέλι·
οἱ μέν γε συγγνώμην ἔχουσʼ ἀδικούμενοι,
αὗται δʼ ἀδικοῦσαι καὶ προσεγκαλοῦσʼ ἔτι·
ὧν οὐκ ἐχρῆν ἄρχουσιν, ὧν δʼ ἄρχειν ἐχρῆν
ἀμελοῦσιν, ἐπιορκοῦσιν, οὐδὲ ἓν κακόν
ἔχουσι καὶ κάμνειν λέγουσʼ ἑκάστοτε.
ΜΕΡΟΠΙΣ.
Εἰς καιρὸν ἥκεις, ὡς ἔγωγʼ ἀπορουμένη
ἄνω κάτω τε περιπατοῦσʼ ὥσπερ Πλάτων
σοφὸν οὐδὲν εὕρηκʼ, ἀλλὰ κοπιῶ τὰ σκέλη.
ΜΙΔΩΝ.
Ὁ πρῶτος εὑρὼν μετὰ λυχνούχου περιπατεῖν
τῆς νυκτὸς ἦν τις κηδεμὼν τῶν δακτύλων.
ΜΙΛΗΣΙΑ.
Οὐκ ἴστε ταῖς πλείσταισι τῶν τεχνῶν ὅτι
οὐκ ἀρχιτέκτων κύριος τῆς ἡδονῆς
μόνος καθέστηκʼ, ἀλλὰ καὶ τῶν χρωμένων
συμβάλλεταί τις, ἂν καλῶς χρῶνται, μερίς;
Β. ποῖόν τι; δεῖ γὰρ κἀμὲ τὸν ξένον μαθεῖν.
Α. τὸν ὀψοποιὸν σκευάσαι χρηστῶς μόνον
δεῖ τοὔψον, ἄλλο δʼ οὐδέν. ἂν μὲν οὖν τύχῃ
ὁ ταῦτα μέλλων ἐσθίειν τε καὶ κρινεῖν
εἰς καιρὸν ἐλθών, ὠφέλησε τὴν τέχνην·
ἂν δʼ ὑστερίζῃ τῆς τεταγμένης ἀκμῆς,
ὥστʼ ἢ προοπτήσαντα χλιαίνειν πάλιν,
ἢ μὴ προοπτήσαντα συντελεῖν ταχύ,
ἀπεστέρησε τῆς τέχνης τὴν ἡδονήν.
εἰς τοὺς σοφιστὰς τὸν μάγειρον ἐγγράφω.
ἑστήκαθʼ ὑμεῖς, κάεται δέ μοι τὸ πῦρ,
ἤδη πυκνοὶ δʼ ᾄττουσιν Ἡφαίστου κύνες
κούφως πρὸς αἴθραν, οἷς τὸ γίγνεσθαι θʼ ἅμα
καὶ τὴν τελευτὴν τοῦ βίου συνῆψέ τις
μόνοις ἀνάγκης θεσμὸς οὐχ ὁρώμενος.
Εἰ μὴ γὰρ ὢν ἄνθρωπος ἀνθρώπου τύχαις
ὑπηρετήσω, ποῦ φανήσομαι φρονῶν;
ΜΙΛΚΩΝ.
Κἂν μὴ παραθῶσι θερμά, τἀγαθὸν Πλάτων
ἁπανταχοῦ φησʼ ἀγαθὸν εἶναι, μανθάνεις;
τὸ δʼ ἡδὺ πάντως ἡδύ, κἀκεῖ κἀνθάδε.
ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΑΠΟΝΙΠΤΟΜΕΝΟΣ.
ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΥΦΑΙΝΩΝ.
Φιλεῖ γὰρ ἡ μακρὰ συνουσία
καὶ τὰ συμπόσια τὰ πολλὰ καὶ καθʼ ἡμέραν ποιεῖν
σκῶψιν. ἡ σκῶψις δὲ λυπεῖ πλεῖον ἢ τέρπει πολύ·
τοῦ κακῶς λέγειν γὰρ ἀρχὴ γίγνετʼ· ἂν δʼ εἴπῃς ἅπαξ,
εὐθὺς ἀντήκουσας· ἤδη λοιδορεῖσθαι λείπεται.
εἶτα τύπτεσθαι δέδεικται καὶ παροινεῖν· ταῦτα γάρ
κατὰ φύσιν πέφυκεν οὕτως. καὶ τί μάντεως ἔδει;
Καὶ τοὺς ἁλιέας εἰς τὸ βάραθρον ἐμβαλῶ.
ἀπελευθέρων ὀψάρια θηρεύουσί μοι,
τριχίδια καὶ σηπίδια καὶ φρυκτούς τινας.
Β. οὗτος δὲ πρότερον εἰ κεφαλὴν θύννου λάβοι,
ἐνόμιζεν ἐγχέλεια καὶ θύννους ἔχειν.
ΟΛΥΜΠΙΟΔΩΡΟΣ.
Σῶμα μὲν ἐμοῦ τὸ θνητὸν αὖον ἐγένετο,
τὸ δʼ ἀθάνατον ἐξῆρε πρὸς τὸν ἀέρα.
ταῦτʼ οὐ σχολὴ Πλάτωνος;
ΟΛΥΝΘΙΑ.
Ἔστιν ἀνήρ μοι πτωχός, κἀγώ
γραῦς, καὶ θυγάτηρ, καὶ παῖς υἱός,
χἥδʼ ἡ χρηστή, πένθʼ οἱ πάντες.
τούτων οἱ τρεῖς δειπνοῦμεν,
δύο δʼ αὐτοῖς συγκοινωνοῦμεν
μάζης μικρᾶς. φθόγγους δʼ ἀλύρους
θρηνοῦμεν, ἐπὰν μηδὲν ἔχωμεν,
χρῶμα δʼ ἀσίτων ἡμῶν ὄντων
γίγνεται ὠχρόν. τὰ μέρη δʼ ἡμῶν
χἡ σύνταξις τοῦ βίου ἐστίν
κύαμος, θέρμος, λάχανον, …
γογγυλίς, ὦχρος, λάθυρος, φηγός,
βολβός, τέττιξ, ἐρέβινθος, ἀχράς,
τό τε θειοφανὲς μητρῷον ἐμοί
μελέδημʼ ἰσχάς,
Φρυγίας εὑρήματα συκῆς.
Ὁ δὲ σὸς πένης ἔστʼ, ὦ γλυκεῖα· τοῦτο δέ
δέδοιχʼ ὁ θάνατος τὸ γένος, ὥς φασιν, μόνον.
ὁ γοῦν Τιθύμαλλος ἀθάνατος περιέρχεται.
Οὐ τοῖς γὰρ ὀμνύουσι τὸν φρονοῦντα δεῖ,
τοῖς πράγμασιν δʼ αὐτοῖσι πιστεύειν ἀεί.
Εὐημερία δέσποινα καὶ Μοῦσαι φίλαι.
ΟΜΟΙΑ.
Οὐδὲ φιλόδειπνός εἰμι μὰ τὸν Ἀσκληπιόν,
τραγήμασιν χαίρω δὲ μᾶλλον. Β. εὖ πάνυ.
Α. τραγήματʼ αἰσθάνομαι γὰρ ὅτι νομίζεται
τοῖς νυμφίοις μετιοῦσι τὴν νύμφην λέγεις
παρέχειν, ἄμητας καὶ λαγῷα καὶ κίχλας.
