eul_wid: gyu-ab
DOI 10.5281/zenodo.20335421 PDFMarkdown

Fragments of Tragic Justice by Anonymous Tragic Fragments

Fragments of Tragic Justice is a modern compilation of 167 fragmentary passages attributed to anonymous tragic poets, known collectively as Anonymous Tragic Fragments. These excerpts are drawn not from a single play but from the vast, lost corpus of Classical Athenian tragedy, thematically united by their exploration of the concept of justice, or dikē. Preserved solely through quotation by later authors such as lexicographers, grammarians, and anthologists like Stobaeus and Athenaeus, as well as through papyrus discoveries, the fragments represent the rich diversity of tragic production beyond the surviving works of the canonical playwrights. Modern critical editions, most notably the Fragments of the Greek Tragedians series, have systematically assembled these scattered references.

The content of the fragments engages with the central philosophical and dramatic concerns of Athenian tragedy. They frequently depict divine justice and retribution, examining the gods' role as enforcers of cosmic order. Human law and justice are scrutinized, often highlighting conflicts between formal legal judgement and deeper moral righteousness. The relationship between inescapable heimarmenē and personal responsibility is a recurring theme, as are the moral complexities surrounding revenge, vendetta, and the cyclical nature of violence. The consequences of injustice and the nature of suffering are also prominent subjects. These fragments are of significant scholarly importance for understanding the full breadth of the tragic genre. They demonstrate that rigorous debate on legal and ethical justice was a ubiquitous preoccupation in the Athenian theatre, illuminating common stylistic and thematic tropes. As such, they contribute substantially to the reconstruction of the intellectual milieu that shaped Athenian drama, a discourse that would profoundly influence the development of subsequent Greek philosophy.

ΑΛΕΙΤΗΣ
ΑΤΛΑΣ ΣΑΤΥΡΟΙ
ΚΑΣΑΝΔΡΑ
ἐπαγωγή
ΚΡΟΙΣΟΣ
ΜΑΘΗΤΑΙ ΣΑΤΥΡΟΙ
πηγῆς ἐγκύμονι μαζῷ
μὴ ... οἴεσθε ... τοὺς ἠσεβηκότας — καθάπερ ἐν ταῖς τραγῳδίαις —
Ποινὰς ἐλαύνειν καὶ κολάζειν δᾳσὶν ἡμμέναις
εἰ χρὴ τὰ λοιπὰ τῇ πόλει καλῶς ἔχειν
Τμᾶρες ὅσοι ναίουσι Πελασγοὶ πρὸς δέελον
ὥρισα
γῆν Πέλοπος
νύκτωρ καὶ μεθʼ ἡμέραν
πῶς ἡ γυνή σʼ ὕβριζε;
θεός τίς σʼ ἠλέησε
ἀλλήλους δʼ ἐλήϊσαν
ὅδʼ ἐγὼ Χίρων
τὸ χρυσόμαλλον Αἰήτου δέρος
οἷον αὖ τὸ δεύτερον
ἡμῖν ἔσεισεν
οὐδὲ τῶν βοσκημάτων
οὐδὲν διέφερον
ὦ φίλτατʼ ἀνθρώπων ἐμοί
ἄνθρωπον ὄντα δεῖ φρονεῖν ἀνθρώπινα
ἄχορδον ἄλυρον μέλος
δυσμαὶ βίου
δωμάτων ἄπο
οὐκ ἔστι δʼ ἐν σοὶ πόλεος ἡγεμὼν ἀνήρ
εὔσημος ἀστέρων χορός
οὐχ ὁρᾷς
ὑπερηφάνως μοι τὴν θυγατέρα χρωμένην;
… πῶς ... μέλλω φιλεῖν
τὸν μηδὲν ὠφέλημα, τὸν ὑπὸ τὰς στέγας
τὸ κοῖλον Ἄργος δωρεὰν θέλοντʼ ἔχειν
ἀρετὴ ... παρεῖναι δοκεῖ
τοῖς εὐποροῦσι κἂν ἀπῆ,
τοῖς πενομένοις δὲ καὶ παροῦσα λανθάνει
ἐμοὶ μὲν οὐδʼ ὁ πᾶς ἂν ἀρκέσαι χρόνος
ἴτω τὸ δεινὸν ... ὑπερφρονῶ,
μὰ γῆν, μὰ κρήνας, μὰ ποταμούς, μὰ νάματα
κόρας χαλεποὶ πατέρες ἐφρούρησαν
χαλκέων περιβόλων ... εἱρκταῖς
πτερωτὸν οἶστρον ἄφετος ἐν μορφῇ βοός
ἄραρε γὰρ … ὅρκος ἐκ θεῶν μέγας
οὗτος πατὴρ τῆς παιδός; εἰ γὰρ ὤφελεν
τὸν σὸν κατέκταν παῖδα
ὀδύνη δʼ ἐν ἀνθρώποισιν ἐχθίστη πέλει
αὕτη, φρονοῦντα πολλὰ μηδενὸς κρατεῖν
Ἄπολλον ἀγρεῦ
ἀεινεφὴς τύφλωσις
ἀεροκέλαδοι πιτυοκάμπται
ἄμφω μὲν ἤστην τὴν ὁδὸν ποιουμένω
βᾶριν ακέδα
οἳ δʼ ἀμφινίσονται Νέδαν
ἐσκληκότα
λάγβατα ὅρκια
πισσοκώνητον μόρον
λάσκουσι κύνες
λεκτρίτῃ θρόνῳ
λεόντειος πόρος
λικνοστεφεῖ
Λυδίῳ νόμῳ
ναυκληρώσιμοι στέγαι
οἰοσφάγῳ σιδήρῳ
τρικότυλος οἶνος
ἐν τοῖς ἱεροῖς καὶ παχυδένδροις
ἄλσεσι
πτερῷ πορεύσιμος
βραχὺς ὁ βίος, μακρὸν δέ
τὸν κατὰ γᾶς αἰῶνα τελευτῶμεν βροτοῖ.
πᾶσι δὲ μοῖρα φέρεσθαι
δαίμονος αἶσαν, ἅ τις ἂν τύχῃ
… πολεμικωτέρα θεός
αυτη γ … λ … κωλυσι αυτη δείματα
ἀλλʼ οὔτε μείζω κόμπον ἐξοίσω λόγων οὔτʼ ἐνδέοντα τῆς ἀληθείας ἐγώ
ἐπεὶ γὰρ ἔξω α … λολους σκηνωμάτων
… υ … τὸν καθʼ αὑτὸν τύμβον … ς … υνει δόμος
ων ἀκοῶν ἀλλὰ τόδʼ εξω
… συμφορὰ θεήλατον
μάτην, Προμηθεῦ,
ἔνατον ἀπολέσας γένος
καλὸν Διὸς φῶς
γνώσῃ δὲ τέχνην τὴν ἐμὴν ἐτητύμως
ἀψευδόμαντιν οὖσαν
ἔλιπον γᾶν, βαίνω δʼ ἐς Ὄλυμπον
γλυκὺς ὀδοὺς ὁ τοῦ πόθου
θεῶν βοηθῶν καὶ τύχης δεῖται
....]μονον[...]ν[
.......]αρα[
ἄ]νθρωπον [
οὐκ ἔστιν οὐδ[ε
πα..νευ[
[ ]
.............ἀ]βλαβὴς πόνου
.........] δʼ οὐ[κ] ἔστιν, οὐκ εὐβουλία».