τούτοισι χαίρω, τοῖς δὲ κεκαρυκευμένοις
ὄψοισι καὶ ζωμοῖσιν ἥδομʼ, ὦ θεοί.
ΟΠΩΡΑ.
Οἶνον πολύν
οὐ κεκραμένον σὺ πίνεις μεστὸς ὢν κοὐκ ἐξεμεῖς;
ΟΡΕΣΤΗΣ.
ΟΡΧΗΣΤΡΙΣ.
Γυναιξὶ δʼ ἀρκεῖ πάντʼ ἐὰν οἶνος παρῇ
πίνειν διαρκής. Β. ἀλλὰ μήν, νὴ τὼ θεώ,
ἔσται γʼ ὅσον ἂν βουλώμεθʼ, ἔσται καὶ μάλα
ἡδύς γʼ, ὀδόντας οὐκ ἔχων, ἤδη σαπρός,
λέγων, γέρων γε δαιμονίως. Α. ἀσπάζομαι
γραῦν σφίγγα.
ΠΑΛΛΑΚΗ.
Οὐκ ἔχω γὰρ ἄλλʼ ὅ τι
εἴπω τοναίας τηλικαύτης ἄξιον.
ΠΑΜΦΙΛΗ.
Ἐρῶντι δέ, Κτήσων, τί μᾶλλον συμφέρει
ὧν νῦν φέρων πάρειμι, κήρυκας, κτένας,
βολβούς, μέγαν τε πουλύπουν ἰχθῦς θʼ ἁδρούς.
Παρέθηκε τὴν τράπεζαν, εἶτα παραφέρων
ἀγαθῶν ἁμάξας.
ΠΑΓΚΡΑΤΙΑΣΤΗΣ.
Πρῶτον μὲν ἦν σοι Καλλιμέδων ὁ Κάραβος,
ἔπειτα Κόρυδος, Κωβίων, Κυρηβίων,
ὁ Σκόμβρος, ἡ Σεμίδαλις. Β. Ἡράκλεις φίλε,
ἀγοράσματʼ οὐ συμπόσιον εἴρηκας, γύναι.
ΠΑΝΝΥΧΙΣ Η ΕΡΙΘΟΙ.
Ἔτι δέ σοι παρὰ τοῦτο κάνδαυλόν τινα
παραθήσομεν. Β. κάνδαυλον; οὐκ ἐδήδοκα
οὐδʼ ἀκήκοʼ οὐδεπώποτε.
Α. θαυμαστὸν ἐμὸν εὕρημα. πάνυ πολὺν δʼ ἐγώ
ἐὰν παραθῶ σοι, προσκατέδει τοὺς δακτύλους
σαυτῷ γε χαίρων. ἔρια μὲν ποιήσομεν. . . . . . . . . .
Β. ἄνθρωπε ποίει λευκὰ καὶ βλέπʼ εἰς . .
Α. ἐπὰν ἀπὸ τῶν κοινῶν ταρίχους ἰχθύων,
κρεῶν βατανίων εὐθέως . . . .
δίπυρον παραθήσεις, ᾠὸν ἐπιτετμημένον,
πῦον, μέλιτος ὀξύβαφον, ἀπὸ ταγηνίω,
τυροῦ τροφάλια χλωρὰ Κυθνίου παρατεμών,
βοτρύδιόν τι, χόριον, ἐν ποτηρίῳ
γλυκύν· τὸ τοιοῦτον γὰρ ἀεί πως μέρος
ἐπιπαίζεται, κεφαλὴ δὲ δείπνου γίγνεται.
Β. ἄνθρωπʼ ἐπίπαιζε· μόνον ἀπαλλάγηθί μου
. . . κανδαύλους λέγων καὶ χόρια καὶ
βατάνια πᾶσαν . . τὴν ἡδονήν.
Θερμοτέροις χαίρεις ἀεί
τοῖς ὀψαρίοις, ἢ τὸ μέσον ἢ κατωτέρω;
Β. κατωτέρω. Α. τί λέγεις σύ; ποδαπὸς οὑτοσί
ἅνθρωπος; οὐκ ἐπίστασαι ζῆν. ψυχρά σοι
ἅπαντα παραθῶ; Β. μηδαμῶς. Α. ζέοντα δέ;
Β. Ἄπολλον. Α. οὐκοῦν τὸ μέσον ἔστω δηλαδή.
τοῦθʼ ἕτερος οὐδεὶς τῶν ὁμοτέχνων μου ποιεῖ.
Β. οὐκ οἴομʼ, οὐδʼ ἄλλʼ οὐδὲν ὧν σὺ νῦν ποιεῖς.
Α. ἐγὼ δʼ ἐρῶ· τοῖσιν γὰρ ἑστιωμένοις
τὸν καιρὸν ἀποδίδωμι τῆς συγκράσεως.
ἤδη σὺ πρὸς θεῶν ἔθυσας τὸν ἔριφον;
Β. μὴ κόπτε μʼ, ἀλλὰ τὰ κρέα. παῖδες, παράγετε.
Α. ὀπτάνιον ἔστιν; Β. ἔστι. Α. καὶ κάπνην ἔχει;
Β. δηλονότι. Α. μή μοι δῆλον. Β. ἀλλʼ ἔχει κάπνην.
Α. ἔχει κακόν, εἰ τύφουσαν. Β. ἀπολεῖ μʼ οὑτοσί.
Κύκλῳ δεήσει περιτρέχειν με καὶ βοᾶν,
ἄν του δέωμαι. δεῖπνον αἰτήσεις με σύ
ἤδη παρελθών· οὐκ ἔχων δὲ τυγχάνω
οὐκ ὄξος, οὐκ ἄνηθον, οὐκ ὀρίγανον,
οὐ θρῖον, οὐκ ἔλαιον, οὐκ ἀμυγδάλας,
οὐ σκόροδον, οὐ σίραιον, οὐχὶ γήτιον,
οὐ βολβόν, οὐ πῦρ, οὐ κύμινον, οὐχ ἅλας,
οὐκ ᾠόν, οὐ ξύλʼ, οὐ σκάφην, οὐ τήγανον,
οὐχ ἱμονιάν, οὐ λάκκον εἶδον, οὐ φρέαρ·
οὐ στάμνος ἐστί· διακενῆς δʼ ἕστηκʼ ἐγώ
ἔχων μάχαιραν, προσέτι περιεζωσμένος.
Ἡμίοπτα μέν
τὰ κρεάδιʼ ἐστί, τὸ περίκομμʼ ἀπόλλυται·
ὁ γόγγρος ἑφθός, τὰ δʼ ἀκροκώλιʼ οὐδέπω.
Εἶτα τετρακότυλον ἐπεσόβει κώθωνά μοι,
παλαιὸν οἴκων κτῆμα.
Ἔσει περιπατῶν σιτόκουρος.
ΠΑΡΑΣΙΤΟΣ.
Καλοῦσι δʼ αὐτὸν πάντες οἱ νεώτεροι
παράσιτον ὑποκόρισμα· τῷ δʼ οὐδὲν μέλει.
δειπνεῖ δʼ ἄφωνος Τήλεφος, νεύων μόνον
πρὸς τοὺς ἐπερωτῶντάς τι, ὥστε πολλάκις
αὐτὸν ὁ κεκληκὼς τὰ Σαμοθρᾴκιʼ εὔχεται
λῆξαι πνέοντα καὶ γαληνίσαι ποτέ.
χειμὼν ὁ μειρακίσκος ἐστὶ τοῖς φίλοις.
Καὶ γὰρ βούλομαι
ὕδατός σε γεῦσαι· πρᾶγμα δʼ ἐστί μοι μέγα
φρέατος ἔνδον ψυχρότερον Ἀραρότος.
Ἢ μετὰ Πλάτωνος ἀδολεσχεῖν κατὰ μόνας.
ΠΕΖΟΝΙΚΗ.
ΠΟΙΗΤΑΙ.
Ὁ συκοφάντης οὐ δικαίως τοὔνομα
ἐν τοῖσι μοχθηροῖσίν ἐστι κείμενον.
ἔδει γὰρ ὅστις χρηστὸς ἦν ἡδύς τʼ ἀνήρ
τὰ σῦκα προστεθέντα δηλοῦν τὸν τρόπον.
νυνὶ δὲ πρὸς μοχθηρὸν ἡδὺ προστεθέν
ἀπορεῖν πεποίηκε διὰ τί τοῦθʼ οὕτως ἔχει.
Πάνυ τι βούλομαι
οὕτω γελᾶσθαι καὶ γελοῖʼ ἀεὶ λέγειν
μετὰ τὸν Κόρυδον μάλιστʼ Ἀθηναίων πολύ.
ΠΟΙΗΤΡΙΑ.
Ὡς ἐπὶ τὰ πολλὰ τοῦτο ποιῶ.
ΠΟΛΥΚΛΕΙΑ.
Ὁ πρῶτος εὑρὼν κομψὸς ἦν τραγήματα·
τοῦ συμποσίου γὰρ διατριβὴν ἐξεῦρέ πως,
κἀργοὺς ἔχειν μηδέποτε τὰς σιαγόνας.
ΠΟΝΗΡΑ.
Ὅμως λογίσασθαι πρὸς ἐμαυτὸν βούλομαι
καθεζόμενος ἐνταῦθα τὴν ὀψωνίαν,
ὁμοῦ τε συντάξαι τί πρῶτον οἰστέον,
ἡδυντέον τε πῶς ἕκαστόν ἐστί μοι.
τάριχός ἐστι πρῶτον ὡραῖον τοδί.
διωβόλου τοῦτʼ ἔστι. πλυτέον εὖ μάλα.
εἶτʼ εἰς λοπάδιον ὑποπάσας ἡδύσματα
ἐνθεὶς τὸ τέμαχος, λευκὸν οἶνον ἐπιχέας,
ἐπεσκέδασα τοὔλαιον· εἶθʼ ἕψων ποιῶ
μυελόν, ἀφεῖλόν τʼ ἐπιγανώσας σιλφίῳ.
Τῆς ὀριγάνου
πρώτιστον ὑποθεὶς εἰς λοπάδα νεανικήν
τὸ τρῖμμʼ ἐπιπολῆς εὐρύθμως διειμένον
ὄξει, σιραίῳ χρωματίσας καὶ σιλφίῳ
πυκνῷ πατάξας.
Σηπίας τόσας
δραχμῆς μιᾶς τρίς. τῶνδε τὰς μὲν πλεκτάνας
καὶ τὰ πτερύγια συντεμὼν ἑφθὰς ποιῶ,
τὸ δʼ ἄλλο σῶμα κατατεμὼν πολλοὺς κύβους
σμήσας τε λεπτοῖς ἁλσί, δειπνούντων ἅμα
ἐπὶ τὸ τάγηνον σίζον ἐπισείων φέρω.
Τριωβόλου κρεΐσκον ἀστεῖον πάνυ
ὕειον· ὀπτὸν θερμὸν εὔχυλον τέρεν
ὅταν ᾖ, προσφέρων.
Ἐναλείφεται τὰς ῥῖνας, ὑγιείας μέρος
μέγιστον, ὀσμὰς ἐγκεφάλῳ χρηστὰς ποιῶν.
Καὶ χόνδρος ἔνδον ἐστὶ Θετταλικὸς πολύς.
Ἀκρολίπαροι, τὸ δʼ ἄλλο σῶμʼ ὑπόξυλον.
ΠΟΝΤΙΚΟΣ.
Ὑπὲρ πάτρας μὲν πᾶς τις ἀποθνήσκειν θέλει,
ὑπὲρ δὲ μήτρας Καλλιμέδων ὁ Κάραβος
ἑφθῆς ἴσως προσεῖτʼ ἂν ἄλλως ἀποθανεῖν.
ΠΡΟΣΚΕΔΑΝΝΥΜΕΝΟΣ.
ΠΡΩΤΟΧΟΡΟΣ.
Ἐπιπονώτερον
ἔργον μὰ τὸν Διόνυσον οὐκ εἴληφʼ ἐγώ,
ἀφʼ οὗ παρασιτῶ. μεμβράδας μοι κρεῖττον ἦν
ἔχειν μετʼ Ἀττικιστὶ δυναμένου λαλεῖν.
ὀνησιφόρον ἦν τοῦτο.
ΠΥΘΑΓΟΡΙΖΟΥΣΑ.
Ὕδατος ἀπέφθου κύαθον· ἂν δʼ ὠμὸν πίῃ,
βαρὺ καὶ κοπῶδες.
Ἡ δʼ ἑστίασις ἰσχάδες καὶ στέμφυλα
καὶ τυρὸς ἔσται· ταῦτα γὰρ θύειν νόμος
τοῖς Πυθαγορείοις. Β. νὴ Δίʼ, ἱερεῖον μὲν οὖν
ὁποῖον ἂν κάλλιστον, ὦ βέλτιστʼ, ἔχῃ. …
Ἔδει θʼ ὑπομεῖναι μικροσιτίαν, ῥύπον,
ῥῖγος, σιωπήν, στυγνότητʼ, ἀλουσίαν.
ΠΥΛΑΙΑΙ.
Νὴ τὴν Ἀθηνᾶν, ἀλλʼ ἐγὼ τεθαύμακα
τοὺς ἰχθυοπώλας, πῶς ποτʼ οὐχὶ πλούσιοι
ἅπαντές εἰσι, λαμβάνοντες βασιλικούς
φόρους· μόνον οὐχὶ δεκατεύουσι γάρ
τὰς οὐσίας ἐν ταῖς πόλεσι καθήμενοι,
ὅλας δʼ ἀφαιροῦνται καθʼ ἑκάστην ἡμέραν.
ΠΥΡΑΥΝΟΣ.
Ἐμοὶ παρασιτεῖν κρεῖττον ἦν τῷ Πηγάσῳ,
ἢ τοῖς Βορεάδαις ἢ εἴ τι θᾶττον ἔτι τρέχει,
ἢ Δημέᾳ Λάχητος Ἐτεοβουτάδῃ·
πέτεται γὰρ οὐχ οἷον βαδίζει τὰς ὁδούς. …
Δ. Στράτιε, φιλεῖς δήπου με; Στράτιος μᾶλλον τοῦ πατρός·
ὁ μὲν γὰρ οὐ τρέφει με, σὺ δὲ λαμπρῶς τρέφεις.
Δ. εὔχει τʼ ἀεί με ζῆν; Στράτιος ἅπασι τοῖς θεοῖς·
ἂν γὰρ πάθῃς τι, πῶς ἐγὼ βιώσομαι;
Πεῖραν ἐπεθύμουν θατέρου βίου λαβεῖν,
ὃν πάντες εἰώθασιν ὀνομάζειν ὑγρόν.