εἰ δʼ ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς νόμοις
ἐφʼ οἷσπερ ἡμεῖς ἔσπασας τὸν ἄερα
τὸν κοινόν, ἵνα σοι καὶ τραγικώτερον λαλῶ
ἴσασιν Ἀργείων … οἱ πεπλημένοι
ὅστις νομίζει διὰ φρόνησιν εὐτυχεῖν
μάταιός ἐστιν· πάντα γὰρ τὰ τοῦ βίου
οὐ διὰ φρόνησιν, διὰ τύχην δὲ γίγνεται
Ζεὺς γὰρ Ἡρακλέα
καὶ Τάνταλον
Ἐνδυμίωνος παῖς κατήντησεν
… σοι τάδε τἆρʼ ὧν ἱκέτιν αυ
… ι γονάτων ἔπι κατασπο
… δων
ἦμος γὰρ Ἠὼς λευκόπωλον ἀντολήν
νέαν ἔφαινεν, ἀστέρων μεταλλαγήν
… νημ … ος
ν....[
γ....[
ς[
ἵππουριν[
κλειο[
ὅδʼ ἐγγε.[
τρωθεὶς ἀκάνθῃ τρύγονος θαλασσίας
παιδοφόνται
ῥυέντα νάματα
… ἀνασχετάς
καὶ παρ
ἀμυντής, ἀλκηστής
ὦ δέσποτʼ Ἀμφιάραε πολυτίμητʼ ἄναξ
ἄψοφον ἔχειν στόμα
ἀνίερος τύχη
δημεχθὴς ἄνθρωπος
δυσπρόσωπα ὄμματα
δημοφανὲς πρᾶγμα
κρείσσων γάρ ἐστι πολλάκις τῶν μυρίων
τῶν μὴ φρονούντων εἷς φρονῶν
εἱμαρμένην γὰρ οὐδʼ ἂν εἷς ποτʼ ἐκφύγοι
οὔτʼ ἀκούομεν
ἀκριβὲς οὐδὲν οὔθʼ ὁρῶμεν
ἐκπεσὼν οἰχήσεται
Ζεὺς κυβερνᾶν θεῶν τε κἀνθρώπων
λισσάδα πέτραν
φιλοκέρτομον ὣς παρανηχομένους
ὦ θάνατε παιάν, πῶς ἂν ἰατρὸς μόλοις
πλουτοποιὸν ἀδικίαν …
γόνιμον ἁπάσης ἡδονῆς ἀκολασίαν
Ἀσκραίῳ Διί
Λυδίων καρπῶν ἀπαρχάς
φλοιὸς ἐβρώθη ξύλον
… ἄγρωστον εὑρεῖν βλαστάνουσαν ἢ φλεώ
μοιρολογχεῖν
οἷα δὴ κακά
τὴν γῆν ἀναστρέφει
κυρταύχενα
πασῶν δʼ ἀρίστη γαῖα Μεσσήνη ῎λαχεν,
εὔδενδρος, ὡς οὐδείς τις Ἑλλάδος χθονός
ἵππων κυβερνητῆρες
Ἀγαμέμνονος πέρι
ἔνδον γένοιτο
ἠδʼ ἄγκος ὑψίκρημνον ὄρεσι περίδρομον
σπένδειν δὲ νέκταρ· τοῦ γὰρ ἔρχεται χρεών
… ανδηραταρχευ ταῦτα
τοῖς εὐπλοοῦσιν ἀντιπνεύσασʼ ἡ τύχη
ἅπαντα συγχεῖ, κᾆτα ναυαγεῖν ποιεῖ
νόσῳ βιασθεὶς ἢ φίλων ἀχηνίᾳ
εὐφημία γὰρ εὐκολώτατος πόνων
εὐεργετῆσαι γὰρ τὸ σῶμʼ οὐ βούλομαι
ὦ πλεῖον ἵλως αἱμύλης ἀλώπεκος
δεινὸν κακοῦ παρόντος ἀρρωδεῖν βροτόν
τὸ μὲν μέλειν οὐκ ἦν, τὸ μεταμέλειν δʼ ἐνῆν
ῥᾷον γένηται καὶ βιῷ
δεῖν τόδε γενέσθαι
μάντιδος πρὸ Πυθίας
φοίνικι ... λίνῳ
γέροντι βάκτρῳ
κεῖται δʼ ὁ τλήμων
ἀγαί
μαδηγένειος
βαρβαρόστομε
βούπρῳρον
ἐπιτάξ
μασχαλίσματα
ὄμπνιος λειμών
ὄσσος
ἔξω βέβηκε ὀφθαλμοῦ κύκλος
ἰχθὺς ἡμίοπτος
οἴκτειρον ἡμᾶς πρός σε καταπεφευγότας
ἕξιππα καὶ τέθριππα καὶ ξυνωρίδας
τροχοῦ περιστείχοντος ἄλλοθʼ ἡτέρα
ἀψὶς ὕπερθε γίγνετʼ, ἄλλοθʼ ἡτέρα
ἀμφίκρανον