τρεῖς ἐν Κεραμεικῷ περιπατήσας ἡμέρας
διδασκάλους ἐξεῦρον οὗ λέγω βίου
ἴσως τριάκοντʼ ἀφʼ ἑνὸς ἐργαστηρίου.
Ἄνοιγʼ ἄνοιγε τὴν θύραν· ἐλάνθανον
πάλαι περιπατῶν ἀνδριάς, ἀλέτων ὄνος,
ποτάμιος ἵππος, τοῖχος, ὁ Σελεύκου τίγρις.
Ἐγὼ δʼ ἐπειδὰν ἀσχολουμένους λάβω,
ἀνέκραγον «οὐ δώσει τις ἡμῖν ματτύην;»
ΡΟΔΙΟΣ Η ΠΟΠΠΥΖΟΥΣΑ.
ΣΙΚΥΩΝΙΟΣ.
Οὐχὶ τῶν μετρίων, ἀλλὰ τῶν βαβαὶ βαβαί.
ΣΚΕΙΡΩΝ.
Ὥσπερ κυλιστὸς στέφανος αἰωρούμενος.
ΣΠΟΝΔΟΦΟΡΟΣ.
Ἀριστογείτονα
τὸν ῥήτορʼ εἶδον λάρκον ἠμφιεσμένον
τῶν ἀνθρακηρῶν.
ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ.
Ἀπόλαβε. Β. τοῦτο δʼ ἐστὶ τί;
Α. … ὃ παρʼ ὑμῶν ἐγώ
παιδάριον ἔλαβον, ἀποφέρων ἥκω πάλιν.
Β. πῶς; οὐκ ἀρέσκει σοι τρέφειν; Α. οὐκ ἔστι γάρ
ἡμέτερον. Β. οὐδʼ ἡμέτερον. Α. ἀλλʼ ἐδώκατε
ὑμεῖς ἐμοὶ τοῦτʼ. Β. οὐ δεδώκαμεν. Α. τί δαί;
Β. ἀπεδώκαμεν. Α. τὸ μὴ προσῆκον ἐμοὶ λαβεῖν;
ΣΥΝΑΠΟΘΝΗΣΚΟΝΤΕΣ.
Μάθοις δʼ ἂν οἷον ἀνθρώποις κακόν
ἔστιν ἡ γαστήρ, διδάσκει δʼ οἷʼ ἀναγκάζει θʼ ὅσα.
εἴ τις ἀφέλοι τοῦτʼ ἀφʼ ἡμῶν τὸ μέρος ἀπὸ τοῦ σώματος,
οὔτʼ ἂν ἀδικοῖτʼ οὐδὲν οὐδεὶς οὔθʼ ὑβρίζοιτʼ ἂν ἑκών.
νῦν δὲ διὰ ταύτην ἅπαντα γίγνεται τὰ δυσχερῆ.
Ἐπὶ δεῖπνον εἰς Κόρινθον ἐλθὼν Χαιρεφῶν
ἄκλητος· ἤδη γὰρ πέτεται διαπόντιος·
οὕτω τι τἀλλότριʼ ἐσθίειν ἐστὶ γλυκύ.
Ὅστις διαπλεῖ θάλατταν ἢ μελαγχολᾷ,
ἢ πτωχός ἐστιν, ἢ θανατᾷ· τούτων τριῶν
ἑνός τʼ ἀποτυχεῖν τοὐλάχιστον οὐκ ἔνι.
ΣΥΝΤΡΕΧΟΝΤΕΣ.
Ἔγωγε δύο λαβεῖν μαγείρους βούλομαι
οὓς ἂν σοφωτάτους δύνωμʼ ἐν τῇ πόλει·
μέλλοντα δειπνίζειν γὰρ ἄνδρα Θετταλόν
οὐκ Ἀττικηρῶς οὐδʼ ἀπηκριβωμένως
λιμῷ παρελθεῖν … ἃ δεῖ καθʼ ἕν
ἕκαστον αὐτοῖς παρατιθέντα μεγαλείως δέ.
Λευκὸς Ἀφροδίτης εἰμὶ γὰρ περιστερός.
ὁ δὲ Διόνυσος οἶδε τὸ μεθύσαι μόνον·
εἰ δὲ νέον ἢ παλαιόν, οὐ πεφρόντικεν.
ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ.
Ὡς ἡδὺ πᾶν τὸ μέτριον. οὔθʼ ὑπεργέμων
ἀπέρχομαι νῦν οὔτε κενός, ἀλλʼ ἡδέως
ἔχων ἐμαυτοῦ. Μνησίθεος γάρ φησι δεῖν
φεύγειν ἁπάντων τὰς ὑπερβολὰς ἀεί.
ΣΩΡΑΚΟΙ.
Φείδιππος ἕτερός τις ταριχηγὸς ξένος.
ΣΥΡΑΚΟΣΙΟΣ.
Τοῖς γὰρ κακοῖς
τοὺς μὴ μαχομένους ῥᾷστα χρωμένους ὁρῶ.
ΤΑΡΑΝΤΙΝΟΙ.
Οἱ πυθαγορίζοντες γάρ, ὡς ἀκούομεν,
οὔτʼ ὄψον ἐσθίουσιν οὔτʼ ἄλλʼ οὐδὲ ἕν
ἔμψυχον, οἶνόν τʼ οὐχὶ πίνουσιν μόνοι.
Β. Ἐπιχαρίδης μέντοι κύνας κατεσθίει,
τῶν Πυθαγορείων εἷς. Α. ἀποκτείνας μὲν οὖν·
οὐκ ἔτι γὰρ ἔστʼ ἔμψυχον. …
Πυθαγορισμοὶ καὶ λόγοι
λεπτοὶ διεσμιλευμέναι τε φροντίδες
τρέφουσʼ ἐκείνους, τὰ δὲ καθʼ ἡμέραν τάδε·
ἄρτος καθαρὸς εἷς ἑκατέρῳ, ποτήριον
ὕδατος· τοσαῦτα ταῦτα. Β. δεσμωτηρίου
λέγεις δίαιταν. Α. πάντες οὕτως οἱ σοφοί
διάγουσι καὶ τοιαῦτα κακοπαθοῦσί που.
τρυφῶσιν ἕτεροι πρὸς ἑτέρους. ἆρʼ οἶσθʼ ὅτι
Μελανιππίδης ἑταῖρός ἐστι καὶ Φάων
καὶ Φυρόμαχος καὶ Φανός, οἳ διʼ ἡμέρας
δειπνοῦσι πέμπτης ἀλφίτων κοτύλην μίαν;
Οὐδὲ εἷς ἂν εὐλόγως
ἡμῖν φθονήσαι νοῦν ἔχων, οἳ τῶν πέλας
οὐδὲν ἀδικοῦμεν οὐδένʼ· ἆρʼ οὐκ οἶσθʼ ὅτι
τὸ καλούμενον ζῆν τοῦτο διατριβῆς χάριν
ὄνομʼ ἐστὶν ὑποκόρισμα τῆς ἀνθρωπίνης
μοίρας; ἐγὼ γάρ, εἰ μὲν εὖ τις ἢ κακῶς
φήσει με κρίνειν οὐκ ἔχοιμʼ ἄν σοι φράσαι·
ἔγνωκα δʼ οὖν οὕτως ἐπισκοπούμενος,
εἶναι μανιώδη πάντα τἀνθρώπων ὅλως,
ἀποδημίας δὲ τυγχάνειν ἡμᾶς ἀεί
τοὺς ζῶντας, ὥσπερ εἰς πανήγυρίν τινα
ἀφειμένους ἐκ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ σκότους
εἰς τὴν διατριβὴν εἰς τὸ φῶς τε τοῦθʼ ὃ δή
ὁρῶμεν. ὃς δʼ ἂν πλεῖστα γελάσῃ καὶ πίῃ
καὶ τῆς Ἀφροδίτης ἀντιλάβηται τὸν χρόνον
τοῦτον ὃν ἀφεῖται, καὶ τύχῃ γʼ ἐράνου τινός
πανηγυρίσας, ἥδιστʼ ἀπῆλθεν οἴκαδε.
Τοῦτο γὰρ νῦν ἔστι σοι
ἐν ταῖς Ἀθήναις ταῖς καλαῖς ἐπιχώριον·
ἅπαντες ὀρχοῦντʼ εὐθὺς ἂν οἴνου μόνον
ὀσμὴν ἴδωσιν. Β. συμφορὰν λέγεις ἄκραν.
Α. φαίης ἂν εἰς συμπόσιον εἰσελθὼν ἄφνω.
καὶ τοῖς μὲν ἀγενείοις ἴσως ἔπεστί τις
χάρις· ἀλλʼ ἐπὰν δὴ τὸν γόητα Θεόδοτον,
ἢ τὸν παραμασύντην ἴδω τὸν ἀνόσιον
βαυκιζόμενον τὰ λευκά τʼ ἀναβάλλονθʼ ἅμα,
ἥδιστʼ ἂν ἀναπήξαιμʼ ἐπὶ τοῦ ξύλου λαβών.
Νάννιον δὲ μαίνεται
ἐπὶ τῷ Διονύσῳ.
ΤΙΤΘΗ.
Ἰδοὺ πάρεστιν οἶνος. οὐκοῦν ἐγχέω,
Κρίτων, πολύν; Β. βέλτιον ἕνα καὶ τέτταρας.
Α. ὑδαρῆ λέγεις· ὅμως δὲ ταύτην ἐκπιών
… λέγε τι καὶ διατριβήν γε τῷ πότῳ
ποιῶμεν.
Ὁ Κόρυδος οὗτος, ὁ τὰ γελοῖʼ εἰθισμένος
λέγειν, Βλεπαῖος βούλετʼ εἶναι. Β. νοῦν γʼ ἔχων·
πλουτεῖ γὰρ ὁ Βλεπαῖος.
Ἤδη γὰρ ὁ βίος οὑʼμὸς ἑσπέραν ἄγει.
ΤΟΚΙΣΤΗΣ Η ΚΑΤΑΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ.
Μὴ παντελῶς αὐτῷ δίδου
ὑδαρῆ. κατανοεῖς; ἴσον ἴσῳ μικροῦ. καλῶς.
Β. ἡδύ γε τὸ πῶμα. ποδαπὸς ὁ Βρόμιος, Τρύφη;
Τρύφη Θάσιος. Β. ὅμοιον. καὶ δίκαιον τοὺς ξένους
πίνειν ξενικόν, τοὺς δʼ ἐγγενεῖς ἐπιχώριον.
Εὐδαίμων ἐγώ, μὰ τὸν Δία
τὸν Ὀλύμπιον καὶ τὴν Ἀθηνᾶν, οὐχ ὅτι
ἐν τοῖς γάμοισιν, ἄνδρες, εὐωχήσομαι,
ἀλλʼ ὅτι διαρραγήσομʼ, ἂν θεὸς θέλῃ.
τούτου δέ μοι γένοιτο τοῦ θανάτου τυχεῖν.
Ἀλλʼ ἔγχεον
αὐτῷ Διός γε τήνδε σωτῆρος, θεῶν
θνητοῖς ἁπάντων χρησιμωτάτου πολύ.
Β. ὁ Ζεὺς ὁ σωτήρ, ἂν ἐγὼ διαρραγῶ,
οὐδέν μʼ ὀνήσει. Α. πῖθι θαρρῶν.
Πάντως ἀναρίστητος οὐ δυνήσομαι
διακαρτερῆσαι τηλικαύτην ἡμέραν.
ΤΡΑΥΜΑΤΙΑΣ.
Τὸν γὰρ ὕστατον
τρέχων δίαυλον τοῦ βίου ζῆν βούλομαι.
Τίς οὐχὶ φήσει τοὺς ἐρῶντας ζῆν μόνους;
εἰ δεῖ γε πρῶτον μὲν στρατευτικωτάτους
εἶναι, πονεῖν τε δυναμένους τοῖς σώμασιν
μάλιστα, προσεδρεύειν τʼ ἀρίστους τῷ πόθῳ,
ποιητικούς, ἰταμούς, προθύμους, εὐπόρους,
ἐν τοῖς ἀπόροις βλέποντας, ἀθλιωτάτους.
ΤΡΟΦΩΝΙΟΣ.
Νῦν δʼ ἵνα μὴ παντελῶς Βοιώτιοι
φαίνησθʼ εἶναι τοῖς διασύρειν ὑμᾶς εἰθισμένοις,
ὡς ἀκίνητοι νῦν εἶναι βοᾶν καὶ πονεῖν μόνον
καὶ δειπνεῖν ἐπιστάμενοι διὰ τέλους τὴν νύχθʼ ὅλην,
γυμνοῦθʼ αὑτοὺς θᾶττον ἅπαντες.
Εἶθʼ ὁ Μοσχίων
ὁ παραμασήτης ἐν βροτοῖς αὐδώμενος.
ΤΥΝΔΑΡΕΩΣ.
Ἄνθρωπος εἶναί μοι Κυρηναῖος δοκεῖς·
κἀκεῖ γὰρ ἄν τις ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἕνα καλῇ,
πάρεισιν ὀκτωκαίδεκʼ ἄλλοι, καὶ δέκα
ἅρματα συνωρίδες τε πεντεκαίδεκα.
τούτοις δὲ δεῖ σε τἀπιτήδειʼ ἐμβαλεῖν,
ὥστʼ ἦν κράτιστον μηδὲ καλέσαι μηδένα.
ΥΠΝΟΣ.
Οὐ θνητὸς οὐδʼ ἀθάνατος, ἀλλʼ ἔχων τινά
σύγκρασιν, ὥστε μήτʼ ἐν ἀνθρώπου μέρει
μήτʼ ἐν θεοῦ ζῆν, ἀλλὰ φύεσθαί τʼ ἀεί
καινῶς φθίνειν τε τὴν παρουσίαν πάλιν,
ἀόρατος ὄψιν, γνώριμος δʼ ἅπασιν ὤν.
Β. ἀεὶ σὺ χαίρεις ὦ γύναι μʼ αἰνίγμασιν.
Α. καὶ μὴν ἁπλᾶ γε καὶ σαφῆ λέγω μαθεῖν.
Β. τίς οὖν τοσαύτην παῖς ἔχων ἔσται φύσιν;
Α. ὕπνος, βροτείων, ὦ κόρη, παυστὴρ πόνων.
Οὐδʼ ἐν Τριβαλλοῖς ταῦτά γʼ ἐστὶν ἔννομα,
οὗ φασι τὸν θύοντα τοῖς κεκλημένοις
δείξαντʼ ἰδεῖν τὸ δεῖπνον, εἰς τὴν αὔριον
πωλεῖν ἀδείπνοις ἅπερ ἔθηκʼ αὐτοῖς ἰδεῖν.
Διὰ ταῦθʼ ὁ πόρνος οὗτος οὐδὲ τῶν πράσων
ἑκάστοτʼ ἐπιδειπνεῖ μεθʼ ἡμῶν· τοῦτο δʼ ἦν
ἵνα μή τι λυπήσειε τὸν ἐραστὴν φιλῶν.
ΥΠΟΒΟΛΙΜΑΙΟΣ.
Ἐγὼ Πτολεμαίου τοῦ βασιλέως τέτταρα
χυτρίδιʼ ἀκράτου τῆς τʼ ἀδελφῆς προσλαβών
τῆς τοῦ βασιλέως, ταῦτʼ ἀπνευστί τʼ ἐκπιών
ὡς ἄν τις ἥδιστʼ ἴσον ἴσῳ κεκραμένον,
καὶ τῆς ὁμονοίας, διὰ τί νῦν μὴ κωμάσω
ἄνευ λυχνούχου πρὸς τὸ τηλικοῦτο φῶς;
ΦΑΙΔΡΟΣ.
Πορευομένῳ δʼ ἐκ Πειραιῶς ὑπὸ τῶν κακῶν
καὶ τῆς ἀπορίας φιλοσοφεῖν ἐπῆλθέ μοι.
καί μοι δοκοῦσιν ἀγνοεῖν οἱ ζωγράφοι
τὸν Ἔρωτα, συντομώτατον δʼ εἰπεῖν, ὅσοι
τοῦ δαίμονος τούτου ποιοῦσιν εἰκόνας.
ἔστιν γὰρ οὔτε θῆλυς οὔτʼ ἄρρην, πάλιν
οὔτε θεὸς οὔτʼ ἄνθρωπος, οὔτʼ ἀβέλτερος
οὔτʼ αὖθις ἔμφρων, ἀλλὰ συννενησμένος
πανταχόθεν, ἑνὶ τύπῳ τε πόλλʼ εἴδη φέρων.
ἡ τόλμα μὲν γὰρ ἀνδρός, ἡ δὲ δειλία
γυναικός, ἡ δʼ ἄνοια μανίας, ὁ δὲ λόγος
φρονοῦντος, ἡ σφοδρότης δὲ θηρός, ὁ δὲ πόνος
ἀδάμαντος, ἡ φιλοτιμία δὲ δαίμονος.
καὶ ταῦτʼ ἐγώ, μὰ τὴν Ἀθηνᾶν καὶ θεούς,
οὐκ οἶδʼ ὅ τι ἐστίν, ἀλλʼ ὅμως ἔχει γέ τι
τοιοῦτον, ἐγγύς τʼ εἰμὶ τοὐνόματος.
Σχολῇ γε, νὴ τὸν ἥλιον, σχολῇ λέγεις.
Ἐπιχαρίδης ὁ μικρὸς ἐν πένθʼ ἡμέραις
σφαῖραν ἐποίησε τὴν πατρῴαν οὐσίαν
οὕτω συνεστρόγγυλεν ἰταμῶς καὶ ταχύ.
ΦΑΙΔΩΝ Η ΦΑΙΔΡΙΑΣ.
Ἀγορανομήσεις, ἂν θεοὶ θέλωσι, σύ,
ἵνα Καλλιμέδοντʼ εἰς τοὔψον, εἰ φιλεῖς ἐμέ,
παύσῃς καταιγίζοντα διʼ ὅλης ἡμέρας.
Β. ἔργον τυράννων, οὐκ ἀγορανόμων λέγεις.
μάχιμος γὰρ ἁνήρ, χρήσιμος δὲ τῇ πόλει.
ΦΑΡΜΑΚΟΠΩΛΗΣ Η ΚΡΑΤΕΥΑΣ.
ΦΙΛΑΘΗΝΑΙΟΣ.
ΦΙΛΕΤΑΙΡΟΣ.
ΦΙΛΙΣΚΟΣ.
Ἀρτέον
τράπεζαν, ἀπονίψασθαι δοτέον, προσοιστέος
στέφανος, μύρον, σπονδή, λιβανωτός, ἐσχαρίς,
τράγημα δοτέον ἔτι, πλακοῦντος ἁπτέον.
ΦΙΛΟΚΑΛΟΣ Η ΝΥΜΦΑΙ.
Κατάκεισο κἀκείνας κάλει.
συναγώγιμον ποιῶμεν. ἀλλʼ εὖ οἶδʼ ὅτι
κυμινοπρίστης ὁ τρόπος ἐστί σου πάλαι.
ΦΙΛΟΤΡΑΓΩΙΔΟΣ.
Σοφοῦ γὰρ ἀνδρὸς τὰς τύχας ὀρθῶς φέρειν.
ΦΙΛΟΥΣΑ.
Ἀφροδίσιʼ ἦγε ταῖς ἑταίραις ἡ πόλις·
ἕτερα δὲ χωρίς ἐστι ταῖς ἐλευθέραις.
ταῖς ἡμέραις ταύταις δὲ κωμάζειν ἔθος
ἐστὶν νόμος τε τὰς ἑταίρας ἐνθάδε
μεθύειν μεθʼ ἡμῶν.
Ἀλλʼ ἔγωγε τοῦ τὰ δέοντʼ ἔχειν
τὰ περιττὰ μισῶ· τοῖς ὑπερβάλλουσι γὰρ
τέρψις μὲν οὐκ ἔνεστι πολυτέλεια δέ.
ΦΡΥΞ.
Εἰ τοῦ μεθύσκεσθαι πρότερον τὸ κραιπαλᾶν
παρεγίγνεθʼ ἡμῖν, οὐδʼ ἂν εἷς οἶνόν ποτε
προσίετο πλεῖον τοῦ μετρίου. νυνὶ δὲ τὴν
τιμωρίαν οὐ προσδοκῶντες τῆς μέθης
ἥξειν προχείρως τοὺς ἀκράτους πίνομεν.
Ἐγὼ δὲ κεστρεὺς νῆστις οἴκαδʼ ἀποτρέχω.
ΦΥΓΑΣ.
Ἀεί γʼ ὁ Χαιρεφῶν τινʼ εὑρίσκει τέχνην·
καὶ νῦν πορίζεταί γε τὰ δεῖπνʼ ἀσύμβολα.
ὅπου γάρ ἐστιν ὁ κέραμος μισθώσιμος
ὁ τοῖς μαγείροις, εὐθὺς ἐξ ἑωθινοῦ
ἕστηκεν ἐλθών· κἂν ἴδῃ μισθούμενον
εἰς ἑστίασιν, τοῦ μαγείρου πυθόμενος
τὸν ἑστιῶντα, τῆς θύρας χασμωμένης
ἂν ἐπιλάβηται, πρῶτος εἰσελήλυθεν.
ΧΟΡΗΓΙΣ.
Ὃς τοῖς τετραδισταῖς μὲν παρέθηκεν ἐσθίειν
πρώην λέκιθον καὶ μεμβράδας καὶ στέμφυλα.
ΨΕΥΔΟΜΕΝΟΣ.
Τὰ περιττὰ μισῶ· τοῖς ὑπερβάλλουσι γάρ
δαπάνη πρόσεστιν, ἡδονὴ δʼ οὐδʼ ἡτισοῦν.
Κόλακος δὲ βίος μικρὸν χρόνον ἀνθεῖ·
οὐδεὶς γὰρ χαίρει πολιοκροτάφῳ παρασίτῳ.
Ἔλαθον γενόμενος οὗ τὸ πρᾶγμʼ ἠβούλετο.
κατὰ χειρὸς ἐδόθη· τὴν τράπεζαν ἧκʼ ἔχων,
ἐφʼ ἧς ἐπέκειτʼ οὐ τυρὸς οὐδʼ ἐλαῶν γένη,
οὐδὲ παρέχουσαι κνῖσαν ἡμῖν πλείονα
παροψίδες καὶ λῆρος, ἀλλὰ παρετέθη
ὑπερηφάνως ὄζουσα τῶν Ὡρῶν λοπάς,
τὸ τοῦ πόλου τοῦ παντὸς ἡμισφαίριον·
ἅπαντʼ ἐνῆν τἀκεῖ γὰρ ἐν ταύτῃ καλά,
ἰχθῦς, ἔριφοι, διέτρεχε τούτων σκορπίος,
ὑπέφαινεν ᾠῶν ἡμίτομα τοὺς ἀστέρας.
ἐπεβάλομεν τὰς χεῖρας. ὁ μὲν ἐμοὶ λαλῶν
ἅμα καὶ διανεύων ἠσχολεῖτο, πᾶς δʼ ἀγών
ἐπʼ ἐμὲ κατήντα. τὸ πέρας οὐκ ἀνῆχʼ ἕως
τὴν λοπάδʼ ὀρύττων ἀποδέδειχα κόσκινον.
Καὶ μὴν ἐνύπνιον οἴομαι γʼ ἑορακέναι
νικητικόν. Β. λέγʼ αὐτό. Α. τὸν νοῦν πρόσεχε δή.
ἐν τῷ σταδίῳ τῶν ἀνταγωνιστῶν μέ τις
ἐδόκει στεφανοῦν γυμνὸς προσελθὼν …
στεφάνῳ κυλιστῷ κοκκυμήλων, Ἡράκλεις,
πεπόνων. …
Ἑόρακας πώποτε
ἤνυστρον ἐσκευασμένον …
ἢ σπλῆνʼ ὀπτὸν μεμονθυλευμένον,
ἢ κοκκυμήλων σπυρίδα πεπόνων; …
τοιοῦτʼ ἔχει τὸ μέτωπον.
Λεσβίου δὲ πώματος
οὐκ ἔστιν ἄλλος οἶνος ἡδίων πιεῖν. …
Θασίοις οἰναρίοις καὶ Λεσβίοις
τῆς ἡμέρας τὸ λοιπὸν ὑποβρέχει μέρος
καὶ νωγαλίζει. …
Ἡδύς γʼ ὁ Βρόμιος τὴν ἀτέλειαν Λεσβίου
ποιῶν τὸν οἶνον εἰσάγουσιν ἐνθάδε,
ὃς ἂν εἰς ἑτέραν ληφθῇ δʼ ἀποστέλλων πόλιν
κἂν κύαθον, ἱερὰν ἐγγράφων τὴν οὐσίαν.
Ἓν γὰρ νομίζω τοῦτο τῶν ἀνελευθέρων
εἶναι, τὸ βαδίζειν ἀρρύθμως ἐν ταῖς ὁδοῖς,
ἐξὸν καλῶς· οὗ μήτε πράττεται τέλος
μηδεὶς γὰρ ἡμᾶς, μήτε τιμὴν δόντα δεῖ
ἑτέρων λαβεῖν, φέρει δὲ τοῖς μὲν χρωμένοις
δόξης τίνʼ ὄγκον τοῖς δʼ ὁρῶσιν ἡδονήν,
κόσμον δὲ τῷ βίῳ, τὸ τοιοῦτον γέρας
τίς οὐκ ἂν αὑτῷ κτῷτο φάσκων νοῦν ἔχειν;
Τοὺς εὐτυχοῦντας ἐπιφανῶς
δεῖ ζῆν φανεράν τε τὴν δόσιν τὴν τοῦ θεοῦ
ποιεῖν· ὁ γὰρ θεὸς δεδωκὼς τἀγαθά
ὧν μὲν πεπόρικεν οἴεται χάριν τινά
ἔχειν ἑαυτῷ· τοὺς ἀποκρυπτομένους δὲ καὶ
πράττειν μετρίως φάσκοντας, ἀχαρίστους ὁρῶν
ἀνελευθέρως τε ζῶντας ἐπὶ καιροῦ τινος
λαβὼν ὀφείλεθʼ ὅσα δεδωκὼς ἦν πάλαι.
Μὴ ὥρασι …
μετὰ τῶν κακῶν ἵκοιθʼ ὁ τοὺς θέρμους φαγών,
ἐν τῷ προθύρῳ τὰ λέμμαθʼ ὁτιὴ κατέλιπεν,
ἀλλʼ οὐκ ἀπεπνίγη καταφαγών· μάλιστα δὲ
Κλεαίνετος μὲν οὐκ ἐδήδοκʼ οἶδʼ ὅτι
ὁ τραγικὸς αὐτούς· οὐδενὸς γὰρ πώποτε
ἀπέβαλεν ὀσπρίου λέπος·
οὕτως ἐκεῖνός ἐστιν εὐχερὴς ἀνήρ.
Ἂν πιττοκοπούμενόν τινʼ ἢ ξυρούμενον
ὁρᾷς τούτων ἔχει τι θάτερον·
ἢ γὰρ στρατεύειν ἐπινοεῖν μοι φαίνεται
καὶ πάντα τῷ πώγωνι δρᾶν ἐναντία,
ἢ πλουσιακὸν τούτῳ προσπίπτει κακόν.
τί γὰρ αἱ τρίχες λυποῦσιν ἡμᾶς, πρὸς θεῶν,
διʼ ἃς ἀνὴρ ἕκαστος ἡμῶν φαίνεται,
εἰ μή τι ταύταις ἀντιπράττεσθʼ ὑπονοεῖς;
Ἐπὰν ἰδιώτην ἄνδρα μονοσιτοῦντʼ ἴδῃς,
ἢ μὴ ποθοῦντʼ ᾠδὰς ποιητὴν καὶ μέλη,
τὸν μὲν ἰδιώτην τοῦ βίου τὸν ἥμισυν
ἀπολωλεκέναι νόμιζε, τὸν δὲ τῆς τέχνης
τὴν ἡμίσειαν, ζῶσι δʼ ἀμφότεροι μόλις.
Τὴν ὄψιν εἴπω τοῦ ποτηρίου γέ σοι
πρώτιστον; ἦν γὰρ στρογγύλον, μικρὸν πάνυ,
παλαιόν, ὦτα συντεθλασμένον σφόδρα,
ἔχον κύκλῳ τὰ γράμματʼ. Β. ἆρά γʼ ἕνδεκα
χρυσᾶ Διὸς σωτῆρος; Α. οὐκ ἄλλου μὲν οὖν.
Ὡς ἔστι κατακεῖσθαι πρὸ δείπνου συμφορά·
οὔτε γὰρ ὕπνος δήπουθεν οὐδένʼ ἂν λάβοι,
οὔθʼ ἃν λέγῃ τις οὐδαμῶς μάθοιμεν ἄν·
ὁ νοῦς γάρ ἐστι τῆς τραπέζης πλησίον.
Ἄτοπόν γε τὸν μὲν οἶνον εὐδοκιμεῖν σφόδρα
παρὰ ταῖς ἑταίραις τὸν παλαιόν, ἄνδρα δὲ
μὴ τὸν παλαιόν, ἀλλὰ τὸν νεώτερον.
Οὐδέν γʼ ἔοικʼ ἄνθρωπος οἴνῳ τὴν φύσιν·
ὁ μὲν ἀπογηράσκων ἀηδὴς γίγνεται,
οἶνον δὲ τὸν παλαιότατον σπουδάζομεν·
ὁ μὲν δάκνει γάρ, ὁ δʼ ἱλαροὺς ἡμᾶς ποιεῖ.
Οὐδεὶς φιλοπότης ἐστὶν ἄνθρωπος κακός·
ὁ γὰρ διμάτωρ Βρόμιος οὐ χαίρει συνών
ἀνδράσι πονηροῖς οὐδʼ ἀπαιδεύτῳ βίῳ.
Πίννας, κάραβον,
βολβούς, κοχλίας, κήρυκας, ᾤʼ, ἀκροκώλια,
τοσαῦτα· τούτων ἂν τίς εὕροι φάρμακα
ἐρῶντι ἑταίρας ἕτερα χρησιμώτερα;
Οὑτοσὶ δέ σοι
τοῦ λευκοτάτου πάντων ἐλαίου Σαμιακοῦ
ἔστιν μετρητής.
Κοτύλας τέτταρας
ἀναγκάσας μεστὰς ἔμʼ αὐτόθεν σπάσαι
ὄξους Δεκελικοῦ διʼ ἀγορᾶς μέσης ἄγεις.
Οὐδὲ μεθύω τὴν φρόνησιν, ἀλλὰ τὸ τοιοῦτον μόνον,
τὸ διορίζεσθʼ οὐ βεβαίως τῷ στόματι τὰ γράμματα.
Ἐχθὲς ὑπέπινες, εἶτα νυνὶ κραιπαλᾷς.
κατανύστασον· παύσει γάρ. εἶτά σοι δότω
ῥάφανόν τις ἑφθήν.
Οἶνος ξενικὸς παρῆν· ὁ γὰρ Κορίνθιος
βασανισμός ἐστι.
Φιλοτησίαν σοι τήνδʼ ἐγώ
ἰδίᾳ τε καὶ κοινῇ κύλικα προπίομαι.
Ἀφʼ ὧν γένοιτʼ ἂν συντόμως
ἀριστόδειπνον.
Μετὰ ταῦτʼ ἀναπεσεῖν
ἐκέλευον αὐτὴν παρʼ ἐμέ.
Πολὺν πιὼν Εὐβοϊκὸν οἶνον.
Τῶν ἑπτὰ νήσων, ἃς δέδειχεν ἡ φύσις
θνητοῖς μεγίστας, Σικελία μέν, ὡς λόγος,
ἐστὶν μεγίστη, δευτέρα Σαρδώ, τρίτη
Κύρνος, τετάρτη δʼ ἡ Διὸς Κρήτη τροφός,
Εὔβοια πέμπτη στενοφυής, ἕκτη Κύπρος,
Λέσβος δὲ τάξιν ἑβδόμην λαχοῦσʼ ἔχει.
Τὰς ἡδονὰς δεῖ συλλέγειν τὸν σώφρονα.
τρεῖς δʼ εἰσὶν αἵγε τὴν δύναμιν κεκτημέναι
τὴν ὡς ἀληθῶς συντελοῦσαν τῷ βίῳ,
τὸ πιεῖν, τὸ φαγεῖν, τὸ τῆς Ἀφροδίτης τυγχάνειν.
τὰ δʼ ἄλλα προσθήκας ἅπαντα χρὴ καλεῖν.
Ὦ δέσποθʼ ὑγίαινʼ. ὡς χρόνιος ἐλήλυθας.
Τίς δῆθʼ ὑγιαίνων νοῦν τʼ ἔχων τολμᾷ ποτε
γαμεῖν, διαπραξάμενος ἥδιον βίον;
εἶτʼ οὐχὶ κρεῖττόν ἐστι τῷ γʼ ἔχοντι νοῦν
ἄτιμον εἶναι μᾶλλον ἢ γυναῖκʼ ἔχειν;
πολλῷ γε· τοὺς μὲν γοῦν ἀτίμους οὐκ ἐᾷ
ἀρχὴν λαχόντας ὁ νόμος ἄρχειν τῶν πέλας·
ἐπὰν δὲ γήμῃς, οὐδὲ σαυτοῦ κύριον
ἔξεστιν εἶναι· τὰς γὰρ εὐθύνας μόνον
ἐφημερινὰς τὰς τοῦ βίου κεκτήμεθα.
Οὐκ ἠξίωσα καταλιπεῖν τὴν μητέρα,
πρώτην δὲ σώζειν· τοῖς γὰρ ὀρθῶς εἰδόσιν
τὰ θεῖα μεῖζον μητρὸς οὐκ ἔστιν ποτέ.
ὅθεν ὁ πρῶτος οὐκ ἀπαιδεύτως ἔχων
ἱδρύσαθʼ ἱερὸν μητρός, οὐ δείξας σαφῶς
ποίας, ἐάσας δʼ ὑπονοεῖν εἰς τοὔνομα.
Ὅστις ἥδεται γὰρ ἐσθίων
ὁσημέραι, δεῖ καὶ ποιεῖν τῶν σιτίων
ἐπάξιόν τι, μηδὲ περινοστεῖν σχολὴν
ἄγοντα, τῷ ζῆν πολεμιώτατον κακόν.
Τῶν γὰρ ἀγαθῶν τὸν πλοῦτον ὕστατον τίθει·
ἀβεβαιότατον γάρ ἐστιν ὧν κεκτήμεθα.
τὰ δʼ ἄλλʼ ἐπιεικῶς τοῖς ἔχουσι παραμένει.
Οὐκ ἔστι παιδαγωγὸς ἀνθρώποις ἄρα
ἔρωτος οὐδεὶς ἄλλος ἐπιμελέστερος.
Οὐκ ἔστʼ ἀναισχυντότερον οὐδὲν εἰσορᾶν
γυναικός· ἀπʼ ἐμαυτῆς ἐγὼ τεκμαίρομαι.
Οὐκ ἔστιν οὔτε τεῖχος οὔτε χρήματα,
οὐδʼ ἄλλο δυσφύλακτον οὐδὲν ὡς γυνή.
Ψυχὴν ἔχειν δεῖ πλουσίαν· τὰ δὲ χρήματα
ταῦτʼ ἐστὶν ὄψις, παραπέτασμα τοῦ βίου.
Κἂν εὐτυχῇ τις, ὡς ἔοικε, προσδοκᾶν
ἀεί τι δεῖ, καὶ μή τι πιστεύειν τύχῃ.
Οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἔχουσιν αἱ τύχαι φρένας·
οὐδεὶς γὰρ ἂν τοιοῦτος ἠτύχει ποτέ.
Φεῦγʼ ἡδονὴν φέρουσαν ὕστερον βλάβην.
Λύπη μανίας κοινωνίαν ἔχει τινά.
Τῶν μετρίων αἱ μείζονες
λῦπαι ποιοῦσι τῶν φρενῶν μετάστασιν.
Ὦ παῖ, μέγιστος ἔρανός ἐστί μοι τὸ σὲ
θρέψαι κατὰ τρόπον· ὃν γὰρ αὐτὸς ἀπέλαβον
παρὰ τοῦ πατρός, δεῖ τοῦτον ἀποδοῦναί με σοί.
Τὸ παναρμόνιον τὸ καινὸν ἔντεινον τεχνῶν.